H ζωή χωρίς internet για ένα χρόνο - (βιντεο)

O Paul Miller διάσημος συντάκτης του δικτύου ?The Verge? αποφάσισε στις 30 Απριλίου 2012 να αποκοπεί τελείως από το ίντερνετ. Αντικατέστησε το smartphone του με ένα απλό κινητό μόνο για sms και κλήσεις, έκλεισε το wi-fi, έβγαλε το καλώδιο Ethernet από τον υπολογιστή του, και η ζωή του άλλαξε αμέσως.

Γιατί το έκανε αυτό;

Δεν έβρισκε πια νόημα στο internet, τον είχαν κουράσει τα εταιρικά emails που δεν σταματούσαν ποτέ, και γενικότερα πίστευε πως είχε αλλάξει σαν άνθρωπος. Είχε απομακρυνθεί από τους φίλους του, έχανε το νόημα της πραγματικής ζωής και είχε αποξενωθεί. Τον είχε κουράσει ο καθημερινός βομβαρδισμός πληροφοριών και ήθελε όλο αυτό να σταματήσει.

paul_1020_2

Άρχισε να αγοράζει εφημερίδες και περιοδικά για την ενημέρωση του, έβλεπε περισσότερη τηλεόραση, χρησιμοποιούσε τον τηλεφωνητή του για να του αφήνουν μηνύματα συνάδελφοι και φίλοι όταν δεν μπορούσαν να τον βρουν και άρχισε να καταγράφει την ζωή χωρίς ίντερνετ.

Το αρχικό πλάνο ήταν να παραιτηθεί για να βρει τον εαυτό του. Να γυρίσει στο σπίτι των γονιών του να διαβάσει βιβλία και να παρατήσει την καθημερινότητα που είχε στην Νέα Υόρκη. Όμως οι υπεύθυνοι του καναλιού ?The Verge? ήθελαν να τον πληρώσουν για αυτό τον ένα χρόνο αποχής. Του πρότειναν να καταγράφει της εμπειρίες του σε κείμενα και video και δημιούργησαν ένα ντοκιμαντέρ. Τα video τα τραβούσε ειδικό συνεργείο της ?Τhe Verge? και τα κείμενα του δεν τα έστελνε με email αλλά μέ ενα usb stick.

Αρχικά επισκέφτηκε ένα συνέδριο «κατά του ίντερνετ» όπου σε διάφορες ομιλίες έλεγαν στον κόσμο πως το ίντερνετ έχει αλλάξει τις διαπροσωπικές μας σχέσεις, τα συναισθήματα μας και την ευαισθησία μας. Ο Paul Miller είχε ενθουσιαστεί!

Άρχισε να κάνει ποδήλατο, να διαβάζει ελληνική λογοτεχνία και άλλα δεκάδες πράγματα που δεν είχε ποτέ τον χρόνο και την όρεξη, έδωσε σημασία στα μικρά πράγματα της ζωής όπως το να σταματάς τον περίπατο σου απλά για να μυρίσεις ένα λουλούδι. Η ζωή του είχε αλλάξει ολοκληρωτικά, για λίγο όμως..

Τα mail των αναγνωστών έγιναν κανονική αλληλογραφία, με φάκελο και γραμματόσημο. Αρχικά ενθουσιάστηκε με αυτό αλλά στην πορεία τον κούρασε η διαδρομή προς το ταχυδρομείο και γενικά αυτή η διαδικασία. Ο καιρός περνούσε και η εξωτερική του εμφάνιση είχε αλλάξει προς το καλύτερο, έχασε κάποια κιλά και σε συνδυασμό με τις βόλτες που έκανε με το ποδήλατο ένιωθε καλύτερα.

Ο ενθουσιασμός όμως δεν κράτησε πολύ. Άρχισε να χάνει επαφή με τους φίλους του, έμενε περισσότερο στο σπίτι και όταν το κινητό του έκλεινε από μπαταρία έπρεπε να πάει κάποιος από το σπίτι του για να δει αν είναι καλά!

Έκανε ταξίδια χωρίς την βοήθεια gps και αγόρασε κανονικούς χάρτες, έκλεινε αεροπορικά εισιτήρια από το τηλέφωνο χωρίς να ψάχνει την καλύτερη προσφορά.

Μέχρι που άρχισε να καταλαβαίνει πως η αποχή δεν του έκανε καλό..

Η ανιψιά του σε μια κουβέντα για το Skype του είπε ?νόμιζα πως απλά δεν ήθελες να μου μιλάς? όταν της εξήγησε ότι απείχε από το ιντερνετ, έχανε επαφή με φίλους που μένουν στο εξωτερικό ή απλά σε άλλη πόλη. Έβαλε τα κλάματα και μπήκε σε σκέψεις.

paul_1020_1

Όταν επέστρεψε στο ίντερνετ μετά από ένα χρόνο, οι πρώτες του λέξεις ήταν «Έκανα λάθος!»

«Το ίντερνετ δεν είναι κάτι που κάνει ο καθένας μόνος, είναι κάτι που κάνουμε όλοι μαζί. Μπορεί να χάνω χρόνο με λάθος και χαζά links αλλά τουλάχιστον θα είμαι σε επαφή με τον κόσμο»

Τα πέντε μαθήματα που πήρε από την αποχή του, είναι τα εξής:

Το Διαδίκτυο δεν τον εμπόδιζε να είναι δημιουργικός και παραγωγικός. Ο ίδιος ήταν ο μόνος υπεύθυνος.
Τα βιβλία είναι σπουδαία και δεν χρειάζεται το διαδίκτυο για να μάθει νέα πράγματα. Θα πρέπει να σου αρέσει για να διαβάσεις ένα βιβλίο, είτε υπάρχει το διαδίκτυο είτε όχι.
Το να λαμβάνεις δεκάδες επιστολές κάθε εβδομάδα είναι εξίσου κουραστικό, όπως να λαμβάνεις εκατοντάδες μηνύματα την ημέρα.
Είναι πιο δύσκολο να βρεθείς και να συνδεθείς με άλλους ανθρώπους χωρίς την ύπαρξη του διαδικτύου.
Ένας φίλος Facebook είναι καλύτερο από το τίποτα.

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΟΔΗΛΑΤΟΠΟΡΕΙΑ 2013

Για έκτη συνεχόμενη χρονιά, την Kυριακή 19 Μαίου, στις 12 το μεσημέρι, οι δρόμοι της Ελλάδας πλημμυρίζουν ποδήλατα σε μία πανελλαδική κινητοποίηση κεφάτης διαμαρτυρίας και επίμονης διεκδίκησης. Δεκάδες πόλεις, χιλιάδες ποδήλατα, ένα μήνυμα: Οι πόλεις πρέπει να αλλάξουν, προτεραιότητα έχει η ζωή.
Ζωή είναι να κυκλοφορούν οι ποδηλάτες όλων των ηλικιών σε καλά σχεδιασμένους και προστατευμένους ποδηλατόδρομους. Ζωή είναι να κινούνται με άνεση και ασφάλεια τα παιδικά καρότσια, οι ηλικιωμένοι, τα ΑΜΕΑ.
Ζωή είναι να απομακρύνει η τροχαία από τους δρόμους τους επικίνδυνους οδηγούς, κάνοντας σωστά τη δουλειά της. Πολλά από τα τροχαία εγκλήματα που διαπράττονται καθημερινά στη χώρα μας θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί με πιο αποτελεσματική αστυνόμευση, εκπαίδευση των οδηγών και κυκλοφοριακές παρεμβάσεις σε επικίνδυνα σημεία. Τρόποι υπάρχουν. Ζητάμε να υπάρξει και η θέληση.

MEΣΟΛΟΓΓΙ - ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ - ΩΡΑ 12
ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΚΑΠΕΛΟ ΚΑΙ ΝΕΡΟ

Διαβάστε περισσότερα

Αίτημα για έκτακτη κοινή σύγκληση Ε.Ε. ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ

Προς τους Προέδρους ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ

Αθήνα 15-05-2013

Η Αυτόνομη Παρέμβαση μετά την απόφαση της Ολομέλειας Προέδρων των ΕΛΜΕ, η οποία ζητά από τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ να προκηρύξουν Γενική Απεργία στο Δημόσιο και Ιδιωτικό τομέα στις 17/5, ζητάμε εντός των επομένων ωρών, την έκτακτη σύγκληση των Εκτελεστικών Επιτροπών της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, προκειμένου να συναποφασίσουν κοινή Γενική Απεργία την Παρασκευή 17 Μάιου ενάντια στο αυταρχικό και αντισυνταγματικό μέτρο της πολιτικής επιστράτευσης, για την προστασία των Δημοκρατικών δικαιωμάτων και των συνδικαλιστικών ελευθεριών.

Τα μέλη της Ε.Ε. της ΓΣΕΕ

Βασιλόπουλος Θάνος

Πεπές Ζώης

Τα μέλη της Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ

Δέσποινα Σπανού

Χαρίσης Γιωργος

Διαβάστε περισσότερα

Η Κυβέρνηση Επιτάσσει τον Δήμαρχο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου!

Φύλλο πορείας έλαβε ο Δήμαρχος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου Παναγιώτης Κατσούλης προκειμένου να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως εκπαιδευτικός στον τόπο εργασίας του, σε περίπτωση μάλιστα που δεν παρουσιαστεί θα τιμωρηθεί με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον 3 μηνών!!!

        Όσο απίστευτο και αν ακούγεται είναι περά ως περά αληθινό το περιστατικό και είναι ακόμα ένα φωτεινό παράδειγμα του τρόπου λειτουργίας του Ελληνικού Κράτους. Αξίζει να σημειωθεί πως ο Δήμαρχος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου βρίσκεται εκτός της υπηρεσίας ως εκπαιδευτικός από το 2009 !!!

Διαβάστε περισσότερα

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΣΟΚ ΜΕ ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΞΟΔΑ ΜΟΝΟ 100.000 ΕΥΡΩ!

