Ο ΑΛΕΞΗΣ ΤΡΩΕΙ ΤΙΣ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει συνειδητοποιήσει πλήρως το θέμα: αποκλείεται να γίνει πρωθυπουργός, αν προηγουμένως δεν έχει καθυποτάξει πολιτικά και εξοντώσει πολιτικά τις συνιστώσες του κόμματός του! Μόνο αν είχε στόχο να εφορμήσει για τη δημοκρατική κατάληψη της εξουσίας ηγούμενος ενός ρωμαλέου λαϊκού κινήματος, μαχητικού και ριζοσπαστικού, δεν θα συνιστούσε εμπόδιο στα σχέδιά του η ύπαρξη των συνιστωσών οργανώσεων του κόμματός του. Τότε μάλιστα θα αποτελούσε ισχυρό πλεονέκτημα, όπως απέδειξαν άλλωστε και οι περυσινές εκλογικές αναμετρήσεις. Οι κατά πολύ αριστερότερες του ΣΥΝ συνιστώσες ήταν αυτές που του επέτρεψαν να συνδεθεί με την καλπάζουσα ριζοσπαστικοποίηση του ελληνικού λαού. Ας μην ξεχνάμε ότι μέχρι να ιδρύσει τον ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέκος Αλαβάνος, ο ΣΥΝ ήταν απαξιωμένος στη συνείδηση όχι μόνο των Ελλήνων ψηφοφόρων εν γένει, αλλά πρωτίστως στη συνείδηση των αριστερών. Ηταν ένα «δεξιό» για τα αριστερά δεδομένα πολιτικό μόρφωμα που φυτοζωούσε γύρω στο 3% και σε κάθε εκλογές αγωνιούσε αν θα μπει ή όχι στη Βουλή. Ο ΣΥΝ είχε πάρει 2,94% στις εκλογές του 1993, είχε φτάσει στο 5,12% το 1996, είχε ξαναπροσγειωθεί ανώμαλα στο 3,2% το 2000 και είχε παραμείνει και το 2004 στο ίδιο ποσοστό με 3,26%. Μιζέρια δίχως τέλος. Από πολιτική σκοπιά, ο ΣΥΝ ήταν κάτι σαν τη σημερινή ΔΗΜΑΡ. Η δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε τα δεδομένα. Η αριστερότερη γραμμή του ΣΥΝ και η πλαγιοπόπηση από τα αριστερά του ΚΚΕ και μέσω των συνιστωσών όχι σε ζητήματα στρατηγικών θέσεων, όπου το ΚΚΕ πάντα παρέμεινε πιο αριστερό, αλλά σε ζητήματα κινήματος, άλλαξε τα δεδομένα. Αρχικά διασφάλισε με άνεση την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση (5,04% το 2007 και 4,6% το 2009) και στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ απογειώθηκε – 16,78% πέρυσι τον Μάιο και 29,89% τον Ιούνιο!
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπερέβη κατά πολύ ακόμη και τον θρύλο στις συνειδήσεις των αριστερών Ελλήνων του εκλογικού αποτελέσματος της ΕΔΑ πριν από μισόν αιώνα - το 24,42% της ΕΔΑ στις εκλογές του 1958. Στην πολιτική όμως τίποτα δεν παραμένει αναλλοίωτο. Μπορεί οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ να συνεισέφεραν ουσιωδώς στο 26,89% του Ιουνίου, αλλά πολιτικά το ποσοστό αυτό πιστώθηκε στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα. Αυτοί που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να δουν τον Τσίπρα πρωθυπουργό, δεν ενδιαφέρονται για το αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν συνιστώσες. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αυτό το έχει συνειδητοποιήσει πλήρως. Επιπροσθέτως, έχει κάνει μια στρατηγικής σημασίας επιλογή: να επιχειρήσει να αναρριχηθεί στην εξουσία όχι επικεφαλής κινήματος (το οποίον αυτή τη στιγμή ούτε υπάρχει αυθόρμητα ούτε όμως ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να κατεβάσει τον κόσμο στους δρόμους),αλλά με τη στήριξη ή έστω την ανοχή ενός τμήματος τουλάχιστον του κατεστημένου.
Αν όντως ισχύει στη ζωή αυτή η εκδοχή -γιατί ανεξάρτητα από τις προθέσεις του Τσίπρα μπορεί να συμβούν γεγονότα που να ανατρέψουν εκ νέου το πολιτικό σκηνικό- η εξόντωση των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί προϋπόθεση για να επιτραπεί η πρωθυπουργοποίηση του Αλέξη! Κυβέρνηση Τσίπρα με την ανοχή του συστήματος σημαίνει κυβερνητική πολιτική ηπιότερη φυσικά από αυτήν της συγκυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, αλλά οπωσδήποτε ριζικά αντίθετης από αυτήν πουεπαγγέλλεται μέχρι τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν στους κόλπους του συνεχίζουν να υπάρχουν οι δομημένες μικρές οργανώσεις των συνιστωσών και οι οργανωμένες τάσεις, τίποτα δεν εγγυάται τον απόλυτο έλεγχο της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ από τον πρόεδρό του. Πόσω μάλλον που οι υποτιθέμενοι κυβερνητικοί βουλευτές του δεν θα έχουν προλάβει να διαφθαρούν επαρκώς από την άσκηση της εξουσίας ώστε να προτάσσουν πάντα το προσωπικό πολιτικό τους συμφέρον, όπως κάνουν αυτοί της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, πράγμα που αποτελεί εγγύηση για το σύστημα.
Η επιχείρηση εξόντωσης των συνιστωσών όμως που ανέλαβε για προσωπικούς λόγους ο Αλέξης Τσίπρας αυτή την ώρα για να εξασφαλίσει την ανοχή του κατεστημένου στην ενδεχόμενη πρωθυπουργοποίησή του, συνιστά αποστολή υψηλού πολιτικού κινδύνου. Με δεδομένο ότι η Αριστερά ουδέποτε άσκησε στη χώρα μας κυβερνητική εξουσία, οι πολιτικές προσωπικότητες του χώρου αυτού αρκούνται στο να ηγούνται μικρών οργανώσεων και κινήσεων, όπως είναι οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ ή πλειάδα άλλων ομοειδών πολιτικών μορφωμάτων, παντελώς άγνωστων στο ευρύ κοινό. Δεν υπάρχει όμως τίποτα πιο επικίνδυνο ίσως στον κόσμο της Αριστεράς από την προσπάθεια αφαίρεσης αυτής της μικροεξουσίας! Η φθορά που θα υποστεί ο Αλ. Τσίπρας ενδέχεται να υπερβεί κατά πολύ αυτή που υπολόγιζε. Οψόμεθα.
*Δημοσιεύθηκε στο “ΕΘΝΟΣ” την Τρίτη 21 Μαίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

8ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΒΥΡΩΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ - Βύρων: Τα Χρόνια της Φήμης

ΤΟ  8^ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΒΥΡΩΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

                       27 – 31 Μαΐου 2013

              Βύρων: Τα Χρόνια της Φήμης

          στο Μεσολόγγι από την Βυρωνική Εταιρεία

Η Βυρωνική  Εταιρεία  Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, σας γνωρίζει ότι  διοργανώνει το 8^ο κατά σειρά διεθνές φοιτητικό συνέδριο και παρά την οικονομική δυσκολία που υπάρχει διεθνώς πέτυχε τις συμμετοχές δέκα οκτώ φοιτητών και καθηγητών έκ των οποίων οι δώδεκα είναι ομιλητές. Οι συμμετέχοντες ξένοι σύνεδροι έρχονται με έξοδα των πανεπιστημίων τους και πληρώνουν την συμμετοχή και διαμονή τους .

Αυτό άλλωστε γίνεται σε όλα τα συνέδρια της Βυρωνικής Εταιρείας Μεσολογγίου, η οποία με αυτό τον τρόπο προσφέρει έναν εκπαιδευτικό τουρισμό στο Μεσολόγγι.

Το πρόγραμμα του Συνεδρίου συνδυάζει το Ακαδημαϊκό μέρος και το Κοινωνικό με μεγάλη επιτυχία ,έτσι ώστε οι Σύνεδροι  με ξεναγήσεις σε αρχαιολογικούς και ιστορικούς τόπους , εκτός των  επιστημονικών ανακοινώσεων τους ,να γνωρίσουν το Μεσολόγγι μέσα από την μακρόχρονη ιστορία του και γενικότερα τον ελληνικό τρόπο ζωής και τον πολιτισμική του παράδοση. Επίσης θα γίνει και εκδρομή στην Ζίτσα και τα Ιωάννινα που επισκέφθηκε ο Βύρων τον Οκτώβριο του 1809.

