"ΣΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ" - ΜΟΥΣΙΚΟΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

               

Μουσικοφιλολογική εκδήλωση στη «Διέξοδο» αφιερωμένη στον  Καβάφη

Φέτος συμπληρώνονται  150 χρόνων από την γέννηση και 80 χρόνια από τον θάνατο του κορυφαίου Αλεξανδρινού ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη.

Με αφορμή το γεγονός αυτό η «Διέξοδος» διοργανώνει μουσικοφιλολογική εκδήλωση με τον τίτλο «σα μουσική τη νύχτα».

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2013, στις 8.30 το βράδυ και  θα περιλαμβάνει μια γνωριμία με τον ποιητή καθώς και  ανάλυση  της  ζωής  και αντιπροσωπευτικά δείγματα από το  τεράστιο έργο του από τον φιλόλογο Δημήτρη Δραγγανά,  απαγγελίες ποιημάτων του που εκπέμπουν  ένα σύνολο συναισθημάτων, ιστορικών αναφορών  και   διαχρονικών νοημάτων  από τον Πέτρο Σκαρμούτσο καθώς και μουσική επένδυση  από την   πιανίστα Αμαλία Κουτσαγγέλη.

Για την εκδήλωση δεν θα αποσταλούν ατομικές προσκλήσεις και η  είσοδος στη «Διέξοδο» θα είναι, όπως πάντα, ελεύθερη

Διαβάστε περισσότερα

ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ... ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ΤΗΣ ΕΕ!

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Απερίγραπτες διαστάσεις έχει προσλάβει πλέον ο εξευτελισμός του κύρους της χώρας μας σε διεθνές επίπεδο μετά την υπαγωγή της στο ταπεινωτικό καθεστώς του Μνημονίου και την παγκόσμια, όχι μόνο πανευρωπαϊκή, εκστρατεία απαξίωσής της ως παράδειγμα προς αποφυγή. Οι προχθεσινές περιφρονητικές δηλώσεις ενός Αυστριακού υπαλλήλου της ΕΕ τίναξαν στον αέρα την απεγνωσμένη προσπάθεια του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να πείσει κάποιους αφελείς ότι δήθεν έχει... «αποκατασταθεί το διεθνές κύρος της χώρας» και έχει ενισχυθεί η διαπραγματευτική της θέση. Δράστης κάποιος Τόμας Βίζερ, επικεφαλής μιας βοηθητικής επιτροπής της Ευρωομάδας των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης.

Η βοηθητική αυτή επιτροπή ονομάζεται Ομάδα Εργασίας του Eurogroup (EuroWorking Group) και απλώς προετοιμάζει τις συνεδριάσεις των υπουργών Οικονομικών και στη συνέχεια ελέγχει από νομική και τεχνική σκοπιά τις αποφάσεις του Eurogroup, χωρίς να έχει αρμοδιότητα να αποφασίσει τίποτα, απλώς να επισημάνει νομοτεχνικές ατέλειες, αν υπάρχουν σε κάποια απόφαση. Ενώ λοιπόν ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, η κυβέρνηση ολόκληρη υποτίθεται ότι διαπραγματεύονται σκληρά και υπερασπίζονται σθεναρά τα ελληνικά συμφέροντα, βγήκε αυτός ο Βίζερ και δήλωσε ότι βλέπει συμφωνία όχι μέσα στον Νοέμβριο, άντε το πολύ τις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη που λέει η κυβέρνηση, αλλά μετά από... τέσσερις πέντε μήνες! Η ελληνική κυβέρνηση και η τρόικα «απέχουν μίλια και δισεκατομμύρια» στις θέσεις τους αναφορικά με το δημοσιονομικό κενό της Ελλάδας για το 2014, δήλωσε ο Βίζερ. Αποφάσεις θα ληφθούν «μετά τις διακοπές του σκι» πρόσθεσε.

Εκτακτα τα είπε, μόνο που αυτές οι διακοπές για σκι στις οποίες αναφέρθηκε είναι τον... Φεβρουάριο! «Από τεχνοκρατική σκοπιά δεν υπάρχει πρόβλημα οι αποφάσεις να παραπεμφθούν για τον επόμενο χρόνο» διευκρίνισε με αγγελική αθωότητα, «αν και οι ανάγκες σε ρευστότητα κάποια στιγμή θα είναι αισθητές» έσπευσε να προσθέσει με νόημα. Ανοιχτός εκβιασμός δηλαδή με διακριτικό... μαφιόζικο στυλ! «Δεν υπάρχει κινητικότητα και τα σημάδια είναι κακά» διαπίστωσε και εξήγησε ότι η κυβέρνηση Σαμαρά δεν έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της για να της δώσουν αυτή την... ανθυποδόση του ενός δισεκατομμυρίου ευρώ, οπότε «απλώς δεν θα υπάρξουν χρήματα»!

Κατά τον Βίζερ, το σημαντικότερο είναι «τα μηνύματα που στέλνει η Αθήνα με την κωλυσιεργία της» εν όψει και του τέλους του Μνημονίου σε περίπου έξι μήνες, υπογράμμισε. Εδώ υπάρχουν δύο τουλάχιστον ζητήματα. Το πρώτο είναι από πού αντλεί το πολιτικό θράσος ο Αυστριακός υπάλληλος της ΕΕ να εκβιάζει την Ελλάδα με έμμεσο τρόπο, να προδιαγράφει πότε θα αποφασίσουν οι υπουργοί της Ευρωζώνης για τη χώρα μας, να αποφασίζει και να ανακοινώνει αυτός αν η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου έχει εκπληρώσει ή όχι τα καθήκοντα που της έβαλαν οι άλλοι υπάλληλοι, αυτοί της ΕΕ, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ που συμμετέχουν στην τρόικα. Σε ό,τι αφορά τον Τύπο, είναι ο εξευτελισμός της Ελλάδας λόγω της υπαγωγής της σε καθεστώς μνημονιακής υποτέλειας που του επιτρέπει αυτή τη θρασύτητα. Σε ό,τι αφορά την ουσία, είναι προφανές ότι δρα κατ' εντολήν των Γερμανών και λέει αυτός τα πράγματα που δεν θέλουν να πουν αυτή την ώρα δημοσίως οι ηγέτες του Βερολίνου.

Το δεύτερο και σοβαρότερο ζήτημα είναι ότι όλη αυτή η μεθόδευση αποσκοπεί στον πειθαναγκασμό της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου να υπογράψει την άνοιξη και νέο Μνημόνιο! Οι Γερμανοί το έχουν ήδη διαμηνύσει ότι θεωρούν πως η Ελλάδα πρέπει να υπαχθεί και σε νέο Μνημόνιο. Θέλουν έτσι να είναι σίγουροι εκ των προτέρων ότι δεν θα έχει κανένα περιθώριο φιλολαϊκών κινήσεων οποιαδήποτε κυβέρνηση με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα σχηματιστεί ενδεχομένως μελλοντικά. Η κυβέρνηση Σαμαρά υποκρίνεται ότι αντιστέκεται και οι εκπρόσωποι της ΕΕ χρονοτριβούν και πάνε για... σκι επειδή και οι δύο πλευρές γνωρίζουν ότι η κυβέρνηση δεν έχει άμεσες ανάγκες ρευστότητας που να αφορούν σε πληρωμές ομολόγων ή δανείων προς ξένους.

Μπορεί έτσι να τη βγάλει μέχρι τον Μάρτιο. Εννοείται ότι στο διάστημα αυτό θα «γδάρει» φορολογικά τους Ελληνες και θα συνεχίσει η κυβέρνηση Σαμαρά να μην πληρώσει τίποτα από όσα χρωστάει το Δημόσιο σε ιδιώτες, ενώ οι τράπεζες δεν θα δίνουν δάνεια στις επιχειρήσεις. Ετσι, την άνοιξη, με την οικονομία σε κατάσταση ασφυξίας, οι Γερμανοί εκτιμούν ότι η κυβέρνηση θα... εκλιπαρεί την υπαγωγή της χώρας μας σε νέο Μνημόνιο!

*Δημοσιεύθηκε στο "ΕΘΝΟΣ" την Πέμπτη 14 Νοεμβρίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

Λόρδε μου, δεν πάτε καλύτερα για ψάρεμα;

Βαρυσήμαντο λόγο εκφώνησε ο πρωθυπουργός στη χτεσινή σύναξη των ηγετών της ΕΕ. Λόγο σπαραξικάρδιο. Το θέμα του ήταν η ανεργία των νέων στην Ελλάδα. Η τοποθέτησή του ήταν πιο σπαραξικάρδια ακόμα και από την αντίστοιχη που είχε κάνει πριν μερικούς μήνες από κινεζικού εδάφους. Κάθε πρωί που ξυπνάει – είχε πει τότε από την Κίνα ο κ.Σαμαράς - το πρώτο πράγμα που τον απασχολεί είναι οι νέοι. Και, συγκεκριμένα, οι άνεργοι νέοι...

Το ίδιο μάλλον θα πρέπει να συμβαίνει κατά το πρωινό ξύπνημα της κυρίας Μέρκελ, των κκ.Σόιμπλε, Ολάντ, Μπαρόζο, Ρομπάι (αν υποθέσουμε ότι αυτός ξυπνάει ποτέ…) κλπ. Απόδειξη: Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες οι ηγέτες της ΕΕ μαζεύτηκαν για να καταλήξουν στην εφαρμογή προγραμμάτων «αντιμετώπισης» - όπως τα αποκαλούν - της ανεργίας των νέων.

Δε θα σταθούμε στο πού θα πάνε τα λεφτά που αποφάσισαν να διαθέσουν (σ.σ.: στο πώς, δηλαδή, αυτά τα λεφτά θα μοιραστούν ανάμεσα στους… εργοδότες και όχι στους ανέργους). Θα σταθούμε στο ποσό, στο ύψος των χρημάτων, με το οποίο σχεδιάζουν να «αντιμετωπίσουν» την ανεργία:

Πρόκειται για 6 δις ευρώ!

Αυτό είναι όλο κι όλο το ποσό με το οποίο υπόσχονται ότι το 60% των νέων της Ελλάδας θα πάψουν να είναι άνεργοι... Αυτό είναι το ποσό με το οποίο λένε ότι το 55% των νέων της Ισπανίας θα πάψουν να είναι άνεργοι…. Αυτό είναι το ποσό με το οποίο λένε ότι το 39% των νέων της Ιταλίας θα πάψουν να είναι άνεργοι… Αυτό είναι το ποσό με το οποίο λένε ότι το 38% των νέων της Πορτογαλίας θα πάψουν να είναι άνεργοι… Αυτό είναι το ποσό με το οποίο λένε ότι τα 20 εκατομμύρια των ανέργων της ΕΕ  θα πάψουν να είναι άνεργοι!

Δηλαδή:
Τα 6 δις ευρώ (που κι αυτά στο μεγάλο κεφάλαιο θα τα δώσουν για να λένε μετά ότι τα έδωσαν για τους ανέργους) αντιστοιχούν σε 300 ευρώ για κάθε άνεργο από τα 20 εκατομμύρια ανέργους των κρατών - μελών της ΕΕ. Έτσι θα σώσουν τους λαούς από την ανεργία. Με προγράμματα που αντιστοιχούν σε 300 ευρώ (άπαξ) προς κάθε άνεργο. Αν επομένως είστε άνεργος, εκείνο που «έχετε λαμβάνειν», είναι κάτι λιγότερο από ένα ευρώ την ημέρα, για κάθε μέρα, επί ένα ολόκληρο χρόνο! Αν αυτό δεν είναι μια απτή απόδειξη του «ευρωπαϊκού ιδεώδους», αν δεν είναι μια αποστομωτική απάντηση σε εκείνους τους άμυαλους που θέλουν να αποδεσμευτεί η χώρα από την ΕΕ, τότε τι είναι;…

Για να έχουμε, δε, μια τάξη μεγέθους της έγνοιας του ευρωενωσιακού οικοδομήματος για τους ανέργους, δεν έχουμε παρά να την μετρήσουμε και να την συγκρίνουμε  (την έγνοια της ΕΕ για τους νέους άνεργους) με κάποια άλλα ενδιαφέροντα μεγέθη. Προσέξτε:

• Τα 6 δισ. ευρώ τους για την «αντιμετώπιση της ανεργίας» είναι το 0,2% του προϋπολογισμού της Γερμανίας. Μέχρι εκεί φτάνει η έγνοια τους για την ανεργία των νέων…
•  Τα 6 δισ. ευρώ τους για την «αντιμετώπιση της ανεργίας» είναι το... 0,03% του ΑΕΠ των 16 τρις ευρώ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μέχρι εκεί φτάνει η έγνοια τους για την ανεργία των νέων….
• Τα 6 δισ. ευρώ τους για την «αντιμετώπιση της ανεργίας» είναι το... 0,05% του ΑΕΠ των 12 τρις ευρώ της Ευρωζώνης. Μέχρι εκεί φτάνει η έγνοια τους για την ανεργία των νέων…

Και το κυριότερο:
Για να έχουμε μια ακόμα καλύτερη τάξη μεγέθους της έγνοιας του ευρωενωσιακού οικοδομήματος για τους ανέργους, δεν έχουμε παρά να την μετρήσουμε και να την συγκρίνουμε  με τις πραγματικές έγνοιες των ηγετών της. Προσέξτε:
Σε τι ακριβώς αντιστοιχούν τα 6 δις ευρώ της ΕΕ «για τους ανέργους»; Αντιστοιχούν στο... 0,13% των «πακέτων» με τα οποία η ΕΕ τροφοδότησε τις τράπεζες, μόνο κατά τη διετία Οκτώβρης 2008 - Οκτώβρης 2010! Τόση είναι η «λατρεία» της ΕΕ προς τους άνεργους νέους. Τόση είναι η φροντίδα της προς τους νέους. Τόση είναι η έγνοια της για την ανεργία: Η φροντίδα της ΕΕ προς τους ανέργους αντιστοιχεί στο 0,13% της λατρείας της προς τους τραπεζίτες, προς τα μονοπώλια και τους κεφαλαιοκράτες! Μάλιστα είναι ακόμα μικρότερη, αφού από το 2010, που ήταν η τελευταία φορά που δόθηκαν από τον τότε επίτροπο Αλμούνια στοιχεία για τις ενισχύσεις προς τις ευρωπαϊκές τράπεζες, ποτέ δεν ξαναδόθηκαν τέτοια επίσημα στοιχεία για το βουνό από λεφτά που, έκτοτε, συνεχώς και αδιαλείπτως εξακολουθεί να διαθέτει η ΕΕ στους τραπεζίτες με τη μορφή ενισχύσεων, εγγυήσεων και «πακέτων»...
Αυτή είναι η ΕΕ. Η μόνη ΕΕ που υπάρχει: Η ΕΕ των επιδοτούμενων τραπεζιτών και των εξανδραποδιζόμενων λαών. Ως εκ τούτου, η «έγνοια» της ΕΕ για τους ανέργους δεν θα μπορούσε παρά να συνιστά σήμα κατατεθέν του ταξικού κανιβαλισμού και της πολιτικής ευρω-προστυχιάς των λιμοκοντόρων «λόρδων» που την απαρτίζουν. Σαν αυτόν τον κύριο, τον επικεφαλής του EuroWorking Group, ο οποίος αυτή την εποχή δεν μπορεί να ασχοληθεί με τα δισεκατομμύρια των (νέων) μέτρων που σχεδιάζονται μεταξύ κυβέρνησης – τρόικας – Βρυξελλών εις βάρος του ελληνικού λαού. Τώρα έχει σημαντικότερες ασχολίες. Ετοιμάζεται να πάει για… σκι. Μόλις, όμως, γυρίσει από το σκι – μας το υποσχέθηκε – θα μας ανακοινώσει και τα μέτρα. Και είναι σίγουρο ότι θα τα επιβάλει τα μέτρα. Εκτός αν ο λαός κάνει το «θαύμα» του. Και τους στείλει για… ψάρεμα.
 
email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Πρωτογενές πλεόνασμα τζουτζέδων...

Τέσσερις ημέρες έμεινε στον αέρα η δήλωση Ερντογάν που γκάριζε ότι «δεν υπάρχει Κύπρος», ώσπου ο πολυπράγμων υπουργός Εξωτερικών να ασχοληθεί και να απαντήσει (με μια απάντηση για γέλια - αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Και λέω «γκάριζε» η δήλωση Ερντογάν, διότι ο άνθρωπος πιστεύει πλέον ότι οι γάιδαροι πετάνε, ότι η «Κύπρος δεν υπάρχει» και ότι οι μαντίλες είναι σάβανα για Κούρδους αγωνιστές.

Βεβαίως, ο κ. Ερντογάν τη δουλειά του κάνει. Η επιβολή στην τουρκική κοινωνία της νεοϊσλαμιστικής ατζέντας του κυβερνώντος κόμματος, βιαίως ή στο λάου-λάου, είναι πρόβλημα του τουρκικού λαού και ο ίδιος πρέπει να το αντιμετωπίσει. Η νεοοθωμανική ατζέντα όμως, ή καλύτερα η νεοοθωμανική στρατηγική, μας αφορά κι εμάς. Μας αφορά και μας κόφτει.

Οσο λοιπόν η δήλωση Ερντογάν πέταγε σαν γάιδαρος στον αέρα και γκάριζε ότι «Κύπρος δεν υπάρχει», ο Γιωργάκης βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη και φύτευε δεντράκια (μαζί με τη γλάστρα τους!) στο πάρκο Γκεζί - εκεί που έγιναν οι πρόσφατες μεγάλες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στην Πόλη.

Εύκολος στα εύκολα (στις συμβολιστικές κινήσεις) ο Γιωργάκης, αλλά ραγιάς στα δύσκολα (στη νεοοθωμανική στρατηγική), δεν βρήκε ούτε μια λέξη να πει κόντρα στη συγκεκριμένη δήλωση Ερντογάν, παρ’ ότι, ως πρώην υπουργός Εξωτερικών και ο ίδιος, ξέρει ή όφειλε να ξέρει τη διπλωματική βαρύτητα των δηλώσεων που δημιουργούν προηγούμενο όταν μένουν αναπάντητες.

Αλλά σε τι να απαντήσει ο ποδηλάτης που έβαλε το δάκτυλό του στην αλυσίδα του ατίθασου οχήματος εν κινήσει; Τι να πει ο εκ των εμπνευστών του Σχεδίου Ανάν; Τι να πει ο άνθρωπος

που μαζί με τον μακαρίτη Τζεμ κατέστρωνε τον πολιτικώς ορθό τρόπο που θα έπρεπε να γράφονται τα βιβλία της Ιστορίας για τα σχολεία, ώστε να μην υπομιμνήσκουν τάχα παλαιά μίση; (Ενώ στην πραγματικότητα, διά της λήθης, δεν θα μπορούσαν παρά να οδηγήσουν στην επανάληψη των ίδιων λαθών, άρα νέων τραγωδιών.)

Πρέπει να έχεις μυαλό κουκούτσι (και να το επιχορηγεί ο Σόρος, όπως επιχορήγησε και την αντίστοιχη ξυγγραφή) για να πιστεύεις ότι η λήθη μπορεί να είναι πιο χρήσιμη από την α-λήθεια στα ανθρώπινα. Ολβιος όστις ιστορίης έσχε μάθησιν! και για έναν λαό η αυτογνωσία αποτελεί προϋπόθεση του ζην, του επιζήν (κι ενίοτε του ευ ζην). Ο Γιωργάκης υπήρξε στο αντίθετο πακέτο. Βουτηγμένος μέσα στον «αυτοπροσδιορισμό», τις «αφηγήσεις», τα «φαντασιακά» και τις λοιπές αμερικανιές, υπήρξε η χαρά του Τζεμ, όταν η βλακώδης πολιτική του ελάμβανε σάρκα και οστά σε περιπτώσεις όπως το δυσώνυμο έργο της κυρίας Ρεπούση τότε, ή τα δεντράκια στην πλατεία Γκεζί σήμερα - φυτεμένα μέσα στη γλάστρα τους, από χέρι του θανατά.

Η κυβερνητική διαδρομή Γιωργάκη απ’ το «λεφτά υπάρχουν» ώς το Καστελόριζο υπήρξε σύντομη, το έργο του όμως θανάσιμο. Σαν το δενδράκι στην πλατεία Γκεζί έθαψε τότε την ίδια την Ελλάδα σε χώμα βαρύ. Μαύρο. Απ’ τα τευτονικά δάση φερμένο. Το έγκλημα Γιωργάκη

έχει μείνει ώς τώρα ατιμώρητο. Η σύσταση «μίας και μόνης Εξεταστικής Επιτροπής για το πώς φθάσαμε στο Μνημόνιο» που υποσχέθηκε ο κ. Σαμαράς προκειμένου να υφαρπάξει την ψήφο των Ελλήνων, έγινε συμμετοχή του κ. Βενιζέλου στην κυβέρνηση, έγινε ΦΠΑ στις μπουγάτσες, χαράτσι στα ακίνητα, λίστα Λαγκάρντ κι αυτοκτονίες ανθρώπων που δεν κατάλαβαν από πού τους ήρθε. Απ’ αυτούς

τους τύπους τούς ήρθε. Απ’ αυτούς τους ίδιους που τώρα «προσπαθούν» να μας «σώσουν» απ’ όσα μας έκαναν τριάντα χρόνια τώρα. Κάνοντας τα ίδια και χειρότερα.

Τύποι όπως ο κ. Βενιζέλος που χαριεντιζόταν από του βήματος της Βουλής ότι έχει πάρει τα αμυντικά σχέδια της χώρας απ’ το υπουργείο στο σπίτι του για να τυλίγει, σαν σε λαδόκολλα, ρέγγες και παστές σαρδέλες.

Οι τύποι που μας κυβερνούν ετοιμάζονται να καταθέσουν τον νέο προϋπολογισμό - ο προϋπολογισμός είναι νόμος του κράτους. Γνωρίζουν ότι ο προϋπολογισμός που φτιάχνουν είναι ψεύτικος. Γνωρίζουν ότι θα τον αλλάξουν καταπώς θα γουστάρει η Τρόικα. Ολοι το λέμε κι όλοι το γράφουν -ακόμα και οι «δικές τους» εφημερίδες- κι όμως δεν τρέχει μία! Εθιστήκαμε στο παραμύθιασμα. Και είναι το παραμύθιασμα η ηρωίνη, η «παραμύθα» της πολιτικής.

Μόλις χθες ο κ. Βενιζέλος δήλωνε ότι «τώρα(!!) βγαίνουμε απ’ την κρίση»!! Οτι «θα βγούμε απ’ το Μνημόνιο νωρίτερα απ’ ό,τι αναμένεται». Ξέρει ότι λέει ψέματα κι όμως τα λέει, διότι ώς τώρα, ουδέν κόστος είχε, ουδεμία τιμωρία υπέστη.

«Λέω την αλήθεια και δεν μ’ αρέσει να υποκρίνομαι» κομπορρημονεί ο κ. Γεωργιάδης λέγοντας το πρωί ότι δεν θα απολύσει τους γιατρούς που απολύει το βράδυ. Θα μιλούσε κανείς για καραγκιόζηδες της ελεεινής μορφής, αν δεν υπήρχε ο κίνδυνος να προσβάλει τον Καραγκιόζη.

Πλην όμως, το μόνον πλέον πρωτογενές πλεόνασμα που παρουσιάζει αυτή η χώρα είναι αυτών των καραγκιόζηδων - «τοιούτους έχομεν αρχιερείς» καθώς έλεγε ο ποιητής, έχοντας δει στον καιρό του πολύ λιγότερους τζουτζέδες...

email: stathis@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Τραπεζοκρατία: Δημοκρατία της Βενετίας, Draghi και Goldman Sachs. Του Ε.Τουσέν

Από τον 12ο αιώνα έως τις αρχές του 14ου, το Τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών, παρόν σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, μετατράπηκε σε τραπεζίτη των ισχυρών και συμμετείχε στη χρηματοδότηση ορισμένων σταυροφοριών.

Στις αρχές του 14 ου αιώνα, έγινε ο μεγαλύτερος πιστωτής του βασιλιά της Γαλλίας, Φιλίππου Δ’ του Ωραίου (Philippe le Bel).
Αντιμέτωπος με το βάρος ενός χρέους που επιβάρυνε τα οικονομικά του, ο Φίλλιπος ο Ωραίος ξεφορτώθηκε τους  πιστωτές και το χρέος του δαιμονοποιώντας το Τάγμα των Ναΐτών Ιπποτών, κατηγορώντας το για πολλαπλά εγκλήματα[2] . Το Τάγμα απαγορεύτηκε, δημεύτηκε η περιουσία του και οι ηγέτες του εκτελεστήκαν.
Έλειπε ένα κράτος και μια γη στο Τάγμα των Ναΐτών Ιπποτών για να αντιμετωπίσει τον βασιλιά της Γαλλίας. Ο στρατός (δεκαπέντε χιλιάδες άνδρες  εκ των οποίων 1.500 Ιππότες), η περιουσία και οι πιστώσεις που είχε χορηγήσει το Τάγμα δεν το προστάτεψαν από την ισχύ ενός Κράτους  που είχε αποφασίσει να αφανίσει τον κυριότερο πιστωτή του.
Την ίδια εποχή (11 ος - 14 ος αιώνας), οι Ενετοί τραπεζίτες χρηματοδοτούν επίσης τις Σταυροφορίες και δανείζουν χρήματα στους ισχυρούς της Ευρώπης, αλλά ελίσσονται πολύ πιο επιδέξια από το Τάγμα των Ναΐτών Ιπποτών. Στη Βενετία, παίρνουν το κεφάλι του κράτους, δίνοντάς του τη μορφή μιας δημοκρατίας. Χρηματοδοτούν το μετασχηματισμό της Βενετίας, μια πόλη-κράτος, σε μια αληθινή αυτοκρατορία που περιλαμβάνει τη Κύπρο, την Εύβοια ( Νεγκροπόντε) και την Κρήτη.
Υιοθετούν μια ακαταμάχητη στρατηγική για να πλουτίσουν σταθερά και να εξασφαλίσουν την αποπληρωμή των πιστώσεων τους: αποφασίζουν οι ίδιοι να χρεώσουν το Ενετικό Κράτος  στις τράπεζες που κατέχουν. Οι όροι των δανειακών συμβάσεων ορίζονται από τους ίδιους, καθώς είναι ταυτόχρονα ιδιοκτήτες των τραπεζών και αρχηγοί του Κράτους.
Ενώ ο Φίλλιπος ο Ωραίος είχε συμφέρον να απαλλαγεί από τους πιστωτές του για να απελευθερωθεί από το βάρος του χρέους, το Ενετικό Κράτος επέστρεφε στο ακέραιο το χρέος στους τραπεζίτες, οι οποίοι είχαν εξάλλου και την ιδέα να δημιουργήσουν τίτλους του δημόσιου χρέους που μπορούσαν να κινηθούν από τη μία τράπεζα στην άλλη. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές είχαν αρχίσει να εδραιώνονται[3] . Αυτός ο τύπος δανείου είναι ο προάγγελος της κυριότερης μορφής του δημόσιου χρέους, όπως το γνωρίζουμε το 21ο αιώνα.
Επτά αιώνες μετά τη συντριβή του Τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών από τον Φίλιππο τον Ωραίο, οι σημερινοί τραπεζίτες της Ευρώπης, όπως και οι προκάτοχοί τους Ενετοί ή Γενουάτες,  δεν χρειάζεται να ανησυχούν σε σχέση με τις νυν κυβερνήσεις.
Τα εθνικά κράτη και το κράτος πρωτοκαθεδρίας, που είναι η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ίσως πιο σύνθετα και περίπλοκα από ό, τι  οι δημοκρατίες της Βενετίας (ή της Γένοβας) του 13 - 16 ου αιώνα, αλλά συνιστούν εξίσου τα ωμά όργανα της εξουσίας της άρχουσας τάξης, δηλαδή   του 1% εναντίον του 99%.
Ο Mario Draghi, πρώην στέλεχος της Goldman Sachs στην Ευρώπη, διευθύνει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι  τραπεζίτες των ιδιωτικών τραπεζών έχουν τοποθετήσει τους εκπροσώπους τους ή τους συμμάχους τους σε καίριες θέσεις στις κυβερνήσεις και στις διοικήσεις των δημόσιων υπηρεσιών. Τα μέλη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι πολύ  πρόθυμοι να προστατεύσουν τα συμφέροντα της ιδιωτικής χρηματοπιστωτικής αγοράς, και η συντεχνιακή πίεση που ασκούν οι τράπεζες στους βουλευτές, στις ρυθμιστικές αρχές και στους Ευρωπαίους δικαστές είναι εξαιρετικά αποτελεσματική.
Αν και μια χούφτα μεγάλων καπιταλιστικών τραπεζών βρίσκεται στο προσκήνιο  αυτά τα τελευταία χρόνια, αυτό δεν πρέπει να επισκιάζει το ρόλο των μεγαλύτερων ιδιωτικών εταιρειών της βιομηχανίας και του εμπορίου, οι οποίοι χρησιμοποιούν και  εκμεταλλεύονται την εγγύτητα τους με τις κρατικές δομές με τρόπο τόσο επιδέξιο όσο και οι τραπεζίτες.
Η άρρηκτη διασύνδεση και επικάλυψη μεταξύ των τραπεζών, των βιομηχανικών και εμπορικών επιχειρήσεων, και των μεγάλων ιδιωτικών συγκροτημάτων της επικοινωνίας είναι επίσης ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα του καπιταλισμού στην τρέχουσα φάση του όπως και στις προηγούμενες.
Πράγματι, από τη στιγμή που νίκησε ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής  και εγκαθιδρύθηκε ως  κυρίαρχος κοινωνικός σχηματισμός, η εξουσία ασκείται από εκπροσώπους των μεγάλων ιδιωτικών ομίλων και των συμμάχων τους.
Από ιστορικής άποψης, τα τριάντα χρόνια που ακολούθησαν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο με  το New Deal που ξεκίνησε ο πρόεδρος Ρούσβελτ το 1933,  εμφανίζονται σαν παρένθεση, στη διάρκεια της οποίας η άρχουσα τάξη αναγκάστηκε να κάνει παραχωρήσεις προς τα λαϊκά στρώματα, περιορισμένες μεν, αλλά πραγματικές. Τα μεγάλα αφεντικά αναγκάστηκαν να κρύψουν την επιρροή τους στο Κράτος.
Με τη νεοφιλελεύθερη στροφή που αρχίζει στα τέλη της δεκαετίας του 1970, εγκατέλειψαν την διακριτικότητα. Η δεκαετία του 1980 ανεβάζει στο προσκήνιο μια κυρίαρχη  τάξη που χωρίς εμπόδια οδηγεί με κυνισμό την κούρσα προς το κέρδος και την γενικευμένη εκμετάλλευση των ανθρώπων και της φύσης.
Η περιβόητη  ρήση  της Μάργκαρετ Θάτσερ «There is no alternative, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» σηματοδοτεί μέχρι σήμερα το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό τοπίο, με  βίαιες επιθέσεις  στα κοινωνικά δικαιώματα και στις κοινωνικές κατακτήσεις.
Ο Mario Draghi, η Angela Merkel, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι (μέγας Ιταλός εργοδότης), ο José Manuel Barroso εμφανίζονται ως εμβληματικές φυσιογνωμίες της συνέχισης του θατσερικού σχεδίου.
Η ενεργή συνενοχή των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων (από τον Schröder μέχρι τον Ολάντ, περνώντας από τους Μπλερ, Μπράουν, Παπανδρέου, Θαπατέρο, Socrates, Λέττα, Di Rupo και πολλούς άλλους) δείχνει μέχρι ποιο  σημείο έχουν ενταχθεί στη λογική του καπιταλιστικού συστήματος και έχουν γίνει μέρος του συστήματος όπως επίσης  ο Μπαράκ Ομπάμα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Όπως δήλωσε ο Αμερικανός δισεκατομμυριούχος Warren Buffett: «Πρόκειται για ταξικό πόλεμο, και είναι η τάξη μου που νικά».
Το σύστημα του δημόσιου χρέους, όπως λειτουργεί στον καπιταλισμό αποτελεί έναν μόνιμο μηχανισμό για τη μεταφορά του πλούτου που παράγεται από το λαό προς την καπιταλιστική τάξη.
Ο μηχανισμός αυτός ισχυροποιήθηκε με την κρίση που ξεκίνησε το 2007-2008, καθώς οι ζημίες και τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών μετατράπηκαν σε δημόσια χρέη. Σε μια πολύ μεγάλη κλίμακα, οι κυβερνήσεις έχουν κοινωνικοποιήσει τις ζημιές των τραπεζών, έτσι ώστε οι ίδιες να συνεχίσουν να κάνουν κέρδη που διανέμουν στους καπιταλιστές ιδιοκτήτες τους.
Οι κυβερνήσεις  είναι οι άμεσοι σύμμαχοι των μεγάλων τραπεζών και θέτουν τους δημόσιους πόρους στην υπηρεσία τους. Υπάρχει ένα μόνιμο εκκρεμές μεταξύ των μεγάλων τραπεζών και των κυβερνήσεων. Ο αριθμός των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών, ή των πρωθυπουργών, που προέρχονται απευθείας από τις μεγάλες τράπεζες ή που πηγαίνουν στις τράπεζες όταν φύγουν από τη κυβέρνηση δεν παύει να αυξάνεται από το 2008.
Το επάγγελμα της τράπεζας παραείναι βασικό για την οικονομία ώστε να αφήνεται στα χέρια του ιδιωτικού τομέα. Πρέπει να κοινωνικοποιηθεί ο τραπεζικός τομέας (που συνεπάγεται την  απαλλοτρίωση του) και να τεθεί υπό τον έλεγχο των πολιτών (τραπεζικών υπάλληλων, πελατών, ενώσεων και εκπροσώπων των τοπικών πολιτικών φορέων), διότι πρέπει να υπόκειται στους κανόνες μιας δημόσιας υπηρεσίας [4][4] και τα έσοδα που δημιουργεί η δραστηριότης  του, να χρησιμοποιούνται για το κοινό καλό.
Το δημόσιο χρέος που  πολλαπλασιάστηκε για να σώσει τις τράπεζες είναι τελεσίδικα παράνομο και πρέπει να καταγγελθεί. Ένας λογιστικός  έλεγχος από τους πολίτες πρέπει να προσδιορίσει και τα υπόλοιπα μη νομιμοποιημένα ή /και παράνομα χρέη και να επιτρέπει μια κινητοποίηση έτσι ώστε να μπορέσει  να πάρει μορφή μια αντι-καπιταλιστική εναλλακτική λύση.  Η κοινωνικοποίηση των τραπεζών και η  ακύρωση/καταγγελία των μη νομιμοποιημένων χρεών πρέπει να είναι μέρος ενός ευρύτερου προγράμματος [5][5].
Όπως στη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βενετίας, έτσι και σήμερα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην πλειονότητα των πιο βιομηχανοποιημένων χωρών του πλανήτη, το κράτος βρίσκεται σε ώσμωση με τη μεγάλη ιδιωτική τράπεζα και αποπληρώνει υπάκουα το χρέος.
Η μη αποπληρωμή του μη νομιμοποιημένου χρέους, η κοινωνικοποίηση των τραπεζών όπως και άλλα μέτρα ζωτικής σημασίας θα  κάνει τον λαό παράγοντα της ίδιας της ιστορίας του. Πρέπει   οι Κυβερνήσεις να γίνουν τόσο πιστές στους καταπιεσμένους όσο πιστές είναι οι κυβερνήσεις Μέρκελ και Ολάντ στις μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες.
Μια τέτοια λαϊκή κυβέρνηση θα πρέπει να διεισδύσει στην ιερή μεγάλη ιδιωτική περιουσία για να αναπτύξει αγαθά  κοινής ιδιοκτησίας, σεβόμενη ταυτόχρονα τα όρια αντοχής της φύσης. Τέτοια κυβέρνηση θα πρέπει επίσης να πραγματοποιήσει μια ριζική ρήξη με το καπιταλιστικό Κράτος και να εξαλείψει όλες τις μορφές καταπίεσης. Θα χρειαστεί μια αυθεντική επανάσταση.
[1] Ο Eric Toussaint, διδάκτωρ πολιτικών επιστημών, είναι πρόεδρος της CADTM Βελγίου (Επιτροπή για την κατάργηση του χρέους του Τρίτου Κόσμου, www.cadtm.org ) και μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου της ATTAC. Είναι συγγραφέας του Τραπεζοκρατία (Bancocratie), Aden Edition, Βρυξέλλες, 2013 και του Δίκη ενός υποδειγματικού ανθρώπου (de Procès d’un homme exemplaire), Εκδόσεις Al Dante, Μασσαλία, 2013. Έγραψε με τον Damien Millet, AAA. Audit Annulation Autre politique  (ΛΑΑ. Λογιστικός έλεγχος, Ακύρωση,  Άλλη πολιτική, Seuil, Παρίσι, 2012. Ο συγγραφέας ευχαριστεί τους Pauline Imbach, Stephanie Jacquemont, Damien Millet καιClaude Quemar για τις συμβουλές τους
[2] Δείτε David Graeber, Το Χρέος, 5.0000 Χρόνια Ιστορίας (Dette 5000 ans d’Histoire), Παρίσι, Οι Σχέσεις που απελευθερώνουν (Les liens qui libèrent), 2013 ; Thomas Morel et François Ruffin, Ζήτω η Πτώχευση (Vive la Banqueroute!),Παρίσι, Εκδόσεις Fakir, 2013.
[3] Fernand Braudel, Υλιστικός πολιτισμός, οικονομία και καπιταλισμός. 15ος – 18ος αιώνας (Civilisation matérielle, économie et capitalisme. XVe-XVIIIe siècle), Παρίσι, Armand Collin, 1979 , David Graeber, Το Χρέος, 5.000 Χρόνια Ιστορίας (Dette 5000 ans d’Histoire), Παρίσι, Οι Σχέσεις που απελευθερώνουν (Les liens qui libèrent), 2013.
4[4] Ο τραπεζικός τομέας θα πρέπει να είναι εξ ολοκλήρου δημόσιος, με εξαίρεση ενός μικρού συνεταιριστικού τομέα με τον οποίο θα μπορούσε να συνυπάρξει και να συνεργαστεί.
[5][5] Βλ. Damien Millet και Eric Toussaint, «Ευρώπη: Τι πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης για την κρίση;» http://cadtm.org/Europe-Quel-programme-d-urgence , που δημοσιεύθηκε στις 10 Ιουνίου 2012.
Δείτε επίσης: Thomas Coutrot Patrick Saurin και Eric Toussaint , «Ακύρωση του χρέους ή φορολόγηση του κεφαλαίου: Τι να διαλέξουμε;» http://cadtm.org/Annuler-la-dette-ou-taxer-le που δημοσιεύθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2013. Τέλος, δείτε: Τι να κάνουμε με το χρέος και το ευρώ; http://cadtm.org/Que -how-to-the-χρέους-και-ο-ευρώ, που δημοσιεύθηκε στις 30 Απριλίου 2013.

Διαβάστε περισσότερα

Σήμερα...

  Παραλειπόμενο απ’ τη συζήτηση στη Βουλή για την πρόταση δυσπιστίας στην κυβέρνηση: ουδείς απ’ την Αριστερά, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, αναφέρθηκε στο Κατοχικό Αναγκαστικό Δάνειο και τις Γερμανικές Πολεμικές Επανορθώσεις. Γιατί; είναι ήσσονος σημασίας το θέμα; είναι μια χαμένη υπόθεση;

Νομίζω -θα μου επιτρέψετε να το πω- ότι τα κόμματα της Αριστεράς πρέπει να επανεξετάσουν την «κομματική τους ρουτίνα». Τα προβλήματα που συνθέτουν τη δραματική κατάσταση της πατρίδας και του λαού πυκνώνουν, οι «λύσεις» που δίδονται απ’ τα ανδρείκελα είναι η μία χειρότερη απ’ την άλλη, κάθε «λύση» και νέο πρόβλημα.

Η κυβέρνηση επωφελείται απ’ την κατάσταση «σοκ και δέους» στην οποίαν έχει περιαγάγει τον λαό, εκμεταλλεύεται τον φόβο (που η ίδια παράγει) και την αδράνεια (που προκύπτει απ’ αυτόν το φόβο) για να επιτυγχάνει τους στόχους της τον έναν μετά τον άλλον, χρησιμοποιώντας, όπου χρειάζεται, την επικουρία του αυταρχισμού και της καταστολής.

Δεν θα απαριθμήσω τις επιτυχίες της κυβέρνησης, είναι γνωστές. Απ’ την οργάνωση ενός ολόκληρου «παρασυντάγματος» (κατά τον προσφυή ορισμό του κ. Κατρούγκαλου) έως την τέλεια εξάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, η κυβέρνηση των ανδρεικέλων έχει διατρέξει σε λίγο χρόνο μακρά διαδρομή. Τέτοια, όπως εκείνη του Τζένγκις Χαν - απ’ όπου περνά να μη φυτρώνει ξανά χορτάρι.

Μόνον σε μια μέρα, χθες, κι ενώ η κυβέρνηση «ροκανίζει» χρόνο με την Τρόικα, ώστε να εξευρεθούν οι τρόποι για να γίνουν όσα, κατά τη συζήτηση της πρότασης μομφής, έλεγε ότι δεν θα κάνει, ο κ. Γεωργιάδης άρχισε να απολύει γιατρούς, ο κ. Ερντογάν να δηλώνει ότι «Κύπρος γιοκ» και τα σενάρια για τον τελικό εξευτελισμό των συντάξεων να γράφονται.

Η κατάσταση αυτή δεν αντιμετωπίζεται με «επετειακές» μονοήμερες απεργίες ανά τρίμηνο («επετειακές» διότι η κάθε μία είναι η επέτειος της αποτυχίας της προηγούμενης), ούτε με «επαναστατική γυμναστική» που έχει παραιτηθεί απ’ την πολιτική, ούτε με πολιτικούς βερμπαλισμούς που έχουν παραιτηθεί απ’ τους αγώνες.

Αν υπάρχει κάποια άλλη πολιτική δύναμη, πρόμαχος του λαού εκτός απ’ την Αριστερά, ας βγει μπροστά. Οταν όμως βγαίνει μπροστά η Αριστερά, δεν έχει το δικαίωμα να προτείνει στον λαό την παθολογία της. Ο λαός υπήρξε επί μακρόν μεγάθυμος με την Αριστερά, της αναγνώριζε την ηθική της, αλλά φοβόταν τα λάθη της. Προτιμούσε το «από μακριά κι αγαπημένοι». Ομως

η κρίση έφερε λαό κι Αριστερά πιο κοντά παρά ποτέ στη μεταπολεμική ιστορία. Τώρα που ο λαός έχει πιο πολύ παρά ποτέ ανάγκη την Αριστερά, αυτή δεν μπορεί να του γυρίζει την πλάτη, ούτε από ανικανότητα ούτε από σεχταρισμό.

Εις ό,τι αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, όταν ήταν στο 4%, το ερώτημα ήταν: σε ποιους απευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ; Μετά τη γιγάντωση της επιρροής του το ερώτημα έγινε: ποιοι απευθύνονται στον ΣΥΡΙΖΑ;

Ποιοι και γιατί απευθύνονται σήμερα στο κόμμα του 4%, φέρνοντάς το σε ποσοστό κρίσιμο για τον λαό;

Απευθύνονται στον ΣΥΡΙΖΑ οι πολίτες διότι η κρίση απεκάλυψε τις φενάκες και τις αυταπάτες; Δέχονται οι πολίτες σήμερα ότι όσα έλεγε η Αριστερά του 4% ήταν σωστά και τώρα της δίνουν το ποσοστό που χρειάζεται για να τα κάνει πράξη;

Κι αν είναι έτσι, δεν θα ήταν παράλογο η Αριστερά του 30% (που έφθασε σ’ αυτό το ποσοστό ακριβώς επειδή έλεγε όσα έλεγε όταν ήταν στο 4%) να φοβάται ή να απεκδύεται το πρόγραμμα και τις υποσχέσεις της; Εκτός κι αν αίφνης ανακάλυψε ότι τότε έλεγε και καμμιά κουβέντα για να περνάει η ώρα, και τώρα,

αφού στο μεταξύ έγινε πιστευτή, επανεξετάζει τα πράγματα - υπό ποιο πρίσμα άραγε;

Η πιο αποτελεσματική προπαγάνδα του συστήματος είναι αυτή που ακούγεται και ως η πιο «λογική»: «δεν μπορεί ένα κόμμα του 30% να φέρεται όπως ένα κόμμα του 4%» (ασχέτως αν στο 30% το πήγε ο εαυτός του τού 4%). Η κρίση υπήρξε ο καταλύτης

για να εξετάσει ο λαός τι του έλεγε η Αριστερά.

Το βάθεμα της κρίσης είναι εξίσου καταλυτικό για να εξετάσει η Αριστερά τι της λέει ο λαός.

Το ΚΚΕ, ώς τώρα δείχνει σαν να πιστεύει ότι ο λαός ζητάει απ’ το κόμμα να καταγγέλλει συνεχώς τον ΣΥΡΙΖΑ ότι του δημιουργεί αυταπάτες. Ενας λαός που χάνεται, που ζητά απ’ την Αριστερά να τον υπερασπισθεί, που περιμένει απ’ την Αριστερά

κι επιδιώκει ο ίδιος τη δημιουργία θεσμών που θα τους πάρει στα χέρια του, ένας λαός στο χείλος της καταστροφής, υφίσταται απ’ το ΚΚΕ μιαν παράδοξη «χρηστομάθεια» που του λέει ότι αν δεν καταλάβει περισσότερα απ’ όσα έχει καταλάβει ώς τώρα, θα καταστραφεί.

Απ’ την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ, που έως τώρα πρότεινε στον λαό λύσεις που μεγάλο μέρος του λαού φάνηκε να επιδοκιμάζει κι ένα ακόμα μεγαλύτερο να εξετάζει, φαίνεται να επιχειρεί να πνιγεί μέσα στο νερό που ρίχνει στο κρασί του.

Η συγκυρία είναι κρίσιμη. Η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ έχουν μπει στην τελική ευθεία για το υπόλοιπον εκείνων των μέτρων (όπως κι αν ονομασθούν, Γ’ Μνημόνιο ή ό,τι άλλο) που θα ολοκληρώσουν τη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο. Η Αριστερά οφείλει να ανακόψει και να ανατρέψει αυτή τη διαδικασία τώρα.

Για να το επιτύχει, τα δύο ερωτήματα, «σε ποιους απευθύνεται η Αριστερά» και «ποιοι απευθύνονται στην Αριστερά», πρέπει να έχουν κοινή απάντηση, κατανοητή και ξεκάθαρη.

Στόχοι, στρατηγική, τακτική που αφορούν στην τύχη του λαού πρέπει όχι μόνον να είναι εις επίγνωσιν του λαού, αλλά και το όπλο του...

email: stathis@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

«Δεν υπάρχουν λεφτά»; Κι αυτά, τότε, τι είναι;

 Ο ήρωας του Μπρεχτ, ο Μακχίθ, αναρωτιόταν στην «Όπερα της Πεντάρας»: «Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας»...

Τα συγκλονιστικά στη Βουλή άργησαν μια μέρα! Αλλά ήρθαν! Την Κυριακή που μας πέρασε ακούσαμε για «τρύπια δολάρια» και για «μονομαχίες στο Ελ Πάσο», απολαύσαμε  πρωθυπουργικούς κουτσαβακισμούς και κοινοβουλευτικές «μαγκιές».  Αλλά τα σπουδαία – τα πραγματικά σπουδαία –  συνέβησαν τη Δευτέρα. Χωρίς κάμερες. Χωρίς απευθείας μεταδόσεις. Χωρίς πολλά- πολλά…

Τη Δευτέρα το βράδυ, λοιπόν, ο κ.Σταικούρας, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, μετά από σχετική ερώτηση του Μανώλη Γλέζου, διαβίβασε στη Βουλή τον αναλυτικό κατάλογο ο οποίος περιλαμβάνει τα ποσά με τα οποία έχει τροφοδοτήσει το κράτος τις τράπεζες από την έναρξη της κρίσης, το 2008. Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται για πρώτη φορά  είναι  πλέον και  επίσημα! Είναι δικά τους! Έχουν την εγκυρότητα και την σφραγίδα των «σωτήρων»! Δεν πρόκειται για «συνωμοσιολογία»! Ούτε για ευφάνταστα σενάρια των «ψεκασμένων»!

Ο συγκεκριμένος κατάλογος, αν τον δει κανείς από τη σκοπιά του τραπεζίτη, μοιάζει με… ηλιοβασίλεμα.  Με τι μοιάζει αν τον δει κανείς με τα  μάτια του ελληνικού λαού θα το δούμε στη συνέχεια.  

Εχουμε και λέμε λοιπόν:

Από το 2008, όταν η κυβέρνηση Καραμανλή ψήφισε τον νόμο  3723/2008 περί «Ενίσχυσης ρευστότητας της οικονομίας για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης», οι τραπεζίτες – από τον κρατικό κορβανά - έχουν λάβει:

• Το ποσό των 4,5 δις ευρώ  για τις προνομιούχες μετοχές των πιστωτικών ιδρυμάτων που ανέλαβε το ελληνικό δημόσιο.
• Το ποσό των 127,3 δις ευρώ με τη μορφή εγγυήσεων που παρείχε το ελληνικό δημόσιο  για δάνεια των πιστωτικών ιδρυμάτων.
• Το ποσό των 10, 5 δις ευρώ με τη μορφή ειδικών τίτλων προς τα πιστωτικά ιδρύματα. Εδώ προσθέστε και το ποσό των 2,4 δις ευρώ από το συγκεκριμένο κονδύλι που παραμένει ανεξόφλητο.

Εν ολίγοις:

Τα χρόνια της δυστυχίας, της καταστροφής της φτώχειας, της πείνας και της λεηλασίας, οι τράπεζες – μόνο δια αυτού του δρόμου – έχουν ενθυλακώσει το ποσό των 145 δις ευρώ!

Εδώ δυο παρατηρήσεις:

Πρώτον, κάποιοι συνήθεις «έξυπνοι οικονομολογούντες» θα ισχυριστούν ότι πολλά από αυτά τα ποσά αυτά δεν συνιστούν «ζεστό χρήμα», αλλά εγγυήσεις, και συνεπώς δεν θα πρέπει, τάχα, να υπολογίζονται στην καθαρή ενίσχυση των τραπεζών. Απαντάμε: Οι «σωτήρες», αυτοί δηλαδή που εγγυώνται  για τις τράπεζες, για τα σπίτια του κοσμάκη που βγαίνουν στον πλειστηριασμό εγγυώνται; Αυτοί που εγγυώνται για τις τράπεζες, από ποια τσέπη εγγυώνται, τη δική τους ή του ελληνικού λαού; Αυτοί που εγγυώνται για τις τράπεζες τα βάρη των εγγυήσεων και της εξόφλησης αυτών των εγγυήσεων στις πλάτες ποιών υποζυγίων τα φορτώνουν με τη μορφή των αλλεπάλληλων λαοκτόνων (και πάντα τελευταίων) μέτρων;

Δεύτερον, όταν λέμε ότι ο παραπάνω πακτωλός συνιστά ένα μόνο μέρος, από ένα μόνο δρόμο, της χρηματοδότησης των τραπεζών, εννοούμε ότι: Στα ποσά αυτά

• ΔΕΝ περιλαμβάνονται τα 125 δις ευρώ που έχουν λάβει οι τράπεζες με τη μορφή ρευστότητας από την ΕΚΤ (έκθεση Eurobank – Μάης 2012)
• ΔΕΝ περιλαμβάνονται τα 18 δις ευρώ από το PSI
• ΔΕΝ περιλαμβάνονται τα 50 δις ευρώ της ανακεφαλαιοποίησης!

Κατόπιν αυτών:

Υπάρχει ακόμα κάποιος που να μπορεί, τώρα πια, να ισχυριστεί ότι δεν καταλαβαίνει  ποιους ταΐζει  η πολιτική των Σαμαρά – Στουρνάρα – Βενιζέλου όταν φτάνει να φορολογεί μέχρι τα μαντριά και στάνες;  

Υπάρχει  ακόμα κάποιος που δεν καταλαβαίνει  για χάρη ποιών έρχονται πλειστηριασμοί στα σπίτια του κόσμου ή που καταλήγουν τα σφάγια  των λεηλατημένων μισθών και των συντάξεων;

Υπάρχει  κανείς που να μην καταλαβαίνει ότι «λεφτά – πράγματι – υπάρχουν», αλλά ότι η κύρια πηγή ανεύρεσής τους δεν βρίσκεται στο λαθρεμπόριο… τσιγάρων που λέει ο κ.Τσίπρας;

Στη χώρα των 2 εκατομμυρίων ανέργων, των 600.000 υποσιτισμένων παιδιών, των 6 στους 10 νέους που είναι άνεργοι, στη χώρα των συσσιτίων, των 400 ευρώ βασικό, των αστέγων και  των τρισ-χαρατσωμένων, μέσα στο διάστημα της γενικευμένης φτωχοποίησης και του κοινωνικού εξανδραποδισμού, μόνο από τα κρατικά ταμεία έχουν διατεθεί  145.000.000.000 (ο αριθμός – «ηλιοβασίλεμα» που λέγαμε…) σε μια χούφτα τραπεζίτες!

 Για όσους παριστάνουν ότι ακόμα και τώρα δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτός ο εξελισσόμενος και μονομερής «ταξικός πόλεμος» εις βάρος του ελληνικού λαού,  να το κάνουμε πιο «λιανό»:

• Το ποσό αυτό ισοδυναμεί  με τα 4/5 ολόκληρου του ΑΕΠ της χώρας, που παράγεται από εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά καταλήγει  σε κάποιους ελάχιστους.
• Το ποσό αυτό είναι 8 φορές μεγαλύτερο από το σύνολο των μισθών και των συντάξεων που προβλέπει το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2014.
• Το ποσό αυτό είναι 11 φορές μεγαλύτερο από το σύνολο των κονδυλίων που προβλέπονται  στο προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2014 για την κοινωνική ασφάλιση και την περίθαλψη ενός ολόκληρου λαού.
• Το ποσό αυτό είναι 6 φορές μεγαλύτερο από τους έμμεσους φόρους  που έρχονται να προστεθούν με το προσχέδιο του προϋπολογισμού στην καμπούρα του λαού για το 2014.

Και μιας και μιλάμε για καμπούρα, υπάρχει μια παλιά παροιμία: «Αν η καμήλα δεν γονάτιζε, δεν θα τηνε φορτώνανε».  

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ: "ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ" ΣΕ ΑΛΥΣΙΔΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ

Η κυβέρνηση του Νικολας Μαδούρο στη Βενεζουέλα προχώρησε στην «κατάληψη» ενός καταστήματος ηλεκτρονικών ειδών της αλυσίδας Daka, η οποία κατηγορείται πως ευθύνεται για τη χειραγώγηση των τιμών με αποτέλεσμα να υπονομεύεται η οικονομία της χώρας.

Οι αρχές συνέλαβαν τους υπεύθυνους πέντε καταστημάτων της εταιρείας στη Βενεζουέλα και ανάγκασαν την εταιρεία να πουλάει τα προϊόντα της σε χαμηλότερες τιμές.Πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε στα καταστήματα για να πάρει διάφορα είδη.
«Ο πληθωρισμός μας σκοτώνει. Δεν είμαι σίγουρος αν αυτός είναι ο σωστός τρόπος για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, αλλά κάτι έπρεπε να γίνει. Νομίζω πως είναι σωστό το να αναγκάσεις αυτές τις εταιρείες να πωλούν σε δίκαιες τιμές τα προϊόντα τους», δήλωσε ένας από τους συγκεντρωμένους έξω από το κατάστημα της Daka στο Καράκας.
Ο Μαδούρο έχει επανειλημμένα κατηγορήσει τους μεγαλοεπιχειρηματίες και τους πολιτικούς του αντιπάλους, υποστηρικτές του νεοφιλελευθερισμού, οι οποίοι έχουν τη στήριξη της Ουάσινγκτον, για «οικονομικό πόλεμο». Όπως τόνισε η Daka  δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου και τόνισε πως αυτή η δράση εντάσσεται σε μια πανεθνική προσπάθεια ενάντια στους κερδοσκόπους.
Σε διάγγελμά του, σύμφωνα με το Reuters, καταδίκασε τις λεηλασίες που αναφέρθηκαν στη Βαλένθια, ωστόσο σημείωσε πως πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό και υπογράμμισε ότι οι πραγματικοί εγκληματίες είναι οι αδίστακτοι επιχειρηματίες που εκμεταλλεύονται το λαό της Βενεζουέλας με τις αδικαιολόγητες αυξήσεις τιμών.
«Όσοι λεηλάτησαν δεν είναι τίποτα παρά παράσιτα του αστικού συστήματος», τόνισε ο Μαδούρο και κατηγόρησε τη Daka για τιμές σε ορισμένα είδη που φτάνουν πάνω από 1.000% του κόστους παραγωγής. Ενδεικτικά ανέφερε την περίπτωση ενός πλυντηρίου που πωλείται έναντι 54.000 μπολιβάρ (8751 δολάρια). «Αυτή η κλοπή του λαού θα πρέπει να σταματήσει και δεν έχετε δει ακόμη τίποτα».
Οι επικριτές του Μαδούρο υποστηρίζουν πως ο υπερπληθωρισμός, περίπου 54%, «οφείλεται στην οικονομική κακοδιαχείριση και την αποτυχία των σοσιαλιστικών πολιτικών και όχι στους αδίστακτους εμπόρους», σημειώνεται στο δημοσίευμα του Reuters. «Πρόκειται για ένα γελοίο σόου που στέλνει μια προειδοποίηση προς όλους μας» ανέφερε ένας επιχειρηματίας που εισάγει ηλεκτρονικά είδη και υποστηρίζει την αντιπολίτευση.
Όπως αναφέρει το Reuters, ο Μαδούρο, διάδοχος του Τσάβες, συνεχίζει και έχει την υποστήριξη του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας και ιδιαίτερα των λαϊκών στρωμάτων τα οποία και στηρίζει με μια σειρά κοινωνικών μέτρων, ωστόσο το τελευταίο διάστημα, σύμφωνα με δημοσκόπηση της Datanalisis, έχει δει τη δημοτικότητά του να υποχωρεί κατά 10% λόγω των οικονομικών προβλημάτων.
Η οικονομία αποτελεί αυτή τη στιγμή το βασικό θέμα στη Βενεζουέλα και βρίσκεται στην κορυφή της πολιτικής αντιπαράθεσης ενόψει των τοπικών εκλογών που θα διεξαχθούν τον επόμενο μήνα και αναγνωρίζονται από τους πολιτικούς αναλυτές ως το πρώτο τεστ για τον Μαδούρο μετά τη νίκη του στις προεδρικές εκλογές του Απριλίου.

Διαβάστε περισσότερα

ΣΟΒΑΡΗ ΗΤΤΑ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΟΜΦΗΣ

* Είναι αυτονόητο ότι οι απόψεις του αρθρογράφου εκφράζουν τον ίδιο και όχι κατ΄ανάγκη τις απόψεις της σύνταξης.

**Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Κανέναν άσο δεν είχε τελικά κρυμμένο στο μανίκι του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, όπως αποδείχθηκε κατά την ψηφοφορία επί της πρότασης δυσπιστίας προς την κυβέρνηση που κατέθεσε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Μόλις 124 ψήφους έναντι των απαιτούμενων 151 πήρε η πρόταση μομφής. Μία και μόνη απώλεια είχε το κυβερνητικό στρατόπεδο - τη βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Θεοδώρα Τζάκρη. Υπερψήφισε την πρόταση μομφής και διαγράφηκε ακαριαία από τον Ευάγγελο Βενιζέλο, αυξάνοντας σε 12 τον αριθμό των ανεξάρτητων βουλευτών και μειώνοντας σε 27 (από τους 33 που εξελέγησαν πέρυσι τον Ιούνιο) τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.
Η κυβέρνηση Σαμαρά, με τα 153 «όχι» που κέρδισε ο κυβερνητικός συνασπισμός ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, αντί να ανατραπεί, όπως θεωρητικά ήταν ο στόχος της πρότασης μομφής του ΣΥΡΙΖΑ, βγήκε σαφώς πιο ενισχυμένη και πιο ισχυρή από πριν μετά από αυτή την τριήμερη κοινοβουλευτική διαδικασία. Με δεδομένη την πολιτική της, αυτή η ενίσχυσή της αναμένεται να εκδηλωθεί με νέο γύρο σκληρότερων αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων. Το κλίμα που επικρατούσε χθες περί άμεσα επικείμενων χιλιάδων απολύσεων εργαζομένων στους δήμους είναι αποκαλυπτικό για το πώς ερμηνεύθηκε η -κοινοβουλευτική, έστω- ισχυροποίηση της κυβέρνησης Σαμαρά.
Παράλληλα, η συζήτηση στο Κοινοβούλιο έδειξε την εντυπωσιακή ελαφρότητα με την οποία χειρίστηκε το θέμα της πρότασης δυσπιστίας ο Αλέξης Τσίπρας. Προφανώς, νόμισε αυτάρεσκα ότι έκανε «πολιτικό ματ» στην κυβέρνηση απλά και μόνο καταθέτοντας την πρόταση μομφής. Δεν έκανε καν τον κόπο να προετοιμάσει μια συγκροτημένη, συνεκτική, τεκμηριωμένη και πρωτίστως επιθετική ομιλία για να εκφωνήσει στη Βουλή, αφού αποφάσισε να υποβάλει πρόταση μομφής, η οποία εξ ορισμού σημαίνει απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης.
Ανέτοιμος για σύγκρουση τέτοιου επιπέδου, ο Αλέξης Τσίπρας υπέστη σοβαρή πολιτική και προσωπική ήττα - και δεν αναφερόμαστε στο αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Σε πλήρη αντίθεση με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, ο πρωθυπουργός είχε σαφέστατη γραμμή και στόχο. Γνώριζε ότι στις βουλευτικές εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων θα ρίξει το ψηφοδέλτιο στην κάλπη με το κριτήριο αν θέλει πρωθυπουργό τον Σαμαρά ή τον Τσίπρα.
Η πολιτική που ακολουθεί όμως ο πρωθυπουργός τον έχει ταυτίσει στη συνείδηση της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων με την καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου τους. Στον Τσίπρα δεν έχουν εμπιστοσύνη, αλλά ανάμεσα στη βεβαιότητα επιδείνωσης που εκπροσωπεί ο Σαμαράς και στην αβεβαιότητα «μήπως και αλλάξει κάτι προς το καλύτερο» που εκπροσωπεί ο Τσίπρας, η πιθανότερη επιλογή για τους περισσότερους είναι ο Τσίπρας, αν οι εκλογές γίνουν σε ομαλές συνθήκες.
Εχοντας αυτό κατά νου, ο Αντώνης Σαμαράς πήγε στη Βουλή με κύριο -για να μην πούμε αποκλειστικό- στόχο να «κατασπαράξει» πολιτικά τον Αλέξη Τσίπρα. Το πέτυχε σε ικανό βαθμό, λόγω και του αιφνιδιασμού που υπέστη ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ήταν εμφανές ότι δεν περίμενε τόσο σκληρή προσωπική επίθεση εναντίον του, αλλά και της παντελούς έλλειψης προετοιμασίας του για κάτι που έπρεπε να το περιμένει οπωσδήποτε.
Ο πρωθυπουργός αξιοποίησε στο έπακρο την «πολιτική κωλοτούμπα» του Αλέξη Τσίπρα στο θέμα του ευρώ, την οποία έκανε μιλώντας στο Οστιν του Τέξας. Η εγκατάλειψη της περσινής γραμμής «καμία θυσία για το ευρώ» και η αντικατάστασή της από την αρχή «η Ελλάδα δεν θα εξέλθει εθελοντικά από την Ευρωζώνη» επέτρεψε στον Αντ. Σαμαρά να ισχυριστεί ότι ο Αλ. Τσίπρας προσχωρεί καθυστερημένα στη γραμμή της κυβέρνησης - και επί της ουσίας έτσι είναι, ανεξάρτητα από τα φληναφήματα περί δήθεν «καλύτερης διαπραγμάτευσης» πάνω στην ίδια βάση με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.
Δεν αρκέστηκε όμως μόνο σε αυτό ο πρωθυπουργός. Ανάλωσε το κύριο μέρος της ομιλίας του στη Βουλή για αλλεπάλληλες προσωπικές επιθέσεις εναντίον του Αλέξη Τσίπρα. Πολύ σωστά έκανε από τη σκοπιά του, αφού από τον Τσίπρα και μόνο από τον Τσίπρα κινδυνεύει να χάσει την εξουσία! Το ερώτημα είναι αν πήρε το μάθημά του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και αν αυτό θα του χρησιμεύσει στο μέλλον. Την έκταση της σοβαρής προσωπικής ήττας του σίγουρα τη συνειδητοποίησε, γι' αυτό και προσπαθούσε απεγνωσμένα να πάρει τον λόγο μετά την ομιλία του πρωθυπουργού. Ηταν όμως πια πολύ αργά - σιγά μην του έδιναν τον λόγο για να περιορίσει την έκταση της ήττας του!
*Δημοσιεύθηκε στο "ΕΘΝΟΣ" την Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

Αριστερή Ενότητα φοιτητών Μεσολογγίου

ΚΑΛΕΣΜΑ

Η Αριστερή Ενότητα φοιτητών Μεσολογγίου σας προσκαλεί την Πέμπτη 14 Νοέμβρη και ώρα 19:00 στην αίθουσα συνελεύσεων του Εργατικού Κέντρου Μεσολογγίου στην προβολή ταινίας με τίτλο:

«Η εξέγερση της νεολαίας τον Νοέμβρη του ’73»

Είσοδος Ελεύθερη

Διαβάστε περισσότερα

ΒΡΟΧΗ ΝΕΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΑΠΟ ΜΙΑ ΛΑΒΩΜΕΝΗ & ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΣΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ & ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΩΝ ΣΕ ΟΤΑ, ΑΣΦ.ΤΑΜΕΙΑ,ΟΣΕ & ΕΟΠΥΥ!

ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΔΗΜ.ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΣΕ ΙΔΙΩΤΕΣ & ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΩΝ “ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΜΕΝΩΝ” ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ.

Με τη χθεσινή οριακή και σε κλίμα έντονης πίεσης μη ψήφιση της πρότασης δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ από τη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, με έκπληξη- διαφοροποίηση την υπερψήφιση από τη Θ. Τζακρή,η κυβέρνηση βγαίνει στην κυριολεξία πολιτικά “λαβωμένη¨ στη Βουλή και σαφέστατα ηττημένη στην λαϊκή συνείδηση. Όμως παρά το γεγονός, που πιστοποιείται ολοένα και περισσότερο, της πολιτικής ήττας και της διόγκωσης των αδιεξόδων, η κυβέρνηση εμμένει στο νεοφιλελεύθερο, μνημονιακό της πρόγραμμα κατ΄εντολή των δανειστών.

Στις σημερινές αλλά και των επόμενων ημερών συναντήσεις κυβέρνησης και δανειστών μπαίνουν ουσιαστικά οι σφραγίδες στα ήδη προαναγγελθέντα νέα επώδυνα μέτρα.

Χωρίς ίχνος αιδούς η κυβέρνηση, κρύβοντας έντεχνα και με επικοινωνιακά τερτίπια τον πανικό της και με τις προσπάθειες αξιοποίησης της θεωρίας των δύο άκρων να εντείνονται, προχωρά σε νέες απολύσεις και λουκέτα οργανισμών και υπηρεσιών, μειώσεις συντάξεων, επεκτάσεις των ενοικιαζόμενων υπαλλήλων και ημιαπασχολούμενων, ενώ βάζει και σε εφαρμογή τη μεταφορά δημόσιων υπηρεσιών σε ιδιώτες.

ΛΟΥΚΕΤΑ ΣΕ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΤΩΝ ΔΗΜΩΝ- ΑΜΕΣΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ

Καταιγιστικές αναμένεται να είναι οι εξελίξεις σε ό,τι αφορά στην κινητικότητα, αλλά κυρίως στις απολύσεις από φορείς των Δήμων.
Όπως ξεκαθάρισε μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ ο υπουργός αναπληρωτής Εσωτερικών Λ. Γρηγοράκος μόνο από τον κύριο κορμό των ΟΤΑ δεν θα υπάρξουν απολύσεις. Δεν κινδυνεύουν δηλαδή μόνο οι υπάλληλοι που υπάγονται στον σκληρό πυρήνα των Δήμων. Για όλους τους υπόλοιπους δεν είναι απλά ανοιχτό το ενδεχόμενο διαθεσιμότητα, αλλά και της απόλυσης.
Σε ό,τι αφορά στον κύριο κορμό των ΟΤΑ ο κ. Γρηγοράκος ανέφερε πως η διαδημοτική κινητικότητα φαίνεται να λειτουργεί και πως δεν θα υπάρξουν άνθρωποι που θα χάσουν τη θέση τους.

Αντίθετα σε ό,τι αφορα στις απολύσεις ο υπουργός δεν είχε καθόλου ευχάριστα νέα για όσους υπηρετούν σε Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού ή Δημοσίου Δικαίου στους ΟΤΑ, αλλά και σε Ανώνυμες Εταιρείες των ΟΤΑ.
“Αν πάμε σε απολύσεις, θα πάμε σε καταργήσεις οργανισμών” είπε ο κ. Γρηγοράκος αφήνοντας διάπλατα ανοιχτή την τακτική... ξαφνικού θανάτου αλά ΕΡΤ.
Όπως είπε ο υπουργός η κατάργηση ενός οργανισμού σημαίνει απόλυση των εργαζόμενων σε αυτόν. Όλα αυτά, λίγες μόνο ώρες πριν την νέα συνάντηση Μητσοτάκη – Τρόικας με τους δανειστές να απαιτούν άμεσο καθορισμό των προς διαθεσιμότητα και απόλυση υπαλλήλων ως τα τέλη του έτους.

ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΝΕΕΣ ΛΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ – ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΑ ΖΗΤΑΕΙ Η ΤΡΟΙΚΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Η συζήτηση δεν έκλεισε, ούτε σε ό,τι αφορά στη διαθεσιμότητα των υπαλλήλων του δημοσίου, ούτε σε ό,τι αφορά στις απολύσεις.
Το δεύτερο ραντεβού του Κυριάκου Μητσοτάκη με τους τροϊκανούς είναι το απόγευμα και και είναι το ραντεβού που θα κρίνει το μέλλον περίπου 15.000 υπαλλήλων αφού αφορά στο επόμενο κύμα διαθεσιμότητα 12.500 ατόμων, αλλά και τις υπόλοιπες από τις 4.000 απολύσεις που απομένουν για το 2013.

Οι τροϊκανοί απαιτούν απαντήσεις εδώ και τώρα για το ποιοι και από που θα αποχωρήσουν. Ήδη το υπουργείο έχει δείξει τις βασικές δεξαμενές απ' τις οποίες θα προέλθουν οι υπάλληλοι που θα βγουν σε διαθεσιμότητα.
Αυτές δεν είναι άλλες από τους οργανισμούς των ΟΤΑ. Οι δήμοι αναμένεται να σηκώσουν το μεγαλύτερο βάρος. Εδώ εκτός από τις κεντρικές υπηρεσίες αναμένεται να υπάρξουν εξελίξεις που αφορούν και στις δημοτικές επιχειρήσεις.

Μεγάλο αγκάθι μεταξύ των δύο πλευρών παραμένει το θέμα των απολύσεων. Η ελληνική πλευρά ζητά να συμπεριληφθούν σε ετούτο το κύμα (μένουν 2.000 ως τα τέλη του έτους) οι πιθανές απολύσεις που θα προκύψουν στην αμυντική βιομηχανία, αλλά και στο επόμενο κύμα των 11.000 μέσα στον επόμενο χρόνο οι απολύσεις των συμβασιούχων που παραμένουν στο δημόσιο παρά το γεγονός ότι έχουν λήξει οι συμβάσεις τους εκμεταλλευόμενοι αποφάσεις δικαστηρίων πως εξυπηρετούν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

Στην περίπτωση που η τρόικα πει “ναι” και στα δύο η κυβέρνηση υπολογίζει ότι θα εξασφαλίσει περίπου 4.500 με 5.000 απολύσεις.
Μένουν ωστόσο άλλες 7.000 με 8.000 απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων.

ΔΗΜΟΣΙΟ: ΑΠΌ ΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΊΑ Η ΕΠOΜΕΝΗ ΔΕΞΑΜΕΝΗ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ

Με «ενοικιαζόμενους» θα αντικαθίστανται από τούδε και στο εξής οι δημόσιοι υπάλληλοι οι οποίοι με αντισυνταγματικές διαδικασίες εξωθούνται μέσω της διαθεσιμότητας σε απόλυση, ενώ ο υπουργός Εργασίας «φώτισε» χθες την επόμενη δεξαμενή δημοσίων υπαλλήλων προς απόλυση, που δεν είναι άλλη από τους εργαζόμενους στα ασφαλιστικά ταμεία!

«Σε 1,5 χρόνο από σήμερα δεν θα χρειάζεται ούτε το ¼ των υπηρετούντων υπαλλήλων στα ασφαλιστικά ταμεία» δήλωσε χθες στον φίλα προσκείμενο στην κυβέρνηση ραδιοφωνικό ΣΚΑΪ ο υπουργός Γ. Βρούτσης.

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ

Ωστόσο η μεγάλη ανατροπή στα εργασιακά είναι βέβαια η εισχώρηση ενοικιαζόμενων εργαζομένων στον δημόσιο τομέα και δη σε ευαίσθητους τομείς του. Ο κ. Βρούτσης έχει συμφωνήσει μάλιστα με την τρόικα (ουσιαστικά αποδέχτηκε χωρίς καμία συζήτηση τις άνωθεν εντολές) την επέκταση του θεσμού της ενοικίασης εργαζομένων στο Δημόσιο και σε άλλους τομείς εργασίας, πέραν αυτής των καθαριστριών και των υπηρεσιών ασφαλείας (security)!

Πέραν λοιπόν των εργαζομένων στην καθαριότητα, η επέκταση αυτή, σύμφωνα με πληροφορίες, θα δώσει δυνατότητα σε ιδιώτες «να βάλουν πόδι» σε εξαιρετικά ευαίσθητους τομείς όπως το ΚΕΠΥΟ (όπου η συλλογή και καταχώριση απόρρητων φορολογικών στοιχείων θα δοθεί σε «ενοικιαζόμενους» και βέβαια υποαμειβόμενους εργαζόμενους».

Στον χώρο της κοινωνικής ασφάλισης τώρα όπου οι αμετροεπείς ραδιοφωνικές δηλώσεις του κ. Βρούτση στον ΣΚΑΪ (ειρήσθω εν παρόδω δεν έτυχαν ερωτήσεων από τον Α. Πορτοσάλτε, που έπαιρνε τη συνέντευξη), οι οποίες αφορούσαν τους εργαζόμενους σε αυτόν τον τομέα, δημιούργησαν θύελλα αντιδράσεων, αφού κατέστη σαφές ποιοι είναι οι επόμενοι που προγράφονται για απολύσεις. «Ζώντας σε μια άλλη χώρα, σε μια εικονική πραγματικότητα και επηρεασμένος σαφώς από τη μυθολογία ξεχνά ότι η ελληνική κοινωνία έχει ήδη οδηγηθεί στον Πλούτωνα- Αδη» είναι η σκωπτική απάντηση της ΠΟΣΕ ΙΚΑ στον κ. Βρούτση.

Οι συνδικαλιστές του ΙΚΑ θεωρούν ότι ο υπουργός Εργασίας «επιλέγει επικίνδυνα να παραπληροφορεί την ελληνική κοινωνία ότι με παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας όπως ΕΡΓΑΝΗ- ΑΡΙΑΔΝΗ- ΗΛΙΟΣ – ΑΤΛΑΣ η κατάσταση θα βελτιωθεί σε τέτοιο επίπεδο, οπότε να μη χρειάζονται τα ¾ των υπηρετούντων υπαλλήλων». Μάλιστα οι εκπρόσωποι των εργαζομένων στο ΙΚΑ, που γνωρίζουν άριστα τις συνθήκες του ιδρύματος, δείχνουν ότι ένα εκ των μεγάλων προβλημάτων στην κοινωνική ασφάλιση είναι οι μνημονιακές πολιτικές.

«Με απολύσεις και περαιτέρω στραγγαλισμό της αγοράς δεν υπάρχει περίπτωση να μη θιγούν συντάξεις, μισθοί, δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρχει καμία ιστορία επιτυχίας, καμία ανάπτυξη, πράγμα το οποίο είναι πλέον ορατό και από τον Κύκλωπα» αναγράφεται ενδεικτικά σε ανακοίνωση της ΠΟΣΕ ΙΚΑ. «Προειδοποιούμε τον υπουργό Εργασίας κ. Ιωάννη Βρούτση ότι σε περίπτωση που αγγίξουν οι απολύσεις το ΙΚΑ και τα ασφαλιστικάκά ταμεία εν γένει περαιτέρω, αυτό θα σημαίνει casus belli. Το ΙΚΑ θα παραμείνει κλειστό επ’ αόριστον» δήλωσε σχετικά ο πρόεδρος της ΠΟΣΕ ΙΚΑ, Γ. Κυριακόπουλος.

ΣΕ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ 1370 ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΟΥ ΕΟΠΥΥ

Με τη μνημονιακή υποχρέωση των 4.000 απολύσεων από το Δημόσιο να παραμένει «αγκάθι» στη διαπραγμάτευση, ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης συναντάται εκ νέου με την τρόικα.

Το προσχέδιο για το «δεύτερο κύμα» διαθεσιμότητας (Δεκεμβρίου) και ο κατάλογος των 12.500 δημόσιων υπαλλήλων του «πρώτου κύματος» (Σεπτεμβρίου) βρέθηκαν στο επίκεντρο της πρώτης συνάντησης του υπουργού με τους επικεφαλής της τρόικας, το πρωί της Παρασκευής.

Ο Κ.Μητσοτάκης, βγαίνοντας από το γραφείο του μετά τη συνάντηση, χαρακτήρισε καλή και παραγωγική τη συζήτηση με τους εκπροσώπους της τρόικας και τόνισε ότι υπήρξε «καλή πρόοδος» στη διαπραγμάτευση.

Σήμερα θα συζητηθεί και το θέμα της προσμέτρησης στον συνολικό αριθμό των 4.000 δημοσίων υπαλλήλων που θα απολυθούν το 2013, των εργαζομένων που θα απολυθούν από τα αμυντικά συστήματα και την ΕΛΒΟ, μετά από την αναδιάρθρωσή τους, εφόσον κάτι τέτοιο αποφασίσει τελικά η κυβέρνηση.

Επίσης, θα συζητηθεί το θέμα των συμβασιούχων, που παραμένουν στις θέσεις τους με προσωρινές διαταγές δικαστηρίων (υπολογίζονται σε περίπου 6.000) και αναμένεται σε σύντομο χρονικό διάστημα να εξεταστούν οι υποθέσεις τους από τα δικαστήρια, μετά από νομοθετική ρύθμιση του υπουργείου Δικαιοσύνης. Η ηγεσία του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης ζητά να προσμετρηθούν στις απολύσεις που ζητά η τρόικα.

Σύμφωνα με το Έθνος της Δευτέρας, η εναλλακτική πρόταση του υπουργείου, ώστε να κλείσει ο αριθμός των 4.000 απολύσεων του 2013 είναι η απόλυση των 1.370 γιατρών του ΕΟΠΥΥ, λόγω κατάργησης των ειδικοτήτων στο πλαίσιο του νέου σχεδιασμού για την Υγεία.

Πάντως, οι γιατροί της Αθήνας προειδοποιούν ότι η αντίδραση στο παραπάνω σχέδιο θα είναι σφοδρή.

Διαβάστε περισσότερα