Το πάθος της προσφοράς - ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Είναι συγκινητικό το ενδιαφέρον των κομματικών στελεχών να υπηρετήσουν την Τοπική Αυτοδιοίκηση, ιδίως όταν πρόκειται για δήμους ή περιφέρειες με κάποια αίγλη. Οφείλουμε να το ομολογήσουμε, αποσύροντας ταυτοχρόνως ένα τμήμα των βελών που συνηθίζουμε να εκτοξεύουμε εναντίον τους· ας τα φυλάξουμε για άλλη περίσταση. Οφείλουμε επίσης να παραδεχτούμε ότι αυτό το ωραίο αυτοδιοικητικό πάθος, ένα πάθος προσφοράς και αδιαφορίας για κόπους και πιθανές πίκρες, ανταγωνίζεται επάξια το ευρωπαϊκό πάθος, με όπλο το οποίο οι πολιτευτές μας διεκδικούσαν μέχρι τώρα μία από τις προνομιούχες θέσεις στη λίστα του κόμματός τους για την Ευρωβουλή.

Από φθόνο και μόνο, και από μικροψυχία, υποστήριζαν οι συνήθεις κακοήθεις ότι οι μισοί τουλάχιστον απ’ όσους επέλεγαν να αντικαταστήσουν τα υψηλά του Κολωνακίου με τα χαμηλά του Βελγίου, την πανάρχαιη Αθήνα με τις προχθεσινές Βρυξέλλες, που δεν υπήρχαν ούτε καν τον καιρό του «Αστερίξ στους Βέλγους», το έκαναν επειδή, καταπονημένοι από το προς την πατρίδα χρέος, χρειάζονταν ένα ψυχοχαλαρωτικό διάλειμμα, ώστε να επανέλθουν σφριγηλοί. Είναι ο ίδιος φθόνος που τους παρακινεί να ψέγουν ασύστολα την επιλογή των εν εξουσία κομμάτων να προσφέρουν καίρια δημόσια πόστα, γενικές γραμματείες, προεδρεία οργανισμών κτλ. σε αποτυχόντες υποψηφίους τους, ακόμα και κατ’ επανάληψη αποτυχόντες. Τι δηλαδή. Ενας άνθρωπος που άντεξε σε προεκλογικές φουρτούνες, να πολεμάει πρώτα τους μανιασμένους ομοϊδεάτες του κι έπειτα τους φρενιασμένους αντιπάλους του, δεν είναι κατάλληλος για να εμφυσήσει νέο πνεύμα, αγωνιστικό, σε μια γενική γραμματεία;

Η μικροψυχία μάς εμποδίζει και τώρα να δούμε το οφθαλμοφανές. Οτι αν τον Δήμο Αθηναίων θα τον διεκδικήσουν ανταγωνιζόμενα δύο στελέχη της Ν.Δ. (όπως έχουν μέχρι στιγμή τα πράγματα), ο κ. Αρης Σπηλιωτόπουλος και ο κ. Νικήτας Κακλαμάνης, αυτό δεν συμβαίνει επειδή σημειώθηκε υπερεκχείλιση στο ποτάμι της προσωπικής τους ματαιοδοξίας. Ούτε επειδή νιώθουν αμφότεροι προσβεβλημένοι από τους δεύτερους ή τρίτους ρόλους στους οποίους τους καταδίκασε η μοίρα τον τελευταίο καιρό. Τους παρακινεί η απέραντη διάθεσή τους να υπηρετήσουν την πόλη της Παλλάδας. Να την ξαναφέρει ο μεν κ. Κακλαμάνης στα ύψη όπου και στο παρελθόν την είχε οδηγήσει, ο δε κ. Σπηλιωτόπουλος στα ύψη του κ. Αβραμόπουλου· διότι μόνον ο εκ Πατρών θα μπορούσε να συναγωνιστεί (σε βαρύγδουπο ναρκισσισμό) τον εξ Αρκαδίας. Αρκετά κομματικοποιήθηκε άλλωστε η Τοπική Αυτοδιοίκηση με τον κ. Καμίνη. Καιρός να επιστρέψει στον γνήσια ακομμάτιστο και ακηδεμόνευτο χαρακτήρα της.

Υπάρχει πάντως και το εξής ενδεχόμενο: Η αντιπαλότητα Κακλαμάνη-Σπηλιωτόπουλου στην Αθήνα και Τζιτζικώστα-Ιωαννίδη στην Κεντρική Μακεδονία να είναι φυτευτή, κανονισμένη από τα κεντρικά της Ν.Δ. Ωστε να λειτουργήσει σαν άλλοθι σε περίπτωση βαριάς ήττας. Αν διχαστεί και ο Πειραιάς, θα μιλάμε για σχέδιο.

Έντυπη

Διαβάστε περισσότερα

«ΦΤΥΝΟΥΝ» ΠΟΛΛΑ ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΤΟΥΣ

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Σκάει στο πρόσωπο του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά η μία «πολιτική βόμβα» μετά την άλλη. Υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων αυτοανακηρύσσεται ο πάλαι ποτέ στενότατος πολιτικός φίλος του πρωθυπουργού Νικήτας Κακλαμάνης, την ώρα που ο Αντώνης Σαμαράς ορίζει υποψήφιο τον Αρη Σπηλιωτόπουλο.

Υποψήφιος περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας αυτοανακηρύσσεται ο Απόστολος Τζιτζικώστας, τον οποίον ο πρωθυπουργός είχε χρησιμοποιήσει για να ανατρέψει τον Παναγιώτη Ψωμιάδη, την ώρα που ο Αντώνης Σαμαράς ορίζει ως υποψήφιο περιφερειάρχη τον βουλευτή της ΝΔ Γιάννη Ιωαννίδη. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι 46 από τους 50 (!) περιφερειακούς συμβούλους υποστηρίζουν την υποψηφιότητα Τζιτζικώστα.

Αυτοανακηρύχθηκε υποψήφιος περιφερειάρχης Πελοποννήσου ο Πέτρος Τατούλης σε πείσμα της βούλησης του Αντ. Σαμαρά και αυτήν τη στιγμή όλα δείχνουν ότι ο πρωθυπουργός θα υποχρεωθεί να τον προσκυνήσει γιατί δεν έχει καλύτερη επιλογή και να τον ορίσει κι αυτός εκ των υστέρων υποψήφιο του κόμματος της ΝΔ, συρόμενος πίσω του αναγκαστικά. Αυτοανακηρύχθηκε υποψήφιος περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας ο πρώην βουλευτής και υπουργός της ΝΔ Θανάσης Γιαννόπουλος και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα τον νικήσει με άνεση ο υποψήφιος της ΝΔ Κώστας Μπακογιάννης. Χώρια που ο πρωθυπουργός απέτυχε να πείσει τους υπουργούς Νίκο Δένδια και Ολγα Κεφαλογιάννη να κατεβούν υποψήφιοι δήμαρχοι στην Αθήνα, εισπράττοντας ταπεινωτικές αρνήσεις.

Ούτε καν τη Φωτεινή Πιπιλή δεν κατόρθωσε να αναγκάσει να μπει υποψήφια δήμαρχος Αθηναίων! Καλά, δεν μιλάμε για υποψηφίους που είχαν εκλεγεί με το ΠΑΣΟΚ οι οποίοι έχουν απαγορεύσει «διά ροπάλου» στον Ευάγγελο Βενιζέλο να τους δώσει το χρίσμα, το οποίο θεωρούν... στίγμα! Τα αναφέρουμε όλα αυτά όχι για να δείξουμε ότι η ΝΔ κινδυνεύει να μην έχει σχεδόν κανένα δήμαρχο στις μεγάλες πόλεις της χώρας. Αυτό είναι δευτερεύον για μας, αφού η έκταση της ήττας της ΝΔ στις ευρωεκλογές και το πόσο χαμηλά θα πέσει το ΠΑΣΟΚ είναι οι παράγοντες που θα κρίνουν αν η κυβέρνηση θα καταρρεύσει αμέσως μετά τις 25 Μαΐου. Δεν θα το κρίνουν οι δημοτικές ή οι περιφερειακές εκλογές. Αυτό το «φτύσιμο» του πρωθυπουργού εκ μέρους πολλών στελεχών της ΝΔ όμως αποκαλύπτει τον βαθμό αποσάθρωσης του πολιτικού σκηνικού.

Οταν τόσο πολλά στελέχη της ΝΔ γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τι λέει και τι θέλει ο Σαμαράς, είναι προφανές ότι θεωρούν πως επίκειται η κατάρρευση της κυβέρνησης και κοιτάζουν τι θα κάνουν για το προσωπικό τους πολιτικό μέλλον, αδιαφορώντας φυσικά για τον αρχηγό τους και το κόμμα τους. Είναι φανερό πως πάρα πολλά στελέχη της ΝΔ και όλα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ διακατέχονται από το πνεύμα του «τέλους εποχής» για τα δύο κυβερνητικά κόμματα. Μαζική απειθαρχία στις επιθυμίες του συναντά όμως και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, αν και για εντελώς διαφορετικούς λόγους αυτός. Πρώτα πρώτα κανένα σοβαρό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ δεν δέχεται να... υποβιβαστεί σε δήμαρχο ή περιφερειάρχη. Ολα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζονται να καταλάβουν... υπουργικές ή κυβερνητικές θέσεις! Φυσικά, όταν ο Τσίπρας γίνει πρωθυπουργός θα αναλάβει εκ νέου τον πλήρη και πολύ πιο εφικτό έλεγχο του κόμματός του και όλοι σχεδόν θα είναι έτοιμοι να προσκυνήσουν την εξουσία του, αλλά μέχρι τότε, έστω και αν αποδειχθεί ότι απέχουμε μήνες και όχι χρόνια από το σημείο αυτό, θα περάσει πολύ δύσκολα ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ.

Επιπροσθέτως, επειδή ακόμη ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τη λειτουργία αριστερού και όχι κυβερνητικού κόμματος, άρα έχει ακόμη λόγο η οργανωμένη βάση του που είναι αριστερή, εξεγείρεται εναντίον των ανοιγμάτων προς τα δεξιά που κάνει ο Τσίπρας και η ηγετική ομάδα του και αποδοκιμάζει αυτές τις επιλογές του. Είναι πολύ χαρακτηριστικό αυτό που έγινε στον ΣΥΡΙΖΑ εναντίον του «μνημονιακού» βουλευτή του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ Οδυσσέα Βουδούρη, τον οποίον ο Τσίπρας επιμένει να ορίσει ως υποψήφιο περιφερειάρχη Πελοποννήσου. Είναι ομολογουμένως συγκλονιστικό το γεγονός ότι στις νομαρχιακές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ τριών νομών της Πελοποννήσου, της Μεσσηνίας, της Κορινθίας και της Αρκαδίας, δεν βρέθηκε ούτε... ένα μέλος (!) του κόμματος, κυριολεκτικά ούτε ένα, που να ταχθεί υπέρ της συγκεκριμένης υποψηφιότητας. Φουρτούνες σε όλο το πολιτικό σκηνικό που σίγουρα θα επηρεάσουν τα εκλογικά αποτελέσματα.

*Δημοσιεύθηκε στο "ΕΘΝΟΣ" την Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου 2014