Το θέμα του Συνεδρίου που ανακοινώθηκε από τον περασμένο Σεπτέμβριο 2012,

είναι: «Βύρων: Τα Χρόνια της Φήμης» δηλαδή τα χρόνια διασημότητας του Λόρδου Βύρωνα μέσα από το έργο και την ζωή του. Φυσικά μεγάλο και πολύ σημαντικό  κεφάλαιο σε αυτά ήταν η Ελλάδα. Εδώ μπορείτε να δείτε τους τίτλους των ομιλιών που θα είναι στην Αγγλική γλώσσα.

1) Φοιτήτρια, Έλλη Καράμπελα, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Θεσσαλονίκη

--«Το Πνεύμα της Εποχής» και το Είδωλό του στον Καθρέφτη της Ιστορίας:

Ο Λόρδος Βύρωνας, ο Βυρωνικός Ήρωας, και η Κουλτούρα της Διασημότητας»

2] Δρ. Αργυρός Πρωτόπαπας, Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

«Ο Βύρωνας, η κόρη του Αλέγρα, και η Οικογένεια των Σέλλεϋ:

Ο Αετός και το Φίδι μπλεγμένοι σε Σκάνδαλο»

3] Φοιτητής, Andrew Van Horn, Virginia Tech Η.Π.Α

«Ο Βύρωνας και οι Πολιτικές του Προσωνυμίες: Λογομαχίες στη Βουλή

και ο Manfred »

4] Φοιτήτρια, Siranush   Sayranyan, University of Yerevan,  Αρμενία

«Όταν τα Domestic Pieces του Βύρωνα γίνονται γνωστά»

5] Φοιτητής, Αλέξανδρος Γραμματικός, Carleton University Ottawa, Καναδάς
''Ο Τσάιλντ Χάρολντ ως εκπρόσωπος του Ιμπεριαλισμού: ο λογοτεχνικός
διάλογος της Φελίσια Χέμανς με τον Λόρδο Μπάυρον στο Modern Greece''

6] Καθηγητής, Peter W. Graham, Virginia Polytechnic and State University, Η.Π.Α
 «Childe Harold και Fitzwilliam Darcy, ή η Ιστορία δύο Ηρώων 200 Ετών »

7] Καθηγητής, Naji Queijan, Notre Dame University Βυρητός, Λίβανος

«Το Κοινό του Βύρωνα και η Ανατολή»

8] Φοιτήτρια, Myriam Iliovits, Notre Dame University Βυρητός, Λίβανος

Ανατολίτικες Δυσειδεμονίες στον Giaour του Βύρωνα. 

9] Φοιτήτρια, Rita Bou Khalil, Notre Dame University Βυρητός , Λίβανος
Ο Βύρωνας και η Ομορφιά: Χαρακτήρες Γυναικών της Ανατολής στο Έργο του»

10] Φοιτήτρια, Stefanie Baroud, Notre Dame University Βυρητός, Λίβανος

«Ο Λόρδος Βύρωνας και η Ελληνική Μυθολογία »

11] Φοιτήτρια, Lara El Mekkawi, Notre Dame University Βυρητός, Λίβανος

«Ο Ανατολίτης Βυρωνικός Ήρωας»

12] Καθηγητής, Stephen Minta, University of York, Αγγλία

«Ο Βύρωνας και η Μνήμη»

ΕΚ ΤΗΣ ΒΥΡΩΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΙΕΡΑΣ ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

Διαβάστε περισσότερα

Το Μνημόνιο απειλεί να υποδουλώσει την Κύπρο στην Τουρκία

Ωμά έθεσε το θέμα ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους στον Λευκό Οίκο την Πέμπτη: «Υπάρχει μεγάλη ευκαιρία για να βρεθεί λύση στο Κυπριακό» του είπε. Ζήτησε μάλιστα «άμεση επανέναρξη των συνομιλιών και γρήγορη διαδικασία διαπραγματεύσεων» με φόρμουλα την τετραμερή διάσκεψη για το θέμα - συνομιλίες δηλαδή Ελλάδας, Τουρκίας, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, όπως διευκρίνισαν τουρκικές πηγές.
Στόχος των Αμερικανών, των Αγγλων και των υπόλοιπων Ευρωπαίων που κατέχουν σημαντικά διεθνή αξιώματα και συγκαταλέγονται μεταξύ των εχθρών της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι να ξεκινήσουν τις συνομιλίες γύρω στον Οκτώβρη, και μέχρι τον Δεκέμβρη (!) να έχουν κλείσει το θέμα. Να έχει υπάρξει δηλαδή συμφωνία Αγκυρας -Αθήνας, η οποία στη συνέχεια να επιβληθεί στους Ελληνοκυπρίους, εν ανάγκη και με το ζόρι- κατά το πρότυπο των «προδοτικών» όπως δικαίως είχαν αποκληθεί τότε, συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου, το 1959, τις οποίες επέβαλε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Εννοείται, χωρίς δημοψηφίσματα και άλλες «δημοκρατικές ανοησίες»! Εχοντας την Κύπρο οικονομικά εξανδραποδισμένη μετά τη λεηλασία των καταθέσεων στις τράπεζές της και επιπροσθέτως με τον Νίκο Αναστασιάδη προσφάτως εκλεγέντα Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο οποίος τυγχάνει φανατικός υποστηρικτής του σχεδίου Ανάν, θα ήταν όντως ηλίθιοι οι Αμερικανοευρωπαίοι αν δεν επεδίωκαν τώρα να εκμεταλλευτούν τη συγκυρία και να επιβάλουν τουρκική λύση στο Κυπριακό, υποδουλώνοντας ουσιαστικά τους Ελληνοκυπρίους στην Αγκυρα.
Σε επίπεδο δημόσιων δηλώσεων υψηλού επιπέδου, την αρχή την έκανε ο γ.γ. του ΝΑΤΟ, ο δεξιός Δανός Αντερς Φογκ Ράσμουσεν στις 6 Μαΐου. «Καλώ επειγόντως όλες τις πλευρές στην Κύπρο να προχωρήσουν προς την εξεύρεση λύσης επανένωσης του νησιού» δήλωσε αυτός. Δύο 24ωρα αργότερα, στις 8 Μαΐου, ήταν η σειρά τού επίσης δεξιού Φινλανδού επιτρόπου Ολι Ρεν. Μιλώντας με θέμα το Μνημόνιο που επιβλήθηκε στην Κύπρο και απευθυνόμενος προς τα μέλη της επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Ευρωβουλής, ο Ρεν υποστήριξε ότι «η επανένωση της Κύπρου θα δώσει οικονομική και κοινωνική ώθηση στην Κύπρο γι' αυτό και εμείς πρέπει να δώσουμε ώθηση στη διαδικασία» της επανένωσης! Ο γ.γ. του ΝΑΤΟ προκάλεσε μάλιστα πανικό στα κυπριακά κόμματα, καθώς προσπάθησε να εκβιάσει τη Λευκωσία. «Μετά την επίλυση του προβλήματος της Κύπρου, θα μπορούν να αρθούν τα εμπόδια για τις έρευνες και την εξόρυξη φυσικού αερίου και πετρελαίου» δήλωσε χαρακτηριστικά σε συνέντευξη Τύπου, υπονοώντας ουσιαστικά ότι αν δεν λυθεί το Κυπριακό, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα αφεθεί να προχωρήσει σε εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου που βρίσκονται μέσα στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της!
Οι Αμερικανοί έκαναν κάτι πολύ πιο επικίνδυνο. Εβαλαν τον Αυστραλό Αλεξάντερ Ντάουνερ, ειδικό σύμβουλο του γ.γ. του ΟΗΕ για το Κυπριακό, να αποστείλει έγγραφο 77 σελίδων τόσο στον πρόεδρο της Κύπρου Νίκο Αναστασιάδη όσο και στον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ντερβίς Ερογλου. Ενα έγγραφο στο οποίο καταγράφονται τόσο τα σημεία σύγκλισης όσο και τα σημεία διαφωνίας κατά τις συνομιλίες που διεξήχθησαν την πενταετία 2008-2012 μεταξύ του Κύπριου Προέδρου Δημήτρη Χριστόφια από τη μία μεριά και των Τουρκοκυπρίων ηγετών Ταλάτ και Ερογλου από την άλλη. Η ύπουλη αυτή αμερικανική κίνηση αποσκοπεί στο να κατοχυρώσει ως δήθεν κεκτημένα τα σημεία σύγκλισης και να επικεντρώσει τις νέες διαπραγματεύσεις στα σημεία διαφωνίας, παραβιάζοντας έτσι τη θεμελιώδη διπλωματική αρχή ότι δεν ισχύει ποτέ οποιαδήποτε συμφωνία σε επιμέρους θέμα, αν δεν υπάρξει συνολική συμφωνία.
Πέρα όμως από τα σχέδια των Αμερικανών, θύελλα αντιδράσεων ξεσήκωσε στην Κύπρο το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης -ο οποίος, επαναλαμβάνουμε, είναι φανατικός υποστηρικτής του σχεδίου Ανάν- απέκρυψε (!) την ύπαρξη του εγγράφου αυτού από όλα τα άλλα κυπριακά κόμματα επί 15 ημέρες. Ενώ το έγγραφο του επιδόθηκε στις 30 Απριλίου, ο Νίκος Αναστασιάδης μέχρι και τη συνεδρίαση της 15ης Μαΐου του Εθνικού Συμβουλίου δεν ανέφερε τίποτα στους Κύπριους πολιτικούς ηγέτες. Ενδεχομένως δεν θα μάθαιναν ποτέ τίποτα αν δεν «κάρφωνε» την ύπαρξη του επίμαχου εγγράφου ο Τουρκοκύπριος πολιτικός Ιζέτ Ιστζιάν στον γ.γ. του ΑΚΕΛ Αντρο Κυπριακού. Μαύρες μέρες περιμένουν την Κύπρο...

Διαβάστε περισσότερα

Μενέλαος Λουντέμης-Επίκαιρο όσο ποτέ το «Συννεφιάζει»

Ηρακλής ΚΑΚΑΒΑΝΗΣ

«Ξένιος Δίας», στρατόπεδα συγκέντρωσης, νομοσχέδιο για την ιθαγένεια, Μανωλάδες, Χρυσή Αυγή, διαστρέβλωση της Ιστορίας. Αξιοποιώντας την καπιταλιστική κρίση και τη μετανάστευση οι αστοί ταΐζουν και ανδρώνουν και πάλι το ρατσιστικό, φασιστικό φίδι, που βγαίνει από τη μήτρα του εκμεταλλευτικού τους συστήματος.

Η έκκληση ενός παιδιού μεταναστών μας θύμισε την εξαιρετική επικαιρότητα του μυθιστορήματος του Μενέλαου Λουντέμη «Συννεφιάζει». Και την ανάγκη τέτοια κείμενα να υπάρχουν στα σχολικά βιβλία, στη βιβλιοθήκη του κάθε λαϊκού σπιτιού.

«Είμαι 17 χρονών. Γεννήθηκα στην Ελλάδα. Μιλώ μόνο ελληνικά. Παρακαλώ μη με απελάσετε σε ξένη χώρα». Ηταν η λεζάντα που συνόδευε στο διαδίκτυο και ρεπορτάζ του Τύπου τη φωτογραφία ενός μαύρου εφήβου. Δεν έλεγε το όνομά του. Ας τον ονομάσουμε Χριστόφορο. Προφανώς, παιδί μεταναστών ο Χριστόφορος δεν μπορεί να πάρει την ελληνική ιθαγένεια. Οπως και ο Σοφοκλής, ο Μανόλης, ο Χασάν, ο Αχμέτ κλπ. Ολα, όταν δε διαβάζουν, παίζουν στην πλατεία και όταν κουράζονται ξαποσταίνουν στα παγκάκια της πλατείας. Δεν είναι λίγα. Οι γονείς τους δεν ήρθαν στην Ελλάδα για τουρισμό. Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι τους ξερίζωσαν. Μετανάστευση και προσφυγιά, ήταν, είναι και θα είναι συνυφασμένα με τον πόλεμο και τη φτώχεια.

Κι όμως, είναι τυχερά παιδιά. Κάποια άλλα ήταν απλά παράπλευρες απώλειες, σφαγμένα ως μια τραγική επιβεβαίωση της απαξίας της ανθρώπινης ζωής σε έναν κόσμο εκμετάλλευσης, που γεννά πολέμους. Αυτός ο κόσμος ο καπιταλιστικός δολοφονεί και στον πόλεμο και στην …ειρήνη. Αμέτρητα τα παιδιά θυσία στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους. Ετσι χτίζεται το κεφάλαιο. Αυτά συμβαίνουν σήμερα στη Συρία, στο Μπαγκλαντές… Χτες στη Σερβία… Προχτές στην Αφρική… «Χιλιάδες μίλια πέρα, αιώνες πίσω,/ φτηνά το κρέας πουλιέται τ’ ανθρωπίσιο».
Ο Σουκρής του «Συννεφιάζει» Ο Μ. Λουντέμης με τη γυναίκα του και την κόρη του

Σε μια ξένη χώρα; Γιατί; Αυτό είναι το ερώτημα του Χριστόφορου. Το ίδιο ένιωσε και το δεκάχρονο τουρκόπουλο ο Σουκρής, όταν έμαθε ότι πρέπει να φύγει από τον τόπο που γεννήθηκε. «Τ’ ακούει κι ο Σουκρής κι ένα τινγκ! Κάνει μες στα μικρά του τούρκικα σωθικά, σαν κόρδα που σπάει. Γιατί; Ναι, γιατί;». Σε μια ξένη χώρα κι αυτός. «Πού; Σ’ έναν τόπο που ούτε ξέρεις αν έχει τέτοιο χώμα (κόκκινο) ή τίποτα αλατίσιο. Αν τα νερά είναι άσπρα… αν οι πεταλούδες είναι χρωματιστές… Αν ο αέρας δεν είναι βαρύς σα σίδερο -καθώς έχουνε να λένε- που δίνει μια στα παιδιά και πάρτ’ κάτου! Ποιος σε βεβαιώνει πως έχει καλιακούδες εκεί… πως τ’ απίδια δεν είναι άνοστα σαν τις άβραστες πατάτες της Κατερινιώς… και πως τ’ άλογα -σώνει και καλά- δεν έχουνε κέρατα που ξεκοιλιάζουν τα παιδιά; Ας έρτει ένας να μας τα πει και να του πούμε και μπράβο! Μα τώρα ποιος λογάριαζε τα φίδια που ζώσανε τα μικρά σπλάχνα του Σουκρή…».

Ο Σουκρής είναι φίλος του Μέλιου Κάδρα, «που μια φορά του ‘δωσα δυο ψίχουλα και κείνος μου ‘δωσε ολάκερη ψυχή». Ο Μέλιος είναι ένα ορφανό προσφυγάκι από την Κωνσταντινούπολη, που καταφθάνει μονάχο στην Κεντρική Μακεδονία με το κύμα της προσφυγιάς, μικρός, φτωχός κι έρημος, προσπαθεί να επιβιώσει και να βρει το δρόμο του, που τελικά αποδεικνύεται μακρύς, τραχύς και μοναχικός. Ανακατεμένος στο πλήθος της προσφυγιάς κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών, όπου Τούρκοι κι Ελληνες αφήνουν τα σπίτια τους, εδώ κι εκεί, για να πάνε όπου ορίζουν οι συμφωνίες των κρατών, και ο φίλος του, ο Σουκρής, ο Τούρκος, που αναγκάζεται να φύγει από τον τόπο που γεννήθηκε… Ενας μεγάλος ξεριζωμός λαών και στη μέση μια παιδική φιλία που δε γνωρίζει από σύνορα, πόλεμο, πολιτική…

Σουκρής και Μέλιος είναι οι ήρωες του Μ. Λουντέμη στο «Συννεφιάζει», τοποθετημένο στην εποχή της ανταλλαγής των πληθυσμών, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ενα μυθιστόρημα που θέτει πάνω από όλα το ζήτημα του σεβασμού στον «άλλον», προβάλλει την παιδική αθωότητα, υμνεί την ανθρωπιά, την αγάπη, την ευαισθησία και τη φιλία, πέρα από οποιεσδήποτε πολιτικές σκοπιμότητες. Ολα αυτά που περιγράφουν την ενότητα του ανθρώπινου γένους, πέρα και έξω από πολιτισμικές, θρησκευτικές και εθνικές διαφορές.

Ο Λουντέμης με τη βιωματική, συγκινητική γραφή, γράφει από καρδιάς, χωρίς μελοδραματισμούς και φλυαρίες. Παρατηρεί και συλλαμβάνει την πραγματικότητα με τρόπο μοναδικό και γι’ αυτό γλαφυρό στην περιγραφή. Δίνει με δεξιοτεχνία και εκφραστική πλαστικότητα τη φιλία των δύο παιδιών, το τέλος του Σουκρή.