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Εντελώς σκανδαλοθηρικά από τα μέσα ενημέρωσης και μόνοως όπλο πολιτικάντικης αλληλοεξόντωσης από τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίστηκε η αποκάλυψη της οικτρής οικονομικής κατάστασης του τέως κραταιού κόμματος, που τώρα έχει μετατραπεί σε ελάσσονα κομπάρσο της συμπολίτευσης.
Αυτό που κανείς δεν τόλμησε να πει ευθέως είναι πως στον βαθμό που δεν υπάρχουν μυστικές πηγές χρηματοδότησης του ΠΑΣΟΚ (πράγμα αρκετά δύσκολο λόγω της αξιοθρήνητης και διαρκώς μειούμενης πλέον εκλογικής του επιρροής) τότε το ΠΑΣΟΚ θα πεθάνει πολύ σύντομα από οικονομική ασφυξία! Βάσει των δημοσιευμάτων για τα στοιχεία που παρουσίασε στο Πολιτικό Συμβούλιο την περασμένη Πέμπτη ο γενικός διευθυντής του κόμματος, Νίκος Σαλαγιάννης, απειλείται άμεση οικονομική διάλυση του ΠΑΣΟΚ.
Το ζήτημα δεν είναι αν ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν αφρόνως σπάταλος. Το ζήτημα δεν είναι αν μέσα σε αυτό το κλίμα κάποια στελέχη έχωναν το χέρι τους στο βάζο με το μέλι. Το ζήτημα δεν είναι καν η εντυπωσιακή αύξηση του χρέους του ΠΑΣΟΚ επί ηγεσίας Γιώργου Παπανδρέου - από τα 12,2 εκατ. ευρώ τον Δεκέμβριο του 2003 (υπενθυμίζεται ότι ο Γ. Παπανδρέου ανέλαβε την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ τον Ιανουάριο του 2004) στα… 130,05 (!) εκατ. ευρώ τον Δεκέμβριο του 2011 (υπενθυμίζεται ότι ο Γ. Παπανδρέου απομακρύνθηκε από την πρωθυπουργία τον Νοέμβριο του 2011).
Με άλλα λόγια, κάθε χρόνο της οκταετούς αρχηγίας στο ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου, ο… φωστήρας αρχηγός φόρτωνε το κόμμα του με 15 εκατ. ευρώ χρέος!! Ο… «διαλεξίας του Χάρβαρντ» μάλιστα χρέωσε από το 2006 ως το 2011 το ΠΑΣΟΚ με δάνεια του εκθαμβωτικού ύψους των… 200 εκατ. ευρώ σε μία εξαετία! Με τα ποσοστά στα οποία έχει πέσει εκλογικά το ΠΑΣΟΚ, δεν πρόκειται ποτέ να μπορέσει να ξεπληρώσει τις υποχρεώσεις του, παρά μόνο με κομπίνα της Βουλής και ουσιαστική διαγραφή των χρεών του, με την άμεση συνενοχή, εννοείται, της ΝΔ του Σαμαρά, η οποία βρίσκεται βέβαια σε κάπως καλύτερη κατάσταση, αφού έχει ποσοστό 30%, αλλά κι αυτή χρωστάει τα μαλλιοκέφαλά της.
Κανονικά, πάντως, κρατική επιχορήγηση δεν πρόκειται να ξαναδεί ποτέ το ΠΑΣΟΚ όσο θα υπάρχει – θα πηγαίνει ολόκληρη στις τράπεζες. Να φανταστεί κανείς ότι μόνο για το 2012 οι τόκοι των τραπεζικών δανείων του ΠΑΣΟΚ ανήλθαν στα 16,7 εκ. ευρώ. Χωρίς κρατική επιχορήγηση όμως, σύμφωνα με την έκθεση Σαλαγιάννη, το μόνο σίγουρο έσοδο είναι οι εισφορές των βουλευτών του κόμματος, που ανέρχονται μηνιαίως στο ποσό των… 18.000 ευρώ! Για να καταλάβουμε γιατί μιλάμε, αρκεί να πούμε ότι μόνο για τα γραφεία στην Ιπποκράτους και για πάρκινγκ το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου πλήρωνε… 67.000 ευρώ τον μήνα! Στο κτίριο της Χαριλάου Τρικούπη το νοίκι έφτανε στα 11.500 ευρώ.
Ακόμη και το γεγονός ότι ο Βενιζέλος έριξε το ενοίκιο της Ιπποκράτους στα 35.000 ευρώ και της Χαριλάου Τρικούπη στις 5.000 ευρώ τον μήνα δεν καθιστά το ΠΑΣΟΚ ικανό να πληρώνει έστω το νοίκι των κεντρικών γραφείων του! Καλά, δεν μιλάμε για τους επί μισθώ υπαλλήλους του ΠΑΣΟΚ στην Ιπποκράτους, οι οποίοι ανέρχονταν επί Γιώργου Παπανδρέου (τον Ιανουάριο του 2012, συγκεκριμένα) σε 168 αμειβόμενους από το κόμμα και 118 αποσπασμένους, οι οποίοι είχαν μηνιαίο κόστος… 434.000 ευρώ! Ακόμη και μετά την εξοντωτική επέλαση του Βαγγέλη Βενιζέλου, που διέλυσε τους εργαζόμενους στο ΠΑΣΟΚ είτε απολύοντάς τους είτε κατακρεουργώντας τους μισθούς τους, τον Απρίλιο του 2013 η μισθοδοσία τους κόστιζε 70.000 ευρώ τον μήνα…
Από 2 εκατ. τον μήνα που είχε λειτουργικά έξοδα το ΠΑΣΟΚ επί Γιώργου, ο Βενιζέλος πρέπει να ξοδεύει… 100.000 (!!!) ευρώ μηνιαίως, είπε ο γενικός διευθυντής του κόμματος, Ν. Σαλαγιάννης. Το… 5% (!!!) δηλαδή των προηγούμενων εξόδων. Πρόκειται για κακόγουστο αστείο. Πέρα από τα λογιστικά στοιχεία, υπάρχει και η πολιτική διάσταση. Το ΠΑΣΟΚ είναι κυβερνητικό κόμμα εδώ και σχεδόν 40 χρόνια. Δεν είναι κάποια πολιτική παρέα ομοϊδεατών που αγωνίζονται και θυσιάζονται για τα ιδανικά τους.
Εδώ και δεκαετίες οι ψηφοφόροι πάνε στο ΠΑΣΟΚ για να «τακτοποιηθούν» μόλις το κόμμα τους αναρριχηθεί στην εξουσία, δεν πάνε για κάποια ανύπαρκτη ιδεολογία. Ενα ΠΑΣΟΚ που δεν έχει να πληρώσει ούτε καν νοίκι, φως, νερό για τα κεντρικά του γραφεία και απολύει τους υπαλλήλους του, είναι ένα κόμμα που θα το εγκαταλείψει αγεληδόν μεγάλο τμήμα όσων είχαν μείνει ακόμη κοντά του! Ως κυβερνητικό κόμμα, ένα ΠΑΣΟΚ που λέει στα μέλη του «Δώστε από 5 ευρώ για να πληρώσουμε το νοίκι» δεν έχει λόγο ύπαρξης ακόμη και στη συνείδηση των μελών του!
*Δημοσιεύθηκε στο “ΕΘΝΟΣ” την Τρίτη 14 Μαίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

Ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση της αποκατάστασης της παραλίας Τουρλίδας.

Στο Δήμο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, με βάση την νέα Κοινή Υπουργική Απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών και Οικονομικών (29/03/2013) και την απόφαση της Κτηματικής Υπηρεσίας Αιτωλ/νιας που την συνοδεύει και καθορίζει τις υποχρεώσεις των Ο.Τ.Α. «καθαρισμού των ακτών εν όψει της καλοκαιρινής περιόδου (23/04/2013), παραχωρείται η χρήση των αιγιαλών και παραλιών της περιοχής ευθύνης του για το 2013, εκτός εκείνων που ανήκουν στο Λιμενικό ταμείο.

Άμεσα, στη δεύτερη φάση, θα καθαριστεί με ειδικό μηχάνημα κοσκινίσματος η άμμος των παραλιών σε Τουρλίδα, Αγία Τριάδα και Λούρο, θα επισκευαστούν οι υφιστάμενες υποδομές (ομπρέλες, τουαλέτες κ.α.) και θα μισθωθούν με τον τρόπο που προβλέπεται στην ΚΥΑ οι χώροι εξυπηρέτησης των λουομένων.

Ο Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, απευθύνει έκκληση συνεργασίας στους καταστηματάρχες, τους εκμισθωτές των παραλιακών χώρων και τους λουόμενους, όπως με την καθημερινή τους συμπεριφορά διατηρήσουν από κοινού με τις υπηρεσίες του δήμου, την καθαριότητα και την αισθητική των συγκεκριμένων χώρων κατά την καλοκαιρινή περίοδο. 

Διαβάστε περισσότερα

Τα πραγματικά αίτια της κρίσης του ευρωπαϊκού Νότου

Μαριάννα Τόλια
Μια σειρά από συστηματικές ακαδημαϊκές μελέτες καταρρίπτουν τις κυρίαρχες θεωρίες για τις ανισορροπίες στην Ευρωζώνη. Υπεύθυνη για την χαμένη ανταγωνιστικότητα και την υπερχρέωση του ευρωπαϊκού Νότου αναδεικνύεται όχι η άνοδος του μοναδιαίου εργασιακού κόστους όπως θέλει η γερμανική αφήγηση, επί της οποίας στηρίζονται τα προγράμματα που εφαρμόζουμε,  αλλά:
α) τα σφάλματα της νεοκλασικής θεωρίας του ευρώ η οποία, αντί να οδηγήσει στη σύγκλιση των οικονομιών Βορρά-Νότου, οδήγησε σε έκρηξη του ιδιωτικού δανεισμού και  φούσκες στεγαστικών δανείων και ακινήτων στο Νότο,
β) το πολύ σκληρό ευρώ,
γ) μια τριγωνική σχέση αποστράγγισης χρήματος και πλούτου από το Νότο προς την Κίνα και τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες κι από εκεί στον ευρωπαϊκό Βορρά λόγω της  παγκοσμιοποίησης, την οποία οι σχεδιαστές του ευρώ – προφανώς – δεν είχαν περιλάβει  στο μοντέλο του ενιαίου νομίσματος.

