Οι Θεσμοφοριάζουσες Ή, η φιλότιμη επαναδιαπραγμάτευση ενός παράνομου χρέους

ΙΣΑΑΚ ΣΟΥΣΗΣ

Kαι νάμαστε, στις αμέσως επόμενες ώρες, που δεν προτρέπουν σε κανέναν εφησυχασμό και παράταση πανηγυρισμών.
Το πέρα από κάθε προσδοκία, ακόμα και όσων το ψήφισαν, μεγαλοπρεπέστατο ΟΧΙ, δημιούργησε ως φαίνεται αρκετή κατήφεια στη ΝΔ, που έχει να θρηνήσει και την απώλεια του μεγάλου μας εθνάρχη, Σαμαρά, πάνω στο άνθος της νιότης του , χωρίς να έχει πατήσει καν τα ενενήντα και να έχει μείνει τουλάχιστον τρεις μήνες στην Εντατική με τεχνητή και κομματική στήριξη. Κρίμα! Τι να πεις…
Κατήφεια φαίνεται να επικρατεί και στα λυκόπουλα του Ποταμιού, που είδαν όλη αυτήν, τη γεμάτη ανόθευτο πατριωτισμό και εφηβική ανιδιοτέλεια, πρόθεσή τους, να ανανεώσουν τους όρκους και δεσμούς αίματος της διαπλοκής με νέους γνωστούς υπόπτους , να την παίρνει το ποτάμι . Τόση κατήφεια, που αφού αποδέχτηκαν, όπως ταιριάζει σε δημοκρατικές δυνάμεις, τη συντριπτική τους ήττα, παρουσιάζονται απρόθυμα στο προσκλητήριο για εθνική αντιπροσώπευση, στις διαπραγματεύσεις του Τσίπρα, προσκλητήριο που άργησε δυο μήνες. «Tώρα δηλαδή που το θες εσύ; Tσου. Χμμμ! Εμένα δεν μου κάνει κέφι τώρα. Le che moi Je vous pris ! Αλήτη, με δίχως δάνειο και δίχως σπίτι του λαού «…
Όλες οι προϋποθέσεις για ενότητα μαζεμένες δηλαδή. Τίθενται εξ΄ αρχής κάθε φορά , για να μην έχουμε ψευδαισθήσεις – που δεν θα έπρεπε να έχουμε, γιατί είμαι της σχολής ότι ο ασθενής πρέπει να κρατιέται ενήμερος για την πορεία της νόσου του και να μην του το κρύβουμε, τρελαίνοντας τον κι από πάνω -.
Τι να κάνουμε φίλες-οι, ο ταξικός χαρακτήρας αυτού του δημοψηφίσματος ήταν εναργής, και φάνηκε. Για φαντάσου, ότι οι φτωχοί είναι πιο πολλοί από τους πλούσιους σε αυτή την ευρωπαϊκή χώρα. Καλά, λέμε, εσύ το περίμενες κάτι τέτοιο; Aπίστεευτο! Mας το κρύβανε.
Εν τω μεταξύ, επειδή εδώ τα λέμε όλα και χωρίς παρεξήγηση, εμένα μου έχει δημιουργηθεί και η άλλη απορία , καθότι αφελής και βραδύστροφος. Από την μια έχουμε τα πρώτα πορίσματα της επιτροπής Αλήθειας για το δημόσιο χρέος της κ. Κωνσταντοπούλου, που δεν πάνε δύο βδομάδες που έδωσε στη δημοσιότητα το προκαταρκτικό της πόρισμα που έλεγε τα εξής :
«Όλα τα στοιχεία που παρουσιάζουμε στην Προκαταρκτική Έκθεση καταδεικνύουν ότι η Ελλάδα όχι μόνο δεν είναι σε θέση να πληρώσει το χρέος, αλλά και δεν πρέπει να το πληρώσει. Πρωτίστως, διότι το χρέος που προκάλεσαν οι ρυθμίσεις που επέβαλε η Τρόικα παραβιάζει ευθέως τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών.
Ως εκ τούτου, η Ελλάδα δεν πρέπει να πληρώσει αυτό το χρέος διότι είναι παράνομο, αθέμιτο και επονείδιστο».
Kαι από την άλλη ετοιμαζόμαστε για νέο γύρο ( με κρεμμύδι ή χωρίς θα δείξει ) επαναδιαπραγμάτευσης αυτού του παράνομου και αθέμιτου χρέους . Με νωπά πορίσματα και με νωπή εντολή , αποδεχόμενοι φιλότιμα, ευέλικτα, παιχνιδιάρικα όπως και πριν όλες μας τις δανειακές υποχρεώσεις απέναντι στους Θεσμούς.
Εκκρεμεί να πούμε εδώ , στην εν λόγω επιτροπή, και η κατάθεση του κ. Στουρνάρα. Τον είδατε πουθενά εσείς χτες, γιατί εγώ περίμενα να τον δω, με παιδική λαχτάρα, και κοιμήθηκα φαρμακωμένος που δεν τον είδα.
Η παρουσία και μόνο αυτού του θεόσταλτου ανθρώπου, έξω από τις φθορές της συναλλαγής των κομμάτων που ψηφίζουμε, αυτή η παρουσία που τόσο με καθησυχάζει. Αλλά «Δεν τον είδα από τότε», που έλεγε και η λατρεμένη Ελπίδα , από τότε που του παράγγειλλε η Ζωή να πάει στην επιτροπή και αυτός έδενε τα κορδόνια του. Είναι αυτό που λέει και η λατρευτή Νατάσα , » Ο άνθρωπός σου ο σταθερός , που γίνεται εκκρεμότητα»… Από τα αγαπημένα μου .
Αλλά, άντε να ζήσεις αν είσαι υποχόνδριος, με την συνέπεια και την τακτοποίηση των λογαριασμών, όπως είμαστε εξαπανέκαθεν οι Έλληνες, έτσι .
Με αυτά και με αυτά και επειδή αρκετός απαίδευτος, αχάριστος, άπλυτος και α , να μην πω κόσμος , δεν εννοεί να διαθέσει μία , στα πολιτιστικά δρώμενα που θα σαρώσουν την επικράτεια , κάνω μια υπόθεση ότι η παράσταση που θα κλέψει ( ναι, ναι ακόμα και οι παραστάσεις κλέβουν σ΄ αυτή την χώρα) τις εντυπώσεις, θα είναι αυτή που ανεβάζουμε όλοι μαζί, «Οι Θεσμοφοριάζουσες».

Διαβάστε περισσότερα

“Όχι”,“ίσως”,“ναι”…

                   
    Πρώτο: Το αποτέλεσμα της Κυριακής ήταν καθαρό, ήταν σαρωτικό και δεν επιδέχεται καμίας παρερμηνείας ως προς ένα τουλάχιστον σημείο του. Όποια κι αν ήταν η αφετηριακή βάση από την οποία ξεκίνησε ο κάθε ψηφοφόρος για να δηλώσει την άρνησή του στην υποταγή, στον εκβιασμό και στην τρομοκρατία, το αποτέλεσμα είναι σαφές και είναι τούτο:
    Ο ελληνικός λαός απέρριψε με εκκωφαντικό τρόπο κάθε προσπάθεια να του κολλήσουν τη ρετσινιά ότι ψήφισε με όρους αποδοχής του ραγιαδισμού και της εθελοδουλείας. Το «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω» με ό,τι μάσκα κι αν επιχείρησαν να το επιβάλουν οι ντόπιοι και οι ξένοι επικυρίαρχοι υπέστη συντριβή.

***

    Δεύτερο:  Η κάλπη λειτούργησε ως δισκοπότηρο εξαγνισμού από την βρωμιά και τη δυσωδία την οποία εξέπεμπαν όλες αυτές τις ημέρες τα ραδιοτηλεοπτικά κιτία της πιο ελεεινής προπαγάνδας.
    Μια προπαγάνδα που ξεπερνώντας ακόμα και τον πιο άθλιο εαυτό της, υποδυόταν τη «δημοσιογραφία», την «ενημέρωση», την «αντικειμενικότητα» και την «δημοκρατική πληροφόρηση» την ώρα που οι πυροβολαρχίες του εκβιασμού και της κατατρομοκράτησης, της διαστρέβλωσης και του ψεύδους, μεγαλουργούσαν στο άθλημα της «αλητείας» και της «ρουφιανιάς».

***    

    Τρίτο: Από την πρώτη στιγμή που έκλεισε η κάλπη ξεκίνησε και η μάχη της ερμηνείας αυτού του αποτελέσματος, ξεκίνησε η διαδικασία της ερμηνείας και της πολιτικής διαχείρισης αυτού του «Όχι». Δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι ο πιο ισχυρός «παίκτης» στο παιχνίδι της ερμηνείας και της διαχείρισης αυτού του «Όχι» είναι η κυβέρνηση. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, επίσης, ότι η κυβέρνηση – το έχει αποδείξει η εμπειρία των τελευταίων 5 μηνών – θα επιδιώξει να αξιοποιήσει το «Όχι» ως το πολιτικό παραβάν πίσω από το οποίο θα ήθελε με όρους πολιτικά διαχειρίσιμους στο εσωτερικό της χώρας να υπογράψει μια συμφωνία με τους «εταίρους», την οποία κατόπιν θα βαφτίσει «έντιμη», «επώδυνη πλην βιώσιμη» κοκ.
    Ότι η συμφωνία που επιδιώκει η κυβέρνηση (ανεξαρτήτως αν οι «εταίροι» θα την διευκολύνουν σε αυτό) έχει ήδη προεξοφληθεί ως μια επαίσχυντη συμφωνία προκύπτει τόσο από τη θέση του πρωθυπουργού στο κυριακάτικο διάγγελμά του ότι «έχω πλήρη συνείδηση – όπως είπε - ότι η εντολή που μου δίνετε δεν είναι εντολή ρήξης με την ΕΕ», όσο και από τις μνημονιακές κυβερνητικές υπογραφές κάτω από την συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου, από την πρόταση των «47 + 10 σελίδων», από τις επιστολές Τσίπρα (και μάλιστα μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος) στον ESM και στον Γιούνκερ. Αυτή η πορεία επικυρώθηκε χτες και στη σύσκεψη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

***

    Τέταρτο: Ο ελληνικός λαός ψήφισε αλλά από την επόμενη κιόλας στιγμή το πολιτικό σύστημα του «ανήκομεν εις την Δύσιν», από τη μια, όπως και το πολιτικό σύστημα που από την άλλη δηλώνει ότι «η θέση της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ δεν αμφισβητείται», σπεύδουν να καταθέσουν τη ψήφο του σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων με εκβιαστές, τοκογλύφους, δυνάστες και οικονομικούς δολοφόνους.
    Το «Όχι» του λαού, όπως και η ψήφος του στις εκλογές του Γενάρη,  επιστρέφει, δηλαδή, εκεί που η «ευρωδημοκρατία» είναι μια φενάκη, μια λέξη κενή περιεχομένου, που σημαίνει το ακριβώς αντίθετό της.
    Η συμφωνία στην οποία κατέληξαν χτες υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας οι ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, Νέα Δημοκρατία, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ – με εξαίρεση το ΚΚΕ - δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι το «Όχι» του ελληνικού λαού επιδιώκεται να προσφερθεί ως «Ναι» σε δήμιους και σε δυνάστες.

***   

    Να, λοιπόν, που απέναντι στην «ευρωδημοκρατία» της ελληνικής και της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας, που συμπεριφέρονται στην Ελλάδα με όρους πολιτικής Ζιμπάμπουε, μπανανίας και προτεκτοράτου, εκείνοι οι ψηφοφόροι του «Όχι» που κατέθεσαν την ψήφο τους ως εντολή ρήξης μαζί της, δεν τελείωσαν με το δημοψήφισμα της Κυριακής.
    Αυτό το γνωρίζουν ήδη οι ψηφοφόροι που ενστερνίστηκαν την πολιτική εκτίμηση του ΚΚΕ για το πώς θα αξιοποιείτο το δημοψήφισμα. Το γνωρίζουν και πολλοί από αυτούς που την Κυριακή δεν πήγαν καθόλου στην κάλπη.
    Όλοι αυτοί συνιστούν εξ’ αντικειμένου ένα μεγάλο οδόφραγμα ενάντια στα Μνημόνια και στα αίτια που τα γεννούν. Ένα χαράκωμα που τόσο σε πολιτικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο λαϊκού κινήματος, οι κομμουνιστές το κράτησαν την Κυριακή ζωντανό. Και που ορθώνεται, πλέον, ανοιχτό για να πάρουν από σήμερα τις θέσεις τους όλοι όσοι εννοούν το «Όχι».   

email: mpog@enikos.gr  

Διαβάστε περισσότερα

Ζακ Ντελόρ: Η Ευρώπη οφείλει να δώσει στους Ελληνες προοπτική

Αθήνα και εταίροι πρέπει να δουν το διακύβευμα, λέει ο πρωτεργάτης της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Οι προϋποθέσεις για να ξεφύγει η Αθήνα από την κρίση. Και οι δυο πλευρές να ξεπεράσουν τα παιχνίδια τακτικής. Ζητά τριετές σχέδιο με λογική χρηματοδότηση και επανεκτίμηση χρέους. Το παράδειγμα του Οδυσσέα.

Οι φορτισμένες και προβληματικές διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ελλάδας και των ευρωπαίων εταίρων της έχουν φτάσει στο αποκορύφωμά τους με το δημοψήφισμα της Κυριακής.
Η διαδικασία της διαπραγμάτευσης έχει χαρακτηριστεί από πολλές πολιτικές διαμάχες και παιχνίδια τακτικής που, ενώ είναι κατανοητές από την πλευρά των εμπλεκόμενων μερών, έχουν διαρρήξει την εμπιστοσύνη.
Αυτή τη στιγμή, είναι κρίσιμο και οι δυο πλευρές να τα αφήσουν όλα πίσω τους και να αναγνωρίσουν το σημαντικό διακύβευμα, τόσο για την Ελλάδα, όσο και για την Ευρώπη.
Η Ελλάδα είναι σε δραματική κατάσταση η οποία θα επιδεινωθεί περαιτέρω εάν καταλήξει να χρεοκοπεί ή να εγκαταλείπει την ευρωζώνη –το επονομαζόμενο Grexit.
Εάν η Ελλάδα επιθυμεί να μην έχει αυτή τη μοίρα και να ξεφύγει από αυτή την κρίση, θα πρέπει να υπάρξει πρώτα από όλα μια ολοκληρωτική αλλαγή μέσα στην ίδια τη χώρα. Θα πρέπει να υπάρξει μια ξεκάθαρη δέσμευση ότι θα διακόψει τις συνήθειες των τελευταίων 40 ετών και να αντισταθεί στον πειρασμό να κατηγορεί άλλους για τα δικά της προβλήματα.
Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει επίσης να αποδεχτεί ότι η δημοκρατική της νομιμοποίηση, δεν μπορεί, από την ίδια της τη φύση, να προηγείται της δημοκρατικής νομιμοποίησης των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.
Αυτές είναι οι δυο προϋποθέσεις που θα επιτρέψουν στις ελληνικές αρχές να κάνουν αξιόπιστες δεσμεύσεις που θα μπορούν να οδηγήσουν σε πρακτική εφαρμογή τους στη βάση ενός προγράμματος που θα συμφωνηθεί με τους εταίρους.
Μπορούμε να αντιληφθούμε την ανυπομονησία και τις ανησυχίες των εταίρων, που έχουν κουραστεί να νιώθουν ότι πετούν τη βοήθειά τους σε ένα βαρέλι χωρίς πάτο, που θυμίζει τον Πίθο των Δαναϊδων της κλασικής μυθολογίας.
Όμως αυτή η ελληνική τραγωδία δεν αποτελεί αμιγώς εθνικό ζήτημα. Εχει και θα συνεχίσει να έχει επίπτωση σε ολόκληρη την Ευρώπη, της οποίας η Ελλάδα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι, τόσο σε ιστορικούς όσο και σε γεωγραφικούς όρους.
Ως εκ τούτου, δεν θα πρέπει να περιοριστούμε στην εκτίμηση των εκτεταμένων οικονομικών συνεπειών ενός Grexit. Οφείλουμε να αντιληφθούμε την θέση της Ελλάδας από γεωπολιτική σκοπιά. Δεν πρέπει να εξετάζουμε την χώρα μόνο μέσα από τα λεπτομερή μικροσκόπια του ΔΝΤ αλλά και μέσα από τα κυάλια των Ηνωμένων Εθνών.
Με άλλα λόγια, πρέπει να δούμε την Ελλάδα σαν μια χώρα των Βαλκανίων, μιας περιοχής με τέτοια αστάθεια που δεν χρειάζεται νέα «φιτίλια» σε μια συγκυρία με ανοιχτά μέτωπα σε Ουκρανία και Συρία και μιας αυξανόμενης τρομοκρατικής απειλής – για να μην αναφερθώ στην μεταναστευτική κρίση.
Ακόμα και αν κάποιος περιορίζεται σε αυστηρά οικονομική σκοπιά, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η τρέχουσα κρίση ρευστότητας της χώρας είναι το αποτέλεσμα μιας κρίσης φερεγγυότητας που και αυτή αποτελεί απλώς σύμπτωμα βαθύτερων προβλημάτων. Αυτά σχετίζονται με την αδυναμία της οικονομίας και ενός κράτους που πρέπει να αναδομηθεί στη βάση διοικητικών, δικαστικών, εκπαιδευτικών και άλλων μεταρρυθμίσεων.
Η Ευρωπαϊκή Ενωση πρέπει να παίξει το ρόλο της σε αυτή τη διαδικασία ανοικοδόμησης, προσφέροντας στην Ελλάδα ένα τριετές σχέδιο. Αυτό θα πρέπει να περιλαμβάνει μια λογική οικονομική βοήθεια που θα επιτρέψει την επανάκτηση της φερεγγυότητας βραχυπρόθεσμα. Δεύτερον, την κινητοποίηση όλων των ευρωπαϊκών εργαλείων –δομικά πακέτα, δάνεια κ.α.- που θα βοηθήσουν στην αναγέννηση της οικονομίας και στη μείωση του βάρους του χρέους σε σχέση με το ΑΕΠ. Τρίτον, την άμεση επανεκτίμηση του βάρους του ελληνικού χρέους και των άλλων χωρών «σε πρόγραμμα» υπό την προϋπόθεση υλοποίησης των μεταρρυθμίσεων.
Μόνο ένα συνεκτικό σχέδιο μιας τέτοιας φύσης φαίνεται ικανό να παράσχει στους Ελληνες πολίτες και την κυβέρνησή τους την προοπτική ελπίδας και κινητοποίησης, ωθώντας τους να βάλουν την καρδιά και το μυαλό τους στην προσπάθεια αναδόμησης που χρειάζεται τόσο πολύ η χώρα και από την οποία θα ωφεληθεί ολόκληρη η Ε.Ε.
Ο Οδυσσέας βρήκε το κουράγιο και την ενέργεια να αντέξει μια επιπλέον δεκαετία επίπονων μαρτυρίων μετά από αυτά που είχε υποφέρει κατά τη διάρκεια του τρωικού πολέμου επειδή δεν έχασε ποτέ την ελπίδα επιστροφής στην Ιθάκη και την Πηνελόπη.
Εάν οι Ελληνες και οι Ευρωπαίοι κοιτάξουν προς ένα μέλλον που είναι κοινό από αναγκαιότητα και το οποίο θα γνωρίζουν ότι θα είναι το καλύτερο για όλους, θα βρουν τον τρόπο να χτίσουν έναν συμβιβασμό που θα τηρεί τις αρχές της συνεργασίας και της αλληλεγγύης που είναι οι ιδρυτικές αρχές που στηρίζουν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
*O Ζακ Ντελόρ είναι Γάλλος πολιτικός και οικονομολόγος, ενώ έχει διατελέσει πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

Διαβάστε περισσότερα

«Βουτιά» στις ευρωπαϊκές αγορές μετά το ελληνικό «όχι»

Σημαντικές απώλειες στις ευρωαγορές λόγω του "όχι", που όμως περιορίζονται μετά την παραίτηση του Γιάνη Βαρουφάκη. Ισχυρό πλήγμα για τις τραπεζικές μετοχές, ιδιαίτερα της ευρωπεριφέρειας, με πτώση έως 4,4%. Στο 47% εκτινάχθηκε η απόδοση του ελληνικού 3ετούς ομολόγου.

Το ηχηρό «χαστούκι» του «όχι» που είπαν οι Έλληνες στα μέτρα λιτότητας προβληματίζει έντονα τις ευρωαγορές, ωστόσο η πτώση περιορίζεται μετά την παραίτηση του Γιάνη Βαρουφάκη, που δημιουργεί ελπίδες για τις διαπραγματεύσεις.
Ο δείκτης Stoxx 600 άνοιξε με απώλειες 1% στις 379,4 μονάδες, ο FTSE 100 με απώλειες 1,1%, ο CAC με πτώση 2,2% και ο δείκτης DAX με πτώση 2%. Οι απώλειες περιορίζονται αυτήν την ώρα στο 1,3% για τον DAX (10.915 μονάδες), στο 1,6% για τον CAC (4.732 μονάδες) στο 0,85% για τον FTSE 100 (6.530 μονάδες), ενώ για τον Stoxx 600 ενισχύονται στο 1,15% (379 μονάδες).
"Βουτιά" 2,63% για τον ιταλικό δείκτη FTMIB στις 21.917 μονάδες, ενώ χαμηλότερα κατά 1,73% κινείται ο ισπανικός IBEX στις 10.593 μονάδες.
Σημαντικό πλήγμα δέχεται ο τραπεζικός κλάδος, με τις μετοχές της Banco Comercial Portugues να χάνουν 4,4%, της Deutsche Bank 2,7%, της Santander 2,6%, της BBVA 2,2%, της ING 2,4%, της Unicredit 3,8% και της Intesa Sanpaolo 3,6%. Η Banca Monte dei Paschi di Siena κατέγραφε πτώση έως και 7% με αποτέλεσμα οι αρμόδιες αρχές να αποφασίσουν την αναστολή διαπραγμάτευσης της μετοχής.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες συνεδριάζουν σήμερα για να συζητήσουν τις επόμενες κινήσεις τους μετά την επικράτηση του «όχι» -και μάλιστα με απρόσμενα μεγάλη διαφορά- ενώ αναμένονται και οι επόμενες κινήσεις της ΕΚΤ.
Ανοδικά κινούνται οι αποδόσεις των ομολόγων της ευρωπεριφέρειας, με την απόδοση του 10ετούς ιταλικού να κινείται στο 2,34%, του ισπανικού στο 2,32% και του πορτογαλικού στο 3,06%, ενώ η απόδοση του ελληνικού 3ετούς εκτινάχθηκε στο 47%, του 5ετούς στο 31% και του 10ετούς στο 17%
Το ευρώ έκανε «βουτιά» έναντι του δολαρίου με τη δημοσιοποίηση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, αργότερα όμως, μετά την ανακοίνωση της παραίτησης του κ. Βαρουφάκη ανέκαμψε στα 1,1060 δολάρια.
Νωρίτερα, οι ασιατικές αγορές κατέγραψαν σημαντικές απώλειες, καθώς οι  επενδυτές φοβούνται νέα κρίση στην ευρωζώνη λόγω του ελληνικού "όχι", με τον δείκτη Nikkei να κλείνει με απώλειες 2,08%, τον δείκτη Hang Seng να κάνει "βουτιά" άνω του 4%, ενώ έντονες ήταν οι διακυμάνσεις στους κινεζικούς δείκτες -με τα έκτακτα μέτρα που ανακοίνωσε το Σαββατοκύριακο η κεντρική τράπεζα της χώρας να παρέχουν στήριξη σε Shanghai Composite και CSI.