«Θα με θυμάσαι;», ρωτά ο Μέλιος το Σουκρή. «Βάιιι… μα τον Αλάχ, δεν είναι για να σε ξεχάσω». Ομως το τρένο που θα έπαιρνε το Σουκρή και τους δικούς του για μια άλλη πατρίδα συνθλίβει στις ράγες του το μικρό μουσουλμάνο.

«Χύθηκε ο Σουκρής ξοπίσω στο τρένο, σαν χηνάρι που τρέχει να προφτάσει την αρμαθιά τ’ αδερφάκια του. Μα ο “χαμάλης” είναι τόσο άπονος… “Πουφ!… πουφ!” κείνος, τη δουλειά του. Ο Σουκρής τσιρίζει σπαραχτικά.

– Ανάαα… ντουρ! Ανατζίιικ… ντουρ… ντουρ! (Μάναα… Μανούλα… Σταμάτα!).
Αρχισε το κυνηγητό.

– Α! Σουκρή! φώναζαν απ’ όλα τα βαγόνια… όλος ο κόσμος κρεμασμένος. Η μάνα άπλωνε τα χέρια της σαν κλαδιά που τα δέρνει ο αέρας.

– Α, γιαβρούμ… Α, τζερίμ!… (Α, λατρεία μου… Α, σπλάχνο μου!).

Ολοι χτυπούσανε τα κάγκελα.

-Χ-α!… Χ-α!…

-Α, Σουκρή! Α! καπλάν!… Χ-α!

Γέροι και νιοι απλώνανε τα χέρια, απλώνανε ζουνάρια. Η βάβω του, τραβούσε τους χαλκάδες του τρένου, για να το σταματήσει και το περικαλούσε και το μάλωνε:

-Ντουρ μπρε! Ντουρ μπρε! (Στάσου βρε! Στάσου!).

Σπαραγμός…

Μα ήθελε δεν ήθελε ο “χαμάλης” έκοψε για μια στιγμή τη φόρα του όχι από καλοσύνη του, μα να, γιατί είχε φτάσει στα ψαλίδια, χρειάζεται προσοχή εκεί. Ο Σουκρής τον έφτασε. Απλωσε κιόλας τα μαύρα του χεράκια να γαντζώσει. Μα δεν τ’ αξιώθηκε. Σφυριγματιές πολλές ακούστηκαν με μιας. Κι ένα στρίγκλισμα φοβερό, φοβερό… από χίλιες φωνές μαζί.
-Αααααα!!!

… Ο “χαμάλης” έφυγε μακριά. Κι ένα άλλο τρένο έμπαινε στο σταθμό, με ματωμένες ρόδες… ματωμένες απ’ τα κρεατάκια ενός παιδιού, ενός δεκάχρονου τουρκόπουλου, που δεν ήταν πια τουρκόπουλο, δεν ήταν πια παιδί… παρά λίγο αίμα στις ρόδες ενός περαστικού τρένου».
Και απομένει ο μικρός χριστιανός, κρεμασμένος στα κάγκελα του σταθμού, γεμάτος πίκρα και οδύνη να προσεύχεται για το φίλο του.

«Κι εγώ ( αχ…) εγώ που ζύμωσα τα πικρά μικράτα μου, τ’ αδύναμα αλαφρά όνειρά μου μ’ ένα τουρκάκι της Καράτζοβας, κάθομαι, ώρες τώρα -κρεμασμένο κουρελάκι- πάνω στα κάγκελα του σταθμού και δε βλέπω τίποτα μπροστά μου, τίποτα, γιατί όλα είναι κλάμα…

Λένε πως τα παιδιά, σαν είναι άκακα εδώ στη γης και καλόγνωμα, σαν φτάσουνε στον ουρανό γίνονται άγγελοι. Μα ο θεός τους ο Τούρκος, τώρα έφυγε και ποιος θα του ανοίξει του Σουκρή που δεν ξέρει και τη γλώσσα;

Σε περικαλώ, παππού Θεέ…, αν δεις να τριγυρνάει όξω απ’ το παλάτι σου ένα μαυριδερό τουρκάκι, είναι ο φίλος μου ο Σουκρής. Πάρ’ το μέσα. Σε περικαλώ και να το συγχωρέσεις που έχει λίγο άσκημα χείλια και μην το κακοκαρδίσεις γι’ αυτό. Σε περικαλάει ένας φτωχός μικροπουλητής του σταθμού που δρόσιζε τον κόσμο. Αν ήσουνα καμιά φορά περαστικός από κει, θα τον θυμάσαι. Ηταν ένα κουτσό αγόρι. Σ’ ευχαριστώ…».

Κι όμως το κείμενο αυτό δεν υπάρχει στα σχολικά βιβλία. Υπήρχε στο βιβλίο λογοτεχνίας της Α’ Γυμνασίου. Η διδακτική πράξη έδειχνε ότι άρεσε στα παιδιά και οι καθηγητές το επέλεγαν. Δεν αναπληρώνεται η οπτική και η αισθητική του κειμένου που αφαιρέθηκε.

Εργο βιωματικό

Με την ιστορία του Σουκρή ξεκινά το μυθιστόρημα. Η ζωή στο τουβλάδικο είναι το θέμα του. Εργο βιωματικό, που φιλοτεχνεί μια μικρή αλλά πυκνή τοιχογραφία του κόσμου των χειρωνακτών. Με γλαφυρότητα περιγράφει την Εδεσσα, τους κατοίκους της και καταθέτει τις αναμνήσεις του από τα χρόνια που έζησε εκεί.

Το μυθιστόρημα πρωτοκυκλοφόρησε στα 1947 και επανεκδόθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1950, οπότε γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Σχετική είναι μια στιχομυθία του Λουντέμη με τον ηθοποιό Τζαβαλά Καρούσο, που διασώζει ο συνεξόριστός τους Γιώργος Φαρσακίδης. Ενα σχόλιο του Καρούσου που εύστοχα χαρακτηρίζει τη γραφή του Λουντέμη.

Στο καφενείο του Αϊ – Στράτη ο Καρούσος και ο Λουντέμης πίνουν καφέ. Ο Καρούζος απολαμβάνει τη χαρά από το πετυχημένο ανέβασμα της παράστασης «Οι Πέρσες» του Αισχύλου. Ανάμεσα τους όμως υπάρχει ένας φιλικός «ανταγωνισμός», ένα συνεχές πείραγμα. Ερχεται το πλοίο και φέρνει το νέο της μεγάλης επιτυχίας που έχει η επανέκδοση του μυθιστορήματος του Λουντέμη «Συννεφιάζει». Λέει ο Λουντέμης: «Καρούσο, το ανέβασμα μιας παράστασης είναι σαν πυροτέχνημα που φωτίζει τον ουρανό και καθώς πέφτει σιγά σιγά σβήνει. Ενώ το βιβλίο μένει για πάντα». Και του απαντά ο Καρούζος: «Γράφε, γράφε Λουντέμη με την καρδιά σου, για να εντυπωσιάζεις τους αναγνώστες σου. Αλίμονό τους, όμως, αν χρησιμοποιήσεις και το μυαλό σου». Ηρακλής ΚΑΚΑΒΑΝΗΣ

Διαβάστε περισσότερα

Μια Διεθνής για το... Δ' Ράιχ!

Μεγάλα πράγματα θα γίνουν την Τετάρτη, 22 Μαΐου, στη γερμανική πόλη της Λει­ψίας. Στις 23 Μαΐου το Σο­σιαλδη­μοκρατικό Κόμμα της Γερμα­νίας (SPD) κλείνει τα 150 χρόνια από την ίδρυσή του το 1863. Για να γιορτάσουν λοιπόν τα γενέθλιά τους οι Γερμα­νοί σοσιαλδημοκράτες, αποφάσισαν να κάνουν δώρο στον εαυτό τους μια... κηδεία και μια γέννα! Την παραμονή των γενεθλίων τους θα ενταφιάσουν ουσιαστικά τη Σοσιαλι­στική Διεθνή μέσω της ίδρυσης μιας άλλης Διεθνούς των δεξιότερων σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων που βρίσκονται υπό την άμεση πολιτική επιρροή τους. «Προοδευτική Συμμαχία» θα την ονομάσουν.
Απέτυχαν να ελέγξουν τη Σοσιαλιστική Διεθνή οι Γερμανοί και γι' αυτό αποφάσισαν να τη διαλύσουν. Στο Παρίσι γεννήθηκε η Σοσιαλιστική Διεθνής, το 1889, στα εκατοντάχρονα της Γαλλικής Επανάστασης. Ονομαζόταν όμως Εργατική Διεθνής. Το 1951, στη Φρανκφούρτη της τότε Δυτικής Γερμανίας μετονομάστηκε σε Σοσιαλιστική Διεθνή. Σε γερμανικό έδαφος της έμελλε και να πεθάνει.
Ολοι οι Ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες -ή σχεδόν όλοι, αυτό θα το δούμε την Τετάρτη- θα υποταχθούν βεβαίως στη θέληση των Γερμανών. Η δεξιά καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ στοιχίζει όλους τους δεξιούς Ευρωπαίους πίσω από το Βερολίνο, ώρα για τους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες να κάνουν το ίδιο με τους κεντροαριστερούς των χωρών της ΕΕ! Δεν μπορεί το Ράιχ να μην έχει πρόσβαση, να μην έχει συγκροτημένο πόλο στον προοδευτικότερο πυλώνα του συστήματος. Αλλωστε τα σοσιαλιστικά κόμματα της Γηραιάς Ηπείρου έχουν από μόνα τους αποδειχθεί πολύ πιο γερμανόφρονα και υποτακτικά προς το Βερολίνο από τα συντηρητικά. Πού και πού εμφανίζεται και κάποιο δεξιό κόμμα που κυβερνά να αντιστέκεται κάπως στους Γερμανούς. Κεντροαριστερό, όμως, κανένα! Φταίνε μόνο οι Γερμανοί;
Αρχισε ο στραγγαλισμός της Σοσιαλιστικής Διεθνούς από τους Γερμανούς και τους συμμάχους τους. Πρώτα πρώτα στον οικονομικό τομέα. Το SPD μείωσε μόνο του την ετήσια εισφορά του στη Διεθνή κατά... 95%!!! Από 100.000 στερλίνες που έδινε -η έδρα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς είναι στο Λονδίνο- αποφάσισε να δίνει μόνο ένα... πεντοχίλιαρο! Ελεημοσύνη, δηλαδή! «Θα είμαστε μόνο παρατηρητές στη Διεθνή», ανακοίνωσε. Ζορί­στηκαν οι Γάλλοι σοσιαλιστές που έχουν στη Διεθνή τη Σεγκολέν Ρουα­γιάλ σε θέση αντιπροέδρου, αλλά μείωσαν κι αυτοί τα λεφτά που δίνουν. Από τα εκατό χιλιάρικα στα σαράντα πέντε.
Οργανο των Αμερικανών θεωρούν οι Γερμανοί τον πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Γιώργο Παπανδρέου. Δηκτικό σχετικό σχόλιο της γαλλικής εφημερίδας «Λε Μοντ» - μάλλον δηλητηριώδες: «Κανένας Γερμανός σοσιαλδημοκράτης που δεν έχει αυτοκτονικές τάσεις δεν επιθυμεί να βγει φωτογραφία στο πλάι του Γιώργου Παπανδρέου» έγραψε.
Τελευταία απόπειρα των Γερμανών να αποκτήσουν τον έλεγχο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς έγινε πέρυσι τον Σεπτέμβριο. Προσπάθησαν να προωθήσουν την ηγέτιδα των Σουη­δών σοσιαλδημοκρατών Μόνα Σαλίν στη θέση του γενικού γραμματέα. Ο Χιλιανός Λουίς Αγιάλα που βρίσκεται στη θέση αυτή εδώ και ένα τέταρτο του... αιώνα, από το 1989, τη συνέτριψε και εξελέγη για έξι χρόνια ακόμη!
Λύσσαξαν οι Γερμανοί! «Πίσσα στα κόκαλα του Βίλι Μπραντ!» θα σκέφτονταν, χωρίς να μπορούν να το πουν. Δεκαέξι χρόνια πρόεδρος της Διεθνούς (1976-1992), ο Μπραντ ήταν αυτός που ενέταξε στους κόλπους της τα τριτοκοσμικά κόμματα που τώρα κυριαρχούν. «Θα τη διαλύσουμε» αποφάσισε το SPD. Αμ' έπος, άμ' έργον.

Διαβάστε περισσότερα

Ν. Μαριάς: “Φτάνει πια … Να αποχωρήσουμε από τη Βουλή και να υπερασπιστούμε το Σύνταγμα και την Δημοκρατία”

Πρόσκληση προς όλους τους βουλευτές τουΣύριζα του ΚΚΕ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων, απευθύνει ο συνεργαζόμενος εκλογικά με το κόμμα του Καμμένου Νότης Μαριάς, ώστε να αποχωρήσουν από το κοινοβούλιο που «έχει απαξιωθεί πολιτικά, θεσμικά και ηθικά λόγω της αντισυνταγματικής και αντικοινοβουλευτικής δράσης της κυβέρνησης και των κομμάτων του μνημονικού τόξου που την στηρίζουν».
Στην πρόταση του –την διατυπώνει σήμερα στην εφημερίδα «Το Παρόν»- γράφει συγκεκριμένα: «Πιστεύω ότι ήρθε η ώρα όλοι εμείς, οι βουλευτές του αντιμνημονιακού δημοκρατικού τόξου να πούμε ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ και σε ένδειξη διαμαρτυρίας να ΑΠΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ από τη Βουλή στις 31 Μαϊου2013 …. Και να ενωθούμε με τον ελληνικό  λαό, προκειμένου ΝΑ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ το άρθρο 120 του Συντάγματος».
Δεν ξέρουμε αν θα πάρει καν απάντηση από τα  κόμματα στα οποία απευθύνεται έχει την σημασία του όμως που επικαλείται το άρθρο 120 του Συντάγματος.

Βαθύ Κόκκινο

Διαβάστε περισσότερα

ΠΕΡΙ ΩΡΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Του Γ.ΡΟΥΣΗ*
Η κοινή λογική λέει ότι όσο προοδεύει η ανθρωπότητα τόσολιγότερο θα έπρεπε να εργάζονται οι άνθρωποι για ναικανοποιούν τις ανάγκες τους. Άλλωστε, από την αρχαιότητα, βλέποντας την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και πιο συγκεκριμένα των υφαντουργικών μηχανών του Ηφαίστου, οΑριστοτέλης εκτιμούσε ότι αυτές θα μπορούσαν να συμβάλλουνστην κατάργηση της δουλείας, αντικαθιστώντας τη ζωντανή εργασία των δούλων.
Πιο πρόσφατα, ουτοπικοί στοχαστές θεωρούσαν ότι στις ιδανικές τους πολιτείες θα αρκούσε να δουλεύουν οι άνθρωποιτο πολύ 4-6 ώρες των ημέρα για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους, ενώ για τον Μαρξ η μείωση της εργάσιμης μέρας αποτελούσε θεμελιακή προϋπόθεση για την επίτευξη της κομμουνιστικής χειραφέτησης.
Και, πράγματι, με τους αγώνες των εργαζομένων σε όλο τον κόσμο ένα μεγάλο τμήμα της ανθρωπότητας οδηγήθηκε στην καθιέρωση του 8ωρου, της αργίας της Κυριακής και σε ορισμένες χώρες και του βδομαδιάτικου 37ωρου.
Να όμως που η λογική του καπιταλισμού είναι αντίθετη με την κοινή λογική. Έτσι η ζωώδης κατάσταση,εκείνη δηλαδή που συνδέει την ανθρώπινη δραστηριότητα με την αναγκαιότητα, αντί να ξεπερνιέται, επεκτείνεται – και αντί η ανθρωπότητα να ξεμπερδεύει με την προϊστορία και να περνάει στην πραγματική ιστορία της, φαίνεται να επιστρέφει στην κατάσταση της περιόδου της πρωταρχικής συσσώρευσης, τότε που οι άνθρωποι δούλευαν μέχρι να φθάσουν στα όρια της εξάντλησης τους.
Διά του λόγου το αληθές, πέρα από το ότι συμβαίνει γύρω μας με την παράλληλη με την ανεργία επέκταση της εργάσιμης μέρας χιλιάδες εργαζομένων, οι οποίοι πιο συχνά δεν πληρώνονται καμία υπερωρία, πέρα από τους εργαζόμενους που δουλεύουν δίχως να πληρώνονται, με την ελπίδα ότι κάποτε αυτό θα συμβεί, παραθέτω τρία περιστατικά που μου έγιναν γνωστά κατά τη διάρκεια των πασχαλινών διακοπών.

