«Οδικός χάρτης» και ΣΥΡΙΖΑ

Σταύρος Χριστακόπουλος
Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πλευρές της υπόθεσης του… «Μεγάλου Συνασπισμού», την οποία κυβερνη­τικοί κύκλοι και εκδοτικά συγκροτήματα ρίχνουν στην πολιτική αγορά, είναι αυτή που αφορά τους δανειστές και τον σχεδιασμό τους για την Ελλάδα των – πολλών – επόμενων ετών.
Αυτήν την εποχή ήδη σχεδιάζονται και θα εμφανιστούν ένα νέο μεσοπρόθεσμο πρόγραμ­μα, ένα νέο δάνειο και μνημόνιο, αλλά και η εφαρμογή ενός «μπούσουλα» του ΟΟΣΑ στο πεδίο των «μεταρ­ρυθμίσεων» του κράτους, της αγοράς, των εργασια­κών σχέσεων κλπ.
Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε τις μεγάλες εκκρεμείς μπίζνες – δηλαδή το πού θα καταλήξουν τράπεζες, δά­νεια, υποδομές, ενέργεια, υγεία και άλλοι κρίσιμοι το­μείς της οικονομίας -, τότε έχουμε έναν πλήρη «οδικό χάρτη» για τα επόμενα χρόνια. Όμως αυτός ο «οδικός χάρτης», το απαραίτητο συμπλήρωμα των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να βρει αντιστάσεις.
Η μόνη αντίσταση που θα μπορούσε να βρει, θα ήταν μια πολιτική οικονομικής και κοινωνικής απελευθέρω­σης της Ελλάδας από τον βρόχο των χρεών και των συ­νεπειών τους. Όμως τέτοιο πολιτικό πρόγραμμα δεν είναι διαθέσιμο σήμερα – παρά μόνο σε επίπεδο ασα­φών διακηρύξεων.
♦   Το ΠΑΣΟΚ προτίμησε να παραδώσει χώρα και κυρι­αρχία άνευ διατυπώσεων, διαπραγματεύσεων και άλ­λων τέτοιων… περιττών διαδικασιών. Τώρα βολοδέρ­νει γύρω από το 5%.
♦     Η Ν.Δ., αφού πρώτα αμφισβήτησε τα μνημόνια, στη συνέχεια έγινε ο πιο συνεπής υπηρέτης τους αποκηρύσσοντας διά χειλέων Σαμαρά ως… «αμαρτία» την αμφισβήτησή τους. Τώρα αντιμετωπίζει τη δική της ήττα, ενώ από τα σπλάχνα της γεννήθηκε και ο ναζιστικός εφιάλτης που απειλεί και την ίδια.
Τώρα έρχεται η σειρά του ΣΥΡΙΖΑ. Πριν ο ίδιος καταφέ­ρει να βρει άκρη, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς ποιο ακριβώς είναι το πρόγραμμα της διακυβέρνησής του, έρχονται τα σενάρια περί «Μεγάλου Συνασπισμού», ως τελευταία άμυνα μιας κυβέρνησης σε αποδρομή, να δημιουργήσουν την αίσθηση ότι θα ζήσουμε μια από τα ίδια. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απάντηση; Όπου απάντηση ίσον πρόγραμμα. Εκεί θα κριθεί.

Διαβάστε περισσότερα

Οι λακκόπλουτοι

Σήμερα οι εξουσίες έχουν μεταβληθεί σε εργαστήρια φόβου και σε μοχλούς καταστολής
Του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΑΒΕΛΟΥ δικηγόρου- συγγραφέα
Λακκόπλουτους ονόμαζαν οι αρχαίοι εκείνους που, με εγκληματικές πράξεις, ανίερα πλούτιζαν εις βάρος των άλλων. Ο όρος προήλθε ως εξής: Αμέσως μετά τη μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ.), κάποιος Αθηναίος αξιωματούχος, ονομαζόμενος Καλλίας ο Δαδούχος, έπιασε έναν αιχμάλωτο που έπεσε στα πόδια του ζητώντας έλεος.

Ως αντάλλαγμα για τη ζωή του υπέδειξε στον Καλλία ένα λάκκο, μέσα στον οποίο οι Πέρσες είχαν θάψει μεγάλη ποσότητα χρυσού. Ο φιλοχρήματος Αθηναίος πήρε το χρυσάφι και σκότωσε τον αιχμάλωτο. Αυτή η ανίερη συμπεριφορά στιγμάτισε τη γενιά του Καλλία και έκτοτε οι καταγόμενοι από αυτήν ονομάζονταν λακκόπλουτοι (Πλούταρχος, Παράλληλοι Βίοι Αριστείδης – Κάτων).
Λακκόπλουτος, λοιπόν, ονομάζεται κάθε ασεβής, ωμός και άπληστος, όταν πλουτίζει εις βάρος των δυστυχούντων, διαπράττοντας εγκλήματα. Οταν ο ίδιος ευτυχεί εις βάρος των πολλών, όταν αυξάνει τα κέρδη του εις βάρος της ανεργίας και της απόγνωσης των άλλων. Οταν προσπορίζεται παράνομα οφέλη, αφαιρώντας από τους πολίτες ακόμη και τα στοιχειώδη. Οταν ο ίδιος περνάει καλά, ενώ οι άλλοι εξαιτίας του δυστυχούν.
Κι ακόμα λακκόπλουτος είναι εκείνος που συναυτουργεί ή παρέχει συνδρομή στους παραπάνω, προκειμένου αυτοί να μεγιστοποιούν τα κέρδη τους αρπάζοντας δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες, οδηγώντας τους πολίτες σε κοινωνικό και συχνά φυσικό θάνατο.
Εδώ και τέσσερα σχεδόν χρόνια οι λακκόπλουτοι φοβίζουν, τρομοκρατούν, εκβιάζουν και εκθέτουν σε κίνδυνο τους πολίτες και ιδιαίτερα τις ευπαθείς ομάδες. Παραβιάζουν το Σύνταγμα και τις Διεθνείς Συνθήκες. Καταλύουν το δημοκρατικό πολίτευμα και υπονομεύουν τα θεμελιώδη δικαιώματα, εκχωρώντας στους τοκογλύφους την εθνική κυριαρχία της πατρίδας μας. Οι πράξεις τους συγκροτούν βαρύτατα εγκλήματα κακουργηματικού χαρακτήρα.
Προς το παρόν, «οι κύριοι» αυτοί αισθάνονται ασφαλείς γιατί γνωρίζουν ότι ο νόμος και η δικαιοσύνη δεν διστάζουν να διαδηλώσουν την ταξική τους ασυμμετρία (Μ. Foucault – Surveillez et punir, σελ. 281-282). Ακόμα, γιατί θεωρούν ότι έχουν το ακαταδίωκτο, επειδή διαπράττουν τα λεγόμενα εγκλήματα «του λευκού κολάρου» (G. Kellens «Le crime en col blanc»).
Γιατί επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους την παρανομία στα δικαιώματα των άλλων, ως επίσημη και ανεκτή παρανομία που εξασφαλίζει την επικυριαρχία τους (Εισαγγελέως Εφετών Βασιλείου Ι. Παππά – Το ποινικό πρόβλημα).
Παρ’όλα ταύτα φοβούνται, γι’ αυτό με πρόσφατες διατάξεις θεσπίζουν ποινικές ασυλίες για τους ίδιους και τους συνεργούς τους. Αυτοί προκαλούν στο λαό ενοχές, ότι εκείνος δήθεν ευθύνεται για τα κακώς κείμενα του κράτους. Αν, όμως, ο λαός ευθύνεται, η ευθύνη του περιορίζεται στην ανοχή του να τον κυβερνούν βοηθοί εκπληρώσεως των τοκογλύφων.
Αυτοί ετοίμασαν το έδαφος και επέδραμαν εις βάρος των δικαιωμάτων του λαού ως δολοφόνοι και τυμβωρύχοι. Θέλουν να τον πείσουν πως ό,τι απέκτησε με τον μόχθο του δεν του ανήκει, αλλά συνιστά παραχώρηση χάριν φιλανθρωπίας, πλην ανά πάσα στιγμή ανακλητή.
Δυστυχώς, σε αυτό το ανόσιο για το λαό αλλά φυσικό γι’ αυτούς έργο, έχουν μέχρι σήμερα αμέριστη εντόπια συνδρομή. Τη συναυτουργία και συνδρομή και των τριών εξουσιών (νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής), των θεσμικών δηλαδή πόλων που συγκροτούν και υπερασπίζονται, υποτίθεται, το δημοκρατικό πολίτευμα. Σήμερα, πλην φωτεινών εξαιρέσεων, οι εξουσίες αυτές έχουν μεταβληθεί σε εργαστήρια φόβου και σε μοχλούς καταστολής.
Ο ασεβής Καλλίας έχει αφήσει το σπέρμα της γενιάς του. Απόγονοί του, οι λακκόπλουτοι, της ίδιας με εκείνον ανίερης γενιάς. Αρπακτικά που σκοτώνουν. Που δεν διστάζουν να αφήσουν να πεθαίνουν από το κρύο και την πείνα ακόμα και παιδιά. Που δεν ντρέπονται μπροστά σε τόσες αυτοκτονίες.
Ο Καλλίας θα υπάρχει πάντα. Ετοιμος να προσπορίσει ανόσιο πλουτισμό εις βάρος των ανθρώπων, διαπράττοντας εγκλήματα.
Το ζήτημα είναι αν οι πολίτες αυτής της χώρας θα τον σταματήσουν. Αν θα αρνηθούν επιτέλους το ρόλο που οι ραβδούχοι τούς επιφυλάσσουν. Το ρόλο του Πέρση αιχμαλώτου.
Ελευθεροτυπία

Διαβάστε περισσότερα

Ελένη Καραΐνδρου

Μουσικός-πιανίστρια. Γεννήθηκε στο Τείχιο Δωρίδας. Ζει στο Μετς. Συνήθως θυμάται μόνο τα καλά.  

• Στην Αθήνα ήρθαμε όταν ήμουν επτά χρόνων για να πάω σχολείο. Ο πατέρας μου ήταν καθηγητής, μαθηματικός, και δίδασκε σε ένα σχολείο στους Αμπελοκήπους. Η μητέρα μου πέθανε πολύ νέα, μερικούς μήνες αργότερα, μέσα στον Εμφύλιο, το 1948. Ήταν πολύ δύσκολη εποχή, τι να πεις;

• Ο πατέρας μου ήταν ένα παράδειγμα για μένα. Ξεκίνησε από το χωριό του και σπούδασε δουλεύοντας σε κουρεία, έκανε χιλιάδες δουλειές. Ήταν ένας ιδιοφυής μαθηματικός. Δεν είχε λεφτά να αγοράσει τα συγγράμματα και τα αντέγραφε με το χέρι. Θα ήθελα πάρα πολύ να τα έχω αυτά τα χαρτιά και να τα δώσω και στα δικά μου εγγόνια. Είχα μια αγάπη για τον πατέρα μου κι έναν θαυμασμό, γιατί ήταν ένας άνθρωπος με θετικότητα που πάλευε και ως τα 90 του – δεν είχε ποτέ να σου πει κάτι δυσάρεστο. Σου έλεγε «πήγα μια βόλτα και είδα ένα δέντρο που έβγαζε φυλλαράκια». Τέτοια πράγματα έλεγε. Συνέχεια.

• Ήμουνα πολύ δυνατό παιδί. Αφοσιώθηκα στον πατέρα μου κι εκείνος σε μένα. Μέναμε τότε στο υπόγειο του σχολείου, μας το είχαν παραχωρήσει. Ήμασταν πολύ φτωχοί. Ήταν πολύ άσχημα τα πράγματα. Εκεί, μέσα στο σχολείο, ανακάλυψα ένα πιάνο. Άρχισα να το γρατζουνάω, να διώχνω τα ποντίκια από κάτω και ζητούσα με επιμονή να μάθω τι είναι αυτό και πώς μπορώ να το εξουσιάζω. Ήθελα να παίζω. Τελικά, μου βρήκε ο πατέρας μια δασκάλα, οπότε άρχισα να κάνω μαθήματα.

• Το αποτέλεσμα ήταν για μένα μια φοβερή ανακάλυψη: ότι προχωράς και δικαιώνεσαι κι έχεις ανταμοιβή, όταν έχεις πειθαρχία και μελετάς. Σαν παιδί, μου φαινόταν βουνό να μάθω ένα κομμάτι, να μάθω να χρησιμοποιώ το δεξί και το αριστερό χέρι, αλλά επέμενα και μελετούσα συνεχώς. Αυτή την πειθαρχία την έχω και σήμερα. Νομίζω ότι το πιάνο και γενικότερα η μουσική, την εποχή εκείνη της απώλειας της μητέρας μου, πρέπει να έπαιξαν οπωσδήποτε έναν ρόλο παρηγορητικό. Έλεγα τις ιστορίες μου στο πιάνο και αυτοσχεδίαζα. Από πολύ μικρή. Μελετούσα, αλλά έκανα και τα δικά μου. Με πάθος. Νόμιζα ότι δημιουργώ.

• Δεν ονειρεύτηκα ποτέ να γίνω μεγάλη πιανίστρια. Ούτε ήξερα τι ήταν αυτό. Εμένα με ενδιέφερε μόνο να παίζω μουσική, να ανακαλύπτω πράγματα, να μαθαίνω να διαβάζω νότες και να παίζω αυτό που μου άρεσε. Ήθελα να μπορώ να παίζω αυτά που άκουγα στο ραδιόφωνο της γειτόνισσας. Τον «Γαλάζιο Δούναβη», Μπετόβεν, Σοπέν, τέτοια πράγματα. Αυτά είναι όλη μου η παιδική ηλικία

• Όταν ήμουν δέκα χρόνων συνέβησαν δύο πράγματα. Γράφτηκα στο ωδείο και ξαναπαντρεύτηκε ο πατέρας μου. Ο πατέρας μου ήταν πολύ νέος όταν έμεινε χήρος και μ' έπαιρνε μαζί του στα προξενιά που του έκαναν. Τη μητριά μου εγώ την επέλεξα. Ήταν μια νέα γυναίκα, χήρα, με καλοσύνη. Από πολύ πλούσια οικογένεια, ξεπεσμένη, αλλά είχε ένα πιάνο καταπληκτικό με κηροπήγια. Έπαιξαν ρόλο το πιάνο και το σπίτι, ένα ψηλοτάβανο στην Πραξιτέλους, που δεν υπάρχει πια. Και οι βελούδινες κουρτίνες και η μητέρα της. Αποκτούσα και γιαγιά.

• Στο ωδείο έμεινα 17 χρόνια. Στα είκοσι επέλεξα έναν Γερμανό καθηγητή, τον Αλέξανδρο Τουρνάισεν, ο οποίος ήταν πολύ φημισμένος. Είχε καταπληκτική τεχνική και συνέχισα μαζί του. Ετοίμασα τη δεξιοτεχνία μου, πήρα άριστα παμψηφεί και ετοίμασα το δίπλωμά μου με κονσέρτο Σούμαν. Και έγινε χούντα. Και δεν προλάβαμε να δώσουμε τις εξετάσεις. Της κακομοίρας! Είχαμε άλλες ασχολίες τότε. Αγωνιούσαμε και θέλαμε να σκεφτούμε τι μπορεί να γίνει. Ήταν τα πράγματα πολύ έντονα. Εκεί πάνω με πιάσανε.

• Η οικογένειά μου δεν ήταν αριστερή, ούτε εγώ ήμουν ενταγμένη πουθενά. Ήμουν αριστερή με την πλατιά έννοια. Ήμουν αντιρρησίας σε σχέση με τη δικτατορία. Ποτέ δεν έχω ενταχθεί στη ζωή μου, γιατί ήθελα να ξυπνάω το πρωί και να μπορώ να επιλέγω. Για μένα ήταν πάρα πολύ σημαντικό αυτό. Και είναι και θα είναι.

• Όταν με έπιασαν και με πήγαν στην Ασφάλεια, είχα και το παιδί μου μαζί. Καθόταν και ζωγράφιζε σε ένα τραπέζι. Ξέραμε τότε ότι, αν έρθουν να σε πάρουν με το τζιπάκι, πρέπει να πάρεις και το παιδί σου μαζί, για να μη σε κρατήσουν μέσα.

• Όταν με άφησαν, σκέφτηκα ότι ήταν μια υπέροχη εποχή να κάνω με την οικογένειά μου ένα ταξίδι στο εξωτερικό, το οποίο δεν είχα κάνει ποτέ μέχρι τότε. Ήμουνα 24 και δεν είχα μπει ποτέ σε αεροπλάνο.

• Έτσι πήρα το παιδί μου κι έφτασα στο Παρίσι. Γενικά, έχω πολύ καλές αναμνήσεις από τη ζωή μου στο Παρίσι και στη Γαλλία, αλλά πρέπει να ξέρεις ότι όταν αναπλάθω τη μνήμη, θυμάμαι τα καλά. Καταρχάς, φτάνω σε μια πόλη η οποία με τρέλανε. Ένα φωτισμένο Παρίσι, παγωμένο με μείον 17, αλλά στα μάτια μου έμοιαζε μαγικό. Ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα στην αρχή, αλλά κατάφερα και πήρα υποτροφία από το γαλλικό κράτος, άρχισα το διδακτορικό μου και παράλληλα δούλευα στο Centre National de la Recherche Scientifique. Και η ζωή μας απέκτησε μια ωραία καθημερινότητα. Νοίκιασα πιάνο, μετά μπόρεσα και αγόρασα – αυτό που έχω ακόμα εδώ. Έφτιαξα μια σταθερή, καλή ατμόσφαιρα για το παιδί μου. Δούλευα συνεχώς. Στο Παρίσι ανοίχτηκαν φοβεροί ορίζοντες για μένα.

• Και ήρθε ο Μάης του '68. Ήμασταν όλη μέρα ή στους δρόμους ή μπροστά στην τηλεόραση. Έτσι κατάφερα και τελειοποίησα τα γαλλικά μου. Επειδή ήμουνα όλη μέρα κολλημένη. Έπαιζα πιάνο στη Σορβόννη, στις καταλήψεις, έζησα στην καρδιά μιας πολύ γοητευτικής εποχής. Εμένα, περισσότερο απ' όλα τα σημαντικά, με γοήτευε πάρα πολύ η ομοψυχία των Γάλλων. Αυτό που δεν έχω δει στην πατρίδα μου. Έτσι κερδίζονται τα πράγματα. Με ομοψυχία και όχι ο ένας να προσπαθεί να βγάλει το μάτι του άλλου με μικροκλίκες και στρατοπεδάκια. Η εθνική ομοψυχία των Γάλλων ήταν το μεγάλο μάθημα που πήρα από αυτή την ιστορία.

• Στο Παρίσι το 1972 γνώρισα τον Μάνο Χατζιδάκι. Ερχόταν και μας ξενυχτούσε στα διάφορα καφέ που πηγαίναμε να τον ακούσουμε. Ήταν πολύ έξυπνος. Εκεί στο σπίτι του Κούνδουρου άκουσε τα πλέι-μπακ που είχα κάνει για τη «Μεγάλη Αγρυπνία». Αγαπηθήκαμε με τον Μάνο από την πρώτη στιγμή. Όταν βγήκε ο δίσκος, τρία χρόνια αργότερα, ο Μάνος ήταν στη ραδιοφωνία και ήταν ο μόνο άνθρωπος που βγήκε και είπε ότι ήταν ο καλύτερος δίσκος που είχε ακούσει τα τελευταία δέκα χρόνια. Είχε μια τρομερή γενναιοδωρία. Στο Παρίσι εκείνη την εποχή έβλεπα τη Μαρία Φαραντούρη, όταν ερχόταν, με την οποία ήμασταν φίλες από την Ελλάδα, τον Κακογιάννη, τη Μελίνα με τις φοβερές της ιστορίες. Και γνώρισα έναν πολύ νέο και ταλαντούχο σκηνοθέτη, τον Δημήτρη Μαυρίκιο.

• Μόλις έγινε Μεταπολίτευση, δεν μας κράταγε τίποτα εκεί πέρα. Έζησα όλη αυτή την καταπληκτική ένταση και την ευφορία που είχε δημιουργηθεί σε όλους τους Έλληνες και γύρισα πίσω. Και αμέσως άρχισα να δουλεύω. Μουσική για το θέατρο, μουσική για τον κινηματογράφο. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα πως μπορώ να τα κάνω αυτά. Δεν είχα σπουδάσει σύνθεση. Ο καθηγητής μου, βέβαια, έλεγε ότι συνθέτης γεννιέσαι. Είμαι αυτοδίδακτη στη σύνθεση. Έχω σπουδάσει μόνο πιάνο, ενορχήστρωση και λίγο διεύθυνση ορχήστρας.

• Δούλεψα με τον Κανελλόπουλο, τον Χριστοφή, την Τώνια Μαρκετάκη – μεγάλη καλλιτέχνις η Μαρκετάκη και μεγάλη καρδιά. Πολύ έξυπνη. Με τη Ρόζα του Χριστοφή παίρνω το βραβείο στη Θεσσαλονίκη διά χειρός Αγγελόπουλου. Και το 1983 μου πρότεινε να συνεργαστούμε στο Ταξίδι στα Κύθηρα. Οπότε ξεκίνησε αυτό το μεγάλο ταξίδι μαζί του, που ήταν η πιο καταλυτική συνάντηση της ζωής μου.

• Ο Αγγελόπουλος είναι μια τρομερή περίπτωση. Λέω συνέχεια είναι, γιατί για μένα είναι παρών. Ο πιο απαιτητικός άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Μου άρεσε αυτό γιατί κι εγώ το ίδιο είμαι. Ένα θα πω: όταν κάναμε γυρίσματα στο Λιβάδι που δακρύζει, είχε μαζευτεί υγρό γύρω από την καρδιά του και ήταν ένα χρόνο με κορτιζόνες. Ήταν ο πρώτος που έβγαινε στην παγωνιά, πήγαινε πρώτος στο γύρισμα, δεν έτρωγε, δεν κοιμότανε. Τα βρήκαμε με τον Θόδωρο. Με αυτήν τη συνεργασία έμαθα κάτι: απέκτησα φοβερή αυτοπεποίθηση. Ο ίδιος ήταν πολύ ανασφαλής με τη μουσική. Και με τον εαυτό του ήταν. Μην απορείς. Οι ανασφαλείς βγάζουν μια εξαιρετική δύναμη. Γιατί τα δοκιμάζουν όλα, συνεχώς, μέχρι να βρουν το καλό. Δεν είναι σίγουροι και τέρμα.

• Εγώ είμαι λίγο μέντιουμ μάλλον στον χώρο της μουσικής. Δηλαδή, μεταφράζω αμέσως αυτά που νιώθω σε μουσική. Έτσι έβρισκα πολύ γρήγορα τα θέματά μου, σε σημείο παρεξήγησης. Πριν αρχίσουν τα γυρίσματα. Όταν μου μίλησε για το Ταξίδι στα Κύθηρα και άκουσα τη φωνή του και κατάλαβα τι θέλει, κάθισα και έγραψα όλα τα θέματα σε μια μέρα. Και του πήγα την κασέτα. Κάπως έτσι δουλέψαμε στις οκτώ ταινίες που κάναμε μαζί.

• Δεν έβαζε πολλή μουσική στις ταινίες ο Θόδωρος. Για μένα είναι συν αυτό. Αυτοί που δεν καταλαβαίνουν το θεωρούν μείον. Θυμήσου τον Ρεπόρτερ του Αντονιόνι. Πόση μουσική είχε; Τίποτα. Και σου μένει στο μυαλό η τρομπέτα από το βασικό θέμα. Παίζει μεγάλο ρόλο όχι πόση μουσική θα βάλεις, αλλά σε ποιο σημείο.

• Δεν χρειάζεται να ακούς πολλή ώρα μια μουσική. Αρκεί να ηχεί στην ταινία, να την έχει ποτίσει. Να φτιάχνει ατμόσφαιρες δύσκολες και περίεργες και υπόγειες, την ουσία των πραγμάτων χωρίς λόγια. Εγώ δεν μπορώ να δουλέψω τεχνικά, να κάνω επένδυση. Πήγαινα κόντρα. Έβλεπα τη βαθιά κεντρική ιδέα, τον ψυχισμό της ταινίας. Επειδή υπάρχει κάτι βαθιά μέσα, κάτι που δεν λέγεται, ρε παιδί μου. Όπως στα έργα του Πίντερ. Όλα λέγονται; Τα πιο σημαντικά δεν μπορούν να ειπωθούν.

• Το θέατρο είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο στη ζωή μου. Όταν μπλέκω κάπου, δεν ξεκολλάω. Στο θέατρο δούλευα κάθε χρόνο, από το 1975, με πρώτη την παράσταση του Ντουφεξή, με τον Βογιατζή –εκεί ήμουν και ιδρυτικό μέλος της Σκηνής–, τον Ντασέν στο Εθνικό. Το 1986 μου ζήτησε ο Αντώνης Αντύπας να κάνω τη μουσική για τη Νίκη της Λούλας Αναγνωστάκη. Μέσα από τη συνεργασία αυτή γνωριστήκαμε, αγαπηθήκαμε και είμαστε μαζί είκοσι πέντε χρόνια – τα κλείσαμε τα εικοσιπέντε. Μεγάλος έρωτας και μεγάλη αγάπη. Είχαμε περάσει την πρώτη μας νεότητα όταν γνωριστήκαμε. Βρεθήκαμε σε μια στιγμή ωριμότητας ως άτομα και αυτό που συνέβη είναι ότι καταλάβαμε πως είμαστε υπέροχα μαζί. Ταιριάζουμε σε πάρα πολλά πράγματα και αυτό παραμένει. Είμαστε όμορφα ο ένας δίπλα στον άλλο.

• Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για μια μεγάλη συνάντηση της ζωής μου, αυτή με τον Μάνφρεντ Άιχερ της ECM. Είμαι πολύ τυχερή. Bρήκα έναν άνθρωπο που αγκαλιάζει τη δουλειά μου και της δίνει ηχοχρώματα καινούργια. Mε πιστεύει, με καταλαβαίνει, πρόσθεσε στη δουλειά μου όλο το ταλέντο, τη γνώση, την ευαισθησία του. Είναι παρών σε όλα, έχει άποψη για τα πάντα. Είκοσι πέντε χρόνια κρατάει αυτή η σχέση. Με ανακάλυψε χωρίς να το ξέρω, από το Ταξίδι στα Κύθηρα. Μετά είδε ένα βίντεο από τη συναυλία μου στο Ηρώδειο και ως λάτρης του ρυθμού αντάτζιο, άκουσε το πρώτο κομμάτι με το οποίο άνοιγε η συναυλία, το αντάτζιο από το Τοπίο στην Ομίχλη και ζήτησε να συναντηθούμε. Όταν μπήκαμε στο στούντιο και είδα την εκρηκτική του ενέργεια, τις τρέλες που έκανε στις μείξεις, τον γνώρισα αληθινά και τον λάτρεψα.

• Εδώ στις εταιρείες δεν είχα παραγωγό. Ήμουν παραγωγός του εαυτού μου. Δεν εμπιστευόμουν κανέναν, τα πήγαινα όλα έτοιμα. Ούτε ατζέντη έχω. Δεν κάνω τουρνέ, δεν κάνω τόσο πολλά. Μου στέλνουν mail και απαντώ. Θα διαλέξω αυτό που με εκφράζει περισσότερο. Στη ζωή μου το ένα έρχεται και δένει με το άλλο. Αυτά τα γεμάτα χρόνια έχω ζήσει μια παραμυθένια ζωή. Έκανα το Ηρώδειο, μετά από πέντε χρόνια την Επίδαυρο, μετά από πέντε χρόνια το Μέγαρο. Έκανα πολύ προσεκτικά βήματα και για κάθε επόμενη εμφάνιση προετοιμαζόμουν και δούλευα πολύ. Εδώ και 8 χρόνια έχει ανοιχτεί για μένα ένας δρόμος πάρα πολύ σημαντικός. Με προσκαλούν σε μεγάλες συμφωνικές ορχήστρες στο εξωτερικό. Αυτό είναι πάρα πολύ γοητευτικό. Γιατί ξαφνικά ανοίγομαι. Γνωρίζω άλλες ορχήστρες, άλλους ήχους, μαέστρους, μουσικούς και άλλο κοινό.

• Μου στοίχισε που έκλεισε το Απλό Θέατρο, αλλά η ζωή συνεχίζεται. Ο Αντώνης δούλεψε 30 συναπτά έτη. Δεν μπορούσε να αρχίσει να κάνει εκπτώσεις ή να ζει με τη δαμόκλειο σπάθη του ενοικίου. Το θέατρο ήταν φίσκα, αλλά είχε 180 θέσεις. Χωρίς βοήθεια από την πολιτεία, δεν προχωρούσε. Δεν υπήρχαν χρέη, έκανε ακριβές παραγωγές, οι ηθοποιοί ήταν καλοπληρωμένοι. Έτσι πέρασε τη ζωή του και πέρασε και όμορφα. Ο Αντώνης είναι ένας άνθρωπος με πολλή ζωντάνια και πολύ κέφι. Διαβάζει πολύ, παρακολουθεί το παγκόσμιο θέατρο, παρακολουθεί τα διεθνή φεστιβάλ. Είναι πολύ έτοιμος και πολύ ξεκούραστος για να κάνει το επόμενο βήμα του. Δεν είναι παροπλισμένος, έχει πολλά να πει και θα τα πει χωρίς το άγχος και την κρεμάλα της έλλειψης συμπαράστασης από το κράτος.

• Γράφω πολύ σπάνια – η έμπνευση δεν σε επισκέπτεται συνεχώς. Πρέπει να έχεις ένα μεγάλο ερέθισμα. Στο πιάνο κάθομαι κάθε μέρα. Παίζω πολλές φορές τα κομμάτια που έχω παίξει, μελετάω τα κλασικά μου. Θέλω να είμαι σε φόρμα. Κατά τα άλλα, είμαι ένας πολύ κανονικός άνθρωπος. Ασχολούμαι πολύ με το σπίτι, την οικογένεια, τα εγγονάκια μου, τη μητριά μου, που είναι πια 100 ετών. Έχουμε ένα σπίτι στο χωριό μου και πάμε πότε-πότε με τον Αντώνη για να είμαστε κοντά στη φύση. Α, και κολυμπάμε πολύ, είμαστε χειμερινοί κολυμβητές!

• Στη ζωή έκανα πολύ περισσότερα απ' όσα μπορούσα να φανταστώ. Δεν έβαλα ποτέ στόχους, έρχονται τα πράγματα μόνα τους. Κι αν δεν έρθουν, δεν ήρθανε. Δεν με απασχολεί. Όταν κλείνω την πόρτα μου και ακουμπάω στο πιάνο μου τα δάχτυλά μου, αισθάνομαι ότι είμαι προνομιούχος κι ευγνωμονώ τη ζωή που τα έφερε έτσι τα πράγματα κι έχω αυτή την καταπληκτική επαφή με τη μουσική. Αυτό που ζω σε μια συναυλία φορτώνει τις μπαταρίες μου για χρόνια, για μια ζωή. Αυτό. Είμαι ευγνώμων!

Η ιδιαιτέρως επιτυχημένη παραγωγή του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, «Ταξίδι στην Αιωνιότητα», σε χορογραφία Ρενάτο Τζανέλλα και μουσική Ελένης Καραΐνδρου επιστρέφει τον Φεβρουάριο στο Θέατρο Ολύμπια για έξι παραστάσεις σε νέα εκδοχή, με προσθήκη νέων μουσικών θεμάτων της Ελένης Καραΐνδρου. Ρενάτο Τζανέλλα / Ελένη Καραΐνδρου Ταξίδι στην αιωνιότητα Μουσική διεύθυνση: Μίλτος Λογιάδης, Αναστάσιος Συμεωνίδης 1, 2, 5, 7, 8, & 9 /2 Θέατρο Ολύμπια Ώρα έναρξης: 20.00 Ακαδημίας 59-61 www.nationalopera.gr 

 

  Πηγή: www.lifo.gr

Διαβάστε περισσότερα

Γλωσσικός ραγιαδισμός; Του Ζήση Δ. Παπαδημητρίου

Φωτογραφία: Γεράσιμος Δομένικος/FosPhotos

Σύμφωνα με το άρθ. 6 του νόμου 2946/2001που ορίζει τις προϋποθέσεις τοποθέτησης επιγραφών, «οι επιγραφές με τις οποίες προσδιορίζεται η θέση, η διεύθυνση, η ιδιότητα ή η επαγγελματική δραστηριότητα φυσικού προσώπου, ή η επωνυμία και το αντικείμενο δραστηριότητας, ενώσεως φυσικών προσώπων ή νομικών προσώπων δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου γράφονται υποχρεωτικώς στην ελληνική γλώσσα. Επιτρέπεται επιπρόσθετη αναγραφή της επιγραφής σε άλλη γλώσσα με μικρότερα στοιχεία». Μια ματιά στο δάσος των επιγραφών κατά μήκος των κεντρικών οδικών αξόνων της χώρας μας κάθε άλλο παρά επιβεβαιώνει του «.. νόμου το ασφαλές». Το ίδιο ισχύει και για τις πόλεις μας, όπου ολοένα και περισσότερα καταστήματα καταργούν (στο όνομα του εκσυγχρονισμού;) την ελληνική γλώσσα, αντικαθιστώντας την κυρίως με την αγγλική. Του Ζήση Δ. Παπαδημητρίου*

Λέγεται πως η μανία των Νεοελλήνων να τοποθετούν ξενόγλωσσες επιγραφές, προκειμένου να διαλαλήσουν την πραμάτεια τους, οφείλεται στο τουριστικό ρεύμα που κατακλύζει, ιδιαίτερα τα καλοκαίρια, τη χώρα μας  καθώς και στον πολυπολιτισμικό χαρακτήρα των κοινωνιών μας. Σύμφωνα με την άποψη των οπαδών της περιώνυμης παγκοσμιοποίησης, η χρήση ξενόγλωσσων επιγραφών για την προβολή εμπορευμάτων και υπηρεσιών  είναι δήθεν αναπόφευκτη.

Έτσι, η «αγορά» έγινε «μάρκετ», το κατάστημα υποδημάτων «σού-σοπ», ο παραδοσιακός «τσαγκάρης» «σου-μέϊκερ»,  το «καφενείο» «καφέ», οι «πωλήσεις»  «σέϊλ» κλπ.. Τα πράγματα, βέβαια, δεν σταματούν εδώ. Όταν πρόκειται για προβολή συγκεκριμένου εμπορεύματος, τότε τα «σλόγκεν» (συνθήματα ή μηνύματα) αποτελούν ολόκληρες προτάσεις. Γνωστή εταιρεία τσιγάρων, παγκόσμιας εμβέλειας, χρησιμοποιεί τελευταία διαφημίσεις με συγκεκριμένες συμπαραδηλώσεις όπως «έβερυ θίνγκ σταρτς νάου» (κάθε τι αρχίζει τώρα). Η αφίσα δείχνει καθιστούς έναν άνδρα και μια γυναίκα. Ο άνδρας, αναποφάσιστος, απλώνει δειλά το χέρι για να αγγίξει τα γόνατα της γυναίκας. Μα θα μου πείτε, τι σχέση έχει το κάπνισμα με τον έρωτα ; Το μήνυμα της συγκεκριμένης αφίσας είναι : «μη διστάζεις, κάνε την αρχή και όλα θα πάνε καλά». Λίγο πιο κάτω διαβάζει κανείς στα ελληνικά τη γνωστή φράση «Το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία» !

Είναι αλήθεια πως οι εξελίξεις στο χώρο της πληροφορικής και των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, είχαν σαν αποτέλεσμα την ενσωμάτωση και πολιτογράφηση στις εθνικές γλώσσες  κυρίως αγγλικών όρων, μια και η κυριότερη γλώσσα επικοινωνίας στην εποχή μας είναι η αγγλική, γεγονός που οδηγεί ως ένα βαθμό αναγκαστικά στην αγγλοσαξονοποίηση της καθημερινής μας ζωής. Οι νέοι μας, «κολλημένοι» με το Διαδίκτυο, χρησιμοποιούν, υποθέτω για λόγους ευκολίες και όχι για επίδειξη γνώσεων στην αγγλική, ολοένα και πιο πολύ αγγλικούς όρους στην επικοινωνία τους, χωρίς την παραμικρή προσπάθεια να αναζητήσουν τους αντίστοιχους όρους στην ελληνική, όπως π.χ. «λογισμικό» για το “software”(σόφτγουερ) και «υλικό» για το  “hardware”(χάρντγουερ). Ο συμβολισμός στην επικοινωνία και η χρήση ξένων όρων οδηγούν, με τον καιρό, σε γλωσσική πενία, η οποία τελικά επιδρά καταλυτικά στην ικανότητα των παιδιών να εκφραστούν στη μητρική τους γλώσσα.

Ως γνωστόν, οι Γάλλοι καταβάλλουν προσπάθειες να αποκαθάρουν τη γλώσσα τους από ξένες προσμίξεις. Αυτό, βέβαια, αν και είναι ως ένα βαθμό σωστό από πολιτιστική άποψη, γιατί αντιμάχεται τη γλωσσική αλλοτρίωση,  δημιουργεί προβλήματα, καθώς ενισχύει υφιστάμενες εθνικιστικές αγκυλώσεις. Ωστόσο, η έλλειψη κανόνων στη χρήση ξενόγλωσσων όρων και στην προκειμένη περίπτωση αγγλικών όρων στην καθημερινότητά μας ενισχύει τον ήδη υφιστάμενο αγγλοσαξονικό γλωσσικό ιμπεριαλισμό και απειλεί, μακροπρόθεσμα, να υπονομεύσει το γλωσσικό μας πλούτο όσο και την αισθητική της γλωσσικής μας επικοινωνίας.

Η εκμάθηση ξένων γλωσσών είναι αναμφίβολα πολύ σημαντική και ενισχύει την ατομική μας ταυτότητα, η άλογη χρήση σκόρπιων ξενόγλωσσων εννοιών, όπως π.χ. στην περίπτωση των επιγραφών αλλά και στην καθημερινή μας επικοινωνία, υποδηλώνει ελλειμματική αυτοσυνείδηση, αν όχι συμπλέγματα κατωτερότητας απέναντι στους ξένους. Όντας κληρονόμοι μιας τόσο πλούσιας και όμορφης γλώσσας, δεν έχουμε το δικαίωμα  να την εκποιήσουμε, στο όνομα μιας εκσυγχρονιστικής δήθεν ιδεοληψίας.

*Ο Ζήσης Δ. Παπαδημητρίου είναι καθηγητής της Γενικής και Πολιτικής Κοινωνιολογίας του Τμήματος Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Διαβάστε περισσότερα

Η δήθεν ενωμένη Ευρώπη και η «σιωπή των αμνών»

Νικήτας Χιωτίνης

Κατ’ αρχάς αισθάνομαι την ανάγκη να δηλώσω πως έψαξα πολύ για να χρησιμοποιήσω τον χαρακτηρισμό «σιωπή των αμνών», αναφερόμενος στις πολιτικές ηγεσίες της χώρας μας, και είναι ό,τι πιο ευγενικό μπόρεσα να βρω. Ας ξεκινήσουμε όμως με ορισμένα θέματα που κανονικά όλοι οι πολίτες οφείλουν να γνωρίζουν και δεν είμαι σίγουρος ότι γνωρίζουν:
·         Η αποκαλούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) έχει τρία κύρια θεσμικά όργανα που έχουν ως στόχο την ισχυροποίησή της ως τέτοιας, δηλαδή ως Ένωσης και την ομαλή αποδοτική λειτουργία της – πάλι ως τέτοιας, δηλαδή ως ενιαίας οντότητας. Είναι τα κύρια νομοθετικά όργανα: το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο εκλέγεται άμεσα από τους πολίτες της Ε.Ε., το Συμβούλιο της Ε.Ε., το οποίο αντιπροσωπεύει τις κυβερνήσεις των κρατών - μελών, και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία προασπίζει τα συμφέροντα της Ένωσης συνολικά.
·         Το 2009 – μετά τη Συνθήκη της Λισσαβώνας – προσετέθη και ένα τέταρτο επίσημο θεσμικό όργανο, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, με στόχο τον καθορισμό των γενικών πολιτικών προσανατολισμών και των προτεραιοτήτων της Ε.Ε. Απέκτησε και πρόεδρο, τον κ. Βαν Ρομπέι.
·         Όταν λέμε προεδρία της Ε.Ε., εννοούμε την εκ περιτροπής προεδρία του Συμβουλίου της Ε.Ε. Από τώρα και για ένα εξάμηνο, πρόεδρος θα είναι η Ελλάδα, δηλαδή θα προεδρεύει αυτού του Συμβουλίου η πολιτική της ηγεσία.
·         Οι εκ του καταστατικού του, τώρα, στόχοι αυτού του Συμβουλίου της Ε.Ε. (του οποίου τώρα προεδρεύει η Ελλάδα – η οποία έχει προεδρεύσει και άλλες 4 φορές) είναι οι ακόλουθοι:
1.      Θεσπίζει τη νομοθεσία της Ε.Ε.
2.      Συντονίζει τις οικονομικές πολιτικές των χωρών - μελών της Ε.Ε.
3.      Υπογράφει συμφωνίες μεταξύ της Ε.Ε. και άλλων χωρών.
4.      Εγκρίνει τον ετήσιο προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
5.      Χαράσσει την εξωτερική πολιτική και την πολιτική άμυνας της Ε.Ε.
6.      Συντονίζει τη συνεργασία μεταξύ δικαστικών αρχών και αστυνομικών δυνάμεων των χωρών - μελών.

(Άπαντα τα ανωτέρω αναφέρονται λεπτομερώς στην επίσημη ιστοσελίδα της Ε.Ε.).

Κατάδηλη είναι η προσχηματική λειτουργία όλων των ανωτέρω θεσμικών οργάνων, προσχηματική ως προς την ενίσχυση της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Αλλά θα σταθούμε σε αυτό που δεν κρατάει μήτε τα προσχήματα, στο Συμβούλιο της Ε.Ε., δηλαδή σε αυτό που «προεδρεύσαμε» ήδη τέσσερις φορές, προεδρεύουμε και τώρα: μέσα σε όλα τα άλλα βαρύγδουπα, δηλώνεται πως καταστατικώς έχει ως στόχο να «χαράσσει την εξωτερική πολιτική και την πολιτική άμυνας της Ε.Ε.». Τι έχει κάνει όμως μέχρι τώρα γι’ αυτό; Τι έχουν κάνει οι μέχρι τώρα υπόλογοι για τη λειτουργία του πρόεδροί του, συμπεριλαμβανομένων των ελληνικών πολιτικών ηγεσιών; Η Ελλάδα έχει ήδη προεδρεύσει 4 φορές, 3 φορές με πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου και 1 φορά με τον Κώστα Σημίτη. Συνετέλεσαν, ή εν πάση περιπτώσει προσπάθησαν, στη με νομοθετικές ρυθμίσεις «χάραξη πολιτικής άμυνας της Ε.Ε.»; Γιατί απεδέχθησαν, σαν αμνοί επί σφαγήν, η χώρα που αποτελεί το γεωγραφικό όριο της Ε.Ε. – και η οποία Ε.Ε. πάσχιζε να την εντάξει σε αυτήν, ήδη από τον 19ο αιώνα – να πληρώνει με δικά της και μόνο χρήματα τον εξοπλισμό της, για να προστατεύσει εαυτήν αλλά και την Ευρώπη στο σύνολό της, την Ευρώπη ως ενιαία οντότητα που υποτίθεται πως είναι; Και όχι μόνο αυτό: η χώρα αυτή αγοράζει πανάκριβα οπλικά συστήματα από τις άλλες χώρες αυτής της δήθεν Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπερχρεώνεται και υποθηκεύει την ανεξαρτησία της και εξαθλιώνει τους πολίτες της, ενώ ταυτόχρονα αυτές οι άλλες χώρες και ασφαλίζουν την από Ανατολάς άμυνά τους και αναπτύσσουν τις βιομηχανίες τους. Μιλάμε για μια απίστευτη και απροσχημάτιστη απάτη. Τι έκαναν μέχρι τώρα οι τέσσερις Έλληνες πρόεδροι αυτού του Συμβουλίου (επαναλαμβάνω: τρεις φορές ο Ανδρέας Παπανδρέου και μία φορά ο Κώστας Σημίτης, που μας ενέταξε και στο κοινό νόμισμα); Πρόκειται περί καταφανούς σιωπής των αμνών, ή είναι υπερβολικά χαριστική η επιείκεια αυτού του χαρακτηρισμού;
Μέχρι την ένταξή μας στο κοινό νόμισμα, στο ευρώ, αυτή η σιωπή των αμνών θα μπορούσε να δικαιολογηθεί, ίσως και να επαινεθεί. Μας ενδιέφερε πρωτίστως η χώρα να έχει ευρωπαϊκή ταυτότητα, παρά το εκλογικό κόλπο που χρησιμοποιούσε θριαμβικώς και ανερυθριάστως ο τότε ηγέτης της αντιπολίτευσης, αυτό του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», ανερυθριάστως γιατί ο ίδιος αυτός πολιτικός ηγέτης προήδρευσε στη συνέχεια σαν καλό και υπάκουο παιδί τρεις φορές του Συμβουλίου της Ε.Ε. Με τη συμβολή ίσως και της ανιστόρητης ρήσης «ανήκομεν εις την Δύσιν», παραβλέψαμε τον στόχο του Συμβουλίου της Ε.Ε. (του οποίου τέσσερις φορές προεδρεύαμε) περί δήθεν κοινής πολιτικής άμυνας, γιατί είχαμε άλλα οφέλη. Δεκτή λοιπόν αυτή η σιωπή των αμνών, αν πράγματι μας συνέφερε. Αλλά τότε (κατά τις τρεις προεδρίες μας) διαθέταμε δικό μας νόμισμα και μπορούσαμε να ασκήσουμε (ασκήσαμε άραγε; άλλης τάξεως ζήτημα αυτό) νομισματική πολιτική ικανή να προφυλάξει την οικονομία μας. Από τη στιγμή όμως που ενταχθήκαμε στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα και δεν μπορούμε πλέον να ασκήσουμε κρατική νομισματική πολιτική, δεν μπορούμε να αποδεχόμαστε αυτήν την εξαπάτησή μας. Πληρώνουμε χρήματα για να θωρακίσουμε την Ευρώπη, βοηθάμε στην ανάπτυξη των πολεμικών βιομηχανιών των μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών και ταυτόχρονα υπαγόμαστε στη νομισματική πολιτική που επιλέγουν οι χώρες αυτές. Δανειζόμαστε από αυτά τα κράτη τεράστια ποσά, για να χρεωνόμαστε εμείς και για να τα εξυπηρετούμε πολλαπλώς. Ταυτόχρονα, οι τράπεζές μας «εκσυγχρονίζονται» κατά τα πρότυπα της Εσπερίας: μετ’ επιμονής μοιράζουν δάνεια και πιστωτικές κάρτες προς πάντες, με τον τρόπο που οι έμποροι ναρκωτικών πωλούν την πραμάτεια τους. Τις ενδιαφέρει το αποτέλεσμα, που είναι το κέρδος τους, παρεκκλίνοντας των στόχων τους που έπρεπε να παραμείνουν στην υποβοήθηση της πραγματικής παραγωγής και όχι των διακοπών στις Μαλδίβες. Συνακολούθως, και τα χρηματιστήρια παύουν να στοχεύουν στην προώθηση αναπτυξιακών επενδύσεων και εμφανίζονται ως χρηματόδεντρα, δημιουργώντας χίμαιρες και μετατρεπόμενα σε πεδία δόξης των αντιπαραγωγικών κερδοσκόπων και των απατεώνων. Στους απατεώνες βεβαίως, προφανώς συμπεριλαμβάνονται και οι καθ’ ύλη αρμόδιοι πολιτικοί που προπαγάνδιζαν για τα χρηματιστήρια αυτά. Οι τράπεζες και τα χρηματιστήρια αναδεικνύονται σε σύγχρονους εμπόρους ναρκωτικών. Βεβαίως, φταίνε και οι ναρκομανείς, αλλά περισσότερο φταίνε οι έμποροι και οι παραγωγοί των ναρκωτικών (ο Μάο απεξάρτησε και αναγέννησε την Κίνα εκτελώντας ομαδικώς τους εμπόρους ναρκωτικών σε στάδια). Οι πολιτικές ηγεσίες όχι μόνο παραμένουν αμέτοχοι παρατηρητές αυτής της δολιοφθοράς του κράτους και της κοινωνίας, αλλά διαπλέκονται με αυτήν τη στρατηγική του διεφθαρμένου χρηματοπιστωτικού συστήματος: θυμηθείτε τι έλεγαν οι υπουργοί Οικονομικών για την «άνθιση» του χρηματιστηρίου. «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» έλεγε ο Α. Παπανδρέου, αυτός που κατανοούσε τα δωράκια (μίζες) των πολλών εκατομμυρίων, αλλά όχι των πάρα πολλών. «Η ελληνική οικονομία είναι πολύ ισχυρή» διακήρυττε ο Κ. Σημίτης. «Το χρηματιστήριο ανθεί γιατί η οικονομία ανθεί» διακήρυττε ο Γ. Παπαντωνίου – προτρέποντάς μας να επενδύσουμε σε αυτό που απεδείχθη «φούσκα» (βεβαίως ουδέποτε ζήτησε συγγνώμη από τους χιλιάδες «εγκλωβισμένους»). Οι πολιτικές ηγεσίες ποιούσαν και καταδήλως εξακολουθούν να ποιούν την νήσσαν – ή τους αμνούς – υπακούοντας σε κάποιους ισχυρούς εντολείς ή απλώς λόγω βλακείας ή και τα δύο αυτά μαζί. Αδυνατούν να σκεφτούν και να πράξουν πέραν των εντολών της Γερμανίας, που, όπως ομολογεί η ίδια η κ. Μέρκελ, έχει κερδίσει πολλά δισ. από την τρέχουσα διαδικασία ή «κρίση» (γιατί η κρίση είναι κυρίως αποτέλεσμα στρατηγικής προς επιβολή μιας συγκεκριμένης διαδικασίας). «Εσωτερική υποτίμηση» προστάζει η Μέρκελ και αυτό γίνεται, ασχέτως αν ακόμα και το ΔΝΤ διαπίστωσε το λάθος αυτής της μεθόδου εξόδου από τις οικονομικές κρίσεις. Αλλά και αυτή η «εσωτερική υποτίμηση» γίνεται λανθασμένα και προκλητικά. Μειώνουν μισθούς και συντάξεις, καταστρέφουν κάθε είδους παραγωγική διαδικασία χάριν κάποιων πρόσκαιρων οικονομικών ωφελημάτων, μερικές μάλιστα τέτοιες ενέργειες είναι και απροκάλυπτες απάτες. Αυτήν την εσωτερική υποτίμηση την υφίστανται όλοι, εκτός από τις τράπεζες: αυτές συνεχώς ανακεφαλαιώνονται και επιπλέον απεμπλέκουν από τις συνέπειες της κρίσης τους μεγάλους ιδιώτες «επενδυτές», μετακυλίοντας τη χασούρα τους από τα όποια «κουρέματα» στα άλλα κράτη, δηλαδή στους λαούς τους, δημιουργώντας δηλαδή έτσι και άλλα ζητήματα. Πώς μπορεί οι πολιτικές μας ηγεσίες να ανέχονται τα εισοδήματα όλων των πολιτών να μειώνονται ή να εξαερώνονται από αυτήν την εσωτερική υποτίμηση, εκτός από τα κέρδη των τραπεζών, που και δεν «κουρεύονται» όπως τα αποθεματικά των δημόσιων οργανισμών, πανεπιστημίων κ.λπ. και ενισχύονται με τις επαναλαμβανόμενες τραπεζικές ανακεφαλαιοποιήσεις, σε βάρος πάντα των ήδη εξαθλιωμένων αυτών πολιτών.
Είναι πραγματικά δύσκολο να κατανοήσουμε την αποστροφή του πρωθυπουργού μας περί «βοήθειας της Ευρώπης», στο καλωσόρισμα των Ευρωπαίων δήθεν εταίρων μας, κατά την ημέρα που αναλάβαμε την προεδρία του Συμβουλίου της Ε.Ε. Είναι ακατανόητος ο λόγος που, τουλάχιστον μετά την ένταξή μας στο ευρώ, δεν θέσαμε ζήτημα κόστους εξοπλισμών: και μόνο αν είχε δικαίως επιλυθεί το ζήτημα αυτό, δεν θα φτάναμε ποτέ στο σημερινό αδιέξοδο. Τώρα που πάλι προεδρεύουμε του Συμβουλίου, που έχει ως αντικείμενο τη «χάραξη της εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής άμυνας της Ε.Ε.», θα σιωπήσουμε και πάλι σαν αμνοί (αποφεύγω εδώ να αναφερθώ σε άλλους πιθανούς λόγους της σιωπής των πολιτικών ηγεσιών μας); Σιωπώντας εξαθλιωνόμαστε και αποδεχόμαστε τη δόλια επιδίωξη των μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών (Γαλλίας και Γερμανίας) να δεσμεύσουν ακόμα περισσότερο τα ήδη δεσμευμένα περιφερειακά προτεκτοράτα, αλλά και να δημιουργήσουν και άλλα. Ιδού η «βοήθεια της Ευρώπης».
Δεν είναι του παρόντος να κρίνουμε αν καλώς ή κακώς οι αρχηγοί των αντιπολιτευομένων κομμάτων δεν προσήλθαν στην τελετή ανάληψης της προεδρίας του Συμβουλίου της Ε.Ε. από τη χώρα μας – δηλαδή στην τελετουργική σύναξη υποκριτών, υστερόβουλων και αμνών πολιτικών. Θυμίζω πάντως εδώ πως ούτε και ο Α. Παπανδρέου (του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο») είχε παραστεί, αλλά μετά προήδρευσε τρεις φορές σε αυτό το προσχηματικό όργανο της πολιτικής απάτης, σιωπώντας για τα ουσιώδη.
Η σημερινή προεδρία μας άραγε τι θα κάνει; Αυτό το «με τη βοήθεια της Ευρώπης» του κ. Σαμαρά μάς προδιαθέτει κακώς. Θα μου πείτε, ακόμα δεν προεδρεύσαμε, περίμενε και θα δεις. Ελπίζω να ζητήσω συγγνώμη για την εκ των προτέρων διαμορφωμένη άποψή μου. Τελικώς όμως, μπορεί η Ελλάδα να ασκήσει ανεξάρτητη πολιτική; Σαφώς ναι. Μπορεί να ασκήσει και ευρωπαϊκή πολιτική; Επίσης σαφώς ναι. (Ζητήματα που δεν είναι του παρόντος, θα έλθουμε όμως σε αυτά με μελλοντικό σημείωμά μας)
Και κάτι άλλο: κατηγορούνται όλοι όσοι δεν τάσσονται ευθέως υπέρ ή κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένων των κομμάτων που αμφιταλαντεύονται, κατηγορούνται όσοι δεν «απαντούν με ένα “ναι” ή με ένα “όχι”». Μέγα λάθος, γιατί καλώς αμφιταλαντεύονται, καλά κάνουν και θέτουν όρους, καλώς δεν διακηρύττουν «ελιά - ελιά και Κώτσο Βασιλιά». Ενωμένη Ευρώπη ναι, ομοσπονδιακή Ευρώπη ναι, αυτή η Ευρώπη όμως όχι[i].

  * Ο Δρ. Νικήτας Χιωτίνης είναι Αρχιτέκτων, Καθηγητής ΤΕΙ, Τμήματος Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής και Σχεδιασμού Αντικειμένων.
 

---

[i] Δεν αναφέρομαι βεβαίως στα κόμματα που δεν μπορούν να επιχειρηματολογήσουν σοβαρά – δεν το έχουν κάνει τουλάχιστον μέχρι τώρα – αλλά χρησιμοποιούν γενικόλογα συνθήματα κενά νοήματος ή απλώς λένε ψέματα, ως συμβαίνει δηλαδή κατά κανόνα με τους Έλληνες πολιτικούς. Λέω «κατά κανόνα», για να μην αναφερθώ μόνο στους πολιτικούς ηγέτες της περασμένης τριακονταετίας, την εν πολλοίς εργολαβικώς δεσμευμένη. Επιπλέον αυτό το μνημονιακοί - αντιμνημονιακοί είναι ελλιπές, ου μην αφελές ή καλύτερα για αφελείς. Το «μνημόνιο» κανείς δεν το θέλει, αλλά από μόνο του το σύνθημα «όχι στο μνημόνιο» δεν σημαίνει τίποτα!

Διαβάστε περισσότερα

ΤΑΠΕΙΝΩΘΗΚΑΝ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΣΛΑΝΔΟΥΣ

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Ξεπουπούλιασαν τους «γύπες» των αγορών οι σκληροτράχηλοι Ισλανδοί! Οι αποκρουστικοί κερδοσκοπικοί οίκοι που ειδικεύονται στην αγορά ομολόγων κρατών που βρίσκονται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας έναντι μικρού ποσοστού της ονομαστικής τους αξίας και στη συνέχεια εκβιάζουν με όλα τα μέσα τις χώρες που εξέδωσαν τα ομόλογα να τα πληρώσουν στο 100% της αξίας τους συσσωρεύοντας υπερκέρδη, έχουν πάθει μεγάλη ζημιά. Οι απόγονοι των Βίκινγκ πρώτα πρώτα, στα τέλη του Απριλίου του 2013, απαλλάχτηκαν μέσω βουλευτικών εκλογών από τους δουλόφρονες πολιτικούς της κυβέρνησης σοσιαλδημοκρατών και αριστερών, οι οποίοι επέδειξαν δειλία και υποτέλεια απέναντι στους Αγγλους δανειστές και διαρκώς έπαιρναν αποφάσεις που έβαζαν τους Ισλανδούς πολίτες να πληρώνουν υπέρογκα ποσά για τα χρέη χρεοκοπημένων... ιδιωτικών (!) τραπεζών στο εξωτερικό. Κατά τον ίδιο τρόπο οι Ισλανδοί είχαν εκδιώξει κλωτσηδόν και την προηγούμενη κυβέρνηση της Δεξιάς, η οποία είχε αποκλειστική ευθύνη για τη χρεοκοπία του τραπεζικού συστήματος και η οποία προσπαθούσε επίσης να φορτώσει τις συνέπειές της στις πλάτες του ισλανδικού λαού.

Οι αγανακτισμένοι Ισλανδοί ψηφοφόροι έδιωξαν το 2009 την κυβέρνηση της Δεξιάς υποχρεώνοντας το κόμμα της στο χειρότερο εκλογικό αποτέλεσμα της 85χρονης ιστορίας του και στη συνέχεια, το 2013, έδιωξαν το ίδιο περιφρονητικά και απαξιωτικά την κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών - αριστερών με το χειρότερο εκλογικό τους άθροισμα τα τελευταία... 82 (!) χρόνια, από το 1931. Ανέδειξαν νέο πρωθυπουργό, τον 39χρονο ηγέτη ενός κεντροδεξιού κόμματος, τον Σίγκμουντουρ Γκουνλόιγκσον, ο οποίος σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με τη Δεξιά.

Ο νέος πρωθυπουργός αποδεικνύεται μέχρι τώρα συνεπής με τις προεκλογικές υποσχέσεις του - ότι οι Ισλανδοί δεν θα πληρώσουν ούτε μία κορόνα για τα χρέη των τραπεζών και ότι η κυβέρνησή του θα «κουρέψει» σε λογικό ποσοστό τα δάνεια που έχουν πάρει οι Ισλανδοί πολίτες και τώρα αδυνατούν να τα αποπληρώσουν ομαλά εξαιτίας της κρίσης που βρέθηκε η χώρα τους. Ο Ισλανδός πρωθυπουργός αρνείται ακόμη και να συζητήσει με τους ξένους πιστωτές των χρεοκοπημένων ισλανδικών τραπεζών, οι οποίες το 2008 άφησαν απλήρωτες υποχρεώσεις ύψους 85 δισεκατομμυρίων δολαρίων (63 δισ. ευρώ). «Πρόκειται για ιδιωτικούς οργανισμούς που προσπαθούν να έρθουν σε συμφωνία όσον αφορά ιδιωτικά χρέη. Η κυβέρνηση δεν έχει καμιά απολύτως σχέση. Δεν συνομιλούμε με αυτούς τους πιστωτές και δεν πρόκειται να το κάνουμε ποτέ!» δήλωσε κατηγορηματικά την περασμένη εβδομάδα ο Γκουνλόιγκσον, μιλώντας στο οικονομικό πρακτορείο ειδήσεων Μπλούμπεργκ. Δεν περιορίστηκε όμως μόνο σε δηλώσεις. Απαγόρευσε στους κερδοσκοπικούς «γύπες» να βγάλουν έξω από την Ισλανδία 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ (έναντι των... 63!) που έχουν καταφέρει να ανακτήσουν πουλώντας περιουσιακά στοιχεία των χρεοκοπημένων και νομικά ανύπαρκτων πλέον ισλανδικών τραπεζών μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια!

Τα 2,5 δισ. ευρώ αντιστοιχούν στο ένα τέταρτο του ΑΕΠ της Ισλανδίας και δικαίως η κυβέρνηση του Ρέικιαβικ φοβάται ότι αν τα χρήματα αυτά φύγουν από την Ισλανδία, θα πληγεί το εθνικό νόμισμα. Οι πιστωτές των τραπεζών προσπαθούν εδώ και καιρό να πείσουν την ισλανδική κυβέρνηση να τους επιτρέψει να μην ισχύσουν γι' αυτούς οι αυστηροί περιορισμοί στην εξαγωγή κεφαλαίων που έχουν επιβληθεί στη χώρα από το 2008, αλλά αυτό έχει σταθεί αδύνατον. Σε αντίθεση με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Αντώνη Σαμαρά που προσπαθεί να πείσει ακραίους ξένους κερδοσκοπικούς οίκους να «επενδύσουν» στην Ελλάδα, ο Ισλανδός πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του μιλούν συχνά με πλήρως απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για τους κερδοσκόπους αυτούς, χαρακτηρίζοντάς τους «όρνεα που πίνουν το αίμα του ισλανδικού λαού»!. «Αυτοί οι επενδυτές ήλπιζαν ότι θα μπορέσουν να ρευστοποιήσουν την επένδυσή τους και σε πολλές περιπτώσεις να πολλαπλασιάσουν τα χρήματα που είχαν επενδύσει» δήλωσε ο Γκουνλόιγκσον, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η ισλανδική κυβέρνηση, της οποίας ηγείται, δεν έχει καμιά πρόθεση να επιτρέψει ως συνένοχος την υλοποίηση των βλέψεών τους.

Αντιθέτως, η ισλανδική κυβέρνηση έχει προειδοποιήσει τους πιστωτές των ιδιωτικών τραπεζών που χρεοκόπησαν ότι αν δεν βρουν αμοιβαία αποδεκτό διακανονισμό με τους χρεοκοπημένους Ισλανδούς τραπεζίτες, τότε η κυβέρνηση Γκουνλόιγκσον θα προωθήσει νόμο βάσει του οποίου όλες οι απαιτήσεις σε ξένο νόμισμα από τις ισλανδικές τράπεζες που χρεοκόπησαν εκ μέρους των δανειστών, θα μετατρέπονται σε... ισλανδικές κορόνες πριν πληρωθούν! Οι Βίκινγκ τούς... μάδησαν όντως τους γύπες.

*Δημοσιεύθηκε στο "ΕΘΝΟΣ" την Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2014

Διαβάστε περισσότερα

«Σχέδιο Μανίλα»!

   Ο κ. Κλάους Ρέγκλινγκ είναι ο επικεφαλής του λεγόμενου «Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης» (EFSF). Ο κ. Ρέγκλινγκ, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην «Wall Street Journal», ανάμεσα στα άλλα είπε και τα εξής:

α) Ότι δεν αποκλείεται και νέο Μνημόνιο για την Ελλάδα,
β) ότι  μετά το δημοσιονομικό τσουνάμι επέρχεται το τσουνάμι των λεγόμενων «διαρθρωτικών αλλαγών» για τις οποίες δεν παρέλειψε να σημειώσει πως θα «είναι εξίσου δυσάρεστες» για τον ελληνικό λαό,
γ) ότι για να φύγει η τρόικα από την Ελλάδα θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι το 2016 (και βλέπουμε), και
δ) ότι, παρόλα αυτά, η πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων σε συνεργασία με την ΕΕ και το ΔΝΤ έχει επιτύχει θετικό αποτέλεσμα που ναι μεν «ο κόσμος δεν το βλέπει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάνουμε λάθος»…


   Δεν θα είχε κανένα νόημα να σταθούμε στον κ.Ρέγκλινγκ αν δεν επρόκειτο για έναν από τους «σωτήρες» του ελληνικού λαού. Μπορεί ο κ.Ρέγκλινγκ να υστερεί σε «δημοφιλία» έναντι του Τόμσεν, αλλά ο ρόλος του ως επικεφαλής του «EFSF» στο ¨ελληνικό δράμα» είναι κάτι παραπάνω από αποφασιστικός. Και ταυτόχρονα: Είναι ρόλος αποκαλυπτικός ως προς το κατά πόσο αυτός ο μηχανισμός, ο «EFSF», είναι μηχανισμός «στήριξης» χωρών, όπως κατ ‘ ευφημισμό τον βάφτισαν, ή μηχανισμός «εξανδραποδισμού» λαών, κατεδάφισης και πρόκλησης κοινωνικών ερειπίων.

Υπενθυμίζουμε λοιπόν:

   Σύμφωνα με τις πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Spiegel» ήδη από τον Ιανουάριο του 2011, οι διεθνείς δανειστές και «φίλοι» της Ελλάδας, προεξάρχοντος του «EFSF» και του κ.Ρέγκλινγκ, ως «μοντέλο» για την αντιµετώπιση των οικονοµικών προβληµάτων της Ελλάδας έχουν τις… Φιλιππίνες. Και για την ακρίβεια: Το «μοντέλο» τους για την Ελλάδα είναι η «θεραπεία» που εφαρμόστηκε από το ΔΝΤ στις Φιλιππίνες.

   Το «μοντέλο Φιλιππίνες» (ή άλλως αποκαλούμενο και «σχέδιο Μανίλα») περιλάμβανε:
-       Aκραία μέτρα φτωχοποίησης του λαού με πρόσχημα (και εκεί) από το ΔΝΤ και από τους εγχώριους κρατούντες την εξόφληση του χρέους της χώρας.
-       Αναγωγή σε πολιτικό «ευαγγέλιο» των µεγάλων περικοπών στις κοινωνικές δαπάνες.
-       Αθρόες ιδιωτικοποιήσεις.
-       Επιβολή καθεστώτος γενικευµένης λήψης µέτρων στην κατεύθυνση της λεγόµενης «απελευθέρωσης» της αγοράς.
-       Κατάργηση κάθε ελέγχου στο ξένο συνάλλαγµα και στις κερδοσκοπικές «επενδύσεις».

Οι συνέπειες της «θεραπείας» ήταν οι αναμενόμενες:

• Καταστροφή στη βιοµηχανία και στη γεωργία της χώρας (οι Φιλιππίνες από χώρα εξαγωγέας αγροτικών προϊόντων µετατράπηκε σε χώρα εισαγωγής αγροτικών προϊόντων).
• Πλήρης κατάρρευση της οικονοµίας όταν επήλθε η µαζική φυγή κεφαλαίων κατά τη διάρκεια της χρηµατιστηριακής κρίσης που έπληξε τις ασιατικές χώρες το 1997.
• Διεύρυνση της µαζικής φτώχειας και της κοινωνικής αποστέρησης.
• Τετραπλασιασµός από το 1980 –και µέσα σε µια δεκαπενταετία– των τοκοχρεολυσίων που ήταν υποχρεωµένες να πληρώνουν οι Φιλιππίνες στους δανειστές τους.
• Όσον αφορά τη «ρύθµιση» που έγινε για την αποπληρωµή του δηµόσιου χρέους των Φιλιππίνων (στα ελληνικά αυτό λέγεται «αναδιάρθρωση», «επιµήκυνση», «ευρωοµόλογο», «επαναγορά», «κούρεµα», κ.ο.κ.) είχε τα εξής αποτελέσματα: Πρώτον, την επί δεκαετίες καταλήστευση του 1/4 του ετήσιου προϋπολογισµού της χώρας για την αποπληρωµή του δηµόσιου χρέους. Δεύτερον, την επίτευξη «βιωσιμότητας» του χρέους µέσω του πολλαπλασιασµού των δανείων που συνάφθηκαν για την εξόφληση των προηγούµενων δανείων. Αυτά τα νέα χρέη κλήθηκαν να τα επωµιστούν και πάλι οι φτωχοί και οι απόκληροι, µέσω αυξήσεων τόσο στους φόρους επί των εισοδηµάτων τους, όσο και µέσω της εκτίναξης των έµµεσων φόρων.

   Φυσικά αν ρωτήσετε τους κυρίους «Ρέγκλινγκ» θα ισχυριστούν ότι οι Φιλιππίνες «τιθάσευσαν το χρέος» και ότι είναι, πλέον, μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες της Ασίας. Θα σας φέρουν μάλιστα σαν «απόδειξη» για την «ορθότητα» των «θεραπευτικών» τους μεθόδων ότι  το α’ τετράμηνο του 2013, σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, οι Φιλιππίνες παρουσίασαν αύξηση του ΑΕΠ κατά 7,3%.
   Δεν θα σας πουν, όμως, ότι το γεγονός αυτό, αν αποδεικνύει κάτι είναι τούτο: Ότι προϋπόθεση για την ανάπτυξη του κεφαλαίου είναι η φτώχεια του λαού. Ότι πίσω από την «ευημερία» και την «ανάπτυξη» βρίσκονται οι άνθρωποι. Για τους ανθρώπους, το τελικό «επίτευγμα» του «σχεδίου Μανίλα», το οποίο «εμπνέει» τον «Μηχανισµό Στήριξης» των Βρυξελλών και τον επικεφαλής του, είχε τα εξής «σωτήρια» αποτελέσματα στις Φιλιππίνες:
1)   Το 68% του πληθυσμού ίσα – ίσα που καταφέρνει να καλύπτει τις βασικές του ανάγκες ενώ το 23% λιμοκτονεί. Βέβαια υπάρχει και ένα 9% που διαβιεί άνετα…
2)   Πάνω από 6 εκατομμύρια παιδιά στις Φιλιππίνες δεν δέχονται βασική εκπαίδευση και πάνω από ένα εκατοµµύριο παιδιά ζουν στους δρόµους.
3)   Πάνω από 10 εκατομμύρια πολίτες είναι αναλφάβητοι και δεν ξέρουν αριθμητική.
4)   Τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση για τις παραγκουπόλεις που εκτείνονται σε όλη την πρωτεύουσα Μανίλα είναι να υψώνει τείχη από μουσαμάδες για να μην φαίνονται! Στις παραγκουπόλεις των Φιλιππίνων ζουν 23 εκατομμύρια άνθρωποι που αποτελούν το 44% του αστικού πληθυσμού.
5)   Πάνω από 43 εκατομμύρια πολίτες της χώρας των 94 εκατομμυρίων κατοίκων έχει εισόδημα που δεν ξεπερνά τα 2 δολάρια την ημέρα.

   Και κάτι ακόμα: Επικεφαλής του «σχεδίου Μανίλα» που εφαρμόστηκε από τα μέσα της δεκαετίας του '80 στις Φιλιππίνες, µια χώρα όπου εδώ και τριάντα χρόνια η δική της πλουτοκρατία την έθεσε υπό την εποπτεία του ΔΝΤ και της Παγκόσµιας Τράπεζας, κι ο λαός της βιώνει τη µέχρις εσχάτων πολιτική της «σωτήριας αναδόµησης», δεν ήταν άλλος από τον κ. Ρέγκλινγκ. Τότε ο κ. Ρέγκλινγκ δεν είχε εγκατασταθεί ακόμα στις Βρυξέλλες και δεν είχε επιφορτιστεί με το καθήκον να «σώσει» της Ελλάδα ως επικεφαλής του «Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης». Ήταν εγκατεστημένος στην Ουάσιγκτον. Δούλευε για το ΔΝΤ. Κι όπως τώρα, αυτός και οι όμοιοί του, «σώζουν» την Ελλάδα, τότε «έσωζε» τις Φιλιππίνες…



email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ελιά (από μολόχες)...

Νομίζω ότι η κίνηση των 58 αποκτάει σθένος και πάει για κίνημα. Που όμως δεν θα απευθύνεται σε φούφουτους, όπως ευγενέστατα χαρακτήρισε ο κ. Ψαριανός τους κ.κ. Λοβέρδο και Καστανίδη, αλλά σε σοβαρούς παράγοντες της πολιτικής ζωής όπως ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος και ο κ. Παντελής Καψής,
αμφότεροι υπουργοί του κ. Σαμαρά. Ο οποίος δεν συμμετέχει (ακόμα) στην κίνηση των 58, για να μην τους κάνει απότομα 59 και προκαλέσει κρίση ρευστότητας στο αντιπροσωπευτικό μας σύστημα.
Το ενθαρρυντικό είναι ότι η κίνηση των 58 αποκτάει σιγά-σιγά λαϊκό έρεισμα. Οπου ομιλούν τρεις απ’ αυτούς, τους παρακολουθούν μετά προσοχής όλοι οι υπόλοιποι 55. Εντυπωσιακή μάλιστα είναι και η ενότητα του σχήματος, το οποίον αγκαλιάζει κι εκείνους που τρώνε την μπουγάτσα στα όρθια κι εκείνους που τρώνε την μπουγάτσα καθιστοί, καθώς
ο κ. Βενιζέλος έχει ορίσει ότι πρέπει να τρώγονται οι μπουγάτσες στην επικράτεια, να επιμερίζεται ο ΦΠΑ, να πληρώνεται το χαράτσι και να κόβεται το ρεύμα απ’ τους απόκληρους.
Βεβαίως οι απόκληροι είναι η πρώτη μέριμνα των 58! Ακούει «απόκληρος» ο κ. Ροζάκης και ξυπνάει μέσα του ο καημός της Μπέλλου, διότι άλλην έγνοια πάρεξ για τους απόκληρους ο «εκσυγχρονισμός» δεν είχε. Βλέπω τις φωτογραφίες των 58 στις χιλιάδες σελίδες που τους αφιερώνει ο φίλιος Τύπος και τους αναγνωρίζω έναν-έναν. Και συγκινούμαι. Τι αναμνήσεις! Τι ωραίοι αγώνες για να πεισθούν οι Ελληνες ότι είναι λαϊκιστές, εθνικιστές του κερατά, ρατσιστές, φαιοκόκκινοι, τεμπέληδες, διεφθαρμένοι, εθνικοπαράφρονες - τι μεγαλεία
όταν αλώνιζε η Ζήμενς, πήγαινε η μίζα σύννεφο, η βόμβα στη Γιουγκοσλαβία βροχή, όταν ήκμαζε η «ισχυρά Ελλάς» και γινόταν της πουτάνας στα ακριβά ρεστοράν, στο Χρηματιστήριο, στα κολλητηλίκια και στη λαϊφοστυλάδικη γκλαμουριά. Δεν πάει να
ήσουν αμόρφωτος, κομπλεξικός και αμοραλιστής, ο «εκσυγχρονισμός» σού έδινε την ευκαιρία να γίνει κάτι στην κοινωνία, να μπεις στην ελίτ της αλαζονείας, της αρπαχτής, της εθελοδουλίας, της διαπλοκής και της διαφθοράς. Συγκινούμαι. Ηταν αρκετό να μάθει κανείς ένα μικρό γλωσσάρι, τόσο δα, πολυπολιτισμός, διακύβευμα, μεταμοντερνισμός, συνωστισμός, ασυνέχεια του έθνους, φαντασιακό, αφήγημα (ή αφήγηση) και γινόταν αμέσως δεκτός σε μια στοά εκλεκτών, γεμάτη ευκαιρίες, διασυνδέσεις, αλληλοκαλύψεις, αναθέσεις, νεοπλουτισμό, επιδοτήσεις, προγράμματα, μίζες, κλειστά μάτια, μαύρο χρήμα, ομερτά, ΜΚΟ, Ανεξάρτητες Αρχές, offshore,
αρκούσε να φιλήσεις μια-δυο κατουρημένες ποδιές κι από ευρωλιγούρης επαρχιώτης γινόσουν Τσουκάτος, Πανταγιάς, Αλογοσκούφης και ό,τι άλλο τράβαγε η ψυχή σου. Συγκινούμαι. Με πνίγει η νοσταλγία, όχι
πως και σήμερα δεν είναι ακριβώς όπως τότε, αλλά άλλο ο κ. Πρωτόπαπας υπουργός κι άλλο ο κ. Πρωτόπαπας να κλαίγεται μπας και ξαναγίνει υπουργός.
Πιστεύω ότι αυτή η νοσταλγία για την Ελλάδα του Ανδρέα, του κ. Μητσοτάκη, του κ. Σημίτη, του Κωστάκη, του Γιωργάκη θα μας κατατρύχει ώσπου οι 58 να τα καταφέρουν και να αρέσουν όλοι -όχι μόνον οι μισοί- στον κ. Τατσόπουλο. Ο οποίος για αυτό ακριβώς παραμένει ακόμα διστακτικός, αν η μισή του καρδιά με τους μισούς 58 βρίσκεται, η άλλη μισή με τους άλλους μισούς 58 αγωνίζεται
για ένα ΠΑΣΟΚ δίχως Γιάννο, για να μην το παρακάνει η Τρόικα, για έναν Σημίτη με ανθρώπινο πρόσωπο, για μια Ελιά από 100 λουλούδια που ανθίζουν - 58 για την ώρα, αλλά με τις βροχές που είχε φέτος, την άνοιξη η φύση θα μπουμπουκιάσει.
Ομως, περισσότερο απ’ όλα θερμαίνει τις ελπίδες μου (με μαγκάλι) η ευρωπαϊκή προοπτική των 58! Μάλιστα θα πρότεινα ως επίτιμον επικεφαλής της κίνησης τον κ. Ολάντ! Παρ’ ότι τα ποσοστά του είναι κάπως πεσμένα τελευταίως, στις καρδιές των μισών Γαλλίδων παραμένει το αντικείμενο του πόθου των άλλων μισών - ωχ! φοβάμαι ότι το τελευταίο αυτό σχόλιο θα το βρει σεξιστικό η κυρία Δρέττα, με αποτέλεσμα τον κίνδυνο
να αυτοεξορισθώ στο Αλ Παρίσι, να με φάει η ξενιτιά, ένας ακόμα γκασταρμπάιτερ, αλλά ζωντανός γκασταρμπάιτερ. Διότι, όπως λέει και το ρηθέν, «ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατόν». Μένεις, ας πούμε, άνεργος! αν η ανεργία δεν σε σκοτώσει, σε κάνει πιο ανθεκτικόν στην ανεργία, πιο δυνατόν στους φόρους! αν δεν σε μουρλάνει ο Αδωνις, αποκλείεται να σε τρελάνει ο Σόιμπλε! αν δεν αυτοκτονήσεις, δεν θα πάνε χαμένες οι θυσίες σου, αν συνεχίσεις να πεινάς, αν δεν έχεις φάρμακα, αν σου πάρουν το σπίτι κι εσύ αντέξεις,
θα αντέξει και το σύστημα, θα συνεχίσει να παίρνει μισθό 300.000 € τον χρόνο η κυρία Σακελλαρίου για να συνεχίσει το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας να επιβλέπει το ξεπούλημα της χώρας, χωρίς αναταράξεις.
Αν κάνεις το κορόιδο, πόσο πιο κορόιδο μπορείς να γίνεις; Αν θέλουν να σε σώσουν αυτοί που σε κατέστρεψαν, ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΔΗΜΑΡ, 58, πόσο περισσότερο μπορούν να σε καταστρέψουν;..


email: stathis@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Έργα και ημέρες του Γκάντι

Ο απελευθερωτής της Ινδίας, ο οραματιστής, ο άνθρωπος

«Πατέρας» ενός ολόκληρου έθνους, ακτιβιστής, ειρηνιστής και στοχαστής, ο Γκάντι συνέλαβε και εκτέλεσε ιδανικά έναν νέο τρόπο επαναστατικής δράσης: την παθητική αντίσταση.

Η «δικαιολογημένη ανυπακοή» που ευαγγελίστηκε και το ειρηνικό κίνημα ανεξαρτησίας που καθέλκυσε στον επαναστατικό στίβο θα τον έκαναν παγκόσμιο σύμβολο της πολιτικής αλλαγής, αλλά και ορόσημο στα χρονικά των λαϊκών διεκδικήσεων.

Λιτός και ταπεινός στον βίο του, ο Γκάντι κατάλαβε από νωρίς τη μεγάλη αλήθεια: δεν μπορείς να διεκδικείς και να μιλάς εξ ονόματος του λαού αν δεν είσαι ένας από τους πολλούς. Έτσι λοιπόν κι έκανε.

Ας δούμε τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής που σημάδεψε ένα έθνος και χαράχτηκε στη συλλογική μνήμη της οικουμένης...

Πρώτα χρόνια

Ο Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι, περισσότερο γνωστός ως «Μαχάτμα» («Μεγάλη Ψυχή»), γεννιέται στο Πορμπαντάρ της βορειοδυτικής Ινδίας στις 2 Οκτωβρίου 1869 από οικογένεια ινδουιστών. Ο πατέρας του ήταν ο τοπικός κυβερνήτης της Πορμπαντάρ, την ίδια στιγμή που η θρησκευτική αφοσίωση της μητέρας του θα γαλουχούσε τον μικρό Μοχάντας με τα ειρηνιστικά ιδεώδη των ινδουιστών, την αμοιβαία ανοχή και -κυρίως- την αρχή του μη τραυματισμού κάθε έμβιου πλάσματος.

Γεννημένος λοιπόν σε προνομιούχα κάστα, ο Γκάντι θα λάβει τη βασική εκπαίδευση, αν και θα αποδειχτεί μέτριος μαθητής. Σε ηλικία 13 ετών, τον Μάιο του 1883, ο νεαρός Μοχάντας θα παντρευτεί από συνοικέσιο τη συνομήλική του Καστουρμπάι, κατά τα έθιμα της χώρας. Όταν μάλιστα θα περνούσε στο Πανεπιστήμιο της Βομβάης, η γυναίκα του θα του χάριζε τον πρώτο από τους τέσσερις γιους του, το 1888.

Τα κολεγιακά χρόνια του Γκάντι δεν ήταν χαρούμενος καιρός για τον ίδιο, κατάσταση που θα άλλαζε βέβαια καθοριστικά όταν θα εγκατέλειπε τη χώρα του για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Λονδίνο. Τον Σεπτέμβριο του 1888 λοιπόν, σε ηλικία 18 ετών, ο Γκάντι θα μεταναστεύσει στην πρωτεύουσα του Ηνωμένου Βασιλείου για να φοιτήσει στο University College London, όπου και θα γνωρίσει «συγγενικά πνεύματα».

Εμποτισμένος με τις αρχές του ινδουισμού, που περιλάμβαναν χορτοφαγία και αποχή από το σεξ και το αλκοόλ, ο Γκάντι θα επιδιώξει φιλοσοφικές και θεολογικές σπουδές, παρά το γεγονός ότι δεν είχε δείξει μέχρι τότε καμία κλίση στη θρησκειολογία.

Τα χρόνια της Νότιας Αφρικής

Επιστρέφοντας στη γενέτειρά του, βρήκε τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα απ' όσο τα είχε αφήσει, η ξενιτιά ήταν λοιπόν και πάλι η ιδανική λύση. Το 1893 θα αποδεχτεί ένα ετήσιο συμβόλαιο για να εργαστεί για λογαριασμό μιας ινδικής φίρμας που δραστηριοποιούταν στη Νότια Αφρική.

Παρά το γεγονός ότι δεν είχε ακόμα κατοχυρώσει το πτυχίο του στα νομικά, αναγνώρισε μεμιάς το σύστημα του «απαρτχάιντ» που μάστιζε τη χώρα στη στροφή του 20ού αιώνα. Έπρεπε λοιπόν να δράσει: ο Γκάντι θα περνούσε στη Νότια Αφρική τα επόμενα 21 χρόνια, επιδιδόμενος σε αγώνα κατά της αδικίας και των φυλετικών διακρίσεων. Το γεγονός ότι έγινε και ο ίδιος μάρτυρας των προκαταλήψεων και του φυλετικού διαχωρισμού θα λειτουργούσε ως καταλύτης για την ακτιβιστική του δράση: ο ρατσισμός θα γινόταν ο μεγάλος εχθρός της ζωής του, απ' όπου κι αν προερχόταν.

Στην περίοδο της Νότιας Αφρικής ήταν που θα συλλάβει ο Γκάντι τις θεωρητικές του πεποιθήσεις για τον μη βίαιο αγώνα και την ειρηνική δράση, αναγνωρίζοντας ότι η πολιτική αλλαγή θα μπορούσε να έρθει μόνο από απτές διεκδικήσεις.

Επιστροφή στην Ινδία

Επιστρέφοντας στη χώρα του το 1916, η φήμη του Γκάντι προηγούταν. Μέσα στο ευνοϊκό πλαίσιο της υποδοχής του, θα επεκτείνει ακόμα περισσότερο τη συλλογιστική του στον τομέα αυτό, μιλώντας πια για μη-βίαιη ανυπακοή των πολιτών. Τα θλιβερά γεγονότα της Μπιχάρ το 1918, με τον ντόπιο πληθυσμό να καταπιέζεται δραματικά από τον βρετανικό ζυγό και τον Γκάντι να ενθαρρύνει τους κατοίκους να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσής τους μέσα από ειρηνικές διαδηλώσεις, θα εκτόξευαν τη φήμη του στα πέρατα της Ινδίας. Μια νέα πολιτική είχε γίνει μόλις πράξη...

Ο Μαχάτμα, ψευδώνυμο που του αποδίδεται αυτή την εποχή, είδε την πολιτική του επιρροή να αυξάνει κατακόρυφα: μέχρι το 1921, ηγούταν του Εθνικού Ινδικού Κογκρέσου, αναδιοργανώνοντας τη δράση του κόμματος γύρω από την αρχή της πλήρους ανεξαρτησίας της Ινδίας από τους Βρετανούς. Το περίφημο μποϊκοτάζ που κήρυξε στα βρετανικά προϊόντα αλλά και οι διδαχές του για μαζική ανυπακοή του λαού θα τον έφερναν αντιμέτωπο με την πρώτη του σύλληψη, στις 10 Μαρτίου 1922. Θα καταδικαζόταν για «ανταρσία» και θα περνούσε 2 χρόνια στη φυλακή.

Μέχρι την αποφυλάκισή του, τον Φεβρουάριο του 1924, το κόμμα του είχε αρχίσει να φθίνει, με τον Γκάντι να αποσύρεται από την πρώτη γραμμή, για να επιστρέψει δριμύτερος 4 χρόνια αργότερα, το 1928, όταν και θα εντατικοποιήσει τον αγώνα του για την ανεξαρτησία της χώρας.

Η πορεία του αλατιού

Όταν οι Βρετανοί θα εγκαινίαζαν ένα νέο φορολογικό μέτρο για το αλάτι το 1930, ο Γκάντι θα ξεκινούσε την πρώτη «πορεία του αλατιού», βαδίζοντας 250 μίλια με τα πόδια μέχρι να φτάσει στη θάλασσα για να φτιάξει το δικό του αλάτι. Αναγνωρίζοντας την πολιτική επιρροή του ινδού ηγέτη, οι Βρετανοί θα αναγκαστούν να διαπραγματευτούν πολυάριθμες φορές μαζί του στα κατοπινά χρόνια, με τον ίδιο να κερδίζει μια σειρά από ευνοϊκότερα μέτρα για τον λαό του.

Ο μεγάλος στόχος ήταν όμως ένας: η πλήρης πολιτική ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο! Ο Γκάντι θα πλήρωνε τον ειρηνικό του αγώνα με τουλάχιστον έξι απόπειρες δολοφονίας, δεν έλεγε ωστόσο να το βάλει κάτω.

Β' Παγκόσμιος Πόλεμος

Ήταν κατά τα πρώτα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου που η αποστολή του Γκάντι για ίδρυση ανεξάρτητου ινδικού κράτους θα έφτανε στο αποκορύφωμά της: δεν έβλεπε κανέναν λόγο γιατί έπρεπε οι καταπιεσμένοι Ινδοί να αγωνιστούν στο πλευρό του κατακτητή τους -στα πέρατα της οικουμένης- για τη διαιώνιση της βρετανικής ηγεμονίας.

Τα κηρύγματά του θα οδηγούσαν στις χειρότερες ταραχές κοινωνικής ανυπακοής που γνώριζε η χώρα, με τον ίδιο να συλλαμβάνεται στις 9 Αυγούστου 1942, όταν και θα περνούσε άλλα 2 χρόνια στη φυλακή. Τον Φεβρουάριο του 1944, 3 μήνες πριν από την απελευθέρωσή του, η γυναίκα του θα πέθαινε στην ίδια φυλακή, ενώ τον Μάιο, μόλις αποφυλακίστηκε, θα λάμβανε χώρα η δεύτερη απόπειρα δολοφονίας του, με την τρίτη να παίρνει σειρά λίγους μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο του '44.

Πορεία προς την ανεξαρτησία

Το ύπουλο βρετανικό σχέδιο του διαχωρισμού της βρετανικής Ινδίας σε δύο κράτη, το μουσουλμανικό Πακιστάν και την ινδουιστική Ινδία, συνάντησε την ορμητική αντίδραση του Γκάντι, που διέκρινε αμέσως τα προβλήματα που θα προκαλούσε η διχοτόμηση της χώρας. Παρά ταύτα, το Εθνικό Κογκρέσο θα αποδεχόταν τις προτάσεις των Βρετανών, εν μέσω της τέταρτης απόπειρας δολοφονίας του Γκάντι με εκτροχιασμό τρένου (29 Ιουλίου 1946).

Οι φορτικές πιέσεις από τους πολιτικούς του αντιπάλους και οι αυξανόμενοι φόβοι του για εμφύλια σύρραξη θα τον έκαναν τελικά να αποδεχτεί απρόθυμα την πρόταση της διάσπασης της χώρας σε δύο κράτη, με την Ινδία να κηρύσσει την πολυπόθητη Μέρα Ανεξαρτησίας στις 15 Αυγούστου 1947.

Ο αγώνας του Γκάντι είχε δικαιωθεί, αν και όχι με τον τρόπο που επιζητούσε. Η μάχη του δεν είχε πάρει ωστόσο τέλος, με την ανάγκη για πολιτική ενότητα να αναδύεται πλέον επιτακτική και αδήριτη. Ο οραματιστής θα περνούσε τους επόμενους μήνες της ζωής του δουλεύοντας πυρετωδώς για την ειρηνική συνύπαρξη ινδουιστών και μουσουλμάνων, διαβλέποντας ωστόσο την ολοένα και αυξανόμενη έχθρα των δύο νεοσύστατων κρατών.

Θα ξεκινούσε -άλλη μία- απεργία πείνας για την καλή γειτονία των δύο κρατών, με τον ίδιο να πιέζει τους ιθύνοντες της Ινδίας να δώσουν την αποζημίωση που ζητούσε το Πακιστάν για τα χαμένη εδάφη, θεωρούμενος πλέον από κύκλους σκληροπυρηνικών ινδουιστών ως προδότης. Όταν μάλιστα η πολιτική πίεση της απεργίας πείνας θα κατάφερνε να εξασφαλίσει την αποζημίωση στο Πακιστάν, θα εξασφάλιζε ταυτόχρονα και την πέμπτη απόπειρα κατά της ζωής του, με βομβιστικό χτύπημα.

Παρά την αποτυχία του σχεδίου, οι συνωμότες δεν θα εγκατέλειπαν τα όπλα αυτή τη φορά, επιδιδόμενοι σε άλλη μία απόπειρα αμέσως μετά. Στις 30 Ιανουαρίου 1948, ο Γκάντι θα έπεφτε νεκρός από τρεις πυροβολισμούς εξ επαφής. Το όπλο του συνωμότη είχαν οπλίσει ακραίοι εξτρεμιστικοί κύκλοι ινδουιστών.

Ο Γκάντι ως σύμβολο

Παρά το γεγονός ότι ο Γκάντι προτάθηκε 5 φορές για το Νόμπελ Ειρήνης, δεν το κέρδισε ποτέ! Τη χρονιά μάλιστα της δολοφονίας του, το 1948, το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης δεν δόθηκε σε κανέναν, καθώς «δεν βρέθηκε άξιος εν ζωή υποψήφιος».

Ο επιφανής ηγέτης που δεν ήταν ηγέτης, ο κορυφαίος πολιτικός που δεν ήταν πολιτικός, πήρε ωστόσο το μεγάλο βραβείο της Ιστορίας: η σκέψη του και η ειρηνική του δράση θα διαχύνονταν στην ανθρωπότητα, με τα ειρηνικά πολιτικά κινήματα που ακολούθησαν να βρίσκουν τον απόλυτο εκφραστή τους.

Τα κορυφαία απελευθερωτικά κινήματα του 20ού αιώνα έχουν το ίδιο πάντα ορόσημο: ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στις ΗΠΑ, ο Νέλσον Μαντέλα στη Νότια Αφρική, η Αούνγκ Σαν Σου Κι στη Μιανμάρ εμπνεύστηκαν τα ιδανικά των αγώνων τους από τον μεγάλο διανοητή και ακτιβιστή της Ινδίας.

Κι αν πρέπει να κρατήσουμε κάτι από τον ειρηνικό ακτιβισμό του και την πολιτική ανυπακοή που κήρυττε, ας είναι η φράση με την οποία καλούσε τον λαό να θέσει κατά μέρος τον βρετανικό ζυγό στην καθημερινότητά του: «Σταματήστε να συνεργάζεστε με τον κατακτητή».

Ένα οικουμενικό μήνυμα που βρίσκει εφαρμογή σε πολλές πολλές μορφές «κατάκτησης»...

Διαβάστε περισσότερα

ΚΥΝΙΣΜΟΣ ΡΑΤΣΑΣ

Τι κατέφαγε τον αρχαίο κόσμο - ο κυνισμός, απάντησε ο Ιουλιανός.
Και τι ήταν ο (κατά Ιουλιανόν) κυνισμός; Ο εκφυλισμός ενός φιλοσοφικού ρεύματος σε κυρίαρχη ρητορική μιας άρχουσας τάξης, που ξέφευγε όλο και πιο πολύ από κάθε θεσμική και συμβατική υποχρέωσή της προς τον λαό. Οταν άρχισε
να καταρρέει ο αρχαίος κόσμος, αλλού παταγωδώς, αλλού σταδιακώς και να μεταμορφώνεται στον δυτικό μεσαίωνα, το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών ήταν περίπου τόσον αβυσσαλέο όσον και σήμερα (τηρουμένων των αναλογιών). Αν σήμερα
το 1% του πληθυσμού κατέχει το 50% του πλούτου, τότε συνέβαινε περίπου το ίδιο εντός των τειχών (εντός της αυτοκρατορίας) ενός κόσμου που επέπρωτο να πνιγεί απ’ τις αντιθέσεις του, τις μεταναστεύσεις και την ανικανότητά του να μεταρρυθμισθεί.
Βεβαίως, όλα αυτά είναι σχετικά. Διότι και απόπειρες μεταρρύθμισης έγιναν, όπως όταν η άρχουσα τάξη υπέκλεψε τον χριστιανισμό, κι από επαναστατική θεωρία (με τη μορφή της πίστης) των φτωχών, τον έκαμε κυρίαρχη θρησκεία, δηλαδή καθεστωτικό στήριγμα του κράτους, και απόπειρες να αντιμετωπισθούν
οι μεταναστεύσεις έγιναν (είτε διά της σφαγής είτε διά της ενσωμάτωσης, με αποτέλεσμα τη γέννηση νέων εθνών), και άλλα πολλά επιχειρήθηκαν, πλην ενός: της μείωσης του χάσματος πλούτου - φτώχειας. Οπως και τώρα. Και (τότε) το σύστημα κατέρρευσε. Οπως θα καταρρεύσει και τώρα. Ενδειξη; ο κυνισμός. Οπως τότε έτσι και τώρα ο κυνισμός έχει γίνει το ιδιόλεκτο της εξουσίας: «Ας πρόσεχαν» έλεγε ο κ. Σημίτης για όσους ο ίδιος παγίδευσε στο Χρηματιστήριο. «Ας μην καβαλάγανε βάρκες Γενάρη μήνα» απεφάνθη ο κ. Πρετεντέρης για τους πρόσφυγες που πνίγηκαν (και τους έπνιξαν). «Μαζί τα φάγαμε», Πάγκαλος, και πάει λέγοντας.

Τα ιερογλυφικά του εξουσιαστικού ιερατείου, η γλώσσα του Οργουελ και των ευφημισμών είναι το εργαλείο του κυνισμού, και για να κρύβεται και για να φανερώνεται. Οταν, ας πούμε, ο νεαρός prince Μπακογιάννης, δήμαρχος Καρπενησίου, βάζει πρόστιμο 2.000 ευρώ στον κ. Λιάπη για το σαλέ του εκεί, ο κυνισμός γίνεται εύθυμος, σχεδόν παιγνιώδης (μην πούμε γελοίος και το δραματοποιήσουμε πάλι), αλλά ο κυνισμός, όταν σου κόβουν το ρεύμα της ΔΕΗ απ’ το σπίτι, είναι θανατηφόρος.
Και γίνεται ακόμα πιο θανατηφόρος, όταν αυτόν τον κυνισμό (που τον έχουν διατάξει οι ίδιοι) τον αντιμετωπίζουν ο κ. Σαμαράς και ο κ. Βενιζέλος με έναν επιπλέον δικό τους κυνισμό, όπως όταν σου μιλούν για θυσίες (να μείνεις, φέρ’ ειπείν, άνεργος) που για να μην πάνε χαμένες, σου κόβουν και το ρεύμα.
Κυνισμός η τράπεζα. Επανακεφαλαιοποιείται με δικά σου λεφτά, από την υπερφορολόγησή σου, και ύστερα σε κυνηγάει να σου πάρει και το σπίτι. Κυνισμός όταν «θέλει» να σου ρυθμίσει το χρέος διά της επιμήκυνσης - ένα μνημόνιο δηλαδή, όπως αυτό που προτείνεται εκ νέου στην Ελλάδα: να της επιμηκυνθεί το χρέος, να γίνει δηλαδή χώρα χρέους υποτελής (αποικία χρέους, το λένε) για τα επόμενα 100 χρόνια.
Αυτός ο κυνισμός, να σου βγάζει βιώσιμο το χρέος ο κ. Βενιζέλος (το οποίον απ’ το 125% του ΑΕΠ έχει εκτιναχθεί στο 175%),
να εγκαινιάζει τρεις φορές, ανερυθρίαστος, τα ίδια οδικά έργα ο κ. Σαμαράς,
να εμφανίζουν οι 58 σκελετοί που βγήκαν απ’ το ντουλάπι του «εκσυγχρονισμού» τα... σαρκία τους ως σωτήρια της πατρίδας,
ο κυνισμός να δίδονται συνεχώς όλο και νέα δάνεια στα ΜΜΕ της διαπλοκής, ΔΟΛ, Πήγασο κ.τ.λ., τη στιγμή που οι κατασχέσεις μισθών λόγω χρεών, οι πλειστηριασμοί, και η ίδια η πείνα αφανίζουν τους πληβείους, ο κυνισμός
της Χρυσής Αυγής να διαδηλώνεται εκεί που έκανε το φονικό, ο κυνισμός του κ. Μπίστη να σε αποκαλεί «λαϊκιστή», όλο αυτό το φορτίο του κυνισμού,
στην Αθήνα και το Βερολίνο, στην Ουάσινγκτον, τη Μόσχα και το Λονδίνο, κατατρώει και υποσκάπτει το σάπιο αυτό σύστημα, όπου ο ένας διαθέτει πλούτο αντιστρόφως ανάλογο της φτώχειας εκατοντάκις εκατομμυρίων ψυχών.

Αλλά, αν υπάρχει ο κυνισμός των Δυνατών, ελεεινός και αλαζονικός, υπάρχει και ο κυνισμός της βλακείας των αδυνάτων. Τον περιγράφουν έξοχα οι Μόντυ Πάιθον σε μια παρωδία τους περί τη σταύρωση του Ιησού. Ο γιος του Θεού βρίσκεται καρφωμένος στον σταυρό του μαρτυρίου και γύρω του,
κάτω απ’ τα πόδια του οι δώδεκα μαθητές του συνεδριάζουν μετά μανίας προτείνοντας ο καθείς ό,τι να ’ναι για οτιδήποτε. Για τη διαδικασία, επί προσωπικού, για τον σοσιαλισμό, για τη ματαιότητα των εγκοσμίων, την ενσωμάτωση στο σύστημα και ό,τι άλλο μπορεί να φαντασθεί κανείς προκειμένου να μην κουνήσει το δαχτυλάκι του, με έναν λόγο: ζηλωτές η χαρά του Ρωμαίου, επαναστάτες η χαρά της εξουσίας.
Θα μου πείτε, γιατί κυνισμός κι όχι απλή βλακεία; Διότι η βλακεία φέρεται και άγεται, δεν γράφει ιστορία. Ο κυνισμός όμως γράφει. Και ο κυνισμός των Δυνατών
και ο κυνισμός εκείνων που το βάζουν στα πόδια μπροστά τους, όχι «για να πολεμήσουν μιαν άλλη μέρα», αλλά διότι «εγώ θα σώσω τον κόσμο, αδερφάκι μου;» ή το ακόμα πιο πάνσοφο «δεν αλλάζει τίποτα, όλοι ίδιοι είναι». Ή το αισιόδοξο «είσαι από χέρι χαμένος».
Μια φορά κι έναν καιρό, 700 Θεσπιείς και 300 Λάκωνες πήγαν και στάθηκαν του θανατά. «Πού πάτε, μωρέ;» τους είπαν οι πιο καλώς γνωρίζοντες, οι νουνεχείς κι εχέφρονες, «θα νικηθείτε»! «No problem» αποκρίθηκαν οι μυροβλύτες, «θα νικήσουν οι επόμενοι».
Και οι επόμενοι νίκησαν...

email: stathis@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα