Ο μουσικός του πεζοδρόμου!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε η μελωδία τόσο οι μουρμούρες στα διπλανά τραπέζια  αυξάνονταν για το ότι άλλος ένας ίδιος «ζητιάνος» πλησίαζε και με αφορμή την μουσική του ζητούσε χρήματα. Προσπάθησα να αποβάλλω τα ανούσια σχόλια και να εστιάσω  στην μαγεία της μουσικής ράβοντας στην ηρεμία μου έναν όμορφο μουσικό μανδύα καθώς αυτό που πλησίαζε δεν ήταν το γνωστό φάλτσο άκουσμα της γνωστής φυσιογνωμίας με το ακορντεόν, αλλά κάτι πρωτόγνωρο που σε μαγνήτιζε.  

Γυρίζοντας να δω ποιος προκαλεί αυτή την όμορφη μελωδία ενθουσιάστηκα βλέποντας τον μουσικό του δρόμου να είναι μια μικρή μουσικός που με το ακορντεόν της ταξίδευε τον ακροατή, παράλληλα ο πιο μικρός αδελφός της ζητούσε την οικονομική ενίσχυση με αποτέλεσμα φυσικά ένα μικρό παιδί να ακούει τα γνωστά κακοπροαίρετα σχόλια από τον νεοέλληνα που έχει άποψη και γνώση για όλα και έχει την ευχέρεια να διώχνει ένα μικρό παιδί με τρόπο που δεν θα ανέχονταν να του μιλήσει κάνεις.

Αρχικά λοιπόν σκέφτηκα ότι ένα παιδί που σίγουρα δεν θα ήταν δέκα χρονών έπαιζε (όσο μπόρεσα να καταλάβω) σαν να ήταν πολύ μεγαλύτερο με ευχέρεια και δεξιοτεχνία ενήλικα χωρίς φυσικά να έχει πάει ποτέ σε δάσκαλο.Την αρχική σκέψη μου ήρθε άμεσα να καταλάβει μια στενοχώρια και μια θλίψη καθώς σκέφτηκα ότι ένα τόσο ταλαντούχο παιδί δεν θα έχει την δυνατότητα ποτέ να προχωρήσει και να εξελίξει την αγάπη του για την μουσική και μέσα στην τρυφερή τους ηλικία τέτοια παιδιά είναι υποχρεωμένα από «κάποιον» να βγαίνουν στον δρόμο γιατί προφανώς δεν έχουν τα απαραίτητα για να ζήσουν πόσο μάλλον για να μορφωθούν.

 

Το γεγονός ότι γεννιούνται ψυχές που δεν έχουν την δυνατότητα να ζήσουν και δεν θα έχουν ευκαιρίες είναι αυτό που πρέπει να μας βάζει στη διαδικασία να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε όσο μπορεί ο καθένας αυτόν τον κόσμο. Μπορεί όλα αυτά να είναι αυτονόητα αλλά μετά από τα σχόλια που άκουσα για αυτά τα παιδιά ας επαναλάβουμε τα αυτονόητα μήπως και αλλάξει κάνεις μήπως εκτιμήσει κάνεις, μήπως ενδιαφερθεί κανείς, μήπως νοιώσει κανείς, μήπως….. !  

Διαβάστε περισσότερα

ΦΩΤΟΛΕΜΕ: Μας εξέθεσε το Μουσείο Μοσχανδρέου!

Τέλειωσε και το 2^ο Φεστιβάλ φωτογραφίας που οργάνωσε με μεγάλη επιτυχία η ΦΩΤΟΛΕΜΕ. Από παντού ακούγονται έπαινοι για την προσπάθεια όλων μας και για την μεγάλη βελτίωση σχετικά με το 1^ο Φεστιβάλ. 

Δυστυχώς είχαμε όμως για δεύτερη χρονιά ένα λυπηρό γεγονός που χαλάει την εικόνα και του φεστιβάλ και της πόλης μας. Αναφέρομαι στο Μουσείο Μοσχανδρέου το οποίο μας εξέθεσε για δεύτερη φορά. Ενώ η συμφωνία ήταν να είναι ανοικτό στο κοινό κατά τις ημέρες και ώρες που το ίδιο έχει ορίσει, ήταν μόνιμα κλειστό. Το αίτημά μας, να αναλάβει η ΦΩΤΟΛΕΜΕ το άνοιγμα και την περιφρούρηση του μουσείου απερρίφθη μετ΄επαίνων. Έτσι, πέρυσι με την έκθεση της Πάτρας και εφέτος με την έκθεση του Αγρινίου αντί να εκθέσουμε, εκτεθήκαμε και μάλιστα  ανεπανόρθωτα. Βεβαίως στις επόμενες εκθέσεις σαφώς και θα αποκλεισθεί. Θα πρέπει όμως ο κ. Μοσχανδρέου να αποφασίσει κάποια στιγμή αν το Μουσείο είναι για την προσωπική του περιήγηση η είναι ανοικτό και στο κοινό. 

Αν αποφασίσει το δεύτερο ας περιποιηθεί λίγο και την είσοδο, τα χόρτα παραμεγάλωσαν. 

Για όποιον δεν γνωρίζει ας διδαχθεί από την Διέξοδο και τον κ. Κορδόση.

Διαβάστε περισσότερα

ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΒΡΕΤΤΑΚΟΥ

Σήμερα Σάββατο 29 Ιουνίου, στις 9 το βράδυ στον πεζόδρομο μπροστά από το Ιστορικό μας Μουσείο, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του 2ου Φεστιβάλ Φωτογραφίας της ΦΩΤΟΛΕΜΕ που υποστηρίζει και η "Διέξοδος", θα πραγματοποιηθεί διάλεξη από τον καταξιωμένο φωτογράφο Αλέξανδρο Βρεττάκο με παράλληλη προβολή του έργου του με τον τίτλο "Τα πάντα μπορούν να γίνουν μια ενδιαφέρουσα εικόνα".

Χαρά μας να σας υποδεχθούμε και να απολαύσουμε μαζί τον λόγο και τις εικόνες του εκλεκτού πρσκεκλημένου της Φωτογραφικής  Λέσχης Μεσολογγίου.

Διαβάστε περισσότερα

Οι διαδικτυακοί αναγνώστες προτιμούν λάιτ θέματα

Τα «πιο διαβασμένα» άρθρα 14 ειδησεογραφικών ιστοσελίδων ανέλυσαν οι βρετανοί επιστήμονες, με σκοπό να κατανοήσουν τα κριτήρια που κρύβονται πίσω από τις προτιμήσεις των χρηστών του Διαδικτύου

Νέα μελέτη ερευνητών του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ στη Βρετανία αποκαλύπτει ότι οι χρήστες που μπαίνουν σε ειδησεογραφικές ιστοσελίδες τείνουν να μαγνητίζονται από άρθρα που αναφέρονται σε εγκλήματα και σκάνδαλα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που συνέλεξαν οι ερευνητές, στους διαδικτυακούς αναγνώστες αρέσει περισσότερο να διαβάζουν τα τελευταία κατορθώματα των αγαπημένων τους σταρ, όπως επίσης και τις τελευταίες τάσεις της μόδας. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν και αυτοί που διαβάζουν πολιτικά ή οικονομικά άρθρα, ωστόσο οι συγκεκριμένοι αναγνώστες αποτελούν τη μειοψηφία των χρηστών που σερφάρουν στο Διαδίκτυο.

Αίμα και σεξ στην κορυφή

Οι ειδικοί του Εργαστηρίου Εξυπνων Συστημάτων για ένα διάστημα 18 μηνών προχώρησαν στην ανάλυση της θεματολογίας των «κορυφαίων» και των «πιο διαβασμένων» άρθρων 14 μεγάλων ειδησεογραφικών ιστοσελίδων όπως π.χ. του βρετανικού BBC και της αμερικανικής εφημερίδας «New York Times» για να δουν τι είναι αυτό που μαγνητίζει τα «κλικ» των αναγνωστών.Στην περίπτωση της αυστραλιανής ιστοσελίδας News.com.au, για παράδειγμα, ανακάλυψαν ότι πιο διαδεδομένα ήταν τα άρθρα που περιείχαν λέξεις όπως π.χ. γυναίκα, σεξ, μητέρα. Λιγότερο διαβασμένα εμφανίζονταν τα άρθρα που περιείχαν τις λέξεις «αυστραλιανό», «πλημμύρα», «Κουίνσλαντ».

Στην περίπτωση της ιστοσελίδας του αμερικανικού περιοδικού «Forbes», πιο διαβασμένα ήταν τα άρθρα που περιείχαν τις λέξεις «πλουσιότερος», «εφαρμογή», «καλύτερος» και «χειρότερος». Αντίθετα, λιγότερο διαβασμένα ήταν εκείνα που περιείχαν τις λέξεις «μετοχή» και «μέρισμα».

Μπροστά τα «ανθρώπινα» άρθρα

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα άρθρα που χρησιμοποιούσαν «συναισθηματικά φορτισμένη γλώσσα» και περιγραφές που παρέπεμπαν στην ψυχαγωγία και στο έγκλημα έτειναν να προσελκύουν περισσότερα χτυπήματα αναγνωστών, συγκριτικά με άλλα. Βάσει των ευρημάτων των επιστημόνων φάνηκε ακόμα ότι το ενδιαφέρον των αναγνωστών μαγνήτιζαν τα άρθρα που προέβαλλαν μια πιο προσωπική και ανθρώπινη άποψη, σε σχέση με τα άρθρα που ήταν πιο «παγερά» ειδησεογραφικά δομημένα.

Σε γενικές γραμμές, οι ειδικοί είδαν ότι τα άρθρα που αφορούσαν «δημόσιες υποθέσεις» και εμπεριείχαν τις λέξεις «εκλογές», «οικονομία», «επιχειρηματικότητα» και «πολιτική» δεν βρίσκονταν το ίδιο ψηλά στην προτίμηση των διαδικτυακών αναγνωστών, συγκριτικά με εκείνα που δεν αφορούσαν δημόσιες υποθέσεις και σχετίζονταν με καταστροφές, εγκλήματα, μόδα και καιρικές συνθήκες. Παρ' όλα αυτά, οι ερευνητές δεν φάνηκε να λαμβάνουν υπόψη τη φωτογραφική επένδυση των άρθρων - η οποία πολλές φορές παίζει καταλυτικό ρόλο στο αν ο διαδικτυακός αναγνώστης θα επιλέξει να διαβάσει ένα κομμάτι -, στην κεντρική σελίδα των site, ενώ δεν κατέγραψαν ούτε τα δημογραφικά στοιχεία των αναγνωστών των διαφορετικών ιστοσελίδων.

«Διαπιστώσαμε ότι σε γενικές γραμμές οι διαδικτυακοί αναγνώστες απωθούνται από άρθρα που αφορούν δημόσιες υποθέσεις και έλκονται περισσότερο από θέματα που σχετίζονται με την ψυχαγωγία, την εγκληματολογία, τον καιρό κ.ά.» εξηγεί ο καθηγητής Νέλο Κριστιανίνι.

Δημοσιεύτηκε στο HeliosPlus στις 27 Ιουνίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

Εθισμός σε… πατάτες και ψωμί

Μετά την κατανάλωσή τους οι λαχταριστές πατάτες ενεργοποιούν περιοχή του εγκεφάλου που συνδέεται με την εξάρτηση, γεγονός που τις κάνει... ακαταμάχητες

Τα ευρήματα νέας αμερικανικής μελέτης θα μπορούσαν ενδεχομένως να εξηγήσουν γιατί μια πατατούλα δεν είναι ποτέ αρκετή. Σύμφωνα με τους ειδικούς του Κέντρου για την Πρόληψη της Παχυσαρκίας, του Νοσοκομείου Παίδων της Βοστόνης, η κατανάλωση επεξεργασμένων υδατανθράκων όπως π.χ. το λευκό ψωμί και οι πατάτες, ενεργοποιούν μια περιοχή του εγκεφάλου που συνδέεται με την εξάρτηση.

Στο πλαίσιο της μελέτης τους, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν απεικονιστικές μεθόδους για να παρακολουθήσουν την εγκεφαλική δραστηριότητα των εθελοντών μέσα σε χρονικό διάστημα τεσσάρων ωρών από την κατανάλωση κάθε γεύματος.
Το πείραμα του μιλκσέικ
Στο πείραμα έλαβαν μέρος 12 υπέρβαροι και παχύσαρκοι άνδρες, οι οποίοι πέρασαν από αξιολόγηση που αφορούσε τα επίπεδα σακχάρου του αίματος, τα επίπεδα της πείνας και την εγκεφαλική δραστηριότητά τους.
Οι συμμετέχοντες μοιράστηκαν σε δύο ομάδες, στις οποίες διανεμήθηκαν δύο τύποι μιλκσέικ με την ίδια γεύση: το ένα περιείχε υδατάνθρακες υψηλού γλυκαιμικού δείκτη, ενώ το δεύτερο περιείχε υδατάνθρακες χαμηλού γλυκαιμικού δείκτη.
Οι υδατάνθρακες υψηλού γλυκαιμικού δείκτη απαιτούν λιγότερο χρόνο πέψης με αποτέλεσμα να απορροφώνται ταχύτερα από τον οργανισμό και να εκτινάσσουν γρήγορα τα επίπεδα σακχάρου του αίματος στα ύψη, τα οποία όμως στη συνέχεια πέφτουν απότομα. Αντίθετα, στην περίπτωση των υδατανθράκων χαμηλού γλυκαιμικού δείκτη, η αφομοίωση από τον οργανισμό πραγματοποιείται με πιο αργό αλλά σταθερό ρυθμό.
Εθιστικές τροφές μας φορτώνουν κιλά
Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η κατανάλωση επεξεργασμένων υδατανθράκων υψηλού γλυκαιμικού δείκτη «φώτιζαν» την περιοχή του επικλινή πυρήνα του εγκεφάλου, που συνδέεται με την ανταμοιβή και την επιθυμία. Παρατήρησαν ακόμα ότι οι εθελοντές που είχαν πιει το «ενισχυμένο» από πλευράς γλυκαιμικού δείκτη μιλκσέικ εμφάνιζαν απότομες αυξομειώσεις ως προς τα επίπεδα σακχάρου του αίματος.
Οι ερευνητές πιστεύουν ότι μέσω της αποφυγής των συγκεκριμένων τροφών, τα παχύσαρκα άτομα θα μπορούσαν να «φρενάρουν» και να μειώσουν σταδιακά την υπερκατανάλωση φαγητού.
«Πέρα από την ανταμοιβή και την επιθυμία για φαγητό, η συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου συνδέεται επίσης με την κατάχρηση ουσιών και την εξάρτηση, γεγονός που θα μπορούσε να σημαίνει ότι οι τροφές αυτές είναι εθιστικές» αναφέρει ο διευθυντής του κέντρου δρ Ντέιβιντ Λούντβιγκ.
«Τα νέα ευρήματα υποδεικνύουν ότι ο περιορισμός των υδατανθράκων υψηλού γλυκαιμικού δείκτη όπως το λευκό ψωμί και οι πατάτες θα μπορούσε να βοηθήσει παχύσαρκα άτομα να μειώσουν τη λαχτάρα τους για φαγητό και την τάση τους να καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες» τονίζει ο ειδικός.
Τα ευρήματα της μελέτης δημοσιεύονται στο επιστημονικό έντυπο «American Journal of Clinical Nutrition».

Διαβάστε περισσότερα

Financial Times:Η μεσαία τάξη βγαίνει στους δρόμους

του Philip Stephens
Στην Κωνσταντινούπολη, οι διαδηλωτές θέλουν χώρο πρασίνου και το δικαίωμα να απολαύσουν ένα ποτήρι κρασί. Στο Σάο Πάολο, το αίτημα των διαδηλωτών είναι οι αξιοπρεπείς δημόσιες συγκοινωνίες και η καταστολή της πολιτικής διαφθοράς. Τα πανό μπορεί να διαφέρουν, αλλά οι δυνάμεις που βρίσκονται σε εξέλιξη σε αυτές τις διαταραχές ήταν λίγο πολύ οι ίδιες. Η πολιτική στις αναπτυσσόμενες χώρες έχει μείνει πίσω από τον ταραχώδη ρυθμό της οικονομικής και κοινωνικής αλλαγής. Οι εντάσεις όμως, δεν θα εξαφανιστούν σύντομα.
Καλώς ήρθατε στην εποχή των αναταραχών.
Με την πρώτη ματιά, ελάχιστα ενώνουν τους διαδηλωτές στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα μαζί με τα εξαγριωμένα πλήθη στο Σάο Πάολο και το Ρίο ντε Τζανέιρο. Στην πρώτη περίπτωση είναι οργή ενάντια στον απολυταρχισμό, καθώς ο πρωθυπουργός, αν και εκλεγμένος, αμφισβητεί τις κοσμικές ελευθερίες. Ο Ισλαμισμός του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συγκρούεται με το κοινωνικό φιλελευθερισμό της μεσαίας αστικής τάξης.
Στον αντίποδα, ο καταλύτης για τις αστραπιαίες διαδηλώσεις στη Βραζιλία ήταν η αύξηση των τιμών των εισιτηρίων λεωφορείων – και το χάσμα ανάμεσα στην επιδείνωση των υπηρεσιών που προσφέρονται για τους Βραζιλιάνους και τα τεράστια ποσά που δαπανώνται για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου και τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Δεν φαίνεται επίσης να υπάρχει ένας σύνδεσμος μεταξύ αυτών των διαδηλώσεων και του ξεσηκωμού ενάντια στα απολυταρχικά καθεστώτα του Αραβικού κόσμου. Τουρκία και Βραζιλία είναι δημοκρατίες. Μέχρι πρότινος, η Τουρκία χαρακτηριζόταν μάλιστα πρότυπο για τον αραβικό κόσμο, για το πώς ενώνεται ο πλουραλισμός και η οικονομική δραστηριότητα με το Ισλάμ. Η δε Βραζιλία, μετά από έναν αιώνα ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, πέρασε τη διαχειριστική γραμμή μεταξύ πιθανής και πραγματικής εξουσίας. Στις δυο χώρες, δεκάδες εκατομμύρια άτομα βγήκαν από την φτώχεια.
Αυτό που ενώνει τους διαδηλωτές όμως, είναι η πρόκληση που αντιμετωπίζουν τα πολιτικά συστήματα των αναδυόμενων χωρών – δημοκρατικά και απολυταρχικά – όταν έρχονται αντιμέτωπα με την κοινωνική αλλαγή.
Όλα γίνονται πολύ γρήγορα. Στη Δύση, η αναταραχή της βιομηχανικής επανάστασης διήρκεσε έναν αιώνα. Οι πολιτικοί είχαν χρόνο να προσαρμοστούν στα αιτήματα της ανερχόμενης μπουρζουαζίας και σε μία πιο επιθετική εργατική τάξη. Ακόμη και τότε, υπήρξαν αναταραχές, επαναστάσεις και πόλεμοι.
Οι αναδυόμενες δυνάμεις στη σημερινή εποχή είδαν εντυπωσιακές προόδους να συντελούνται μέσα σε δύο δεκαετίες. Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι που κάποτε ήταν αποκλεισμένα από την πολιτική απελευθερώθηκαν με την οικονομική ανάπτυξη, την αστικοποίηση και την ψηφιακή τεχνολογία. Η άμεση επικοινωνία – από τα μηνύματα στα social media – έδωσε στους μορφωμένους και συχνά άνεργους νέους ένα πολύτιμο εργαλείο για την κινητοποίηση της δυσαρέσκειας.
Η δημοκρατία δεν θα δώσει στους πολιτικούς ασυλία από την αναταραχή. Οι πιέσεις από τις εξελίξεις στους δρόμους πιθανότατα θα ενισχυθούν στα απολυταρχικά κράτη – είναι αξιοσημείωτο πως σχεδόν κάθε διαδήλωση οπουδήποτε εντείνει το φόβο του Πεκίνου. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία των διαδηλώσεων στην Τουρκία και τη Βραζιλία όμως, ήταν η αποσύνδεσή τους από οικείες, πολιτικές, διαχωριστικές γραμμές. Οι διαδηλωτές προκαλούν το σύστημα – την πολιτική ελίτ, το διεφθαρμένο δημόσιο τομέα, τους πλούσιους επιχειρηματίες – και δεν κρατούν σημαίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Ο κοινός παρονομαστής είναι η αυξανόμενη μεσαία τάξη, ο νέος πληθυσμός που συνωστίζεται στα αστικά κέντρα, οι φτωχές δημόσιες υπηρεσίες, η ανεργία, η τεράστια εισοδηματική ανισότητα και η ευρεία διαφθορά. Τα συστατικά αυτού του εκρηκτικού μίγματος υπάρχουν, σε διαφορετικές αναλογίες, από χώρα σε χώρα και από ήπειρο σε ήπειρο. Υπάρχουν από το Κάιρο στο Πεκίνο και από την Τζακάρτα στο Μπουένος Άιρες. Υπάρχει όμως, και η άμεση ψηφιακή επικοινωνία που μπορεί να μετατρέψει μία σπίθα σε πυρκαγιά.
Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις για τις κυβερνήσεις που θέλουν να αποφύγουν αυτές τις διαμαρτυρίες. Τα απολυταρχικά καθεστώτα και κυρίως η Κίνα, παραδοσιακά θεωρούν ότι η απάντηση είναι η ανάπτυξη. Κάνουν λάθος. Κατ’ αρχήν, όπως είδαμε τους τελευταίους μήνες, τα αναδυόμενα κράτη δεν έχουν ανοσία στους οικονομικούς κύκλους. Η ανάπτυξη προς Ανατολάς και Νότο επιβραδύνεται. Η ευημερία ήταν ανέκαθεν ανεπαρκής απάντηση.
Η ενίσχυση της επιρροής αυτών των χωρών εντείνει αντί να κατευνάσει τις κοινωνικές και πολιτικές πιέσεις. Όσο υψηλότερα ανεβαίνουν οι άνθρωποι στη διαχωριστική γραμμή της φτώχειας, τόσο περισσότερο δυσανασχετούν με τη διαφθορά και την ανισότητα και τόσο περισσότερο ζητούν καλύτερη δημόσια φροντίδα. Η έννομη τάξη δεν έχει την ίδια αξία για όσους βρίσκονται εκτός πολιτικού συστήματος λόγω φτώχειας.
Η απάντηση δεν βρίσκεται ούτε στην καταστολή, όπως θα πρέπει να έχει αντιληφθεί ο κ. Ερντογάν. Οι διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στο Πάρκο Γκεζί και την πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης μπορεί να είχαν περιοριστεί εάν η αστυνομία δεν αντιδρούσε με βία και εάν ο πρωθυπουργός δεν απαντούσε μα σειρά αβάσιμων θεωριών για απειλές από μεγάλες συνωμοσίες. Η Ντίλμα Ρουσέφ, η πρόεδρος της Βραζιλίας, φαίνεται πως έχει καταλάβει, τουλάχιστον μερικώς, αυτό το μάθημα αναγνωρίζοντας ότι οι διαδηλωτές είχαν επιχειρήματα.
Το πιθανότερο είναι ότι θα υπάρξουν πολλές τέτοιες αναταραχές στις αναπτυσσόμενες χώρες. Υπό τις παρούσες τάσεις, η παγκόσμια μεσαία τάξη θα αυξηθεί ακόμη κατά 1 δισ. άτομα, στα 3 δισ. μέχρι το 2020. Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτοί οι πολίτες, που πλέον ενισχύονται από το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, θα είναι πιο απαιτητικοί από τους κυβερνώντες. Οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο θα πρέπει να βρουν τρόπους να συμφιλιωθούν μαζί τους.
Οι νέες δυνάμεις παγκοσμίως καλούνται να προχωρήσουν σε ένα δύσκολο δρόμο. Οι πολιτικοί ηγέτες που θα ξεπεράσουν τις διαδηλώσεις, πιθανότατα θα είναι εκείνοι που θα κάνουν κάτι για την πάταξη της διαφθοράς, θα μειώσουν την ανισότητα και θα απαντήσουν στα αιτήματα για εκσυγχρονισμό των δημόσιων υπηρεσιών. Ακόμη κι έτσι όμως, η πρόοδος πιθανότατα δεν θα είναι ομαλή.
Όποιος πιστεύει το αντίθετο, καλά θα κάνει να μελετήσει λίγο τη δεκαετία του 1840.
Πηγή: euro2day.gr

Διαβάστε περισσότερα

Αγωγός ΤΑΡ: Καλό το παραμύθι τους, αλλά έχει…ΕΟΖ.

«Η θεσμοθέτηση των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, τις οποίες έχουμε αναφέρει και στις προγραμματικές δηλώσεις, αποτελεί ένα συμπληρωματικό μέτρο στις τρέχουσες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που έχει αναλάβει η ελληνική κυβέρνηση. Μιλάμε για Ζώνες με ειδικά φορολογικά και διοικητικού χαρακτήρα κίνητρα,»
Κωστής Χατζηδάκης, 28/08/2012.

Γράφει ο askordoulakos
Μετά το άδοξο τέλος του κινέζικου και ρωσικού succes story, σχεδίου εμπνευσμένου από τους τραγικούς κι απίθανους τύπους της ομάδας «αληθείας» της Συγγρού,  νέος   ελπιδοφόρος άνεμος αισιοδοξίας πνέει καθ’ άπασαν την επικράτειαν των ξευτιλισμένων ΜΜΕ! Χαράς ευαγγέλια και πανηγύρια για τον αγωγό ΤΑP, που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν κι όλα αυτά,  σε συνδυασμό με τις πρόσφατες «δημοσκοπήσεις», οι οποίες αναδεικνύουν το Σαμαρά ως το νέο ηγέτη της –υπο αναγέννηση-Ελλάδας!
Ο κατοχικός πρωθυπουργός δήλωσε, ότι το έργο της εγκατάστασης του ΤΑΡ θα φέρει στην Ελλάδα,2.000 άμεσες θέσεις εργασίας. Κι ακόμα 10.000 θέσεις εργασίας σε επιχειρήσεις που θα υποστηρίζουν το έργο (χωράει πολύ συζήτηση, για το τι είδους θέσεις εργασίας είναι αυτές). Είπε, επιπλέον, ότι θα υπάρξουν πρόσθετες θέσεις εργασίας κατά τη διάρκεια της κατασκευής του και πρόσθεσε: «Όλα αυτά αποτελούν πολύ σημαντική ενίσχυση για την οικονομία της χώρας μας, που δοκιμάζεται σήμερα από ανεργία ρεκόρ».  Τι πραγματικά σημαίνει η διέλευση του ΤΑΡ; Θα έχει ως αποτέλεσμα πολλές κι άμεσες θέσεις εργασίας, όπως υποστηρίζουν τα παπαγαλάκια του δωσιλογισμού;
Αν δούμε τον αγωγό ΤΑΡ θα διαπιστώσουμε, αφενός ότι ξεκινά από τα ελληνοτουρκικά σύνορα στονΈβρο, διασχίζει τη Βόρεια Ελλάδα και περνά από την Αλβανία κι αφετέρου ότι «τίποτα δε γίνεται τυχαία», όπως λέει κι η Μαρινέλα… Έχουμε και λέμε λοιπόν:
Εν αρχή ην ο Καλλικράτης, στόχος του οποίου ήταν η σαλαμοποίηση της ελληνικής επικράτειας σε περιφέρειες ειδικού διοικητικού και οικονομικού καθεστώτος, με σκοπό την εκχώρηση των περιφερειών αυτών στα κοράκια με την κωδική ονομασία «ιδιώτες επενδυτές». Κι αυτό, διότι η διοικητική αυτοτέλεια του-υπό εκχώρηση- εδαφικού τμήματος αποτελεί βασική προϋπόθεση για την εγκαθίδρυση ΕΟΖ.
Τον Ιούλιο του 2011, τις μέρες που στην Πλ. Συντάγματος ο λαός έδινε μάχες ενάντια στις ένοπλες κατοχικές δυνάμεις των ΜΑΤ, στο Κοινοβούλιο ψηφιζόταν ο νόμος 3907/2011 (ο εφαρμοστικός νόμος του περιβόητου μεσοπρόθεσμου), βάσει του οποίου ο εκάστοτε υπουργός έχει τη δυνατότητα, με απλή απόφασή του (!),  να εκχωρήσει οποιοδήποτε τμήμα της ελληνικής επικράτειας, σεοποιονδήποτε.
Ιδιαίτερη σημασία έχει το άρθρο 37 παρ. 5 του συγκεκριμένου νόμου, το οποίο προβλέπει ότι «Σε περίπτωση αδυναμίας των αρμόδιων κατά περίπτωση αρχών να διασφαλίσουν με ίδιους πόρους ή μέσα ότι οι υπήκοοι τρίτων χωρών των οποίων η απομάκρυνση έχει αναβληθεί, απολαμβάνουν κατά το χρονικό διάστημα της αναβολής, στοιχειώδεις όρους αξιοπρεπούς προσωρινής στέγασης σεεγκαταστάσεις δημόσιου ή κοινωφελούς χαρακτήρα και γενικότερα ότι καλύπτουν τις άμεσες βιοτικές τους ανάγκες, μπορεί να επιτραπεί, μετά από σχετική άδεια, να απασχολούνται ως μισθωτοίσε τομείς απασχόλησης σε συγκεκριμένες περιοχές της Χώρας.
Με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται μετά από πρόταση των Υπουργών Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και Προστασίας του Πολίτη, καθορίζονται οι τομείς απασχόλησης και οι περιοχές της Χώρας όπου μπορούν να ασχολούνται ως μισθωτοί οι υπήκοοι τρίτων χωρών των οποίων έχει αναβληθεί η απομάκρυνση, το καθεστώς τηςασφαλιστικής τους κάλυψης, οι όροι, οι προϋποθέσεις, οι διαδικασίες και τα αρμόδια για τη χορήγηση της άδειας εργασίας όργανα, καθώς και κάθε άλλο σχετικό θέμα».
Στις 06/10/2011 ήρθε στην Ελλάδα ο αντιπρόεδρος της Μέρκελ, Φίλιπ Ρέσλερ, παρέα με επιχειρηματίες, για να θέσει το θέμα ΕΟΖ, συμφωνώντας με την κυβέρνηση να δημιουργηθούν 4  ΕΟΖ πειραματικού χαρακτήρα στην Πελοπόννησο, στο Νότιο Αιγαίο, στη Θράκη και την Ήπειρο.

Στις 24-09-2012, η ιδιωτική εταιρεία συμβούλων, ονόματι  «Χρηματοοικονομικό Φόρουμ της Θράκης» προτίθεται να παρουσιάσει- σε αίθουσα της Τράπεζας Ελλάδος- τις θέσεις της για το πόσο…συμφέρουσα είναι η λύση των ΕΟΖ, πλην όμως η εκδήλωση ματαιούται λόγω δυναμικής καιμαζικής παρέμβασης κινημάτων και μετώπων πολιτών. Η εν λόγω χρηματοοικονομική αγέλη σουλατσάρει εδώ και 2 χρόνια στη Θράκη, πραγματοποιώντας αδρά χρηματοδοδοτούμενες μελέτες-μαϊμού, βάσει των οποίων «οι ΕΟΖ αποτελούν τη δέουσα λύση για την Ελλάδα».
Αν συνδυάσουμε όλα τα παραπάνω και λαμβάνοντας υπ’ όψη τους…Ξένιους Δίες και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης θα αντιληφθούμε άμεσα ότι ο…σωτήριος αγωγός ΤΑΡ, θα διέρχεται μέσα από καθεστώς ελληνικών ΕΟΖ, με θέσεις εργασίας που θα πλαισιώνονται από εξαθλιωμένους των σκλαβοπάζαρων της Ανατολής και της Αφρικής, με μεροκάματα για ένα μπωλ ρύζι τη μέρα, υπό συνθήκες…φυτείας στην Αλαμπάμα πριν 2-3 αιώνες.
Να σημειώσουμε, ότι στις ΕΟΖ, ο εργαζόμενος-δούλος σε καμία περίπτωση δεν συμβάλλεται απ’ ευθείας με τον εργοδότη. Οι συνεννοήσεις για τους όρους εργασίας, το μεροκάματο κλπ γίνονταιμεταξύ του εργοδότη και της εταιρείας εκμίσθωσης εργατών, η οποία εισπράττει ακόμα και τα μεροκάματά τους, τα οποία τους αποδίδει κατόπιν! Ο σκλάβος δεν έχει κανένα ρόλο και κανένα δκαίωμα σ’αυτήν την «εργασιακή» σχέση, ενώ επιπλέον η διάρκεια εργασίας εκάστου στην ΕΟΖ δε θα ξεπερνά τους 3-4 μήνες κατά μ.ο. Τ’ αφεντικά θα τους προσλαμβάνουν για λίγους μήνες, θα τους απολύουν άνευ άλλου τινός, θα παίρνουν άλλους κοκ.
Γίνεται εύκολα αντιληπτό λοιπόν, ότι δεν θα υπάρξει κανένα όφελος για το λαό και τον τόπο, από οικονομικές δραστηριότητες, που θα γίνουν υπό καθεστώς πλήρους ασυδοσίας του επιθετικότατου διεθνούς κεφαλαίου, συνεπικουρούμενου κι από τα πιο αδίστακτα τμήματα του εγχώριου (κεφαλαίου), τα οποία γίνονται κολαούζοι των κατακτητών, προσδοκώντας μερίδιο απ’ τη λεία των μεγάλων αρπακτικών, όπως κάνουν οι ύαινες με τη λεία των λιονταριών. Είναι γνωστές οι κινήσεις του διδύμου Μίχαλος (ΕΒΕΑ)- Βενιάμης (εφοπλιστής), που κινούνται με κατεύθυνση την αξιοποίηση του καθεστώτος ΕΟΖ. Κι ας μη μας διαφεύγει το γεγονός, ότι και η COSCO, μια de facto ΕΟΖ στον Πειραιά είναι.
Να’ ναι καλά οι εταιρείες μίσθωσης δούλων κι οι δωσίλογοι της Βουλής, που κάνουν ο,τιδήποτε, προκειμένου να θησαυρίζουν τ’ αφεντικά τους κι οι ίδιοι φυσικά, πατώντας επί πτωμάτων.
ΥΓ. Αξίζει να ψάξει κανείς την περίπτωση του Σεντζέν, ενός μικρού παραθαλάσσιου χωριού στην Κίνα, το οποίο το 1980 αποτέλεσε την πρώτη ΕΟΖ . Θα διδαχθεί πολλά περί το θέμα…
ΥΓ. Και μην ξεχνάμε: Να κρατήσουμε ψηλά, το πνεύμα του Μετώπου!

Βαθύ Κόκκινο

Διαβάστε περισσότερα

Πώς ο σύγχρονος τρόπος ζωής μάς θυμώνει

Εχοντας λύσει τα προβλήματα επιβίωσης τα οποία αντιμετώπιζαν οι πρόγονοί μας, οι άνθρωποι σήμερα γίνονται έξαλλοι με ασήμαντες αφορμές

Η κίνηση στους δρόμους μάς κάνει έξαλλους, πολύ περισσότερο από ό,τι χρειάζεται, σύμφωνα με τη δρα Μαν

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής μπορεί να ικανοποιεί τις βασικές ανάγκες μας, ωστόσο μας «χαρίζει» συγχρόνως μεγάλο θυμό, όπως αναφέρει μια κορυφαία ψυχολόγος στη Βρετανία.

Η δρ Σάντι Μαν από το Πανεπιστήμιο του Κεντρικού Λάνκασιρ αναφέρει ότι η επιθετικότητα, η οποία ήταν απαραίτητη στους προγόνους μας προκειμένου να επιβιώνουν και είναι βαθιά «καλωδιωμένη» στον εγκέφαλό μας, μπορεί να στοχεύσει προς λάθος κατεύθυνση όταν δεν υπάρχει άμεσος λόγος για να υφίσταται. Πού οδηγεί αυτό; Σε τρομερό θυμό για ασήμαντα γεγονότα, όπως το να περιμένουμε στην αίθουσα αναμονής ενός γιατρού, το να μας «κρασάρει» ο υπολογιστής ή το να μπλέξουμε με το αυτοκίνητο στην κίνηση.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας «Τhe Telegraph» η δρ Μαν γράφει στο τεύχος Ιουλίου του περιοδικού «Reader's Digest» ότι ο θυμός που κάποτε αποτελούσε «κλειδί» για την επιβίωση του ανθρώπου τη σήμερον ημέρα πυροδοτείται από ασήμαντες αφορμές.

Η ειδικός συνεχίζει τονίζοντας ότι ο άνετος τρόπος ζωής σήμερα μας έχει «κακομάθει» και έχει ανεβάσει τόσο τον πήχη των προσδοκιών μας ώστε να αντιμετωπίζουμε οτιδήποτε δεν αγγίζει την τελειότητα σαν «οξύθυμα παιδιά».

Στο δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας σημειώνεται ότι η ενέργεια που βοηθούσε τους πρώτους ανθρώπους να επιβιώνουν - να βρίσκουν δηλαδή τροφή και καταφύγιο - έχει χάσει τον στόχο της στον 21ο αιώνα. Αυτό συμβαίνει επειδή για τους περισσότερους - τουλάχιστον στον δυτικό κόσμο - τα βασικά έχουν λυθεί αφήνοντας τα κίνητρα τα οποία «τρέφουν» την επιβίωση χωρίς μια συναισθηματική διέξοδο.

Ο άνθρωπος εξελίχθηκε ώστε να θυμώνει απέναντι σε ορισμένες καταστάσεις, επειδή το συναίσθημα δημιουργεί κίνητρο για να κατακτούμε πράγματα. Για παράδειγμα, το αίσθημα της πείνας μάς θυμώνει αυξάνοντας τα επίπεδα σεροτονίνης στον εγκέφαλο και ωθώντας μας να βρούμε τροφή.

Ο θυμός έπαιξε επίσης πολύ σημαντικό ρόλο για τους πρώτους ανθρώπους διατηρώντας ουσιαστικώς τη συνοχή της ομάδας - λειτουργούσε ως προειδοποίηση όταν ένα μέλος της ομάδας ενοχλούσε τα υπόλοιπα με τη συμπεριφορά του. «Αν οι πρόγονοί μας ήταν πολύ "χαλαροί" και άφηναν τους υπόλοιπους να τους κλέβουν την τροφή ή επέτρεπαν στους εχθρούς τους να πλησιάσουν με φόβο να τους σκοτώσουν, τότε το είδος δεν θα είχε επιβιώσει. Ωστόσο ο σύγχρονος άνθρωπος των προηγμένων χωρών σπάνια αντιμετωπίζει πλέον θανάσιμους κινδύνους τέτοιου είδους» γράφει η δρ Μαν.

Ολος αυτός ο θυμός λοιπόν που δεν έχει τον σωστό τρόπο εκτόνωσης τελικώς βγαίνει στον δρόμο όπου μπορούν να προκληθούν ομηρικοί καβγάδες λόγω της κίνησης, σε ένα εστιατόριο όπου είναι πιθανό να γίνει σκηνή για το ότι το γεύμα δεν είχε την τέλεια θερμοκρασία ή σε ένα λεωφορείο όπου άνθρωποι μπορεί να πιαστούν στα χέρια για μια θέση.

Πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το 90% των ανθρώπων σήμερα θυμώνει πολύ με τα τηλεφωνήματα που δέχεται από τηλεφωνικά κέντρα που προτείνουν προσφορές, ενώ ένας στους δύο γίνεται έξαλλος με τον... υπολογιστή του (επειδή αργεί ή δεν δουλεύει σωστά), ώστε να του επιτίθεται... χτυπώντας τον. «Τώρα πια έχουν ικανοποιηθεί όλες οι βασικές μας ανάγκες και οι προσδοκίες μας έχουν αυξηθεί» λέει η δρ Μαν και προσθέτει: «Φερόμαστε πλέον σαν κακομαθημένα παιδιά που περιμένουν να είναι όλα τέλεια και όταν αυτό δεν συμβαίνει στυλώνουν τα πόδια».

Κατά την ειδικό, προκειμένου να ξεπερνούμε αυτές τις ανούσιες κρίσεις θυμού το ερώτημα που πρέπει να θέτουμε στον εαυτό μας είναι ένα: «"Αυτό που συμβαίνει απειλεί την επιβίωσή μου;". Αν η απάντηση είναι αρνητική, τότε μάλλον θα πρέπει να καταλαγιάσουμε τον θυμό μας».

Το Τop 10 των αφορµών που µας κάνουν (πολλές φορές) αναίτια έξαλλους

1. Το να περιμένουμε πολύ στην αίθουσα αναμονής ενός γιατρού.

2. Μποτιλιάρισμα.

3. Ασφυκτικά γεμάτα μέσα μαζικής μεταφοράς

4. Ενας φίλος που αστειεύεται με ένα ευαίσθητο ζήτημα.

5. Ενας φίλος που δεν μας επιστρέφει τα χρήματα που του δανείσαμε.

6. Το να κατηγορούμαστε άδικα από ανθρώπους που δεν μας ενδιαφέρουν.

7. Να πρέπει να καθαρίσουμε για κάποιον άλλον (κυριολεκτικώς και μεταφορικώς).

8. Να περιμένουμε για πολλή ώρα στην αναμονή του τηλεφώνου.

9. Το να μας δίνονται λάθος οδηγίες όταν αναζητούμε ένα μέρος.

10. Το να μας κλέβουν χρήματα.

Διαβάστε περισσότερα

Κυβέρνηση … ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΦΑΓΗΣ

Του Γ. Δελαστίκ

Ακραία μνημονιακή κυβέρνηση σφαγιασμού εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων και ταυτόχρονα κυβέρνηση   παραγκωνισμού των εσωκομματικών πολιτικών τους αντιπάλων είναι αυτή που συγκρότησαν το βράδυ της Δευτέρας ο Αντώνης Σαμαράς και ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Οι πρόεδροι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ «πούλησαν»επίσης αδίστακτα στενούς κομματικούς τους φίλους στους οποίους χρωστούν πάρα πολλά σε προσωπικό πολιτικό επίπεδο, αποδεικνύοντας για πολλοστή φορά ότι ποτέ κανένας ηγέτης δεν είναι πιστός φίλος. Δύο είναι οι υπουργοί-σύμβολα της νέας κυβέρνησης και του εξτρεμιστικά αντιλαϊκού της χαρακτήρα: ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Άδωνις Γεωργιάδης!
Ο πρωθυπουργός τοποθέτησε τον πιο ακραίο νεοφιλελεύθερο, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης με μία και μόνη αποστολή: να κάνει εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων! 
Για να συγκρουστεί με τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό και τελικά να προκαλέσει καταστροφικό χάος στο δημόσιο σύστημα υγείας τοποθέτησε ο Αντώνης Σαμαράς και τον Άδωνι Γεωργιάδη στη θέση του υπουργού Υγείας.
Από κοινού με το σφαγέα των εργασιακών δικαιωμάτων, τον υπουργό Εργασίας, Γιάννη Βρούτση, που αφέθηκε στο πόστο του για να συνεχίσει το ολέθριο έργο του, αυτοί οι τρεις υπουργοί θα πρωταγωνιστήσουν στο κυβερνητικό έργο το επόμενο διάστημα. Καθώς, μάλιστα, πρόκειται για πολιτικά ασήμαντες προσωπικότητες που μπορούν άνετα να «θυσιαστούν» στο βωμό τηςκοινωνικής αγριότητας και κανείς να μην τους κλάψει όταν θα πεταχτούν στην πολιτική χωματερή των απορριμμάτων, πρέπει να περιμένει κανείς τα χειρότερα. Είναι βέβαιο ότι την πολιτική τους μηδαμινότητα θα προσπαθήσουν να την καλύψουν με την επίδειξη υπέρμετρου ζήλου στην εφαρμογή των εντολών της τρόικας των ξένων επικυρίαρχων της πατρίδας μας.

Αποδυνάμωση Σαμαρά

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η νέα κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ είναι πολύ πιο ασταθής και αδύναμη από την προηγούμενη τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη. Οι περί του αντιθέτου ισχυρισμοί των κυβερνητικών φερέφωνων είναι εντελώς αυθαίρετοι και απευθύνονται σεπολιτικά ηλίθιο ακροατήριο.
Ένα μόλις χρόνο μετά τη συγκρότηση της άθλιας συγκυβερνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ που ξεκίνησε με 179 βουλευτές συνολικά, η νέα κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου δεν έχει παρά μόνο 153 δικούς της βουλευτές – και μεταξύ αυτών πολλούς δυσαρεστημένους, που ενδεχομένως να καιροφυλακτούν για να προκαλέσουν ζημιά στους ηγέτες τους, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να επανεκλεγούν.
Το μόνο για το οποίο μπορεί να είναι απολύτως βέβαιος ο πρωθυπουργός είναι ότι όλοι οι βουλευτές που αρχικά εξελέγησαν με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ δεν θέλουν με τίποτα εκλογές. Από εκεί και πέρα όμως είναι άκρως αμφίβολο αν θα βρίσκονται κάθε φορά 151 από αυτούς για να ψηφίζουν κάθε νομοσχέδιο που θα προωθούν για επικύρωση στη Βουλή οι κατοχικές δυνάμεις και οι πολιτικά δωσίλογοι συνεργάτες τους - ιδίως αν υπάρχει κόσμος στους δρόμους και πλησιάζει η πολιτική γκιλοτίνα των εκλογών!
Ακόμη και ο πλέον αφελής αντιλαμβάνεται ότι ο Σαμαράς των 153 βουλευτών είναι πολύ πιο αποδυναμωμένος από τον Σαμαρά των 179 αρχικών βουλευτών που τον στήριζαν προ έτους, όταν σχηματίστηκε η άθλια συγκυβέρνηση.

Παρά τους κομπασμούς, η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου μοιάζει όλο και περισσότερο με την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου λίγους μήνες πριν ανατραπεί.

«Λιώνει η κυβέρνηση»

Αυτή, άλλωστε, την εικόνα μεταδίδουν στο εξωτερικό για την κυβέρνηση της Αθήνας τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά και αμερικάνικα έντυπα. «Λιώνει ο υπό τον Σαμαρά ελληνικός κυβερνητικός συνασπισμός» έγραφε π.χ., το Σάββατο στους τίτλους της η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine «Ο (κυβερνητικός) συνασπισμός γίνεται κομμάτια στην Ελλάδα» έγραφαν στον τίτλο της δικής τους ανταπόκρισης οι αμερικανικοί Τhe New York Times.
Δεν είχε άλλη άποψη η γαλλική Le Monde.  «Στο χείλος της διάλυσης ο ελληνικός (κυβερνητικός) συνασπισμός» έγραφε και αυτή στους τίτλους της την ίδια ημέρα.
Παρόμοιο πνεύμα και στην απέναντι ακτή της Μάγχης. «Ο Σαμαράς υφίσταται πλήγμα στον κυβερνητικό συνασπισμό» τιτλοφορούσαν τη δική τους ανάλυση οι Financioal Times του Λονδίνου. «Η απροσδόκητη απόφαση του Σαμαρά να κλείσει την κρατική τηλεόραση της ΕΡΤ ανανέωσε την εσωτερική πολιτική αστάθεια που πολλοί στις Βρυξέλλες και στην Αθήνα είχαν ελπίσει ότι διαζόταν», πρόσθετε η βρετανική εφημερίδα.
«Συνεχίζει παραπαίοντας η ελληνική κυβέρνηση» ήταν ο τίτλος του βρετανικού συντηρητικού The Economist. Το λονδρέζικο περιοδικό, το οποίο αποκαλεί «πολιτικά ανδρείκελα» τους παρουσιαστές των ειδήσεων της ΕΡΤ, τονίζει ότι «αν γίνονταν πρόωρες εκλογές, το ΠΑΣΟΚ μπορεί να μην έπιανε το αναγκαίο για την είσοδο στο Κοινοβούλιο 3%, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, και ο αρχηγός της ΔΗΜΑΡ μπορεί να έχανε τη θέση του».

Πολιτική ανθρωποφαγία

Ό,τι και να λένε οι Έλληνες, οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος είναι πανευτυχείς. Ο πρώτος γιατί χάρη στο ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να είναι πρωθυπουργός• ο δεύτερος γιατί ελπίζει ότι με τη συμμετοχή του κόμματος του στην κυβέρνηση θα μπορέσει, μέσω ενός οργίου «εξυπηρετήσεων» και διορισμών ή μοιράσματος κονδυλίων, να ανακάμψει εκλογικά και να μηνδιαλυθεί το ΠΑΣΟΚ τη νύχτα των εκλογών εξαιτίας του κακού εκλογικού αποτελέσματος που αναμένεται να σημειώσει.
Παράλληλα, αξιοποίησαν και οι δύο την κυβερνητική συνεργασία τους για να εξουδετερώσουν τουςεσωκομματικούς τους αντιπάλους. Όλοι γνωρίζουν, π.χ., ότι ο Αντώνης Σαμαράς οφείλει την εκλογή του στην ηγεσία της ΝΔ στον Δημήτρη Αβραμόπουλο. Επειδή όμως στη διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας ακούστηκε ότι μπορεί να προωθείτο ο Αβραμόπουλος στη θέση του πρωθυπουργού, ο Σαμαράς κανόνισε με τον Βενιζέλο την τοποθέτηση του τελευταίου στο υπουργείο Εξωτερικών για ναυποβαθμίσει τον Αβραμόπουλο, πράγμα που τελικά έκανε!
Οι πάντες έχουν επίσης επίγνωση του γεγονότος ότι ο Πάρις Κουκουλόπουλος ήταν ο πιο πιστός -ίσως και ο μοναδικός!- πολιτικός φίλος του Βαγγέλη Βενιζέλου μέσα στο ΠΑΣΟΚ σε επίπεδο στελεχών κάποιου υποτυπώδους βάρους. Κι όμως ο Βενιζέλος δεν απαίτησε να γίνει ο Κουκουλόπουλος υπουργός Εσωτερικών, όπως ο τελευταίος διακαώς επιθυμούσε. Εκχώρησε το υπουργείο αυτό στη ΝΔ, με αποτέλεσμα ο Κουκουλόπουλος να μείνει εκτός κυβέρνησης!
Προσωπικά δεν τρέφουμε καμιά εκτίμηση στις πολιτικές ικανότητες ή την πολιτική προσωπικότητα του Αβραμόπουλου ή του Κουκουλόπουλου, αλλά αυτό είναι άσχετο και δεν έχει σημασία. Αναφέραμε τις περιπτώσεις τους για να δείξουμε την «πολιτική ανθρωποφαγία» και τον αδίστακτο, χωρίς ηθικούς φραγμούς, χαρακτήρα των Σαμαρά και Βενιζέλου, τον απίστευτο κυνισμό τους για οτιδήποτε δεν εξυπηρετεί το στενό προσωπικό τους συμφέρον κάθε δεδομένη στιγμή.

 

Νέα φάση

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι αυτός ο ανασχηματισμός και η συγκρότηση της δικομματικής κυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ έχουν σημασία πολύ μεγαλύτερη από το ποια είναι τα έτσι κι αλλιώςασήμαντα πολιτικά πρόσωπα που την απαρτίζουν.
Η πρώτη κυβέρνηση Σαμαρά ήταν μια κυβέρνηση της ΝΔ, την οποία στήριζαν το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, αλλά ουσιαστικά δεν συμμετείχαν στην καθημερινή χάραξη της πολιτικής που ασκούσε. Μόνο είχανδιορίσει κάποιους δικούς τους ανθρώπους και από καιρό σε καιρό αποφάσιζαν για κάποιο θέμα σε επίπεδο αρχηγών, εγκρίνοντας πάντα αυτό που έλεγαν ο Σαμαράς και η τρόικα.
Τώρα τα πράγματα άλλαξαν. Θα έχουμε μια «πλήρους πολιτικής ευθύνης» συγκυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Και τα δύο κόμματα εξουσίας της μεταπολιτευτικής περιόδου θα λειτουργήσουν ως πολιτικοί συνεργάτες των δυνάμεων κατοχής και θα υποστούν τις συνέπειες αυτής της θεμελιώδους επιλογής τους.

Το τέλος του ΠΑΣΟΚ

Η απόφαση του Βαγγέλη Βενιζέλου να μετατρέψει τα απομεινάρια του ΠΑΣΟΚ σε «κυβερνητική τσόντα» της ΝΔ σηματοδοτεί το επερχόμενο τέλος του ως κόμματος.
Καθώς οι μνημονιακές επιλογές του Γιώργου Παπανδρέου αρχικά και του Βαγγέλη Βενιζέλου στη συνέχεια καταβαράθρωσαν την εκλογική απήχηση του ΠΑΣΟΚ, έπαψε πλέον το κόμμα αυτό να είναιχρήσιμο για την οικονομική ελίτ της χώρας ως αυτοτελές κόμμα εξουσίας.
Η περαιτέρω αποτυχία του Βαγγέλη Βενιζέλου να συνενώσει το ΠΑΣΟΚ με τη ΔΗΜΑΡ, ώστε να δοκιμαστεί αν μπορεί να γεννηθεί ένας νέος «κεντροαριστερός» πόλος που να υπηρετεί το σύστημα,σφράγισε τη μοίρα του κόμματος. Δεν απέμενε άλλη επιλογή στους ηγεμονικούς επιχειρηματικούς κύκλους πέρα από τη μετατροπή του ΠΑΣΟΚ σε συνιστώσα της ΝΔ μέσω της συμμετοχής του στην κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου.
Διαδικαστικές είναι πλέον οι λεπτομέρειες εξαφάνισης και του ονόματος του ΠΑΣΟΚ. Αυτό θα κριθεί από το πολιτικό κλίμα που θα επικρατεί όταν θα γίνουν οι επόμενες εκλογές.

“Επίκαιρα”

Βαθύ Κόκκινο

Διαβάστε περισσότερα

FT: Με «μαγειρεμένα» στοιχεία μπήκε η Ιταλία στο ευρώ

Η Ιταλία κινδυνεύει να υποστεί ζημίες ύψους πολλών δισ. ευρώ από σύνθετα δάνεια που είχε συνάψει στο παρελθόν, τα οποία αναδιάρθρωσε στο απόγειο της κρίσης της Ευρωζώνης, σύμφωνα με εμπιστευτική έκθεση του υπουργείου Οικονομικών της χώρας, όπως αναφέρει δημοσίευμα της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας Financial Times.
Το δημοσίευμα σημειώνει επίσης ότι η έκθεση αυτή ρίχνει περισσότερο φως στις χρηματοπιστωτικές τακτικές που επέτρεψαν στην επιβαρημένη με υψηλό χρέος Ιταλία να ενταχθεί στο ευρώ το 1999.
Η 29σέλιδη έκθεση του υπουργείου Οικονομικών, η οποία είναι σε γνώση των Financial Times, αναφέρεται αναλυτικά στις ανταλλαγές χρέους (debt transactions) που έκανε η Ιταλία στο πρώτο εξάμηνο του 2012, στις οποίες περιλαμβάνεται η αναδιάρθρωση οκτώ δανείων σε παράγωγα χρηματοπιστωτικά προϊόντα (derivatives contracts) με ξένες τράπεζες και συνολική ονομαστική αξία
31,7 δισ. ευρώ.
Αν και η έκθεση, σημειώνει το δημοσίευμα, δεν αναφέρει σημαντικές λεπτομέρειες και δεν φαίνεται να έχει την πρόθεση αποτύπωσης της συνολικής εικόνας των πιθανών ζημιών της Ιταλίας, ειδικοί που την εξέτασαν δήλωσαν στην εφημερίδα ότι με την αναδιάρθρωση των δανείων η χώρα –που έχει μεγάλες χρηματοδοτικές ανάγκες– μπορεί να επιμηκύνει για μεγαλύτερη χρονική περίοδο τα ποσά που οφείλει σε ξένες τράπεζες, αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις, με πιο δυσμενείς όρους για αυτή.
Η έκθεση δεν καταγράφει τις τράπεζες (με τις οποίες έγιναν τα δάνεια) ούτε αναφέρει λεπτομέρειες για τα αρχικά δάνεια, αλλά οι ειδικοί λένε ότι αυτά φαίνεται να ανατρέχουν στα τέλη της δεκαετίας του ’90.
Την περίοδο εκείνη, σημειώνουν οι Financial Times, πριν και αμέσως μετά την ένταξη στο ευρώ, η Ρώμη «ωραιοποιούσε» τους λογαριασμούς της, λαμβάνοντας προκαταβολές πληρωμών από τράπεζες, προκειμένου να επιτύχει τους αναγκαίους για την ένταξή της στο ευρώ στόχους για το δημοσιονομικό έλλειμμα.
Η Ιταλία, προσθέτει τα δημοσίευμα, είχε έλλειμμα 7,7% του ΑΕΠ το 1995 και το 1998, το κρίσιμο έτος για την έγκριση της ένταξής της στο ευρώ, το έλλειμμα είχε μειωθεί στο 2,7% του ΑΕΠ, με διαφορά η μεγαλύτερη μείωση μεταξύ των 11 χωρών που εντάχθηκαν πρώτα στο ευρώ.
Την ίδια περίοδο, τα φορολογικά έσοδα αυξήθηκαν οριακά και οι δημόσιες δαπάνες μειώθηκαν μόνο ελαφρά ως ποσοστό του ΑΕΠ.
Η έκθεση υποβλήθηκε, όπως προβλέπεται, στις αρχές του 2013 στο ιταλικό Ελεγκτικό Συνέδριο (Corte dei Conti). Σύμφωνα με υψηλόβαθμο κυβερνητικό αξιωματούχο, οι ελεγκτές ανησύχησαν από τα στοιχεία και ζήτησαν την παρέμβαση της οικονομικής αστυνομίας.
Τον Απρίλιο, σύμφωνα με τον ίδιο αξιωματούχο, η οικονομική αστυνομία (Guardia di Finanza) επισκέφθηκε το γραφείο της επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης του Χρέους στο υπουργείο Οικονομικών κ. Μαρία Κανάτα, ζητώντας περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση που είχε συντάξει ο Οργανισμός.
Μόνο λίγοι Ιταλοί αξιωματούχοι, τώρα και στο παρελθόν, γνωρίζουν την πλήρη εικόνα, αναφέρουν στην εφημερίδα τραπεζικές και κυβερνητικές πηγές.
Οι πηγές ανέφεραν στην εφημερίδα ότι στα δάνεια που αναδιαρθρώθηκαν το 2012 περιλαμβάνονται και δάνεια σε παράγωγα προϊόντα που συνήφθησαν όταν η Ιταλία προσπαθούσε να ικανοποιήσει τα αυστηρά κριτήρια για την ένταξή της στο ευρώ το 1999.
Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) αρνήθηκε να κάνει σχόλιο για τη γνώση της τράπεζας όσον αφορά τη δυνητική έκθεση της Ιταλίας σε ζημιές από δάνεια σε παράγωγα ή για τον ρόλο του σημερινού προέδρου της Μάριο Ντράγκι στην έγκριση των δανείων αυτών στη δεκαετία του ’90, όταν ήταν γενικός διευθυντής του ιταλικού υπουργείου Οικονομικών πριν μεταπηδήσει στη Goldman Sachs International το 2002.
Τρεις ανεξάρτητοι ειδικοί, τους οποίους συμβουλεύθηκαν οι Financial Times, υπολόγισαν τις ζημιές σε τιμές της αγοράς στις 20 Ιουνίου και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το υπουργείο θα κατέγραφε σε αυτή την ημερομηνία ζημιές ύψους 8 δισ. ευρώ.
Πηγή: Εφημερίδα «Ημερησία»

Διαβάστε περισσότερα

Η φορολογική δήλωση του Πειναλέοντα (Μποστ, 1961)

Το σκίτσο είναι απλό και αδρά ζωγραφισμένο. Καθιστός μπροστά σ’ ένα τραπέζι με κουτσό πόδι, ο Πειναλέων συμπληρώνει τη δήλωση με μια σειρά μηδενικά, ενώ όρθια στο πλάι του η αδερφή του η Ανεργίτσα παρακολουθεί σκυθρωπή, με το αιώνιο «βιβλιάριον απόρων κορασίδων» παραμάσχαλα. Στον τοίχο, ένα κάδρο δείχνει τη μαμα-Ελλάς στα νιάτα της.
ΥΠΟΒΟΛΗ ΔΗΛΟΣΕΟΣ
[δια χειρός ΜΠΟΣΤ]
Διά της παρούσησ μου δηλώ, εντός στη δήλοσή μου
λαβών γνόσιν ο έφορος κε άνεφ χαρτοσήμου
ότη δεν έχο κότταιρον και ούτε λοιμουζήνα
άνεργος όντος πάσχωντος σινίθος από πίνα.
Η μύτηρ η γενήσαντος προσφέρων τας θηλάσεις,
ζη εκ δανείον, δορεών κε πρόθιμος διά βάσεις,
κε η μικρά μου αδελφήβαρύνας να νιστέβη,
έχη εξάγη τα χαρτιά διά να μεταναστέβη.
Όντες πολάκις νιστικών κε πάσχων η μυτέρα
είναι βολέβων εναλάξ, αλάζοντος πατέρα.

Έχοντος πρότον βρετανόν, μετά αμερικάνον
νυν θα συζή με γερμανόν κε άνθροπον τσογλάνον,
όστις βιάσας την μαμά, ελείποντες οι άλλοι
τόρα τα θέλη κε αφτή μη έχοντος κεφάλι.
Η φυλαρέσκια αφτής κε θέλων να αρέση,
προσέχη πάντα εις λεφτά κι αν έχη καλή θέση,
ων εροτήλος εις βαθμόν ανότερον τυγχάνων
ποθή ενδύσεις εκλεκτάς, τα τέκνα της ξεχάνων,
ξεχάνοντες κι εμείς αφτήν, που πάντας προσκινεί
εξέρχετε στην Αγοράν διά να γινή Κοινή
με εβροπαίους σηζητή κι ενώ την αποθώσι,
αρκεί που είνε δυτικοί, απεχθανεί τους Ρώσοι.
Κέρδη δηλόνουν άπαντα μικρά-μεγάλα κράτη,
κε η μαμά μας δόσεων δίδη δια το κρεβάτη,
το «λύκνον του πολιτιζμού», έτσι αφτή το λέει,
κι’όλον αφτό μας κοπανεί κε κάθετε κε κλέει,
ενώ δυό λόγια να της πουν, κι αν δη ότι αρέση,
ξανά μανά διά Ζάλονκον κε στη φοτιά θα πέση.
Όθεν το κέρδος μας μηδέν, μηδέν δηλό εισπράκσεις
πάσχων μαζύ με την μαμά και άπαντες οι τάξεις.
Είνε μιστήρια μαμά! Ίσως κι’εμείς να φταίμε,
είνε αφτό που λέγουσι, Θεμου σινχόρεσέ με.

Ήταν η εποχή που η Ελλάδα επιδίωκε να συνδεθεί με την Κοινή Αγορά (τη σημερινή ΕΕ), που εξαρτιόταν από τα γερμανικά δάνεια, η εποχή της μαζικής μετανάστευσης. Ίσως κάποιοι αναζητήσουν ομοιότητες και διαφορές με σήμερα.
Η αναφορά στο Ζάλογγο είναι υπαινιγμός σε παλιότερη δήλωση του Π. Κανελλόπουλου, σχετικά με τις υπέρογκες, λόγω ΝΑΤΟ, στρατιωτικές δαπάνες: «Δεν αντέχομεν αλλά δεν μειώνομεν τας δαπάνας… Εμείς έχομεν Ζάλογγα εις την ιστορίαν μας». Και εδώ υπάρχουν ομοιότητες με σήμερα, αν σκεφτούμε την υπερήφανη στάση της Ελλάδας να συμφωνήσει στο εμπάργκο στο ιρανικό πετρέλαιο παρά το γεγονός ότι το Ιράν μας έδινε πετρέλαιο με πίστωση ενώ από αλλού θα το αγοράζουμε ακριβότερα και χωρίς πίστωση. Το Ζάλογγο εξακολουθεί να δείχνει το δρόμο.
Πηγή: http://sarantakos.wordpress.com/2012/01/24/mpost-forologia/

Διαβάστε περισσότερα

Νόμος - εξπρές. Εκτός Δημοσίου 6.000 συμβασιούχοι

Λύνεται ο γόρδιος δεσμός των μονιμοποιήσεων που ταλαιπωρεί το Δημόσιο μέσω προσωρινών δικαστικών διαταγών. Το υπουργείο Δικαιοσύνης καταθέτει νομοσχέδιο στη Βουλή.

Με νομοθετική ρύθμιση-εξπρές, που αναμένεται να καταθέσει το υπουργείο Δικαιοσύνης τις επόμενες ημέρες, η κυβέρνηση σκοπεύει να βάλει τέλος στο καθεστώς της μακρόχρονης δικαστικής προστασίας που μπορούσαν να πετύχουν συμβασιούχοι του Δημοσίου, οι οποίοι, παρά τη λήξη της εργασιακής σχέσης, κατόρθωναν να παραμένουν στις θέσεις τους μέχρι και 7 χρόνια σε κάποιες περιπτώσεις μέσα από προσωρινές δικαστικές διαταγές.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η νομοθετική διάταξη θα προβλέπει την εκδίκαση όλων των υφιστάμενων προσφυγών συμβασιούχων εντός τριμήνου, περιορίζοντας στο ελάχιστο τη δυνατότητα αναβολών προκειμένου να ληφθούν τελεσίδικες αποφάσεις.
• Λεπτομέρειες στην έντυπη έκδοση του «Εθνους»

Διαβάστε περισσότερα

Οι εκπληκτικές γνώσεις των αρχαίων Ελλήνων για τον καρκίνο

Είναι εκπληκτικές οι γνώσεις που φαίνεται ότι είχαν οι αρχαίοι Έλληνες για τον καρκίνο, όπως δείχνουν ιατρικά κείμενα, από τη εποχή του Ιπποκράτους. Αν και παλαιότερα είχαν γραφεί ιατρικά κείμενα όπως μας πληροφορεί ο Σωκράτης «πολλά γαρ των ιατρών έστι συγγράμματα».

Οι πληροφορίες περί καρκίνου υπάρχουν από τότε που έχουμε ιατρικά κείμενα, δηλ. από τη εποχή του Ιπποκράτους και μετά, αν και παλαιότερα είχαν γραφεί ιατρικά κείμενα όπως μας πληροφορεί ο Σωκράτης «πολλά γαρ των ιατρών έστι συγγράμματα», (Ξενοφώντος, Απομνημονεύματα Δ, β, 10).

Ενδιαφέρον έχει να αναφέρουμε σχετικά με την ονοματολογία ότι οι αρχαίοι ιατροί έδωσαν στη νεοπλασία το όνομα «καρκίνος» από την εξωτερική του μορφή. Συγκεκριμένα ο Γαληνός (΄Εκδ. G.C. Kuehn, Γαληνού ΄Απαντα, Λειψία, 1826, τόμ. ΧΙ, σελ. 140) σημειώνει ότι όπως στο ζώο καρκίνο (κάβουρα) τα πόδια του είναι εκατέρωθεν του σώματός του, κατά τον ίδιο τρόπο στον μαστό της γυναικός από τον παρά φύσιν όγκο οι φλέβες είναι διογκωμένες και καταφανείς, που παρομοιάζονταν με τα πόδια του καβουριού. Και έκτοτε ο όρος αυτός γενικεύθηκε για όλες τις νεοπλασίες του σώματος και χρησιμοποιείται από όλους τους αρχαίους ΄Ελληνες ιατρούς, ενώ παράλληλα απαντάται και ο όρος καρκίνωμα. Οι όροι αυτοί έφθασαν μέχρι τις ημέρες μας και καθιερώθηκαν στην διεθνή ιατρική ορολογία.

Σχετικά με τα είδη του καρκίνου, σημειώνεται ότι διακρίνονται με διαφορετικές ορολογίες: στον κρυπτό και τον επιφανειακό, τον «εν τω βάθει» και τον «επιπολής», τον «ανέλκωτο» και τον «ηλκωμένο», τον «σύμφυτον» και «μη σύμφυτον» καρκίνον, δηλ. τον επίκτητο.

Όσον αφορά την αιτιολογία του καρκίνου αυτή ήταν σύμφωνα με τις αντιλήψεις της εποχής περί χυμών, που πρέσβευαν. Συγκεκριμένα υποστήριζανοι αρχαίοι Ελληνες ιατροί ότι ο καρκίνος προέρχονταν από τη «μέλαινα χολή» και το «μελαγχολικό χυμό». Εάν η κάθαρση του περιττώματος αυτού, που γίνονταν στον σπλήνα, δεν ήταν καλή τότε η περίσσεια αυτού του χυμού ήταν δυνατόν να δημιουργήσει καρκίνο. Και ανάλογα με την δριμύτητα του «μελαγχολικού χυμού» θα δημιουργούνταν ο ανέλκωτος ή ο μεθ' έλκους καρκίνος. Επί πλέον παράγοντες στη δημιουργία του καρκίνου αναφέρονται η «κακοχυμία», η «δυσκρασία», και η δίαιτα.

Ο καρκίνος κατά τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς είχε διάφορο μέγεθος, «από οφθαλμού ιχθύων μέχρι πέπονος», όπως σημειώνεται από τον Ορειβάσιο ( έκδ. Daremberg, τόμ. IV, σελ. 18), με επιφάνεια ανώμαλη και οχθώδη και σκληρή κατά κανόνα σύσταση και με χροιά μελανώτερη από τα φλεγμαίνοντα μέρη, όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Γαληνός (G.C. Kuehn, τόμ. VII, σελ. 720).

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι οι αρχαίοι Έλληνες ιατροί είχαν παρατηρήσει την μεγάλη ανάπτυξη του αγγειακού συστήματος στους όγκους, οι οποίοι «και κεκιρσωμένας έχων τας πέριξ φλέβας», όπως χαρακτηριστικά σημειώνει εκτός των άλλων ιατρών και ο Αέτιος στον 16ο Λόγο του, (έκδ. Σκεύου Ζερβού, σελ. 60).

Ο εντοπισμός του καρκίνου σημειώνουν ότι είναι δυνατόν να γίνει σε κάθε μέρος του σώματος, αλλά όμως τονίζουν ότι ο συχνότερος εντοπισμός είναι στο γυναικείο μαστό και στη μήτρα. Ο Γαληνός σχετικά γράφει: «Οι καρκινώδεις όγκοι εν άπασι τοις μορίοις γίνονται. Μάλιστα δε τοις τιτθοίς (μαστοίς) των γυναικών», (έκδ. G. C. Kuehn, τόμ. ΧV, σελ. 331).

Για την συμπτωματολογία του καρκίνου ενδιαφέροντα είναι αυτά που έχουν γράψει στα κείμενά τους οι αρχαίοι ιατροί. Είναι δυνατόν η έναρξη του καρκίνου να είναι λανθάνουσα, να προκαλεί αβλυχρά και ήπια συμπτώματα, αλλά επίσης και μεγάλα, ισχυρά και σαφή, όπως σημειώνει ο Γαληνός. (έκδ. G. C. Kuehn, τόμ. Χ, σελ. 976). Μάλιστα ο Ιπποκράτης είχε παρατηρήσει ότι κατά την έναρξη του καρκίνου οι ασθενείς αισθάνονται μία πικρία στο στόμα, «καρκίνου γενομένου το στόμα πικραίνεται» (έκδ. G. C. Kuehn, τόμ. ΙΙΙ, σελ. 466) και συνοδεύεται από ανορεξία.

Κατά την εξέταση του ασθενούς είχαν παρατηρήσει ότι ο καρκινωματώδης όγκος όταν ήταν ψηλαφητός ήταν σκληρός στην αφή, ανώμαλος στο σχήμα, προσφυόμενος στους περιβάλλοντας ιστούς με διεύρυνση των φλεβών και όχι θερμός και μερικές φορές με έλκη. Προκαλεί διόγκωση και σκλήρυνση των παρακειμένων λεμφαδένων και δεν συνοδεύεται από πυρετό. Άλλο σύμπτωμα χαρακτηριστικό του καρκίνου κατά τους αρχαίους ιατρούς ήταν ο πόνος, όπως ιδιαίτερα τονίζει ο Παύλος ο Αιγινήτης «καρκίνος εστίν όγκος επώδυνος» (έκδ. Briau, σελ. 210) και η αιμορραγία.

Επισημαίνουμε ότι ο Αριστ. Κούζης στη σημαντική αυτή μελέτη του για τις αντιλήψεις περί καρκίνου των αρχαίων Ελλήνων ιατρών κάνει και μία ιδιαίτερη διάκριση του όρου «σκίρρος», που απαντάται στα αρχαία ιατρικά κείμενα, με τον σύγχρονο όρο «σκίρρος», τονίζοντας ότι οι παλαιοί ιατροί με τον όρο σκίρρο θεωρούσαν τις χρόνιες φλεγμονές με σκλήρυνση των ιστών, τις κιρρώσεις των σπλάχνων και τους καλοήθεις όγκους.

Η πρόγνωση του καρκίνου κατά του αρχαίους ήταν χειρίστη. «Ολέθρια τα καρκινώδεα» τονίζει ο Αρεταίος όπως επίσης και ο Αέτιος ότι ο καρκίνος είναι «δυσίατος ή ανίατος» με τελική έκβαση το θάνατο.

Όσον αφορά τη θεραπευτική αγωγή την οποία ακολουθούσαν οι αρχαίοι ΄Ελληνες ιατροί στον καρκίνο, παρατηρούμε ότι στα πρώτα στάδια αναπτύξεώς του εφάρμοζαν θεραπεία με διάφορα βοηθήματα και φάρμακα και σε περίπτωση αποτυχίας επακολουθούσαν τη χειρουργική θεραπεία.

Τα βοηθήματα που εφάρμοζαν ήταν σύμφωνα με τις αντιλήψεις περί αιτίου του καρκίνου, τον μελαγχολικό χυμό του αίματος, που δημιουργούσε τον καρκίνο και γι' αυτό ακολουθούσαν πρακτικές ώστε να μειωθεί ο πλεονάζον αυτός αιτιοπαθολογικός χυμός με την κάθαρση, τη φλεβοτομία και τα φάρμακα.

Όπως σημειώνουν οι συγγραφείς τα θεραπευτικά αυτά μέσα είχαν αποτέλεσμα ιδιαίτερα κατά τα πρώτα στάδια του καρκίνου. Χαρακτηριστικά σημειώνει ο Ορειβάσιος ότι «δυνατόν μην τους αρχομένους καρκίνους κωλύειν αύξεσθαι καθαίροντας τον μελαγχολικόν χυμόν πριν εν τω πεπονθότι μορίω στηριχθήναι», (έκδ. Bassemaker-Daremberg, τόμ. V, σελ. 346).

Πολλές ήταν οι φαρμακευτικές ουσίες, σκευασίες και τα θεραπευτικά σχήματα, που χρησιμοποιούνταν για τον καρκίνο, δηλωτικό και αυτό του ανιάτου του καρκίνου. Ας μνημονευθούν μερικές από αυτές που χρησιμοποιούσαν, όπως τα βότανα ασκληπιάς, ακαλύφη ή κνίδη, αριστολοχία, δρακοντία, ερύσιμον, ερέβινθος, ελλέβορος, ερίκης καρπός, ελατήριον ή σίκυς άγριος στρύχνου χυλός και επίθυμον. Επίσης ως αντικαρκινικά φάρμακα χρησιμοποιούνταν οι ποτάμιοι καρκίνοι, η καδμεία, ο λιθάργυρος, ο μόλυβδος και η χαλκίτις.

Στις περιπτώσεις που αποτύγχανε η θεραπεία με τις φαρμακευτικές ουσίες και τα βοηθήματα τότε οι αρχαίοι Έλληνες ιατροί κατέφευγαν στη χειρουργική θεραπεία του καρκίνου. Βέβαια για τους «κρυπτούς», δηλ. τους εν τω βάθει καρκίνους ακολουθούσαν την προτροπή του Ιπποκράτους ο οποίος στους «Αφορισμούς», Τμήμα ΄Εκτο, 38, τονίζει ότι είναι καλλίτερο να μην θεραπεύονται διότι με την αρχή της θεραπείας οι άρρωστοι πεθαίνουν γρήγορα.

Ο Γαληνός συνιστούσε την χειρουργική θεραπεία μόνον για τους επιπολής καρκίνους και μάλιστα κατορθώνοντας να τους εκτέμνει με τις ρίζες τους μέχρι τους υγιείες ιστούς, «πάσης μεν χειρουργίας εκκοπτούσης όγκον παρά φύσιν ο σκοπός εστιν εν κύκλω πάντα όγκον περικόψαι, καθ ά τω κατά φύσιν έχοντι πλησιάζει» (έκδ. G. C. Kuehn, τόμ. ΧVΙΙΙ, Α, σελ. 60 και ΧΙ, σελ. 141).

Πριν από την χειρουργική θεραπεία χορηγούνταν τα κατάλληλα φάρμακα για την κάθαρση του μελαγχολικού χυμού και στη συνέχεια αφαιρούνταν ο όγκος «ξυραφίοις πεπυρωμένοις ομού τέμνουσι και διακαίουσιν», ένα είδος δηλ. θερμοκαυτήρος, ώστε να αποφεύγεται η αιμορραγία από τα αγγεία.Ακολουθούσε μετά μία υγιεινή τονωτική διατροφή, γυμναστική και αναληπτική αγωγή για την ευχυμία του σώματος.

Συμπερασματικά μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες Ιατροί όχι μόνο έδωσαν το όνομα «καρκίνος» στη νοσολογική αυτή οντότητα της νεοπλασματικής κακοηθείας, αλλά επί πλέον διέκριναν την αιτιολογία και καθόρισαν την συμπτωματολογία, τον εντοπισμό, τη μορφολογία, τις εκδηλώσεις, την πρόγνωση και τη θεραπευτική αγωγή, φαρμακευτική και χειρουργική του καρκίνου.

Το αξιόλογο βιβλίο του Καθηγητού-Ακαδημαϊκού Αριστ. Κούζη, (1872-1961), Ο καρκίνος παρά τοις αρχαίοις Έλλησιν ιατροίς, Αθήνα 2004, το οποίο είχε κυκλοφορήσει πριν από εκατό και πλέον χρόνια, πρόσφατα το επανεκδώσαμε, ώστε να γίνει προσιτό σε εκείνους που θα ήθελαν να γνωρίσουν τις γνώσεις περί καρκίνου των αρχαίων Ελλήνων ιατρών: Ιπποκράτους, Γαληνού, Αρεταίου, Ρούφου του Εφεσίου, Διοσκουρίδου, Αρχιγένους, Φιλόξενου, ΄Αντύλλου, Ορειβασίου, Παλλαδίου, Αετίου, Παύλου Αιγινήτου, Θεοφάνους Νόννου, Μιχαήλ Ψελλού, Συμεώνος Σήθη και Ιωάννου Ακτουαρίου. Στο πλαίσιο της ενημέρωσης αυτής στη συνέχεια θα παρατεθούν συνοπτικά μερικά στοιχεία που επιλέχθηκαν και τα οποία θα είναι δυνατόν να δώσουν στον αναγνώστη μία γεύση του πλούτου των γνώσεων τους.

Διαβάστε περισσότερα