Το πρώτο έχει να κάνει με την εμπειρία κόρης φίλων, που για ένα διάστημα δούλευε ως αρχιτεκτόνισσα στην Ιαπωνία. Ωράρια εργασίας από τις 9 το πρωί μέχρι τη διέλευση του τελευταίου μέσου μαζικής μεταφοράς, δηλαδή μέχρι περίπου τα μεσάνυχτα.
Και όταν ζήτησε να φεύγει λίγο πιο νωρίς , δηλαδή κατά τις 10 το βράδυ, οι εργοδότες στραβομουτσούνιασαν.
Το δεύτερο έχει να κάνει με φίλο που δουλεύει ως στέλεχος σε μεγάλη χρηματιστηριακή εταιρεία στο Λονδίνο. Σύνηθες ωράριο εργασίας, 12 ώρες τη μέρα, το οποίο συχνά επεκτείνεται και σε αρκετά περισσότερες. Μάλιστα το δέλεαρ για να αποδέχεται αυτούς τους όρους είναι, μεταξύ άλλων, ότι έπειτα από ένα χρονικό διάστημα απασχόλησης του στην εν λόγω εταιρεία θα μπορέσει να γίνει μικρομέτοχοςτης.
Το τρίτο περιστατικό έχει να κάνει με μια Αρβανιτοπούλα απασχολούμενη στην Κέρκυρα. Εργασία σε εστιατόριο. Ωράριο, 13 ώρες την ημέρα: 10 το πρωί με 11 το βράδυ, με ένα μικρό διάλειμμα γύρω στις πέντε.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες όχι μόνον το δικαίωμα στην τεμπελιά του Λαφάργκ δεν μπορεί να ασκηθεί, άλλα ούτε το ευρύτερο δικαίωμα της στοιχειώδους απόλαυσης της ζωής. Για να μη μιλήσουμε για την «πολυτέλεια» της όποιας πολιτιστικής δραστηριότητας, ή ακόμη για την ακόμη μεγαλύτερη «πολυτέλεια» μιας δραστηριότητας που ξεφεύγει από τον καταστροφικό για την ανάπτυξη μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας στενό καταμερισμό της εργασίας.
Και όμως, όλα αυτά είναι άμεσα πραγματοποιήσιμα αν φύγουν από τη μέση οι ώρες εργασίας που δαπανώνται για το κέρδος, αν υπήρχε μια σχεδιοποιημένη οικονομία, οπότε και δεν θα υπήρχαν άνεργοι και συνεπώς όσοι δούλευαν θα δούλευαν λιγότερο, αν καταργούνταν οι περιττές για την ανθρωπότητα δαπάνες, όπως οι στρατιωτικές, αν καλύπτονταν οι πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων και όχι εκείνες που διαμορφώνονται με μοναδικό σκοπό το κέρδος, αν υπήρχε εκμηχανισμός της αγροτικής παραγωγής των υπανάπτυκτων χωρών.
Αν, δηλαδή, τελειώναμε μια και καλή με τον παραλογισμό του μονοθεϊσμού του χρήματος και του κέρδους. Μήπως λοιπόν και από αυτήν την οπτική γωνία ήλθε η ώρα να σκεφτούμε ότι υπάρχει άλλος,εκτός των τειχών, δρόμος;
*Δημοσιεύθηκε στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» την Κυριακή 19 Μαΐου 2013

Διαβάστε περισσότερα

Οι Αγρινιώτες έχουν καταλάβει και αποβάλλουν την χρυσή αυγή (video)

Η απόφαση του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Κ. Μπαρμπαρούση να καταθέσει στεφάνι στο μνημείο των θυμάτων της Γενοκτονίας των Ποντίων, στον Άγιο Κωνσταντίνο είχε σαν αποτέλεσμα να προκληθούν σοβαρά επεισόδια.

Σύμφωνα με το agriniopress.gr, αμέσως μετά την κατάθεση στεφάνων από το δήμαρχο Π. Μοσχολιό και εκπροσώπων δυο συλλόγων ανακοινώθηκε το πέρας της εκδήλωσης.

Ωστόσο, ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Κ. Μπαρμπαρούσης είχε δικό του στεφάνι και επιχείρησε να καταθέσει με αποτέλεσμα να ξεκινήσουν επεισόδια μεταξύ μελών της Χρυσής Αυγής και μελών αριστερών οργανώσεων και του ΚΚΕ.

Δείτε τη στιγμή που ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής εμποδίζεται από το πλήθος:

Διαβάστε περισσότερα

19 μαίου ημέρα μνήμης: H γενοκτονία των ποντίων

Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανές δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα -το 40% του πληθυσμού, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.
Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.
Το 1908 ήταν μια χρονιά - ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας Αυτοκρατορίας.
Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στο Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.

Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες. Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια!
Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».
Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000.
Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.
Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/articles/140#ixzz2TikxQxa7

Διαβάστε περισσότερα

Ακαδημία Κολύμβησης από τον Ναυτικό Όμιλο Μεσολογγίου.

Ο Ναυτικός  Όμιλος   Μεσολογγίου  όπως κάθε χρόνο, έτσι και εφέτος θα λειτουργήσει Ακαδημία Κολύμβησης .

Υπεύθυνοι των μαθημάτων  είναι οι γυμναστές με ειδικότητα κολύμβησης: Διαμαντόπουλος Δημήτρης και Αλευράς Αθανάσιος , με  μεγάλη και  επιτυχημένη προϋπηρεσία  στον χώρο!

Τα μαθήματα θα γίνονται στην πισίνα του «PLAZA», από τις 15 Ιουνίου  έως τέλος Αυγούστου,  θα λειτουργήσουν τμήματα αρχαρίων και  προχωρημένων.

Το πρόγραμμα και οι ώρες των μαθημάτων, θα οριστικοποιηθούν μετά το πέρας των εγγραφών και την συγκρότηση των τμημάτων !!

Απαραίτητη η Ιατρική βεβαίωση από παθολόγο- δερματολόγο.

Απαραίτητος εξοπλισμός : Σκουφάκι, Γυαλάκια και ζώνη πλεύσης (τουβλάκια).

Πληροφορίες - Εγγραφές : Διαμαντόπουλος Δημήτρης  6982021585, Αλευράς Αθανάσιος 2631022188 (γυμναστήριο ΝΕΩΣΙΣ), Μάκης Κοτσίρης 6948005534.΄

Επίσης σας ενημερώνουμε ότι το πρόγραμμα προπονήσεων της παιδικής ομάδας καγιάκ, είναι το παρακάτω: Τρίτη 17:00-18:00 και 18:00-19:00 (αρχάριοι) στην Κλείσοβα, την Τετάρτη 17:00-18:00 (γυμναστήριο)  και το Σάββατο 17:00-18:00 και 18:00-19:00 (αρχάριοι) στην Κλείσοβα.

Για τους ενήλικες φίλους μας ο ΝΟΜ λειτουργεί Σχολή Ιστιοπλοΐας Ανοικτής Θαλάσσης, όλο τον χρόνο.

Διαβάστε περισσότερα

Μια πολύ περίεργη κατάσταση για το 99,999% των ανθρώπων που δεν μπορεί να εξηγηθεί επαρκώς. Δείτε το βίντεο …

Μια πολύ περίεργη κατάσταση για το 99,999% των ανθρώπων που δεν μπορεί να εξηγηθεί επαρκώς.
Δείτε το βίντεο …

