Ένας (ακόμα) νεκρός…

     Χτες στην Αθήνα, στους Αμπελόκηπους, ένας ακόμα άστεγος βρήκε το θάνατο. Ο θάνατος φαίνεται να προήλθε από εγκαύματα καθώς είχε ανάψει φωτιά για να ζεσταθεί από τον χιονιά…

    Στην Ελλάδα των χιλιάδων άστεγων, σύμφωνα με την απογραφή που διεξήχθη το 2011 από την  ΕΛΣΤΑΤ υπάρχουν 6.384.353 κατοικίες. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία το 35,3% των κατοικιών αυτών είναι κενές και οι περισσότερες βρίσκονται στις περιφέρειες Αττικής και Κεντρικής Μακεδονίας.

    Την ώρα όμως που πάνω από 2.000.000 κατοικίες είναι κενές (με εκατοντάδες χιλιάδες από αυτές να βρίσκονται στην Αθήνα), χιλιάδες είναι οι άστεγοι στους δρόμους και ακόμα περισσότερες χιλιάδες οι οικογένειες που η οικονομική καταστροφή εξωθεί κι αυτές στο δρόμο, καθώς αδυνατούν να πληρώσουν στεγαστικά δάνεια και ενοίκια.  

***

    Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε η ΕΕ στα κράτη – μέλη της υπάρχουν πάνω από 4 εκατομμύρια άστεγοι.

    Όμως: Σύμφωνα με έρευνα της βρετανικής εφημερίδας «Guardian» στην ΕΕ των 4 εκατομμυρίων αστέγων υπάρχουν 11 εκατομμύρια σπίτια που είναι άδεια.

    Ειδικότερα, στην Ισπανία των εκατοντάδων χιλιάδων εξώσεων τα κενά σπίτια είναι περισσότερα από 3,4 εκατομμύρια. Στη Γαλλία αγγίζουν τα 2,4 εκατομμύρια. Στην Ιταλία πάνω από 2 εκατομμύρια. Στη Γερμανία τα κενά σπίτια ανέρχονται στα 1,8 εκατομμύρια. Στο Ηνωμένο Βασίλειο ξεπερνούν τις700.000. Μάλιστα σύμφωνα με την έρευνα του  Guardian, το ένα τρίτο των σπιτιών που είναι άδεια βρίσκονται στην πιο ακριβή περιοχή του Λονδίνου, το «Billionaires Row». Στην Πορτογαλία οι άδειες κατοικίες ξεπερνούν τις 730.000.

***

    Η λογική απάντηση στο ερώτημα «γιατί φτιάχνονται τα σπίτια» θα ήταν – προφανώς – για να μένουν οι άνθρωποι. Αμ, δε!

    Σε ένα σύστημα που η ικανοποίηση ακόμα και της πιο στοιχειώδους προϋπόθεσης για την ανθρώπινη επιβίωση δεν λογίζεται ως κοινωνική ανάγκη, αλλά έχει υπαχθεί στη σφαίρα της «εμπορευματοποίησης», η απάντηση στο ερώτημα γιατί φτιάχνονται σπίτια δεν είναι – τελικά – για να μένουν οι άνθρωποι.

    Η απάντηση είναι ότι τα σπίτια φτιάχνονται για «επένδυση». Για «μπίζνα». Για«κέρδος». Για ένα κέρδος, δηλαδή, που παράγεται από την εκμετάλλευση της στοιχειώδους ανθρώπινης ανάγκης της στέγασης.

***

    Εκείνο που ενώνει σαν νήμα την κατάσταση στην Ελλάδα με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες (και) στο θέμα των άστεγων δεν είναι προφανώς ότι και εδώ και εκεί έχουμε ένα κράτος «αδιάφορο» (που έχουμε). Η’ ότι έχουμε μια «κεντρική διοίκηση» που και εδώ και εκεί είναι «ανίκανη». Η’ ότι και εδώ και εκεί έχουμε μια γραφειοκρατία που «δεν μπορεί να αντιληφθεί» το κοινωνικό πρόβλημα των αστέγων.

    Εκείνο που ενώνει την Ελλάδα με την υπόλοιπη «πολιτισμένη» Ευρώπη των άστεγων είναι κάτι πιο βαθύ. Και δεν είναι άλλο από το κοινό σύστημα που διέπει τη λειτουργία και τη δική μας και τη δική τους. Το νήμα είναι το κοινό σύστημα στην οικονομία και στην πολιτική που επικρατεί και εδώ και εκεί. Που - και εδώ και εκεί – μετατρέπει τις κοινωνικές ανάγκες σε «εμπορεύματα».

    Το κοινωνικό αυτό σύστημα, που διέπεται από τους γρανιτένιους νόμους τηςκεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας, το καθεστώς του «όλα πωλούνται» εφόσον έχεις να τα… «αγοράσεις», εδώ που τα ράφια των σούπερ μάρκετ έχουν όλων των ειδών τις μουστάρδες αλλά οι άνθρωποι πεινούν, εδώ που τα άδεια σπίτια είναι περισσότερα από τους άστεγους και είναι περισσότερο «κερδοφόρο» να μένουν άδεια από το να στεγάζουν ανθρώπους, έχει διάφορα ονόματα.

    Κατ΄ ευφημισμόν οι φίλοι του συγκεκριμένου καθεστώτος το αποκαλούν σαν«σύστημα της ελεύθερης οικονομίας». Στην πραγματικότητα, όμως, θα μπορούσε να λέγεται και «κανιβαλισμός». Η επίσημη ορολογία του, βέβαια, είναι άλλη: «Καπιταλισμός».

email: mpog@enikos.gr 

Διαβάστε περισσότερα

Να πούμε κι ένα αστείο

Κωνσταντίνος Πουλής

Και τώρα που γελάσαμε πάλι με τα αστεία για τον ηρωισμό του Παυλόπουλου και θυμηθήκαμε τα χαΐρια του με τις προσλήψεις, μπορεί κάποιος να μας εξηγήσει στα σοβαρά ποιο είναι το σκεπτικό;

Η δικαιολογία του πρωθυπουργού ότι η Αριστερά δεν ασχολείται με τα αξιώματα δεν ξέρω καν αν είναι άξια ανασκευής. Προφανώς υπάρχουν πολλοί που δεν ασχολούνται με τα αξιώματα, αλλά τους λένε αναρχικούς και δεν αναλαμβάνουν την πρωθυπουργία της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποτιμά τη νοημοσύνη μας λέγοντας κάτι τέτοιο, και αυτό είναι το μόνο σοβαρό στοιχείο αυτής της ιστορίας.

Τι επιτυγχάνει μια δεξιά επιλογή; Προωθεί μήπως κανένα κλίμα εθνικής ενότητας; Αυτή την ενότητα ψάχνει ο κόσμος σήμερα; Να συμφιλιωθεί με το πελατειακό παρελθόν του κόμματος Καραμανλή; Αν το ζήτημα είναι να διεμβολίσει τη Νέα Δημοκρατία, δεν ξέρω τι θα πει αυτό, δεν είμαι καθόλου καλός στο κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ, αλλά ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ χειρότερη επιλογή από το να συμμαχείς με ένα κομμάτι κάποιου σάπιου πρώην κυβερνητικού σχηματισμού, με την ελπίδα να στραφεί κι εκείνος εναντίον ενός άλλου.

Αλλά όλα αυτά είναι υποθέσεις χωρίς ιδιαίτερη σημασία, μπορεί να είναι όλες ανυπόστατες, να οφείλονται στη δική μου πολιτική άγνοια. Μπορώ όμως να μείνω σε αυτά που ξέρω, με βάση τις δημόσιες δηλώσεις.

Η επίκληση μιας καταγέλαστης δικαιολογίας προκειμένου να ψηφίσεις τον Προκόπη Παυλόπουλο για οποιονδήποτε λόγο είναι προσβλητική προς τους ψηφοφόρους της Αριστεράς. Δεν ανήκω στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ανήκω σε αυτούς που έχουν χαμηλώσει πολύ τους τόνους της κριτικής, σεβόμενοι ότι αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μπορέσει να επιμείνει περισσότερο από όσο θα περίμεναν οι περισσότεροι, ενάντια σε τεράστιες πιέσεις.