Διαβάστε περισσότερα

Η αργή οργή

Η κρίση άνοιξε ένα χάσμα ανάμεσα στις εικονικές πραγματικότητες πολλών εκ των πολιτών και στην πραγματικότητα του συστήματος μέσα στο οποίον ζούμε. Οχι απλώς μια χαραμάδα, απ’ την οποίαν θα μπορούσε να δει κανείς τι συμβαίνει πίσω απ’ το προσκήνιο της προπαγάνδας, του λάιφ-στάιλ και της «καθημερινής πολιτικής», αλλά ένα χάσμα
κάτω απ’ το οποίο φάνηκε να χάσκει το βάραθρο, όπου μέσα του πολλοί εξ ημών άρχισαν να βλέπουν τις ζωές τους, καθώς και τις ζωές πλήθους πλησίον, να πέφτουν μέσα.
Το σοκ υπήρξε τερατώδες, διότι με τρόμο, αρκετά χρόνια τώρα, οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, διαπιστώνουμε ότι το χάσμα δεν ήταν στιγμιαίο, αλλά αντιθέτως διαρκές. Οτι επίσης διευρύνεται, ότι διευρύνεται σε φάουσα άνευ προηγουμένου και ότι όχι μόνον δεν θεραπεύεται, αλλά προσέτι χρησιμοποιείται για να σχεδιασθεί το μέλλον. Κι αυτό ακριβώς συνιστά τη μεγάλη απελπισία που διαδέχθηκε το πρώτο σοκ. Η κρίση (και ως κατάσταση και ως εργαλείο) σχεδιάζει πλέον το μέλλον της Ελλάδας. Οπως και άλλων πολλών χωρών, το σχήμα και το περιεχόμενό τους.
Βεβαίως αυτό (το τέρας) που η κρίση αποκάλυψε υπήρχε πάντα εκεί. Ψιμυθιωμένο. Το ίδιο τέρας που τώρα μας τρώει, μας μαγείρευε και μας έτρωγε και από πριν - πάντα κατά το δοκούν. Σε μικρότερους αριθμούς, όταν αυτό ήταν εξ ίσου επωφελές με την κατανάλωσή μας σε μεγαλύτερους. Δεν έγιναν αίφνης αναλώσιμοι οι απασχολήσιμοι με την κρίση. Αναλώσιμοι ήταν και πριν - ήταν προδιαγεγραμμένος (και προμελετημένος) ο «προορισμός» μας - δεν είναι κισμέτ της κρίσης η ανθρωποφαγία, είναι κισμέτ του συστήματος. Του καπιταλιστικού συστήματος. Διότι ο καπιταλισμός είναι οι (διαρκείς) κρίσεις του. Κι όταν η ανθρωποφαγία δεν συνέβαινε εδώ, συνέβαινε αλλού. Αν και
η αλήθεια είναι πως ούτε εδώ (ούτε αλλού) πέρασε έστω μια μέρα χωρίς ανθρωποφαγία. Απλώς η προπαγάνδα (της εξουσίας) και οι φενάκες (οι δικές μας) παρουσιάζουν αυτήν την ανθρωποφαγία στο μέτρο του ανεκτού, στο μέτρο των «παράπλευρων απωλειών». Ενα μέτρο κι αυτό κατασκευασμένο, από τον κυρίαρχο κυνισμό, νομιμοποιημένον με τη σειρά του απ’ την κολοβωμένη δημοκρατία μας, να αποφασίζει πόσο κρέας θα τρώνε κάθε φορά οι τόκοι κι ενίοτε τα κανόνια. Αυτό που ζούμε σήμερα, τον θάνατο του τρόπου της ζωής μας, χτίστηκε στο μόλις χθες και υπάρχει ο κίνδυνος να καθορίσει το εγγύς αύριο (ου μην και το απώτερο μέλλον).
Αν, λοιπόν, η κρίση υπήρξε και υπάρχει αποκαλυπτική, αν όλο και περισσότεροι πολίτες έχασαν τις «σταθερές τους» ή τις αυταπάτες τους, αν αίφνης άρχισαν να βλέπουν τις αντιθέσεις (που μας κατασπαράσσουν), αν άρχισαν να εξηγούν τις αντιφάσεις που μας έχουν αιχμαλωτίσει,
τι είναι αυτό που μας κρατά έκπληκτους, μελαγχολικούς, αμήχανους, αηδιασμένους, δηλαδή απλώς καθηλωμένους; Στο ποσοστό που είμαστε καθηλωμένοι, διότι ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ένα μεγάλο μέρος των πολιτών, ένα μεγάλο μέρος του λαού -που μάλιστα δείχνει να βαίνει διευρυνόμενο- έχει ήδη απελευθερωθεί απ’ τη χειραγώγηση του δικομματικού μονοκομματισμού.
Νομίζω, αν μου επιτρέπετε να επιχειρήσω μιαν εξήγηση, ότι σ’ αυτό το ερώτημα απαντά το κλασικό πλέον «όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν» σε μια μικρή, πλην ουσιώδη παραλλαγή: τίποτα δεν μένει το ίδιο (απ’ όλα όσα αλλάζουνε) εκτός απ’ τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε όσα αλλάζουνε. Αυτός παραμένει, εν πολλοίς, ο ίδιος.
Κυρίως από πλευράς της εξουσίας, αλλά κι εν μέρει από πλευράς των θυμάτων της, ημών των ιδίων.
Ολοι πλέον ξέρουμε ότι ζούσαμε και ζούμε μέσα σε ένα μοχθηρό ψέμα. Που μας δαγκώνει από παντού. Ομως ο δημόσιος λόγος και το σύνολο των πράξεων που το αφορούν παραμένει «μία απ’ τα ίδια». Για παράδειγμα, όλοι ξέρουμε τι είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά μιλάμε, με αφορμή τις ευρωεκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο, ως αν το τελευταίο να είχε την παραμικρή αρμοδιότητα, ως αν θα μπορούσε να επηρεάσει έστω κατ’ ελάχιστον εκείνους, τράπεζες και εταιρείες, που ασκούν την πραγματική εξουσία στην Ενωση μέσω ενός πολιτικού υπηρετικού προσωπικού ουτιδινών. Ολοι πλέον γνωρίζουμε τι εστί «δημιουργική λογιστική», κι όμως η κυβέρνηση των ανδρεικέλων μιλά για πρωτογενές πλεόνασμα. Τα παραδείγματα θα ήταν χωρίς τέλος, όμως
το συμπέρασμα που βγαίνει είναι αβίαστο. Μιλούν και πράττουν σαν να μην έχουμε καταλάβει όλα όσα είναι πλέον προφανή κι αυτό μας τοποθετεί σε ένα «κενό». Αυτό το κενό (μέσα μας) αποτυπώνει την αποξένωση, όχι απ’ όσα συμβαίνουν γύρω μας (αυτό είναι αδύνατον), αλλά απ’ τον τρόπο που τα διαχειρίζονται οι αντιπρόσωποι κι εκπρόσωποί μας.
Αυτό που μας συμβαίνει είναι ανοίκειο, όμως αντιμετωπίζεται με όμοιον και ίδιον τρόπο, όπως όταν το νομίζαμε οικείο.
Με έναν λόγο, η κρίση άλλαξε επί τα χείρω τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων, δεν άλλαξε όμως ουδέ κατά κεραίαν, ίσως μάλιστα και να βελτίωσε τη ζωή εκείνων που τη διαχειρίζονται. Το ΠΑΣΟΚ, η Ν.Δ., η διαφθορά, η διαπλοκή, οι ειδήσεις των οκτώ, τα παπαγαλάκια, τα λαμόγια, οι σμπίροι, όλα παρέμειναν τα ίδια, όμοια και απαράλλαχτα. Κι αυτό έχει κρατήσει πολύ - τόσον που η κατάρρευσή του να είναι πια θέμα χρόνου. Διότι
η κοινωνία βρίσκεται πλέον μετά την κατάσταση του σοκ και του δέους. Ηδη η «κρίσιμη μάζα» που έχει υπερβεί την ποδηγέτηση του συστήματος, αποκτά ένα εξ ίσου «κρίσιμο» ειδικό βάρος. Μπορεί λοιπόν το φαινόμενο της καθήλωσης να είναι ακόμα καθοριστικό, αλλά όχι ισχυρό, καθημερινώς τιτρώσκεται, καθημερινώς καταρρέει,
μέσα σε γέλια και σε κλάματα, τροφοδοτώντας μιαν οργή όλο και λιγότερο ανίσχυρη, τρέφοντας μιαν ελπίδα όλο και πιο ζείδωρη. Αυτή η διαδικασία έχει τα μπρος και τα πίσω της, όμως η τάση και η φορά της ακολουθούν πλέον όλο και πιο απτές προσδοκίες.
Το χάσμα που άνοιξε η κρίση μεταξύ εικονικής πραγματικότητας και πραγματικότητας, αφήνοντάς μας (ή και εξαναγκάζοντάς μας) να δούμε το έρεβος, δεν μπορεί πλέον να καλυφθεί με «χάντρες και καθρεφτάκια», ούτε με άλλα δώρα των Δαναών, απ’ τη Μέρκελ στον κ. Σαμαρά.
Διότι όλοι είδαμε το πρόσωπο της Μέδουσας, κι αν πετρώσαμε (σοκ και δέος) όχι προς στιγμήν, αλλά έστω επί μακρόν, αυτό δεν σημαίνει ότι θα παραμείνουμε ακίνητοι στον αιώνα τον άπαντα. Οχι μόνον επειδή όλα κινούνται, αλλά διότι «αν βρει κανείς πού να σταθεί, μπορεί να κινήσει τη Γη»...


email: stathis@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ο Τζήμερος και ο… Βαμβακούλας

   Πρόκειται περί ευγενικότατου κυρίου. Το όνομά του Τζήμερος. Αν δεν σας θυμίζει τίποτα – πολύ λογικό – είναι εκείνος που είχε πει για τα παιδιά που πέθαναν από τα μαγκάλι στη Λάρισα  ότι ο θάνατός τους δεν οφειλόταν στα ελλιπή οικονομικά τους μέσα, αλλά στην ελλιπή τους παιδεία, μιας και δεν γνώριζαν τις βλαβερές συνέπειες του μονοξειδίου του άνθρακα... Αυτήν την ανθρωπιστική προσέγγιση, πάντως, όταν χάθηκε το άλλο παιδί στη Θεσσαλονίκη, πάλι από το μαγκάλι, ο Τζήμερος δεν την επανέλαβε. Από θρασυδειλία; Όχι. Μάλλον επειδή  εκείνο το κοριτσάκι ήταν καλή μαθήτρια…
   Αυτός λοιπόν (ο Τζήμερος ντε) που σε μια από τις εκπομπές του «Ενικός» στο «Σταρ» εντυπωσίασε το κοινό με την σπινθηροβόλο σκέψη του ισχυριζόμενος ότι η ανάπτυξη στην Ελλάδα θα έρθει αν το κράτος πάψει να θέτει αντικίνητρα στους Έλληνες που επιθυμούν να φτιάχνουν τσολιαδάκια και να τα πουλάνε στους τουρίστες (παρεμπιπτόντως: ο Τζήμερος εκτός από εγνωσμένου κύρους αντικρατιστής είναι και διαφημιστής που εξασφαλίζει το παντεσπάνι του έχοντας στο πελατολόγιό του μια ντουζίνα κρατικές επιχειρήσεις…), βάλθηκε προσφάτως να κατατροπώσει τον Μαρξ.
   Πρόκειται, εμφανώς, για το καταλληλότερο πρόσωπο για να βάλει στην θέση του αυτόν τον «εξαθλιωμένο τεμπελχανά», όπως αποκαλεί (ο Τζήμερος!) τον Μαρξ. Εν ολίγοις και για να μην σας κουράζουμε, η ανάλυση του Μαρξ και ειδικά το σκέλος της που αφορά στην «υπεραξία» είναι  – κατά τον Τζήμερο –  «παιδαριώδης» και «δεν στέκει σε καμία κριτική».  Για να αποδείξει, δε, πόσο «οφ σάιντ» είναι ο Μαρξ, αυτός ο «Μαραντόνα» της πολιτικής οικονομίας (ο Τζήμερος ντε) χρησιμοποιεί το παράδειγμα του… Μήτρογλου και την μεταγραφή του από τον Ολυμπιακό στην Φούλαμ…
   Αφού ευχηθούμε του Τζήμερου μετά την «αξιοποίηση» του Μήτρογλου στις αναλύσεις του κατά του Μαρξ  να αξιωθεί να «αξιοποιήσει» και τον… Βαμβακούλα, θα περιοριστούμε σε τούτο: Περιπτώσεις σαν του Τζήμερου ο Μαρξ τις είχε προβλέψει. Στην εισαγωγή κιόλας του «Κεφαλαίου» σημειώνει ότι στον «αμόρφωτο» (δεν εννοούσε αναγκαστικά τον Τζήμερο) η ανάλυση της αξιακής μορφής του εμπορεύματος «φαίνεται σαν περιπλάνηση». Αυτός ήταν και ο λόγος που επέμενε: «Προυποθέτω φυσικά αναγνώστες – έγραφε ο Μαρξ – που θέλουν να μάθουν κάτι το καινούργιο και επομένως να σκεφτούν και οι ίδιοι». Όπως βλέπετε ο Μαρξ δεν είχε καμία απαίτηση από τους Τζήμερους…
   Ούτε και εμείς έχουμε.  Παρά μόνο μια: Να συνεχίσει ο Τζήμερος να λέει τις μ@λ@κίες του, αν είναι δυνατόν, όμως, χωρίς να πιάνει στο στόμα του τον Ολυμπιακό. Αυτό δεν συγχωρείται με τίποτα.   


email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

ΙΔΟΥ ΤΙ ΦΕΡΝΕΙ Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Με ένα άκρως εμπεριστατωμένο άρθρο ο παλαίμαχος και πολύ γνωστός Τούρκος αρθρογράφος και αρχισυντάκτης της τουρκικής εφημερίδας Milliyet, Sami Kohen, παραθέτει τα μεγάλα οφέλη που θα υπάρχουν αφ’ ενός για το ψευδοκράτος της βόρειας Κύπρου και αφ’ ετέρου για την ίδια την Τουρκία η αναμενόμενη «επίλυση» του Κυπριακού. Οι Τούρκοι δεν κρύβουν τον ενθουσιασμό τους μαζί με τους πάτρωνες της προδοσίας Αμερικανούς, αλλά και Ευρωπαίους ιθύνοντες που έσπευσαν να εκδηλώσουν την μεγάλη τους χαρά για την επικείμενη κατάργηση της
Κυπριακής Δημοκρατίας. Το άρθρο έχει τον άκρως ενδεικτικό τίτλο, «Bu fırsat kaçmalı», δηλαδή, «Δεν πρέπει να χαθεί αυτή η ευκαιρία», φυσικά για τους Τούρκους και όχι για την ελληνική πλευρά που πρόθυμη παραδίδει όλα τα μέχρι σήμερα κεκτημένα. Επειδή κανείς δεν θα σας ενημέρωνε γι’ αυτά τα οφέλη, τα παραθέτουμε παρακάτω όπως ακριβώς το ομολογεί η τουρκική εφημερίδα.

Σύμφωνα λοιπόν με τον κ Sami Kohen, τα πραγματικά μεγάλα οφέλη της τουρκικής πλευράς από την συμφωνία για την επίλυση, (βλέπε παράδοση της Κύπρου ), του Κυπριακού, θα είναι τα εξής :
1) Θα αναγνωριστεί για πρώτη φορά διεθνώς το ψευδοκράτος, που μέχρι σήμερα κανείς δεν το αναγνώριζε, σαν ισότιμος συνέταιρος του νέου κρατικού μορφώματος και θα μετέχει ισότιμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 2) Θα καταργηθεί το εμπάργκο που μέχρι σήμερα ίσχυε για τα κατεχόμενα και φυσικά με όλα αυτά θα υπάρξει ευημερία και αγαλλίαση για το κατοχικό κράτος.
3) Θα σταματήσει το μπλοκάρισμα της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση εξ αιτίας της σκανδαλώδης εμμονής της Άγκυρας να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία που είναι ισότιμο κράτος μέλος της. Η δημιουργία της λεγόμενης «Ενωμένης Κύπρου», θα αντικαταστήσει την Κυπριακή Δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
4) Θα πάψουν να υπάρχουν τα χρόνια προβλήματα που δημιουργούσαν στην τουρκική εξωτερική πολιτική το Κυπριακό, (που έχει φάει πολλά «χαστούκια» τελευταία), και η Τουρκία αποδεσμευόμενη από το χρόνιο αυτό πρόβλημα θα «ανακουφιστεί» και θα πάρει δύναμη για τις νέες «εξορμήσεις» της.
5) Αλλά φυσικά το πιο σημαντικό από όλη αυτή την ιστορία, (που για πολλούς εξ αιτίας του γίνεται), είναι η ισότιμη συμμετοχή του ψευδοκράτους στα οφέλη και στα κέρδη από τα τεράστια ενεργειακά κοιτάσματα της κυπριακής ΑΟΖ. Από εδώ και στο εξής και αφού φυσικά καταργηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, το ψευδοκράτος και φυσικά και η Τουρκία θα έχουν πρώτο λόγο για την εκμετάλλευση και για τα μεγάλα κέρδη που έχουν ήδη αναγγελθεί από τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της κυπριακής ΑΟΖ. Έτσι θα δοθεί τέλος και στα σενάρια για κατασκευή ενεργειακών αγωγών που θα περνούν από την Ελλάδα, αφού πλέον η Τουρκία θα γίνει το κομβικό σημείο για τους ενεργειακούς αγωγούς που θα μεταφέρουν το φυσικό αέριο της Κύπρου στην Ευρώπη αλλά και το φυσικό αέριο του Ισραήλ που τώρα χωρίς το πρόβλημα το Κυπριακού θα έρθει πιο κοντά την Τουρκία για μια μεγάλη ενεργειακή συνεργασία. Με την μεγάλη συμβολή μας λοιπόν, ξανακτίζεται σταδιακά ο περίφημος άξονας Τουρκίας –Ισραήλ. Εύγε μας!
Δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα. Ο ίδιος ο Τουρκοεβραίος δημοσιογράφος τα είπε όλα. Εκείνο βέβαια που δεν έχουμε ακόμα συνειδητοποιήσει, είναι ότι να μην νομίζουμε ότι δεν έπεται συνέχεια. Η τουρκική «βουλιμία» δεν έχει όρια και τα νεοοθομανικά τερτίπια της Άγκυρας αφού ελευθερωθούν από το Κυπριακό θα μας βλέπουν τώρα σαν ένα ώριμο «ορεκτικό». Η Ελλάδα και τα ενεργειακά κοιτάσματα του Αιγαίου έχουν συνέχεια και θα ακολουθήσουν την «επίλυση» του Κυπριακού. Θα μου πείτε τώρα ποιος ενδιαφέρεται για όλα αυτά ; Ενδιαφέρονται οι ένστολοι, οι ρασοφόροι, οι γραβατωμένοι πολιτικοί; Άραγε αυτή η χώρα υπάρχει ακόμα, ή ζούμε μοναχά στις απατηλές ψευδαισθήσεις μας ;
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Διαβάστε περισσότερα

«Καρφώστε» τα παιδιά!