Διαβάστε περισσότερα

Προς ψηφοφόρο της Χρυσής Αυγής

Αγαπητέ μου, εφόσον έχεις ψηφίσει Χρυσή Αυγή, δεν ξέρω πώς ακριβώς να σε προσαγορεύσω. Ας μείνουμε στο «κύριε» που, υποθέτω, μας καλύπτει και τους δύο.
Η επιστολή αυτή δεν απευθύνεται στα μέλη της Χρυσής Αυγής, διότι κάθε διάλογος με τους φασίστες είναι αγώνας άγονος, απευθύνεται όμως σεπολίτες που, στο πλαίσιο της δημοκρατίας, επέλεξαν να ψηφίσουν αυτό το κόμμα.
Κι ακριβώς αυτό, η δημοκρατία είναι το πρώτο ζητούμενο. Για τηνίδρυσή της, την καθιέρωσή της και την υπεράσπισή της στην Ελλάδα, όπως και παντού αλλού, πλήθος πολιτών, μέγεθος λαού, έχουν χύσει το αίμα τους, αριστεροί, κομμουνιστές, κεντρώοι, σοσιαλιστές, δεξιοί, σοσιαλδημοκράτες, χριστιανοί, αναρχικοί, εβραίοι, αλλοεθνείς, έχουν χύσει το αίμα τους κι έχουνδώσει τη ζωή τους. Μόνον οι φασίστες
το μόνον που έχουν δώσει για τη δημοκρατία είναι οι σφαίρες τους εναντίον της.
Ξέρω τις ενστάσεις σου: η δημοκρατία, ιδίως σήμερα, είναι εκφυλισμένη, διεφθαρμένη, ακόμα και πρόσχημα ολιγαρχίας. Αυτό εξαρτάται από το ειδικό βάρος του λαού και την πολιτική του ισχύ μέσα στη δημοκρατία. Συνεπώς χρειαζόμαστε μια καλύτερη δημοκρατία σήμερα και μια ανώτερηαύριο, όχι τον θάνατό της. Ο θάνατός της θέτει οριστικώς τον λαό στοπεριθώριο. Αντιθέτως, ο αγώνας για τη βελτίωσή της φέρνει τον λαό πιο κοντά στην εξουσία, είτε για να την επηρεάζει προς όφελός του, είτε για να την πάρει κάποια στιγμή στα χέρια του και να της δώσει νέο νόημα, ανθρωπιστικό.
Και τέλος, στη δημοκρατία ψηφίζεις. Εστω Χρυσή Αυγή. Σε καθεστώς Χρυσής Αυγής, όμως, θα ψήφιζες μόνον ό,τι θα σε διέτασσαν.
Σου λένε ότι η Χρυσή Αυγή είναι κόμμα διαμαρτυρίας. Ψέμα! Είναι κόμμα της εξουσίας. Οχι εξουσίας. Της εξουσίας. Σε ποιον αγώνα για τα δικαιώματά σου είδες τη Χρυσή Αυγή να συμμετέχει και να αγωνίζεται; Σου λένε τα μέλη της ότι δεν κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις διότι θα γίνει χαμός με τους αριστερούς. Τότε γιατί δεν διοργανώνουν άλλες, δικές τους διαδηλώσεις αλλού; Πότε είδες
τη Χρυσή Αυγή να διαδηλώνει για το μεροκάματό σου, για τηνασφάλισή σου, τη σύνταξή σου; Ποτέ! (Η αλήθεια όμως είναι ότι η Χρυσή Αυγή εν τέλει «κατεβαίνει» στις διαδηλώσεις. Για να τις διαλύσει. Μαζί με τουςμπάτσους και τους μπάχαλους…)
Σου λένε ότι η Χρυσή Αυγή ακούει τον πόνο σου, τον καημό σου, τα βάσανά σου. Τίποτα δεν ακούει. Απλώς θέλει εκείνη να ακούς τι σου λέει αυτήγια τον πόνο σου και τα βάσανά σου. Για δοκίμασε να της αντιμιλήσεις σε όσα σου κανοναρχεί. Ουδείς διάλογος
μπορεί να συμβεί μέσα στα φασιστικά κόμματα, παρά μόνον η έκδοση εντολών και η υπακοή σε αυτές. Είναι κόμματα υποταγής. Ο αρχηγός, ο φύρερ, έχει το αλάθητο του Πάπα. Η δομή τους είναι μιλιταριστική. Ο ένας διατάζει, ο άλλος υπακούει. Δεν είναι μεταξύ τους ίσοι, ούτε ισότιμοι. Τα κόμματα αυτά δεν απευθύνονται σε ελεύθερους ανθρώπους, σε ελεύθερα σκεπτόμενους πολίτες, αλλά σε οπαδούς, σε υπηκόους, που πρέπει ναλαμβάνουν και να εκτελούν εντολές. Η διαφωνία είναι αμφισβήτηση του αρχηγού, είναι αίρεση, είναι ανταρσία, είναι έγκλημα καθοσιώσεως. Η Χρυσή Αυγή δεν είναι η φωνή του λαού, είναι φερέφωνο της εξουσίας.
Η Χρυσή Αυγή δεν σε θέλει στον δρόμο να αγωνίζεσαι, σε θέλει στον καναπέ να βρίζεις με ανήμπορη λύσσα θεούς και δαίμονες, ώσπου να μην μπορείς να ξεχωρίσεις τους θεούς απ’ τους δαίμονες.
Σου λένε ότι είναι πατριώτες. Ουδέποτε η ακροδεξιά έκανε καλό στην πατρίδα. Την έβλαψε όσον και οι ξένοι κατακτητές με τους οποίουςσυνεργάστηκε. Ιδιαιτέρως η Χρυσή Αυγή, επειδή ντρέπεται να παραδεχθεί ότι ήταν (και είναι) εθνικοσοσιαλιστική, δηλώνει εθνικιστική. Εν πρώτοις, ο εθνικοσοσιαλισμός δεν διαφέρει ιδιαιτέρως απ’ τον εθνικισμό και πάντως διαφέρει όσον ο Χίτλερ απ’ τον Φράνκο ή ο Μουσολίνι απ’ τον Κεμάλ Ατατούρκ, όταν οι μεν εξόντωναν Εβραίους και κομμουνιστές και οι δε Ποντίους και Αρμενίους.
Δεν είναι πατριωτική η Χρυσή Αυγή, διότι ο «πατριώτης» που μισεί τις πατρίδες των άλλων είναι εθνικιστής. Μισάνθρωπος, ξενόφοβος. Και δειλός. Διότι δεν έχει το γνώθι σαυτόν και δεν ομολογεί ούτε στον εαυτόν του ότι κάτι σκοτεινό έρπει μέσα του. Που εκφράζεται εύκολα με κουβέντες του καφενέ για τους «κωλοξένους», αλλά μάλλον (ακόμα κι αυτό το σκοτεινό μέσα του) θα πάθαινε φρίκη στη θέα ενός σφαγμένου ανθρώπου που πριν να δολοφονηθεί ήταν κάτι, Πακιστανός, Ελληνας, Τούρκος, Γερμανός, ενώ τώρα είναι μόνον νεκρός.
Ή με χαρακωμένο πρόσωπο ή σπασμένος στο ξύλο. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τα ελληνικά γράμματα; Με τη φιλοσοφία, τη δημοκρατία, την ποίηση, την ιατρική; τα τραγούδια μας;
Γιατί άραγε οι Χρυσαυγίτες είναι ανορθόγραφοι (έως αηδίας); γιατί δεν ξέρουν γρυ απ’ την ελληνική ιστορία; Διότι αν ήξεραν, δεν θα ήταν Χρυσαυγίτες.
Πες μου έναν άνθρωπο των γραμμάτων, έναν ποιητή, έναν καλλιτέχνη, έναν επιστήμονα που να υποστηρίζει τη Χρυσή Αυγή. Ούτε ένας!Γιατί; Ξέρω τις ενστάσεις σου για τους διανοούμενους, δεν είναι όμως όλοι εξωμότες, ούτε αργυρώνητοι. Γιατί, απ’ όσους είναι καθαροί, δεν υποστηρίζειούτε ένας τη Χρυσή Αυγή; Απ’ τους ηθοποιούς που αγαπάς, γιατί δεν υποστηρίζει αυτό το μόρφωμα ούτε ένας;
Ξέρω ότι ιδιαιτέρως απ’ τους αριστερούς διανοούμενους ορισμένοι (μην πεις όλοι, η γενίκευση οδηγεί στον φασισμό) σε εκνευρίζουν. Και μένα. Οιπροσκυνημένοι. Στους απροσκύνητους όμως ανάβω κερί. Εσύ σε ποιουςανάβεις κερί; Τι σχέση έχει ο Τσιτσάνης μέσα σου με τον Καιάδα;
Σου λένε οι Χρυσαυγίτες ότι είναι ιδεολόγοι. Ποιας ιδεολογίας όμως; Χριστιανοί δεν είναι. Για τους χριστιανούς ο εθνισμός, πόσω μάλλον οεθνικισμός, είναι αίρεση. Τι σχέση είχαν οι φασίστες και οι δωσίλογοι με τους λαϊκούς παπάδες που βγήκαν αντάρτες, εκτός από το να τους εκτελούν; Θα μου πεις, είχαν σχέση με το μέρος του κλήρου που συνεργάστηκε με τους ναζί. Ναι! πόσο χριστιανικό ήταν αυτό, πόσο πατριωτικό;
Αλλά, αν δεν είναι χριστιανοί, είναι, σου λένε, λάτρεις των αρχαίων Ελλήνων. Μη σου πω και των Βυζαντινών. Εν πρώτοις, καλύτερος απ’ τον λάτρη είναι ο γνώστης. Και οι φασίστες από την Ιστορία «γνωρίζουν» μόνον τουςμύθους της. Για αυτό και την εξιδανικεύουν. Την αντιλαμβάνονται ως μια διαμάχη καλών και κακών. Ψώνια είναι. Οπως όλοι οι ανιστόρητοι. Δημιουργούν μια δική τους ψευδή ιστορική ταυτότητα κι αρχίζουν τακαραγκιοζιλίκια όπως με την «αιμοδοσία μόνον για Ελληνες», στέλνοντας στον διάολο τον Ιπποκράτη, την αρχαία ελληνική γραμματεία καθώς και την ελληνική κληρονομιά στον παγκόσμιο πολιτισμό. Αλλά μη μακρηγορώ για όλα αυτά, κατά βάθος τα ξέρεις. Αλλο γινάτι βγάζεις και η οργή σου δίνει τόπο στη Χρυσή Αυγή να υπάρχει. Αυτό που σε καίει είναι το μεταναστευτικό πρόβλημα.