Μετά από κάποια χρόνια οι ιστορικοί θα περιγράψουν την κρίση της Ευρωζώνης ως μια σκοτεινή περίοδο της ευρωπαϊκής ιστορίας και θα αποδώσουν το κύριο μέρος της ευθύνης  στους εμπνευστές του κοινού νομίσματος που αντί να ενώσει, όπως υποσχόταν, χώρισε τα ευρωπαϊκά κράτη σε αντιμαχόμενες χώρες-πιστωτές και χώρες-δανειολήπτες. Δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει τότε Ευρωζώνη και με ποια μέλη, δεν ξέρουμε καν τι θα απογίνει με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επί του παρόντος όμως, για την Ευρωζώνη δεν γράφουν ακόμη οι ιστορικοί, αλλά οι οικονομολόγοι.
Μάρτιν Γουλφ, Βόλφγκανγκ Μίνχαου, Μοχάμεντ Ελ Αριάν, Πολ ντε Γκράου, Μάρκους Μίλερ, Ρόμπερ Σκιντέλσκι, Πολ Κρούγκμαν, Τζορτζ Σόρος, Γιάνης Βαρουφάκης και πόσοι άλλοι ακόμη…  – δεκάδες είναι οι οικονομολόγοι και αναλυτές που άσκησαν και ασκούν κριτική σε όσα γίνονται εδώ και τρία χρόνια στην Ευρώπη. Όλοι τους έχουν επισημάνει τα αλλεπάλληλα λάθη και τις αντιφάσεις του ελληνικού προγράμματος προσαρμογής και έχουν τονίσει ότι η δρακόντεια λιτότητα, η οποία συνοδεύτηκε με τιμωρητικά επιτόκια αλλά όχι και το απαραίτητο κούρεμα του ελληνικού χρέους από την αρχή, είχε ως αποτέλεσμα το ελληνικό πρόγραμμα να μην έχει πιθανότητες επιτυχίας. Όλοι τους έχουν υποδείξει πως η γερμανική θέση ότι το Βερολίνο είναι πρότυπο για όλα τα κράτη του ευρώ, εκείνο που τα κάνει όλα σωστά, ενώ οι χώρες του Νότου τα κάνουν όλα λάθος, άρα οφείλουν να σηκώσουν μόνες τους το βάρος της κρίσης, είναι απόρροια ενός γερμανικού ηγεμονισμού και δεν υπακούει σε καμιά οικονομική λογική. Οι περισσότεροί τους έχουν τονίσει ότι για κάθε δάνειο που ‘σκάει’ υπάρχει συνευθύνη δανειζόμενου-δανειστή, άρα το κόστος της διαγραφής του προβληματικού ελληνικού, πορτογαλικού, ισπανικού κλπ. χρέους θα έπρεπε να έχει μοιραστεί εξαρχής μεταξύ των κρατών αυτών και των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών που είχαν τα ομόλογά τους και όχι να έχει αναληφθεί εξολοκλήρου από τους λαούς του Νότου. Όλοι τους έχουν πει ξανά και ξανά ότι η εφαρμογή δρακόντειας λιτότητας σε πολλά κράτη του Νότου ταυτόχρονα, παράγει μόνο ύφεση και φτωχοποίηση, καθώς, ακόμη κι αν τα κράτη βελτιώνουν την ανταγωνιστικότητα τους, δεν κερδίζουν τίποτα επειδή δεν υπάρχει ευρωπαϊκή ζήτηση για τα προϊόντά τους. Όλοι τους έχουν επισημάνει ότι η στρατηγική της ύφεσης που επιβλήθηκε σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο με αποτέλεσμα τη φτωχοποίηση των λαών και τη φυγή ανθρώπων και επιχειρήσεων οδηγεί σε μια χαμένη 10ετία με πιθανή συνέπεια είτε τη μετατροπή των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου σε φτωχή υπανάπτυκτη περιφέρεια του ευρωπαϊκού Βορρά, είτε την εξέγερση των κοινωνιών ενάντια στην Ευρώπη, και πιθανώς τη διάρρηξη της Ευρωζώνης με καταστροφικά  αποτελέσματα για όλους. Όλοι τους, τέλος, έχουν δείξει πως η Ευρωζώνη δεν έχει καν στρατηγική εξόδου από την ύφεση.
Ξεχάστε όλα όσα πιστεύατε
για την απώλεια ανταγωνιστικότητας του Νότου
Όλα αυτά είναι γνωστά στην Ελλάδα, ιδίως σε όσους παρακολουθούν το διαδίκτυο. Υπάρχει όμως μια σειρά από μελέτες, απολύτως κρίσιμης σημασίας για τη χώρα μας, που παραμένουν άγνωστες κι αδημοσίευτες. Οι μελέτες αυτές αποτελούν τον καρπό συστηματικής εργασίας αρκετών οικονομολόγων – που ξεκινούν από επικεφαλής οικονομολόγους μεγάλων τραπεζών της Ασίας, στελέχη της Τράπεζας της Γαλλίας και της ΕΚΤ και φτάνουν έως ερευνητές του ΔΝΤ. Οι φιλότιμοι αυτοί οικονομολόγοι κινητοποιήθηκαν από το εξόφθαλμο της προβληματικότητας της ευρωγερμανικής πολιτικής και τις συντριπτικές της επιπτώσεις της στις κοινωνίες του ευρωπαϊκού Νότου, ανέλαβαν εστιασμένες έρευνες με νούμερα, οικονομετρικά μοντέλα και εκλεπτυσμένα εργαλεία, και κατέθεσαν άριστα στοιχειοθετημένες προσεγγίσεις.
Αφετηρία τους στάθηκε ο έλεγχος της βασικής υπόθεσης επί της οποίας η γερμανική πολιτική στήριξε και στηρίζει ακόμη τις οικονομικές συνταγές που χορηγεί στο Νότο – αυτό που η ίδια η Αγγέλα Μέρκελ διατυμπανίζει ακόμη δεξιά-αριστερά ως άνοδο του εργασιακού κόστους στον Νότο. Το ερώτημα που επιχειρήθηκε να απαντηθεί ήταν αν η αιτία της απώλειας ανταγωνιστικότητας του Νότου υπήρξε πράγματι η άνοδος των μισθών των εργαζομένων ή αν το πρόβλημα είχε άλλες ρίζες και ποιες ήταν αυτές. Άρα, αν η εσωτερική υποτίμηση είχε κι έχει νόημα, κι αν όχι, τι πολιτικές θα πρέπει να την αντικαταστήσουν. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των ερευνών είναι μια ριζικά ανατρεπτική προσέγγιση για όσα θεωρούνται και προβάλλονται μέχρι στιγμής ως δεδομένα για τα αίτια της κρίσης της Ευρωζώνης (όχι μόνο από το Βερολίνο, ή τις λεγόμενες μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις, αλλά και από το ΣΥΡΙΖΑ) η οποία, θα όφειλε, αν μη τι άλλο, να κατευθύνει τις αλλαγές της οικονομικής πολιτικής.
Είναι σκόπιμο τα συμπεράσματα των μελετών αυτών να παρουσιαστούν αναλυτικά γιατί έχουν πάρα πολύ “ψωμί” τόσο για την Ελλάδα όσο και για ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο. Καλό όμως είναι να σημειωθούν προκαταβολικά πέντε σημεία:
Τα πέντε βασικά σημεία
Πρώτον, οι έρευνες αυτές υπογράφονται από οικονομολόγους συστημικούς – της Τράπεζας της Γαλλίας, της Παγκόσμιας Τράπεζας, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ – αλλά όχι εκφραστές πληρωμένων συμφερόντων. Έχουν λοιπόν επιστημονικό χαρακτήρα, σε αντίθεση με τα προγράμματα που εφαρμόζονται στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες του Νότου, που, ως γνωστόν, υπήρξαν και παραμένουν προϊόν συμβιβασμού μεταξύ ποικίλων εθνικών, οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων που έχουν διακυβεύματα στην κρίση. Γι’ αυτό το λόγο οι συγκεκριμένες έρευνες αποτελούν πολύτιμο υλικό που πρέπει να παραλάβει, να δει και να επικοινωνήσει τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ολόκληρο το Νότο όποιος θέλει διέξοδο από την κρίση και ανάκαμψη για τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.
Δεύτερον, όλες τους διαψεύδουν το γερμανικό επιχείρημα που λέει ότι η κρίση οφείλεται στις μεγάλες αυξήσεις που πήραν οι ‘τεμπέληδες’ του Νότου – ή και αντιστρόφως, στην πολιτική υποτίμησης των γερμανικών μισθών που ακολουθούσε επί χρόνια το Βερολίνο, που λέει η ευρωπαϊκή αριστερά. Αποδεικνύουν αντ’ αυτών πως το όντως υπαρκτό έλλειμμα ανταγωνιστικότητας και η υπερχρέωση της Ελλάδας και των άλλων χωρών του ευρωπαϊκού Νότου οφείλονται:
α) στο πολύ σκληρό ευρώ σε σχέση με τα άλλα διεθνή νομίσματα,
β) στα σφάλματα της κλασικής θεωρίας του ευρώ που αντί να οδηγήσει σε σύγκλιση, οδήγησε σε φούσκες στο Νότο τις οποίες η ΕΚΤ, με τους λανθασμένους κανόνες της, επιδείνωσε αντί να αποτρέψει,
γ) σε παράγοντες εξωγενείς της ΟΝΕ – συγκεκριμένα στη διεύρυνση της ΕΕ με 12 νέα κράτη μέλη από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, στην κατάργηση των δασμών με την Κίνα και την αύξηση των κινέζικων εξαγωγών στην Ευρώπη αλλά και στην καλπάζουσα άνοδο των τιμών του πετρελαίου κατά 400% από το 1999 ως το 2008,
δ) στη λειτουργία, δυνάμει της ΟΝΕ, μιας κρυφής τριγωνικής σχέσης αποστράγγισης πλούτου από τον Νότο προς την Κίνα και τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες κι από εκεί στον ευρωπαϊκό Βορρά.
Τρίτον, οι έρευνες αυτές συγκλίνουν στο ότι η Ελλάδα και η Πορτογαλία είναι κυριολεκτικά πιασμένες σε παγίδα για δυο λόγους. Ο λιγότερο σημαντικός είναι ότι έκαναν το σφάλμα να μπουν στο ευρώ με εξαρχής υπερτιμημένη ισοτιμία κατά 9.4% και 12.3% αντίστοιχα, γι’ αυτό και επλήγησαν πάρα πολύ από την ανατίμησή του. Ο πιο σημαντικός είναι ότι οι εξαγωγές τους είναι πολύ χαμηλής τεχνολογίας. Το τεχνολογικό προφίλ των εξαγωγών της Ελλάδας και της Πορτογαλίας είναι το χαμηλότερο στην Ευρώπη, χαμηλότερο και από των κινέζικων. Οι δύο χώρες βούλιαξαν υπό το βάρος του ανταγωνισμού των φθηνών κινέζικων εισαγωγών και η λύση στο πρόβλημά τους θα μπορούσε να έρθει μόνο με μια τεχνολογική αναβάθμιση της παραγωγής τους που όμως χρειάζεται πολύ χρόνο.
Τέταρτον, από τις τέσσερις μελέτες οι τρεις απορρίπτουν κατηγορηματικά την πολιτική λιτότητας και εσωτερικής υποτίμησης που εφαρμόστηκε και εφαρμόζεται ακόμη στον ευρωπαϊκό Νότο γιατί προκαλεί μεγάλη ύφεση, ανεργία και την εύλογη οργή των κοινωνιών χωρίς να αντιμετωπίζει το κύριο πρόβλημα που είναι η μακρόχρονη οικονομική βιωσιμότητα των κρατών. Προς αντικατάστασή της συστήνουν, όπως και οι περισσότεροι οικονομολόγοι διεθνώς, αύξηση της ζήτησης στον Βορρά αλλά, ειδικώς για την Ελλάδα και την Πορτογαλία, στροφή στην παραγωγή προϊόντων υψηλότερης τεχνολογίας. Η μεγάλη έκπληξη βεβαίως προέρχεται από την τέταρτη μελέτη, των οικονομολόγων του ΔΝΤ. Διότι χωρίς να αποκηρύσσει ρητά τις πολιτικές της τρόικας στην οποία μετέχει ο εργοδότης των συντακτών της, υιοθετεί άκρως επιφυλακτικούς τόνους ως προς την αποτελεσματικότητα των εν λόγω πολιτικών. Καταλήγει δε στο ότι «επείγει η δημιουργία μηχανισμών κεντρικής ανάληψης του ρίσκου στην Ευρωζώνη», συστήνοντας μεταξύ άλλων,βελτίωση των όρων χρηματοδότησης του Νότου, υποτίμηση του ευρώ και σοβαρές δημοσιονομικές μεταβιβάσεις από το Βορρά προς το Νότο προκειμένου να αντιμετωπιστεί η ανεργία.
Να μιλήσουμε σοβαρά για το ευρώ σε παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον

Πέμπτον, όλα αυτά είναι σημαντικά για δύο σκοπούς μεγάλης πολιτικής σημασίας.
Ο πρώτος σκοπός είναι να γίνουν γνωστά και κατανοητά τα προβλήματα της αρχιτεκτονικής του ευρώ μέσα στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον – καθώς αυτά είναι που  βρίσκονται στη ρίζα της σημερινής πολιτικής διαίρεσης της Ευρωζώνης σε πιστωτές του Βορρά και δανειολήπτες του Νότου. Με τον τρόπο αυτό ελπίζεται πως θα μπορέσει επιτέλους να ανοίξει και μια σοβαρή κουβέντα για το νόμισμα στη χώρα μας που τόσο χρειάζεται.  Δυστυχώς, το ευρώ εισήχθη στην Ελλάδα με βερμπαλισμούς και φανφάρες περί  «ισχυρής Ελλάδας»,  η οποία «εισέρχεται στον πυρήνα της Ευρώπης».  Βερμπαλισμοί και φανφάρες του τύπου  «αν βγούμε από το ευρώ δεν θα έχουμε καύσιμα και φάρμακα» έδωσαν δυστυχώς τον τόνο και στην όποια δημόσια συζήτηση έλαβε χώρα στην Ελλάδα μετά τη χρεοκοπία της, από το 2010 και εξής. Είναι εντελώς παράλογο μία χώρα που κατέληξε στη χρεοκοπία εξαιτίας της συμμετοχής της σε ένα ατελές νομισματικό σύστημα, να οδεύει ακόμη με αυτόματο πιλότο και στα τυφλά. Ιδίως εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που υπερασπίστηκαν και υπερασπίζονται ακόμη το ευρώ, μεταξύ αυτών, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ (αλλά και η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ), έχουν την υποχρέωση να μελετήσουν τις παραμέτρους, τις αναγκαιότητες και τους περιορισμούς που θέτει στην Ελλάδα η συμμετοχή στο ευρώ και να καταθέσουν πολιτικές προτάσεις συμβατές μαζί τους.
Ο δεύτερος σκοπός είναι να γίνουν αντιληπτές μερικές σοβαρές εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στην Ευρώπη, που θα διαμορφώσουν την επόμενη μέρα για την Ελλάδα, την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά που δυστυχώς, για κάποιο λόγο, στη χώρα μας παραμένουν στο σκοτάδι. Το κρίσιμο σημείο είναι η σταδιακή μετάβαση της Κίνας, ήδη από το δεύτερο ήμιση της δεκαετίας του 2000, σε παραγωγή υψηλότερης τεχνολογίας και προστιθέμενης αξίας. Για να το πω απλά: η κινέζικη παραγωγική μηχανή αφού συνέτριψε τον ευρωπαϊκό Νότο, από το 2010 άρχισε να συντρίβει τον ευρωπαϊκό Βορρά. Σε αντίθεση όμως με την Ελλάδα, όπου όταν έκλειναν τα εργοστάσια του Λαναρά στη Νάουσα λόγω του κινεζικού ανταγωνισμού,  η κυβέρνηση Σημίτη έλεγε «τι να κάνουμε, αυτά έχει η παγκοσμιοποίηση» και οργάνωνε πανάκριβες Ολυμπιάδες, το Βερολίνο, μόλις είδε τα πρώτα λουκέτα στα γερμανικά εργοστάσια παραγωγής φωτοβολταϊκών, ξεκίνησε μια προσπάθεια να αποκλείσει την Κίνα από τις σπάνιες γαίες της Γροιλανδίας και, κυρίως, να επιβάλλει πανευρωπαϊκούς δασμούς στα κινέζικα βιομηχανικά προϊόντα που ανταγωνίζονται τα δικά του.
Η Ευρώπη προχωρά σε δασμολογικές ανακατατάξεις. Η Ελλάδα τι κάνει;

Έτσι, τον τελευταίο χρόνο, παράλληλα με το δράμα ύφεσης και ανεργίας που παίζεται στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, έχουμε σοβαρές δασμολογικές ανακατατάξεις στην Ευρώπη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επιβάλλει δασμούς σε συγκεκριμένες κατηγορίες κινέζικων προϊόντων (φωτοβολταϊκά, κεραμικά), ετοιμάζει δασμούς για τα ηλεκτρονικά, αλλά και έχει δρομολογήσει πρωτοβουλία της Επιτροπής για εισαγωγή νέων διαδικασιών που θα διευκολύνουν την επιβολή δασμών στα κινέζικα βιομηχανικά προϊόντα υψηλής τεχνολογίας που ανταγωνίζονται τα προϊόντα του Βορρά. Συνειδητοποιούμε τι έχουμε εδώ; Πανευρωπαϊκή επιστροφή δασμών μόνο για επιλεγμένα  προϊόντα σημαντικά για τις οικονομίες του Βορρά αφότου ο κινέζικος ανταγωνισμός  στραγγάλισε κάποιες οικονομίες του Νότου;
Η συγκυρία είναι κρίσιμη. Χάρη στο νέο πρόγραμμα του Μάριο Ντράγκι και την πειθήνια στάση των πολιτικών ηγετών του Νότου στα προγράμματα που τους υπαγορεύθηκαν,  η Ευρωζώνη οδεύει στην έξοδο από τη διακεκαυμένη ζώνη της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Αλλά η λύση που παίρνει σχήμα οδηγεί τα κράτη του Νότου, και ιδίως την Ελλάδα και την Πορτογαλία, σε οικονομική βύθιση και παρατεταμένη μαζική ανεργία. Την ίδια στιγμή η Γερμανία μεριμνά να διασφαλίσει προστασία από την Κίνα πρωτίστως για τα δικά της προϊόντα – άρα και τους δικούς τους εργαζόμενους μόνο – ενώ η ελληνική ή η πορτογαλική κυβέρνηση κοιμούνται βαθιά…
Από τη στιγμή που οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ τεκμηριώνουν πως η απώλεια ανταγωνιστικότητας και η υπερχρέωση των κρατών του ευρωπαϊκού Νότου στο Βορρά οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ευρώ και την κατάργηση των δασμών της Ευρώπης με την Κίνα, οι κυβερνήσεις του Νότου οφείλουν στους άνεργους πολίτες τους να δουν προσεκτικά τις ευρωπαϊκές εξελίξεις και να αναλάβουν συστηματικές προσπάθειες ώστε να επηρεάσουν τους νέους δασμολογικούς διακανονισμούς. Θα είναι αδιανόητο αν μέσα σε μια τέτοια κρίση ο εκπτωχευμένος και με παραγωγική υστέρηση Νότος αποδεχτεί την εισαγωγή δασμολογικών πολιτικών που θα προστατέψουν την παραγωγή του Βορρά αποδεχόμενος έτσι σιωπηρά την περαιτέρω θυσία της δικής του και δεν υποχρεώσει τη Γερμανία να αναγνωρίσει εμπράκτως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το ρόλο που έπαιξε το νόμισμα και οι αδασμολόγητες κινέζικες εισαγωγές στις ανισορροπίες της Ευρωζώνης.
Πηγή: eurounemployed.blogspot.gr το είδαμε στο sofokleous10.gr
inprecor

Διαβάστε περισσότερα

Φόρος για όσους περάσουν στο πανεπιστήμιο

πιτσιρικος
Στη φορολόγηση των μαθητών που θα πετύχουν να περάσουν στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ σκοπεύει να προβεί η κυβέρνηση. Η φορολόγηση των επιτυχόντων στα πανεπιστήμια προβλέπεται από το κρυφό Μνημόνιο που κρίθηκε αναγκαίο επειδή η Ελλάδα δεν έχει πιάσει τους δημοσιονομικούς στόχους.
Το νέο μέτρο της φορολόγησης των επιτυχόντων στα πανεπιστήμια θα ανακοινωθεί επίσημα μετά τις Πανελλαδικές, επειδή η κυβέρνηση φοβάται πως, αν ανακοινωθεί πριν, οι μαθητές θα λακίσουν και δεν θα πάνε να δώσουν εξετάσεις.
Αυτός είναι, άλλωστε, ο λόγος που η κυβέρνηση επιστράτευσε τους εκπαιδευτικούς, αφού, αν δεν πραγματοποιηθούν οι Πανελλαδικές εξαιτίας της απεργίας, η κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να επιβάλει φόρο στους επιτυχόντες.
Σύμφωνα με το νέο μέτρο, οι επιτυχόντες στα πανεπιστήμια θα φορολογούνται με το σκεπτικό πως πρέπει να είναι πλούσιοι για να έχουν την οικονομική άνεση να σπουδάζουν τέσσερα και πέντε χρόνια στην Ελλάδα που έχει χρεοκοπήσει.
Όπως αναφέρεται στο νομοσχέδιο, οι επιτυχόντες σπουδάζουν μόνο από χόμπι, αφού ξέρουν πως δεν πρόκειται να βρουν ποτέ δουλειά, οπότε θα πρέπει να φορολογηθούν για να έχουν την πολυτέλεια να κάνουν ανέμελα το χόμπι τους.
Αν όσοι περάσουν στα πανεπιστήμια δεν μπορούν να πληρώσουν το νέο χαράτσι, θα το πληρώνουν οι γονείς τους.
Το νομοσχέδιο προβλέπει πως γονείς που έχουν την οικονομική δυνατότητα να σπουδάζουν τα παιδί τους σε άλλη πόλη από αυτή που διαμένουν οι ίδιοι, θα πληρώνουν ετήσιο φόρο 15% επί της αντικειμενικής αξίας του διαμερίσματος που μισθώνει το παιδί, ενώ, αν οι γονείς σπουδάζουν δυο ή τρία παιδιά σε διαφορετικές πόλεις, θα έχουν ευνοϊκές ρυθμίσεις και θα πληρώνουν 10% το κεφάλι.
Τα παιδιά που σπουδάζουν στο εξωτερικό θα πληρώνουν φόρο στο αεροδρόμιο ή στα σύνορα αλλά, αν αρνηθούν να πληρώσουν, θα τους απαγορεύεται η είσοδος στην Ελλάδα και θα τους αφαιρείται η ελληνική ιθαγένεια.
Ο Αντώνης Σαμαράς εξομολογήθηκε στους συνεργάτες του πως το νέο μέτρο φορολόγησης όσων περνούν στα πανεπιστήμια θα είναι προσωρινό και θα διαρκέσει μέχρι να βγει η Ελλάδα στις αγορές, το 2258.

Διαβάστε περισσότερα

Γάτες με κράνη

  Divide et regna ή divide ut regnes, και τα δύο σημαίνουν το ίδιο:διαίρει και βασίλευε ή για να κυβερνάς, δίχαζε. Η φράση αποδίδεται στονΜακιαβέλι, αλλά τη χρησιμοποιούσαν
κατά κόρον οι Ρωμαίοι στον καιρό τους. Μετά λόγου γνώσεως. Διότι αυτήν την πολιτική μετήρχοντο και για τα εξωτερικά τους και για τα εσωτερικά τους. Για παράδειγμα, ουδέποτε πολέμησαν Ελληνες οι Ρωμαίοι χωρίς Ελληνες συμμάχους. Κι έτσι
μέσα σε πενήντα χρόνια κατάπιαν ολόκληρο τον (θεωρητικώς κατά πολύ υπέρτερο) ελληνιστικό κόσμο, συν την Καρχηδόνα, αφήνοντας τα απομεινάρια για ενσωμάτωση αργότερα, είτε μέσω συμμάχων, είτε μέσω μικρότερης κλίμακας πολεμικών επιχειρήσεων.
Οσο για το populum Romanum, το είχαν οι άρχοντές του διαρκώς στο χέρι μέσω του προσεταιρισμού (πελάτες - η κυριολεξία του όρου: η προσάρτηση των λιγότερο ισχυρών στους ισχυρότερους), του εκμαυλισμού και, κυρίως, τηςδιαίρεσης.
Η ίδια πολιτική τού διαιρεί και βασίλευε εφαρμόζεται από όλες τις εξουσίες των Δυνατών έως τις μέρες μας, ανεξαρτήτως μορφής του πολιτεύματος.Μάλιστα
στις δημοκρατίες αυτή η πολιτική εναντίον του λαού είναι πιοαναγκαία, διότι ο λαός βρίσκεται πιο κοντά στα κέντρα λήψης των αποφάσεων απ’ ό,τι σε μια δικτατορία ή ολιγαρχία. Στις δημοκρατίες,
στις αστικές δημοκρατίες (αλλά και στις λαϊκές στην εκφυλισμένη τους μορφή) ούτε φόβος, ούτε η καταστολή αρκούν για να κρατούν τον λαό σευποταγή, χωρίς τη διαίρεση και την προπαγάνδα.
Κι έτσι οι κυβερνήσεις «σκίζουν εγκαίρως τη γάτα». Καθ’ όλην τη διάρκεια της μεταπολίτευσης ζήσαμε τον μύθο των «συντεχνιών». Τα «ρετιρέ»του Παπανδρέου, του κ. Μητσοτάκη και του κ. Σημίτη, οι «τεμπέληδες» και οι«διεφθαρμένοι» των κ.κ. Καραμανλή, Παπανδρέου, Σαμαρά, αναλόγως πάντα
του «κλίματος» που κάθε φορά διαμόρφωναν τα φερέφωνα της προπαγάνδας. Ούτω πώς, δεν υπήρξε κλάδος που να μην εγδάρη. Ο καθείςμόνος του κι όταν ερχόταν η ώρα του. Να απαριθμήσω τους κλάδους, δεν έχει νόημα. Διότι δεν υπήρξε επιτήδευμα που να μη συκοφαντήθηκε,
ώσπου η εξίσωση όλων προς τα κάτω να φθάσει στην κατάντια που μας χαρακτηρίζει σήμερα άπαντες - πλην Συβαριτών και Κλαζομενίων.
Οταν έγδερναν τους δημοσίους υπαλλήλους, πλήθος εκ τωνιδιωτικών δεν καταλάβαιναν (όταν δεν επικροτούσαν) ότι θα έρθει η σειρά τους. Σήμερα ο ιδιωτικός τομέας έχει αποψιλωθεί, δουλεύουν πλέον (δουλείανπικρή) οι μισοί στα μισά λεφτά. Οσο για τους δημόσιους, τους αποτελειώνουνμπροστά στα μάτια μας, όλους κι όχι μόνον του καθηγητές.
Το μαγικό σε αυτήν την υπόθεση είναι ότι παρά το γεγονός πως αυτή η ιστορία επαναλαμβάνεται 5.000 χρόνια τώρα (αλλά εμείς ας μείνουμε στατελευταία 30), παρά το γεγονός ότι η συζήτηση για αυτό το φαινόμενο έχεικορεσθεί (τα τελευταία 2.000 χρόνια, αλλά εμείς ας μείνουμε στα τελευταία30), υπάρχουν πάντα εκείνα τα ζωντόβολα
που θα πουν τα ίδια, μισάνθρωποι με την κατσίκα του γείτονα και κοντόθωροι με την ίδια τους την τύχη. Διότι κι αυτοί σφάζονται, «τελευταίοι» κατά την υπόσχεση του Πολύφημου.
Πλην όμως, αυτό είναι το πρόβλημα του λαού, διαθέτει στους κόλπους του το ικανό εκείνο μέγεθος ζωντόβολων που κάνει τον ίδιο αργοκίνητο, κι αφήνει τη δημοκρατία να γίνεται μια παρένδυση της ολιγαρχίας - ενίοτε, στα ζόρικα, και του φασισμού.
Αλλά, αν οι Δυνατοί παίζουν αυτό το παιγνίδι του διαίρει και βασίλευε, οιεργαζόμενοι τι κάνουν; Για να μείνουμε στα τελευταία τριάντα χρόνια, πότεένας κλάδος κήρυξε απεργία, φέρ’ ειπείν οι οδηγοί μέσων μαζικής μεταφοράς, κιαμέσως κατέβηκε σε απεργία συμπαράστασης ένας άλλος κλάδος, φέρ’ ειπείν οι καθηγητές; Ή οι γιατροί; ή οι δημοσιογράφοι; ή ο οποιοσδήποτε;
Θα μου πείτε, τι σχέση έχουν οι οδηγοί λεωφορείων με τους καθηγητές ή τους δημοσιογράφους; Αυτό λένε και οι Δυνατοί! Καμιά! Απ’ όταν η Θάτσερσυνέτριψε τους ανθρακωρύχους,
οι απεργίες αλληλεγγύης, των καθαριστριών στους κλωστοϋφαντουργούς για παράδειγμα, άρχισαν να σπανίζουν, ώσπου να εξαφανισθούν εντελώς. Το «ένας για όλους και όλοι για έναν» ξέπεσε στο «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», με αποτέλεσμα να μη σώζεται κανείς!
Αλλά, αν όλα αυτά είναι τόσον οφθαλμοφανή, η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι γιατί κάνουν σαν να μην τα βλέπουν; Διότι έτσι φέρονται οι εκπρόσωποί τους.  Και στα συνδικάτα και στα κόμματα.
Ούτε η ΓΣΕΕ, ούτε η ΑΔΕΔΥ, ούτε η μακαρίτισσα ΠΑΣΕΓΕΣ θέλησαν ή μπόρεσαν ποτέ να ενώσουν τους εργαζόμενους, να τονώσουν την αλληλεγγύη μεταξύ τους και να υπερβούν το απλοϊκό αλλά αποτελεσματικό διαίρει και βασίλευε των αντιπάλων τους. Κι έτσι, δεν αποδεικνύονται πάνσοφοι οι Δυνατοί, αλλά άσοφοι (ή ενεργούμενα των Δυνατών) οι «εργατοπατέρες» καθώς ορθά ονόμασε ο λαός εκείνους που ψωμίζονται από την εκπροσώπησή του, αντί να αγωνίζονται για το ψωμί του.
Τα ίδια (για να μείνουμε στα τελευταία τριάντα χρόνια) και με τις συνδικαλιστικές παρατάξεις. Περισσότερο σφάζονται μεταξύ τους, παρά με τον ταξικό τους αντίπαλο. Για να έρθουμε στο σήμερα: δεν
έχει μείνει τίποτα όρθιο απ’ τον πολιτισμό της εργασίας κι όμως ακόμα το ΠΑΜΕ φοβάται μη βγάλει ιλαρά, αν συγχρωτισθεί με τους «συμβιβασμένους» του ΣΥΡΙΖΑ και τους «οπορτουνιστές» της υπόλοιπης Αριστεράς. Αλλά έτσι οιπολιτικές διαφορές μεταξύ των κομμάτων της Αριστεράς γίνονταιαυτοεκπληρούμενες προφητείες διάσπασης κι όχι ενότητας. Διάσπασης κατά το divide ut regnas των Δυνατών.
Ξέρω, έχει μεγάλο δίκιο το ΠΑΜΕ να μη συναγελάζεται με τους υπόλοιπους Αριστερούς, όπως επίσης έχουν μεγάλο δίκιο οι τελευταίοι να κατηγορούν το ΠΑΜΕ για σεχταρισμό. Κι έτσι πάμε όλοι
ως πρόβατα επί  σφαγήν, το καθένα με το δίκιο του.
Με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κλάδος άσφαχτος κι εργαζόμενος απείραχτος.

Από τους εργαζομένους, εκατόν πενήντα χρόνια τώρα, είτε αγωνίζονταν όλοι για το σοσιαλισμό, είτε μέρος τους, είτε καθόλου,καθιερώθηκαν κατακτήσεις που τώρα μνέσκουν νεκρές.
Το ερώτημα δεν είναι αν τις σκότωσε ο Μάριος ο Δημοκρατικός ή οΣύλλας ο Αριστοκρατικός. Τις σκότωσαν και οι δύο το ίδιο. Αυτοί ξέρουν ναενώνονται -οι Δυνατοί- προ του κοινού κινδύνου εκ των πληβείων, καθώς και να εφαρμόζουν εναντίον τους το διαίρει και βασίλευε.
Απ’ την άλλη πλευρά, οι πληβείοι δυσκολεύονται. Επαναστατούν κάθε 150 χρόνια ή επιβάλλουν μεγάλες μεταρρυθμίσεις κάθε 100 χρόνια. Λογικόν. Ούτε τα κράτη έχουν στα χέρια τους, ούτε την προπαγάνδα που ασκούν οι κυρίαρχες ιδεολογίες. Ενα όπλο κυρίως έχουν, την ενότητά τους, κατά το γνωστόν εκείνο «προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε», αλλά συνήθως, του ενός εκπροσώπου των προλεταρίων του ξινίζει ο άλλος.

Και το άλας της γης μωραίνεται…

Διαβάστε περισσότερα

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ- ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ

ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ

Η επιστράτευση των καθηγητών από την κυβέρνηση ,πριν ακόμα αποφασιστεί η απεργία, αποκαλύπτει την αντιδραστικότητα των αλλαγών στην παιδεία καθώς και την προσπάθεια της να τελειώσει με κάθε τρόπο τον πραγματικό της εχθρό, το εργατικό ταξικό κίνημα .  Δεν είναι τυχαίο ότι  είναι η τρίτη επίταξη σε διάστημα λίγων μηνών. Σε λίγο όλοι οι εργαζόμενοι ανεξάρτητα που δουλεύουν θα έχουν και   ένα «φύλλο πορείας»  στη τσέπη.                                                                                       Δείχνει τι εννοούν με τον όρο  εκπαιδευτικός στο "νέο σχολείο" της αγοράς, της λεγόμενης αξιολόγησης, του υποσιτισμού, των ταξικών φραγμών.  Η κυβέρνηση  χρησιμοποιώντας τους μαθητές και τις οικογένειες τους με τον πιο αισχρό τρόπο σαν πρόσχημα, επιτίθεται ουσιαστικά στη παιδεία σαν κοινωνικό αγαθό.                                   Δείχνει όμως επίσης, ότι το ζήτημα της παιδείας  είναι λαϊκό πρόβλημα, είναι υπόθεση του λαού και της ταξικής πάλης η λύση του.

Ο δρόμος για ένα σχολείο αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν, ένα σχολείο που θα δίνει πραγματική μόρφωση σε όλα τα παιδιά, που θα διδάσκει την ιστορική και επιστημονική αλήθεια είναι η ενιαία πάλη ενάντια στο σύνολο αυτής της αντιλαϊκής πολιτικής .

Ο αγώνας των εκπαιδευτικών πρέπει να γίνει αφορμή για την αντεπίθεση του εργατικού κινήματος .

  Η κυβέρνηση να πάρει δυναμική απάντηση από εργαζόμενους γονείς, μαθητές, και όλους τους άλλους κλάδους των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.                                                                                                 Για να σπάσει η άγρια καταστολή του μαύρου μετώπου της τρικομματικής κυβέρνησης ενάντια σε κάθε εργαζόμενο, σε όλους τους χώρους δουλειάς.

 Να βρεθούμε όλοι στο δρόμο για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στην εκπαίδευση, την εργασία και τη ζωή, αλλά και το δικαίωμα να παλεύουμε για όλα αυτά. 

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ                                   ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΓΑΘΩΝ

ΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Ο «νόμος και η τάξη» των εκμεταλλευτών πρέπει να τσακιστεί από το δίκιο των εργατών και της κοινωνίας!

Διαβάστε περισσότερα

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ- Eπιστράτευση καθηγητών

 Προς

τα μέλη του συλλόγου, τα  Μ.Μ.Ε. και τους μαζικούς φορείς της Αιτωλοακαρνανίας

 

           Θέμα:      Eπιστράτευση καθηγητών

         

Ο Σύλλογος Υπαλλήλων Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας καταγγέλλει την τρικομματική  κυβέρνηση για την επιστράτευση των καθηγητών.
Η ενέργεια αυτή  αποκαλύπτει τον αυταρχισμό της και την αντιδραστικότητα των αλλαγών που προσπαθεί να φέρει στην παιδεία. Δείχνει τι σημαίνει εκπαιδευτικός στο "νέο σχολείο" της αγοράς, της λεγόμενης αξιολόγησης, του υποσιτισμού, των ταξικών φραγμών. Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει περίτρανα ότι κυβέρνηση και κεφάλαιο θέλουν δάσκαλο σκυφτό κι αμόρφωτο λαό. Δείχνει όμως επίσης, ότι το ζήτημα της παιδείας είναι ένα πρόβλημα που μόνο με τη συμμετοχή και τη συμπαράσταση όλων των λαϊκών στρωμάτων μπορεί να επιλυθεί.

Κανείς κλάδος εργαζομένων να μην μείνει μόνος του, να υψωθεί τείχος αλληλεγγύης.

Το Δ.Σ του συλλόγου μας καλεί όλα τα μέλη του να συμπαρασταθούν στους καθηγητές  παίρνοντας μέρος  στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που θα γίνουν στις κεντρικές πλατείες Μεσολογγίου και Αγρινίου τη Δευτέρα 13 Μάη στις 7μ.μ.

        


 ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ Σ.Υ.Π.Ε.Α.         

 Ο         ΠΡΌΕΔΡΟΣ                             Ο   Γ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημήτριος Μπαϊρακτάρης                         Μιλτιάδης Λιάπης

Διαβάστε περισσότερα

Εμπρός! Οι μέρες είναι γόνιμες και τα «θέλω» μας μεγάλα!

Απέναντι μας έχουμε μια κοινοβουλευτική δικτατορία, με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, με κατάφορες παραβιάσεις του αστικού τους Συντάγματος που τόκαναν κουρελόχαρτο, με ΠΔ με μνημόνια και έκτατα νομοθετήματα μεσάνυχτα στη Βουλή με διαδικασίες fast trak, με αστυνομοκρατία σε κάθε τι που αντιστέκεται και αλύπητο ξύλο σε κάθε διαδήλωση και διαμαρτυρία από τη Κρήτη έως τις Σκουριές. Τους ευαίσθητους δημοκράτες της τρικομματικής κυβέρνησης (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) και τα παπαγαλάκια τους τούς έπιασε ο καημός για τις εξετάσεις των παιδιών. Τάχα γι αυτό αποφάσισαν να πετάξουν το προσωπείο της «δημοκρατίας» που φορούν συνήθως.
Επιστράτευση, μια ακόμα, απέναντι στη μεγάλη στρατιά των καθηγητών της μέσης εκπαίδευσης.
Απέναντι στην εξαγγελία της ΟΛΜΕ για προκήρυξη απεργίας στις 17/5 και από 20/5 έως 24/5 και συνέχιση αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματα του κλάδου. Είναι αλήθεια ότι η πρόταση προέκυψε δύσκολα μετά τις παλινωδίες των κυβερνητικών παρατάξεων της ΔΑΚΕ και της ΠΑΣΚ. Ταυτόχρονα, από πολλές πλευρές ξεκίνησε μια βρώμικη επίθεση για κτύπημα της απεργίας πριν καν ξεκινήσει. Ο στόχος τους είναι να στιγματίσουν και ηθικά την πάλη για τα δίκαια αιτήματα των εκπαιδευτικών.
Ξεχύθηκε όλος ο οχετός της κίτρινης δημοσιογραφίας. Αυτών που απαγγέλουν  τα non paper του επικοινωνιακού επιτελείου της ΝΔ της επονομαζόμενης «Ομάδας Αλήθειας» και ως εισαγγελείς εγκαλούν τους εργάτες της εκπαίδευσης επειδή δεν κάθονται στα αυγά τους. Από δίπλα, ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚ έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να καλλιεργήσουν την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία, αρνούμενοι να οργανώσουν τον αγώνα της αντίστασής μας σ’ αυτή τη λαίλαπα. Τώρα που αντιδρούν κάποιοι συνδικαλιστές τους (γιατί ο κόμπος έφτασε στο χτένι) απλά τους διαγράφουν επειδή τολμούν και σηκώνουν ανάστημα απέναντι σε αυτήν την πολιτική που τσακίζει μισθούς, συντάξεις, εργασιακά αλλά και δημοκρατικά δικαιώματα. Αυτά που με τόσες θυσίες κατέκτησε μέσα στον καπιταλισμό η εργατική τάξη με τους αγώνες της με πρωτοπορία τους κομμουνιστές και τις κομμουνίστριες. Δεν υπάρχει μικρός ή μεγάλος αγώνας που να μην έχει τη σφραγίδα των κομμουνιστών. Κιοτήδες δεν έγιναν ποτές και ούτε πρόκειται να γίνουν.
Σ’αυτή τη φάση της μεγάλης ιμπεριαλιστικής επέμβασης της ΕΕ και του ΔΝΤ και της ακόμη μεγαλύτερης εξάρτησης στη χώρα μας, οι πρωτοπόροι αγωνιστές οφείλουν να είναι μπροστά στους κοινωνικούς αγώνες και στο περιεχόμενο και στη μορφή.
Ο εργασιακός μεσαίωνας είναι εδώ. Η απάντηση θα δοθεί και τώρα και το Σεπτέμβρη. Οι πολιτικές εφεδρείες τους, τελειώνουν. Μπροστά στις ανάγκες των αφεντικών οι «αιώνιοι αντίπαλοι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ» ενώθηκαν εις σάρκα  μίαν να αντιμετωπίσουν τον εχθρό λαό. Κοντά τους βρέθηκαν και κάποιοι που μιλούν για την αντίσταση αλλά δεν κάνουν τίποτε γι’αυτήν. Μιλούν με τσιτάτα του διαλεκτικού υλισμού, ορκίζονται σ’αυτόν αλλά όταν έρθει η μεγάλη στιγμή της σύγκρουσης «την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια». Δυστυχώς, ενώ εμφανίζονται σαν οι φίλοι του λαού, είναι  λαθρέμποροι και λαθρεπιβάτες των κομμουνιστικής ιδέας και τακτικής . Στη πραγματικότητα καίνε κάθε ελπίδα για αντίσταση, για την αποτελεσματικότητα των αγώνων της ΕΤ στις σύγχρονες συνθήκες.
Σε κάθε κλάδο εργαζομένων, σε κάθε τμήμα της εργατικής τάξης μπαίνει συνεχώς το δίλημμα που πρέπει να απαντήσει θέλει δε θέλει: «Θα σταθεί να δώσει τη μάχη με ενότητα, με μαζικότητα, αν υπάρχει χρόνος και με καλή προετοιμασία, ή θα υπεκφεύγει χρησιμοποιώντας διάφορα τερτίπια;».
Τη σύγκρουση σχεδόν ποτέ δεν την επιλέγουν οι εργαζόμενοι γιατί οι αγώνες τους είναι οικονομικοί, είναι αμυντικοί. Όταν όμως δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, και δεν μας μένει άλλος δρόμος από τη σύγκρουση τότε οφείλει να δίνει τη μάχη όσο καλύτερα μπορεί.
Οφείλουμε λοιπόν μια σταράτη απάντηση σε όποιον καλοπροαίρετο θα ρωτήσει: «Γιατί επέλεξαν οι καθηγητές να μπουν σε απεργιακή κινητοποίηση τώρα και με αυτή τη μορφή; Γιατί δεν συνέχιζαν όπως μέχρι τις καθιερωμένες  μαζί με τις ξεπουλημένες ηγεσίες της ΑΔΕΔΥ και της ΓΣΕΕ  από καμιά 24ωρη άντε και 48ωρη κάνα-δυο μέρες συνήθως πριν κλείσουν τα σχολεία;»  όπως μας προτείνουν κάποιοι  που έχουν κάνει τις απεργίες σαν τις λιτανείες του Επιταφίου (πάντα με τη πρόφαση του «όλοι μαζί»).
Θα χρειάζονταν παραπάνω από ένα άρθρο για να εξηγηθεί το που μπορούν να φτάσουν συνδικαλιστικές πρακτικές ακόμα κι όταν παίρνονται σωστές θεωρητικά θέσεις αλλά τραβιούνται ως τα άκρα έτσι που, τελικά, αδρανοποιούν το  συνδικαλιστικό κίνημα. Το μόνο που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε είναι ότι, η ενότητα εξασφαλίζεται με όρους και προϋποθέσεις που δεν είναι μόνο μια απεργία κοινής ημερομηνίας.
Γιατί λοιπόν απεργία; Μα γιατί το επέλεξε η κυβέρνηση. Για να τρομοκρατήσει, να τσακίσει και, τελικά, να εξαφανίσει οποιαδήποτε φωνή αμφισβητεί της πολιτική της, να δώσει ένα μάθημα για το τι μπορούν να πάθουν και οι υπόλοιποι κλάδοι, να ανοίξει το δρόμο στον επελαύνοντα φασισμό κάθε μορφής.
Η προληπτική επιστράτευση που ανακοίνωσαν πριν την κήρυξη της απεργίας δηλώνει το φόβο του θρασύδειλου θύτη που αγωνιά μήπως η ανάπτυξη του αγώνα των καθηγητών και η πιθανή συμπαράσταση από άλλου κλάδους εργαζομένων θα βάλει υποθήκες για ριζικές ανατροπές απέναντι στην πολιτική της ΕΕ και του ΔΝΤ, θα γίνει θρυαλλίδα για ευρύτερους αγώνες.
Σε αυτό βρήκε συμπαραστάτες μικροαστούς νοικοκυραίους, κιοτήδες του εργατικού κινήματος, προσκυνημένους λογοκόπους. Έχει τη συμπαράσταση των δημοσιολογούντων με τα φτηνά ιδεολογήματα ότι «αφού απολύονται εργαζόμενοι από τους κεφαλαιοκράτες, γιατί να μη κάνει και ο κρατικός εργοδότης απολύσεις χιλιάδων εργαζομένων στο Δημόσιο, άρα και εκπαιδευτικών, ώστε να είμαστε όλοι ισότιμοι στην αδικία;». «Νοικοκύρεμα» είναι το σλόγκαν των σαλτιμπάγκων των καναλιών που, αντί να απαιτήσουν να αρθούν οι απολύσεις και τη κρίση να την πληρώσει η πλουτοκρατία, συνάδουν μαζί της με το βόρβορο της αστικής εξουσίας.
Η κυβέρνηση θα βρει ακόμη συμπαραστάτες τους γόνους των βορείων προαστίων που βιάζονται να πάρουν τα απολυτήρια τους και να προλάβουν να εγγραφούν στα ξένα πανεπιστήμια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα βρει συμμάχους της τα παιδιά της εργατικής τάξης που έχουν απολυμένους γονείς, τους τελειοφοίτους των φτωχών οικογενειών, αυτά που δεν είχαν θέρμανση στα σχολεία τους, εκείνα που πηγαίνουν χιλιόμετρα για να κάνουν μάθημα στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο.
Υπάρχουν και κάποιοι που σπεκουλάρουν πάνω στην εύλογη αγωνία των γονιών και μαθητών για την τύχη των εξετάσεων και τις ανάγκες των μαθητών και των οικογενειών τους. Είναι απορίας άξιο γιατί τους ενδιαφέρουν τόσο πολύ οι πανελλαδικές. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι αυτοί που υποτιμούν και σνομπάρουν πολλές φορές τις απεργίες κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς που τάχα έχουν δυσμενή αποτελέσματα στους μαθητές. Το αστικό σύστημα δεν το ενδιαφέρει η μόρφωση των παιδιών του λαού μας αλλά ο μπερντές του εκπαιδευτικού συστήματος. Εκτιμά πως οι εξετάσεις κρύβουν όλες τις ταξικές ανισότητες, δίνουν την ευχέρεια στους αστούς να μιλούν για ισότητα ευκαιριών στους μαθητές, κρύβουν τον κατανεμητικό ρόλο τους στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ.
Το έργο το έχουμε ξαναδεί το 1988, το 1990. Γι αυτό, οι ευαίσθητες Κασσάνδρες ας μην ανησυχούν τόσο για τις αντιδράσεις των υποψηφίων. Οι μαθητές και τότε και σήμερα συμπαραστέκονται στους καθηγητές τους. Είναι παράξενο αλλά δεν φαίνεται να κάνουν  όμως το ίδιο και με άλλους κλάδους όταν απεργούν σε περιόδους αιχμής. Αυτοί οι αρουραίοι της πολιτικής αντί να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τις απεργίες των καθηγητών, τη μορφή τους και το χρόνο πραγματοποίησης τους, όπως αυτής των εξετάσεων, θα ήταν φρονιμότερο να αξιοποιήσουν την όποια πειθώ και δύναμη τους απέμεινε προς την κυβέρνηση να την πείσουν ή να την πειθαναγκάσουν  να πάρει πίσω τα βάρβαρα μέτρα που παίρνει απέναντι στους εκπαιδευτικούς και στο λαϊκό κίνημα. Αλλιώς, θα μείνουν μόνοι κυνηγώντας χίμαιρες. Οι καθηγητές μαζί με τους μαθητές, τους γονείς και όλο τα λαό θα συνεχίσουν αταλάντευτα τον αγώνα τους και θα δικαιωθούν. Ο καθένας θα αναλάβει τις ευθύνες του.
«Μπορούσε το συνδικαλιστικό κίνημα των καθηγητών να κάνει αλλιώς;»  Κατηγορηματικά όχι. Τα ζητήματα της απεργίας είναι τόσο μεγάλα και σοβαρά που μόνο αδαείς και ηλίθιοι ή συνεργάτες της κυβέρνησης θα μπορούσαν να πουν: «το βλέπουμε από Σεπτέμβριο».
Τα αιτήματα της ΟΛΜΕ μπορούμε να δεχθούμε, αν και δεν συμφωνούμε πλήρως με αυτά (όπως π.χ. στο θέμα της αξιολόγησης), ότι βγαίνουν έξω από τα όρια της κυβερνητικής πολιτικής. Είναι έξω από τις εντολές της Ιμπεριαλιστικής τρόικας. Όπως δεν μπορούν να υποβαθμίζουν την αλλαγή των εργασιακών σχέσεων με την αύξηση του ωραρίου πέρα από την αυτόνομη σημασία του και που είναι η αιτία η βάση και των άλλων αιτημάτων της απεργιακής κινητοποίησης
Η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και οι βουλευτές ομόφωνα ψήφισαν και ενέκριναν:
Την αύξηση ωραρίου, που σημαίνει υποχρεωτικές μετακινήσεις εκπαιδευτικών ανά την Ελλάδα, μηδαμινές προσλήψεις και απολύσεις με συνέπεια να μην ξαναπροσληφθούν περίπου 10.000 αναπληρωτές. Άλλοι τόσοι μόνιμοι εκπαιδευτικοί θα οδηγηθούν σε αναγκαστικές μετακινήσεις εξαιτίας της αύξησης του ωραρίου το επόμενο δίχρονο και αρκετοί θα οδεύσουν στην απόλυση.
Την κλιμάκωση στην ίδια κατεύθυνση και φέτος των συγχωνεύσεων  σχολείων που είχαμε της εποχής Διαμαντοπούλου  με συνέπεια την αύξηση αριθμού μαθητών ανά τάξη,.
Οι πιστοί κυβερνητικοί υπηρέτες των μνημονιακών πολιτικών αποκαλύπτουν με τα μέτρα και τα νομοθετήματα που παίρνουν το χαρακτήρα της μελλοντικής εκπαίδευσης που σχεδιάζουν. Αντιδραστικής και αντιλαϊκής σε περιεχόμενο και μορφή. Υποβαθμισμένης και υποχρηματοδοτούμενης. Αυτό που ταιριάζει γάντι σε μια εξαρτημένη χώρα.
Αφού κάποιο θέλουν νούμερα ας αναφέρουμε μερικά

• Στη Φιλανδία που την έχουν οι αστοί για πρότυπο, το διδακτικό ωράριο στο γυμνάσιο είναι 13-17 ώρες και στο λύκειο 11-17! Στην Ελλάδα  είναι από 16-21 ώρες έχοντας ΜΟ 18,5. Είναι δηλαδή λίγο πάνω από τον ευρωπαϊκό ΜΟ για τα Λύκεια που είναι 18,4. Η τρικομματική το μετέτρεψε το ωράριο από 18-23 ώρες , εκτός από το διοικητικό έργο του Έλληνα που φθάνει και τις 40 ώρες μαζί τις εργασίες του σχολείου (εργασίες μαθητών , κλπ ),  που απλά δεν υπάρχει όχι μόνο για τους Φιλανδούς εκπαιδευτικούς αλλά και άλλων της ΕΕ.

Σε γενικές γραμμές, οι χώρες τείνουν να μειώνουν τον εβδομαδιαίο διδακτικό χρόνο των εκπαιδευτικών στην κατώτερη και στην ανώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Μόνο η Βουλγαρία και η Ρουμανία ουσιαστικά αυξάνουν τον αριθμό των ωρών για τους εκπαιδευτικούς στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Άλλωστε σύμφωνα με έρευνα της Unesco προκύπτει ότι μια ώρα εργασίας των εκπαιδευτικών ισοδυναμεί με τέσσερις άλλων κλάδων εργαζομένων. Άρα ένα εβδομαδιαίο διδακτικό ωράριο 21 ωρών ισοδυναμεί με 84 ώρες*

• Ο  μισθός του νεοδιόριστου εκπαιδευτικού είναι 639 ευρώ. Ενός  νέου ανθρώπου που είναι απόφοιτος Πανεπιστημίου ή Πολυτεχνείου και τις περισσότερες φορές είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος ή διδακτορικού (Με αυτά θα πληρώνει ενοίκιο στις εσχατιές της Ελλάδας, θα αγοράζει βιβλία για να εκτελεί τον παιδαγωγικό και μορφωτικό του ρόλο και θα ικανοποιεί τις βιοποριστικές του ανάγκες;). Ο κατώτερος ετήσιος μισθός ενός καθηγητή Λυκείου στην Ελλάδα είναι μόλις το 49% του αντίστοιχου ευρωπαϊκού ΜΟ.
• Μειώθηκε ο αριθμός των εκπαιδευτικών κατά 12% (2010 – 2012), [από τους 102.000 εκπαιδευτικούς δευτεροβάθμιας που είχαμε προ μνημονίου, πλέον ο αριθμός του έχει μειωθεί στους 86.500, συνολικά, με τους 83.000 να είναι πλήρους ωραρίου και 3.500 αναπληρωτές] και παράλληλα απολύσεις αναπληρωτών με μείωσή τους κατά 87%, από 15.500 (το 2011 – 12) σε 2.000 (το 2013 -14) σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
• Από μελέτη πάλι του ΚΕΜΕΤΕ προκύπτει ότι η μείωση του καθαρού εισοδήματος των εκπαιδευτικών από το 2009 μέχρι και το 2012 κυμαίνεται από 4.740 περίπου ευρώ για έγγαμους και με 33 χρόνια υπηρεσίας μέχρι 6.585 για τους νεοδιόριστους. Ποσοστιαία η μείωση αυτή κυμαίνεται από 21% περίπου έως 45%. Αν και οι καθηγητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης αποτελούν το περίπου 2.3% του απασχολούμενου δυναμικού της χώρας, καρπώνονται με τους μικτούς μισθούς τους μόλις το 0,8% του παραγόμενου εγχώριου προϊόντος. (Στοιχεία  από ΚΕΜΕΤΕ*)
• Το υπουργείο Παιδείας ζήτησε από τους διευθυντές να δηλώσουν τη χωρητικότητα κάθε σχολικής αίθουσας, επισημαίνοντας πως σε κάθε μαθητή, θα πρέπει να αντιστοιχεί 1.5 τετραγωνικό μέτρο.  Το  μέτρο τείνει να μην είναι η αναλογία του αριθμού δασκάλου – μαθητών, αλλά το μέγεθος της αίθουσας. Κι αυτό όταν η πυροσβεστική καθορίζει για τη ασφάλεια των μαθητών τα 2,2 m²/μαθητή.