Δημήτρης Μηλάκας
Το διαβάσαμε (στην ιστοσελίδα του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης «Ο Περικλής») και δεν πιστεύαμε στα μάτια μας: «Με έγγραφο από τη ΓΑΔΑ καλούνται τα αστυνομικά τμήματα να μεθοδεύσουν προσωπικές επαφές – συναντήσεις με τους διευθυντές των σχολικών μονάδων με σκοπό την καταγραφή προβλημάτων – και να συντάξουν εμπεριστατωμένες εκθέσεις – για την καταγραφή προβλημάτων και αναγκών αρμοδιότητας του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και ειδικότερα της Αστυνομίας».
Το εν λόγω έγγραφο, προφανώς αποπνέει την «ευωδία» των ιδεολογικών αντιλήψεων των κρατούντων. Με πιο απλά λόγια, μυρίζει φορμόλη μέσα στην οποία κολυμπούν αμέριμνα τα πολιτικά πτώματα που μας κυβερνούν. Πρόκειται για τις αντιλήψεις εκείνων ακριβώς που οδήγησαν τη χώρα και τον λαό της στην καταστροφή. Πρόκειται για τις αντιλήψεις που η πεμπτουσία τους περιγράφει την άξεστη όσο και απέλπιδα προσπάθεια συντήρησης της υφιστάμενης κατάστασης, με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο. Το χαφιεδιλίκι, η αστυνομοκρατία και πάνω απ’ όλα ο φόβος είναι τα προσφιλή τους μέσα. Αυτά έχουν βγάλει από τη φαρέτρα τους και χρησιμοποιούν όταν τέλειωσε το παραμύθι της «ισχυρής και ευημερούσας Ελλάδας». Με τον φόβο, τη ρουφιανιά και τα ΜΑΤ προσπαθούν να κρατήσουν το καπάκι πάνω από την κοινωνία που κοχλάζει.
Όλα αυτά, θα πει κανείς, είναι γνωστά και αναμενόμενα από ανθρώπους οι οποίοι πιστεύουν πως γεννήθηκαν για να κυβερνούν. Η θεσμοθέτηση, όμως, της ρουφιανιάς στον χώρο της εκπαίδευσης είναι, θα πρέπει να παραδεχτούμε, ένα αναπάντεχο κατάντημα ακόμη και για τον… Δένδια.
«Η μεθόδευση προσωπικών επαφών και συναντήσεων» των αστυνόμων με τους διευθυντές των σχολείων που διατάσσει το έγγραφο της ΓΑΔΑ, περιγράφει την ολοκληρωτική αντίληψη μιας εξουσίας η οποία έχει χάσει την ψυχραιμία της.
Θα έπρεπε να είναι σαφές: Η υπονόμευση του ρόλου του εκπαιδευτικού με τη μετατροπή του σε χαφιέ της αστυνομίας, την οποία «προτείνουν» οι (αν)εγκέφαλοι που συνέλαβαν αυτήν την ιδέα, πριονίζει τους βλαστούς της κοινωνίας για να τους ρίξει στη φωτιά του ολοκληρωτισμού. Μήπως τελικά αυτός είναι ο στόχος;

Διαβάστε περισσότερα

Πολυεθνικές :Σκορπίζουν αρρώστειες με τον μανδύα του ευεργέτη

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών, ο ιδιωτικός τομέας έχει αναδειχθεί ως η κορυφαία πηγή χρηματοδότησης για την υγεία στον κόσμο. Ομάδες εταιρειών όπως η Παγκόσμια Συμμαχία Επιχειρήσεων (Global Business Coalition, GBC) χρηματοδοτούν πολλά προγράμματα καταπολέμησης ασθενειών. Ανάμεσα στις 200 εταιρείες της Συμμαχίας , είναι και μία πλειάδα πολυεθνικών εταιρειών όπως η Coca-Cola, η Exxon Mobil και η Pfizer για τις οποίες έχουν ακουσθεί τόσο πολλά για δραστηριότητες τους οι οποίες συμβάλλουν στην αύξηση των δεικτών της θησιμότητας. Προς τι λοιπόν το ενδιαφέρον; Είναι κοινωνικά ευαίσθητες ή απλώς εκμεταλλεύονται τις φοροαπαλλαγές αλλά και τη θετική εικόνα στους ανθρώπους του ανεπτυγμένου κόσμου; Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τα κίνητρα . Αυτό όμως που μπορεί να υποστηρίξει με αδιάσειστα στοιχεία είναι ότι οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται πιο έντονα σε σχέδια σχετικά με την παγκόσμια υγεία προέρχονται από ένα στενό φάσμα βιομηχανιών, πολλές από τις οποίες είναι κάτω από πυρά για την αρνητική επίδρασή τους στη δημόσια υγεία. Αυτές οι ιδιωτικές επιχειρήσεις παίζουν ένα διπλό παιχνίδι: διαταράσσουν τις τοπικές κοινότητες με το ένα χέρι και υπογράφουν μεγάλα τσεκ φαινομενικά για να τους βοηθήσουν με το άλλο.
Η εξορυκτική βιομηχανία είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η βιομηχανία εξορύξεων, η οποία περιλαμβάνει πετρελαϊκές επιχειρήσεις καθώς και φυσικού αερίου, βρισκόταν στην πρώτη γραμμή πολλών επιφανών παγκόσμιων προγραμμάτων για την υγεία. Η εξορυκτική πολυεθνική Rio Tinto επαινέθηκε για το έργο της σχετικά με την καταπολέμηση της ελονοσίας στην Ισημερινή Γουινέα. Ο εξορυκτικός γίγαντας Gold Fields Limited επαινέθηκε για τις προσπάθειες πρόληψης του ιού HIV στη Γκάνα. Η Anglo American επαινέθηκε για την παροχή δωρεάν αντιρετροϊκής θεραπείας σε θετικούς στον ιό HIV εργαζομένους της στην Αφρική. Και η ExxonMobil συνεισφέρει τώρα περισσότερα χρήματα για την καταπολέμηση της ελονοσίας από οποιαδήποτε άλλη εταιρεία εκτός της φαρμακευτικής βιομηχανίας. Αυτό είναι το «ευαίσθητο πρόσωπο τους» . Υπάρχει όμως και το άλλο: εκείνο του κέρδους ανεξαρτήτως κοινωνικού κόστους. Η Rio στην Παπούα Νέα Γουινέα πέταξε δισεκατομμύρια τόνους τοξικών αποβλήτων και ήταν συνένοχη στην κατασταλτική βία που οδήγησε σε πάνω από 10.000 θανάτους, σύμφωνα με μια ομαδική μήνυση που κατατέθηκε το 2000. Η Gold Fields , σύμφωνα με τις ΜΗΚΥΟ της Γκάνα έχει μολύνει τις υδάτινες οδούς με επικίνδυνα υψηλές συγκεντρώσεις βαρέων μετάλλων, στερώντας τις τοπικές κοινότητες από πόσιμο και αρδεύσιμο νερό. Την Anglo American ο πρώην Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα την εγκάλεσε για εκμετάλλευση της γης και του νερού γύρω από τα ορυχεία της στη Γκάνα. Πρόκειται για μια «παραβίαση του δικαιώματος των κοινοτήτων να διατηρήσουν ένα βιώσιμο περιβάλλον» είχε πεί. Και τα παραδείγματα δεν σταματούν εδώ. Η ExxonMobil μόλυνε τον υδροφόρο ορίζοντα αλλά και τους ψαρότοπους με περισσότερα από 2,4 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου που διαρρέει από το 1976 ως και το 1996, σύμφωνα με αναλύσεις της νιγηριανής κυβέρνησης. Μετά την έναρξη προγραμμάτων ανάπτυξης των τοπικών κοινοτήτων από τις εταιρείες πετρελαίου προκειμένου να μετριάσουν την εναντίον τους κριτική, ο φιλανθρωπικός οργανισμός καταπολέμησης της φτώχειας Christian Aid χαρακτήρισε το δέλτα του Νίγηρα ένα «πραγματικό νεκροταφείο (ανάλογων) σχεδίων, συμπεριλαμβανομένων συστημάτων ύδρευσης που δεν λειτουργούν, κέντρων υγείας που δεν έχουν ανοίξει ποτέ και σχολείων όπου κανένα μάθημα δεν έχει ποτέ διδαχθεί». Τα παραδείγματα αυτά εμφανίζουν τις άμεσες επιπτώσεις από την δραστηριότητα των πολυεθνικών στην υγεία των ανθρώπων.
Υπάρχουν όμως και οι έμμεσες επιπτώσεις .Εταιρείες αναψυκτικών και σνακ έχουν, επίσης, κινηθεί στην πρώτη γραμμή των παγκόσμιων πρωτοβουλιών για την υγεία, ιδίως για την καταπολέμηση των μη μεταδοτικών ασθενειών όπως τα καρδιαγγειακά νοσήματα και ο διαβήτης. Μέσα από μια ένωση που ονομάζεται Διεθνής Συμμαχία Τροφίμων και Ποτών, οι μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο για επεξεργασία τροφίμων και ποτών -συμπεριλαμβανομένων της Nestle, της PepsiCo, της Kraft, και άλλων , έχουν άμεση συμμετοχή σε προγράμματα υγείας. Όμως τα προϊόντα τους είναι εκείνα που έχουν μεγάλο ποσοστό ευθύνης για την αλματώδη άνοδο αυτών των νοσημάτων. Οι εταιρείες αναψυκτικών και σνακ “ζουν” με το να μειώνουν πλήρεις τροφές σε εύκολα παρασκευάσιμα επεξεργασμένα τρόφιμα – ακριβώς τα είδη των τροφίμων που αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης μη μεταδιδόμενων ασθενειών. Για να διατηρήσουν την οικονομική τους υγεία, οι επιχειρήσεις αυτές πρέπει να πωλούν περισσότερα από τα προϊόντα τους στις ίδιες χώρες όπου οι θάνατοι από μη μεταδιδόμενες ασθένειες αυξάνονται. Με τις πωλήσεις τους στις ανεπτυγμένες χώρες να είναι στάσιμες, η βιομηχανία στηρίζεται πλέον στην αύξηση των εσόδων της στις αναδυόμενες αγορές προκειμένου να στηρίξουν τη μελλοντική τους ανάπτυξη. Μεταξύ του 1982 και του 2000, οι αμερικανικές εταιρείες τετραπλασίασαν τις επενδύσεις τους σε ξένες εταιρείες επεξεργασίας τροφίμων, και οι πωλήσεις των μεταποιημένων τροφίμων στο εξωτερικό αυξήθηκαν από 39,2 δισεκατομμύρια δολάρια σε 150 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο μέσος Μεξικανός καταναλώνει σήμερα περίπου 30 γαλόνια Coca-Cola κάθε χρόνο, δηλαδή περισσότερο από τον μέσο Αμερικανό. Τα ποσοστά των μη μεταδιδόμενων ασθενειών (NCDs) έχουν αυξηθεί αναλόγως.
Η βιομηχανία που εμπλέκεται περισσότερο σε παγκόσμιες πρωτοβουλίες για την υγεία είναι αναμφίβολα η βιομηχανία φαρμάκων. Η Novartis δωρίζει φάρμακα στην ΠΟΥ για την καταπολέμηση της λέπρας και αναπτύσσει νέα εμβόλια για τον δάγκειο πυρετό και τη φυματίωση. Η Merck και η Pfizer έχουν κάνει σημαντικές δωρεές φαρμάκων για την καταπολέμηση ασθενειών όπως η ογκοκέρκωση και το τράχωμα. Αλλά οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες βρίσκονται σε εξίσου περίπλοκη θέση. Οι πιο αποτελεσματικές παγκόσμιες παρεμβάσεις υγείας υπονομεύουν τις βασικές δραστηριότητές τους, οι οποίες είναι να πουλάνε επώνυμα φάρμακα σε καλές τιμές. Γι ‘αυτό η Novartis επιχειρεί να αποδυναμώσει τη νομοθεσία της Ινδίας περί πατεντών, με τρόπους που οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα αναφέρουν ότι θα έχουν «καταστροφικές συνέπειες» για την πρόσβαση των φτωχών στις υπηρεσίες ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Το 1998, 39 κορυφαίες εταιρείες φαρμάκων μήνυσαν την κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής για την εφαρμογή ενός νόμου που αποσκοπεί να καταστήσει τα αντιρετροϊκά φάρμακα πιο προσιτά στους φτωχούς ανθρώπους που πεθαίνουν από AIDS.
Πηγή: paratiritis.gr Το είδαμε στο social opinion

Διαβάστε περισσότερα

Πόσο Ευρωπαίοι είναι οι Έλληνες;

Το ερώτημα ετίθετο και παλαιότερα, αλλά η κρίση το παρόξυνε: Η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη; Ετσι διατυπωμένο το ερώτημα προκαλεί σύγχυση, ενίοτε σκόπιμη: Ταυτίζει την Ευρώπη με την ευρωζώνη. Φυσικά δεν είναι έτσι. Στην Ευρωπαϊκή Ενωση ανήκουν πολλά κράτη που δεν έχουν υιοθετήσει το ευρώ. Πολύ περισσότερο, στη γεωγραφικά και πολιτισμικά οριζόμενη Ευρώπη περιέχονται κράτη που δεν ανήκουν καν στην Ε.Ε.

Το παραπάνω ερώτημα τίθεται συνήθως εκτός ελληνικής επικράτειας. Στο εσωτερικό της χώρας το ερώτημα τίθεται διαφορετικά, περισσότερο με ανθρωπολογικούς, πολιτισμικούς και ψυχολογικούς όρους: Είναι οι Ελληνες Ευρωπαίοι; Στο πολύ πρόσφατο παρελθόν αδρά και κάποτε χοντροκομμένα σχήματα φιλοευρωπαϊσμού, ευρωσκεπτικισμού και αντιευρωπαϊσμού, χρησιμοποιήθηκαν σε έναν ιδιότυπο διχασμό ή τριχασμό της λαϊκής βούλησης και εθνικής αυτοαναγνώρισης, σχεδόν με οπαδικούς όρους· συχνά και για να συγκαλυφθεί η απουσία ουσιαστικής πολιτικής σκέψης και πράξης. Προφανώς: Ποιος Ελληνας δεν θα αυτοοριζόταν Ευρωπαίος; Μόνο οι καθυστερημένοι και οι νοσταλγοί του οθωμανισμού.

Η συζήτηση αυτή είχε ίσως κάποιο νόημα τη δεκαετία του ’70, εποχή Ψυχρού Πολέμου άλλωστε, όταν η σοβιετόφιλη Αριστερά και η τρικοκοσμίτικη κεντροαριστερά αντετίθεντο στο ΕΟΚ-και-ΝΑΤΟ-το-ίδιο-συνδικάτο, για τους δικούς τους λόγους. Ακολούθησε μια μακρά περίοδος ενταξιακής ευδαιμονίας, καθώς έρρεαν οι πόροι των πακέτων στήριξης· η οποία κορυφώθηκε στα χρόνια της ένταξης στην ΟΝΕ: εν τω μεταξύ ο ευρωπαϊσμός είχε γίνει μπλοκ εξουσίας, που εκμεταλλευόταν το χρήμα, έφτιαχνε απαράτ, έστηνε μπίζνες και καριέρες.

O παρ’ ημίν ευρωπαϊσμός ως μαγικός αλγόριθμος κάλυπτε αμήχανα, πλην αυτάρεσκα, την πραγματική έλλειψη μακρόπνοης εθνικής στρατηγικής για την παραγωγή, τη διοίκηση του κράτους, την παιδεία: όσο βαθύτερα εισχωρούσε η χώρα στο ευρωπαϊκό ολοκλήρωμα, τόσο λιγότερο παραγόταν αυτοτελής πολιτική, τόσο περισσότερο η κυρίαρχη ελίτ εγκατέλειπε την παραγωγή σκέψης και πράξης και αφοσιωνόταν στην αυτοναπαραγωγή της, πάντα εν ονόματι της Ευρώπης.

Εντούτοις, πολλοί Ελληνες επηρεάζονταν από την ευρωπαϊστική φενάκη, αυτοτοποθετούμενοι σε μια αφετηρία μειονεξίας, κι έτσι παραμελούσαν την ουσιώδη εμπλοκή τους στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, κατανάλωναν ευρωπαϊσμό και δεν έβλεπαν την Ευρώπη ως ιστορικό πείραμα, ως πρωτοφανή πρόκληση για τα δημοκρατικά κράτη και τις πολιτικές κοινωνίες.

Σήμερα δεν έχει νόημα τέτοια συζήτηση, αν ο Ελληνας είναι ανατολίτης ή δυτικόφρων, τουλάχιστον με σκληρούς πολιτικούς όρους, διότι μετά την ευρωφενάκη του 2001, ήρθε η διεθνής κρίση του 2008, που κατέδειξε την ασύμμετρη, ελαττωματική αρχιτεκτονική του ευρώ και οδήγησε στη χρεοκοπία της Ελλάδας.

Καθώς ξετυλίγεται μπροστά μας ένας μείζων ιστορικός μετασχηματισμός, μια σύγκρουση για την κυριαρχία, μεταξύ τάξεων, κοινωνικών ομάδων, εθνικών συνόλων, συστημάτων σκέψης, καθώς η Ευρώπη βρίσκεται σε δημογραφική κάμψη και με μειωμένη ανταγωνιστικότητα έναντι των αναδυομένων δυνάμεων, τα ερωτήματα που τίθενται είναι διαφορετικά:

Τι εννοούμε σήμερα όταν λέμε Ευρώπη; Τι είναι και τι ήταν η Ε.Ε.; Πώς υπηρετεί το κοινό νόμισμα την πολιτική ένωση, την οικονομική ολοκλήρωση, την πολιτισμική σύνθεση; Ποιος ελέγχει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα; Πάντως όχι οι πολίτες. Πώς υπόκειται η υπερεθνική εξουσία των Βρυξελών στη δημοκρατική νομιμοποίηση και λογοδοσία; Με ανά πενταετία εκλογή ενός κοινοβουλίου λίαν περιορισμένων δυνατοτήτων. Πώς προστατεύεται και προωθείται η ίδια η δημοκρατία στο εσωτερικό των εθνών-κρατών; Οταν μάλιστα έχει εκχωρηθεί οικειοθελώς η η εθνική κυριαρχία·όταν όχι μόνο το νόμισμα, αλλά και ο προϋπολογισμός και οι φόροι, μέγα μέρος της νομοθεσίας ελέγχονται και εγκρίνονται υπερεθνικά. Οταν η ίδια η δομή του κράτους και της εθνικής οικονομίας μεταμορφώνονται ριζικά, για να ταιριάξουν στο κυρίαρχο δόγμα.

Στο φόντο τέτοιων θεμελιωδών ερωτημάτων διακρίνουμε ήδη κοινωνικά ερείπια, έκρηξη των ανισότητας, άνοδο της ακροδεξιάς, διαρκή εξασθένηση της δημοκρατίας και διαρκή παράκαμψη της λαϊκής βούλησης, βλέπουμε χώρες όπου η κρίση και η κατάσταση εξαίρεσης παγιώνονται, παίρνουν ενδημικά χαρακτηριστικά. Μια Ευρώπη, στην οποία η ηγεμονεύουσα ελίτ προσκομίζει «πολιτικό εξευτελισμό ολόκληρων λαών», «καταστροφή ολόκληρων γενεών και περιοχών», όπως πικρά είπε ο αφοσιωμένος Ευρωπαίος Γιούργκεν Χάμπερμας στους συγκυβερνώντες ηγέτες του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος πρόσφατα. Ο 84χρονος φιλόσοφος, όπως και ο πρώην καγκελάριος Χέλμουντ Σμιντ, εκπροσωπούν τους Ευρωπαίους που θυμούνται τη φρίκη του ευρωπαϊκού πολέμου και του ολοκληρωτισμού. Αυτοί θέτουν τα καίρια ερωτήματα για τη σχέση των Ελλήνων με την Ευρώπη, τα ερωτήματα που πρέπει να απαντήσουμε.

_____

  ~ του Νίκου Γ. Ξυδάκη

   vlemma.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα

Αυτούς θα ψηφίσεις;

Φίλε (αν μου επιτρέπεις την προσφώνηση και τρόπος του λέγειν, δηλαδή), εσύ που λες ότι δεν είσαι φασίστας, ότι δεν είσαι ναζί, ότι θες να απαλλαγείς από όσους έφεραν εσένα και τον τόπο μας σε αυτό το χαλί, ότι αγαπάς την πατρίδα και ότι για να τιμωρήσεις όσους την κατάντησαν έτσι «θα πας με τη Χρυσή Αυγή», οι διαφορές που μας χωρίζουν είναι αγεφύρωτες. Ιδεολογικά, πολιτικά και αισθητικά, η απόσταση μεταξύ μας είναι άβυσσος.

Δεν το καταγράφω με διάθεση «ανωτερότητας» (αυτές οι «άριες» αντιλήψεις είναι προνόμιο άλλων). Το σημειώνω ως πραγματολογικό δεδομένο και για έχουμε καθαρές κουβέντες. Ωστόσο, παρά το χάσμα ανάμεσά μας μπορούμε (;) να συνεννοηθούμε και να συμφωνήσουμε σε μερικά αυτονόητα. Όπως για παράδειγμα πως όταν είναι μέρα είναι μέρα. Όταν είναι νύχτα είναι νύχτα. Ότι η Γη γυρίζει. Και ότι οι μήνες του χρόνου είναι δώδεκα.

Φίλε (αν μου επιτρέπεις την προσφώνηση), λες ότι είσαι Έλληνας πατριώτης. Είναι προφανές: αλλιώς ορίζεις την έννοια «πατριώτης» εσύ κι αλλιώς εγώ. Όμως, απάντησέ μου: Μπορεί να υπάρξει Έλληνας πατριώτης που να μην θεωρεί ό,τι πιο οδυνηρό, ό,τι πιο μισητό αυτή τη φωτογραφία;




Είναι δυνατόν να υπάρξει Έλληνας πατριώτης που να «νοσταλγεί» κάτι τέτοιο; Και μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι είναι «πατριώτης» όταν συναγελάζεται, όπως οι χρυσαυγίτες, με τους απογόνους εκείνων που σήκωσαν τη σημαία αυτής της φωτογραφίας στην Ακρόπολη;

Γιατί στα γράφω όλα αυτά; Άκου: Πριν λίγες μέρες η γερμανική εφημερίδα «Die Zeit» δημοσίευσε ρεπορτάζ με τίτλο: «Νεοναζί του γερμανικού Νότου υποστηρίζουν ναζιστική πορεία στην Ελλάδα». Όπως καταγράφει το δημοσίευμα, Γερμανοί νεοναζί, οργανωμένοι στο «Freies Netz Süd» («Ελεύθερο Δίκτυο του Νότου»), επισκέφθηκαν την Ελλάδα, με αφορμή την πορεία που διοργανώθηκε από τη Χρυσή Αυγή για την επέτειο των Ιμίων, στην οποία και έλαβαν μέρος σε ένδειξη… υποστήριξης.

Φίλε (αν μου επιτρέπεις την προσφώνηση κλπ), σαν πατριώτης που λες ότι είσαι πρέπει να ξέρεις: Οι μόνοι που δέχονταν τους ναζί σαν «φίλους» στην Ελλάδα, τότε, ήταν μόνο οι δοσίλογοι. Τα «Ες – Ες», δηλαδή οι πρόγονοι των εκ Γερμανίας νεοναζί του «Freies Netz Süd», δεν ήρθαν στην Ελλάδα, τότε, σαν «απελευθερωτές», αλλά ως κατακτητές. Αλήθεια το πιστεύεις; Τα ιδεολογικά και πολιτικά εγγόνια εκείνων που σήκωσαν τη σημαία με τον αγκυλωτό στην Ακρόπολη, δηλαδή τα νεοναζί εγγόνια των ναζί, είναι οι καταλληλότεροι να «υπερασπιστούν» την ελληνική σημαία στα Ίμια;… 

Φίλε (…), άκου: Η «Freies Netz Sud» είναι η μεγαλύτερη νεοναζιστική οργάνωση στη Γερμανία. Στην επίσημη ιστοσελίδα τους ισχυρίζονται: «Αυτό που μας ενώνει είναι η πίστη σε εθνικές ιδέες». Πρόκειται, δηλαδή, για την ίδια φρασεολογία που χρησιμοποιούν οι ομοϊδεάτες τους στην Ελλάδα.

Αυτοί, οι νεοναζί της «Freies Netz Sud», εισήλθαν πέρσι τον Φλεβάρη στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Έγιναν δεκτοί, συναντήθηκαν και φωτογραφήθηκαν με τους επικεφαλής της Χρυσής Αυγής. Σου θυμίζω: Τις ίδιες ακριβώς μέρες η Χρυσή Αυγή με ανακοίνωσή της είχε αρνηθεί ότι έχει σχέσεις με Γερμανούς νεοναζί...

Ο Μιχαλολιάκος με τους εκπροσώπους του νεοναζιστικού «Freies Netz Sud», με το οποίο η Χρυσή Αυγή «δεν έχει σχέση»…

   Φίλε, άκου: Ο ένας εκ των νεοναζί της Γερμανίας με τους οποίους συναντήθηκαν οι χρυσαυγίτες πέρσι,  είναι ο Ματίας Φίσερ. Σύμφωνα με την έκθεση του 2011 του υπουργείου Εσωτερικών της Βαυαρίας (σελ. 158), ο Φίσερ είναι ένας εκ των «Φύρερ» της οργάνωσης και «για πολλά χρόνια νεοναζί». Σύμφωνα με την έκθεση οι άλλοι δύο «Φύρερ» της «Freies Netz Sud» είναι ο Καρλ Χάινς Στάτζμπεργκερ και ο Μάρτιν Βίεσε. Ο τελευταίος προσδιορίζεται στην έκθεση ως νεοναζί «ακροδεξιός τρομοκράτης» και καταγράφεται ως ο βασικός προπαγανδιστής στις δημόσιες εμφανίσεις της οργάνωσης.
Αυτός, ο Βίεσε, το 2003, σχεδίασε τρομοκρατική βομβιστική ενέργεια στο εβραϊκό κέντρο του Μονάχου. Για το λόγο αυτό καταδικάστηκε σε φυλάκιση 7 ετών. Μετά τον εντοπισμό του και κατά την προφυλάκισή του, στα ιδιόχειρα γράμματά του, μιλούσε για τον εσωτερικό του κόσμο και παρουσίαζε τον εαυτό του ως εξής: «Έχω – έγραφε - μια εσωτερική σχέση με τους Φύρερ του Γ' Ράιχ». Στη συνέχεια των ίδιων επιστολών διαβεβαίωνε τους ομοϊδεάτες του: «Φυσικά τίποτα δεν άλλαξε στο πώς βλέπω εγώ τον Φύρερ, τον λαό και την πατρίδα. Θα ησυχάσω μόνο τότε, όταν εμείς γιορτάσουμε την τελική νίκη». Τα γράμματα του συγκεκριμένου χιτλεροειδούς της οργάνωσης «Freies Netz Sud», στην οποία οι χρυσαυγίτες άνοιξαν πέρσι την πόρτα του ελληνικού Κοινοβουλίου και φέτος τους μετέτρεψαν σε «τιμητές» της επετείου των Ιμίων, έχουν πάντα την ίδια κατάληξη: «Χάιλ Χίτλερ»...