Ζόρικο πρόβλημα. Πρόβλημα που παράγει προβλήματα. Το κράτος δεν θέλει να το λύσει, μάλιστα ορισμένες εκδοχές του χρειάζονται στην εξουσία, όπως χρειάζονται και φθηνά εργατικά χέρια στα πάσης (κακής) φύσεως αφεντικά.
Πώς λύνεται αυτό το πρόβλημα; Δύσκολα. Αλλά για να το προσεγγίσουμε πρέπει να κάνουμε ορισμένες βασικές παραδοχές. Δεν λύνεται με την ξενηλασία, το άνοιγμα κεφαλιών, το ξύλο και το πογκρόμ. Ούτε είναι όλοι οι μετανάστες, νόμιμοι ή παράνομοι, κακοποιοί κι εγκληματίες. Αντιθέτως, τους περισσότερους τους εκμεταλλεύονται επιτήδειοι σε δουλειές που εμείς δεν κάναμε επί πολλά χρόνια.
Το πρόβλημα με τους μετανάστες είναι πρωτίστως ταξικό, όπως και τοδικό σου. Καθόλου εξαθλιωμένος Πακιστανός δεν ήταν ο «καθώς πρέπει» Ολλανδός που κατέσφαξε το Ρωσάκι στην Κρήτη. Το πρόβλημα είναι
ότι ο Ολλανδός ήταν πιο φθηνός εργάτης από σένα, παρ’ ότι σε έχουν κάνει και σένα τόσον φθηνό εργάτη όσον έναν Βούλγαρο. Ομως ούτε ο Ολλανδός ούτε ο Βούλγαρος ούτε ο Πακιστανός σού «παίρνουν τη δουλειά», πουδεν σου δίνει το αφεντικό, αλλά το αφεντικό που δεν σου τη δίνει.

Θα μου πεις, μεγάλο θέμα άνοιξες τώρα -οι υποβαθμισμένες γειτονιές, η τρομοκρατία των συμμοριών, η βία κατά των γηγενών, μάλιστα των πιοαδύναμων- δεν αντέχει η Ελλάδα τέτοιο βάρος. Ωραία! να βρούμε λύσεις! Ομως
τι λύσεις σού προτείνει η Χρυσή Αυγή; ότι θα διώξει τους παράνομους; πώς; με πογκρόμ; Δεν σε ενδιαφέρει, αρκεί να τους διώξει; Mα, αν δεν μπορεί να τους διώξει, πώς θα τους διώξει; Παραμυθιάζεσαι ή σου αρέσει να σε δουλεύουν;

Ας σοβαρευτούμε. Δεν σου κρύβω ότι αυτό το πρόβλημα προκαλείαμηχανία σε όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις και όλους τους δημοκρατικούς πολίτες. Για αυτό και η δυσκολία όλων μας να προτείνουμε λύσεις. Στο μεταξύ όμως
η κατάσταση έχει ξεφύγει. Κάθε μέρα έχουμε όλο και πιο πολλά κρούσματα ρατσιστικής βίας. Είναι αυτό λύση; Οι εμπρησμοί μικρομάγαζων, οι ξυλοδαρμοί, οι φόνοι;
Για το μέγα αυτό πρόβλημα, το μεταναστευτικό, έχει αρχίσει συζήτηση στη χώρα από καιρό. Διεξάγεται δύσκολα. Δεν έχει οδηγήσει ακόμα σε χρήσιμα αποτελέσματα. Πρέπει να διευρυνθεί. Για να διευρυνθεί και να τελεσφορήσει χρειάζεται σκέψη, νηφαλιότητα, ανθρωπιστική προσέγγιση, φως, όχι νύχτα, μπράβους, βία, μισανθρωπία και τρέλα. Ή μήπως διαφωνείς;
Η Χρυσή Αυγή είναι δηλητήριο. Δηλητηριάζει νέα παιδιά και τους εμφανίζει τους διωγμούς (που και οι πατεράδες μας υπέστησαν) ως περιπέτεια. Οι διωγμοί, ο μιλιταρισμός, η νομιμοποίηση των υπερανθρώπων, αυτών που έχουν δικαίωμα ζωής ή θανάτου επί των… υπανθρώπων, είναι μόνον η αρχή - το δικό μας 1933. Στο τέλος, το 1945 τα παιδιά κατέδιδαν τους γονείς τους και τους εκτελούσαν οι ναζιστικές ομάδες θανάτου σαν σκυλιά. Με ποια φωτιά απ’ την κόλαση παίζεις;
Δεν μας ταιριάζει τέτοιο έγκλημα, τέτοια ταπείνωση - δεν έχουν σχέση με την παράδοση και τον πολιτισμό μας. Δεν μπορεί νέα παιδιά να χαιρετούν ναζιστικά και να αυτοπαραμυθιάζονται ότι χαιρετούν… αρχαιοελληνικά. Δεν μπορούν να μιλούν για «αίμα και τιμή» χωρίς να ξέρουν ότι μιλούν για αίμα φόνων και τιμή τριάκοντα αργυρίων.
Καιρός να τελειώνει αυτό το μακάβριο αστείο. Το 1933 οι Γερμανοί δεν ήξεραν. Ούτε οι Ιταλοί το 1923. Τώρα όλοι γνωρίζουμε. Ξέρουμε τι είναι οφασισμός και σε ποια αποκτήνωση οδηγεί τον άνθρωπο. Κάθε ψήφος στους
φασίστες βγάζει έναν δαίμονα απ’ την κόλαση για να ξαναπαίξει παιχνίδι. Δεν μπορεί το μεταναστευτικό, ένα δύσκολο πρόβλημα, να γίνεται αιτία για εύκολες επιλογές που δυναμώνουν το πιο άγριο θηρίο που αντιμετώπισε ποτέ ο άνθρωπος: τον ναζισμό.
Σας παρακαλώ! θυμηθείτε τι ήταν ο φασισμός. Πάρτε βιβλία οι νεότεροι να μάθετε. Χαϊδεύουμε με την ανοχή μας και θρέφουμε με την ψήφο μας ένατέρας. Τον πιο σκοτεινό και μοχθηρό μηχανισμό του συστήματος.
Ο φασισμός δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Το χρησιμοποιεί. Το ίδιο και το μεταναστευτικό. Δεν ξέρει να το λύσει, δεν θέλει να το λύσει, θέλει να τοχρησιμοποιήσει. Εναντίον σας. Μη χρησιμοποιείτε την ψήφο σας εναντίον σας, εναντίον των παιδιών σας, εναντίον των συναδέλφων σας, εναντίον τουπλησίον σας.

Ξέρω, με κοιτάζεις με μισό μάτι, δεν με πιστεύεις. Κάνε λοιπόν ένα πείραμα – που όμως δεν σου το συνιστώ, ολόθερμα δεν σου το συνιστώ. Πήγαινε στα γραφεία της Χρυσής Αυγής και πες τους πράγματα που δεν θέλουν να ακούσουν. Θα σε προπηλακίσουν. Αν επιμείνεις, θα σου σπάσουν το κεφάλι. Ή μήπως δεν το ξέρεις;
Αυτό το πολίτευμα θέλεις;
Μπορεί επίσης να λες ότι ξέρεις τι είναι οι ναζί, αλλά εσύ απλώς τους ψηφίζεις για «να κάνουν τη βρώμικη δουλειά» κι ύστερα πάπαλα! Αν έτσινομίζεις, δεν χρειάζεται να πας εσύ στα γραφεία τους, θα έρθουν εκείνοι στο σπίτι σου. Με την ψήφο σου.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίσιμη στιγμή. Δεν έχει την αντοχή για αφροσύνες, πόσω μάλλον για πεμπτοφαλλαγγίτες μέσα της. Σκέψου.
Κι αφού σκεφθείς, ξανασκέψου.
Με σκέψη και διάλογο λύνονται τα προβλήματα, όχι με ύβρεις,ψευτιές, τρέλες και φόνους…

Διαβάστε περισσότερα