Η απεργία διαρκείας του 1988 διήρκησε πάνω από 1,5 μήνα και πέτυχε να σπάσει την εισοδηματική πολιτική της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, όταν προφασίζονταν ότι υπήρχε το Ενιαίο Μισθολόγιο και δεν μπορούσαν να δώσουν αυξήσεις. Η ίδια μορφή ήταν της ΔΟΕ το 2006 πάλι με κύριο αίτημα το οικονομικό (κυβέρνηση ΝΔ). Η μεγαλειώδης απεργία του 97-98 (56 μέρες το 97) που είχε σαν κύριο αίτημα το θεσμικό αίτημα της επετηρίδας (πάλι κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ) μπορεί να μην κέρδισε. Είτε οι απεργίες έχασαν, είτε δημιούργησαν ρήγματα στην εκάστοτε πολιτική των κυβερνήσεων, έβαλαν τα θεμέλια της ανατροπής των. Και η κυβέρνηση του Σαμαρά θα έχει την ίδια κατάληξη. Θα πρέπει να πέσει γρήγορα και να πέσει με όρους μαζικού κινήματος. Θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας αυτή τη κοινωνία της βαρβαρότητας που εφαρμόζουν να προσπαθήσουμε να την ανατρέψουμε. Θα αναλάβουμε το μεράδι της ευθύνης και των απωλειών που μας αναλογούν και από αυτή τη μάχη.
Οφείλουμε, λοιπόν, να περπατήσουμε τους δρόμους του αγώνα, μαζικά, ενωτικά, συσπειρωμένα με την πεποίθηση ότι αυτή η πολιτική μπορεί να ανατραπεί,
με αιτήματα:

• τη διατήρηση του ωραρίου εργασίας  με παράλληλη κατάργηση του Ν.4152/13
• τη διατήρηση των σχολικών μονάδων και του με αύξηση των διορισμών και του μόνιμου προσωπικού.
• την κατάργηση του Π.Δ των υποχρεωτικών μεταθέσεων και απολύσεων με παράλληλη διατήρηση και αύξηση του αριθμού των οργανικών θέσεων και του προσωπικού στην εκπαίδευση.
• τη μείωση του αριθμού μαθητών ανά τάξη (20)
• την κατάργηση του νομοθετήματος για την εφαρμογή της αξιολόγησης στην εκπαίδευση (Ν.4112/13) και η απόρριψη του μελλοντικού Π.Δ.
• την κατάργηση του Ν.4093/12 (3^ο μνημόνιο) , που καταργεί το τεκμήριο της αθωότητας και οδηγεί σε αργία και αυτόματες απολύσεις.
• Επαναφορά των αμοιβών των εκπαιδευτικών που είχαν καταρχήν στο ύψος του 2008.

Είναι αυτονόητο πως δεν υιοθετούμε κανένα μνημόνιο και τις εφαρμοζόμενες δανειακές συμβάσεις. Παλεύουμε ώστε κάθε Συνδικάτο να βάλει την κατάργηση  τους στη προμετωπίδα του.

Στηριζόμαστε για την επιτυχία του αγώνα μας

• Στην πίστη μας στους αγώνες και την αποτελεσματικότητα τους
• Στην θέληση μας να ζούμε με ανθρώπινες συνθήκες ζωής
• Στην ενότητα μας
• Απομονώνοντας τους υπονομευτές των αγώνων μας και των αναγκών μας
• Στην θέληση μας για την διεκδίκηση μιας πραγματικά δημόσιας και δωρεάν Παιδείας και κατάργησης κάθε μορφής ιδιωτικής εκπαίδευσης
• Στην δυναμική απάντηση σε κάθε κυβερνητικό αυταρχισμό και εμπαιγμό
• Στην συντονισμό του αγώνα με το υπόλοιπο λαϊκό κίνημα, γιατί τα αιτήματα των εκπαιδευτικών αφορούν όλη τη κοινωνία

Συναγωνιστές
Όποιος
τον αγώνα δεν μοιραστεί
θα μοιραστεί την ήττα.
Εργατικός Αγώνας

Αχιλλέας  Ρότας

Διαβάστε περισσότερα

5 βήματα για την πρόληψη των πόνων της μέσης!

5 βήματα για την πρόληψη των πόνων της μέσης!

Η οσφυαλγία έχει πολλές και διαφορετικές αιτίες. Μεταξύ αυτών είναι και η φυσιολογική φθορά που έρχεται με τα χρόνια. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να διατηρούμε τη μέση μας υγιή και δυνατή. Η πρόληψη πάντα, είναι ό,τι καλύτερο.

Κρατηθείτε σε φόρμα
Αδύναμη μέση (ραχιαίοι και κοιλιακοί) μπορούν να προκαλέσουν ή να επιδεινώσουν προβλήματα οσφυαλγίας. Η αδυναμία των μυών να συγκρατήσουν στη σωστή θέση τους σπονδύλους είναι η βασική αιτία της οσφυαλγίας. Συνεπώς, η ενίσχυση τόσο των κοιλιακών όσο και των ραχιαίων είναι το ισχυρότερο όπλο για την αντιμετώπισή της.

Οι σωστές ασκήσεις
Μυϊκή ενδυνάμωση: Οποιαδήποτε άσκηση που γυμνάζει τους μύες της μέσης και γενικά όλους τους μύες που στηρίζουν τη σπονδυλική στήλη, με όργανα ή χωρίς όργανα, είναι το πρώτο και σημαντικότερο πράγμα που πρέπει να κάνουμε. Ασκήσεις για τους κοιλιακούς και τους ραχιαίους, για την πλάτη και τους γλουτούς, μάς βοηθούν πολύ στη διατήρηση της σωστής στάσης του σώματός μας.

Ευλυγισία: Το Stretching – οι διατατικές ασκήσεις, η yoga, το pilates, μας βοηθούν να αποκτήσουμε την ευλυγισία που είναι ένα πολύτιμο συστατικό της πρόληψης αλλά και της θεραπείας για καθέναν.

Αεροβικές ασκήσεις: αυτές οι ασκήσεις κατά βάση είναι ασφαλείς για την πλάτη και τη μέση σας. Για παράδειγμα, το περπάτημα, ποδηλασία (στατικό ή κανονικό) και το κολύμπι ανήκουν στις ασκήσεις χαμηλού κινδύνου και υψηλής ωφέλειας, αρκεί πάντα να τηρούνται όλοι οι κανόνες ασφαλούς άσκησης και να λαμβάνετε τη σωστή στάση στο σώμα μας.

Άλλα σπορ και δραστηριότητες, όπως ποδόσφαιρο, μπάσκετ, τένις, γυμναστική, πολεμικές τέχνες, άρση βαρών, κωπηλασία, τρέξιμο, αεροβικός χορός, μπαλέτο περιλαμβάνονται στις ασκήσεις με σχετικά υψηλό κίνδυνο για την οσφυϊκή χώρα, λόγω εντονότερης άσκησης και του μεγάλου εύρους κινήσεων που απαιτούνται.

Διατηρήστε ένα υγιές βάρος
Παρά το γεγονός ότι τα παραπάνω κιλά δεν θεωρούνται ότι είναι η πρωταρχική αιτία του πόνου στη μέση, φανταστείτε πώς θα αισθάνεστε εάν φορτώσετε την πλάτη σας με ένα σακί 10, 20, 30 ή περισσότερων κιλών και μάλιστα να το κουβαλάτε συνεχώς χωρίς να ξεκουράζεστε, ξεφορτώνοντάς το.


Με τη διατήρηση του σωστού βάρους, μπορείτε να ελαφρύνετε την πίεση που δέχονται οι σπόνδυλοι και γενικά η σπονδυλική στήλη σας.

Υπολογίστε το σωστό σωματικό βάρος σας
Για να δείτε εάν έχετε το κανονικό βάρος, αρκεί να βρείτε τον Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) ή (ΒΜΙ). BMI = σωματικό βάρος / τετράγωνο του ύψους (kg/m^2). Εάν είστε έως 25 έχετε το κανονικό βάρος, άρα έχετε μειωμένες πιθανότητες για καρδιαγγειακά προβλήματα, για διαβήτη, για υπέρταση και διάφορα μυοσκελετικά προβλήματα.


Αποβάλλετε κακές συνήθειες και λανθασμένες θέσεις και στάσεις κατά την εργασία σας

Γνωρίζετε ότι το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία. Γνωρίζετε ότι αυξάνει τον κίνδυνο για καρκίνο του πνεύμονα, καρδιοπάθειες, υπέρταση και μια πληθώρα άλλων προβλημάτων υγείας. Πιθανόν όμως να μη γνωρίζετε ότι οι καπνιστές, τείνουν να χάνουν την οστική πυκνότητα γρηγορότερα από τους μη καπνιστές, αυξάνοντας τον κίνδυνο για οστεοπόρωση και κατά συνέπεια εμφάνισης προβλημάτων στην σπονδυλική στήλη. Επίσης, κάποιοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η νικοτίνη παρεμποδίζει τη ροή του αίματος στους σπονδύλους και τους δίσκους με αποτέλεσμα να μην επουλώνονται οι τραυματισμοί γρήγορα και σωστά.


Η κακή στάση και θέση που λαμβάνουμε καθημερινά στο γραφείο μας ή σε οποιαδήποτε άλλη εργασία για μεγάλο χρονικό διάστημα, διαμορφώνει τον σκελετό μας ανάλογα και τις περισσότερες φορές δημιουργεί προβλήματα στη σπονδυλική στήλη, επί το πλείστον στη μέση και τον αυχένα. Ζητήστε από ειδικούς να σας καθοδηγήσουν και να σας διορθώσουν τις λάθος συνήθειές σας.


Μειώστε το φορτίο σας

Σχεδόν σε όλη τη ζωή μας κουβαλάμε κάτι, σακίδια, τσάντες, ψώνια, στο σχολείο, στην εργασία, στο σπίτι, στο γυμναστήριο, στο ταξίδι, στο παιχνίδι.
Ένα βάρος μεταφερόμενο με λάθος τρόπο μπορεί να είναι προάγγελος του πόνου στην πλάτη και τη μέση σας. Εντονότερα εμφανίζεται το πρόβλημα στην τρυφερή παιδική ηλικία, όπου το κάθε παιδί διαμορφώνεται μυοσκελετικά.


Η συνεχής μονόπλευρη μεταφορά σακιδίων ή τσαντών μπορεί να προκαλέσει πρόβλημα στη μέση και να δημιουργήσει ακόμα και σκολίωση. Λανθασμένη μεταφορά σακιδίου πλάτης (έστω και με στήριξη και στους δύο ώμους) μπορεί μακροπρόθεσμα να επιφέρει αλλαγές στη φυσιολογία της Σ.Σ. δημιουργώντας κύφωση και λόρδωση.


Διορθώστε τις καθημερινές σας δραστηριότητες

Καθημερινές δραστηριότητες, όπως το σκούπισμα με ηλεκτρική σκούπα το σπίτι σας, το σιδέρωμα, η κηπουρική, το διάβασμα ενός βιβλίου στο κρεβάτι ή στον καναπέ, η μεταφορά αντικειμένων, ενδεχομένως να υπερφορτίζουν τη μέση σας. Μάθετε πώς να μειώνετε την πίεση της Σ.Σ. ακολουθώντας απλές συμβουλές:


• Εφόσον πρέπει να σιδερώσετε τα ρούχα σας, ανυψώστε τη σιδερώστρα ανάλογα με το ύψος σας και τοποθετείστε το ένα πόδι σε ένα μικρό σκαμνί μπροστά.

• Μην παραμένετε στην ίδια όρθια ή καθιστή θέση για πάρα πολλή ώρα. Τεντωθείτε, μετακινηθείτε από τη θέση σας, ή κάνετε μια μικρή βόλτα όταν μπορείτε.

• Όταν πρέπει να λυγίσετε τη μέση σας, να χρησιμοποιείτε πάντα τα χέρια σας για να υποστηρίζετε κάθε κίνησή σας.
• Όταν κάθεστε, τοποθετείστε τα γόνατα λίγο ψηλότερα από τους γοφούς σας και λυγίστε τα σε γωνία 90 μοιρών. Αφήστε τα πόδια σας άνετα στο πάτωμα. Αν τα πόδια σας δεν φτάνουν το πάτωμα, βάλτε ένα βιβλίο ή ένα μικρό σκαμνί κάτω από αυτά, (αυτό αφορά κυρίως τα παιδιά).
• Για το σκούπισμα με ηλεκτρική σκούπα, ή το σφουγγάρισμα, μειώστε το χρονικό διάστημα σε λιγότερο από 10 λεπτά κάνοντας διαλείμματα.
• Για τις εργασίες στον κήπο σας μη σκύβετε, προμηθευτείτε ένα σκαμνί και καθίστε ή γονατίστε προφυλάσσοντας πάντα και τα γόνατά σας.
• Όταν μεταφέρετε βαριά αντικείμενα, αγκαλιάστε τα, ακουμπήστε τη μία πλευρά τους στο σώμα σας κι ας λερωθείτε, είναι προτιμότερο από το να δημιουργήσετε πρόβλημα στη μέση σας.

Ενώ το βιολογικό ρολόι όλων μας δεν γυρίζει πίσω, η πρόληψη και το σοβαρό ενδιαφέρον για την υγεία μας είναι καθήκον μας.

Διαβάστε περισσότερα

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΥΝ.Ε.Κ ( Συνεργαζόμενες Εκπαιδευτικές Κινήσεις )

ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ   ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ  ΚΙΝΗΣΕΙΣ

Ανακοίνωση

Το Σάββατο, 11 Μαΐου ο πρωθυπουργός της χώρας έβαλε την υπογραφή του σε μια πράξη κατάλυσης του Συντάγματος. Η πολιτική επιστράτευση των καθηγητών  αποτελεί βαρύτατη εκτροπή από τη συνταγματική νομιμότητα, καθώς επιτάσσει ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΑ 86.000 εργαζόμενους, φαινόμενο μοναδικό στη νεότερη ελληνική ιστορία. Δείχνει έτσι ξεκάθαρα την ουσία της κυβερνητικής πολιτικής: σιδερένια πυγμή και εκφασισμός. Επιστρατεύεται ένας κλάδος χωρίς να έχει ακόμα αποφασίσει για απεργία και ουσιαστικά τίθεται υπό απαγόρευση το δημοκρατικό του δικαίωμα να αποφασίσει, μέσω των γενικών του συνελεύσεων, για τη μορφή των κινητοποιήσεών του.

 Ο αγώνας τώρα είναι αγώνας για τη δημοκρατία. Και ταυτόχρονα, για το δικαίωμα στην εργασία (καμία απόλυση), για το δημόσιο - κοινωνικό αγαθό της Παιδείας. Ακόμη και συνάδελφοι που είχαν επιφυλάξεις σχετικά με τη μορφή του αγώνα, κατανοούν ότι ο μαζικός, ενωτικός αγώνας είναι ο μόνος δρόμος για να σταματήσει αυτός ο κατήφορος. Ολόκληρη η ελληνική κοινωνία συνειδητοποιεί πλέον, παρά τον επικοινωνιακό πόλεμο λάσπης, ότι οι κινητοποιήσεις δεν έχουν ως επίδικο την αύξηση του διδακτικού ωραρίου. Αυτό που κάποιοι ονομάζουν "κοινωνικό αυτοματισμό" δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια μιντιακά κατασκευασμένη πραγματικότητα, που εύκολα μπορεί να αντιστραφεί. Την απεργία στο συγκεκριμένο χρόνο δεν την επέλεξε το συνδικαλιστικό κίνημα. Την επέβαλε η κυβέρνηση. Κανένα συνδικάτο δεν μπορεί να αποδεχτεί την απόλυση 15.000 μελών του. Και μπροστά σε αυτό το επιχείρημα όλα τα υπόλοιπα υπαρκτά και σοβαρά αντεπιχειρήματα (ηθικά, παιδαγωγικά, πολιτικά, συνδικαλιστικά) στέκουν αμήχανα.

 Γύρω από τον άξονα ΚΑΤΩ Η ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ - ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ - ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ πρέπει  να οικοδομηθεί ένα μεγάλο πολιτικό, κοινωνικό, συνδικαλιστικό μέτωπο αντίστασης και ανατροπής.

Οι Συνεργαζόμενες Εκπαιδευτικές Κινήσεις καλούμε κάθε συνάδελφο/-ισσα να υπερψηφίσει μαζικά και αποφασιστικά την εισήγηση του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ δίνοντας συνέχεια και προοπτική στους αγώνες μας.

Από τις παγωμένες σχολικές αίθουσες ως τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης για το επιχειρηματικό σχολείο... τώρα ο αγώνας είναι για τη δημόσια εκπαίδευση.

Από την Ιερισσό ως τα λιμάνια και από τα αμαξοστάσια του μετρό ως κάθε σχολική αίθουσα...  τώρα ο αγώνας είναι για τη δημοκρατία.

Από τα απλωμένα χέρια για μισή σακούλα δωρεάν τρόφιμα έως τα καμίνια της χαλυβουργίας και από το τελευταίο σημείωμα του αυτόχειρα έως  τα ειδικά σχολεία που κλείνουν… τώρα ο αγώνας είναι για την αξιοπρέπεια.

Για το δικαίωμα στην εργασία (του αναπληρωτή, του ωρομίσθιου, του μόνιμου, του αδιόριστου, του κάθε άνεργου).

Για το δικαίωμα στην ελπίδα.

Για το δικαίωμα να έχεις δικαιώματα.

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

 ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ
                                                                                                                         Αθήνα, 12-5-13

Διαβάστε περισσότερα

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ- Α' ΕΛΜΕ Αιτωλοακαρνανίας

Η Α' ΕΛΜΕ Αιτωλοακαρνανίας διοργανώνει συγκέντρωση διαμαρτυρίας την

Δευτέρα 13-05-2013

ώρα 19:30

στην Κεντρική Πλατεία Μεσολογγίου

Καλούμε τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς
και όσους ενδιαφέρονται για την Παιδεία μας
να διαμαρτυρηθούμε για τη συνεχή υποβάθμιση της παρεχόμενης εκπαίδευσης.

ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ!!!

Διαβάστε περισσότερα

Πότε θα επιστρέψει η «πολιτική» μουσική στην Ελλάδα;

Παναγιώτης Χριστόπουλος

Ζούμε σε μια εποχή παράξενη. Ακραία. Ή μάλλον ακραία έχουν γίνει τα συναισθήματά μας, ακραίες έχουν γίνει οι αντιδράσεις μας, ακραία λόγια ξερνάμε ή γράφουμε. Και, βέβαια, ζούμε σε μια εποχή πολιτική. Ακραία πολιτική. Γιατί οι λόγοι που φτάσαμε ως εδώ έχουν να κάνουν από τη μία με τις τρύπες που χάσκουν πάνω στη σάρκα του καπιταλισμού, έχουν από την άλλη να κάνουν και με το πώς εξελίχθηκε η πολιτικοποίηση στην Ελλάδα σε μια πελατειακή κομματικοποίηση.
Ανεξαρτήτως του πώς τελικά ο καθένας αντιλαμβάνεται την κρίση (πώς τη νιώθει στο πετσί του, αλλά και γιατί θεωρεί ότι αυτή έχει πέσει πάνω στα κεφάλια μας), το σίγουρο είναι κάτι έχει να πει για ιδεολογίες, για κόμματα και πολιτικούς που μας έφεραν ως εδώ. Αλλά και για στρατηγικές, ιδέες, νέα πρόσωπα που θα μας βγάλουν από το τούνελ. Ναι, ακόμη και στο εντελώς πρώτο επίπεδο, ακόμη και στην πιο αφελή από τις εκδοχές της, η πολιτική έχει επιστρέψει για τα καλά στην Ελλάδα. Υπάρχει κι ένας επιπρόσθετος λόγος: η γιγάντωση της φασιστικής ιδεολογίας και η μεταμόρφωσή της σε κανονικό κόμμα που πλέον πρωταγωνιστεί στη Βουλή και στη λοιπή πολιτική επικαιρότητα. Δεν γίνεται να μείνεις απαθής στο φαινόμενο «Χρυσή Αυγή», δεν γίνεται να μην έχεις άποψη.
Θα περίμενε κανείς πως σ’ ένα τέτοιο σκηνικό, αυτή η χώρα με την τεράστια παράδοση «πολιτικών» μουσικών θα αποτελούσε πεδίον δόξης λαμπρόν για μια νέα γενιά δημιουργών που οραματίζεται ένα καλύτερο αύριο ή που έχει, τουλάχιστον, το κότσια να γυρεύει να αλλάξει το θλιβερό σήμερα. Στην Ελλάδα του Μίκη Θεοδωράκη, του Διονύση Σαββόπουλου, του Σταύρου Ξαρχάκου, του Γιάννη Μαρκόπουλου, της Σοφίας Βέμπο ακόμη αν θες, ή του Τσακνή και του Νταλάρα (ξέρω, μπαίνω σε επικίνδυνα νερά τώρα, αλλά καταλαβαίνεις τι εννοώ), δεν υπάρχει ένας νέος μουσικός που να μπορεί να εκφράσει αυτά που νιώθουν οι συνομήλικοί του γύρω του; Στην Ελλάδα του Μάνου Χατζιδάκι δεν υπάρχει ένα μουσικός που να μπορεί να αρθρώσει πολιτικό λόγο;
Είναι δυνατόν στην ερώτηση «ποιος είναι ο πιο πολιτικοποιημένος σύγχρονος Έλληνας μουσικός;», η πιο αυθόρμητη απάντηση να είναι «ο Στάθης Δρογώσης»; Είναι απίστευτο το γεγονός ότι ακόμη κι όλοι αυτοί οι έντεχνοι, οι Πλιάτσικες και οι λοιποί, που ευαγγελίζονταν ένα καιρό μια κάποια επανάσταση, έχουν ξαφνικά σιγήσει και κανείς δεν ασχολείται μαζί τους. Ή μάλλον δεν είναι απίστευτο. Είναι απλά η απόδειξη της γύμνιας τους, του «τίποτε» που ήταν τόσο καιρό, αλλά όταν τολμούσαμε να το ξεστομίσουμε, οι ορδές των ακολούθων τους ορμούσαν να μας λιντσάρουν.
Τα ίδια και στη heavy metal σκηνή, τον άλλο φορέα επανάστασης με το μεγάλο κοινό στη χώρα μας και τη σημαντική παρουσία ακόμη και στο εξωτερικό. Σύμφωνοι, το ελληνικό metal είναι κυρίως black, δεν υπήρξε ποτέ κάτι κοντινό στο κίνημα του Bay Area και στον πολιτικοποιημένο λόγο των Metallica, των Megadethή των Testament, αλλά αυτήν την εποχή δεν θα ‘πρεπε η θεματολογία να ξεφεύγει από τα απόκρυφα, τα ομηρικά έπη και τα φαντάσματα της ψυχασθένειας και να κινείται σε κάτι πιο ουσιώδες;
Όσο για τη νέα γενιά των μουσικών που γεφυρώνουν τα πιο «ψαγμένα» με τα πιο «λαϊκά» κοινά, με ηγέτη τους την Monika, η πολιτικοποίηση βγαίνει μόνο σ’ έναν ελαφρό προβληματισμό που λειτουργεί ως φόντο για το ξετύλιγμα ερωτικών περιπετειών και της λοιπής, συνήθους ελαφράς θεματολογίας. Το ίδιο και η σκηνική τους παρουσία ή οι λοιπές τους πράξεις. Δεν έχουν κάτι να πουν, δεν μπορούν να εμπνεύσουν.
Δεν λέω ότι είναι εύκολο. Δεν γίνεται να αλλάξει το σκηνικό από τη μία μέρα στην άλλη -και το σκηνικό είναι τελείως χάλια αυτή την εποχή: Όταν η μουσική σου έντυσε τις προεκλογικές συγκεντρώσεις του ΠΑΣΟΚ, όπου μαζεύονταν τα πλήθη των προς διορισμό αυλοκολάκων, ή όταν αποτελούσε το soundtrack των φεστιβάλ της ΚΝΕ, όταν ακόμη-ακόμη την είχες για αφίσα στην κόντρα ΔΑΠ και αριστερών στα πανεπιστήμια, τότε δεν μπορείς ξαφνικά να της ζητήσεις να αποτελέσει τον ηγέτη σε ένα κίνημα που θα προσπαθήσει να βγάλει τη χώρα από το βάλτο. Αλλά οι Σαββόπουλοι και οι Θεοδωράκηδες βγήκαν στα δύσκολα. Στα εύκολα ο λαός προτιμούσε ν’ ασχολείται με άλλα…
Πηγή: jumpingfish.gr

Διαβάστε περισσότερα