«Η Γερμανία παίρνει στα χέρια της την ουκρανική κρίση»

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Θριαμβευτικοί ήταν οι τόνοι του εξάστηλου τίτλου της δεύτερης σελίδας της γαλλικής εφημερίδας «Λε Μοντ» στο φύλλο της που κυκλοφόρησε το απόγευμα της Δευτέρας: «Η Γερμανία παίρνει στα χέρια της την ουκρανική κρίση»!
«Η Ανγκελα Μέρκελ επρόκειτο να δεχθεί τους δύο κύριους αντιπάλους του Βίκτορ Γιανουκόβιτς» πληροφορούσε τους εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες της ο επίσης εξάστηλος υπότιτλος, καθώς η εφημερίδα είχε τυπωθεί δύο – τρεις ώρες πριν πραγματοποιηθεί η συνάντηση. Η ανταπόκριση της γερμανικής εφημερίδας από το Βερολίνο άρχιζε διθυραμβικά: «Η θέληση της Γερμανίας να επιβεβαιωθεί στη διπλωματική σκηνή αρχίζει από την ανατολική γειτονιά της… Ο Βιτάλι Κλίτσκο και ο Αρσένι Γιατσενιούκ (του κόμματος της φυλακισμένης αντιπάλου του Ουκρανού προέδρου Γιανουκόβιτς, Γιούλια Τιμοσένκο) είχαν ήδη προσκληθεί την 1η Φεβρουαρίου στη Συνδιάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου. Είναι άξιο αναφοράς ότι τότε είχαν συναντήσει τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Τζον Κέρι, τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικό Φρανκ – Βάλτερ Σταϊνμάγερ και τον Γάλλο ομόλογό τους Λοράν Φαμπιούς» τόνιζε η γαλλική εφημερίδα. Σε περίοπτη θέση στην ίδια σελίδα η «Μοντ» είχε έναν ακόμη εντυπωσιακό τίτλο: «Η Γερμανία βρίσκεται σε διαδικασία απόκτησης ενός κύρους που θα την κάνει τον πιλότο της ευρωπαϊκής διπλωματίας;» Δώδεκα ώρες αργότερα, την Τρίτη το πρωί, ο πρωτοσέλιδος τίτλος των «Τάιμς της Νέας Υόρκης» που αναφερόταν στην Ουκρανία εμφάνιζε τη σύγκρουση εκεί ως διελκυστίνδα ανάμεσα στη γερμανική και τη ρωσική πολιτική: «Η Ρωσία χρησιμοποιεί τη βοήθεια για να αποκρούσει την κίνηση του Βερολίνου στην Ουκρανία» υπογράμμιζε.
Το ρεπορτάζ της κορυφαίας αμερικανικής εφημερίδας άρχιζε εξαίροντας τη γερμανική ανάμειξη στην Ουκρανία: «Καθώς η Γερμανία ξεδίπλωσε μια ασυνήθιστα υψηλού επιπέδου υποδοχή των δύο κύριων ηγετών της αντιπολίτευσης στην Ουκρανία τη Δευτέρα, η Ρωσία έκανε μια αντιπαραθετική κίνηση στην πολιτική διελκυστίνδα με μια χρηματική χειρονομία υποστήριξης της κυβέρνησης του προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς. Στο Βερολίνο, η καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ είχε στην καγκελαρία την πρώτη γνωστή συνομιλία της με τους δύο Ουκρανούς πολιτικούς, τον Αρσένι Γιατσενιούκ και τον Βιτάλι Κλίτσκο… Η Μέρκελ συναντήθηκε για περισσότερη από μια ώρα με τους Ουκρανούς, οι οποίοι εξέφρασαν και οι δύο ευγνωμοσύνη για την προσοχή της πιο σημαντικής εθνικής ηγέτιδος της Ευρώπης πριν κατευθυνθούν σε συνάντηση με τον υπουργό Εξωτερικών Φρανκ – Βάλτερ Σταϊνμάγερ» ανέφερε το ρεπορτάζ των «Τάιμς της Νέας Υόρκης».
Εντυπωσιάζει επίσης η σύμπτωση ότι τόσο η γαλλική «Μοντ» όσο και οι αμερικανικοί «Νιου Γιορκ Τάιμς» ανέφεραν το πασίγνωστο φυσικά σε εκατομμύρια Γερμανούς, αλλά παντελώς άγνωστο σε εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρωπαίους γεγονός ότι από την αρχή της ουκρανικής κρίσης ο Βιτάλι Κλίτσκο έχει… καθημερινή (!) στήλη στην «Μπιλντ», τη μεγαλύτερης κυκλοφορίας εφημερίδα της Γερμανίας, αν και κατωτάτου όντως επιπέδου, χυδαίου πολιτικού χαρακτήρα. Αυτό όμως που χτυπάει στο μάτι είναι η παρείσφρηση της «ασήμαντης» λέξης «γνωστή» για τις συνομιλίες της Μέρκελ με τους Ουκρανούς Κλίτσκο και Γιατσενιούκ.
Για τον έμπειρο αναλυτή αυτό σημαίνει ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες έχουν ενημερώσει τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» πως έχουν προηγηθεί και μυστικές συναντήσεις της Μέρκελ με τους Ουκρανούς ηγέτες της αντιπολίτευσης και η αμερικανική εφημερίδα «καρφώνει» τους Γερμανούς με έμμεσο, αλλά σαφή τρόπο!
Η υποψία ότι οι Γάλλοι και οι Αμερικανοί είχαν ως πρώτιστο μέλημα όχι να προκαλέσουν θαυμασμό ή επιδοκιμασία για την αποφασιστικότητα ανάμειξης του Βερολίνου, αλλά να… «καρφώσουν (!) τους Γερμανούς, γίνεται αμέσως βεβαιότητα όταν παρατηρήσει κανείς δύο γεγονότα. Πρώτον, Δευτέρα έγινε η συνάντηση της Μέρκελ με τους δύο ηγέτες της ουκρανικής αντιπολίτευσης και την επόμενη μέρα, την Τρίτη, έγινε κόλαση στο Κίεβο με 25 νεκρούς! Τρεις νεκροί υπήρχαν στην Ουκρανία μετά από δύο μήνες αναταραχής, είκοσι πέντε νεκροί σε μία και μόνη ημέρα μετά τη συνάντηση με τη Μέρκελ! Δεύτερον, διαβάσαμε εκνευριστικά αναλυτικά τη συντηρητική γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» για να βρούμε κάποια αναφορά στη συνάντηση αυτή τόσο την ημέρα που έγινε όσο και την επομένη. Διαβάσαμε χιλιάδες λέξεις αναφερόμενες στην Ουκρανία, αλλά για τη συνάντηση… τίποτα! Τίποτα εκτός από μια φράση στο τέλος ενός ασήμαντου κομματιού: «Ο ιδιαίτερος ρόλος της Γερμανίας έγινε επίσης διακριτός μέσω της ανακοίνωσης ότι ο Γιατσενιούκ και ο Κλίτσκο θα επισκεφθούν σήμερα την καγκελάριο Μέρκελ στο Βερολίνο». Αυτό ήταν όλο!!

Διαβάστε περισσότερα

Die Zeit: Γιατί οι Γερμανοί ξέχασαν τα εγκλήματα της Βέρμαχτ

Οι Γερμανοί πολίτες δεν ξέρουν καν ότι έγιναν εγκλήματα στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της κατοχής.Ή συμφέρει να τα ξεχνούν, αφού δεν αναφέρονται καν στα σχολικά βιβλία. Πίσω από την απόπειρα να ξεχάσουν,είναι οι αποζημιώσεις, το κατοχικό δάνειο και ο φόβος για κύμα διεκδικήσεων, λέει η γερμανική εφημερίδα.

Γιατί οι Γερμανοί ξεχνούν και δεν αναφέρουν τα εγκλήματα πολέμου στην Ελλάδα;

Το ερώτημα θέτει δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Die Zeit, που προκαλεί αίσθηση, καθώς η απάντηση προκύπτει έμμεσα αλλά καθαρά στο τέλος του αφιερώματος: Θέλουν να αποφύγουν τις αποζημιώσεις «φοβούμενοι ότι θα ξεσηκώνονταν κύματα απαιτήσεων, από ολόκληρο τον κόσμο».

Τα εγκλήματα πολέμου των Γερμανών στην Ελλάδα θυμάται η Die Zeit, με αφορμή το επικείμενο ταξίδι του Γερμανού προέδρου, Γιόαχιμ Γκάουκ, ο οποίος έχει προγραμματιστεί να επισκεφθεί το χωριό Λυγκιάδες, στο οποίο εκτελέστηκαν 82 άνθρωποι. Το εκτενές αφιέρωμα της γερμανικής εφημερίδας, κάνει αναφορά στις θηριωδίες, αλλά θυμάται και τα κατοχικά δάνεια.

Συναισθηματικό, όσον αφορά την παρουσίαση των θηριωδιών, που όπως λέει, λείπουν από τη γερμανική συλλογική μνήμη, αφήνει μία αιχμή για τον (οικονομικό) λόγο που συμβαίνει αυτό. Το αφιέρωμα παρουσίασε και η ιστοσελίδα της Ντόϊτσε Βέλλε, με το παρακάτω κείμενο:

«Η επικείμενη επίσκεψη του γερμανού προέδρου Γιόαχιμ Γκάουκ στην Αθήνα φέρνει και πάλι στην επιφάνεια ένα διαχρονικό ελληνικό αίτημα προς τη γερμανική πλευρά για καταβολή αποζημιώσεων για τα εγκλήματα πολέμου κατά το Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και την επιστροφή του κατοχικού δανείου.

Το αίτημα αυτό πήρε άλλες διαστάσεις από την έναρξη της δημοσιονομικής κρίσης στην Ελλάδα.

«Ο Γκάουκ έρχεται ως Γερμανός»

«Από την έναρξη της κρίσης», γράφει η εβδομαδιαία εφημερίδα Die Zeit, «οι δύο λαοί αλληλοκατηγορούνται ότι ο ένας χρωστά στον άλλο: η Αθήνα για τις εγγυήσεις και τα πακέτα διάσωσης διψήφιου αριθμού δις ευρώ, το Βερολίνο για το κατοχικό δάνειο, τις απερίγραπτες καταστροφές και το ποτάμι αίματος που άφησε στη χώρα.

Στις 5 Μαρτίου ο γερμανός πρόεδρος επισκέπτεται την Ελλάδα…στο ταξίδι του θα μιλήσει και για το παρελθόν…στο πλευρό του έλληνα ομολόγου του θα επισκεφθεί τις Λυγκιάδες, ένα χωριό, θέατρο μιας γερμανικής θηριωδίας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που δεν ξέρει κανένας στη Γερμανία. Ο Γκάουκ δεν έρχεται ως διαπραγματευτής του χρέους ή επόπτης των μεταρρυθμίσεων, αλλά ως Γερμανός».

Ο γερμανός αρθρογράφος επισημαίνει ότι στην Ελλάδα υπάρχουν εκατοντάδες τέτοιοι τόποι μαρτυρίου που στη Γερμανία έχουν περάσει απαρατήρητοι. Υπενθυμίζει επίσης ότι εκείνοι που έδωσαν το πρόσταγμα από την πρώτη ορεινή Μεραρχία Αλπινιστών “Εντελβάις” για την εκτέλεση 82 χωρικών στις Λυγκιάδες, οι μισοί από αυτούς μικρά παιδιά, καταδικάστηκαν στη δίκη της Νυρεμβέργης, αλλά λίγο αργότερα αφέθηκαν ελεύθεροι.

«Πώς είναι δυνατόν να έχουν αποσιωπηθεί αυτά τα εγκλήματα πολέμου των Γερμανών» αναρωτιέται η εφημερίδα. «Στις σχολικά βιβλία δεν γίνεται ούτε καν αναφορά. Τα ΜΜΕ θυμίζουν τα εγκλήματα στη Ρωσία και στην Πολωνία, αλλά ποτέ στην Ελλάδα.

Σε επισκέψεις τους στην Ελλάδα οι καγκελάριοι απέφυγαν αυτούς τους τόπους, μόνο ο πρόεδρος Ράου επισκέφτηκε τα Καλάβρυτα το 2000 και ο προκάτοχός του Ρίχαρντ φον Βαϊτσέκερ την Καισαριανή…ωστόσο, γενικά τα εγκλήματα πολέμου στην Ελλάδα δεν ανήκουν στη γερμανική συλλογική μνήμη κι αυτό πληγώνει τους Έλληνες. Το ταξίδι Γκάουκ γίνεται στη σωστή στιγμή».

Η εφημερίδα υπενθυμίζει τις δικαστικές διεκδικήσεις από ενώσεις θυμάτων αλλά και το φόβο του Βερολίνου πως σε περίπτωση που καταβάλει αποζημιώσεις θα ξεσηκώνονταν κύματα απαιτήσεων από ολόκληρο τον κόσμο.

«Μόνο έτσι εξηγείται γιατί οι γερμανοί πολιτικοί απέφυγαν τους κατεστραμμένους τόπους στην Ελλάδα», καταλήγει.»

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Διαβάστε περισσότερα

Πότε πέφτει μια κυβέρνηση; Όταν το θέλουν οι ΗΠΑ

Μετάφραση από: The Guardian , του  Mark Weisbrot

Κατά πόσο θεωρείται θεμιτό να προσπαθούν να ανατρέψουν μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση;

Για την Ουάσινγκτον η απάντηση ήταν πάντα απλή: Γίνεται, όταν η κυβέρνηση  των ΗΠΑ λέει ότι πρέπει. «Δεν  αποτελεί έκπληξη καθώς ο τρόπος που πραγματεύονται την πολιτική στην Λατινική Αμερική, δεν είναι σωστός»

Την Κυριακή, οι κυβερνήσεις της Βραζιλίας, της Αργεντινής, της Ουρουγουάης, της Παραγουάης και της Βενεζουέλας κυκλοφόρησαν μια δήλωση σχετικά με τις διαδηλώσεις της περασμένης εβδομάδας στη Βενεζουέλα. «Οι πρόσφατες βίαιες πράξεις στην χώρα, είναι προσπάθειες αποσταθεροποίησης της δημοκρατικής τάξης»

Οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών δήλωσαν: Την σταθερή δέσμευσή τους για την πλήρη τήρηση των δημοκρατικών θεσμών και  στο πλαίσιο αυτό απορρίπτουν τις εγκληματικές πράξεις των βίαιων ομάδων που θέλουν να διαδώσουν τη μισαλλοδοξία και το μίσος στην Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας , ως πολιτικό εργαλείο .

Μπορούμε να θυμηθούμε ότι, όταν πολύ μεγαλύτερες διαδηλώσεις συγκλόνιζαν την Βραζιλία πέρυσι, δεν υπήρξαν δηλώσεις από το σύνολο αυτών των γειτονικών χωρών και των κυβερνήσεών τους. Αυτό συνέβη γιατί αυτές οι διαδηλώσεις δεν επεδίωκαν να ανατρέψουν την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Βραζιλίας .

Η κυβέρνηση του Ομπάμα ήταν λίγο πιο διακριτική, αλλά κατέστησε επίσης σαφές με το ποια πλευρά τασσόταν. Ο υπουργός εξωτερικών Τζον Κέρι αναφέρει ότι “Είμαστε ιδιαίτερα θορυβημένοι από τα δημοσιεύματα ότι η κυβέρνηση της Βενεζουέλας παρανομεί ή ότι δεν μπορεί να κρατήσει την κοινωνική ισορροπία και είναι έρμαιο των αντικυβερνητικών διαδηλωτών. Η κατάσταση είναι έκρυθμη και οι διαδηλωτές επιτέθηκαν στην αστυνομία, έβαλαν φωτιά σε κυβερνητικά κτήρια και χρησιμοποίησαν βόμβες μολότφ.”

Ένας ανώνυμος εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ήταν ακόμη σαφέστερη την περασμένη εβδομάδα , απάντησε για τις διαμαρτυρίες εκφράζοντας την ανησυχία του για το κυβερνητικό πρόγραμμα: “ αποδυνάμωση των δημοκρατικών θεσμών στη Βενεζουέλα “ , και είπε ότι « τα κυβερνητικά όργανα δεν μπορούν να ανταποκριθούν αποτελεσματικά στην νόμιμο οικονομικές και κοινωνικές ανάγκες των πολιτών της » .

Φυσικά, όλοι γνωρίζουμε ποιον υποστηρίζει η κυβέρνηση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα. Δεν προσπαθεί καν να το κρύψει: το 2014, περίπου  5 εκ. δολάρια προβλέπονται στον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό των ΗΠΑ για τη χρηματοδότηση των δραστηριοτήτων της αντιπολίτευσης στο εσωτερικό της Βενεζουέλας, και αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου αν προστεθεί στα εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια που ξοδεύτηκαν για ανάλογη υποστήριξη τα τελευταία 15 χρόνια

Αυτό όμως που καθιστά  τη σημερινή στάση σημαντική, κατά τον Mark Weisbrot (και εξοργίζει της κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής), είναι η σαφής «δήλωση» της Ουάσινγκτον ότι στηρίζει μια αλλαγή καθεστώτος. Δήλωση που απευθύνεται στην αντιπολίτευση στης Βενεζουέλας η οποία είχε αποθαρρυνθεί μετά την (αναγκαστική και ετεροχρονισμένη) αναγνώριση από τον Τζ. Κέρυ του αποτελέσματος των εκλογών του Απριλίου (και της ήττας του Καπρίλες). Η ευρεία νίκη του Μαδούρο και στις δημοτικές εκλογές του Δεκεμβρίου (παρά την άνοδο του πληθωρισμού και τις ελλείψεις σε βασικά καταναλωτικά αγαθά) είχε καθηλώσει την αντιπολίτευση που «κατάλαβε ότι η επιλογή των πολιτών δεν ήταν μια παράλογη πίστη στον χαρισματικό Ούγο Τσάβες». Παρά τις δυσκολίες του τελευταίου έτους, «το βιοτικό επίπεδο για την πλειοψηφία των Βενεζολάνων ανέβηκε κατακόρυφα τα τελευταία 11 χρόνια, από τότε που η κυβέρνηση πήρε τον έλεγχο της βιομηχανίας πετρελαίου» σημειώνει ο αρθρογράφος.

Η αναγνώριση των εκλογικών αποτελεσμάτων από τον Κέρι, στην ουσία θέτει ένα τέλος στην προσπάθεια της αντιπολίτευσης να απονομιμοποιήσουν την εκλεγμένη κυβέρνηση Μαδούρο. Επιπλέον, σημειώνουμε πως το κόμμα του Μαδούρο κερδισε με μεγάλη διαφορά στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές την αντιπολίτευση τον Δεκέμβριο. Ο πληθωρισμός έτρεχε με 56% και υπήρχαν εκτεταμένες ελλείψεις καταναλωτικών αγαθών αλλά η πλειοψηφία του λαού ψήφισε και στήριξε τον Μαδούρο.

Η επιλογή του δεν θα μπορούσε να αποδοθεί στο προσωπικό χάρισμα του Ούγκο Τσάβες , ο οποίος πέθανε πριν από περίπου ένα χρόνο; Δεν είναι παράλογο. Αλλά το γεγονός ότι κατά το προηγούμενο έτος ακολουθήθηκε η γνωστή πολιτική των τελευταίων 11 χρόνων – δεδομένου ότι η κυβέρνηση πήρε τον έλεγχο της βιομηχανίας πετρελαίου – έχουν φέρει μεγάλες βελτιώσεις του βιοτικού επιπέδου για την πλειοψηφία των κατοίκων της Βενεζουέλας οι οποίοι ήταν προηγουμένως περιθωριοποιημένοι και αποκλεισμένοι.

Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Leopoldo López -ο οποίος ανταγωνίζονταν με τον Capriles για την ηγεσία- έχει χαρακτηρίσει τις τρέχουσες διαδηλώσεις ικανές να αναγκάσουν τον Maduro από την κυβλερνηση.

Από το περασμένο Σαββατοκύριακο Capriles, Σύμφωνα με το Bloomberg News, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι «διεισδύουν στις ειρηνικές διαμαρτυρίες για να μετατρέψουν αυτές σε κέντρα βίας, χρησιμοποιόντας έντονη καταστολή»

Διαβλαστε το άρθρο στα αγγλικά εδώ

alfavita.gr

Διαβάστε περισσότερα

Οι ιμπεριαλιστές επιστρέφουν στους τόπους του εγκλήματος. Του Θέμη Τζήμα

Από τη Συρία και το εν εξελίξει έγκλημα της διάλυσης μιας χώρας διά του πολέμου μέσω αντιπροσώπων έως τη σινο- ιαπωνική αντίθεση και από τον Αρκτικό Κύκλο έως την Ουκρανία και τη νέα επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος - πολύ βιαιότερη είναι η αλήθεια σε σχέση με τις «πορτοκαλί επαναστάσεις»- οι αντίπαλοι ιμπεριαλισμοί εντείνονται και ξαναγυρνούν σε τόπους που έβαψαν στο αίμα δεκαετίες πριν.

Με περίπου 16 νεκρούς διαδηλωτές και 10 αστυνομικούς, οι κυβερνήσεις της ΕΕ - μεταξύ των οποίων βεβαίως και η ελληνική σε ρόλο κομπάρσου προεδρεύοντος - κατέληξαν ότι δεν καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται αλλά μόνο από αυτήν της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς. Η πρόσκληση σε ένοπλη διαδήλωση από ακροδεξιά οργάνωση τύπου Χρυσής Αυγής αναγορεύεται εμμέσως πλην σαφώς σε ανθρώπινο, δημοκρατικό δικαίωμα.
Περίπου 20 χρόνια μετά την επανένωσή της, η Γερμανία διά της «γερμανοποιημένης» Ευρώπης διεκδικεί για τρίτη φορά ακριβώς σε διάστημα ενός αιώνα, κυριαρχία στα ίδια εδάφη που βρίσκονται σφηνωμένα στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας. Προσπαθεί να επανέλθει στο διεθνές προσκήνιο με έναν ανανεωμένο αλλά στη βάση του, πολύ παλαιό ηγεμονισμό. Από τις αλλαγές κυβερνήσεων εντός ΟΝΕ έως την Ουκρανία το δείχνει σε κάθε ευκαιρία. Παίζει ένα επικίνδυνο παιχνίδι που μπορεί να οδηγήσει την ίδια στην καταστροφή.
Η Ρωσία αγωνιά να διασφαλίσει μια ζώνη επιρροής στα σύνορά της και φυσικά θα παλέψει λυσσαλέα για αυτό το σκοπό. Αν η Συρία ήταν κρίσιμη ως ύστατο σημείο επιρροής της στη Μ. Ανατολή και άρα διεθνώς, η Ουκρανία συνιστά ζωτικής σημασίας υπόθεση προκειμένου να καταδείξει ότι η εποχή της άτακτης υποχώρησης της ισχύος της στα εδάφη της πρώην ΕΣΣΔ έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.
Οι ΗΠΑ έχουν υποτιμήσει τη σημασία τη Ευρώπης και γι’ αυτό έχουν αποτραβηχτεί αφήνοντας χώρο στην ΕΕ και στη Γερμανία.
Κάπως έτσι, η ούτως ή άλλως διχασμένη Ουκρανία βυθίζεται στην αιματοχυσία και ωθείται προοπτικά στη διάλυση. Μέχρι λίγα χρόνια πριν οι αλλαγές καθεστώτων  χρειάζονταν κάποιο ανθρωπιστικό πρόσχημα. Τώρα υπονοούνται άνευ τέτοιου. Από την εποχή του κυνικού ρεαλισμού σε αυτήν των απροκάλυπτων ιμπεριαλισμών: Γερμανία και ΗΠΑ από τη μια, με θλιβερούς κομπάρσους τον Ολάντ που μάλλον ούτε διανοείται τι ταπείνωση τον περιμένει στα χέρια της καγκελαρίου και τους λοιπούς Ευρωπαίους «εταίρους», Ρωσία από την άλλη.
Πίσω από τη βιαιότητα της κυβέρνησης και από τα συγκεκριμένα στοιχεία της αντιπολίτευσης που χρησιμοποίησαν ένοπλη βία και παίζουν απροκάλυπτα το παιχνίδι της «Δύσης», οι κίνδυνοι για τη διεθνή σταθερότητα μεγαλώνουν: το 2014, η καπιταλιστική κρίση σε ουκ ολίγα μέρη του πλανήτη εξελίσσεται σε κλιμακούμενους ανταγωνισμούς και συγκρούσεις διά αντιπροσώπων.
Η ίδια η ΕΕ δε, από «μαλακή» δύναμη, με κύρια όπλα το κοινωνικό κράτος δικαίου και τον πολιτικό φιλελευθερισμό μετατρέπεται σε μια κατεξοχήν ιμπεριαλιστική δύναμη, με εσωτερικές νεοαποικιακές δομές, πολιτικούς- μαριονέτες που ελέγχονται από το μικτό γερμανό- χρηματοπιστωτικό κέντρο και επεκτατική λογική.
Ό,τι έμοιαζε παρωχημένο 20 χρόνια πριν επανέρχεται με νέο περιτύλιγμα. Οι ιμπεριαλιστές διεκδικούν να τελειώσουν τις υποθέσεις που είχαν αφήσει μισές και οι λαοί ματώνουν.

Διαβάστε περισσότερα

Από το ΜΗ στο «ορΜΗστε» - ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Ηταν μια εποχή που οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις εμφανίζονταν κατά τη γνωστή διδαχή του Μάο: «Αφήστε όλα τα λουλούδια ν’ ανθίσουν». Παρεμπιπτόντως, για τον μόνον που μπορούμε να στοιχηματίσουμε ακίνδυνα ότι δεν εφάρμοσε το δόγμα αυτό είναι ο Κινέζος ηγέτης· έτσι συμβαίνει συνήθως με τους διδάχους. Γέμισε λοιπόν ο κηπάκος μας άνθη με χρώματα φανταχτερά και μυστήριες οσμές. Λίγη φαντασία να είχες, λίγη τιτλοδοτική ευρηματικότητα, και ήταν σίγουρο ότι ο σπόρος που θα φύτευες, θα έβρισκε άφθονο νερό και πλούσιο λίπασμα. Σύλλογος Μερίμνης της Μη Νησοβίου Ερυθράς Εχίδνης, λ.χ. Ή Οργάνωση Ενίσχυσης των Δωδεκαθεϊστών της Κινεζικής Επαρχίας Γιουνάν, αποδεδειγμένα ελληνογενούς. Ή Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθέτησης, που τ’ ακούς και συγκινείσαι από το ειρηνιστικό πάθος των εμπνευστών του και την υποδηλούμενη αυτοθυσιαστική γενναιότητά τους.

Οσο πιο εξωτικός ο τίτλος του μη κυβερνητικού άνθους, τόσο το καλύτερο. Αλλωστε, έτσι που άλλαξε το κλίμα μας, ευνοεί την ανάπτυξη και των τροπικότερων ανθέων και δέντρων. Με αποτέλεσμα να μην είμαστε πια η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας μόνον, αλλά και της αβοκαντέας. Οπου να ’ναι θα δώσουν τους πρώτους καρπούς τους τα ελληνικά αρτόδεντρα, να λυθεί επιτέλους το επισιτιστικό. Οσο για τα καφεόδεντρα, χάρη στις έξυπνες γενετικές επεμβάσεις μας, παραδόθηκε ήδη στους καλλιεργητές το φραπόδεντρο, ενώ με το φρεντόδεντρο το παλεύουμε ακόμη.

Και ιδού που το Κέντρο Αποναρκοθέτησης, με δημοσιογράφο πρόεδρο, ήταν μια νάρκη στο καλυβάκι της τιμιότητας, του ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης. Επί τέσσερα χρόνια, 2000 με 2004, επί ΠΑΣΟΚ δηλαδή και Γεωργίου Παπανδρέου στο τιμόνι του υπουργείου Εξωτερικών, στα χρόνια της Μεγάλης Φαντασίωσης, της «ισχυρής και πλούσιας Ελλάδας», μία επιπλέον ΜΗΚΥΟ παράκουσε εκείνο το ΜΗ στην αρχή του προσδιοριστικού της αρκτικόλεξου, άκουσε «ορΜΗστε» και δελεάστηκε από το χρήμα· το εύκολο και πολύ χρήμα. Και αντί τα παλικάρια να βγάζουν νάρκες στη Βοσνία, στον Λίβανο και στο Ιράκ, όπως υπερηφάνως δήλωναν για να φανεί ότι ανταποκρίνονται στη γενναία χρηματοδότησή τους με κονδύλια του ελληνικού Δημοσίου, έχτιζαν εξοχικά στη Ρόδο και πολυκατοικίες στους Αμπελοκήπους. Και βέβαια κυκλοφορούσαν με πολυτελή τζιπ, α λα Λιάπη. Ο τζάμπα πλούτος πρέπει να επιδεικνύεται· αλλιώς, πώς να τραφεί η εγωπάθειά σου και πώς να ηδονιστεί η μικροεξουσία σου.

Ενάμισι εκατομμύριο τετραγωνικά μέτρα δεν είναι μικρή έκταση. Και θέλει δουλειά πολλή και επικίνδυνη για να εντοπίσεις τις νάρκες, να τις απενεργοποιήσεις, να τις συγκεντρώσεις, να εξασφαλίσεις την καταστροφή τους. Και όμως, αυτό το τεράστιο έργο το διεκπεραίωσαν επιτυχώς οι «ναρκαλιευτές» του Διεθνούς Κέντρου. Αυτό είχε πει προ καιρού ο πρόεδρός του. Αυτό έλεγε και στους χρηματοδότες του. Που, χουβαρντάδες άνθρωποι, δεν του ζήτησαν ποτέ αποδείξεις. Για να μη φανούν μικροπρεπείς.

Διαβάστε περισσότερα

ΜΚΟ «όσοι γενούν πρωθυπουργοί»...

Βρέχει Ουρσουλίνες.
Πέφτουν απ’ τα σύννεφα όσοι δεν γνώριζαν τι εστίν οι ΜΚΟ!
ΜΚΟ ο Αόρατος Ανθρωπος! Είχε δίκιο ο Σέρλοκ Χολμς όταν ήδη απ’ την εποχή του Τζακ του Αντεροβγάλτη ίδρυε τη φερώνυμη ΜΚΟ (ο Αόρατος Ανθρωπος) - μην τον
είδατε τον Παναγή - τι σχέση είχε ο Γιωργάκης με τις ΜΚΟ; όση ο κ. Σημίτης με τον κ. Μαντέλη, τον κ. Τσουκάτο, τον Ακη,
τον Γιάννος,
τον Βενιζέλο
κι όποιος έχει στοιχεία για τη σχέση Σημίτη με τους εν λόγω κυρίους να τα πάει στον εισαγγελέα, όπως έλεγε ο ίδιος ο κ. Σημίτης την εποχή του Χρηματιστηρίου, της δημιουργικής λογιστικής και των Ολυμπιακών Αγώνων,
όταν η «ισχυρά Ελλάς», η Ζήμενς και οι μίζες ήταν στις δόξες τους, στις ντόπες τους και τα χρυσά τους τα μετάλλια.
Ο Αόρατος Ανθρωπος, αυτή είναι η ΜΚΟ των Πρωθυπουργών της Ελλάδας. Ο άφαντος κ. Σημίτης, ο κύριος δεν ομιλώ-δεν είμαι εδώ-άντε παρακεί, παιδάκι μου Κώστας Καραμανλής. Ο ποδηλατοκωπηλάτης Γιωργάκης, ο άλλος-για Ζάππειο τράβηξε-κι απ’ την- κανέλλα ήρθε κ. Σαμαράς, όλοι Αόρατοι Ανθρωποι, καμμιά σχέση με τα έργα τους, με τις ευθύνες τους, καμμιά σχέση ο κ. Σαμαράς με τον κ. Θεοχάρη,
με τον κ. Στουρνάρα,
με τον κ. Βενιζέλο,
ο κ. Σαμαράς υπάρχει μόνον για να διορθώνει τα λάθη που κάνει ο ίδιος για χάρη μας. Λάθος το πρώτο και το δεύτερο Μνημόνιο, no problem μάς φτιάχνει τρίτο, λάθος να μας κόβουν τον κώλο οι φόροι, no problem θα μας κόβουν τον λαιμό,
ΜΚΟ το Πρόστιμο. Ιδρυτής Αντώνης Σαμαράς, θα σας βάζω δίκαια πρόστιμα για τα άδικα πρόστιμα που σας έβαλα, ΜΚΟ τα χρέη των κομμάτων, άμα τα πληρώσουμε, φτύστε μας, κι εμείς θα συνεχίσουμε να σας βουτάμε τα σπίτια.
ΜΚΟ, κυρίες και κύριοι! διά μη μου άπτου μιμόζες και λοιπά ευαίσθητα πλάσματα, όπως οι εφημερίδες και τα κανάλια της διαπλοκής που ανακάλυψαν αίφνης ότι υπήρχε Αλεξ Ρόντος! Και κυρίως ΜΚΟ-ΜΜΕ για δάνεια δανεικά κι αγύριστα, ΜΚΟ για έκπληκτες σουσουράδες που σκληρίζουν τώρα στα δελτία των οκτώ ω μον ντιέ, κελ σιχαστίκ!