Οι πρώτες αντιδράσεις των αναλυτών

Ο συντάκτης της Citi στο πρωινό ενημερωτικό του οίκου αναφέρει πως οι Έλληνες ψήφισαν την απόρριψη των όρων της διάσωσης που είχαν ήδη εν μέρει αποσυρθεί. Έτσι θα υπάρξουν περαιτέρω οξύθυμες διαπραγματεύσεις με τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ.
Η Ελλάδα βρίσκεται πιο κοντά στην έξοδο από το ευρώ, όμως αυτή η διαδικασία θα παραμείνει πιο αργή και πιο επώδυνη απ' όσο η αναδιαπραγμάτευση του εταιρικού χρέους. ο λόγος είναι πως οι επιπτώσεις της πτώχευσης για τους πιστωτές είναι δυνητικά πιο επιβλαβείς. Ωστόσο, η κατάσταση δεν συγκρίνεται με την κατάρρευση της Lehman.
Θα είναι μια μέρα για γερά νεύρα για τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια. Όμως οι περισσότεροι διεθνείς επενδυτές ανησυχούν λιγότερο για την Ελλάδα απ' ότι για την Κίνα, όπου οι αρχές παρενέβησαν για να περιορίσουν την πτώση των κινεζικών μετοχών, τονίζει η Citi.

Διαβάστε περισσότερα

Τι λέμε στα παιδιά μας αυτές τις μέρες...

Πρώτα από όλα θα πρότεινα να αποφεύγουμε να τους μεταφέρουμε λογικές θυμού και μίσους - επιθετικότητας για κάποιους που φαίνεται ότι "φταίνε" για τη σημερινή κρίση. Αρκετά έχουν χορτάσει να ακούνε κατηγόριες, από την κοινωνία των ενηλίκων.
Δεύτερο, επειδή η ανασφάλεια είναι κακός σύμβουλος (όλων μας) είναι σπουδαίο να τους επιβεβαιώσουμε την ασφάλεια της σχέσης μας και των συναισθημάτων μας, που είναι ο καλύτερος πλοηγός στις δύσκολες φουρτούνες, όποτε και αν ξεσπάνε.
Τρίτο, θα έλεγα, να αποφεύγουμε να κάνουμε μπροστά τους διαλόγους πανικού για το χρήμα και την οικονομική κατάσταση. Αντίθετα, χρειάζεται να περάσουμε στα παιδιά, περισσότερο από ποτέ, το μήνυμα ότι δεν θα μας κάνει το χρήμα ευτυχισμένους αλλά η αίσθηση ότι ανήκουμε σε ομάδες και κοινότητες που μοιράζονται κοινά και όμορφα ιδανικά και νοιάξιμο για τον άλλο / την άλλη.
Και τέταρτο, προτείνω, αυτή την εβδομάδα -όπως και κάθε φορά που η κοινωνία μπαίνει σε συλλογική παράκρουση- να μην αφήνουμε την τηλεόραση να πλημμυρίζει τα σπίτια μας με τοξικότητα.
Ας περπατήσουμε μαζί με τα παιδιά στη φύση, ας παίξουμε, ας ακούσουμε τους ήχους, ας θαυμάσουμε τα χρώματα, ας σκαρφαλώσουμε ανηφόρες μαζί τους και ας τους υποσχεθούμε ότι η ύπαρξή μας θα αντέξει και θα ανθίζει σε κάθε καθεστώς,αρκεί να ποτίζεται τακτικά από την απόλαυση της ενεργητικής, δημιουργικής, αγωνιστικής και αλληλεπιδραστικής πραγμάτωσης της ανθρώπινης μας μοναδικότητας,
Ας χαιρόμαστε που υπάρχουμε, που είμαστε μαζί, που δεν τα παρατάμε στα δύσκολα και που, σε κάθε περίπτωση, είμαστε εμείς που ορίζουμε το νόημα και το περιεχόμενο της ζωής μας.
* Ο Γιώργος Μόσχος είναι Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού - Το κείμενο αναρτήθηκε στην προσωπική του σελίδα στο Facebook.
Πηγή: enallaktikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Κρίσεις ζωής

Σε όρους ψυχολογίας, ως «κρίση» νοείται η αντίδραση που θα παρουσιάσει ένας άνθρωπος απέναντι σε ένα οποιοδήποτε γεγονός ή κατάσταση. Υπό αυτή την έννοια, γίνεται αυτομάτως αντιληπτό ότι ένα γεγονός, που μπορεί να καταρρακώσει ψυχικά και συναισθηματικά έναν άνθρωπο, κάποιον άλλον μπορεί να τον αφήσει έως και ανεπηρέαστο. Ο άνθρωπος που βιώνει μία κρίση, βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπος με κάποιο εμπόδιο που δεν του επιτρέπει να προχωρήσει στους βασικούς στόχους της ζωής του και το οποίο δεν μπορεί να υπερπηδήσει – για κάποιο χρονικό διάστημα – με τα συνήθη μέσα επίλυσης προβλημάτων που διαθέτει. Έτσι, γίνεται φανερό ότι μία κρίση, όπως αυτή βιώνεται από τον κάθε άνθρωπο, ανατρέπει μία δεδομένη και εδραιωμένη ισορροπία και, ως εκ τούτου, ενδέχεται να προκαλέσει αποπροσανατολισμό, αίσθηση αβοηθησίας, θλίψη, σύγχυση και πανικό.
Αξίζει να σημειωθεί πως δεν υπάρχει ένα είδος κρίσης. Ανάλογα με τα επίπεδα στα οποία μας επηρεάζουν (σωματικό ή κοινωνικό) και ανάλογα με την ευθύνη ή όχι που φέρουμε για αυτές, μπορούμε να διακρίνουμε τέσσερις διαφορετικούς τύπους κρίσης: υπάρχουν οι σωματικές, που απειλούν την ίδια μας την ακεραιότητα και την αίσθηση της ασφάλειας που έχουμε, οι κοινωνικές, όπως ένας πόλεμος ή μία επανάσταση, που αλλάζουν την θέση μας στον κόσμο σε σχέση με τους υπόλοιπους ανθρώπους, οι προσωπικές, που αφορούν τις εντελώς δικές μας, προσωπικές αποτυχίες, και βεβαίως οι πνευματικές κρίσεις, που έρχονται να ανατρέψουν εν μία νυκτί τα όσα θεωρούσαμε ως τώρα δεδομένα και μας κάνουν να αμφισβητούμε για το νόημα της ζωής μας. Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η έννοια της κρίσης κρύβει μέσα της το στοιχείο του κινδύνου και της ευκαιρίας. Στην πραγματικότητα, η Κινεζική λέξη για την κρίση ενσωματώνει τις έννοιες κίνδυνος και κρίσιμο σημείο. Το κρίσιμο σημείο, θα μετατραπεί σε ευκαιρία μόνο όταν η κατάσταση που βιώνει το άτομο βελτιωθεί. Βεβαίως, η αλήθεια είναι πως τη στιγμή που βιώνουμε μία κρίσιμη κατάσταση, το μόνο που αντιλαμβανόμαστε είναι το πρώτο στοιχείο, τον κίνδυνο, αδυνατώντας να φανταστούμε ότι μπορεί να υπάρχει κάποια θετική πλευρά στο μέλλον. Είναι η στιγμή που διαπιστώνουμε πως η γη χάνεται κάτω από τα πόδια μας, το μέλλον φαντάζει ζοφερό, τα στηρίγματα που μέχρι πρότινος είχαμε καταρρέουν και εμείς καλούμαστε να αποφασίσουμε μεταξύ δύο εναλλακτικών που μοιάζουν εξίσου αρνητικές: η επιλογή μίας νέας κατάστασης συνοδεύεται από τον φόβο για το άγνωστο και το ενδεχόμενο μίας αποτυχίας, ενώ η επιλογή της παλαιάς κατάστασης μπορεί να συνεπάγεται τον συμβιβασμό μας με μία στασιμότητα που θα διαιωνίσει ή και θα εντείνει πρότερες δυσκολίες. Και, ίσως τελικά να είναι αυτή η κατάσταση, η σύγκρουση ανάμεσα σε δύο δύσκολες καταστάσεις που να μας βυθίζει σε αυτό το αίσθημα της καταστροφής και του πανικού.
Το ερώτημα λοιπόν είναι τι κάνουμε. Πώς αντιμετωπίζουμε μία τόσο δύσκολη και τρομακτική μετάβαση στη ζωή μας; Ακόμα δε περισσότερο, πώς διαχειριζόμαστε μία κατάσταση για την οποία εν πολλοίς δεν νιώθουμε καν υπεύθυνοι, αφού ούτε την έχουμε προκαλέσει, ούτε μπορούμε προσωπικά και από μόνοι μας να την αποφύγουμε ή να την ρυθμίσουμε; Η απάντηση δεν είναι εύκολη, ούτε μπορεί να γενικευτεί σε όλους τους ανθρώπους και σε κάθε περίσταση. Άλλωστε, όπως προαναφέρθηκε, κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο τα γεγονότα που του συμβαίνουν και, επιπλέον, οι συνθήκες ζωής, το πλαίσιο στο οποίο ζει κανείς είναι διαφορετικά για τον καθένα από εμάς. Στόχος του παρόντος κειμένου δεν είναι να δώσει έτοιμες και γενικευτικές συνταγές ή οδηγίες διαχείρισης μίας κρίσης· άλλωστε δεν υπάρχουν. Στόχος είναι η σκιαγράφηση ενός γενικού πλαισίου μέσα στο οποίο, ο κάθε άνθρωπος, ανάλογα με την κατάσταση που βιώνει, θα μπορέσει να εντοπίσει σημεία και σκέψεις που ίσως τον βοηθήσουν να δει καλύτερα τη θέση του, τα πατήματά του μέσα στη δυσκολία που αντιμετωπίζει.
Την στιγμή που αντιλαμβανόμαστε έναν κίνδυνο, μία απειλή ενάντια στην ύπαρξη και τα σταθερά μας σημεία, η πρώτη, φυσιολογική και αυτόματη αντίδραση είναι ο φόβος. Ο φόβος, αρχικά είτε μας ωθεί σε παρορμητικές συμπεριφορές πανικού, είτε μας ακινητοποιεί – παγώνει το μυαλό και το σώμα μας. Σε αυτό το πρώτο στάδιο, χέρι βοήθειας μπορεί να αποδειχθεί η οικογένειά μας, οι φίλοι μας και οι γνωστοί μας, οι άνθρωποι που εμπιστευόμαστε και με τους οποίους θα μιλήσουμε και θα μοιραστούμε τους φόβους μας. Μπορεί επίσης να μας βοηθήσουν πρότερες εμπειρίες μας από άλλες κρίσεις, τις οποίες καταφέραμε να διαχειριστούμε. Πώς τις αντιμετωπίσαμε; Τι κάναμε, και τι δεν κάναμε; Τι και ποιος μας βοήθησε και με ποιον τρόπο; Σε κάθε περίπτωση, στόχος εδώ δεν είναι κάποιος επίπλαστος εφησυχασμός, αλλά περισσότερο η υπενθύμιση ότι στο παρελθόν τα έχουμε καταφέρει, και ότι υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που μπορούν να μας στηρίξουν – ίσως όχι τόσο υλικά ή πρακτικά, αλλά απλώς με το να είναι εκεί. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, θα ξεκινήσει σταδιακά μία προσωπική, εσωτερική κινητοποίηση για μία πιο ψύχραιμη εκτίμηση της όλης κατάστασης: Τι συμβαίνει, γιατί, πού ήμουν και πού βρέθηκα, πού οδηγεί, πώς νιώθω για αυτό, τι μπορώ και τι δεν μπορώ να κάνω για αυτό, ποιες είναι οι προτεραιότητές μου, ποια είναι τα περιθώριά μου; Αυτό βεβαίως δεν θα γίνει από τη μία στιγμή στην άλλη. Καθώς θα διερευνούμε τη δική μας θέση μέσα σε αυτό που βιώνουμε,  θα δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας να εμπεριέξει και να επεξεργαστεί τις πληροφορίες και τα γεγονότα, έτσι ώστε να σχηματίσουμε μία όσο το δυνατόν πληρέστερη εικόνα της κατάστασης. Μόνο όταν κρίνουμε ότι την έχουμε εκτιμήσει επαρκώς, μπορούμε να προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα που είναι η λήψη μίας απόφασης. Εδώ ωστόσο, θα πρέπει να σημειωθεί κάτι σημαντικό: η απόφαση διαφέρει από την λύση. Πολλές φορές, η κατάσταση που βιώνουμε δεν έχει κάποια – κρυφή ή λιγότερο κρυφή – λύση. Μπορεί να είναι μία – προς το παρόν τουλάχιστον – αδιέξοδη κατάσταση. Ή μπορεί οι όποιες λύσεις να φαντάζουν εξίσου ζοφερές. Σε αυτές τις περιπτώσεις, τα βήματά μας στο μέλλον θα εξαρτηθούν από την στάση που θα επιλέξουμε να τηρήσουμε απέναντι στην κατάσταση. Το πώς θα σταθούμε απέναντι στην κρίση.
Μία απόφαση είναι να καταλήξω ότι δεν μπορώ ή δεν θέλω να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα. Ίσως και να κλείσω τα μάτια. Να συνεχίσω να δυσφορώ παθητικά, διαιωνίζοντας ή και εντείνοντας την προηγούμενη αρνητική κατάσταση. Μία άλλη απόφαση είναι να δεχθώ ότι αυτό που βιώνω, αυτή τη στιγμή, δεν μπορώ να το αλλάξω- μπορώ μόνο να αλλάξω εγώ ως προς αυτό. Να προσαρμοστώ. Να αλλάξω τον τρόπο ζωής μου, παίρνοντας την ευθύνη για αυτή και λειτουργώντας ως ενεργός πρωταγωνιστής σε μία κατάσταση που, τουλάχιστον μέσα από τα δικά μου χέρια, δεν αλλάζει. Βεβαίως, μπορεί να πληρώσουμε ένα τίμημα. Μπορεί και να αποτύχουμε. Είναι όμως κομμάτι της ζωής ο πόνος και η αποτυχία. Τουλάχιστον, ας μην μας βρουν παθητικούς δέκτες. Όταν θα υπερβούμε την κρίση, όταν θα έχουμε περάσει από το κρίσιμο σημείο, τότε θα γίνει ο απολογισμός. Άλλωστε, η επίγνωση πάντα εκ των υστέρων αποκτάται. Προηγείται πάντα η απόφαση και η δράση.
Ο Viktor Frankl ήταν ένας σημαντικός ψυχολόγος, που στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου κατάφερε να επιβιώσει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, έχοντας χάσει ολόκληρη την οικογένειά του: μητέρα, σύζυγο, συγγενείς, φίλους, συναδέλφους. Δίπλα του, καθημερινά έβλεπε χιλιάδες ανθρώπους να πεθαίνουν χωρίς νόημα, χωρίς λόγο, άδικα και βάναυσα, παραιτημένοι και παραδομένοι στη συμφορά που τους είχε πλήξει. Αργότερα, στο βιβλίο που έγραψε για την εμπειρία του αυτή, σημείωσε πως, εκείνο που τελικά τον κράτησε στη ζωή μέσα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, ήταν μία σημαντική συνειδητοποίηση: πως το μοναδικό πράγμα που δεν μπορείς να στερήσεις από έναν άνθρωπο, είναι η ελευθερία να επιλέγει ο ίδιος το πώς θα αντιδράσει σε αυτό που του κάνεις. Η ύστατη ελευθερία του ανθρώπου είναι η δυνατότητα να επιλέξει τη στάση που θα κρατήσει απέναντι σε οποιαδήποτε περίσταση, όσο δύσκολη κι αν είναι αυτή.
Αποστολοπούλου Αντιγόνη, Συμβουλευτική Ψυχολόγος