Ο Κασιδιάρης καμαρώνει πέρσι στη Βουλή έχοντας δίπλα του τους εκπροσώπους του νεοναζιστικού «Freies Netz Sud», με το οποίο η Χρυσή Αυγή «δεν έχει σχέση»…

Φίλε (σσ: επί της προσφώνησης τα είπαμε), σου θυμίζω ότι η μισητή σημαία στην Ακρόπολη, κάτω από την οποία κατακρεουργήθηκαν 700.000 Έλληνες, ήταν η σημαία του… «χάιλ» Χίτλερ. Φίλε, σου θυμίζω ότι αυτή τη σημαία, με αυτό το σύμβολο, που ρήμαξε την Ελλάδα, που σφράγισε τα έγγραφα της αδιανόητης αρπαγής του κατοχικού δανείου, την έχουν κάνει ταουάζ οι χρυσαυγίτες στα χέρια τους.
   Φίλε, εφόσον την έννοια «πατριώτης» όπως κι αν την εννοείς τουλάχιστον δεν την εννοείς και δεν την μαγαρίζεις όπως την μαγάριζαν οι δοσίλογοι, σε ρωτάω: Αυτοί σε εκπροσωπούν; Με αυτούς είσαι; Αυτούς θα ψηφίσεις;

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Κανιβαλίζοντες θορυβοποιοί - ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

 

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Βγαίνει λοιπόν ένα βροντερό πρωτοσέλιδο, καμωμένο με ξύλινα γράμματα ή και από πέλετ πλέον. Κρεμιέται με τα μανταλάκια σε περίπτερα και ψιλικατζίδικα, κατά την παράδοση, απευθυνόμενο στον περαστικό λαθραναγνώστη παρά στον συστηματικό αγοραστή εφημερίδων. Και, με όλη την άνεση μιας τέταρτης εξουσίας που έπαψε από καιρό να λογαριάζει τις άλλες τρεις, τις θεσμοθετημένες, κρεμάει έναν, δύο, τρεις ανθρώπους – όσους τραβάει η όρεξη του κατασκευαστή του. Το ξύλο για να στήσει την απαιτούμενη κρεμάλα τού το προσφέρει το θρυλικό «δημοσιογραφικό απόρρητο», που όσο εύκολα το επικαλείσαι τόσο δύσκολο είναι να αποδείξεις ότι όσα διαλαλείς προέκυψαν όντως από αγνή και κοπιώδη δημοσιογραφική δουλειά και όχι από δοσοληψίες. Οσο για το σκοινί, του το χορηγεί η παντοδύναμη θεότης της μιντιοκρατούμενης εποχής μας: το ρεπορτάζ.

Δεν κατονομάζει βέβαια τους «κακούς» το πρωτοσέλιδο. Φυλάει τα ρούχα του γιατί είναι και Αρμάνι, όπως λέει η εκσυγχρονισθείσα παροιμία. Ξεκαθαρίζουν όμως οι τιτλοδότες ότι πρόκειται για βουλευτές. Μάλλον γαλάζιους. Αλλά μπορεί και να ’ναι πράσινοι, ενδεχομένως και πρασινογάλαζοι, με τη σύγχυση που έχει επιφέρει η συγκυβερνητική συμμαχία, αναγκάζοντας νεοδημοκράτες και πασοκτζήδες να απιστήσουν στα καλά ριζωμένα πάντως αισθήματα που έτρεφαν μέχρι χθες.

Τι ακριβώς έκαναν ή εικάζεται ή φημολογείται ότι έκαναν οι παραβάτες; Τα συνήθη. Ο,τι κάνουν όσοι αγαπούν τόσο πολύ την πατρίδα, που στέλνουν στη μαύρη ξενιτιά τα κέρδη του ιδρώτα τους. Και τα στερούνται... Ενώ θα μπορούσαν να τα χαρούν, χρησιμοποιώντας τα για να αγοράσουν -όσο όσο και μαυραγορίτικα- αγροκτήματα, οικόπεδα, βιλίτσες εκποιούμενες από τους πλουτίσαντες (και πλέον πτωχεύσαντες) χάρη στις λαϊφσταϊλίστικες επιχειρήσεις τους· αλλά και χάρη στις καλές, καλότατες (και πάντα ιδεολογικές) σχέσεις τους με την εξουσία. Εβγαλαν λέει και αυτοί στο εξωτερικό (και μάλιστα στην ξενοφοβική Ελβετία) πολλά λεφτά. Τόσα που δεν καλύπτονται από το «πόθεν έσχες» τους.

Κι εκεί αρχίζει ένα παιχνίδι, που θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε «πληροφοριακό μακελειό», «δικτατορία της φήμης», «το ψουψουψού ως μέθοδος ηθικής και πολιτικής εξόντωσης» κι ό,τι άλλο μπορεί να σκεφτεί το μουδιασμένο μυαλό μας. Από τηλέφωνο σε τηλέφωνο («άκου να σου πω, έμαθα...»), από σάιτ σε σάιτ και από μπλογκ σε μπλογκ, συν οι ραδιοφωνικές εκπομπές (όπου, καινούργιο έθιμο κι αυτό, ο δημοσιογράφος διαφημίζει ανά δίλεπτο τον «χορηγό» του), τα ονόματα των «πιθανών» πληθαίνουν. Γκουγκλάρεις «ποιοι βουλευτές έβγαλαν χρήματα στο εξωτερικό» και ιδού 528.000 ευρήματα! Χάος. Ωσπου η μπίλια κάθεται σε δυο-τρία ονόματα. Το μαθαίνουν οι φορείς τους και θυμωμένοι διαψεύδουν όσα τους καταμαρτυρούν οι σπερμολόγοι. Αλλά η ζημιά, ο κανιβαλισμός δηλαδή, έγινε γίνει. Την έκαναν οι θορυβοποιοί. Εφεξής το όνομά σου θα το συνοδεύει ένα καταδικαστικό «μήπως;».

Διαβάστε περισσότερα

Τι ωραία ψέματα! Η Ευρωπαϊκή Ένωση μέσα από το βιβλίο Γεωγραφίας της Ε’ Δημοτικού

Του Παναγιώτη Κοτσώνη.
Στην αυγή του νέου έτους, η Ελλάδα ανέλαβε την Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε μία περίοδο όξυνσης της οικονομικής κρίσης με πολλαπλές κοινωνικές και ανθρωπιστικές συνέπειες. Οι αποφάσεις που προκύπτουν κατόπιν των όποιων διαπραγματεύσεων με την τρόικα (Ε.Ε.-Ε.Κ.Τ.-Δ.Ν.Τ.) συμβάλλουν στη ραγδαία συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους.