Ομως, μην πανικοβαλλόμεθα, παίδες μου! Οι ΜΚΟ δεν πέθαναν. Είμαι δε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι ιδρύω τη
ΜΚΟ Χαιρέτα Μας Τον Πλάτανο για όσους πήραν τα λεφτά και τώρα τρέχα βρες τους, καθώς και τη ΜΚΟ Κάθε offshore Και Λίστα Λαγκάρντ, ή για συντομία: Νόμος περί Ευθύνης Υπουργών.
Καλημέρα σας και μη χολοσκάτε. Στη χώρα αυτή του Κυνισμού και της Υποκρισίας (μεγάλη η χάρη τους) δεν πρόκειται να βγάλετε άκρη. Επί παραδείγματι, ποιοι στη χώρα αυτή βρίζουν περισσότερο από κάθε άλλον το κράτος; οι κρατικοδίαιτοι! Είτε πρόκειται
για κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, είτε για κόμματα και πολιτικούς που έκαναν το κράτος κατ’ εικόναν τους κι ομοίωσιν, είτε πρόκειται για νεοφιλελεύθερα παπαγαλάκια (με μια-δυο κρατικές αργομισθίες καβάντζα τα περισσότερα), όλοι αυτοί βρίζουν το κράτος
που κατά τα άλλα το χρησιμοποιούν ως εργαλείο για να ληστεύουν και να διώκουν όλους τους άλλους,
βρίζοντάς τους κι από πάνω για «κρατισμό», «λαϊκισμό» και ό,τι άλλο μπορεί να τους καθηλώνει στη θέση του σφάγιου. ΜΚΟ της μουρλής ή άλλως πως των
επί χρήμασι ομιλούντων και εν τη παλάμη, μάγκα μου, το παραδάκι και σου φιλοτεχνώ εγώ τον γάιδαρο ιπτάμενο και το υποβρύχιο που γέρνει λαμπάδα στη Μεγαλόχαρη! γκέγκε;

Ηθικόν δίδαγμα: ΜΚΟ κι απάνω τούρλα, φράγκα μάζευα στη ζούλα / Εχω μπάρμπα στην Κορώνη και πρωθυπουργό μεγκλόνι / Φέρε φόρους να σου φάω κι άμα λάχει σε πηδάω / Είμαι μπόγιας, είμαι σκύλος, είμαι ποντικός και ψύλλος. Ρεφραίν: Καταθεσούλα την καταθεσούλα γεμίζει η σακούλα, αχ βρε μάγκα, αχ βρε τσίφτη, φέρε μου και δυο μπαούλα. Μέσα στην πρέζα του παρά μαστούρης τριγυρνάω, δεν αχορταίνω μα πεινώ, την τρέλα μου θα φάω / Ωχ αμάν...
............................................................................................

(Αδεται κατά τη μελωδία του ίτε παίδες Ελλήνων εις ρυθμόν γκαπαγκούπατης)

Διαβάστε περισσότερα

Δικό τους το κράτος, δική τους και η βρωμιά του!

    Δεν είναι ότι δε ντρέπονται. Αυτό το ξέρει και η «κουτσή Μαρία». Είναι ότι πλέον δεν έχουν να πιαστούν από πουθενά αλλού πέρα από την ίδια τους την ξεδιαντροπιά! Που την κάνουν σημαία! Την κάνουν έμβλημα! Την χρησιμοποιούν σαν προπέτασμα καπνού! Αφού τους τελειώσανε τα «καθρεφτάκια», τώρα βγάζουν στο μεϊντάνι τον ίδιο τους τον καθρέφτη και πουλάνε για «καθρεφτάκι» την ίδια τους την ασχήμια!

   Τώρα, λοιπόν, ανακαλύψανε ότι γύρω από τις ΜΚΟ έχει στηθεί «βιομηχανία» απάτης και αρπαγής. Τί μου λές; Σώπα! Μόνο που έχουν βγάλει κάλους τα χεράκια πολλών εργατών του Τύπου, δεκαετίες τώρα, έχει στερέψει το μελάνι εφημερίδων (της Realnews, της Αυγής, του Ριζοσπάστη συμπεριλαμβανομένων) χρόνια τώρα, να γράφουν και να ξαναγράφουν γι’ αυτές τις βρωμιές. Αλλά εκείνοι που τώρα παριστάνουν τους Ιαβέρηδες, παρίσταναν τις μωρές παρθένες...

   Τώρα, επίσης, ανακάλυψαν ότι κάτι δεν πάει καλά με την υποκρισία των «πόθεν έσχες». Τι μου λες; Σώπα! Μόνο που όσοι τώρα φοράνε την εισαγγελική τους μουτσούνα για να κουνήσουν αδέκαστα το δάκτυλο, είναι εκλεκτά μέλη του συστήματος που διέπρεψε ως αβανταδόρος του «όποιος έχει στοιχεία να πάει στον εισαγγελέα»...

   Είναι τέτοιος ο οίστρος που τους έχει πιάσει που δεν αποκλείεται – μετά την Αμερική - να «ανακαλύψουν» και καμία λίστα με «μυστικά κονδύλια» προς «ημέτερους παπαγάλους» σε υπουργεία και Γραμματείες...

*

   Ανά τακτά χρονικά διαστήματα, έρχονται και επανέρχονται... αποκαλύψεις γύρω από τη φοροδιαφυγή, τις ατασθαλίες στην τάδε ή τη δείνα υπηρεσία, για τις «αρπαχτές» εδώ κι εκεί, για προνοιακά επιδόματα και κοινωνικές παροχές που κάποιοι εισέπρατταν παράνομα, για κομπίνες, για λαμογιές, για διαπλοκές και τρίγωνα της πολιτικής εξουσίας με κάθε λογής «μακρυχέρηδες» και «πεντακαθαρίδηδες».

Όμως: Λες και σπάει κάθε φορά ο διάολος το ποδάρι του, πότε νομίζετε ότι οι κυβερνήσεις εντοπίζουν και... εξιχνιάζουν τέτοιες καταστάσεις; Και πότε τα ΜΜΕ τις παρουσιάζουν με το δικό τους αξιολάτρευτο ζήλο; Όλως τυχαίως:

• Τα θέματα περί «διαφθοράς στο Δημόσιο» κατακλύζουν την επικαιρότητα κάθε φορά που ξενικά νέος γύρος απολύσεων και διαθεσιμοτήτων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων.
• Τα θέματα περί «μαϊμού» δικαιούχων κοινωνικών παροχών διαπιστώνονται τη στιγμή των επικείμενων αποφάσεων για περικοπές των προνοιακών επιδομάτων.
• Τα θέματα για τις παράνομες συντάξεις ή για τις ατασθαλίες στο ΙΚΑ εμφανίζονται στο προσκήνιο όποτε επίκεινται περικοπές των συντάξεων ή νέο πετσόκομμα ασφαλιστικών δικαιωμάτων.
• Οι ατασθαλίες, από αγροτικούς συνεταιρισμούς μέχρι αποθήκευση φαρμάκων σε σπηλιές, εντοπίζονται όποτε πρόκειται να χτυπηθεί κάποια κοινωνική και επαγγελματική κατηγορία (π.χ. αγρότες, φαρμακοποιοί κλπ).
• Οι γκλαμουράτοι της φοροδιαφυγής, όπως και ο κακός υδραυλικός που δεν κόβει απόδειξη, κατακλύζουν τα δελτία ειδήσεων όποτε έρχονται τα νέα φοροεισπρακτικά μέτρα και τα χαράτσια, τα οποία ο λαός «πρέπει» να τα υποστεί μιας και οι διεφθαρμένοι δεν πληρώνουν τους δικούς τους φόρους, κ.ο.κ.
• Το φαγοπότι στις προμήθειες των νοσοκομείων το θυμούνται κάθε φορά που επίκειται νέο χτύπημα στο δημόσιο σύστημα υγείας.
• Το πάρτι στα εξοπλιστικά, που «το ήξεραν εδώ και δέκα χρόνια», το ξεχνούν κάθε που ετοιμάζεται κάποια νέα παραγγελία.
• Όσο για τους κάθε λογής μπαγάσηδες, όπως αυτοί των ΜΚΟ, φανερώνονται κάθε φορά που ο κόσμος έχει αλαλιάσει από το πάρτι που συντελείται πάνω στην καμπούρα του. Όταν έχει καταρρακωθεί κάθε έννοια δικαίου. Και, φυσικά, όταν η κυβέρνηση (η εκάστοτε κυβέρνηση) θέλει να «αλλάξει το κλίμα». Πώς; Πουλώντας  «κοινωνική ευαισθησία» και μοιράζοντας από «κάθαρση» μέχρι τζούφιες πασχαλιάτικες στρακαστρούκες σαν το «δώρο» των... 200 ευρώ του κ.Σαμαρά.

*

Μόνιμη επωδός σε αυτό το ατελείωτο σίριαλ είναι ότι, πρώτον, η διαφθορά είναι... κακό πράγμα και, δεύτερον, ότι η καλή κυβέρνηση, με τους καλούς υπουργούς, ως ταπεινός υπηρέτης του λαού, βάζει «χέρι» στους επίορκους για να απαλλάξει την κοινωνία από το μίασμά τους...

Δεν ξέρουμε αν οι σκηνοθέτες του εν λόγω εξοργιστικά γελοίου θεάματος είναι περισσότερο γελοίοι, ή περισσότερο εξοργιστικοί. Ξέρουμε, όμως, τα εξής:

   1) Αυτή η εικόνα διαφθοράς με την οποία προσπαθούν ενίοτε να λερώσουν - ως συνυπεύθυνη - ολόκληρη την κοινωνία, είναι η εικόνα του καθρέφτη τους. Το κράτος των τρωκτικών, της αναξιοκρατίας, του κομματικού ρουσφετιού, των πελατειακών συμπεριφορών και της «μαύρης» συναλλαγής, το κράτος που οι «κυβερνητικές οργανώσεις» του είχαν Λιάπηδες με πλαστές πινακίδες και οι επιδοτούμενες «μη κυβερνητικές οργανώσεις» του είχαν πλαστούς – πλην... θεοσεβούμενους - «ναρκοσυλλέκτες», έχει χτιστεί και λειτουργεί κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση εκείνης της πολιτικής που κατέστησε λαϊκή ρήση ότι «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι».