Διαβάστε περισσότερα

Δέκα λόγοι, που οι δοσίλογοι κι οι φασίστες θα ψηφίσουν ΝΑΙ!

«Κάποια στιγμή, πρέπει να βάλουμε το κεφάλι κάτω και να πούμε, ότι φταίμε όλοι. Ο καθένας με τον τρόπο του».

Γιώργος Νταλάρας. 

__________________________________________

Όπως μας γνωστοποιεί σε περίοπτη ανάρτησή του το φιλοτραπεζικό ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ, ο δημοσιογραφικός και πνευματικός ογκόλιθος, που ακούει στο όνομα Δημήτρης Παπαγεωργίου, έχει δέκα (μόνο;) λόγους να ψηφίσει ΝΑΙ στα μέτρα, που προτείνουν οι οικονομικοί δολοφόνοι της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ.  Τι είπατε; Δε γνωρίζετε ποιος είναι ο Δημήτρης Παπαγεωργίου;

Πρόκειται για το «δημοσιογράφο» των εφημερίδων, «Ελέυθερος Κόσμος» και «Ελεύθερη Ώρα». 

Στις 23.01.10, έξι συνδικάτα και μαζικοί φορείς (Β΄ ΕΛΜΕ, ο τοπικός σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων και δυο σωματεία νοσοκομειακών) είχαν προγραμματίσει αντιρατσιστική συγκέντρωση στο σταθμό του μετρό της Πανόρμου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την επιδρομή, δυο βδομάδες νωρίτερα (10.1.10), ακροδεξιών σε πολιτιστικό στέκι της περιοχής κατά τη διάρκεια εκδήλωσης της κίνησης «Απελάστε το Ρατσισμό». Πριν καλά καλά η συγκέντρωση αρχίσει, πενήντα περίπου κρανοφόροι, εξοπλισμένοι με ρόπαλα, σιδηρολοστούς, σιδερογροθιές, πέτρες κλπ («Αυτόνομοι Εθνικιστές»), επιτέθηκαν για να τη διαλύσουν, αλλά  απωθήθηκαν από τους παρευρισκόμενους. Η αστυνομία, παρόλο που είχε ειδοποιηθεί και βρισκόταν (με μικρές δυνάμεις) στο χώρο, δεν αντέδρασε κατ’ αρχήν στην επίθεσή τους. Υπό την πίεση του κόσμου όμως, που εν τω μεταξύ είχε συγκεντρωθεί στην πλατεία, τελικά προχώρησε σε μαζικές προσαγωγές των φασιστών. 

Αξίζει να διαβάσει κάποιος το επίσημο αστυνομικό ανακοινωθέν: «Ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη προγραμματισμένη αντιρατσιστική συγκέντρωση κατοίκων και φορέων των Αμπελοκήπων», οι ακροδεξιοί πλησίασαν τους συγκεντρωμένους με απειλητικές διαθέσεις, έχοντας στην κατοχή τους ξύλινα κοντάρια και εκτοξεύοντας ύβρεις. Ακολούθησαν αντεγκλήσεις και συμπλοκή μεταξύ τους, με αποτέλεσμα των τραυματισμό τριών (3) ατόμων από τους αρχικά συγκεντρωθέντες και ενός (1) ατόμου, από την ομάδα που προσέγγισε στο σημείο. Οι αστυνομικές δυνάμεις απώθησαν τα επιτιθέμενα άτομα και μετά από επιχείρηση τα συνέλαβαν».  Οι συλληφθέντες ανήλθαν σε 45, ανάμεσά τους κι ο εν λόγω «δημοσιογράφος», Δημήτρης Παπαγεωργίου, που κρίθηκε προφυλακιστέος, καθόσον θεωρήθηκε ομόφωνα επικίνδυνος για τέλεση νέων αξιόποινων πράξεων με μια διάταξη του άρθρου «περί ομοειδών αδικημάτων», εξ αιτίας παλιότερων συμμετοχών του σε επεισόδια με πρόσωπα του αντιεξουσιαστικού και αριστερού χώρου. 

Ιδού το...πόνημά του:

Του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Δε γουστάρω τη λιτότητα και δε γουστάρω τους εκβιασμούς της Μέρκελ και του Σόιμπλε. Επειδή όμως ζούμε σε αυτόν τον κόσμο, όπου οι νεοφιλελεύθεροι κυριαρχούν, πρέπει να βρούμε τον καλύτερο τρόπο επιβίωσης μέχρι να αλλάξουμε τις συνθήκες.

Να σας δώσω 10 λόγους που θα ψηφίσω ναι;

1)   Το δημοψήφισμα επί της ουσίας είναι ναι ή όχι στο ευρώ. Εγώ είμαι με το ευρώ.

σ.σ. Απόλυτα φυσιολογικό! Διότι το ευρώ το κατέβασε ο Μωυσής από το όρος Αραράτ, είναι δηλαδή θεόσταλτο κι ως εκ τούτου δεν είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί. Το ίδιο-επί της ουσίας- ισχυρίζονται, από το Μπάμπη και την Όλγα, έως το Θεοδωράκη και το Μιχαλολιάκο

2)   Η χώρα δεν έχει συντεταγμένο πλάνο εξόδου από το ευρώ. Αν και σαν διεθνιστής διαφωνώ με τις ιαχές του Καμμένου, ακόμη και εάν ήθελα να βγούμε από το ευρώ θα έπρεπε να γίνει η έξοδος από την ακόλουθη συνάρτηση: Χρήμα, τρόφιμα, καύσιμα, φάρμακα για ένα μεγάλο διάστημα μέχρι που το νέο νόμισμα να έχει αξιοπιστία. Όλα αυτά σε συνδυασμό με κράτος που παράγει προϊόντα, άρα πλούτο και θα προσελκύσει νέες επενδύσεις. Βλέπετε κάτι τέτοιο στην Ελλάδα όπου ''ξέρω έναν που ξέρει έναν για να με βάλει σε δουλειά;''. Όχι, οπότε πάμε παρακάτω.

σ.σ. Μυρηκασμός του ευρω-σλόγκαν «οι Έλληνες είναι τεμπέληδες και διεφθαρμένοι».

3)  Εάν πάμε στη δραχμή υπό ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, τότε τα γεράκια των αγορών και κάτι μεγαλοεπιχειρηματίες με χρέη στην Ελλάδα -τα οποία θα διαγραφούν- που έχουν τα λεφτά τους σε ευρώ, θα μπουκάρουν στη χώρα και θα πάρουν τα πάντα τσάμπα. Σε αντάλλαγμα, θα δίνουν αντί για μισθούς χάντρες για ιθαγενείς και αντί για φαγητό μπόλικη εθνική υπερηφάνεια.

σ.σ. Ως αστοιχείωτος, αγράμματος κι άσχετος προς το θέμα (όπως άλλωστε άπαντες οι ξεπουλημένοι παπαγάλοι των καναλιών), δε γνωρίζει τα βασικά: Εθνικό νόμισμα σημαίνει, αφενός ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ στις συστημικές τράπεζες, για να δούμε που πήγαν τα λεφτά των ΑΝΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΕΩΝ και τα ΘΑΛΑΣΣΟΔΑΝΕΙΑ των ολογαρχών κι αφετέρου ΕΛΕΓΧΟΣ εισροής κι ερροής κεφαλαίων, ώστε να προστατευθεί η εσωτερική αγορά και να ξεκινήσει η ενίσχυση του ατομικού εισοδήματοςς και της  αγοραστικής δύναμης  των πολιτών, με σκοπό την επαναλειτουργία μιας λεηλατημένης και ημιθανούς οικονομίας. Όσα λέει, είναι όντως...χάντρες για ιθαγενείς!

4)  Δεν είμαστε Ισλανδία, που σημαίνει ότι δεν είμαστε ένα απομονωμένο νησί χωρίς εχθρούς. Γύρω μας, δεν έχουμε τους πιο ήρεμους και φιλειρηνικούς γείτονες. Ετσι δεν είναι εθνοπατριώτη ΥΠΕΘΑ;

σ.σ. Αν ήξερε γεωγραφία, θα γνώριζε ότι η Ισλανδία βρίσκεται κοντά στο Β. Πόλο. Eκτός κι αν, ο μέγας...opinion maker, δε θεωρεί το Β. Πόλο και τους διαύλους του εξ’ ίσου σημαντικό γεωστρατηγικό σημείο.

5) Σαν δημοκρατικός πολίτης, δεν πρόκειται να συνταχθώ με ψεκασμένους ακροδεξιούς, χρυσαυγίτες και εθνοκομμουνιστές από περιθωριακά κόμματα.

σ.σ. Ασχολίαστο...

6) Οι Ποδέμος, το Σιν Φέιν και το SNP ανεβαίνουν. Καλύτερα να παλέψουμε μαζί τους για να αλλάξουμε την νεοφιλελεύθερη ΕΕ παρά να γίνουμε Βόρεια Κορέα.

σ.σ. Ασχολίαστο...

7)  Είμαστε μια μικρή χώρα. Η έξοδος από το ευρώ δεν θα μας αποδεσμεύσει από τους κακούς ξένους. Αντίθετα θα μας ρίξει στην αγκαλιά του πιο φασιστικού κράτους της Ευρώπης, την Ρωσία.

σ.σ. Η κλασσική ιδεολογική βάση του ραγιαδισμού και του δοσιλογισμού: Η θεωρία της ψωροκώσταινας, που ως άλλη πόρνη, αδυνατεί να ζήσει χωρίς προστάτες. Κι όλα αυτά σε συνδυασμό με την απροκάλυπτη υιοθέτηση της  νεοναζιστικής και ΝΑΤΟικής προπαγάνδας στην Ουκρανία.  

8)  Τα φλέρτ με τη Ρωσία δεν βοήθησαν κανέναν. Μπορεί ο Λαφαζάνης να υποκλίνεται μπροστά στον Μίλερ, αλλά δεν νομίζω το ''ξανθό γένος'' να έρθει να μας δώσει καραβιές λεφτά για χάρη της Ορθοδοξίας.

σ.σ. Το ίδιο ως άνω.

9)       Η πολιτική αστάθεια, τους μόνους που θα ωφελήσει είναι τους ακραίους. Ηδη έχουμε έναν νέο Εθνικό Διχασμό: Τους συμφωνιακούς και τους αντισυμφωνιακούς. Φανταστείτε τι θα γίνει σε μια χώρα η οποία θα έχει διαλυθεί.

σ.σ. Αποδεχόμαστε το σουρεαλισμό, απ’ όπου κι αν προέρχεται! Ο συλληφθείς και προφυλακισθείς, για δολοφονική επίθεση σε αντιφασίστες, αγωνίζεται- μεσω του ΝΑΙ- κατά των ακραίων!

                        10)  Η λιτότητα είναι τοξική όντως και έχει εξαθλιώσει πολύ κόσμο. Εάν πάμε στη δραχμή, απλά θα οξυνθεί η εξαθλίωση των αδυνάμων.

                               σ.σ. Απ’ όσο θυμάμαι, επί δραχμής ζούσαμε στα δέντρα, τρώγαμε ωμά χόρτα και ωμό κρέας βροντόσαυρου και φορούσαμε προβιές. Ο Παπαγεωργίου δεν έχει ακούσει ότι το εθνικό νόμισμα καθίσταται πληθωριστικό, όταν διοχετεύεται προς κάλυψη σκανδάλων και μαύρων τρυπών του προυπολογισμού  και προς αντιπαραγωγικές δραστηριότητες. Δεν έχει ακούσει πως, όταν το εθνικό νόμισμα (υπό τις κατάλληλες πολιτικές και κοινωνικές προυποθέσεις βέβαια) διοχετεύεται προς ενίσχυση της παραγωγής και της αγοραστικής δύναμης των πολιτών, παράγει πλούτο, που επιστρέφει στην κοινωνία και καθίσταται εργαλείο ανάπτυξης.  Όταν η ασχετοσύνη τέμνεται με τη βλακεία, το αποτέλεσμα είναι φαντασμαγορικό! Είναι προφανές, ότι ο πόλεμος μαίνεται κι ότι τα στρατόπεδα αρχίζουν να διαμορφώνονται, όλο και πιο ξεκάθαρα.

Απ’ τη μια, είναι το δοσιλογικό μαύρο μπλοκ της αποικιοκρατίας και των πάσης (πολιτικής, δημοσ/φικής επιχειρηματικής κλπ) φύσεως εγχώριων τζουτζέδων της. Ένας πρόθυμος εσμός φασιστών, αλητών, τυχοδιωκτών, αμόρφωτων και  απατεώνων, που προπαγανδίζουν τον τρόμο (με το αζημίωτο φυσικά, εκτός κι αν είναι ντίπι ηλίθιοι) και την άκριτη θρησκοληψία υπέρ ενός νομίσματος-φούσκα και υπέρ μιας οικονομικής ένωσης διεστραμμένων μαφιόζων, που χρησιμοποιεί κι ενισχύει χιτλερικόύς και μισθοφόρους, προκειμένου να διαλύσει χώρες και να μεταμορφώσει τους λαούς σε Φελάχους του Ιμπραήμ το 1825. 

Κι όλα αυτά, προκειμένου το 1% του πλανήτη να συνεχίζει, να θρέφει κώλο εις βάρος του υπολοίπου 99%.

Το  στρατόπεδο του 1%, έχει ήδη διαμορφωθεί. 

Είμαστε άξιοι να διαμορφώσουμε το πανεθνικό, δημοκρατικό και πατριωτικό στρατόπεδο του 99%;

Και μην ξεχνάμε: Να κρατήσουμε ψηλά, το πνεύμα του μετώπου!

Διαβάστε περισσότερα

Λ. ΜΟΖΕΣΝΤΟΤΙΡ: ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ, ΤΟ ΟΧΙ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΟΥ

ΜΗΝΥΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΙΣΛΑΝΔΗΣ ΠΡΩΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Στο άκουσμα της είδησης για το ελληνικό δημοψήφισμα, η Λίλια Μοζεσντοτίρ, οικονομολόγος και πρώην βουλευτής του ισλανδικού κοινοβουλίου, ανακάλεσε στη μνήμη της, τις έντονες συζητήσεις εντός και εκτός Ισλανδίας για τα δύο δημοψηφίσματα που διεξήχθησαν το 2010 και το 2011 στη χώρα, για την υπόθεση Icesave.

Η Λίλιαν Μοζεσντοτίρ, η οποία αντιτάχθηκε στη διάσωση της τράπεζας Icesave, κατά τη θητεία της, προέδρευσε της κοινοβουλευτικής επιτροπής για τη ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Ισλανδίας μετά από την κατάρρευσή του και της κοινοβουλευτικής επιτροπής κοινωνικών υποθέσεων. Το 2010 διατέλεσε αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Η Λίλια Μοζεσντοτίρ θυμάται…

Αμέσως στο άκουσμα της είδησης για το ελληνικό δημοψήφισμα, ανακάλεσα στη μνήμη μου τις έντονες συζητήσεις εντός και εκτός Ισλανδίας για τα δύο δημοψηφίσματα που διεξήχθησαν το 2010 και το 2011στη χώρα, σχετικά με την υπόθεση Icesave. Στα δύο δημοψηφίσματα, οι πολίτες της Ισλανδίας κλήθηκαν να επιλέξουν εάν θα ψηφίσουν ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην πρόταση να εγγυηθεί το κράτος την αναχρηματοδότηση του ιδιωτικού χρέους των τραπεζών.

Η εμπειρία των δύο δημοψηφισμάτων

Το δημοψήφισμα είναι ο μόνος τρόπος να εμποδίσεις τους πιστωτές από το να μετατρέπουν το ιδιωτικό χρέος σε δημόσιο και να επιβάλλουν δεινές πολιτικές στους λαούς!

Η διεθνής κοινότητα (ΔΝΤ, ΕΕ και άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά) συνασπίστηκε προκειμένου να ασκήσει πίεση στην Ισλανδία –πρώτα στην κυβέρνηση και μετά στο λαό – ώστε να δεχτεί τους όρους των πιστωτών που θα καθιστούσαν το χρέος μας μη βιώσιμο.

Ο λαός της Ισλανδίας κατηγορήθηκε επανειλημμένα από τη διεθνή κοινότητα για την απροθυμία του να αποπληρώσει το χρέος του, παρά το επρόκειτο για ιδιωτικό χρέος και το ισλανδικό κράτος δεν είχε καμιά νομική υποχρέωση να το πληρώσει.

Το ΔΝΤ σταμάτησε την καταβολή χρηματοδότησης για πολλούς μήνες από το 2009 έως το 2010 για να αναγκάσει τον ισλανδικό λαό να «πεινάσει» και να ψηφίσει ΝΑΙ σε προτάσεις που θα καθιστούσαν το χρέος μας μη βιώσιμο, υποβάλλοντας το λαό σε μεγάλα δεινά.

Οι οίκοι αξιολόγησης (ιδίως ο οίκος Fitch) απείλησαν με υποβάθμιση της αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας στην περίπτωση που οι πολίτες ψήφιζαν ΟΧΙ. Η απειλή όμως αυτή δεν συμβάδιζε με το βασικό «οικονομικό κανόνα», σύμφωνα με τον οποίο λιγότερο δημόσιο χρέος (δηλ. ψήφος στο ΟΧΙ) μειώνει τον κίνδυνο χρεοκοπίας και οδηγεί σε υψηλότερη και όχι χαμηλότερη κατάταξη της πιστοληπτικής ικανότητας.

Η διεθνής κοινότητα αγνόησε την κυριαρχία της Ισλανδίας και απείλησε με ισχυρισμούς ότι μια ψήφος στο ΟΧΙ θα οδηγούσε στην έξοδο της χώρας από τις διεθνείς αγορές για μεγάλο διάστημα. Αυτό δεν έγινε και το ισλανδικό κράτος μπόρεσε να επανέλθει στις διεθνείς αγορές το 2011, κατά την περίοδο διεξαγωγής του δεύτερου δημοψηφίσματος. Ωστόσο, αυτός ο ψυχολογικός πόλεμος προκάλεσε βαθύ διχασμό στο λαό της Ισλανδία (οικογένειες, φίλοι, πολιτικά κόμματα, ακαδημαϊκή κοινότητα κλπ.) που ακόμη δηλητηριάζουν την πολιτική ζωή της χώρας.

Όσοι τάχθηκαν υπέρ των προτάσεων υποστήριξαν πως οι διεθνείς συμφωνίες είναι γραμμένες σε μια ξένη, τεχνική γλώσσα που είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή για το λαό, επομένως δεν θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί δημοψήφισμα. Εκείνοι πάντως που απέρριψαν τις προτάσεις δεν δυσκολεύτηκαν να αποφασίσουν τι θα ψηφίσουν.

Σε μια δημοσκόπηση της εταιρείας Gallup Iceland, τον Αύγουστο του 2009, το 63% τασσόταν κατά της πρώτης πρότασης συμφωνίας για την υπόθεση Icesave, όπως διατυπώθηκε τον Ιούνιο εκείνου του έτους. Οι άνδρες, οι μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες και οι κάτοχοι πανεπιστημιακής μόρφωσης φαίνονταν να υποστηρίζουν τη διάσωση των τραπεζών από το κράτος (ψηφοφόροι του ΝΑΙ), ενώ οι γυναίκες, οι νεότερες ηλικιακές ομάδες και οι πολίτες χωρίς πανεπιστημιακή μόρφωση να την απορρίπτουν (ψηφοφόροι του ΟΧΙ).

Τελικά, η συντριπτική πλειοψηφία (98% το 2010 και 60% το 2011) ψήφισε ΟΧΙ στα δύο δημοψηφίσματα. Πολλοί ήταν εκείνοι που δήλωσαν ότι το κάνουν αυτό για τα παιδιά τους, ενώ οι νεότεροι για να έχουν ένα δικαίωμα σε ένα καλύτερο μέλλον στην Ισλανδία και όχι στο εξωτερικό.