Έτσι, σηματοδοτείται και η σταδιακή αποδόμηση του κοινωνικού ευρωπαϊκού οράματος. Ωστόσο, φαίνεται πως οι μαθητές στο ελληνικό σχολείο δεν πρέπει να τα γνωρίζουν αυτά, ούτε πρέπει να ασκηθούν στον κριτικό προβληματισμό. Το βιβλίο Γεωγραφίας της Ε΄ Δημοτικού που συγχρηματοδοτείται κατά 75% από το Ευρωπαϊκό Κοινοτικό Ταμείο και κατά 25% από εθνικούς πόρους, και που υπογράφεται από τον καθηγητή Ε.Μ.Π. Κωστή Κουτσόπουλο και τους εκπαιδευτικούς Μαρία Σωτηράκου, Μαρία Ταστσόγλου και Δημήτρη Ζωγόγιαννη, παρουσιάζει στους νεαρούς μαθητές και μαθήτριες μία εξωραϊσμένη εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των σκοπών της, που είναι το λιγότερο αποπροσανατολιστική.
Ένα αύριο καλύτερο, αλλά για ποιον
Στην ενότητα με τίτλο «Το ανθρωπογενές περιβάλλον της Ελλάδας» περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων δύο κεφάλαια (σ. 42, 43) με τίτλους «Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης» και «Η σημασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Στο κεφάλαιο 42 καταγράφονται τα 27 κράτη-μέλη της Ε.Ε. και ακολουθεί μία σύντομη ιστορική αναδρομή για τη δημιουργία της. Έτσι, οι μαθητές ενημερώνονται για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (Ε.Ο.Κ.) που υπογράφηκε με τη Συνθήκη της Ρώμης το 1957 από τις αντιπροσωπείες των κρατών-μελών της Ε.Κ.Α.Χ. (Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα). H Ε.Ο.Κ. αφού πέτυχε μία σειρά στόχους, όπως ότι «καταγράφηκαν τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα των κρατών-μελών και τέθηκαν οι ουσιαστικές βάσεις για την οικονομική τους ανάπτυξη», μετονομάστηκε σε Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1993, δηλαδή «ένωση όλων των λαών των κρατών-μελών της, ώστε όλοι ενωμένοι να προγραμματίζουμε ένα καλύτερο αύριο». Ωστόσο, η ανιψιά μου, μαθήτρια της Ε΄ Δημοτικού, που παρατηρώντας γύρω της αντιλαμβάνεται τη σκληρή πραγματικότητα, δυσκολεύεται να κατανοήσει πώς εννοείται αυτό το καλύτερο αύριο.
Το πιο ενδιαφέρον σε αυτή τη διατύπωση είναι ο τρόπος με τον οποίο τα προσχήματα βαφτίζονται αιτίες. Διότι είναι πρόσχημα η κοινή πορεία ειρήνης και ενότητας των λαών της Ευρώπης και αιτία η ένωση των κεφαλαίων και η περαιτέρω ισχυροποίηση της αστικής τάξης μεταπολεμικά. Όσο για τον σκοπό της οικονομικής ανάπτυξης και του προγραμματισμού ενός καλύτερου μέλλοντος, είναι σίγουρο ότι οι τράπεζες, οι εφοπλιστές και οι μονοπωλιακοί όμιλοι θα είχαν πολλά παραδείγματα να συνεισφέρουν για το πώς αντιλαμβάνονται το αύριο του εργαζόμενου λαού. Ευτυχώς που η ανιψιά μου δεν διδάσκεται ότι σύμφωνα με την έρευνα της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) για τον μήνα Οκτώβριο του 2013 καταγράφονται 26.654 εκατομμύρια άνεργοι στην Ε.Ε. και 19.298 εκατομμύρια άνεργοι στην Ευρωζώνη. Πιο συγκεκριμένα, στην Ελλάδα το ποσοστό ανέρχεται σε 27,30% (Αύγουστος), στην Ισπανία 26,70%, στην Ουγγαρία 17,60% και στην Κύπρο 17,00%.
Μία από τις αιτίες για τη δημιουργία της Ε.Ο.Κ. το 1957, με βάση τα όσα διδάσκονται οι μαθητές της Ε΄ Δημοτικού, είναι και η θεραπεία των συνεπειών του πολέμου («μόνο με την ειρήνη και τη συνεργασία θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τα τεράστια προβλήματα που άφησε πίσω του ο πόλεμος»). Ωστόσο, πάλι σύμφωνα με την ανωτέρω έρευνα, τα ποσοστά ανεργίας των νέων (κάτω των 25 ετών) θα μπορούσαν να θωρηθούν κατοχικά. Στην Ελλάδα διαμορφώνονται σε 58% (Αύγουστος 2013), στην Ισπανία 57,4% και στην Κροατία 52,4%.
Στο κεφάλαιο 43, τα παιδιά καλούνται να μάθουν «για τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη διαμόρφωση της ζωής μας». Αμέσως παρατίθενται δύο παραδείγματα δράσης της Ε.Ε στη χώρα μας με φωτογραφίες από το Γυμναστήριο Άρσης Βαρών στην Νίκαια και τον Βιολογικό καθαρισμό στην Ψυττάλεια. Δύο μεγάλα έργα που αποδίδονται εξ ολοκλήρου σε ένα Ευρωπαϊκό Ταμείο-Άγιο Βασίλη μέσω ενίσχυσης, η οποία «απευθύνεται κυρίως στα κράτη που έχουν αδύναμες οικονομίες, με σκοπό να φθάσουν όλα, όσο είναι δυνατό, στο ίδιο οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο». Μάλλον η συγχρηματοδότηση της έκδοσης δεν ήταν αρκετή, ώστε να προστεθεί λίγο ακόμη χαρτί που να αναφέρει τα έργα στα μεγάλα οδικά δίκτυα, η κατασκευή των οποίων πραγματοποιείται από μεγάλες κατασκευαστικές ιδιωτικές εταιρείες που χρεώνουν προκαταβολικά διόδια για τη διέλευση των οχημάτων. Ακόμη, είναι φανερό πως οι συντάκτες δεν έκριναν απαραίτητο να θυμίσουν τις υπερκοστολογήσεις των αθλητικών εγκαταστάσεων των Ολυμπιακών Αγώνων που έγιναν στη χώρα μας και αλλού, μέσω των οποίων ορισμένοι εργολάβοι, κατασκευαστές, σύμβουλοι κτλ. έγιναν πλουσιότεροι εν μιά νυκτί.
Σιωπή για τους φτωχούς, τιμωρία για τους άστεγους
Το βιβλίο της Γεωγραφίας ανήκει στην καινούρια γενιά βιβλίων που ενθαρρύνουν τη συζήτηση καθηγητή και μαθητών μέσα στην τάξη. Προτείνονται συζητήσεις για τους κανονισμούς της Ε.Ε., για το πώς ρυθμίζουν ζητήματα της καθημερινότητας «διαμορφώνοντας καλύτερη ποιότητα ζωής» ή για το πώς μπορούν να αξιοποιηθούν τα χρήματα που δίνει η Ε.Ε ώστε «να πετύχουμε τη μεγαλύτερη βελτίωση της ζωής μας και της ανάπτυξης της πατρίδας μας» ή η κουβέντα για «τα πλεονεκτήματα που μας παρέχει το ευρώ στις μετακινήσεις μας, στις συγκρίσεις των τιμών κτλ.». Όμως, αναρωτιέμαι σε ποια βάση θα τεθούν από τη μεριά των εκπαιδευτικών τα διάφορα θέματα. Άραγε τα παιδιά θα ενημερωθούν ποτέ ότι στα κράτη-μέλη εντός Ε.Ε και Ευρωζώνης, πάντα σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, τα ποσοστά της φτώχειας για το 2011 ήταν:
– Βουλγαρία 49,10% (3.750.000 άνθρωποι περίπου),
– Ρουμανία 40,30% (8.660.000 άνθρωποι περίπου),
– Ελλάδα 31,00% (3.490.000 άνθρωποι περίπου),
– Ιρλανδία 29,40% (1.323.000 άνθρωποι περίπου),
– Ιταλία 28,20% (16.890.000 άνθρωποι περίπου),
– Ισπανία 27,00% (12.460.000 άνθρωποι περίπου),
– Πορτογαλία 24,40 % (2.600.000 άνθρωποι περίπου).
Αξίζει να σημειωθεί ότι στην πανίσχυρη Γερμανία που αποτελεί πρότυπο ανάπτυξης, η φτώχεια αγγίζει το 19,90%, ποσοστό που μεταφράζεται σε 16.500.000 ανθρώπους περίπου. Τα ποσοστά παρουσιάζονται εδώ και σε απόλυτους αριθμούς με αναγωγή στον πληθυσμό του 2011, διότι η φτώχεια δεν αφορά στατιστικούς δείκτες, αφορά ζωές.
Οι άστεγοι στο στόχαστρο
Στα κράτη μέλη της Ε.Ε., οι άστεγοι ξεπερνούν τα 3.000.000 ανθρώπους. Αυτή ήταν στις αρχές του 2012 η εκτίμηση από την ίδια την Ε.Ε., ωστόσο ο αριθμός αυτός αμφισβητείται καθώς είναι κατά πολύ μικρότερος σε σύγκριση με τους αριθμούς που δίνουν άλλοι οργανισμοί. Γιατί να συμβαίνει κάτι τέτοιο, θα ρωτούσε η ανιψιά μου; Μα διότι, όπως δήλωσε ο επίτροπος Μισέλ Μπαρνιέ ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, «οι κοινοτικές υπηρεσίες δεν έχουν καταγράψει τον αριθμό των αστέγων στην Ευρώπη, διότι δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί ακριβώς ο όρος του αστέγου». Ίσως μάλιστα, επειδή ακριβώς ο όρος του αστέγου δεν έχει προσδιοριστεί στην Ε.Ε., να καλλιεργείται σε κάποια κράτη-μέλη ένα εχθρικό κλίμα εναντίον των αστέγων και να ενθαρρύνεται η ποινικοποίηση της επαιτείας. Στο πλαίσιο εννοείται της προσπάθειας για βελτίωση της ποιότητας ευρωπαϊκής ζωής… Πιο συγκεκριμένα:
– Στην Ισπανία, η Ana Botella, δήμαρχος της Μαδρίτης ετοιμάζει σχέδιο νόμου σύμφωνα με το οποίο στο πλαίσιο της ειρηνικής συνύπαρξης των πολιτών θα τιμωρούνται ορισμένες συμπεριφορές, με επιβολή κυρώσεων και πρόστιμο 750 ευρώ. Το μέτρο θα αφορά όσους ζητιανεύουν στις εισόδους εμπορικών κέντρων, γραφείων, σχολείων και νοσοκομείων, κοιμούνται σε παγκάκι ή πωλούν χαρτομάντιλα στα φανάρια για να εξασφαλίσουν ένα γεύμα. Το πρόστιμο μπορεί να φτάσει και τα 3.000 ευρώ αν πραγματοποιείται επαιτεία συνοδεία παιδιού (άρθρο του Bruno Garcia Gallo, El Pais, 8.10.2013).
– Στη Σουηδία, το ακροδεξιό κόμμα Δημοκράτες της Σουηδίας κατέθεσε πρόταση στο Κοινοβούλιο, με την οποία ζητά η επαιτεία από ξένους να αποτελεί λόγο απέλασης από τη χώρα και απαγόρευσης εισόδου σε αυτή για πάντα (άρθρο Agence France-Presse, 7.11.2013).
– Στη Νορβηγία, η κυβέρνηση συνασπισμού, στην οποία συμμετέχει το συντηρητικό φιλελεύθερο Κόμμα της Προόδου, θέλει να επιτρέψει στους δήμους να ενσωματώσουν απαγόρευση της επαιτείας στις τοπικές αστυνομικές διατάξεις τους. Ένα μέτρο που στοχεύει κυρίως στην απομάκρυνση των Ρομά από τη χώρα (άρθρο της Helen Collins, Daily Mail, 9.10.2013).
– Στην Ουγγαρία, το κοινοβούλιο συζητά ένα νομοσχέδιο που θα επιτρέπει στις τοπικές αρχές να επιβάλλουν πρόστιμο μέχρι και φυλάκιση σε αστέγους. Μάλιστα, δεν είναι η πρώτη φορά που ανοίγει μια τέτοια συζήτηση, εφόσον και το 2011 ένας σχετικός τοπικός νόμος στη Βουδαπέστη επεκτάθηκε σε όλη τη χώρα με πρόστιμα ύψους μέχρι 650 δολαρίων ή ακόμη και με ποινή φυλάκισης (άρθρο της Kristina Jovanovski, Aljazeera, 29.9.2013).
– Στη Γαλλία, ο υπουργός Εσωτερικών του 2011 Claude Gueant θέσπισε νόμο για την «επιθετική επαιτεία». Όπως δήλωσε, αναφερόμενος κυρίως στους Ρομά, στόχος είναι «να επιστρέψουν οι παραβάτες στη χώρα καταγωγής τους είτε εθελοντικά είτε διά της βίας». Το πρόστιμο που επιβάλλεται σε όσους παρανομούν επαιτώντας είναι 38 ευρώ (άρθρο του Henry Samuel, The Telegraph, 13.9.2011).
– Στην Ιταλία, το 2008 η Βενετία έγινε η πρώτη ιταλική πόλη που απαγόρευσε την επαιτεία επιβάλλοντας πρόστιμα από 25 μέχρι 50 ευρώ. Ο Augusto Salvadori του Βενετικού Τμήματος Αστικών Υποθέσεων είχε δηλώσει ότι «το σύνολο του πληθυσμού της Βενετίας ήθελε αυτό το μέτρο ενάντια στην επαιτεία διότι είναι ενοχλητικό για τους πολίτες και τους τουρίστες, βλάπτει την εικόνα της Βενετίας και κάνει το περπάτημα μέσα στην πόλη ακόμα πιο δύσκολο» (άρθρο του Nick Pisa, The Telegraph, 24.7.2008).
Στο πλαίσιο του μαθήματος της Γεωγραφίας προτείνεται επίσης συζήτηση στην τάξη και για τα πλεονεκτήματα του ευρώ. Αλλά η συγγραφική ομάδα των Κωστή Κουτσόπουλου, Μαρίας Σωτηράκου, Μαρίας Ταστσόγλου και Δημήτρη Ζωγόγιαννη δεν προέβλεψε καμία αναφορά στη συνεχή αύξηση του κόστους απόκτησης των βασικών ειδών που χρειάζεται καθημερινά μία οικογένεια. Ούτε σχολιάζει τη μείωση των μισθών η οποία συνδυάζεται με ταυτόχρονη αύξηση των φόρων ή με άλλα επαχθή μέτρα που επιβάλλονται, με πρόσχημα ότι το ευρώ είναι –πάση θυσία– το νόμισμά μας!
Αποφεύγοντας την επικαιροποίηση
Αναρωτιέμαι αν η συγγραφική ομάδα που επιλέχτηκε για τη συγγραφή ενός σύγχρονου βιβλίου είναι υποχρεωμένη να παρακολουθεί και τις σύγχρονες εξελίξεις. Διότι προκειμένου να παρουσιάσει τις «Δραστηριότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης» χρησιμοποιεί τη γνωστή μέθοδο της αντιγραφής-επικόλλησης (copy-paste) με πηγή την Πάπυρος-Larouche-Britannica (τόμ. 25, σ. 154). Και επειδή μοιάζει να μην κατέχει ιδιαίτερα τη μέθοδο της αναβάθμισης (update), πρότεινα στην ανιψιά μου να διαβάσουμε μαζί τη συγκεκριμένη λίστα δραστηριοτήτων.
«Κοινή πολιτική στους τομείς του εμπορίου, των μεταφορών, της γεωργίας και της αλιείας». Πράγματι, διευκρίνισα στην ανιψιά μου, υπάρχει διάθεση για κοινή πολιτική εφαρμογή των τεσσάρων ελευθεριών της Ε.Ε. (απελευθέρωση κεφαλαίου, εμπορευμάτων, υπηρεσιών, εργαζομένων). Κάτι που με άλλα λόγια σημαίνει απελευθέρωση του μεγάλου κεφαλαίου να δρα κατά το δοκούν προκειμένου να εξασφαλίζει όσο γίνεται μεγαλύτερα κέρδη.
«Μία πολιτική στον τομέα του περιβάλλοντος». Δηλαδή κανονισμοί και οδηγίες που οι μεγάλες επιχειρήσεις εφαρμόζουν μόνο με την προϋπόθεση του κέρδους. Αλλά και απλές πρακτικές, όπως η αύξηση του φόρου κατανάλωσης πετρελαίου, ώστε οι άνθρωποι να βρίσκονται αντιμέτωποι με το φαινόμενο της αιθαλομίχλης επειδή προσπαθούν να ζεσταθούν ανάβοντας τα τζάκια τους.
«Συμβολή στην επίτευξη επιπέδου προστασίας της υγείας». Η ασφάλιση ως όρος εισαγωγής στα δημόσια νοσοκομεία, οι ελλείψεις σε ιατρικό-νοσηλευτικό προσωπικό και ιατρικό υλικό, η μείωση της αμοιβής των εργαζομένων στα νοσοκομεία και η εντατικοποίηση των ήδη εξαντλητικών ωραρίων, τα διαρκώς αυξανόμενα ποσοστά συμμετοχής των ασφαλισμένων στα φάρμακα και η περαιτέρω εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών υγείας και φαρμακευτικής περίθαλψης, συμβάλλουν πράγματι αποφασιστικά στην προστασία της υγείας. Μόνο που αυτού του είδους η προστασία αφορά μία υγεία-εμπόρευμα που προστατεύει τα συμφέροντα των φαρμακοβιομηχανιών, των ομίλων ασφαλιστικών εταιρειών και των ιδιωτικών νοσοκομείων.
«Συμβολή στην ενίσχυση της προστασίας των καταναλωτών». Ε! Ας μάθει η ανιψιά μου και για τα κατά καιρούς σκάνδαλα για μολυσμένα κτηνοτροφικά προϊόντα ή αλλοιωμένα καταναλωτικά προϊόντα, όπως και για την πώληση ληγμένων τροφίμων στα ράφια του σούπερ μάρκετ…
«Μέτρα στους τομείς της ενέργειας και του τουρισμού». Φαίνεται πως στις χώρες της Ε.Ε υπήρχε φαινόμενο υπερτουρισμού. Επομένως, είναι συνειδητή η πολιτική που καθιστά αδύνατο για όλο και περισσότερους ανθρώπους να ασκήσουν το δικαίωμά τους στην ξεκούραση και τις διακοπές. Όσο για την ενέργεια, τόσο στην Ε.Ε. αλλά και παγκόσμια, οι ανταγωνισμοί μεταξύ των μεγάλων πολυεθνικών για τη διεκδίκηση του μεγαλύτερου μεριδίου στην εκμετάλλευση ενεργειακών πόρων καθορίζουν εν πολλοίς τα μέτρα από αυξομειώσεις τιμών στο ρεύμα, το φυσικό αέριο κτλ. μέχρι τις πολεμικές επεμβάσεις για την κυριαρχία στις πλουτοπαραγωγικές πηγές διαφόρων χωρών.
Φυσικά δεν χρειάστηκε να σχολιάσω στην ανιψιά μου, μία ακόμη δραστηριότητα της Ε.Ε, που αναφέρεται στη «Συμβολή σε μία παιδεία και κατάρτιση υψηλού επιπέδου, καθώς και στην ανάπτυξη των πολιτισμών των κρατών-μελών

Πηγή: chronosmag.eu

Διαβάστε περισσότερα

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΜΕΣΩ… ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ!

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για τους λόγους που ώθησαν τον Αντώνη Σαμαρά και τον Ευάγγελο Βενιζέλο, οι οποίοι αντιμετωπίζουν τραγικό πρόβλημα πολιτικής επιβίωσης αν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ συντριβούν στις ευρωεκλογές, να αποφασίσουν την εκλογή των ευρωβουλευτών με σταυρό και όχι με λίστα. Επιδιώκουν μέσω του τρόπου αυτού τη μεγιστοποίηση του ποσοστού που θα αποσπάσουν τα δύο κυβερνητικά κόμματα. Αντί να έχουν 21 απολύτως αδρανείς υποψηφίους στις λίστες τους, όπου οι πρώτοι είναι βέβαιοι ότι θα εκλεγούν και οι υπόλοιποι είναι ακόμη πιο αδρανείς γιατί δεν θα εκλεγούν, με το νέο σύστημα θα έχει το κάθε κόμμα 42 υποψηφίους που θα τρέχουν και θα αλωνίζουν όλη την Ελλάδα προσπαθώντας να εκλεγούν, χρησιμοποιώντας όλες τις μεθόδους προκειμένου να εκλεγούν προσωπικά ευρωβουλευτές, εξασφαλίζοντας μια καλοπληρωμένη πενταετία άνετης ζωής!

Ειδικά τώρα που το ΠΑΣΟΚ απειλείται με άμεση αποσύνθεση και η ΝΔ με κατάρρευση της επιρροής της, θα ήταν υπέροχο για οποιοδήποτε στέλεχος των δύο κομμάτων να περάσει μια πενταετία πολιτικής ασφάλειας στο Στρασβούργο και στις Βρυξέλλες, βλέποντας πώς πάνε τα πράγματα και σε ποιο κόμμα να ενταχθεί αργότερα, αν το σημερινό κόμμα του «βαρέσει διάλυση»!

Αν μάλιστα σκεφθούμε ότι η ΝΔ αναμένεται να βγάλει το πολύ 4-5 ευρωβουλευτές και το ΠΑΣΟΚ θα είναι θαύμα αν κατορθώσει να βγάλει… 2 (!) από τους συνολικά 21 Ελληνες ευρωβουλευτές, είναι προφανές ότι οι υποψήφιοι των δύο κυβερνητικών κομμάτων θα δώσουν κυριολεκτικά με λυσσώδη τρόπο την ευρωεκλογική μάχη, μεγιστοποιώντας τις ψήφους των κομμάτων τους στο πλαίσιο του εφικτού.