Ο μόνος άξιος συμβολισμός είναι να μην ποδοπατείς αυτά που εκπροσωπείς. Δεν ξέρω τι στο διάολο πιστεύουν οι επικοινωνιολόγοι, αλλά θέλω να πιστεύω ότι ο κόσμος δεν είναι τόσο ηλίθιος. Όση Καισαριανή και όσο πολιτικό όρκο και να του δώσεις, πάντα θα καταλαβαίνει πού το πας, και θα φερθεί ανάλογα. Αυτό το «ανάλογα» μπορεί να είναι αρκετό για να παραμείνεις στην εξουσία, όπως έκαναν στο παρελθόν πολλοί άλλοι, χωρίς να τους θεωρούν οι ψηφοφόροι πρότυπα ηθικής και εντιμότητας. Αλλά θα είναι κρίμα να καταντήσει εκεί τόσο σύντομα ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν υπάρχει κάτι που μου διαφεύγει εντελώς σε αυτή την επιλογή, πρόκειται απλώς για λάθος. Θετική συμβολική σημασία έχουν μόνο οι κινήσεις και τα πρόσωπα που ταιριάζουν στις αξίες που εκπροσωπείς. Όλα τα υπόλοιπα είναι συλλογισμοί κρυφοί, σκοτεινοί, αλλά προπαντός εντελώς αδιάφοροι.

Πηγή: http://www.thepressproject.gr

Διαβάστε περισσότερα

Η σημαδεμένη τράπουλα της διαπραγμάτευσης

του Νίκου Ιγγλέση

Στις 25 Ιανουαρίου ο ελληνικός λαός αποφάσισε να γυρίσει σελίδα. Τα μνημονιακά κόμματα, η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και όλο το οικονομικό και μιντιακό πλέγμα που τους στήριζε, ηττήθηκαν. Στις 26 Ιανουαρίου, μετά πέντε χρόνια εθνικής υποδούλωσης, οικονομικής καταστροφής και κοινωνικών ερειπίων, η πρώτη αντι-μνημονιακή κυβέρνηση συνασπισμού (ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ) ανέλαβε τις τύχες της χώρας.

Η νέα κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας, από τις πρώτες μέρες, άρχισε ένα μαραθώνιο επαφών και συζητήσεων με τους δανειστές με στόχο, όπως είχε δεσμευτεί και προεκλογικά, την αποπομπή της Τρόικα, την κατάργηση των Μνημονίων, την οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας, την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης και το κυριότερο, τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους που θα κάνει δυνατή την υλοποίηση όλων των άλλων.

Η διαπραγμάτευση όμως, από ελληνικής πλευράς, άρχισε με ερασιτεχνισμούς και λάθη…
τακτικής (σ.σ. το κείμενο γράφτηκε πριν γίνουν γνωστά τα οριστικά αποτελέσματα της διαπραγμάτευσης στο Eurοgroup). Δεν πηγαίνεις σε μια διαπραγμάτευση έχοντας ανοίξει εκ των προτέρων τα χαρτιά σου. Αμέσως μετά τις εκλογές τα στελέχη του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης δήλωναν ότι η διαπραγμάτευση θα γίνει εντός του πλαισίου της Ευρωζώνης και δε θα υπάρξουν μονομερείς ενέργειες. Αν τέτοιες δηλώσεις είχαν προεκλογικά, κάποια σκοπιμότητα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να επαναλαμβάνονται μετεκλογικά, γιατί έτσι οι δανειστές γνωρίζουν τις περιορισμένες δυνατότητες ελιγμών της ελληνικής πλευράς. Η επίκληση των «κανόνων» της Ευρωζώνης και ο έλεγχος της ρευστότητας των τραπεζών από την ΕΚΤ είναι τα ισχυρά όπλα που χρησιμοποιούν οι δανειστές για να εξαναγκάσουν την Ελλάδα σ’ έναν επώδυνο συμβιβασμό.

Ο νομπελίστας οικονομολόγος Πόλ Κρούγκμαν αναρωτήθηκε προ ολίγων ημερών «Τι περιθώρια κινήσεων έχει μια ελληνική κυβέρνηση, εάν δεν είναι προετοιμασμένη να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη;» Ο αρθρογράφος των Financial Times Βόλφγκανγκ Μίνχαου λίγο πριν τις εκλογές, είχε γράψει: «Αναγκαία η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, κάτι όμως που δε θεωρείται πιθανό να γίνει εντός της Ευρωζώνης».

Από την πλευρά του ο επικοινωνιακός, κατά τα άλλα, υπουργός Οικονομικών Γ. Βαρουφάκης θολώνει το τοπίο δηλώνοντας ότι: «Συμφωνούμε με το 60 – 70% των μεταρρυθμίσεων του Μνημονίου, είναι κινήσεις και μέτρα που θα θέλαμε να πάρουμε κι’ εμείς».

Επί πέντε χρόνια οι δωσιλογικές κυβερνήσεις έδεσαν χειροπόδαρα την Ελλάδα με χοντρές αλυσίδες που έκλεισαν με μεγάλα λουκέτα και την έριξαν σ’ ένα κελί μιας φυλακής υψίστης ασφάλειας, όχι του Δομοκού, αλλά της Φρανκφούρτης. Καμιά ουσιαστικά διαπραγμάτευση δε μπορεί να υπάρξει αν η χώρα δε σπάσει τις αλυσίδες της και δε βγει από τη φυλακή.

Από το 2010 η Ευρωζώνη, εκτός της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), δημιούργησε θεσμούς και μηχανισμούς -EFSF (Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας), ESΜ (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας), SSM (Ενιαίος Εποπτικός Μηχανισμός για τις τράπεζες), SRF (Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης) κλπ.- προκειμένου να κάνει αδύνατη την απελευθέρωση μιας χώρας από τη μέγγενη του αέναου χρέους. Η απουσία εθνικού νομίσματος και ο έλεγχος της ρευστότητας των τραπεζών και κατ’ επέκταση όλης της οικονομίας από την ΕΚΤ, όπως φάνηκε και τις τελευταίες ημέρες, καθιστούν την ελληνική πλευρά όμηρο των δανειστών.

Το πρόγραμμα γέφυρα

Η νέα κυβέρνηση ζητάει την κατάργηση του μνημονιακού προγράμματος που λήγει στις 28 Φεβρουαρίου και την αντικατάστασή του μ’ ένα «πρόγραμμα γέφυρα» διάρκειας έξι μηνών, δηλαδή μέχρι τέλος Αυγούστου. Για να αντιμετωπίσει το χρηματοδοτικό κενό αυτής της περιόδου η ελληνική πλευρά ζητάει:

1. Να επιστραφούν 1,9 δις. από τα κέρδη των ομολόγων που κατέχουν η ΕΚΤ και οι άλλες κεντρικές τράπεζες και τα οποία δεν «κουρεύτηκαν» από το PSI+.
2. Να της επιτραπεί να εκδώσει πρόσθετα έντοκα γραμμάτια, αυξάνοντας το χρέος, ύψους 8-10 δις.
3. Να της επιτραπεί να χρησιμοποιήσει τα υπόλοιπα 11 δις. του HFSF (Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) από τα 50 δις. που δανείστηκε η Ελλάδα για τις τράπεζες, προκειμένου να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα των μη εξυπηρετούμενων δανείων (κόκκινα δάνεια) που έχουν φτάσει στα 77 δις. Θα πρόκειται δηλαδή για μια ακόμη ανακεφαλαιοποίηση των συστημικών τραπεζών.

4. Το πρωτογενές πλεόνασμα να περιοριστεί στο 1,5% του ΑΕΠ (2,7 δις) αντί για 3% το 2015.