Η υπερψήφιση του ΟΧΙ από τους Ισλανδούς έσωσε τη χώρα από μέτρα λιτότητας ύψους 9% του ΑΕΠ το 2010 και 4% το 2011

Διαβάστε περισσότερα

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΤΑ ΤΟ «ΟΧΙ»

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Αν το «όχι» επικρατήσει στο μεθαυριανό δημοψήφισμα, τι πρόκειται να γίνει στην Ελλάδα; Τίποτα δραματικό, είναι η απάντηση. Ο πρωθυπουργός, έχοντας πάρει το «όχι» που ζήτησε από τον ελληνικό λαό, θα επιδιώξει να διαπραγματευθεί με τους Γερμανούς μια νέα συμφωνία. Μια συμφωνία που θα είναι σε κάποια σημεία κάπως λιγότερο κακή από την αποκρουστική τελευταία πρόταση των δανειστών. Τίποτα περισσότερο. Ανεκτή δεν πρόκειται να είναι για τον λαό μας η συμφωνία αυτή, αφού έτσι κι αλλιώς θα επιδεινώνει ακόμη περισσότερο την ήδη άθλια οικονομική κατάσταση της συντριπτικής πλειονότητας των ελληνικών νοικοκυριών. Ο πρωθυπουργός υπήρξε σαφής ως προς το ότι ερμηνεύει το «όχι» ως βήμα συνέχισης των διαπραγματεύσεων. Στο διάγγελμά του της Τετάρτης υπογράμμισε μεταξύ άλλων: «Το "όχι" δεν αποτελεί απλώς ένα σύνθημα. Είναι αποφασιστικό βήμα για μια καλύτερη συμφωνία που στοχεύουμε να υπογραφεί αμέσως μετά το αποτέλεσμα της Κυριακής» δήλωσε ευθέως με ιδιαίτερη έμφαση ο Αλέξης Τσίπρας. «Το "όχι" δεν σημαίνει ρήξη με την Ευρώπη» ξεκαθάρισε. «Εγώ προσωπικά αναλαμβάνω την ευθύνη της άμεσης λύσης αμέσως μετά τη δημοκρατική διαδικασία» του δημοψηφίσματος, τόνισε με ιδιαίτερη έμφαση ο πρωθυπουργός.

Το «όχι» δηλαδή ισοδυναμεί με συνέχιση οπωσδήποτε των διαπραγματεύσεων με τη Γερμανία, ει δυνατόν αμέσως, κατά την επιδίωξη του Ελληνα πρωθυπουργού. «"Οχι" σημαίνει ισχυρή πίεση για μια οικονομικά βιώσιμη συμφωνία που θα δίνει λύση στο χρέος. Δεν θα το εκτινάζει, δεν θα υπονομεύει στο διηνεκές την προσπάθειά μας για την ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. "Οχι" σημαίνει πίεση ισχυρή για μια συμφωνία κοινωνικά δίκαιη που θα κατανέμει τα βάρη στους έχοντες και όχι στους μισθωτούς και στους συνταξιούχους» πρόσθεσε ο Αλέξης Τσίπρας για να πει και κάτι αριστερό. Ωραία, λοιπόν, πρόθεση του Αλέξη Τσίπρα είναι να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις. Είναι όμως αυτό εφικτό; Υπάρχει προθυμία και από την άλλη πλευρά να συνεχιστούν οι συζητήσεις ή αυτό θα παραμείνει ανεκπλήρωτος πόθος του πρωθυπουργού; Βεβαίως και υπάρχει η διάθεση διαπραγματεύσεων από τη Δευτέρα, είναι η απάντηση. Εκφράστηκε μάλιστα από τα πιο επίσημα χείλη, αυτά της καγκελαρίου της Γερμανίας Ανγκελα Μέρκελ: «Η πόρτα για συνομιλίες με την ελληνική κυβέρνηση ήταν και παραμένει ανοικτή» δήλωσε η καγκελάριος. Διευκρίνισε, φυσικά, μιλώντας στο γερμανικό κοινοβούλιο κατά τη διάρκεια ειδικής συνεδρίασής του για την Ελλάδα, ότι "πριν από το δημοψήφισμα δεν μπορεί να γίνει διαπραγμάτευση για νέο πρόγραμμα βοήθειας» - δηλαδή για νέο Μνημόνιο.

Ο Γάλλος σοσιαλιστής πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, τον οποίο βεβαίως κανένας δεν ακούει από τους Ευρωπαίους ηγέτες, με δεδομένο ότι ο Ολάντ έχει καταβαραθρώσει με την πολιτική του το κύρος της Γαλλίας, δήλωσε ότι αυτός θέλει συμφωνία πριν από την Κυριακή. Πιο σκληρός ήταν στις διατυπώσεις του ο πρόεδρος της Ευρωομάδας των υπουργών Οικονομικών, ο Γερούν Ντάισελμπλουμ: «Δεδομένης της πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα, της απόρριψης των προηγούμενων προτάσεων, της απόφασης για δημοψήφισμα και την προτροπή της κυβέρνησης προς τους πολίτες για "όχι", η βασική μας απόφαση ήταν ότι δεν υπάρχει έδαφος για συνέχιση των συνομιλιών» είπε ο Ντάισελμπλουμ. «Μέχρι την Κυριακή δεν θα υπάρξουν συζητήσεις είτε στην Ευρωομάδα είτε μεταξύ των ελληνικών αρχών και των θεσμών. Απλώς θα περιμένουμε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος την Κυριακή και θα το λάβουμε υπόψη μας» πρόσθεσε. Η Γερμανία και η Γαλλία είναι έτοιμες δηλαδή να συνεχίσουν από τη Δευτέρα η πρώτη και αμέσως η δεύτερη τις διαπραγματεύσεις για την εξεύρεση συμφωνίας.

Το δήλωσαν ήδη οι ανώτατοι ηγέτες τους, η καγκελάριος Μέρκελ και ο πρόεδρος Ολάντ. Το δημοψήφισμα, όμως, αν σε αυτό νικήσει το «όχι» θα σηματοδοτήσει την αλλαγή συσχετισμών στο πολιτικό πεδίο. Ηδη διερράγησαν οι σχέσεις της Ελλάδας με το ΔΝΤ, από τη στιγμή που η Ελλάδα δεν πλήρωσε την Τρίτη τη δόση του 1,6 δισεκατομμυρίου ευρώ. Η χώρα μας πλέει πλησίστια προς τη διάρρηξη των δεσμών της και με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες, στις 20 Ιουλίου, η Ελλάδα δεν θα πληρώσει 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ στην ΕΚΤ, αν μέχρι τότε, σε 15 μέρες μετά την Κυριακή του δημοψηφίσματος, δεν έχει βρεθεί λύση. Δεν θα πληρώσει γιατί απλούστατα δεν έχει τα λεφτά αυτά. Οπως δεν έχει και τα 3,2 δισεκατομμύρια ευρώ που πρέπει να δώσει στην ΕΚΤ στις 20 Αυγούστου. Το πρώτο «κανόνι» προς το ΔΝΤ έσκασε - και θα σκάσουν κι άλλα προς το ΔΝΤ. Δόση και «κανόνι»! Αν σκάσουν τα "κανόνια" και προς την ΕΚΤ, οι Γερμανοί θα τρέχουν και δεν θα φτάνουν - κι από πίσω τους οι Γάλλοι! Μετά το δημοψήφισμα, αν νικήσει το «όχι», θα τρέχουν αυτοί...

*Δημοσιεύθηκε στο ''ΕΘΝΟΣ'' την Παρασκευή 3 Ιουλίου 2015

Διαβάστε περισσότερα

Τι κρύβει το συνεχές παιχνίδι με τα ποσοστά του Grexit

Οι αναλυτές δίνουν συνεχώς νούμερα και πιθανότητες για Grexit και άλλα γεγονότα, τα οποία δεν είναι υπολογίσιμα. Αυτό δεν εξυπηρετεί παρά μόνο την αγορά... εκτιμήσεων και απλώς βγάζει πολλούς ανθρώπους από την αμηχανία.

Ποια είναι η πιθανότητα της Ελλάδας να εγκαταλείψει την ευρωζώνη; Οι αυξομειώσεις στις πιθανότητες της πιο αδύναμης οικονομίας της ευρωζώνης να αποχωρήσει από το κοινό νόμισμα είναι εξαιρετικής σημασίας για τις χρηματαγορές. Η δε συνέχιση της συμμετοχής της στην ευρωζώνη θα απέτρεπε μία, το ελάχιστο, αποδιοργανωτική διόρθωση στην αγορά.
Οι στατιστικολόγοι θα έλεγαν ότι οι πιθανότητες είναι αδύνατον να υπολογιστούν. Το «Grexit» - μία έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ – θα ήταν επακόλουθο μίας σειράς γεγονότων, αποφάσεων και συναισθηματικών επιλογών από ψηφοφόρους και πολιτικούς, καθώς κι ενός πλήθους απρόβλεπτων οικονομικών και χρηματοπιστωτικών παραγόντων. Ακόμα λοιπόν κι αν ήταν δυνατές κάποιες εκτιμήσεις, η ροή των γεγονότων αυτής της εβδομάδας δείχνει ότι αυτές θα μπορούσαν να αλλάξουν από στιγμή σε στιγμή.
Αυτό όμως δεν έχει εμποδίσει οικονομολόγους και στρατηγικούς αναλυτές από το να δίνουν αρκετά ακριβή νούμερα για τις πιθανότητες ενός Grexit. Τη Δευτέρα, η Berenberg Bank αύξησε τις πιθανότητες Grexit από το 40 στο 55%. Η BNP Paribas αναγνώρισε ότι η πιθανότητα έχει αυξηθεί κατά 20%. Και ο οίκος αξιολόγησης Standard & Poor's θεώρησε ότι η πιθανότητα είναι 50%. Γράφοντας για τους Financial Times, o Mohamed El-Erian, οικονομικός αναλυτής της Allianz, υπολόγισε την πιθανότητα στο 85%. Κανείς δεν ήταν όμως πιο συγκεκριμένος όσον αφορά στο χρόνο.
Είναι καθόλου χρήσιμες αυτές οι εκτιμήσεις; Πιθανόν: ως ένας τρόπος να εκφράσει κανείς τα επίπεδα της ανησυχίας του – ή και για να τραβά την προσοχή και να κάνει πρωτοσέλιδα. Όμως το εύρος των εκτιμήσεων απλώς υπογραμμίζει την ψευδεπίγραφή ακρίβεια τους (είσαι σίγουρος ότι είναι 55% και όχι 62%;), η οποία με τη σειρά της αποκαλύπτει την ανικανότητα της αγοράς να βάλει μία τιμή στους πολιτικούς κινδύνους.
Στην πραγματικότητα, μια ευρέως διαδεδομένη άποψη μεταξύ των χρηματιστών προσφάτως είναι πως είναι αδύνατον να τιμολογήσουν τους κινδύνους ενός Grexit, γεγονός που καθιστά ευνόητο το γιατί οι τιμές των μετοχών και των ομολόγων δεν έχουν μετακινηθεί σημαντικά καθώς εκτυλίσσονταν τα γεγονότα στην Αθήνα.
Ο κίνδυνος όμως είναι ότι το να θέτει κανείς αριθμητικές πιθανότητες δημιουργεί την λανθασμένη εντύπωση ότι οι αγορές έχουν μια αφ' υψηλού γνώση για το μέλλον. Ο κίνδυνος είναι να πιαστούν αδιάβαστες όταν τα γεγονότα θα τις διαψεύσουν.
Η ιδέα να προσδίδει κανείς συγκεκριμένες πιθανότητες σε οικονομικά γεγονότα προέρχεται από τις αγορές εταιρικών ομολόγων υψηλού ρίσκου, δηλαδή από το πιο ακραίο σκέλος του πεδίου των εταιρικών χρεών. Εδώ, τα ιστορικά δεδομένα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ώστε να εκτιμηθούν οι πιθανότητες μίας εταιρίας να χρεοκοπήσει, καθώς και τα ποσά για πού ενδέχεται οι κάτοχοι των ομολόγων να επανακτήσουν. Με αυτά ως αφετηρία, μπορούν κατόπιν να οριστούν και οι αντίστοιχες τιμές.
Είναι λοιπόν κατανοητός ο πειρασμός να χρησιμοποιείται μια παρόμοια μέθοδος και με τα ομόλογα των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Οι πιστωτικοί κίνδυνοι – δηλαδή ο κίνδυνος χρεοκοπίας – έχουν σημειώσει άνοδο μετά από την κρίση του 2008. Επιπλέον, σε μια εποχή χαμηλών επιτοκίων και ποσοτικής χαλάρωσης από τις βασικές κεντρικές τράπεζες του κόσμου, οι τιμές των κρατικών ομολόγων έχουν γίνει πιο ευαίσθητες στον πολιτικό κίνδυνο και στα καπρίτσια των πολιτικών ιθυνόντων. Το να είναι κανείς ικανός να υπολογίσει αυτούς τους παράγοντες θα μπορούσε να δημιουργήσει σημαντικές ευκαιρίες κέρδους.
Δυστυχώς όμως κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου εύκολο. Δεν υπάρχει καμία προϊστορία χωρών να έχουν εγκαταλείψει το ευρώ. Η Ελλάδα θα πεταχτεί (υποθετικά) εκτός ευρώ μόνο μία φορά, κι έτσι δε θα υπάρχει κάποιο επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Ακόμα και αν οι πιθανότητες του Grexit ήταν υπολογίσιμες κανείς δε θα μπορούσε να διαπιστώσει ποιο θα ήταν το κόστος π.χ. στα ιταλικά ομόλογα. Διότι ενώ το Grexit θα μπορούσε να γεννήσει φόβους για κίνδυνο μιας μεγαλύτερης διάσπασης της ευρωζώνης, πιθανόν θα αντιμετωπιζόταν με μία ισχυρή πολιτική απάντηση από την ΕΚΤ, η οποία θα οδηγούσε τις τιμές για τα ιταλικά ομόλογα ακόμα ψηλότερα.
Συνεπώς γιατί ο κόσμος συνεχίζει να βγάζει εκτιμήσεις-χρησμούς (guesstimates) για τις πιθανότητες του Grexit; H καλύτερη εξήγηση που έχω ακούσει είναι ότι με το να αναφέρουν αριθμούς, οι στρατηγικοί αναλυτές μπορούν να εκφράσουν το πόσο πεπεισμένοι είναι για κάτι. Αν π.χ. λες ότι υπάρχει 90% πιθανότητα να συμβεί κάτι, τότε είσαι αρκετά σίγουρος ότι θα συμβεί. Αν λες ότι υπάρχει πιθανότητα 10%, τότε δεν πιστεύεις ότι θα συμβεί. Ακολουθώντας την ίδια λογική, το να λέει κανείς ότι υπάρχει 50% πιθανότητα, είναι ο τρόπος του αμήχανου αναλυτή να λέει: «δεν ξέρω».
Αυτό που δε λέγεται είναι ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος να ελέγξει κανείς στο μέλλον αν αυτοί οι αριθμοί έβγαζαν ποτέ νόημα. Ακόμα κι αν πει κανείς ότι υπάρχουν 10% πιθανότητες για ένα Grexit και μετά αυτό συμβεί, θα μπορεί να πει: εγώ σας τα λεγα! Ένας στρατηγικός αναλυτής στον οποίο μίλησα παραδέχτηκε: «Το καλύτερο είναι ότι εκ των υστέρων δεν είσαι ποτέ λάθος, εφόσον έχεις αποφύγει να πεις ότι υπάρχει 100% πιθανότητα για κάτι».
Το πλεονέκτημα για τους στρατηγικούς αναλυτές είναι ότι δίνουν την εντύπωση ότι κάνουν εξειδικευμένες εκτιμήσεις. Αν βέβαια αυτές έχουν μια οποιαδήποτε αξία, παραμένει αμφίβολο, αλλά ιδού η δική μου πρόβλεψη: η κοινότητα των επενδυτών θα συνεχίσει να δίνει αναληθή νούμερα για το Grexit και για άλλα πιθανά γεγονότα. Σε αυτό είμαι 95% σίγουρος. Ίσως και 96%.

Διαβάστε περισσότερα

Ακυρώστε τους

    Το «ναι» την Κυριακή είναι «ναι» στον Σαμαρά, και στον Σόιμπλε, στον Θεοδωράκη, στο ΠΑΣΟΚ και στην Λαγκάρντ, είναι «ναι» στην τρόικα» και στον ΣΕΒ. Είναι ραγιάδικη αποδοχή της «ευλογίας» των Μνημονίων που προηγήθηκαν, είναι αποδοχή του «όλοι μαζί τα φάγαμε», είναι αποδοχή του εγκλήματος των μαγκαλιών, είναι το πιο ιερόσυλο «μνημόσυνο» για τις χιλιάδες αυτοκτονίες της προηγούμενης πενταετίας.
    Στο «ναι» την Κυριακή τον τόνο δεν τον δίνει η σεβαστή – αλλά βαθιά λαθεμένη και ιστορικά ανεπιβεβαίωτη - πολιτική άποψη  πολλών ανθρώπων που έχουν παραπλανηθεί να βλέπουν την συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ ως εχέγγυο ασφάλειας και καλυτέρευσης των όρων ανάπτυξης της ελληνικής κοινωνίας.  Τον τόνο στο «ναι» τον δίνει το ταξικό συμφέρον της ολιγαρχίας, που το παριστάνει για «εθνικό συμφέρον, όπως πάντα κάνει για να μακιγιάρει την ιδιοτέλειά της.
    Το «ναι» την Κυριακή θα αποτελέσει μια «ρετσινιά» στην ιστορία του λαού, συνιστά εξ’ αντικειμένου μια δήλωση εθελοδουλείας απέναντι σε δυνάστες, σε εκβιαστές, σε εκμεταλλευτές, οι οποίοι από Δευτέρα θα ριχτούν με μεγαλύτερη αυταρχικότητα και κανιβαλισμό ενάντια στον λαό, από τον οποίο θα έχουν προηγουμένως αποσπάσει μια δήλωση – μια ντροπιαστική δήλωση - που θα ισοδυναμεί με το «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω».

***

    Το κυβερνητικό «όχι» την Κυριακή είναι «ναι» στον κ.Τρίπρα και στους «θεσμούς», είναι ένα «όχι» που ισοδυναμεί με «ναι» στο 70% των Μνημονίων, που στην πορεία έγινε Μνημόνιο «47 σελίδων» και που κατέληξε να γίνει Μνημόνιο πανομοιότυπο με εκείνο που η κυβέρνηση καλεί σε καταψήφισή του.
    Το κυβερνητικό «όχι» είναι ένα μεταμφιεσμένο «ναι» για τα Μνημόνια που θα έρθουν, είναι ένα «ναι» για τα Μνημόνια που η κυβέρνηση έχει ήδη καταθέσει και φέρουν την δική της υπογραφή. Συνιστά έγκριση μιας «δημιουργικής ασάφειας» που έγινε «έντιμος συμβιβασμός» για να καταντήσει μια επαίσχυντη συμφωνία στην οποία η κυβέρνηση δεσμεύεται ότι θα προχωρήσει από Δευτέρα.
    Το κυβερνητικό «όχι» κρατά μόνο τον ήχο του «όχι» για να υποκριθεί ότι ο ΕΝΦΙΑ που παραμένει, ο ΦΠΑ που αυξάνεται, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων που συνεχίζονται, το ξεπούλημα που εντείνεται, μπορεί να έχουν οτιδήποτε το «εθνικοκυριαρχικό» ή το «λεβέντικο». Το κυβερνητικό «όχι» επιδιώκει να αποσπάσει την συγκατάθεση του λαού στα Μνημόνια που αιτήθηκε ο κ.Τσίπρας μόλις προχτές δια των επιστολών του σε Γιούνκερ και Ντάισελμπλουμ.

***

    Κάθε άλλη ερμηνεία που φιλοδοξούν να προσδώσουν αρκετοί φίλοι και σύντροφοι στο κυβερνητικό «όχι», η καλοπροαίρετη προσέγγιση ότι ένα δημοψηφισματικό «όχι» θα υπερβεί το «μαϊμού όχι» της κυβέρνησης και ότι ανεξαρτήτως της κυβέρνησης αυτό θα κατατεθεί στο λαϊκό κίνημα, είναι μια λαθεμένη πολιτική προσέγγιση.
    Ασφαλής απόδειξη γι’ αυτό είναι το πώς διαχειρίστηκε η κυβέρνηση την ψήφο του λαού αυτούς τους 5 μήνες, το πώς μετέτρεψε το «όχι άλλη λιτότητα» σε «δίκαιη λιτότητα» και το πώς με την τακτική της υπονόμευσε το λαϊκό κίνημα, παθητικοποίησε, έσπειρε την απογοήτευση και την παραίτηση σε λαϊκά στρώματα.

***

    Την Κυριακή, τόσο το μνημονιακό «ναι» των προηγούμενων «σωτήρων» (η επαναφορά των οποίων στο προσκήνιο αποτελεί «επίτευγμα» στο οποίο συνέβαλε η κυβέρνηση με την τακτική της), όσο και το κυβερνητικό μνημονιακό «ναι» που πλασάρεται με τη μάσκα του «όχι», πρέπει να καταδικαστούν.
    Πρέπει να ακυρωθούν, και στην συνείδηση του λαού,  και στην κάλπη.  Νυν και πρώην κυβερνώντες θα ισχυριστούν ότι το ψηφοδέλτιο που απορρίπτει και τα Μνημόνια της ΝΔ και τα Μνημόνια του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα άκυρο ψηφοδέλτιο, μια… άκυρη ψήφος.

    Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για την εκείνη την πολιτικά έγκυρη ψήφο που, χωρίς κίνδυνο να τα διπλώνει, στέκεται όρθια στο οδόφραγμα της αντίστασης στα Μνημόνια και στα αίτια που τα γεννούν.
    Ένα οδόφραγμα που από Δευτέρα θα πρέπει να έχει παραμείνει ζωντανό και ανοιχτό για να πάρουν τις θέσεις τους όλοι όσοι εννοούν το «όχι».   

email: mpog@enikos.gr  

Διαβάστε περισσότερα

Μανόλης Αναγνωστάκης: «Ὄρθιοι καὶ μόνοι μὲς στὴ φοβερὴ ἐρημία τοῦ πλήθους»

Σαν σήμερα στις 23 Ιουνίου 2005 πέθανε ο Μανόλης Αναγνωστάκης. Ο Μ. Αναγνωστάκης ήταν από τους σημαντικότερους ποιητές της μεταπολεμικής γενιάς. Γεννήθηκε στις 10 Μαρτίου 1925 στη Θεσσαλονίκη και η πρώτη λογοτεχνική εμφάνισή του έγινε εν μέσω της τριπλής φασιστικής κατοχής και μάλιστα στα 17 του χρόνια. Από γονείς Κρητικούς. Μαθητής, ακόμα, του Γυμνασίου, το 1942, εμφανίστηκε στο περιοδικό «Πειραϊκά Γράμματα», που εξέδιδαν ΕΑμίτες και άλλοι προοδευτικοί λογοτέχνες του Πειραιά, και το 1944 στο ΕΠΟΝίτικο φοιτητικό περιοδικό «Ξεκίνημα», του οποίου ήταν αρχισυντάκτης.
Μετά τη δημιουργία της ΕΠΟΝ, εντάχθηκε στην Οργάνωση της Θεσσαλονίκης και στο ΚΚΕ, ενώ με τη διάσπαση του ΚΚΕ, το 1968, εντάχθηκε στο ΚΚΕ «Εσωτερικού». Σπούδασε Ιατρική στο ΑΠΘ και το 1955 μετεκπαιδεύτηκε στη Βιέννη. Για τη δράση του συνελήφθη το 1948, βασανίστηκε, καταδικάστηκε για παράνομη δράση από έκτακτο στρατοδικείο σε θάνατο και φυλακίστηκε στο Επταπύργιο, έως το 1951. Μετά την αποφυλάκισή του εργάστηκε στη Θεσσαλονίκη σαν ακτινολόγος. Το 1978 εγκαταστάθηκε, με την σύζυγο και τον μοναχογιό του, στην Αθήνα.

Στα χρόνια των αγώνων και του εγκλεισμού του, ο Μ. Αναγνωστάκης έγραψε και δημοσίευσε τις παρακάτω ποιητικές συλλογές: «Εποχές» (1945), «Εποχές 2» (1948), «Εποχές 3» (1951). Ακολούθησαν οι συλλογές «Η συνέχεια» (1954), «Η συνέχεια 2» (1956), «Η συνέχεια 3» (1962), «Το περιθώριο» (1968-1969), «Ο στόχος» (1970), «Κόμμα» (1971). Το 1975 δημοσίευσε τη συλλογή «Τα Ποιήματα (1941-1971)». Το 1983, εκτός εμπορίου, τη συλλογή «Υ.Γ» (επανεκδόθηκε κανονικά το 1992), η οποία περιλαμβάνει ποιήματα μιας ή δυο φράσεων, που μοιάζουν με αυτοβιογραφικά αλλά ετερογραφικά «επιγράμματα». Το 1987 εκδόθηκαν «Τα συμπληρωματικά», «Παιδική μούσα» (τραγούδια για μικρά παιδιά) και το 1990 η συλλογή – ανθολογία «Η χαμηλή φωνή».
Ο Μ. Αναγνωστάκης, σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, εξήγησε τη σχεδόν δεκαπεντάχρονη ποιητική «σιωπή» του: «Στο αλλοιωμένο τοπίο της εποχής μας δε θα ξαναγράψω. Το έργο μου το ολοκλήρωσα. Επιλέγω τη σιωπή».

Παράλληλα με την ποίησή του, που μεταφράστηκε στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ιταλικά, και μελοποιήθηκε από συνθέτες, όπως οι Μίκης Θεοδωράκης, Θάνος Μικρούτσικος, Αγγελική Ιονάτου, Μιχάλης Γρηγορίου, Δημήτρης Παπαδημητρίου κ.ά., ασχολήθηκε και με τη μελέτη και την κριτική της λογοτεχνίας, συνεργαζόμενος με διάφορα περιοδικά και με την εφημερίδα «Αυγή». Επίσης, είχε ανακηρυχτεί επίτιμος διδάκτωρ του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Διαβάστε περισσότερα

Παγκόσμια πρωτιά της Κούβας στη μάχη κατά του AIDS!

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ 

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κήρυξε επίσημα την Κούβα την πρώτη χώρα στον κόσμο που εξάλειψε την μετάδοση του ιού HIV του AIDS και της σύφιλης από τη μητέρα στο παιδί.
«Η εξάλειψη της μετάδοσης ενός ιού είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στο θέμα της δημόσιας υγείας», δήλωσε η Μάργκαρετ Τσαν, γενική διευθύντρια του ΠΟΥ. «Είναι μια μείζονος σημασίας νίκη στον μακρύ αγώνα μας κατά του ιού της ανθρώπινης ανοσοποιητικής ανεπάρκειας και των σεξουαλικά μεταδιδόμενων λοιμώξεων καθώς και ένα σημαντικό βήμα προς τον στόχο μιας γενιάς χωρίς AIDS».
Η επιτυχία αυτή της Κούβας «δείχνει ότι μια οικουμενική πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική κάλυψη είναι δυνατή και πράγματι είναι το κλειδί της επιτυχίας ακόμη και για την καταπολέμηση τόσο τεράστιων προκλήσεων όπως το AIDS», υπογράμμισε η δρ Καρίσα Ετιέν, διευθύντρια του Παναμερικανικού Οργανισμού Υγείας.
Η εξάλειψη της μετάδοσης του ιού από τη μητέρα στο παιδί «αποδεικνύει ότι είναι δυνατόν να τερματιστεί η πανδημία του AIDS και αναμένουμε η Κούβα να είναι, ανάμεσα σε πολλές χώρες, η πρώτη που επιτυγχάνει να τερματίσει την επιδημία αυτή στα παιδιά», δήλωσε ο Μισέλ Σιντιμπέ, γενικός διευθυντής του Προγράμματος του ΟΗΕ για την καταπολέμηση του AIDS (UNAIDS).
Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, σχεδόν 1,4 εκατομμύριο γυναίκες που έχουν προσβληθεί από τον HIV κυοφορούν κάθε χρόνο παγκοσμίως, στην πλειονότητά τους βρίσκονται στις αναπτυσσόμενες χώρες και κυρίως στην υποσαχάρεια Αφρική. Χωρίς αντιρετροϊκή θεραπευτική αγωγή, οι γυναίκες αυτές διατρέχουν από 15 έως 45% κίνδυνο να μεταδώσουν τον HIV στο παιδί τους κατά τη διάρκεια της κύησης, του τοκετού ή δίνοντας αίμα. Ωστόσο αυτός ο κίνδυνος έχει σχεδόν εξαλειφθεί, έχοντας περιοριστεί σε λίγο παραπάνω από 1%, όταν η μητέρα λαμβάνει αντιρετροϊκά φάρμακα κατά τη διάρκεια της κύησης όπως και το παιδί αμέσως μετά τη γέννησή του. Ο αριθμός των παιδιών που γεννιούνται οροθετικά κάθε χρόνο έχει σχεδόν μειωθεί στο ήμισυ από το 2009, περνώντας από τις 400.000 εκείνη τη χρονιά στις 240.000 το 2013.
Οι προσπάθειες όμως πρέπει να ενταθούν για την επίτευξη του σημερινού στόχου που είναι λιγότερα από 40.000 παιδιά να προσβάλλονται με τον HIV από τη μητέρα τους ετησίως, επισημαίνουν οι ειδικοί.

Διαβάστε περισσότερα

Παραμύθι, τέλος

Αυτή ήταν η προεκλογική αφίσα του ΣΥΡΙΖΑ…  

    Ο κ.Τσίπρας στην επιστολή του προς τον Ντάισελμπλουμ και προς το Διοικητικό Συμβούλιο του ESM (σσ: πρόκειται για τον λεγόμενο «ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας»), στην επιστολή με την οποία αιτείται νέο δάνειο για την Ελλάδα, μεταξύ άλλων αναφέρει:

«Για λογαριασμό της Ελληνικής Δημοκρατίας με το παρόν σας υποβάλλουμε το αίτημά μας για την στήριξη της σταθερότητας όπως αυτή περιγράφεται στα Αρθρα 12 και 16 της συνθήκης του ESM».

    Στην ίδια επιστολή, λίγο παρακάτω, ο κ.Τσίπρας σημειώνει:

«Η Ελλάδα αιτείται χρηματοπιστωτική βοήθεια για την σταθερότητα από τον ESM στη μορφή διετούς Δανείου ("Δάνειο") εφόσον όλες οι συνθήκες που περιλαμβάνονται στο Άρθρο 13 της συνθήκης του ESM και στο άρθρο 2 των Οδηγιών καλύπτονται. Το Δάνειο θα χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά για να καλυφθεί η εξυπηρέτηση των ελληνικών χρεών στο εξωτερικό και τις υποχρεώσεις κάλυψης χρέους στο εσωτερικό της χώρας».

    Όπως βλέπουμε στην επιστολή του πρωθυπουργού, το αίτημα της συγκυβέρνησης βασίζεται στα άρθρα 12, 13 και 16 της Συνθήκης για την Ίδρυση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ).
    Επίκληση των συγκεκριμένων άρθρων κάνει ο κ.Τσίπρας. Αυτά είναι τα άρθρα που αποδέχεται ο κ.Τσίπρας και βάσει αυτών είναι που ζητά τον νέο δανεισμό.
    Ας δούμε, όμως, τι λένε αυτά τα άρθρα:
    α) Το άρθρο 12 (παράγραφος 1), αναφέρει:

«1.Εφόσον είναι απαραίτητο για τη διασφάλιση της χρηματοοικονομικής σταθερότητας της ζώνης του ευρώ στο σύνολό της και των κρατών-μελών της, ο ΕΜΣ δύναται να παρέχει στήριξη σταθερότητας σε μέλος του ΕΜΣ, κάτω από αυστηρούς όρους, κατάλληλους για το επιλεγμένο μέσο χρηματοπιστωτικής συνδρομής. Οι εν λόγω όροι μπορούν να καλύπτουν το φάσμα από ένα πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής ως τη συνεχή τήρηση προκαθορισμένων όρων επιλεξιμότητας».

    β) Το άρθρο 13 αναφέρει ότι η εκτίμηση επί του αιτήματος «αναμένεται να διενεργείται από κοινού με το ΔΝΤ» (παράγραφος 1,β) και στη συνέχεια προσθέτει (παράγραφοι 3 και 4):

«3. Εάν εκδοθεί απόφαση, σύμφωνα με την παράγραφο 2, το συμβούλιο διοικητών αναθέτει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή - σε συνεργασία με την ΕΚΤ και εφόσον είναι εφικτό, από κοινού με το ΔΝΤ- να διαπραγματευτεί με το ενδιαφερόμενο μέλος του ΕΜΣ Μνημόνιο Κατανόησης (ΜΚ) όπου θα περιγράφονται αναλυτικά οι όροι που θα συνδέονται με τη διευκόλυνση χρηματοπιστωτικής συνδρομής. Το περιεχόμενο του Μνημονίου Κατανόησης αντικατοπτρίζει τις αδυναμίες που πρέπει να αντιμετωπιστούν και το μέσο χρηματοπιστωτικής συνδρομής που έχει επιλεγεί. Παράλληλα ο διευθύνων σύμβουλος του ΕΜΣ καταρτίζει πρόταση συμφωνίας για διευκόλυνση χρηματοπιστωτικής συνδρομής, περιλαμβάνουσα τους όρους και τις προϋποθέσεις χρηματοδότησης, καθώς και την επιλογή των μέσων, που υποβάλλεται στο συμβούλιο διοικητών προς έγκριση.

Το Μνημόνιο Κατανόησης συνάδει πλήρως με τα μέτρα συντονισμού των οικονομικών πολιτικών που προβλέπονται στη ΣΛΕΕ, ιδίως με τυχόν πράξεις του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ενωσης, συμπεριλαμβανόμενης οποιασδήποτε γνώμης, προειδοποίησης, σύστασης ή απόφασης απευθυνόμενης στο ενδιαφερόμενο μέλος του ΕΜΣ.

4. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπογράφει το Μνημόνιο Κατανόησης εξ ονόματος του ΕΜΣ, υπό τον όρο της προηγούμενης τήρησης των προϋποθέσεων που καθορίζονται στην παράγραφο 3 και της προηγούμενης έγκρισης από το συμβούλιο διοικητών».

    γ) Το άρθρο 16 (παράγραφος 2) αναφέρει:

«2. Οι όροι που συνδέονται με τα δάνεια ΕΜΣ περιέρχονται σε πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής που παρουσιάζεται αναλυτικά στο Μνημόνιο Κατανόησης, σύμφωνα με το άρθρο 13 παράγραφος 3).

    Αυτά ζητάει ο κ.Τσίπρας. 
    Ο κ.Τσίπρας ζητάει δανεισμό κάτω από «αυστηρούς όρους».
    Ο κ.Τσίπρας ζητάει «συνεχή τήρηση προκαθορισμένων όρων», δηλαδή συνεχή επιτήρηση.
    Ο κ.Τσίπρας ζητά την παραμονή της τρόικας στην Ελλάδα (σσ: «Ευρωπαϊκή Επιτροπή - σε συνεργασία με την ΕΚΤ και εφόσον είναι εφικτό, από κοινού με το ΔΝΤ», αναφέρει το άρθρο13).
    Ο κ.Τσίπρας ζητάει Μνημόνιο. Ούτε μία, ούτε δυο αλλά πέντε φορές, στα άρθρα που επικαλείται ο κ.Τσίπρας, αναφέρεται ευκρινώς τι είναι εκείνο που ζητάει.
    Αυτό που ζήτησε, αυτό που αιτήθηκε, αυτό που με την υπογραφή του φέρνει ο κ,.Τσίπρας, μια λέξη υπάρχει που το περιγράφει - και η λέξη αυτή επαναλαμβάνεται 5 φορές: «Μνημόνιο». 
    Αυτό ζήτησε ο κ.Τσίπρας.
    Ο κ.Τσίπρας  που - σε ένα νόμο με ένα άρθρο - θα καταργούσε τα Μνημόνια , με την επιστολή που έστειλε στον «πολύ» κ.Νταισελμπλουμ και στον ESM ζήτησε ακριβώς αυτό: Μνημόνιο.
    Παραμύθι, τέλος. 


email: mpog@enikos.gr  

Διαβάστε περισσότερα