Εννοείται ότι οι αρχηγοί των κομμάτων χάνουν εξουσία με τη σταυροδοσία. Αρκεί να αναλογιστούμε τι απίθανους τύπους, ακόμη και… πολιτικά σούργελα είχαν συμπεριλάβει κατά καιρούς σε εκλόγιμες θέσεις οι πολιτικοί αρχηγοί της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που τα κόμματά τους έπαιρναν τη μερίδα του λέοντος των ευρωβουλευτών.

Ούτε αξιόλογους ανθρώπους βέβαια μπορούν να τοποθετήσουν στην Ευρωβουλή, ανθρώπους με γνώσεις που όμως είναι σχεδόν αδύνατον να εκλεγούν, όπως επίσης έκαναν μέχρι τώρα. Εδώ όμως ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος απειλούνται να καούν οι ίδιοι, σιγά μην τους νοιάζει ποιοι θα είναι οι ελάχιστοι ευρωβουλευτές των κομμάτων τους! Επιπροσθέτως, σοβαρό πλήγμα συνιστά η εισαγωγή του σταυρού και για τον Αλέξη Τσίπρα, όσο και αν ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να παραδεχτεί κάτι τέτοιο δημόσια.

Του αφαιρείται σε κάποιο βαθμό η δυνατότητα να συγκροτήσει μια ευρωβουλευτική ομάδα από άτομα της επιλογής του, τα οποία θα λειτουργούσαν συν τοις άλλοις και ως παράγοντες καθησυχασμού διαφόρων ισχυρών κοινωνικών ομάδων, στρωμάτων ή τάξεων. Σίγουρα κάποιοι προβεβλημένοι μέσω τηλεόρασης άνθρωποι του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρουν να εκλεγούν, αλλά στην εκλογή άλλων, λιγότερο γνωστών ανθρώπων του θα υποστεί απώλειες. Αλλο πράγμα να ορίζει ένας αρχηγός κόμματος ποιοι θα είναι οι ευρωβουλευτές του και ακόμη και με ποια σειρά θα εκλεγούν και εντελώς άλλο πράγμα να προσπαθεί να τους σπρώξει να εκλεγούν μέσα από ένα «τσούρμο» 42 υποψηφίων!

Ο τεράστιος αριθμός των υποψηφίων υποσκάπτει ακόμη περισσότερο όμως τόσο τους προέδρους όσο και την εσωτερική ενότητα των πολιτικών κομμάτων. Με τη λίστα, κανένας εσωκομματικός αντίπαλος του αρχηγού δεν δεχόταν να μπει σε μη εκλόγιμη θέση του ευρωψηφοδελτίου και έτσι ο αρχηγός είχε το κεφάλι του ήσυχο! Ούτε φυσικά τοποθετούσε εσωκομματικούς αντιπάλους του σε εκλόγιμες θέσεις. Τώρα όμως τα πράγματα αλλάζουν ριζικά. Πρώτα πρώτα στους 42 υποψηφίους ο αρχηγός του κόμματος δεν έχει καμιά δικαιολογία να μη συμπεριλάβει 5, 10 ή και 20 εσωκομματικούς αντιπάλους του διαφόρων τάσεων.

Αν δεν το κάνει, έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με μεγάλο μέρος των στελεχών και των οπαδών. Δεύτερον, αφού δεν υπάρχει λίστα αλλά σταυρός για την εκλογή, θα διεξαχθεί ένας ανηλεής εσωτερικός πόλεμος μέσα σε κάθε κόμμα για το ποιος θα εκλεγεί, με σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας εκλογής και εσωκομματικών αντιπάλων. Με δεδομένο όμως ότι στις ευρωεκλογές ολόκληρη η χώρα είναι μία και μόνη εκλογική περιφέρεια, ένας εσωκομματικός αντίπαλος που κατορθώνει να εκλεγεί δεν θα είναι πλέον ένας διορισμένος από τον αρχηγό ευρωβουλευτής, αλλά μια πολιτική προσωπικότητα με πανελλαδική απήχηση και υποστηρικτές – δηλαδή πολιτικό στέλεχος πρώτης γραμμής, άρα αναβαθμισμένα επικίνδυνος αντίπαλος για τον αρχηγό του κόμματός του! Θα δούμε σίγουρα πολλά σε αυτές τις ευρωεκλογές.

*Δημοσιεύθηκε στο “ΕΘΝΟΣ” την Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου 2014

Διαβάστε περισσότερα

Τι είναι το tapering και γιατί τρομάζει οικονομίες – αγορές

του Γιάννη Αγγέλη

Η μεγαλύτερη κάννουλα χρηματοδότησης στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα από την πτώση της Lehman Brothers μέχρι σήμερα, το πρόγραμμα «ποσοτικής χαλάρωσης» των ΗΠΑ, άρχισε να κλείνει (tapering), όπως είχε προειδοποιήσει τις διεθνείς αγορές από τον Μάιο του 2013 ο αποχωρήσας πρόεδρος της Fed, κ. Μπεν Μπερνάνκι.

Και ανοίγει νέο κύκλο αναταραχής στην παγκόσμια οικονομία και τις αγορές, δρομολογώντας την απόσυρση κεφαλαίων από τα Ε.Μ.
Τι είναι το tapering;
Με τη λέξη αυτή σηματοδοτείται η απόφαση των ΗΠΑ να σταματήσουν σταδιακά τη χρηματοδότηση του τραπεζικού συστήματος με 85 δισ. δολ. τον μήνα. Τον Ιανουάριο μειώθηκε σε 75 δισ. δολ. και τον Φεβρουάριο σε 65 δισ. δολ. Η απόφαση προβλέπει την ολική διακοπή αυτής της χρηματοδότησης (λέγεται «ποσοτική χαλάρωση» ή «QE») μέχρι τον Ιούνιο.
Το tapering, σε συνδυασμό με το πρόγραμμα μείωσης ελλείμματος και χρέους των ΗΠΑ, τρομοκρατεί τις αγορές.
Γιατί η αλλαγή αυτή είναι σημαντική;
Με αυτό το πρόγραμμα χρηματοδότησης η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα (Fed) των ΗΠΑ αντιμετώπιζε τη χρηματοπιστωτική κρίση την τελευταία πενταετία μετά την πτώση της Lehman Brothers. To tapering ισοδυναμεί με σταδιακό κλείσιμο αυτής της κάννουλας χρηματοδότησης για την παγκόσμια οικονομία και το τραπεζικό σύστημα. Η απόφαση διακοπής της αποδίδεται στην εκτίμηση ότι εξάντλησε τον ρόλο της και η συνέχισή της αξιολογείται πλέον ως επικίνδυνη για τις ΗΠΑ.
Γιατί χτυπά τις αναδυόμενες οικονομίες;
Το tapering έχει προκαλέσει την αναστροφή/επιστροφή της ροής κεφαλαίων στις αγορές από τις αναπτυσσόμενες οικονομίες πίσω στις ΗΠΑ, καθώς το τέλος της QE τροφοδοτεί την αβεβαιότητα για το τι θα ακολουθήσει (αύξηση επιτοκίων, περιορισμός ρευστότητας, πληθωριστικές προσδοκίες) και προκαλεί ανεξέλεγκτες υποτιμήσεις εθνικών νομισμάτων και σπασμούς υπερχρέωσης στις οικονομίες με μεγάλα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (Τουρκία, Αργεντινή, Ινδία κ.ά.).
Τι συμβαίνει με τα χρηματιστήρια και τα ομόλογα;
Η αντίδραση των αγορών προς το παρόν προεξοφλεί τη συνέχιση του tapering (για την οποία αρχικά οι αγορές είχαν επιφυλάξεις), με αποτέλεσμα τη μαζική μετακίνηση κεφαλαίων προς ασφαλή καταφύγια (μετοχές, ομόλογα, νομίσματα). Αποτέλεσμα αυτού είναι η παρατηρούμενη «υπεραιμία» στα αμερικανικά ομόλογα / μετοχές / δολάριο, αλλά και στην Ευρώπη.

Ποιες οι επιπτώσεις στην Ευρώπη;
Η αλλαγή νομισματικής πολιτικής στις ΗΠΑ, ενώ προκαλεί μια προσωρινή εισροή κεφαλαίων και στην Ευρωζώνη από τις αναδυόμενες αγορές, τροφοδοτεί, ταυτόχρονα, τις ανησυχίες για το αν μπορεί να προχωρήσει πλέον η τραπεζική ενοποίηση, που, όταν δρομολογήθηκε, είχε στην αφετηρία της την πολιτική του QE, δηλαδή την άπλετη χρηματοδότηση των ευρω-τραπεζών τόσο από τη Fed όσο και από την ΕΚΤ. Τώρα η ΕΚΤ καλείται να καλύψει μόνη της τις πιέσεις από το κεφαλαιακό κενό σε συνθήκες stress test και μαζικής απομόχλευσης στην Ευρωζώνη.
Ποιες είναι οι πολιτικές συνέπειες;
Το tapering, σύμφωνα με μερίδα αναλυτών, αυξάνει τη γεωπολιτική ένταση ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ευρωζώνη. Εντείνει την οικονομική και, κατά συνέπεια, την πολιτική πίεση στις κυβερνήσεις της Ευρωζώνης πέντε μήνες πριν από τις ευρωεκλογές και αυξάνει τις αποκλίσεις μεταξύ ευρωπαϊκού Βορρά και Νότου, λόγω των συνεπειών στο κόστος του χρήματος και της αναταραχής στα χρηματιστήρια και στην αγορά συναλλάγματος.
Οι επιπτώσεις για την Ελλάδα;
Το εύρος και το βάθος της αναταραχής θα κρίνουν τις επιπτώσεις στην Ελλάδα, η οποία έχει καταταχθεί -προσωρινά- στις αναπτυσσόμενες αγορές. Η συμμετοχή της, όμως, στο ευρώ (και η προοπτική βιωσιμότητας του χρέους) την καθιστά «περιφερειακό» σταθμό στη νέα διαδρομή των κεφαλαίων στις διεθνείς αγορές. Παραμένει, ωστόσο, εξαιρετικά ευάλωτος «σταθμός», λόγω της αβεβαιότητας της νέας κατάστασης.
Πηγή: Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Κεφάλαιο» της 1ης Φεβρουαρίου. το είδαμε στο capital.gr

Διαβάστε περισσότερα

Όμορφα διόδια – όμορφα ξηλώνονται!

Ο κ.Χρυσοχοίδης σε ένα ρεσιτάλ κυβερνητικής αξιοπιστίας στη Βουλή, όταν μόλις πριν από μόλις 2 μήνες έλεγε ότι δεν θα υπάρξουν νέες αυξήσεις στα διόδια…

   Ληστεία άνευ προηγουμένου! Για την ακρίβεια: Η άνευ προηγουμένου ληστεία και το χαράτσωμα των λαϊκών στρωμάτων κάθε φορά που διασχίζουν κάποιο τμήμα του εθνικού οδικού δικτύου, συνεχίζεται. Και εντείνεται!
   Οι μισθοί εξατμίστηκαν, οι συντάξεις λεηλατήθηκαν, αλλά από το 2008 που ιδιωτικοποιήθηκαν οι αυτοκινητόδρομοι τα χαράτσια των διοδίων αυξήθηκαν ακόμη και… κατά 500%, ανάλογα με την κατηγορία του οχήματος. Πλέον μια διαδρομή με ΙΧ από την Αθήνα στην Θεσσαλονίκη μόνο σε διόδια στοιχίζει 26,45 ευρώ και 52,90 ευρώ μετ’ επιστροφής. Αν περάσεις και από την Αττική Οδό στοιχίζει 58,50 ευρώ. Περισσότερο και από τη βενζίνη…
   Προς δόξαν των δηλώσεων Χρυσοχοίδη ότι δεν θα επιβληθούν αυξήσεις στα διόδια, από την περασμένη βδομάδα παραχωρήθηκε το δικαίωμα στους ιδιωτικούς ομίλους να επιβάλλουν νέες απίθανες αυξήσεις στα χαράτσια των διοδίων που ξεκινούν από 12,50% και φτάνουν το 62,50%.
   Συγκεκριμένα: Στον «αυτοκινητόδρομο Αιγαίου», αύξηση στα διόδια της Πελασγίας 29,63% και Μοσχοχωρίου 33,33%. Στη «Νέα Οδό» αύξηση στα διόδια Αφιδνών 59,52%, Καπανδριτίου 58,33%, Μαλακάσας 61,17%, Οινοφύτων 62,50% και Θηβών 55%. Στην «Ολυμπία Οδό» στα διόδια Ελευσίνας η αύξηση είναι 31,25% και του Ισθμού 12,50%. Και σαν να μην έφτανε αυτό, προστίθενται τρεις νέοι σταθμοί στο τμήμα Ελευσίνα-Κόρινθος (Νέα Πέραμος, Πάχη, Άγιοι Θεόδωροι) και άλλοι τρεις μέσα στην Αττική (Άγιος Στέφανος, Βαρυμπόμπη), που θα επιβαρύνουν ακόμη κι όσους μετακινούνται από τη δουλειά στο σπίτι.

Δεν είναι διόδια – Είναι «λύτρα»!

   Ο ελληνικός λαός, ούτε λίγο ούτε πολύ, υποχρεούται να πληρώνει… λύτρα για την άσκηση του κατά τα άλλα «ελεύθερου» δικαιώματος στη μετακίνηση. Και τα πληρώνει πολλαπλώς, καθώς για την επανέναρξη των έργων των 4 συμβάσεων παραχώρησης («Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου», «Ιόνια Οδός», «Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Ελλάδας Ε65» και «Ολυμπία Οδός») που υπογράφηκαν το 2007 και σταμάτησαν το 2011 (σσ: σταμάτησαν κάθε άλλο παρά με υπαιτιότητα του ελληνικού λαού, αλλά με υπαιτιότητα των εργολάβων και των τραπεζών), αποφασίστηκαν τα εξής:

• Το ελληνικό Δημόσιο (δηλαδή ο ελληνικός λαός) να πληρώσει 638 εκατ. ευρώ ως αποζημίωση των κατασκευαστικών κοινοπραξιών αναλαμβάνοντας την ευθύνη για όλες τις καθυστερήσεις και χωρίς καν να συμψηφίσει σ’ αυτές την τρίχρονη διακοπή των έργων με υπαιτιότητα των εργολάβων. Μάλιστα όλο αυτό το ποσό θα προέλθει από δάνειο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων το οποίο θα υποχρεωθεί να αποπληρώσει ο ελληνικός λαός! 
• Το ελληνικό Δημόσιο (δηλαδή ο ελληνικός λαός) θα καταβάλει μέσω κοινοτικών πόρων επιπλέον 1,2 περίπου δισ. ευρώ για την επανεκκίνηση των έργων. Τα χρήματα αυτά θα προέλθουν από περικοπές κονδυλίων του ΕΣΠΑ που επρόκειτο να δοθούν σε άλλα έργα.