Το δημοσιονομικό κενό

Ακόμη κι’ αν οι δανειστές αποδεχτούν όλα τα αιτήματα της ελληνικής κυβέρνησης το πρόβλημα δε λύνεται και στην καλύτερη περίπτωση μετατίθεται για το τέλος Αυγούστου. Στη χώρα δημιουργείται δημοσιονομικό έλλειμμα που προέρχεται από τη μείωση των εσόδων λόγω φορολογικής κόπωσης των πολιτών. Αυτό το έλλειμμα θα επιβαρυνθεί από την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και τη μη περαιτέρω μείωση των επικουρικών αλλά και κύριων συντάξεων, όπως είχε προγραμματίσει η προηγούμενη κυβέρνηση, καθώς και από τη χορήγηση της 13ης σύνταξης, μέτρα που θα αυξήσουν τη «μαύρη τρύπα» του ασφαλιστικού συστήματος, η οποία θα πρέπει να καλυφθεί από τον προϋπολογισμό. Παράλληλα, θα πρέπει να καλυφθεί από τον προϋπολογισμό και το κόστος του προγράμματος αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης (πρόγραμμα Θεσσαλονίκης) και βεβαίως να χρηματοδοτηθεί η επανεκκίνηση της οικονομίας προκειμένου ν’ αρχίσει να μειώνεται η ανεργία.

Ας μη ξεχνάμε ότι ο Πρόεδρος της Κομισιόν Ζ.Κ. Γιούνγκερ δήλωσε ότι: «Μέτρα που χαρακτηρίζονται κοινωνικά πρέπει να αντικατασταθούν με ισοδύναμα», δηλαδή με άλλους φόρους ή περικοπές δαπανών.

Το χρηματοδοτικό κενό

Υπάρχει τέλος το χρηματοδοτικό κενό. Η Ελλάδα μέσα στο 2015 θα πρέπει να πληρώσει στους δανειστές συνολικά 22,5 δις. (17,15 δις. χρεολύσια και 5,35 τόκοι), από αυτά μέχρι τέλος Αυγούστου θα πρέπει να πληρωθούν 17,7 δις. Από πού θα βρεθούν τα χρήματα αυτά; Οι λύσεις είναι τρείς: α) νέο δάνειο από τους δανειστές, θα πρόκειται για αναζήτηση συλλογικής ευθανασίας, β) έξοδος στις αγορές για δανεισμό, φαντάζει αδύνατη υπό τις παρούσες συνθήκες και γ) στάση πληρωμών, με βάση ένα καλά μελετημένο σχέδιο, που δε θα επιφέρει τον Αρμαγεδδώνα αλλά τη λύτρωση.

Αν δε θέλουμε να δικαιωθεί ο Β. Σόϊμπλε, που δήλωσε ότι οι εκλογές δεν αλλάζουν τίποτα, η νέα κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας θα πρέπει:

1. Να καταγγείλει τις Δανειακές Συμβάσεις και ν’ αρχίσει από μηδενική βάση τις διαπραγματεύσεις με όλους τους πιστωτές.
2. Να ορίσει άμεσα επιτροπή, διεθνούς κύρους,  για το λογιστικό έλεγχο του χρέους.
3. Να αρχίσει άμεσα στη Βουλή η Εξεταστική Επιτροπή για τους υπεύθυνους που υπέγραψαν τις Δανειακές Συμβάσεις και τα Μνημόνια, παραχωρώντας την εθνική κυριαρχία και υποθηκεύοντας τη χώρα.
4. Να απαιτήσει επισήμως, όχι με δηλώσεις, την επιστροφή του κατοχικού δανείου και την πληρωμή των πολεμικών επανορθώσεων από τη Γερμανία.
5. Να προετοιμάσει κατεπειγόντως ένα Plan B για την περίπτωση που η χώρα αναγκαστεί, από την έλλειψη ρευστότητας που θα της επιβάλλει η ΕΚΤ και οι άλλοι μηχανισμοί της Ευρωζώνης, να επαναφέρει το εθνικό νόμισμά της.

 περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ  19.2.2015

Διαβάστε περισσότερα

Ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται: από τον Celesten Freinet στο σχολείο της κοινότητας

Χαράλαμπος Μπαλτάς

Η δυνατότητα να υποστηρίξουμε σήμερα το δημόσιο σχολείο, έναντι της κρυφής ή φανερής ιδιωτικοποίησης ή ακόμη περισσότερο έναντι της κατ’ οίκον διδασκαλίας, αποκτά ιστορική προοπτική στην ελληνική κρίση (2010 -) και την έξοδο απ’ αυτή, μέσα από την αντιπροσώπευση μιας αριστερής κυβέρνησης. Αυτό βέβαια σημαίνει συγχρόνως να έχουμε στο βλέμμα μας και τα άλλα βάθρα της δημοκρατίας:
ως προς την αντιπροσώπευση, το μέσα κι έξω από τη βουλή, ως προς τον παραδοσιακό συνδικαλισμό, τις μορφές εργατικού ελέγχου και ως προς την τοπική αυτοδιοίκηση, τις λαϊκές συνελεύσεις, τα κοινωνικά κινήματα, τις τοπικές δράσεις και τις κοινότητες. Κι όλα αυτά διαλεκτικά αντιμετωπίσιμα ως προς αυτά που προηγήθηκαν, τις σχέσεις μέσα στο σχολείο στην αμέσως προηγούμενη περίοδο, την επιστροφή της διοίκησης και την αναστολή της δημοκρατίας. Το αίτημα είναι αναδιάταξη των άνισων σχέσεων μέσα στο σχολείο, εκ περιτροπής διευθυντές κι όχι εργοδότες της προηγούμενης περιόδου, συμβούλους με παιδαγωγική κι όχι διοικητική αξιολογική εξουσία, φωνή, εκπροσώπηση και πολιτική των παιδιών, καθώς επίσης και άμεση δημοκρατία, έτσι ώστε να έχουμε, μέσα στη πολιτική μεταβολή της περιόδου, περισσότερη ελευθερία και ισότητα. Ο εκπαιδευτικός καλείται να συμμετέχει σ’ αυτή την άμεση δημοκρατία του σχολείου, πέρα από τον παραδοσιακό συνδικαλισμό, μαζί με τους άλλους εργαζομένους του σχολείου, αλλά και τους φορείς της σχολικής κοινότητας, μέσα στις δυσκολίες που είναι παράγωγες της ηγεμονίας του οικονομικού και της καταστροφής συγχρόνως του κεφαλαίου και της εργασίας( οικονομικής κρίσης). Η συνομιλία του με τη γειτονιά, τα κοινωνικά κινήματα, τις λαϊκές συνελεύσεις, η άρνησή του στις συγχωνεύσεις και η επιλογή ενός μικρού σχολείου – πολιτιστικού κέντρου  των πολλών κοινοτήτων που παίρνουν μέρος σ’ αυτό, είναι τα μορφικά χαρακτηριστικά αυτής της πλατωνικής σπηλιάς που είμαστε εντός της.   Το φιλμ Ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται (2006) του Daniel Losset θα μπορούσε να είναι μια δυνατή απάντηση σ’ αυτή την προβληματική και για ένα σχολείο της κοινότητας. Ένα φιλμ γαλλικής παραγωγής για την δημόσια τηλεόραση της Γαλλίας, το οποίο αφηγείται τα παιδιά, τον δάσκαλο με τη φίλη του και την κοινότητα, μέσα σ’ ένα πολιτικό κλίμα ασφυκτικό, λόγω της ανόδου του φασισμού. Η πρώτη επαφή του δασκάλου με τα παιδιά, η ανάγνωση του κόσμου τους και του τρόπου που σκέφτονται, η δυνατότητά του να βλέπει τα όριά τους λίγο πριν να αδιαφορήσουν γι’ αυτά που ακούν ή βλέπουν, είναι η αφετηρία ενός νέου παιδαγωγικού προβληματισμού του δασκάλου που καταφεύγει σε μια σειρά τεχνικών για να συνομιλήσει μαζί τους.   Έτσι, το σχολείο γίνεται ένας μικρός τόπος δημοκρατίας, καθώς τα παιδιά συγκεντρώνονται για να οργανώσουν τις συλλογικές τους δράσεις, βγαίνουν έξω απ’ αυτό, γίνονται αντικείμενο δυσμενών σχολίων καθώς εκλαμβάνονται ότι δεν κάνουν μάθημα και αποβλέπουν στο να συντονίζουν διαρκώς αυτά που σκέφτονται, μ’ αυτά που φαντάζονται, πιάνουν, βλέπουν, ακούν, γεύονται και μυρίζουν. Στο σχολείο επιστρέφει η κεντρική ιδέα του μοντερνισμού, η κίνηση. Χωρίς απαγορεύσεις, όπως αυτές που ζήσαμε, ο εκπαιδευτικός μπορεί να μεταβαίνει στους χώρους μέσα κι έξω από το σχολείο με βάση το ρυθμό της διανοητικής εργασίας που έχει με τα παιδιά. Η φιγούρα του δασκάλου είναι αυτή, τίθεται και αίρεται. Ο δάσκαλος αυτό που κάνει είναι να συμμετέχει στη ζωή του σχολείου ετοιμάζοντας κάθε φορά το επόμενο βήμα της παιδαγωγικής του. Ξεκινά με την ανάγνωση των αναγκών των παιδιών, όπως το να μη βαριούνται ή να μην είναι υπάκουο το σώμα τους στο ενδεχόμενο μιας μελλοντικής τιμωρίας και ενσωματώνει σιγά – σιγά τη ζωή με τον τρόπο που τη βάζουν μέσα στο σχολείο οι μαθητές. Στη συνέχεια βλέποντας το αδιέξοδο της επικοινωνίας των μαθητών, καθώς λόγω της θέσης τους στα θρανία δεν μπορούν να συνομιλήσουν, σχηματίζει ομάδες και οδηγεί τα παιδιά στη δυνατότητά τους να ψηφίζουν γι’ αυτά που τα απασχολούν ως θέμα για να διαπραγματευτούν. Τα παιδιά ολοκληρώνουν ένα κύκλο μέσα στη τάξη με την τεχνική του τυπογραφείου, τα δικά τους αναγνωστικά και τη σχολική τους βιβλιοθήκη, όμως η δουλειά του δασκάλου δεν σταματά εδώ. Η αυλή είναι ο χώρος που πραγματοποιεί την πρώτη έξοδο από την τάξη. Σ’ αυτό το χώρο τα παιδιά βιώνουν μια νησίδα ελευθερίας έκφρασης και δημιουργικότητας, συνεχίζοντας την περιέργεια τους και στις αναδυόμενες αντικειμενοποιήσεις της έρευνάς τους. Η δυνατότητα το μάθημα να γίνεται έξω από την τάξη είναι ένα σημαντικό βήμα, με καθοριστικό τον ρόλο των ομάδων και της αυτενέργειας. Η δυνατότητα να μετατρέπουν τον χώρο εκτός τάξης, την κοινότητα αυτή τη φορά, ως πηγή γνώσης, είναι ένα ακόμη κεφάλαιο στην δυνατότητα άσκησης αυτής της παιδαγωγικής. Τα επαγγέλματα των ανθρώπων, για παράδειγμα, γίνονται μια τέτοια πηγή γνώσης κι έτσι η αποσχολειοποίηση [deschooling], αρχιτεκτονική εν πολλοίς, γίνεται η συλλογική δράση των παιδιών. Η δυνατότητά τους επίσης να αλληλογραφήσουν είναι μια ακόμη τεχνική καθώς απελευθερώνεται η σχέση τους με την κοινότητα και συνομιλούν με άλλα σχολεία κι άλλους μαθητές. Η τεχνική της βιβλιοθήκης, όπου καμαρώνουν για τα δικά τους βιβλία, η τεχνική του τυπογραφείου για να φτιάξουν τα πρώτα τους μικρά βιβλία ή εφημερίδες τοίχου, το σχολικό συμβούλιο για να αποφασίζουν τις καινούριες δράσεις, ο σχολικός κήπος ή η φύση ως ένα εργαστήρι φυσικών επιστημών, ανοιχτό και προσβάσιμο από τα παιδιά, είναι μερικές από τις τεχνικές που παίρνουν μέρος σ’ αυτό το φιλμ με το χαριτωμένο όνομα «Ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται». Τα παιδιά ονειρεύονται, είτε την ουτοπία ενός κόσμου δικού τους με κύριο στοιχείο του την αγάπη, την αλληλεγγύη, τη σχέση τους με τον δάσκαλο και την αλλαγή του κόσμου, είτε την αντιπαράθεση τους με την πολιτική εξουσία που θα τους στερήσει τα όνειρα. Αίτημά μας είναι τα μικρά σχολεία, η εναλλαγή πρωτευόντων και δευτερευόντων μαθημάτων, η συγκρουσιακή επιστημολογία φυσικών και κοινωνικών επιστημών, η γενίκευση των εργαστηρίων για την σύνδεση της χειρωνακτικής με την πνευματική εργασία, η υιοθέτηση των τεχνικών Freinet και η δημιουργία αναγνωστικών από τα ίδια τα παιδιά, η βιβλιοθήκη, η συλλογική δράση με τον χαρακτήρα της πολιτειότητας [citizenship] και της αριστοτελικής πράξης και φρόνησης, η ιθαγένεια και η υπηκοότητα σε όλα τα παιδιά, η ελεύθερη κυκλοφορία στους χώρους του σχολείου κι έξω από αυτό με βάση το τρίπτυχο τάξη – αυλή – κοινότητα, η παιδαγωγική της αυλής, η υιοθεσία χώρων εκτός του σχολείου, έτσι ώστε το σχολείο να μην είναι ένα μόνο κτίριο οροθετημένο με κάγκελα, οι διαδρομές (πεζή, δημόσιες συγκοινωνίες, ποδήλατα) στη πόλη και η παραγωγή δημόσιας σφαίρας με βάση τα δικαιώματα των παιδιών Η καθημερινότητα είναι το πεδίο άσκησης αυτής της αναδυόμενης υποκειμενικότητας των παιδιών, στο πλαίσιο της οποίας τα υποκείμενα ενώνουν την θεωρία με την πράξη, τον πολιτισμό με την βεβήλωση του παιχνιδιού, τον παραγωγικό με τον ελεύθερο χρόνο και τις επιστήμες με τις εφαρμογές. Το αίτημα είναι ένα σχολείο της κοινότητας [Community School] που θα ευνοεί τους συνεταιρισμούς, παράδειγμα του οποίου είχαμε μέσα στην κρίση (2010 -) για την αντιμετώπιση της κρίσης. Η διατροφή είναι κεντρική στο σχολείο, τόσο ως συνεστίαση ή αίθουσα φαγητού, όσο και για παρασκευή της, τον σπιτικό της χαρακτήρα  ή ακόμη και για καλλιέργεια των προϊόντων που χρειάζονται, μέσα από ένα πρόγραμμα για σπόρους και φυτέματα. Ο σχολικός κήπος και οι πειραματισμοί στον ελληνικό μεσοπόλεμο γνωρίζουν μια νέα επικαιρότητα. Αυτό το σχολείο θα αποτελείται από τα εργαστήρια, θα αντιλαμβάνεται την πόλη ως εργαστήρι φυσικών και κοινωνικών επιστημών και την αυλή, ως παιχνίδι κι ως χώρο δημοκρατίας και λήψης των αποφάσεων. Αυτό το σχολείο με τον κόσμο σε μικρογραφία, το τυπογραφείο, τη βιβλιοθήκη, το σινεμά, την κοπτική και ραπτική, όπως και την τέχνη του Καραγκιόζη, θα είναι ένα δίκτυο με τις υποστηρικτικές δομές της Πολιτειότητας, του Πολιτισμού και της Υγείας. Κεντρικό σ’ αυτή την αντίληψη είναι το ανοιχτό προς τα έξω σχολείο και η παραγωγή, μέσα από τα υλικά δίκτυα, σθεναρών σχέσεων με πολλούς ενήλικους, οι οποίοι μπορούν να αντικαταστήσουν την απώλεια της αυθεντίας των γονιών και των εκπαιδευτικών. Μεταξύ νεοφιλελευθερισμού και κοινοτισμού ήδη σήμερα έχουμε μια σύγκρουση στην ελληνική κοινωνία που παίρνει τα ιστορικά χαρακτηριστικά της κρίσης της εκπροσώπησης και μιας ανάδυσης νέων υποκειμενικοτήτων, όπως είναι τα παιδιά, η οποία σημαίνει την εκ νέου γενικευμένη χρήση της παιδαγωγικής στο σύνολο των κοινωνικών σχέσεων, στο πλαίσιο της αλληλεγγύης, της συνύπαρξης, του αντιφασιστικού αγώνα, της κοινότητας, της διαρκούς μάθησης και της παραγωγής νέας γνώσης. Ο τρόπος που κινήθηκε η διοίκηση ήταν ιεραρχικός για τον εκπαιδευτικό, προκειμένου να αξιολογηθεί και στο πρόσωπό του να κριθεί η εκπαίδευση για να γίνεται χωρίς σχολεία, εξ αποστάσεως με ψηφιακό αλφαβητισμό ή κατ’ οίκον [homeschooling]. Η αυλή ως χώρος εκφοβισμού, η έξοδος της πολιτικής από το σχολείο, η προτεραιότητα στις γνωστικές δεξιότητες έναντι των άλλων, η επιστροφή στην τάξη και στη γονική αυθεντία, συντελούν στη δημιουργία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου εκπαίδευσης. Αλλά αυτό που συμβαίνει τώρα είναι να διακινούνται κοινοτικές ιδέες που διαφεύγουν των projects της παρελθούσας δεκαετίας και του εκσυγχρονισμού. Έτσι δίνεται μια απάντηση από τις νέες υποκειμενικότητες, των παιδιών, των εκπαιδευτικών, αλλά και των ανθρώπων που συνεργούν στο εκπαιδευτικό έργο, με το όνομα παιδαγωγική της αντίστασης ή κριτική παιδαγωγική ή επαναστατική παιδαγωγική.  Το σχολείο έτσι γίνεται μια δημοκρατική συγκέντρωση ανθρώπων, μια δυνατότητα προσωρινά να είμαστε ίσοι, ένας τόπος που μπορούμε να βιώσουμε το πέραν της αναπαραγωγής των κοινωνικών ανισοτήτων, ένας τόπος δημοκρατίας  

Διαβάστε περισσότερα

Η «ενδοκομματική «σύγκρουση των δύο Δημάρχων Αγρινίου – Μεσολογγίου (Αντύπας Γεώργιος)

Η «ενδοκομματική «σύγκρουση των δύο  
Δημάρχων  Αγρινίου – Μεσολογγίου

    Με την ιδιότητα του Προέδρου ενός ιστορικού Συλλόγου, του Συλλόγου Μεσολογγιτών Αττικής, με την 38ετή πείρα στο Στρατό και ως ανεξάρτητος Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου μας, αφού αντιπαρέλθω την αντιπαλότητα των δύο Δημάρχων Αγρινίου και Μεσολογγίου θα σχολιάσω σαν ελεύθερος άνθρωπος και θα καταδικάσω, κατά το δυνατόν τα λεχθέντα εις βάρος του Δήμου μας και ιδιαιτέρως της πόλεώς μας, από το Δήμαρχο Αγρινίου κ. Παπαναστασίου Γεώργιο.
    Κατ΄αρχήν λυπάμαι ως Ανώτατος Αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, διότι ο κ. Παπαναστασίου επέλεξε το χώρο της Ενωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού και Αστυνομίας σε εορταστική εκδήλωση, να πράξει το ανελέητο σφάλμα της «κατά μέτωπο επίθεσης» στους δημότες του Μεσολογγίου, υποστηρίζοντας «ότι πρωτεύουσα του Νομού Αιτωλ/νίας είναι το Αγρίνιο και ότι οι κάτοικοι του Αγρινίου είναι άνθρωποι της προκοπής και της εργατικότητας και σ΄αυτούς οφείλεται γενικά η ανάπτυξη της πόλεώς τους και ότι οι Μεσολογγίτες τα περιμένουν όλα από άλλους, Στρατό κλπ. προσβλέποντας και μόνο στη πολιτική εκμετάλλευση των συμπατριωτών του και τη ταυτόχρονη «χάρτινη» προβολή του.
Οι διατυπωθείσες γενικά φράσεις του κ. Παπαναστασίου όπως παρουσιάσθηκαν στα μέσα ενημέρωσης, χαρακτηρίζονται χυδαίες και υβριστικές για όλους εμάς του γνήσιους και μη Μεσολογγίτες και καταδεικνύουν άνθρωπο μικρόνου, χωρίς πνευματικά ερείσματα, εχθρικό για το Δήμο μας και επικίνδυνο για τη Διοίκηση του Δήμου του και τη συμμετοχή του στα δρώμενα του Νομού.
Όπως προαναφέρθηκε προσπάθησε σε ακατάλληλο εντελώς χώρο και εκδήλωση με την παραπάνω επίθεση να προβληθεί πολιτικά και να στραφεί  πολιτικά προς το Δήμαρχο Μεσολογγίου, θεωρώντας τον πιθανώς πολιτικό του αντίπαλο, καθότι προέρχονται από τον ίδιο   κομματικό χώρο και συμμετείχαν σε παρελθούσες βουλευτικές εκλογές ως υποψήφιοι σε κοινό ψηφοδέλτιο του παραπάνω πολιτικού χώρου. 
Ντροπή λοιπόν για τον Δήμαρχο Αγρινίου:
α.  Να μας αναφέρει ότι η πόλη του Αγρινίου μεγάλωσε μόνη της με τους κατοίκους της.  Εδώ ξεχνά προφανώς ότι τη βοήθησαν πριν από πολλά χρόνια αρχικά οι αποζημιώσεις από τα περιβόητα έργα των Κρεμαστών, ώστε από ανύπαρκτο «Βραχώρι» να γίνει το σημερινό Αγρίνιο, καθώς και ότι όλοι οι πολιτικοί του Νομού δούλευαν υποχθονίως εις βάρος του Μεσολογγίου, λόγω του αριθμού των ψήφων.
Β. Δεν σεβάστηκε την προσφορά των Μεσολογγιτών στον απελευθερωτικό αγώνα του Εθνους του 1821 (ενώ το Αγρίνιο που ήταν;) και τις θυσίες των πολλών Φιλελλήνων που αγωνίσθηκαν στο πλευρό των αγωνιστών του Μεσολογγίου λησμονώντας τις πατρίδες τους και τα συμφέροντά τους.
Γ. Ισως να μη γνωρίζει τους μεγάλους ποιητές και ανθρώπους των γραμμάτων που εξέθρεψε το «μικρό» Μεσολόγγι, ούτε την προσφορά των μεγάλων πολιτικών στο Εθνος, όπως τον Ζηνόβιο Βάλβη, τον Επαμεινώνδα Δεληγιώργη και την μεγάλο Χαρίλαο Τρικούπη κ.α. που έλαμψαν στη μεταπολιτική τότε πολιτική σκηνή με το ηθικό τους ανάστημα την αγάπη τους για την πατρίδα και το Εθνος γενικότερα.
Δ.  Γνωρίζει, αλλά δεν θέλε,ι να το δηλώσει ότι το Μεσολόγγι συρρικνώθηκε τα τελευταία χρόνια από πολιτικούς της απελθούσης κυβέρνησης που είχαν το θράσος να εμφανίζονται και να ζητούν τη ψήφο των Μεσολογγιτών στη πρόσφατη προεκλογική περίοδο, οι ίδιοι ως ενορχηστρωτές «βοήθησαν» στην υποβάθμιση και απώλεια της αυτονομίας του Γενικού Νοσοκομείου Χατζηκώστα, την υποβάθμιση του ΤΕΙ, της απώλειας  συστάσεως του Εφετείου και τη μεταφορά πολλών δημοσίων υπηρεσιών στο Αγρίνιο και μάλιστα με την «επιμελημένη» φροντίδα διατελεσάντων Αγρινιωτών Νομαρχών.
Ε. Τέλος ανέφερε ότι έφυγε η Αεροπορική Μονάδα από το Αγρίνιο.     Η 132 Σμηναρχία Μάχης (132 ΣΜ) λειτουργούσε άψογα μέχρι τις αρχές του 2000.  Κάποιοι όμως  παράγοντες του Αγρινίου αξίωσαν την εκμετάλλευση του χώρου  και των εγκαταστάσεων της Σμηναρχίας με προσπορισμό στο Δήμο, χωρίς βέβαια να γνωρίζουν ότι οι εγκαταστάσεις και ο χώρος ανήκουν στο ΝΑΤΟ και ως εκ τούτου κάθε παρέμβαση για υλοποίηση του σκοπού τους καθίστατο αδύνατη,  με ταυτόχρονη υποβάθμιση της  132 Σμηναρχίας Μάχης (132 ΣΜ)  και αναβάθμισης της 131 ΣΜ του Ακτίου.
Πρέπον και σώφρον είναι οι δύο Δήμαρχοι, να εγκαταλείψουν  κάθε  αντιπαλότητα που βλάπτει τον τόπο γενικά και διχάζει τον κόσμο και να εργασθούν ανιδιοτελώς  προς ίδιο συμφέρον των Δήμων τους για ανάπτυξη των περιοχών τους, ευημερία των κατοίκων τους και των αγορών του με ταυτόχρονο σεβασμό στο τοπικό στοιχείο του ενός προς τον άλλο Δήμο.
Η ενδεχόμενη πολιτική διαμάχη των δύο δημάρχων , προς ίδιο όφελος, καλώς ή κακώς δεν συμβάλλει στην αρμονική συμβίωση των τοπικών κοινωνιών τους. Ας αναδείξουν μεγαλοψυχία με τα ανάλογα προσόντα, στιβαρού, υπεύθυνου, ανιδιοτελή και σοβαρού ηγέτη. 
                   
Αντύπας Γεώργιος
                          Αντιστράτηγος ε.α
                Πρόεδρος Μεσολογγιτών Αττικής
                Ανεξάρτητος Δημοτικός Σύμβουλος
                Ι.Π.  Μεσολογγίου

Διαβάστε περισσότερα

“Απ’ τα τσακάλια δεν γλιτώνεις με ευχές και παρακάλια”

 

    Παρατήρηση 1^η: Ο κ.Σόιμπλε δήλωσε ότι «λυπάται τους Έλληνες». Μας λυπάται διότι ως Έλληνες δεν έχουμε, όπως είπε, την κυβέρνηση που θα μας ταίριαζε… Ο κ.Σόιμπλε είναι το ίδιο πρόσωπο για το οποίο πριν λίγες μέρες ο κ.Βαρουφάκης δήλωσε (συνέντευξη στην γερμανική εφημερίδα «Stern») ότι«είναι ίσως ο μόνος Ευρωπαίος πολιτικός με πνευματική ουσία»…

    Παρατήρηση 2^η: Ο ελληνικός λαός προφανώς δεν θα πάρει την άδεια του κ.Σόιμπλε αν θα έχει κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ή το Κόμμα Κυνηγών.  Είναι υπόθεση και απόφαση του ελληνικού λαού. Την οποία δεν έχει καμία υποχρέωση να την θέτει υπό την έγκριση «πνευματικών προσωπικοτήτων» τύπου Σόιμπλε. Τη «λύπησή του» επομένως ο κ.Σόιμπλε να την κρατήσει για τον εαυτό του. Όσο για τον ελληνικό λαό, αν έχει μια υποχρέωση, είναι αυτή: Να αναλογιστεί την αναγκαιότητα της απεμπλοκής του από το είδος των «εταιρισμών» και των «συμμαχιών» στις οποίες έχει εμπλακεί η Ελλάδα. Και οι οποίες απαρτίζονται από «συμμάχους», «φίλους» και «πνευματικές φυσιογνωμίες» με ιταμές συμπεριφορές και παρεμβάσεις τύπου Σόιμπλε.

    Παρατήρηση 3^η: Μετά και τα όσα προέκυψαν στο προχτεσινό «Eurogroup», σε αυτή την αρένα των εκβιαστών, των τρομοκρατών, των πιέσεων και των τελεσιγράφων, προστέθηκαν μια ακόμα ασφαλής απόδειξη: Μέσα σε αυτό το «Κολοσσαίο», όπου βασιλεύει το «δίκαιο» και η ιταμότητα των ισχυρών, δεν υπάρχει χώρος για «ισότιμη» και «δημοκρατική» διαπραγμάτευση. Στο Κολοσσαίο το ερώτημα ποτέ δεν ήταν τι θα κερδίσεις. Το έχουμε επισημάνει και θα το επαναλάβουμε: Στο Κολοσσαίο το πολύ – πολύ που μπορείς να ελπίζεις είναι να αγωνιστείς για το ποια κομμάτια από τη σάρκα σου θα περισώσεις. Το έχουμε επισημάνει και θα το επαναλάβουμε: Άλλη οδός για μια Ελλάδα κυρίαρχη και ένα λαό με προκοπή και με ολόκληρη αξιοπρέπεια δεν υπάρχει από την οδό τηςρήξης και της εξόδου από την ΕΕ με όρους ανατροπής όλου του συστήματος της κυριαρχίας των μονοπωλίων.

    Παρατήρηση 4^η: Ταυτόχρονα με την απροκάλυπτα εκβιαστική και τελεσιγραφική συμπεριφορά των «εταίρων», από το προχτεσινό «Eurogroup» προέκυψε ένα ακόμα δεδομένο: Προέκυψε η δήλωση του κ.Βαρουφάκη ότι ήτανέτοιμος και ευτυχής να υπογράψει ένα σχέδιο απόφασης που του παρουσίασε ο κ.Μοσκοβισί, ο αρμόδιος επίτροπος της Κομισιόν. Σε αυτό το αποκαλούμενο και«τελικό προσχέδιο Μοσκοβισί» διαβάζουμε (http://www.enikos.gr/economy/298316,Pio_konta_stis_ellhnikes_8eseis_to_prosx.html) να γίνεται λόγος για «επέκταση της παρούσης δανειακής σύμβασης…».  Αλλά αυτή η δανειακή σύμβαση, την επέκταση της οποίας ήταν έτοιμος και ευτυχής να υπογράψει ο κ.Βαρουφάκης και την παράταση της οποίας αναμένεται να ζητήσει επισήμως σήμερα η κυβέρνηση, είναι:

    α) Η Δανειακή σύμβαση με την οποία η Ελλάδα έχει τεθεί υπό το Αγγλικό Δίκαιο και με την οποία ο ελληνικός λαός έχει αποστερηθεί κάθε ασυλία των περιουσιακών του στοιχείων. 

    β) Η Δανειακή σύμβαση που στη σελίδα 59, παράγραφος 8, απερίφραστα αναφέρει: «Η διαθεσιμότητα αυτής της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης εξαρτάται από τη συμμόρφωση της Ελλάδας με τα μέτρα που εκτίθενται στο Μνημόνιο...».

    Με βάση δηλαδή τα περίφημα αυτά «νομικά κείμενα», για τα οποία τόσος λόγος γίνεται, το Μνημόνιο και η Δανειακή σύμβαση δεν είναι «δύο διαφορετικά πράγματα», όπως και χτες ισχυρίστηκε ο κ.Τσίπρας. Είναι – αντίθετα - οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και εφόσον είναι έτσι τότε τίποτα το «ευτυχές» δεν προμηνύει μια κυβερνητική υπογραφή για την επέκτασή της. 
    Παρατήρηση 5^η: Κατόπιν όσων είδαμε στο «Eurogroup» και όσων θα ακολουθήσουν, ό,τι κι αν προκύψει από τις επόμενες κι από όλες τις διαπραγματεύσεις, ας κρατήσουμε σαν φυλαχτό την ορμήνια του μεγάλου παππού των γραμμάτων και των λαϊκών αγώνων, του Κώστα Βάρναλη:

«Απ’ τα τσακάλια δεν γλιτώνεις

με ευχές και παρακάλια»

    Ας κρατήσουμε και την διδαχή του, την χιλιοεπιβεβαιωμένη στην μακρόχρονη Ιστορία αυτού του λαού:

«Κι (…) Αν είν’ ο λάκκος σου
πολύ βαθής,
χρέος με τα χέρια σου
να σηκωθείς».

***

    Υστερόγραφο: Ευγενής άνθρωπος ο κ.Προκόπης Παυλόπουλος, με επιστημονική επάρκεια, από τα πιο δημοκρατικά στοιχεία του χώρου του. Αυτά από την μια. Από την άλλη, με τα τόσα «ναι» την τελευταία τριετία (Μνημόνιο, Δανειακή, Μεσοπρόθεσμο, Εφαρμοστικοί, Πολυνομοσχέδιο) δεν είναι κι ακριβώς αυτό που θα αποκαλούσαμε «αντιμνημονιακός». Ε;  Λάθος; 

email: mpog@enikos.gr 

Διαβάστε περισσότερα

Η αυτονομία των παιδιών λειτουργεί καλύτερα για το σχολείο

Το άρθρο αποτελεί μετάφραση άρθρου της Jessica Lahey, εκπαιδευτικού και συγγραφέα. Επιχειρηματολογεί υπερ της άποψης της αυτονομίας των παιδιών (και συνακόλουθα μαθητών) δίνοντας τους την ευκαιρία να μάθουν μέσα από τη δοκιμή και το λάθος. Προτείνει στους γονείς να σταθούν ένα βήμα πίσω παρατηρώντας τα παιδιά αντί να επεμβαίνουν σε κάθε δραστηριότητά τους.

Η έρευνα έχει δείξει πως τα παιδιά των αυτόνομων-υποστηρικτικών γονέων –των γονιών που παραχωρούν στα παιδιά τους ανεξαρτησία και έλεγχο πάνω στην εργασία τους– είναι ακολούθως πιο ικανά να ολοκληρώσουν κάποια υποχρέωση μόνα τους όταν οι γονείς δεν είναι παρόντες. Αντιθέτως, τα παιδιά των “καθοδηγητικών” ή “κυριαρχικών” γονιών, οι οποίοι επεμβαίνουν και διαχειρίζονται κάθε λεπτομέρεια της συμπεριφοράς των παιδιών τους τείνουν να τα παρατούν, όταν αντιμετωπίσουν κάποια πρόκληση ή ματαίωση. Όταν είναι στο σχολείο, τα παιδιά των αυτόνομων-υποστηρικτικών γονιών έχουν ένα διακριτό πλεονέκτημα, επειδή η πρόκληση και η ματαίωση στη διάρκεια της μάθησης, αυτό που ονομάζεται επιθυμητές δυσκολίες, είναι μεταξύ των καλύτερων τρόπων για να μετατρέψεις τα φευγαλέα βραχυπρόθεσμα συμπεράσματα και μνήμες σε μακροπρόθεσμα και ανθεκτική μάθηση.

Οι γονείς πρέπει να βοηθούν τους μαθητές με τις ασκήσεις που έχουν για το σπίτι με το να είναι προσεκτικοί με τον σκοπό των υψηλής ποιότητας εργασιών: το να κατακτήσουν με μαεστρία την ακαδημαϊκή ύλη, να δυναμώσουν τις οργανωτικές τους δεξιότητες και να ενδυναμώσουν τις συνήθειες που δουλεύουν.
Δυστυχώς, το είδος της “βοήθειας” που πολλοί γονείς προσφέρουν στις ασκήσεις για το σπίτι υπονομεύει αυτούς τους στόχους. Δε μιλάω για την ηττοπαθή βοήθεια εναντίον της οποίας καταφέρονται οι εκπαιδευτικοί: αυτές τις λυμένες από τους γονείς ασκήσεις μαθηματικών και τις ύποπτα τέλειες εκθέσεις. Μιλάω για τη συνήθεια να ελέγχουν σχολαστικά, να κατευθύνουν και να ελέγχουν το πότε, που και πως τα παιδιά δουλεύουν.
Οι γονείς βοηθούν τα παιδιά όταν τους δίνουν το χώρο και το χρόνο που χρειάζονται για να δουλέψουν μέσα από απογοητεύσεις και προκλήσεις μόνα τους. Και τελικά, όταν αυτά τα παιδιά έχουν βάλει τα δυνατά τους και χρειάζονται έναν γονιό για να έρθει προσφέροντας βοήθεια, αυτή η βοήθεια μπορεί να έρθει με τη μορφή της ανακαθοδήγησης και της στοργικής ενθάρρυνσης παρά με λύσεις και έτοιμες απαντήσεις.
Πηγή: NYTIMES/ Μετάφραση: Δίκτυο Κριτικής στην Εκπαίδευση

Διαβάστε περισσότερα

Η μεγάλη ευρωπαϊκή «μας οικογένεια»

Νίνα Γεωργιάδου

Όταν ο Μέτερνιχ έλεγε πως οι «οι λαοί είναι σαν μικρά παιδιά  ή σαν γυναίκες που πιστεύουν στα φαντάσματα», στήριζε, με ακόμη ένα αξίωμα, την αναγκαιότητα της σκληρής μοναρχικής ηγεμονίας και το τσάκισμα κάθε λαϊκού, εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, με δεδομένο ότι οι λαοί είναι ανώριμες, ανήμπορες κι ανόητες μάζες.

Όταν σήμερα ο Σόιμπλε δηλώνει ότι «λυπάται τον ελληνικό λαό» και η Handelsblat – ακόμη πιο κυνικά – ότι «ο ελληνικός λαός είναι ηλίθιος» αποφεύγουν, ευθαρσώς, υπαινιγμούς κι ευφημισμούς και, με τρόπο που ταιριάζει μόνο σε πατρική μεγαθυμία κι ευρωπαϊκή ευγένεια, δηλώνουν την άποψη και τις προθέσεις τους.

Είναι, κατ’ αρχήν, εντυπωσιακό το γεγονός πως μέσα από το αφυδατωμένο και μυτερό κουφάρι του Σόιμπλε αναδύθηκε ένα συναίσθημα  και μάλιστα αυτό της λύπης. Αυτό διαψεύδει κατηγορηματικά τους ανθρωπολογικούς ισχυρισμούς πως πρόκειται για μούμια του κόμη Δράκουλα ή μετάλλαξη του Αδόλφου Μέτερνιχ. Ο εν λόγω πολιτικός αποδεικνύεται περίτρανα πως είναι ένας ζωντανός οργανισμός με ενεργό και φορτισμένο  θυμικό.

Βέβαια το συναίσθημα της λύπης δεν τροφοδοτήθηκε από τους αυτοκτονημένους, τα παιδιά που λιποθυμούν από πείνα, τους νεόφτωχους, τους νεοάστεγους, όσους γενικά ξέβρασε στα πεζοδρόμια η κρίση.  Σημασία έχει ότι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εμείς γίναμε το αντικείμενο της συναισθηματικής του αναζωογόνησης και της άγριας κανιβαλικής του συμπόνιας.

Αν τώρα αντιστρέψουμε τον τίτλο του ομώνυμου άρθρου της Handelsblat, βγάζουμε αβίαστα το συμπέρασμα ότι δεν θα ήμασταν ηλίθιοι, άρα θα ήμασταν έξυπνοι, αν:

α) είχαμε επιλέξει, με σταθερή αφοσίωσή, τη μνημονιακή μας ανασκολόπιση και

β) ναι μεν ψηφίζαμε αντιμνημονιακά (αφού το άρθρο δεν γράφτηκε αμέσως μετά τα εκλογικά αποτελέσματα) αλλά, μετεκλογικά, φρόνιμα και πειθήνια, ξαναγυρνούσαμε στη θαλπωρή των μνημονίων. Αυτός θα ήταν ο ορισμός του αντιηλίθιου, τον οποίο, προσωπικά, αδυνατώ να παρακολουθήσω και απλά συνάγω, από τα συμφραζόμενα, πως μπορεί και οι δούλοι να ψηφίζουν, φτάνει να αποδέχονται το γεγονός ότι είναι και παραμένουν δούλοι.

Γενικό συμπέρασμα, η μεγάλη ευρωπαϊκή μας οικογένεια είναι συναισθηματικά στο πλευρό μας, και  μάλιστα με την ιδιαίτερη ευαισθησία που η γονική μέριμνα επιφυλάσσει στα πιο αδύναμα – εν προκειμένω – ηλίθια παιδιά της.

Αυτή η άρρωστη, αιμομικτική οικογένεια, που η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ επιμένει να την ονομάζει «Ευρώπη των λαών ή μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια», φέρνει στο μυαλό τη ρήση της αλήστου μνήμης κυράτσας του νεοφιλελευθερισμού, Θάτσερ, «Δεν υπάρχουν κοινωνίες. Υπάρχουν μόνο οικογένειες και επιχειρήσεις».

Σ’ αυτή, λοιπόν, την άρρωστη, αιμομικτική οικογένεια του Κυνόδοντα πρέπει να αποδεχτούμε το ρόλο της κόρης που την πηδάει ο διεστραμμένος μπαμπάς, να πληρώνουμε μέχρι ενδέκατης γενεάς τα χρέη που έχουμε ήδη αποπληρώσει, να φορτωνόμαστε νέα για τη σωτηρία των τραπεζών, να αρνηθούμε τα 2 ευρώ τη μέρα, που σημαίνει η 13η σύνταξη στο χαμηλοσυνταξιούχο, το ρεύμα στα 300 χιλιάδες σκοτεινά σπίτια και το συσσίτιο στα παιδιά που λιποθυμούν. Δεν επιτρέπεται να ικανοποιηθούν ούτε καν αυτές οι χαμηλές  προσδοκίες του εκλογικού σώματος. Το μικρό παιδί του Μέτερνιχ πρέπει να πάψει να πιστεύει στα φαντάσματα..

Πρέπει, όπως και στην αγία οικογένεια του Κυνόδοντα, όταν λέμε «θάλασσα» να εννοούμε τη δερμάτινη πολυθρόνα στην οποία στρογγυλοκάθεται ο θεσμικός επενδυτής των παραλιών.

Όπως και στον Κυνόδοντα, να αποδεχτούμε ότι αντί για παιδιά θα γεννάμε ψωραλέους αδέσποτους σκύλους που θα ζητιανεύουν το ξεροκόμματο και θα γρυλίζουν παραπονεμένα στην κλωτσιά.

Μπορούμε, κλεισμένοι μέσα στη μεγάλη, περιφραγμένη,  μισαλλόδοξη ευρωπαϊκή μας οικογένεια, να παρακολουθούμε το βιασμό μας, να τον ευχαριστιόμαστε κιόλας για να μη δίνουμε λαβές να μας λένε ηλίθιους.

Να ευγνωμονούμε για τις αγροτικές επιδοτήσεις διάλυσης της αγροτικής οικονομίας και το μαζικό ξεκλήρισμα της φτωχής αγροτιάς.

Να γέρνουμε για να ταιριάζουμε με τα μπαταρισμένα υποβρύχια.

Να αποποιούμαστε τις γερμανικές αποζημιώσεις και μαζί σύμπασα την άγρια ναζιστική θηριωδία, τους νεκρούς μας και την ιστορία.

Να ακούμε το Γιούνκερ, Νο 1 στα σκάνδαλα φοροαποφυγής μέσα από τις πολυεθνικές του Λουξεμβούργου,  να μας κάνει μαθήματα καλής φορολογικής συμπεριφοράς.

Να υποφέρουμε το Σόιμπλε, του διαπιστωμένου κομματικού χρηματισμού επί Κολ και θωπευτή της φωτοδότρας Ζήμενς να μας κουνάει το δάχτυλο για τη διαπλοκή.

Να ακούμε και τον εξάδελφο Ραχόι, του υποσυνόλου των «γουρουνιών του Νότου», να μας επιτιμά γιατί δεν ικανοποιούμε τις δεσμεύσεις μας.

Να αυτοενοχοποιούμαστε γιατί φεσώσαμε, λέει, το Γερμανό φορολογούμενο όταν η κρίση μας αποδείχτηκε η πιο προσοδοφόρα μπίζνα του αρχιτοκογλύφου της μεγάλης ευρωπαϊκής μας φαμίλιας.

Και,  όταν τα παίρνουμε στο κρανίο, όπως στην αγία, αιμομικτική οικογένεια του Κυνόδοντα, να ουρλιάζουμε ή και να γαυγίζουμε αλλά  ποτέ να μη διανοούμαστε να φύγουμε.

Γιατί, όπως λέει ο μπαμπάς Κυνόδοντας, έξω καραδοκεί η «γάτα». Ή όπως έλεγε ο άλλος αλήστου μνήμης εγχώριος πρόδρομος του νεοφιλελευθερισμού και μέντορας του Σαμαρικού κουτσαβακισμού,  Αβέρωφ, «Εξω απ’ το μαντρί, το τρώει ο λύκος το πρόβατο».

Μένουμε λοιπόν γιατί δεν είμαστε ηλίθιοι. Προτιμάμε να μας φάει ο τσοπάνης ή να μας κρεμάσει τεμαχισμένους στο τσιγκέλι, «με το ματάκι παιχνιδιάρικο πάνω στον πάγκο του χασάπη».

Και πραγματικά νοιώθω ως η ηλίθια της Handelsblat όταν αδυνατώ να συλλάβω τη βουκολική εικόνα ενός πρόβατου που διαπραγματεύται «καλύτερες συνθήκες σφαγής»  εν μέσω αλυχτούντων λύκων.

Πηγή:  Alfavita

Διαβάστε περισσότερα

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΩΝ ΑΝΑΨΥΚΤΗΡΙΩΝ - ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ

ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΩΝ ΑΝΑΨΥΚΤΗΡΙΩΝ

ΚΑΦΕΤΕΡΙΩΝ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΡΙΝΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ

ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΙΕΡΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ
Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου, προσκαλεί τα μέλη του αλλά και τους συναδέλφους οι οποίοι επιθυμούν να εγγραφούν για το 2015, στην Έκτακτη Γενική Συνέλευση η οποία θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου στις 17.00 στο Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Ι.Π. Μεσολογγίου(Ελ.Πολιορκημένων 45, 30200 Μεσολόγγι).

Θέματα ημερήσιας διάταξης:

·        Αλλαγή και επικαιροποίηση καταστατικού

·        Προτάσεις και τοποθετήσεις μελών

Απευθυνόμαστε σε όλους τους συναδέλφους επιχειρηματίες της εστίασης και αναψυχής της πόλης μας, να στηρίξουν τον Σύλλογο και τις προσπάθειες του νέου Διοικητικού Συμβουλίου προς όφελος όχι μόνο των καταστημάτων και του κλάδου αλλά και του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου και της πόλης μας.

Ιερή Πόλη Μεσολογγίου 17-02-2015
Με εκτίμηση

Για το Δ.Σ.

Ο Πρόεδρος		Ο Γεν.Γραμματέας
Αντώνης Λαμπρόπουλος		Πέτρος Σκαρμούτσος

Διαβάστε περισσότερα