   2) Αυτοί και οι φίλοι τους που το παίζουν διώκτες της διαφθοράς, είναι οι σεσημασμένοι της άφατης υποκρισίας που έχουν οικοδομήσει ένα πολιτικό σύστημα το οποίο έχει για προμετωπίδα του εκείνο το πάλαι ποτέ απίθανο πρωθυπουργικό απόφθεγμα «έκανε ένα δωράκι στον εαυτό του» και που έχει για έμβλημά του τη «Ζήμενς» και τα Βατοπέδια.

   3) Η κυρίαρχη πολιτική και οι κυρίαρχοι πολιτικοί αυτού του κράτους ήταν που όποτε έσκαγε το απόστημα εκείνοι απαντούσαν: «Αυτή είναι η Ελλάδα»! Αυτοί είναι που έκαναν ομιλίες για τον «περιορισμό» (σ.σ.: προσέξτε: όχι για την κατάργηση, αλλά για τον «περιορισμό»!) του «γρηγορόσημου» στο δημόσιο τομέα. Πρόκειται για τον δικό τους, τον κρατικομονοπωλιακό, τον κομματικό και ιδιωτικοποιημένο δήθεν «δημόσιο» τομέα, τον φτιαγμένο με τα υλικά του «έχω μέσο», «έχω δόντι», «έχω βύσμα», «έχω και μπάρμπα στην Κορώνη».

   4) Είναι το δικό τους πολιτικό καθεστώς, το καθεστώς της μίζας και της αρπαχτής, των «κουμπάρων» και των «αναψυκτηρίων», των υποβρυχίων που «γέρνουν» και των στενών δεσμών με τους Χριστοφοράκους, τους Τομπούλογλου και τους Τσοχατζόπουλους, το κράτος της «λίστας Λαγκάρντ», των «εθνικών νταβατζήδων» και των «θαλασσοδανείων» πάνω στο οποίο μεγαλουργεί το «φακελάκι» και το «τσάκω ρε μάγκα τόσα και προχώρα».

*

   Αυτό το κράτος

   α) που κουκούλωσε δικομματικά το σκάνδαλο της «Ζήμενς», που χαρίζει δισεκατομμύρια στους τραπεζίτες, που καλύπτει τα δάνεια εκατοντάδων εκατομμυρίων του Μεγάρου Μουσικής, αλλά πλειστηριάζει τα σπίτια του κοσμάκη,

   β) που προσπαθεί να περάσει στα μουλωχτά (ν)τροπολογίες της νύχτας για την απαλλαγή των φόρων στις «εξωχώριες» εταιρείες,

   γ) που οι ταγοί του - οι οποίοι ομιλούν περί... φοροδιαφυγής - σουλατσάριζαν στα «κότερα» των προυχόντων οι οποίοι έχουν εξασφαλίσει μηδενικούς φορολογικούς συντελεστές για τα κέρδη τους, την ώρα που ο χιλιοχαρατσωμένος λαός βλέπει να τους επιβάλλονται 9 φορές μεγαλύτεροι φόροι,

  

   είναι το ίδιο κράτος που συντάσσει τις διαβόητες λίστες με τα «μαύρα» προς τα δημοσιογραφικά του παπαγαλάκια. Που όπως έκανε παιχνίδι «φιλανθρωπίας» ταΐζοντας ΜΚΟ, τώρα κάνει παιχνίδι «απονομής δικαιοσύνης» ταΐζοντας το πόπολο με την μπαλαφάρα της «εξάρθρωσης» των κακών ΜΚΟ. Που συντηρεί (με ή χωρίς ΜΚΟ) εκείνα τα «ενσωματωμένα» δίκτυα επικοινωνίας που αναλαμβάνουν να μας εμφανίσουν από το ΝΑΤΟ μέχρι το ΔΝΤ και την τρόικα ως τους καλύτερους φίλους του ανθρώπου...

   Αυτό, επομένως, το κράτος και αυτή η πολιτική, που εξαγοράζουν, που εκβιάζουν, που εκμαυλίζουν, που διαφθείρουν, είναι το ίδιο κράτος και η ίδια πολιτική που όχι μόνο δεν εγγυώνται το δημόσιο χρήμα, αλλά αντιθέτως: Πρωταγωνιστούν στην διασπάθιση του δημόσιου χρήματος! Πρωταγωνιστούν! Παντοιοτρόπως: Κι όταν επιδοτούν ΜΚΟ για να επιτελούν το θεάρεστο έργο της ανασκολόπισης του κολεόπτερου, κι όταν επιδοτούν τράπεζες για να επιτελούν το ακόμα πιο θεάρεστο έργο της ανασκολόπισης του λαού, κι όταν επιδοτούν «συμβούλους» για να ξεπουλούν τη δημόσια περιουσία. 

   Πάει πολύ, λοιπόν, να θέλει αυτό το κράτος, με αυτό το πολιτικό σύστημα, να εμφανίσει την ίδια του τη σαπίλα σαν κολυμπήθρα του Σιλωάμ! Πάει πολύ! Αυτό το κράτος ανήκει στους «εξυγιαντές» του. Δικό τους, των «εξυγιαντών», είναι το κράτος με όλες του τις (κυβερνητικές και μη) οργανώσεις. Δική τους, των «εξυγιαντών»,  είναι και η βρωμιά του κράτους τους.

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ο αδελφός του πρωθυπουργού Αλέξανδρος Σαμαράς πήρε 10.000.000 € στη ΜΚΟ που προΐστατο!

Ο αδελφός του πρωθυπουργού Αλέξανδρος Σαμαράς πήρε 10.000.000 € στη ΜΚΟ που προΐστατο για να προστατεύσει τους φοίνικες από το κόκκινο σκαθάρι (Βίντεο)

 

Διαβάστε περισσότερα

“Αυθόρμητοι” και “φιλειρηνικοί” διαδηλωτές υπέρ της ΕΕ στην Ουκρανία

Εντελώς “τυχαία”, αυτοί οι φιλοευρωπαίοι διαδηλωτές ψώνισαν κράνη, γκλομπ, επιγονατίδες, περιβραχιόνια, αντιαναιμικά από το ίδιο μαγαζί…

Διαβάστε περισσότερα

Λευκές Νύχτες, Μαύρες Μέρες!

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Το πιο ασταθές τμήμα της παγκόσμιας οικονομίας είναι, κατά κοινή ομολογία, η νότια Ευρώπη. Ανάμεσά της, ο ελλαδικός και κυπριακός χώρος βρίσκεται στην πιο εύθραυστη κατάσταση εξ αιτίας της εσωτερικής σήψης και εκποίησης που εκπορεύεται από τις κυρίαρχες δυνάμεις του «ευρωπαϊκού μονόδρομου», όπως πλασσάρεται η ευρω-γερμανική κατοχή.

Ζούμε μαύρες μέρες σε μια χώρα όπου οι ίδιοι οι τραπεζίτες και μεγαλοεργολάβοι καταστρέφουν την οικονομία, οι δικαστικοί διασύρουν την δικαιοσύνη, οι ιθύνοντες της δημόσιας υγείας αποκλείουν την πρόσβαση του πολίτη στα νοσοκομεία, οι ακαδημαϊκοί αποδομούν την ιστορία, οι υπεύθυνοι της ενημέρωσης είναι οι μεταμοντέρνες ρέπλικες του αείμνηστου ηθοποιού Δήμου Σταρένιου, όταν στον ρόλο του συνεργάτη της Κομμαντατούρ κραύγαζε εναγωνίως, «μη φοβάστε, οι Γερμανοί είναι φίλοι μας».

Έτσι, ενώ η χώρα ψευτοζεί και κουτσοπορεύεται, οι τρομαγμένοι κλώνοι των δωσίλογων παίζουν κυριολεκτικά τα ρέστα τους λίγο πριν η χοντροκομμένη μηχανή της εξαπάτησης καταρρεύσει και ξεσηκωθούν όλοι εξαγριωμένοι, ακόμη κι όσοι τώρα διστάζουν να καταλάβουν την απάτη.

Ο ψεύτης, εκτός πραγματικότητας και «κατά φαντασίαν θεραπευμένος», κατά το Spiegel, Αντώνης Σαμαράς υπόσχεται απίθανα πράγματα, νομίζοντας ότι ο κοσμάκης είναι εντελώς ανόητος. Οι Λευκές Νύχτες, η «λευκή εβδομάδα» και το …δωρεάν WiFi σε ένα «αποτυχημένο κράτος» (failedstate), όπως το Αφγανιστάν, είναι αυτό που λέει ο λαός «άρμεγε λαγούς και κούρευε χελώνες».

Την ίδια στιγμή, ωστόσο, που οι επικίνδυνοι σκιτζήδες της συγκυβέρνησης θάπρεπε να οργανώνουν την απόδρασή τους γιατί τα σχοινιά που κρατούν οι κλεπτοκράτες πάτρωνές τους και τους κουνούν σαν μαριονέτες κοντεύουν να σπάσουν, το πνεύμα της ανατροπής έχει εξαφανισθεί και το λαϊκό κίνημα συνεχώς αποδυναμώνεται μπροστά στην συμμετοχή στις επερχόμενες εκλογές.

Έτσι, ενώ μετά τους Αγανακτισμένους η εκλογική διαδικασία αντιμετωπιζόταν με καχυποψία και ως εμπόδιο ή παγίδα για την ανατροπή του παρασιτικού κράτους των Μνημονίων, με την παράλληλη ανάπτυξη μιας νέας δημοκρατικής συνείδησης, σήμερα οι ευρωεκλογές χαρακτηρίζονται ως ορόσημο για «επίθεση στον εχθρό από τα μέσα». Και αυτή η λογική δεν επικρατεί μόνο στην κοινοβουλευτική, συστημική, αντιμνημονιακή αντιπολίτευση, αλλά διαχέεται και στα κινήματα που πρωτοστάτησαν στην αφύπνιση των πολιτών με συνθήματα για άμεση δημοκρατία και ενδυνάμωση της σύγκρουσης χωρίς πολιτικάντικους υπολογισμούς.

Αναρωτιέται κανείς, τι έφταιξε και η κοινωνική διαμαρτυρία που ξεχύθηκε το ’11 με τόσο πάθος και αισιοδοξία, που αντιμετώπισε στις αρχές του ’12 την καταστολή με τόση ενέργεια και διάθεση, εγκλωβίστηκε σε κόμματα και κομματίδια με ορίζοντα την διεκδίκηση μιας αδύναμης παρουσίας στα, ούτως ή άλλως διακοσμητικά, όργανα των δανειστών.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας παράνομος οργανισμός που δεν αντικατοπτρίζει την κοινωνική πραγματικότητα των ευρωπαϊκών χωρών, δεν είναι νομιμοποιημένη ούτε από τους δημοκρατικούς θεσμούς, ούτε από τους λαούς που δεν τους δόθηκε ποτέ η δυνατότητα να αποφασίσουν για τίποτα, ούτε εκφράζει την ευρωπαϊκή πολιτιστική ταυτότητα και ιδιαίτερα την δική μας πνευματική παράδοση.

Το ευρωπαϊκό Σύνταγμα δεν εγκρίθηκε ποτέ από τους Έλληνες πολίτες, ούτε από κανέναν άλλο Ευρωπαίο πολίτη, αντίθετα, μάλιστα, όπου τέθηκε σε ψηφοφορία, όπως στην Ιρλανδία, την Γαλλία και την Ολλανδία, καταψηφίστηκε συντριπτικά.

Η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτή που βρίσκεται σε φάση οικοδόμησης, ή μάλλον η Ευρώπη που στην ουσία καταποντίζεται, ιδρύθηκε με βάση την οικονομική απληστία και υπεροχή. Η ιδεολογική κυριαρχία των οικονομιστών δεν είναι τυχαία γιατί η Ευρώπη προέκυψε ως επιθυμία των αδίστακτων επιχειρηματικών λόμπυ και όχι των λαών.

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι δεν υπάρχει ευρωπαϊκός λαός. Για να υπάρξει ευρωπαϊκός λαός θα έπρεπε να είχε γίνει ένα ιστορικό γεγονός με το οποίο οι άνθρωποι θα είχαν γίνει λαός, όπως στην Ελλάδα το 1821, στην Γαλλία το 1789. Οι λαοί και τα έθνη είναι ιστορικές οντότητες και όχι καρικατούρες των τοκογλύφων και των συνωμοτών.

Τα πολύ μεγάλα αφεντικά της Ευρώπης είναι οι κλεπτοκράτες, οι γραφειοκράτες, οι διεφθαρμένοι και οι περιθωριακοί της «πολιτικά ορθής» κουλτούρας του μηδενισμού.

Το υποτιθέμενο Ευρωκοινοβούλιο δεν είναι καν κοινοβούλιο για τον απλούστατο λόγο ότι δεν εκπροσωπεί κανέναν λαό και δεν διαθέτει καμμία εξουσία από αυτές που ορίζουν ένα ιστορικό κοινοβούλιο. Ούτε αποφασίζει τίποτα σαν ένα πραγματικό κοινοβούλιο. Επισήμως διαθέτει κάποιες αρμοδιότητες για να συνδιασκέπτεται με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Εκλέγει ορισμένες προσωπικότητες με πομπώδεις τίτλους αλλά εντελώς ανύπαρκτους πολιτικά και χωρίς καμμιά εξουσία, γι’ αυτό και το τιμούνε… με την συνεχή απουσία τους.

Η Ε.Ε. λειτουργεί σαν μια μηχανή που καταλύει την εθνική κυριαρχία των ευρωπαϊκών λαών και δημιουργεί έναν πολτό καταναλωτών που εξυπηρετεί κυρίως τα συμφέροντα των Βορειοευρωπαίων κεφαλαιοκρατών και τραπεζιτών, οι οποίοι, παρά την κρίση που μαστίζει τους λαούς, χρηματοδοτούνται αφειδώς για να πάνε να επενδύσουν σε χώρες εκτός της ηπείρου.

Το Ευρωκοινοβούλιο δεν είναι ούτε ένα βήμα που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κάποιος για να αγωνισθεί για μια άλλη πολιτική για να αντισταθεί στην τρόϊκα και την αντιλαϊκή καπιταλιστική «ανάπτυξη», που σημαίνει την λιτότητα, την ένδεια, την ανεργία και τον αυταρχισμό. Όλα περιστρέφονται γύρω από όσα ορίζουν τα μη εκλεγμένα σώματα των Επιτρόπων όπου οι ευρωσκεπτικιστές ή οι αντιευρωπαϊστές δεν έχουν καμμία πρόσβαση.

Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα του «συνταγματικού τόξου» έχουν ανασηκώσει τα μανίκια τους προκειμένου να συμμετέχουν στις ευρωεκλογές της 25^ης Μαΐου, μετατρέποντάς τες σε δημοψηφισματική αναμέτρηση εν όψει των εθνικών εκλογών. Το ίδιο δυστυχώς κάνουν, όπως φαίνεται, και τα διάφορα κινήματα που υποτίθεται ότι αγωνίζονται για την ανατροπή της κατοχής… συμμετέχοντας στο φιάσκο που σκοπό έχει να μας κάνει να πιστέψουμε ότι εκλογές σημαίνουν δημοκρατία. Δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο, βέβαια. Αυτό που θα κληθούμε να κάνουμε στις 25 Μαΐου φέτος είναι να ψηφίσουμε για την δόμηση του πιο αντιδημοκρατικού μοντέλου της παγκοσμιοποίησης που συγκροτήθηκε ποτέ, μακριά από όλους μας, στην Ρώμη, το Μάαστριχτ και την Λισαββώνα. Να ξεχάσουμε τα χιλιάδες θύματα του ΔΝΤ και να συναινέσουμε στην μετατροπή της Ελλάδας σε στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ευρώπης.

Όταν αυτό που γίνεται σήμερα στην Ελλάδα είναι μια καταστροφή πολύ χειρότερη, σε βάθος χρόνου, από τους βομβαρδισμούς των ελληνικών πόλεων επί γερμανικής εισβολής, από τα ολοκαυτώματα της ελληνικής υπαίθρου από τους ναζί, γιατί ισοδυναμεί με κανονική γενοκτονία και καταστροφή της εθνικής μας οντότητας…, τότε, αν μιλάς για αντίσταση στην κατοχή, τι πας να κάνεις στο Στρασβούργο και στις Βρυξέλλες; Ο Βελουχιώτης θα πήγαινε ποτέ στο Ράϊχσταγκ;

*[Δημοσιεύθηκε στο HellenicNexus τ.82, Φεβρουάριος 2014]

 

reblog: http://seisaxthia.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ, ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Απόλυτο δίκιο είχε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, όταν έλεγε στη μεγάλη συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στο «Ακροπόλ» προχθές: «Αυτές οι ευρωεκλογές θα είναι οι πιο κρίσιμες στην ιστορία και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη». Καθ’ υπερβολήν ο Αλ. Τσίπρας ισχυρίστηκε ότι «το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών θα κρίνει με ποιους συσχετισμούς, σε ποια Ευρώπη θα κληθεί να δώσει τη μάχη η Ελλάδα με την αυριανή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ». Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών βεβαίως αυτή τη φορά -για πρώτη όντως φορά στην ιστορία της ΕΕ- μπορεί να πυροδοτήσει πολιτικές εξελίξεις σε πολλές χώρες της Ευρώπης και μεταξύ αυτών σίγουρα συγκαταλέγεται η Ελλάδα, αλλά ίσως και η Γαλλία, η Ολλανδία, η Αγγλία και πολλές άλλες. Πολιτικές εξελίξεις οι οποίες να αποτυπωθούν αργότερα στα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών στις χώρες αυτές. Σε καμιά απολύτως περίπτωση όμως οι ευρωεκλογές δεν κρίνουν τους συσχετισμούς στην Ευρώπη.

Μόνο τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών και πρωτίστως στα ηγεμονικά κράτη της ΕΕ, στη Γερμανία δηλαδή και στη Γαλλία και πολύ λιγότερο στη Βρετανία, διαμορφώνουν την Ευρώπη στην οποία θα κληθούμε να ζήσουμε. Αναφορικά με την Ελλάδα, πάντως, η ουσία είναι ότι το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και μόνο αυτό, όχι των αυτοδιοικητικών εκλογών, θα κρίνει αν καταρρεύσει η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Στις ευρωεκλογές έχει πολιτική σημασία να δούμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να υλοποιήσει την προχθεσινή ρήση του αρχηγού του στο θέατρο «Ακροπόλ»: «Εχουμε μόνο μία επιλογή – να νικήσουμε! Και θα νικήσουμε!».

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τα φόντα να πάει καλά. «Θα ήταν τεράστια νίκη για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης π.χ. αν κατόρθωνε να εκλέξει περιφερειάρχη Αττικής τη Ρένα Δούρου, καθώς μια τέτοια επιτυχία θα υπερκάλυπτε την απώλεια και των δώδεκα υπολοίπων περιφερειών! Ακόμη και εξαιρετικά αποτελέσματα όμως αν έφερνε ο ΣΥΡΙΖΑ στις περιφέρειες και στις πέντε – έξι μεγάλες πόλεις της χώρας, αυτό θα συνιστούσε μεγάλη εκλογική του επιτυχία, αλλά δεν θα πυροδοτούσε πολιτικές εξελίξεις σε καμιά περίπτωση. Σιγά μην παραιτούνταν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ θα κέρδιζε τον δήμο της Θεσσαλονίκης ή την περιφέρεια Κρήτης! Οι ευρωεκλογές και μόνο αυτές έχουν πολιτική σημασία και μάλιστα βαρύνουσα σε αυτή τη συγκυρία και στις ευρωεκλογές επικεντρώνει προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ την εκλογική του προσπάθεια.

Για να νικήσει όμως πειστικά στις ευρωεκλογές πρέπει να πάρει 1,5 – 2 εκατομμύρια ψήφους – πάνω δηλαδή από όσες ψήφους είχε πάρει τον Ιούνιο του 2012, οι οποίες είχαν ανέλθει σε 1,65 εκατομμύρια. Για να το πετύχει αυτό, δεν αρκεί κάποιος υποψήφιος που ασκεί γοητεία στους ψηφοφόρους μιας πόλης ή έστω μιας κάποιας περιφέρειας. Μόνο οι θέσεις ενός κόμματος για διάφορα κομβικά θέματα μπορούν να πείσουν εκατοντάδες και εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους για το ότι το κόμμα αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ εν προκειμένω, είναι φορέας αλλαγών και ανατροπών, όπως ισχυρίζεται. Δεν είναι όμως καθόλου σπάνιες οι περιπτώσεις που κορυφαία και προβεβλημένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προβάλλουν συντηρητικές τεχνοκρατικές θέσεις με εντυπωσιακή αυταρέσκεια και αλαζονεία. Χαρακτηριστικά από την άποψη αυτή ήταν ορισμένα από αυτά που είπε ο Γιώργος Σταθάκης την περασμένη εβδομάδα, σε εκδήλωση του διαδικτυακού τηλεοπτικού σταθμού Tvxs: «Η Ελλάδα υποφέρει είκοσι χρόνια από λίγους φόρους… Η Ελλάδα έχει μια μόνιμη τρύπα στη φορολόγηση των φυσικών προσώπων και των επιχειρήσεων – θα τολμούσα να πω πιο πολύ των φυσικών προσώπων παρά των επιχειρήσεων. Αρα η ιδέα για λιγότερους φόρους είναι παραπλανητική» τόνισε ο Γ. Σταθάκης. «Η χώρα οφείλει να αυξήσει τα φορολογικά της έσοδα στο 42-43% του ΑΕΠ» από 38,5% του ΑΕΠ που είναι τώρα, πρόσθεσε.

Αυτά και πολλά άλλα είπε το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει άνθρωπος που να μην καταλαβαίνει από τα λεχθέντα ότι ο Γ. Σταθάκης υποστηρίζει ότι πρέπει να αυξηθούν οι φόροι;

Αντί λοιπόν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να βγάζει ανακοίνωση στην οποία ισχυρίζεται ότι… «είναι τουλάχιστον προκλητικό να εγκαλείται ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θέλει να αυξήσει τους φόρους» δεν φροντίζει καλύτερα να συμμαζέψει την αμετροέπεια στελεχών του που παριστάνουν ήδη τους «γκουρού» της οικονομίας; Νομίζει ο Τσίπρας ότι μαζεύει ψήφους με αυτά που λέει ο Σταθάκης και πολλοί άλλοι που συμπεριφέρονται με ανάλογο τρόπο; Πλανάται πλάνην οικτράν!