   Οι «πατριωτικές» αποφάσεις λήφθηκαν παρά το γεγονός ότι:
1)   Ο ελληνικός λαός, από το 2011 και για ανύπαρκτους (!) δρόμους, έχει ήδη πληρώσει σχεδόν το 60% του ποσού που μέσω διοδίων προβλεπόταν από τις αρχικές συμβάσεις να καταβληθεί στους εργολάβους για την κατασκευή των έργων!
2)   Το ελληνικό δημόσιο (δηλαδή ο ελληνικός λαός) μέσω των προϋπολογισμών έχει καταβάλει ήδη από το 2011 το ποσό των 2,1 δισ. ευρώ που προβλεπόταν για την κατασκευή τυ συνόλου των έργων.
3)   Οι δρόμοι που θα κατασκευαστούν (;) περικόπτονται  κατά 30% σε σχέση με τις αρχικές συμβάσεις (για παράδειγμα μένει εκτός το κομμάτι Πάτρα – Πύργος – Τσακώνα, μήκους 164 χλμ. ενώ στον αυτοκινητόδρομο Κεντρικής Ελλάδας από 174 χιλιόμετρα θα κατασκευασθούν μόνο τα 90 χλμ)
4)   Το χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης των έργων μετατίθεται από το 2013 στο 2015 ενώ η περίοδος εκμετάλλευσης των διοδίων από τους εργολάβους επεκτείνεται από τα 30 έτη στα 33.
5)   Από τα 8,5 δισ. ευρώ των μελλοντικών εσόδων από τα διόδια το Δημόσιο δεσμεύεται ότι θα αποδίδει σταθερό συμφωνημένο ποσό ως κέρδος στις εταιρείες.
Αξίζει να τονιστούν δύο ακόμα σημεία:
   Πρώτον: Σύμφωνα με τις αρχικές συμβάσεις ο συνολικός προϋπολογισμός των έργων (που κανείς δεν ξέρει που θα φτάσει) ήταν 8,5 δισ. ευρώ. Από αυτά οι εργολάβοι, που θα «αρμέγουν» διόδια για 33 χρόνια, ως ίδια κεφάλαια δεν βάζουν πάνω από 800 εκατομμύρια, δηλαδή ούτε το 10% (αν τα βάλουν κι αυτά)…
   Δεύτερον: Τα προνόμια, οι τεράστιες και προκλητικές φοροαπαλλαγές προς τους εργολάβους συνιστούν υπόδειγμα «κοινωνικής δικαιοσύνης». Για παράδειγμα, την στιγμή που η κυβέρνηση επιδίδεται σε ένα ανελέητο φοροσαφάρι κατά μισθωτών και μικροεπαγγελματιών, οι εργολάβοι για τις κατασκευαστικές εργασίες που διενεργούν απαλλάσσονται ακόμα και από την επιστροφή ολόκληρου του ΦΠΑ! Μόνο μέχρι στιγμής το ποσό αυτό ξεπερνά τα 130 εκατ. ευρώ!

«Εργολάβοι» των εργολάβων!

   Με δυο λόγια: Το μοντέλο που ακολουθείται απέναντι στους εργολάβους είναι αντίστοιχο της ενίσχυσης των «αναξιοπαθούντων» τραπεζιτών. Ο ελληνικός λαός πληρώνει πανάκριβα ένα πετσοκομμένο έργο, το δήθεν «δημόσιο» έργο των καθόλα ιδιωτικών (!) δρόμων. Και μάλιστα το πληρώνει τρεις φορές: Πριν την κατασκευή, κατά την κατασκευή και μετά την κατασκευή, για τη χρήση των δρόμων.
   Οι ιδιωτικοί όμιλοι, που δεν ξέρουμε αν ανάμεσά τους ανήκουν κάποιοι από τους «εθνικούς νταβατζήδες» (κατά την ρήση ενός πρώην πρωθυπουργού) και που ποτέ δεν έδωσαν λόγο ούτε για τις καθυστερήσεις των έργων, ούτε για τους δρόμους – καρμανιόλα, ούτε για την εκτίναξη των αρχικών προυπολογισμών, ουσιαστικά δεν βάζουν «φράγκο» από την τσέπη τους. Περιορίζονται να απολαμβάνουν και να εισπράττουν τα σίγουρα και καθαρά κέρδη.
   Κι όλα αυτά με τις ευλογίες, φυσικά, των κυβερνήσεων. Που αντί να σπέρνουν χαράτσια και να εισπράττουν Μαλακάσες, αν ενεργούσαν σαν «υπηρέτες του λαού», όχι πολύ, αλλά μόλις στο 1% εκείνου που λειτουργούν ως οι πιο πιστοί «εργολάβοι» των εργολάβων, τότε αυτή η χώρα θα ήταν παράδεισος…

Υστερόγραφο: Ως δηλωμένοι αντίπαλοι της… τρομοκρατίας, δηλώνουμε κατηγορηματικά προς πάσα ενδιαφερόμενη Αρχή ότι η στήλη διαφωνεί με την αντίληψη ότι «τα όμορφα διόδια – όμορφα καίγονται». Εμείς παραμένουμε οπαδοί της άποψης πως τα «όμορφα διόδια – όμορφα ξηλώνονται»!

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Eξ όνυχος…

 Κάθε μέρα στύβουν το κεφάλι τους να εφεύρουν κάποιαν απατεωνιά, για να βγάλουν λεφτά απ’ όπου μπορούν, απ’ τα εφάπαξ, απ’ τους μισθούς, απ’ τα σπίτια, απ’ τα «μπλοκάκια», μόνον απ’ τους φοροφυγάδες και τους τοκογλύφους δεν διανοούνται – κάθε μέρα
στύβουν το κεφάλι τους τι ψέματα θα πουν, όπως για το πρωτογενές πλεόνασμα και, επ’ εσχάτοις, πώς θα μεταμορφωθούν. Πώς θα γίνει ξανά αντιμνημονιακός ο κ. Σαμαράς, πώς θα τρίζει τα δόντια του στην Τρόικα ο κ. Στουρνάρας και πώς ο κ. Θεοχάρης θα σταματήσει τη Βέρμαχτ στα διόδια της Μαλακάσας – ώπα! είπα διόδια, δηλαδή
Χρυσοχοΐδης, και θυμήθηκα τις δηλώσεις του ότι «δεν προβλέπεται αύξηση στα διόδια»!!! Ως φαίνεται, κάποια βία ασκήθηκε, ήντινα ο κυρ Χρυσοχοΐδης καταδικάζει απ’ όπου κι αν προέρχεται, με αποτέλεσμα
τα διόδια αίφνης να αυξηθούν βιαίως και σαρδαναπάλως – πάνε πλέον κι αυτά για πρωτογενές πλεόνασμα.
Ομως, κουράγιο, ραγιάδες μου, καθώς μπαίνει τούτη η άνοιξη, μεγάλες αλλαγές γίνονται στο μικρό μας προτεκτοράτο – άσε που οσονούπω έρχονται και τα χελιδόνια. Απ’ την Ελβετία. Εκεί συχνάζουν τον χειμώνα τα χελιδόνια, κοντά στα σαλέ και στις καταθέσεις τους. Και, μόλις σκάσει ήλιος στην Ελλάδα, ροβολάνε τον κατήφορο για κάνα ουζάκι παρά θιν’ αλός, καμιά καλή κουβέντα και ντουγιουλαϊκμαμαζελδεγκρις…
Οσο για τους τρεις βουλευτές που πιάστηκαν (άκου, πιάστηκαν!) να έχουν καταθέσεις στην Ελβετία, δεν βλέπω πού το μεμπτόν, πόσω μάλλον το παράνομον, πόσω μάλλον το ανήθικον.
Στην περίπτωση μάλιστα της κυρίας Ρεπούση το βρίσκω και συνεπές με τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της ΔΗΜΑΡ, των 58 και κάθε άλλου που θέλει επιτέλους να γίνουμε Ευρώπη και να παίρνουμε τις μίζες όπως ο πρώην Πρόεδρος της Γερμανίας κι όχι όπως ο κάθε τυχάρπαστος Βαλκάνιος Ακης, Μαντέλης κ.τ.λ.
Είμαι απολύτως βέβαιος ότι η κυρία Ρεπούση θα έχει απολύτως εύστοχες δικαιολογίες και καλώς τεκμηριωμένους λόγους για τα λεφτά που απόθεσε, για ώρα ανάγκης, στη χώρα του Γουλιέλμου Τέλλου, και αποδοκιμάζω εκ προοιμίου εξυπνάδες και λογοπαίγνια για «συνωστισμό» καταθέσεων στη μακρινή και πένθιμη Ελβετία. Αλλωστε η κυρία Ρεπούση, όσον ακόμα ήταν ΣΥΡΙΖΑ κι ευπειθώς υπηρετούσε τις κυρίες Αννα Διαμαντοπούλου και Μαριέττα Γιαννάκου, χωρίς να κρύβεται πίσω από κάποια offshore ου μην και ΜΚΟ, είχε το σθένος να χρεώσει όλο το κόμμα, και την «Αυγή» πρώτη-πρώτη, με τις απόψεις της για την ασυνέχεια της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού έθνους.
Τι κι αν ο Αγγελος Ελεφάντης, ο κ. Μίκης Θεοδωράκης, ο κ. Μανώλης Γλέζος, το 80% του ΣΥΡΙΖΑ και πλήθος άλλων αριστερών με το όνομά τους, έλεγαν ότι ο ευρωλιγουρισμός δεν συνιστά επιστήμη, η κυρία Ρεπούση, οι «εκσυγχρονιστές» του ΠΑΣΟΚ και ο καθηγητής κ. Λιάκος είχαν πάντα μια καλή απάντηση: πρόκειται για εθνικιστές, φαιοκόκκινους και εθνικοπαράφρονες. Μιαν απάντηση πλήθουσα αριστερού ήθους και ορθολογικών επιχειρημάτων.
Για τα «78 πραγματολογικά λάθη» (ναι, 78! ναι, πραγματολογικά!) που αλίευσε η Ακαδημία Αθηνών στο δυσώνυμο βιβλίο της, η κυρία Ρεπούση και οι συν αυτή είχαν πάλι μια καλή απάντηση: πρόκειται για γεροξούρες.
Για το ότι η καλή ιστορικός διαπίστωνε, πάντα στο εν λόγω βιβλίο της, ότι τους ναζί νίκησε η Ρωσία κι όχι η ΕΣΣΔ, υπήρχε πάλι μια καλή απάντηση – κάποιου είδους ρετσινιά για αντισημιτισμό, περονόσπορο, παραμαγούλες, όσων πρόσεχαν κάτι τέτοια.
Για το γεγονός ότι αυτά τα βιβλία εγράφοντο υπό το κράτος της συμφωνίας Γιωργάκη – Τζεμ να βλέπουμε τα πράγματα υπό το πνεύμα Σόρος και να μετατραπεί η ιστορία σε προπαγανδιστικό χρήσιμο χυλό, πάλι υπήρχε μια σοφή απάντηση ανωτέρας ποιότητας: εθνίκια.
Καλοδουλεμένη απάντηση, πάντα με επιχειρήματα και σύμφωνη με το ήθος της Αριστεράς, για αυτό άλλωστε κι ετύγχανε της υποστήριξης όλων των παπαγαλακίων της επικράτειας – «εκσυγχρονιστικών» και νεοφιλελεύθερων. Κατόπιν τούτων, είμαι βέβαιος ότι η κυρία Ρεπούση θα έχει κάποιες καλές εξηγήσεις να δώσει για τις καταθέσεις της στην Ελβετία, καταθέσεις νόμιμες, ηθικές και αριστερές.

Βεβαίως, σ’ αυτήν την ιστορία υπάρχουν κι ορισμένα πράγματα που με προβληματίζουν. Αν η Αριστερά χρειάζεται δέκα χρόνια για να καταλάβει τι της γίνεται (ή τι της κάνουν) με ορισμένα θέματα, το σκορ δεν είναι καλό. Αν, παρά ταύτα, υπάρχουν ακόμα αριστεροί που κάτι τέτοια τα θεωρούν ήσσονος σημασίας, τότε έχουμε καταναλώσει πολλή αμερικανιά. Αν επίσης ορισμένοι νομίζουν ότι παρά τη συζήτηση που έχει γίνει, ότι παρά τα αποτελέσματα που έχουν ήδη φανεί, όλη αυτή η κρίσιμη για τις τύχες της χώρας αντιμαχία είναι θέμα εμμονών κι όχι αποδείξεων, είναι βαθειά νυχτωμένοι.
Διότι πολλές απ’ τις κατηγορίες που ο απλός κόσμος απευθύνει σε ένα μέρος της Αριστεράς για καθεστωτισμό και συμμετοχή στο σύστημα βασίζονται στο καθόλου αριστερό ήθος εκείνων των (κατά τα άλλα;) αριστερών που κάτι τέτοια τα θεωρούν παρωνυχίδες ή, ακόμα χειρότερα, από κάτι τέτοια ο ίδιοι έχουν επωφεληθεί.
Οffshore και ΜΚΟ, και αναθέσεις και προγράμματα και διορισμοί δεν είναι πια και δεν θα έπρεπε να ’ναι ποτέ, ψιλά γράμματα για την Αριστερά. Εκείνη τουλάχιστον που θέλει να κάνει τη διαφορά απ’ τη διαφθορά.
Οι περιπτώσεις Καρυπίδη και Βουδούρη έδειξαν πόσο κρίσιμο είναι για την Αριστερά να έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία σε όσα προτείνει και για όσα προτίθεται να κάνει. Εδειξε επίσης και κάτι άλλο – αυτό, ελπιδοφόρο. Την εγρήγορση του κόσμου κι όχι μόνον των αριστερών για όλα όσα στο εγγύς μέλλον θα κρίνουν τη φορά των πραγμάτων…

Διαβάστε περισσότερα