*Δημοσιεύθηκε στο “ΕΘΝΟΣ” την Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου 2014

Διαβάστε περισσότερα

Στον δρόμο προς τις εκλογές - ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

 

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Μέσα Φλεβάρη, είμαστε ακόμη μακριά από την κάλπη. Οι υποψηφιότητες παραμένουν στον χώρο της εικασίας, είτε για τις ευρωεκλογές πρόκειται και τα κόμματα που θα συμμετάσχουν, με νέα ή παλιά ονόματα και λάβαρα, είτε για τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Δεν είναι, λοιπόν, φρόνιμο να βασιζόμαστε στις δημοσκοπήσεις περισσότερο απ’ ό,τι επιτρέπει η πείρα μας· πείρα λαθών και αστοχιών. Αλλού πρέπει να αναζητήσουμε κάποια «σίγουρα» για να ποντάρουμε το υπόλοιπο της εμπιστοσύνης μας στο πολιτικό σύστημα.
Πρώτο σίγουρο, η χαοτική κατάσταση στο πολιτικό σκηνικό. Μετά τα μνημόνια και την τρόικα, που ανακατασκεύασαν βίαια τον κομματικό χάρτη, οδηγώντας σε διασπάσεις κομμάτων, σε διαγραφές ή αποχωρήσεις στελεχών και στη δημιουργία νέων σχηματισμών, οι διπλές εκλογές του Μαΐου επενεργούν επίσης ως πολιτικοί ανασυντάκτες και κομματικοί μετασχηματιστές. Κάποια στιγμή το παζλ θα αποκτήσει τη νέα μορφή του, μάλλον προσωρινή. Η σημερινή του εικόνα πάντως είναι «αόρατος και ακατασκεύαστος», όπως η γη πριν αποφασίσει ο Θεός να πει «συναχθήτω το ύδωρ το υποκάτω του ουρανού εις συναγωγήν μίαν, και οφθήτω η ξηρά». Πρώτο σίγουρο, λοιπόν, ότι και Μάρτιο και Απρίλιο και Μάιο, έως το πρωί της ημέρας που τα πράγματα θα λάβουν την υποχρεωτική επίσημη μορφή τους, οι πυρετώδεις διεργασίες θα συνεχίζονται. Η Ν.Δ. θα πολεμάει με τους πολλούς «αντάρτες» της, ο δε ΣΥΡΙΖΑ με τα κάμποσα λάθη του στην επιλογή υποψηφίων και τα ασίγαστα ενδοκομματικά πάθη του. Το ΠΑΣΟΚ θα πολεμάει με τους «58» (ή όσους απέμειναν), για να τους πείσει ότι ο βενιζελισμός είναι το ανώτατο στάδιο του σημιτισμού, και συγχρόνως με τη ΔΗΜΑΡ, η δε ΔΗΜΑΡ με τον κ. Βενιζέλο που την ενέπαιξε, τον κ. Λοβέρδο που την παραπλάνησε και με όσα στελέχη της δεν αρκούνται σε δύο βάρκες, αλλά ερωτοτροπούν και με τρίτη. Ουδείς σχηματισμός θα μείνει ανεπηρέαστος, πλην του ΚΚΕ, που πιθανόν θα αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα στο μεσοδιάστημα των δύο Κυριακών, αν στην τελική αναμέτρηση βρεθούν αντίπαλοι «συνταγματικοί» με νεοναζιστές.
Για να δεήσουν οι αντάρτες να αποχωρήσουν υπέρ των επίσημων κομματικών υποψηφίων, θ’ ακούμε να τους κολακεύουν δημοσίως, ενόσω στο παρασκήνιο θα ανοίγει η βεντάλια των απειλών, των εκφοβισμών και των εκβιασμών, δεδομένου ότι το «ουδείς αναμάρτητος» ισχύει κατεξοχήν στην πολιτική, όπου κάθε στέλεχος είναι βέβαιο πως η ηγεσία του κόμματός του γνωρίζει όσα όχι και τόσο τιμητικά για το άτομό του κατάφερε να αποκρύψει από τους αντιπάλους του. Δεύτερο σίγουρο, κατόπιν αυτών, ο θρίαμβος της εσωκομματικής δημοκρατίας και της μη αρχηγοκεντρικής λειτουργίας των κομμάτων. Τρίτο σίγουρο η απροθυμία των πολιτευομένων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να τεθούν υπό τη σκέπη του ΠΑΣΟΚ, παρότι τυγχάνουν στελέχη του. Επιθυμούν και αυτοί να αποχρωματιστούν, να εμφανιστούν σαν ανεξάρτητοι. Αυτό είναι, άλλωστε, το τέταρτο σίγουρο: ότι όλοι οι υποψήφιοι θα υποκριθούν τους κομματικά ακηδεμόνευτους. Τα κατά συνθήκη και από συνήθεια ψεύδη.

Έντυπη

Διαβάστε περισσότερα

ΜΗ ΑΜΕΣΗ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΩΠΙΚΗΣ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ*

Η αναγκαιότητα της κεντρικής μετωπικής πολιτικής συμπόρευσης, των αριστερών πολιτικών δυνάμεων που όσο καθυστερεί φθείρεται, προκύπτει από:

-Την ανεπάρκεια του αυθόρμητου λαϊκού κινήματος.

-Την ανεπάρκεια των δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς να ανταποκριθούν η κάθε μια από μόνη της, ή μέσα από τα υπάρχοντα μετωπικά σχήματα, ή απλώς μέσω επί μέρους θεματικών μετώπων και κοινών δράσεων, στις ανάγκες των καιρών .

-Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παρά την όποια εσωτερική αριστερή του αντιπολίτευση, υποτάσσεται με ραγδαίους ρυθμούς στις απαιτήσεις του κυρίαρχου συστήματος, χαμηλώνοντας έτσι αντί να ανυψώνει το επίπεδο της λαϊκής συνείδησης, ωθεί το κίνημα σε αδράνεια, και στη λογική της ανάθεσης των ελπίδων σε μια κυβέρνηση αυτοσκοπό, η οποία θα στηρίζεται ακόμη και στην αντιμνημονιακή δεξιά.

-Το ότι η ηγεσία του ΚΚΕ παραπέμπει τα πάντα στο απροσδιόριστο μέλλον της «εργατικής λαϊκής εξουσίας», αρνείται πεισματικά κάθε μετωπική δράση, υπονομεύει με την υποχωρητικότητα της όλους τους μεγάλους αγώνες του λαού μας.

-Τον κίνδυνο αν δεν υπάρξει μια αντισυστημική αριστερά να καρπωθεί το φασιστικό τέρας σημαντικό τμήμα της λαϊκής δυσαρέσκειας.

-Την ανάγκη να υπάρξει μια δύναμη η οποία λαμβάνοντας υπόψη της το κατακτημένο επίπεδο συνειδητότητας πλατειών λαϊκών στρωμάτων, θα το προωθεί παραπέρα μέσω της επίτευξης άμεσων ρηγμάτων στο σύστημα και κατακτήσεων προς μιας σοσιαλιστική προοπτική.

-Και κυρίως την ανάγκη άμεσης αναπτέρωσης των ελπίδων ενός αριστερού κόσμου ο οποίος ψάχνει κάπου να ακουμπήσει.

Σήμερα είναι πια σαφές ότι όλοι οι συμμετέχοντες στο σχετικό διάλογο, παρά τις όποιες επί μέρους διαφοροποιήσεις μας , οι οποίες άλλωστε αν δεν υπήρχαν δεν θα γίνονταν λόγος για μετωπική συμπόρευση, αλλά για δημιουργία ενιαίου πολιτικού φορέα, συμφωνούν επί της ουσίας τόσο με το περιεχόμενο του εισαγωγικού κειμένου, όσο και με όλες πλην μιας με τις επί μέρους διατυπώσεις του γενικού προγραμματικού πλαισίου . Αυτές οι συμφωνίες έχουν καταγραφεί . Όσον αφορά αυτήν τη μια(ΕΕ) με κάθε υπευθυνότητα μπορώ να ισχυριστώ ότι έχει επιτευχθεί συμφωνία τουλάχιστον ως προς:

-Το ότι η καπιταλιστική κρίση εκφράζεται και από τα αδιέξοδα ΕΕ και ευρωζώνης

-Το χαρακτήρα της ΕΕ ως ιμπεριαλιστικού οργανισμού, ο οποίος δεν μεταρρυθμίζεται, αντίθετα αντιδραστικοποιείται και γι’ αυτό πρέπει να διαλυθεί .

-Το ότι στόχος είναι αντί της ΕΕ, να διαμορφωθεί η ισότιμη και αμοιβαία επωφελής συνεργασία των λαών σε διεθνιστική βάση.

-Το ότι το πρόγραμμα που προτείνεται, ακόμη και μόνο η καταγγελία του μνημονίου, δεν είναι δυνατόν να υλοποιηθεί μέσα στην ΕΕ.

-Το ότι στην κάθε περίπτωση αφού τίθεται θέμα μη υλοποίησης του προγράμματος της μετωπικής συμπόρευσης μέσα στην ΕΕ, προκρίνεται η αποδέσμευση από αυτήν.

-Ότι σε αντίθεση από το ΚΚΕ, η υλοποίηση αυτού του μεταβατικού προγράμματος και πιο ειδικά η έξοδος από την ευρωζώνη, αλλά και η ρήξη έως και η αποδέσμευση από την ΕΕ, μπαίνουν ως αγωνιστικοί  στόχοι  του λαϊκού κινήματος εδώ και τώρα και δεν παραπέμπονται στην «λαϊκή εξουσία» .

Αν όλα αυτά μετά από εφτά επίπονες συνεδρίες (η συμφωνία της Γιάλτας επιτεύχθηκε σε εφτά μέρες) καταγραφούν από κοινού σε ένα κείμενο-πρόταση και εγκριθούν τούτη την Κυριακή από τα όργανα των συνιστωσών που συμμετείχαν στον διάλογο, τότε έστω και καθυστερημένα θα αναφωνήσουμε habemus Μέτωπο, και θα το ενισχύσουμε πολύπλευρα με όλες μας τις δυνάμεις, όπως είναι βέβαιο ότι θα πράξουν χιλιάδες αριστεροί αγωνιστές.

Αν όχι, αν δηλαδή στην ουσία δεν βρεθεί λύση ως προς το που θα τοποθετηθεί μέσα στο κείμενο ο όρος «Έξω», ή «Αποδέσμευση» από την ΕΕ, και ακολουθηθεί για πολλοστή φορά η παρελκυστική τακτική της επ’ αόριστον συνέχισης των διαπραγματεύσεων, θα πρέπει να καταλογιστούν δημόσια στους υπεύθυνους του ναυάγιου οι βαρύτατες ευθύνες τους. Και βεβαίως όσοι από εμάς θέλουμε να είμαστε έστω και ελάχιστα συνεπείς, θα πρέπει να απορρίψουμε ξεκάθαρα τη στήριξη κάθε εκλογικής συνεργασίας δυνάμεων που δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε ένα κοινό προγραμματικό άξονα, διότι μια τέτοια συνεργασία θα έχει ένα οπορτουνιστικό , καιροσκοπικό χαρακτήρα, και θα αποτελεί, σε αντίθεση από τα διακηρυσσόμενα, μια ενέργεια πρόταξης του κοινοβουλευτισμού απέναντι στο λαϊκό κίνημα.

*Δημοσιεύθηκε στο «Πριν» της Κυριακής 16 Φεβρουαρίου 2014

Διαβάστε περισσότερα

Κάτω απ’ το όριο του πλασματικού πλεονάσματος

Ο κ. Γεωργιάδης έλεγε ότι με αυτά που κάνει, δεν θα αυξηθεί, αντιθέτως θα φτηνύνει η τιμή πολλών φαρμάκων. Μεγάλη αλήθεια. Μόνον κατά 25% ακρίβυναν επ’ εσχάτων τα φάρμακα. Εχει κάποιο κόστος
ο κ. Γεωργιάδης για αυτήν και τις άλλες μπαρούφες που αμολάει; Για την ώρα κανένα. Οπως και το μεγάλο πλήθος των Υπουργών - έχει ανέβει επτά φορές ο φόρος στα ακίνητα και (εν όψει εκλογών) ο κ. Στουρνάρας υπόσχεται «σταδιακή μείωση της φορολογίας στα ακίνητα» - πότε; όταν θα πάψει να γκρεμίζεται το γιοφύρι της Αρτας,
κι από το πρωτογενές πλεόνασμα θα μπορούν να διορθωθούν ορισμένες απ’ τις αδικίες που υπέστησαν οι ρέγκες, διότι οι άνθρωποι εξακολουθούν να πληρώνουν αυξησούλες όπως το 7% στη ΔΕΗ ή τον κεφαλικό φόρο στα διόδια - πιάστε μάγκες τα γιοφύρια, κάθε φορά που περνάμε μας παίρνουνε το σώβρακο.
Το παράλογο έχει άπειρες εκδοχές και το παιχνίδι μπορεί να παίζεται επ’ άπειρον (αν δεν σοβαρευτεί ο λαός και όση απ’ την Αριστερά τον νοιάζεται). «Χασάπηδες», φέρ’ ειπείν, οι Τροϊκανοί, αλλά η χρυσή ορδή των ανδρεικέλων προσεύχεται έξι φορές την ημέρα να επιστρέψει η Τρόικα.
Τι χάντρες, μπιχλιμπίδια και καθρεφτάκια θα φέρει ως άλλα δώρα των Δαναών (και για τις προεκλογικές ανάγκες της κυβέρνησης) ερχόμενη η Τρόικα - τίποτα! ούτε καν αυτά. Αντιθέτως φέρνει μαστίγια, κνούτα κι άλλα όργανα βασανισμού, απαιτώντας να πάει ο κατώτατος μισθός στα 300 ευρώ, να επικρατήσει μεγαλύτερη «ευελιξία» στις εργασιακές σχέσεις, να γενικευθούν δηλαδή οι mini jobs, να οριστικοποιηθεί το καθεστώς των ομαδικών απολύσεων - mini jobs για μικροζωές, απολύσεις κατά το δοκούν, σήμερα υπάρχεις, αύριο γίνεσαι ένα στατιστικό κενό. Ενα σωστό λάθος.
Τι συζητείται απ’ όλα αυτά στα κανάλια της ολοκληρωτικής προπαγάνδας; Η μαγική ικανότης του κ. Σαμαρά να βρίσκει λύσεις στα προβλήματα που ο ίδιος δημιουργεί. Αίφνης το μαγικό καρότο του «βοηθήματος» των 200 ευρώ εν όψει Πάσχα (κι εκλογών).
Σου κλέβουν τη δουλειά και μένεις άνεργος, σου πετσοκόβουν τον μισθό, σου απειλούν ή σου παίρνουν το σπίτι, σου κλείνουν το μαγαζί, υποσιτίζονται τα παιδιά σου, σου γαμάνε την ψυχή και σου δίνουν 200 ευρώ «βοήθημα», για να «αποκαταστήσουν τις αδικίες»
και δεν ντρέπονται,
δεν πέφτει φωτιά να τους κάψει,
οι κάτοχοι της Λίστας Λαγκάρντ, τα πουλητάρια της άμυνας για μίζες, τα πουλητάρια της πατρίδας κατά γη, πόρους και ανθρώπους, σου δίνουν βοήθημα 200 ευρώ
και βγαίνουν στα κανάλια και κορδώνονται,
ξετσίπωτοι, θεοστυγείς και θεομπαίχτες,
σου δίνουν 200 ευρώ οι ΠΑΣΟΚιοι και διαγκωνίζονται με τους Νεοδημοκράτες για την ευεργεσία, λες και δεν σου έκαψαν τη ζωή, λες και από ’δω και πέρα όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο - αυτό
διακηρύσσουν οι θρασείς, ενώ την ίδια ώρα σού σκάβουν τον λάκκο του χειρότερου. Εκατό χιλιάδες έχει προγράψει ο κ. Μητσοτάκης απ’ το Δημόσιο, 11.000 ετοιμάζεται να απολύσει φέτος και 12.500 του χρόνου. Πέφτει η ανεργία πανηγύριζε ο κ. Σαμαράς, μόνον που ανέβηκε κι άλλο, βγαίνουν στους δρόμους οι αγρότες -«α! εγώ είμαι κατηγορηματικά εναντίον του κλεισίματος των δρόμων» δηλώνει ο κ. Ευαγγελάτος-, ποιος νοιάζεται με τι είσαι εσύ αντίθετος (εκτός απ’ την προπαγάνδα που κάνεις), αλαλάζον κύμβαλο; Μια φάρσα μπούφα με είσοδο
τα 200 ευρώ που σου χαρίζουν επειδή σου πήραν χιλιάδες και για να σου πάρουν άλλες τόσες. Αλλά τα ευρώ είναι το λιγότερο. Η ίδια μας η ζωή που την έκαναν ξεφτίλα του Συντάγματος, δουλεία επ’ αόριστον στους Δυνατούς κι ανυπόληπτη στα ίδια μας τα μάτια - αυτό είναι το μέγα (απο)τρόπαιο των ποταπών. Οτι
παρ’ ότι Αρπυιες, Γρύπες και Χίμαιρες, τραγουδάνε ακόμα…
Y.Γ.: Για τις ΜΚΟ. Επί 20ετίαν κουράστηκαν οι πένες μου να γράφει η ταπεινότης μου για τους τρεις καρκίνους του πολιτεύματος. Και οι τρεις, φρούτα του «εκσυγχρονισμού»: τις ΜΚΟ, τις offshore και τις Ανεξάρτητες Αρχές. Εις μάτην. Οπως και τώρα. Διότι και ο θόρυβος για τη ΜΚΟ-νάρκες που έχει κατ’ αυτάς ξεσπάσει, κι αυτός θα περάσει. Αλλα, χειρότερα, θα μας απασχολήσουν.
Για τις ΜΚΟ έγραφαν το «Παρόν», o «Ριζοσπάστης», η «Realnews», τα «Επίκαιρα», η «Δημοκρατία» κι ελάχιστοι συνάδελφοι στον υπόλοιπο Τύπο. Φωνές βοούσες εν τη ερήμω. Μας απαντούσαν διά της σιωπής. Δυο-τρεις μέρες θόρυβος και πάμε παρακάτω. Ετσι δούλευε και δουλεύει το σύστημα. Εκαναν βουλευτές επερωτήσεις στη Βουλή και τους δούλευαν οι Υπουργοί με μη απαντήσεις, ο ένας μετά τον άλλον.
Το κακό συνεχίζεται και θα συνεχισθεί. Μια χυλώδης ομερτά θα το προστατεύει. Διότι πολλοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι έχουν ανακατευτεί σ’ αυτήν τη δυσώδη ιστορία. Απ’ όλα τα κόμματα (πλην ΚΚΕ, αυτό ανακατεύτηκε με offshore), με ανθρώπους της Αριστεράς να προεξάρχουν ενίοτε σ’ αυτά τα κόλπα. Φτάσαμε σήμερα ΜΚΟ να εμπορεύονται ανέργους, να ενοικιάζουν ανθρώπους ωσάν κανονικοί δουλέμποροι. ΜΚΟ που κόπτονται για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, είναι δουλεμπορικές οι ίδιες.
Επιμένουν ορισμένοι (πονηροί ανακατεμένοι με τους καλοπροαίρετους) ότι υπάρχουν και καλές ΜΚΟ - δεν αμφιβάλλω, αλλά δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, διότι ο «θεσμός» ως εκ της φύσεώς του είναι αντιδημοκρατικός. Τι πάει να πει μη κυβερνητική οργάνωση με κυβερνητική χρηματοδότηση; Για την ψυχή της μάνας τους έδινε ο κάθε Γιωργάκης και διακινούσε ο κάθε Ρόντος ποσά για την κατασκευή μονόξυλων στο Σουδάν ή την αποπόντιση ναρκών απ’ τις θάλασσες του Αρη;
Προ ολίγων ετών το «Παρόν» είχε δημοσιεύσει καταλόγους με χιλιάδες κυβερνητικές οργανώσεις, κόστους εκατομμυρίων ευρώ για αυτούς που τους έφαγαν τις συντάξεις. Και λοιπόν; Το θέμα ήρθε στο φως και το έφαγε το σκοτάδι. Διότι αυτοί που έτρωγαν τα λεφτά, έπρεπε να συνεχίσουν να τα τρώνε. Κάτι τύποι «καθώς πρέπει», ευπρεπείς σαν γραβατωμένοι γάτοι, που σου υψώνουν το δάχτυλο και σε λένε «λαϊκιστή» ή «γραφικόν» κάθε φορά που φωνάζεις ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός».
Χιλιάδες ΜΚΟ σε όλον τον κόσμο είναι το μακρύ χέρι του ιμπεριαλισμού κι έχουν παίξει βρώμικο ρόλο (συνήθως αυτόν που καταγγέλλουν οι ίδιες) για την προετοιμασία επεμβάσεων, αμφιλεγόμενων εξεγέρσεων και κανονικών εισβολών. Το πάρτι συνεχίζεται. Το πολύ να μπει μια «τάξη» για να ξέρουν ποιος τρώει πόσα, ποιοι έχουν στο χέρι ποιους.
Κατά τα άλλα, τι σημαίνει μη κυβερνητική οργάνωση με κυβερνητική χρηματοδότηση μόνον ένας Οργουελ μπορεί να το εξηγήσει ή κάποιος άλλος εξπέρ στη γλώσσα των χοίρων και των χρυσοκανθάρων...


email: stathis@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα