Οι εργαζόμενοι και οι άλλοι…

 
Ξανά στο αίμα (σε μεγάλες ποσότητες) βυθίζεται το Ιράκ. Τη μια μέρα σκοτώθηκαν 23, την άλλη 42 - όχι πως το αίμα έπαψε να ρέει σε αυτήν τη βασανισμένη χώρα έστω για μια μέρα απ’ όταν έγινε η εισβολή των ΗΠΑ στη Μεσοποταμία, αλλά περιοδικώς
ο αλληλοσπαραγμός κορυφώνεται, αποδεικνύοντας ότι η «εξαγωγήδημοκρατίας» δεν είναι απλώς χειρότερο πρόβλημα απ’ αυτό που πάει να λύσει,
αλλά στεγνή και στυγνή νέα αποικιοκρατία.
Το Ιράκ, διαμελισμένο ήδη εσωτερικώς, αλληλοσκοτώνεται, στη Λιβύη η «εξαγωγή της δημοκρατίας» έχει φθάσει σε ένα ανώτερο επίπεδο λυκοσυμμαχίαςφυλάρχων, στην Αίγυπτο τους αμερικανόφιλους αντικατέστησαν οιαμερικανόδουλοι, ενώ η Συρία διέρχεται από το δικό της λουτρό αίματος για να ξαναγίνει προτεκτοράτο
ή αποικία, αν προτιμάτε. Οπως το Μάλι, όπου «ανθρωπιστικοί λόγοι»(ουράνιο του Νίγηρα) οδήγησαν τη Γαλλία να ξαναστείλει τη Λεγεώνα των Ξένων στην περιοχή των Τουαρέγκ για
να κυνηγήσουν το άλλο δημιούργημα της Δύσης (τέρας που της ξέφυγε), την Αλ Κάιντα.
Μοιάζουν όλα αυτά ως αν η Δύση να έχει επιστρέψει στην εποχή των κανονιοφόρων - ουδέν αληθέστερον!
Κι όχι μόνον αυτό, αλλά όταν ο Ολάντ αρχίζει να ρίχνει βόμβες νοτίως της Λιβύη και της Αλγερίας, ανεβαίνει το κύρος του, το γόητρο και η δημοφιλία τουστη Γαλλία και την Ευρώπη!
Είναι να αναρωτιέται κανείς αν αυτήν την ήπειρο την κυβερνούν ακόμαΛομβαρδοί και Γότθοι.
Βγαίνει στο κυνήγι των Ταλιμπάν ο πρίγκιπας Χάρυ, όπως βγαίνει ηαγγλική αριστοκρατία στο κυνήγι της αλεπούς, και ο ευρωπαϊκός Τύπος χαχανίζει για τις περιπέτειες του πρίγκιπα σαν σε πλέι-στέισον! Λέει μαλακίες ο πρίγκιπας
Χάρυ ότι σκότωσε έναν απ’ αυτούς που σκοτώνουν και οι πολιτικώς ορθέςπένες χύνουν κιλά μελάνι (πάλι) για να εμφανίσουν τον ιμπεριαλισμό και τη νέααποικιοκρατία ως ηθικό δικαίωμα της Δύσης να διευθετεί τις συρράξεις που η ίδιατης η πολιτική έχει προκαλέσει, να ρυθμίζει τις γενοκτονίες που η ίδια συντηρεί.
Αισχρές πένες βαμμένες στο αίμα. Ηδη από την εποχή του διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας τα ίδια λένε, τα ίδια γράφουν, τα ίδια θα γράφουν και στην επόμενη «ανθρωπιστική επέμβαση» στους επόμενους βομβαρδισμούς, στους επόμενους
διαμελισμούς. Ακόμα κι αν γίνουν στην Ελλάδα.
Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι εξ ημών έχουν υπερασπισθεί τον δυτικό ιμπεριαλισμό και το «νόμιμον ου μην και ηθικόν» των πολεμικών του επιχειρήσεων, είναι ταυτοχρόνως και απολογητές του μνημονίου.
Διότι και η Ελλάδα επί σφαγήν σύρεται (όχι ακόμα με πόλεμο), αλλά σαν ναέχει χάσει πόλεμο.
Εναν πόλεμο που χάνουν οι λαοί παντού στην Ευρώπη (στο εισόδημα του1986 έχουν επιστρέψει οι Ιταλοί). Την ίδια ώρα που ο γαλλογερμανικός άξων λειτουργεί
σαν τεράστια σούβλα απ’ την οποία Βερολίνο και Παρίσι περνάνε μία – μία τις χώρες, όχι μόνον τα PIGS, αλλά όλες. Πόλεμος κανονικός, εν μέρει εθνικός καικαθ’ ολοκληρίαν ταξικός.
Ο εθνικός πλούτος της Ελλάδας είναι το επόμενο θύμα αυτού του πολέμου. Καθώς και η δημόσια περιουσία. Ηδη η εργασία έχει εν πολλοίς εξουδετερωθεί, η χώρα έχει κινεζοποιηθεί, μετατρέπεται με ταχύτητα σε ειδική οικονομική ζώνη.
Χθες η κυβέρνηση-υποχείριο του Βερολίνου και της ντόπιας Διαπλοκήςεπιστράτευσε τους απεργούς του Μετρό. Η εξίσωση των μισθών όλων προς τακάτω είναι και θα είναι
αντιστρόφως ανάλογη του πλούτου που τώρα, μέσα στην κρίση, εξακολουθούν να προσπορίζονται και να συσσωρεύουν τα αφεντικά του κάθε κ.Χατζηδάκη.
Οσο για τη ρητορική του ολίγιστου αυτού εντολοδόχου των τοκογλύφων για να δικαιολογήσει την πραξικοπηματική του πολιτική είναι ακριβώς η ίδια,
όπως χρόνια τώρα, όταν οι εργαζόμενοι κατηγορούνται ότι «κρατούνόμηρο την κοινωνία» με τις απεργίες τους, ή ότι είναι «υψηλόμισθοι» κι άλλα τόσογελοία ψέματα, όσον οι προβοκάτσιες του κ. Κεδίκογλου.
Αυτές τις ημέρες η Γερμανία επαναπατρίζει τον χρυσό της από τις ΗΠΑ και τη Γαλλία, δηλαδή αισθάνεται πλέον αρκετά ισχυρή απέναντι στους πάντες. Τηνίδια
ώρα, διά των υποχειρίων της στην Αθήνα, ξαναβάζει χέρι σε ό,τι «χρυσό»απέμεινε στην Ελλάδα, ή η χώρα θα μπορέσει να παράξει στο μέλλον.
Προς τούτο, τα φθηνά μεροκάματα και η μεγάλη ανεργία, ώστε νατρομοκρατείται η εργασία, είναι όροι εκ των ων ουκ άνευ.
Το καλό σε όλην αυτή τη μαυρίλα είναι το ότι η αγριότης της κυβερνητικής πολιτικής προκάλεσε απεργία συμπαράστασης εργαζόμενων προς εργαζόμενους. Νομίζω ότι αυτή είναι η πρώτη απεργία συμπαράστασης μετά από πολλά χρόνια.
Η αλληλεγγύη και η ενότητα των εργαζομένων είναι το μόνον όπλο που οι εργαζόμενοι διαθέτουν για να αντιμετωπίσουν τον ολοκληρωτικό ταξικό πόλεμοπου διεξάγεται εναντίον τους σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.
Και καμιά πολιτική δύναμη (ιδίως της Αριστεράς) δεν μπορεί να ηγηθείαυτής της αντίστασης, παρά να συμπαραταχθεί στις τάξεις της. Κάθε δύναμη, κρατώντας τον χαρακτήρα της και την ιδιοπροσωπία της, οφείλει να συμπαραταχθείμε κάθε άλλη δύναμη που οι εργαζόμενοι επιλέγουν ως πρόμαχο και συμπαραστάτη.

Οποιος σήμερα διχάζει τους εργαζόμενους συμβάλλει στην ήττα τους.

ΣΤΑΘΗΣ

Διαβάστε περισσότερα

«ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ» ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ!

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*
 
Ομολογούμε! Κύριοι του κράτους, της κυβέρνησης, της εξουσίας, είμαστε έτοιμοι να το παραδεχτούμε:
Ναι, ο στόχος κάθε λαϊκής κινητοποίησης, όπως αυτή των εργαζομένων σταΜέσα Μαζικής Μεταφοράς, είναι να προκαλέσει πρόβλημα.
Αλλά να προκαλέσει πρόβλημα σε ποιους;
Στην «κοινωνία», όπως λέει ο «κοινωνικά ευαίσθητος» Κεδίκογλου; Οποιος διαμαρτύρεται ενάντια στα μέτρα που τον αφανίζουν τότε επιτίθεται στην «κοινωνία», όπως πριν από τον Κεδίκογλου έλεγε ο Πεταλωτής; Οποιος αρνείται την εξόντωσή του είναι «αντικοινωνικός», όπως πριν από τον Πεταλωτή έλεγε ο Πρωτόπαππας;

Και ποιος, τελικά, είναι η κοινωνία; Κοινωνία είναι αυτοί που απαρτίζουν την κοινωνία, δηλαδή ο λαός, οι εργάτες, η νεολαία, ή μήπως είναι οι «Κεδίκογλου», οι «Πρωτόπαππες» και όλοι οι κυβερνητικοί προύχοντες εκείνων των κυβερνήσεων που μας κατάντησαν εδώ που μας κατάντησαν;

Ποιοι και με πόσο θράσος, αλήθεια, μιλούν για λογαριασμό της «κοινωνίας»: Αυτοί που μετέτρεψαντο λαό σε πένητα, τον εργάτη σε άνεργο, τον νεολαίο σε μετανάστη και την κοινωνία σε ερείπια!
Στόχος της κάθε κοινωνικής ομάδας που κινητοποιείται (και κινητοποιείται επειδή καταπιέζεται) δεν είναι να προκαλέσει πρόβλημα στην κοινωνία. Κάθε καταπιεζόμενο κοινωνικό στρώμα αποτελεί κομμάτι και τμήμα όλης της καταπιεζόμενης κοινωνίας. Επομένως, ποτέ κανένα κοινωνικό στρώμα που κινητοποιείται δεν το κάνει για να προκαλέσει πρόβλημα στον ίδιο τον εαυτό του.
Στόχος του, αντίθετα, είναι να προκαλέσει πρόβλημα σε σας, κύριοι της κυβέρνησης. Και θέτει αυτόν τον υπέροχο, δίκαιο, νόμιμο και δημοκρατικό στόχο, παλεύει και αγωνίζεται να σας προκαλέσει πρόβλημα επειδή εσείς, οι καταπιεστές της κοινωνίας, του πίνετε το αίμα.
Θέλει να προκαλέσει πρόβλημα σε όλους εσάς που ενώ του πίνετε το αίμα, την ίδια ώρα έχετε το θράσος να πιάνετε στο στόμα σας την «κοινωνία»,
- μια κοινωνία που τη φτάσατε στα όρια του εξανδραποδισμού - παριστάνοντας τους «σωματοφύλακές της»!
Μια απεργία, μια διαδήλωση, μια διαμαρτυρία, στοχεύει να προκαλέσει πρόβλημα στους εκπροσώπους της πολιτικής που
άλλοτε συκοφαντεί τους αγρότες σαν «μπαταξήδες»,
άλλοτε συκοφαντεί τους δημόσιους υπάλληλους σαν «ρετιρέ»,
άλλοτε συκοφαντεί τους λιμενεργάτες σαν «αριστοκράτες»,
άλλοτε συκοφαντεί τους συνταξιούχους σαν «τραμπούκους» (!),
άλλοτε συκοφαντεί τους μαθητές σαν «ταραξίες»,
άλλοτε συκοφαντεί τους μικροεπαγγελματίες σαν «φοροφυγάδες»,
άλλοτε συκοφαντεί τους εργαζόμενους στα ΜΜΜ σαν «συντεχνίες»,
άλλοτε συκοφαντεί τους βιομηχανικούς εργάτες σαν «ανεύθυνους»
και άλλοτε συκοφαντεί όλο το λαό ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
Μια κινητοποίηση, μια διαμαρτυρία, μια απεργία, μια κατάληψη, μια οποιαδήποτε μορφή διεκδίκησης αιτημάτων, με τρόπο οργανωμένο και μαζικό, έχει ακριβώς αυτή τη σημασία:
Οτι προκαλεί αναστάτωση – πώς αλλιώς θα γινόταν; – στην «ομαλή» λειτουργία της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ζωής, όπως εσείς – οι κυβερνώντες – θέλετε να την επιβάλλετε.
Ομως, προσοχή:
Τι είναι εκείνο που ορίζεται ως «ομαλότητα» από τους εκάστοτε κυβερνώντες και τα φερέφωνά τους;
 
«Ομαλότητα» γι’ αυτούς είναι ότι όσοι διαμαρτύρονται θα πρέπει να μη διαμαρτύρονται, αλλά να συνεχίσουν να «πεθαίνουν στα μουγκά»…
«Ομαλότητα» γι’ αυτούς είναι ότι όσοι εξαθλιώνονται θα πρέπει να συνεχίσουν να εξαθλιώνονται αποδεχόμενοι αδιαμαρτύρητα την εξαθλίωσή τους…
Για τη διασφάλιση αυτής της «ομαλότητας» είναι που οι κυβερνώντες επιστρατεύουν κάθε φορά την ιδεολογική τρομοκρατία.
Για τη διασφάλιση αυτής της «ομαλότητας» επιστρατεύουν το ασύστολο ψεύδος παρουσιάζοντας τον εργαζόμενο του Μετρό με τα 1.000 ευρώ καθαρά το μήνα, να αμείβεται τάχα με το μισθό των τεχνοκρατών του… ΔΝΤ!
Αυτή την «ομαλότητα», την «ομαλότητα» της φτωχοποίησης και της καταστροφής, που περνάει μέσα από το ψεύδος, τη συκοφαντία και την καταστολή, είναι που θέλουν να διαιωνίσουν εφαρμόζοντας κάθε τρεις και λίγο τη συνταγή της επιστράτευσης και της επιβολής «του νόμου και της τάξης».
Να, λοιπόν, γιατί αυτή ακριβώς η «ομαλότητα» πρέπει να διασαλευτεί και να σπάσει.
Γιατί όταν σπάει η «ομαλότητά τους», τότε μόνο – και μόνο δι’ αυτού του τρόπου – ασκείται πίεση στην εξουσία, η οποία εξαναγκάζεται να έρθει αντιμέτωπη με το κόστος της αναλγησίας της.
Πρόκειται, λοιπόν, για μια πίεση θεμιτή και αναγκαία, για δύο λόγους:
α) Γιατί ασκείται απέναντι στην εκάστοτε αντιλαϊκή κυβέρνηση και όχι «στην κοινωνία που ταλαιπωρείται», όπως λένε αυτοί που κατέστησαν «ταλαίπωρη» την κοινωνία και μετά παριστάνουν κι από πάνω τους «κοινωνικά ευαίσθητους για την ταλαιπωρία της κοινωνίας».
Οι «ευαίσθητοι» κυβερνώντες για το «καλό της κοινωνίας», δεν είναι άλλοι από αυτούς που όλοι μαζί και ο καθένας τους ξεχωριστά αποτελούν εκλεκτά μέλη της εξουσίας που εξανδραποδίζει την κοινωνία.
β) Γιατί ο αγώνας, η αντίσταση, η διεκδίκηση κάθε λαϊκού στρώματος είναι, ταυτόχρονα, ένα καμπανάκι αλληλεγγύης, μια πίεση αφύπνισης των υπόλοιπων λαϊκών στρωμάτων που συμπαραστεκόμενα στους αγώνες – εν προκειμένω – των εργαζομένων στα ΜΜΜ, ακυρώνουν την επιχείρηση και του δικού τους διαρκούς κατατεμαχισμού. Του δικού τους διαρκούς κατακερματισμού. Της δικής τους διαρκούς συκοφάντησης από την κυβέρνηση, όταν έρχεται η ώρα των δικών τους διεκδικήσεων, των δικών τους αγώνων, του δικού τους «ως εδώ».
Με μια κουβέντα: Οσο μεγαλύτερη είναι η αλληλεγγύη όλων των καταπιεζόμενων, όλων των εισοδηματικά λεηλατημένων, όλων των χρεοκοπημένων και όλων των φοροληστευμένων στρωμάτων της κοινωνίας προς τους διαμαρτυρόμενους, προς τους απεργούς,τόσο μεγαλύτερη είναι και η πίεση για την ακύρωση των σχεδίων εκείνων των επιτελείων που όπως ξεκληρίζουν τον εργαζόμενο στο Μετρό, έτσι ξεκληρίζουν τον εργαζόμενο στο πολυκατάστημα και στο εργοστάσιο, έτσι ξεκληρίζουν τον συνταξιούχο, έτσι ξεκληρίζουν τους νέους, έτσι ξεκληρίζουν τους ανέργους.

*Δημοσιεύθηκε στο “ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ” την Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 2013.

Διαβάστε περισσότερα

ΟΜΗΡΟΣ ΟΜΗΡΩ ΑΕΙ ΠΕΛΑΖΕΙ

Του ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ*
Τα πράγματα είναι απλά –πιο απλά δεν γίνεται: Η κυβέρνηση κόβει για τρίτη φορά μέσα σε δύο χρόνια τους μισθούς των εργαζομένων στο μετρό της Αθήνας εν ονόματι του μνημονίου. Παρεμπιπτόντως ξεσκίζει και τη συλλογική τους σύμβαση. Εκείνοι –τι άλλο μπορούν να κάνουν;- αντιδρούν με απεργία.Ο Σαμαράς τους επιστρατεύει. Και ο αρμόδιος υπουργός δικαιολογεί ως εξής την επιστράτευση: Ούτε η κυβέρνηση, ούτε η κοινωνία μπορεί να είναι όμηροισυντεχνιακών συμφερόντων.

Μάλιστα. Και γιατί παρακαλώ είναι όμηρος η κοινωνία των απεργών; Μα γιατί πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται σοβαρά να πάνε στις δουλειές τους εξαιτίας της απεργίας. Ωραία. Και τα εκατομμύρια των ανθρώπων που δεν έχουν καθόλου δουλειά τίνος όμηροι είναι; Εκείνοι που λειώνουν τα παπούτσια τους μαζί με τις ελπίδες για κάποιο μεροκάματο; Εκείνοι που ψαχουλεύουν κάδους σκουπιδιών; Εκείνοι που κάνουν ουρές στα συσσίτια; Εκείνοι που κοιμούνται σε παγκάκια και υπόστεγα; Εκείνοι που βλέπουν τα παιδιά τους να πεινούν;
Γι’ αυτή την εθνική ομηρία τσιμουδιά! Εδώ δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα για τη συντεχνία του Σαμαρά, του Χατζηδάκη, του Βενιζέλου, του Βορίδη, του Βρούτση και των ομοίων τους. Μπορούν κατά το δοκούν να παίρνουν τα πιο σκληρά μέτρα για να μην είμαστε όμηροι απεργών. Αλλά αν είμαστε δικοί τους όμηροι εμείς, τα παιδιά μας, οι ζωές μας, δεν τρέχει τίποτε. Η κοινωνία μπορεί και πρέπει να είναι όμηρος της κυβέρνησης και της πολιτικής της. Αν μάλιστα αντισταθούμε μας τραβάνε μια επιστράτευση και βάζουν τον Κεδίκογλου να φτιάχνει μοντάζ τρόμου.
Σκεφτείτε έναν απεργό. Προγραμμάτισε μια ζωή γι’ αυτόν και την οικογένειά του. Είδε να του κόβουν μια φορά το μεροκάματο –του είπαν ότι δεν θα ξαναγίνει. Είδε να γίνεται δεύτερη φορά –πάλι του είπαν ότι δεν θα ξαναγίνει. Τώρα τον σακατεύουν για τρίτη φορά –στερώντας του και το δικαίωμα της συλλογικής διαπραγμάτευσης, ακόμα και το δικαίωμα να διαμαρτύρεται. Και θέλουν να μας πείσουν ότι δεν είναι δικός τους όμηρος αυτός και τα παιδιά του. Αλλά είμαστε δικοί του όμηροί εμείς –που μας έχουν κλείσει στο ίδιο σύρμα μ’ αυτόν. Και δεν καταλαβαίνουν ότι με όσα λένε και όσα κάνουν από τη συντεχνία των ομήρων θα το βρούνε τελικώς. Διότι όμηρος ομήρω αεί πελάζει…

*Δημοσιεύθηκε στην “ΑΥΓΗ” την Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

Το αλκοόλ «κλέβει» τα όνειρα

Η κατανάλωσή του πριν ξαπλώσουμε διαταράσσει τα μοτίβα του ύπνου

Η κατανάλωση αλκοόλ πριν τον νυχτερινό ύπνο δεν αποτελεί τον καλύτερο σύμβουλο για γαλήνιες νύχτες, σύμφωνα με νέα μελέτη

Ένα ποτηράκι πριν από τον ύπνο μπορεί να μας ρίχνει πιο γρήγορα στην αγκαλιά του Μορφέα, ωστόσο δεν είναι και ο καλύτερος «σύμβουλος» για μια γαλήνια βραδιά αφού το αλκοόλ διαταράσσει τους φυσιολογικούς κύκλους του ύπνου. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν ειδικοί του Κέντρου Ύπνου του Λονδίνου, όπως αναφέρουν σε μελέτη τους που δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό «Alcoholism: Clinical & Experimental Research».
Γρήγορος ύπνος αλλά χωρίς όνειρα
Όπως συγκεκριμένα είδαν οι ερευνητές, παρότι η κατανάλωση αλκοόλ μειώνει τον χρόνο που χρειάζεται ένα άτομο ώστε να αποκοιμηθεί και οδηγεί γρήγορα σε βαθύ ύπνο, στη συνέχεια «κλέβει» μια σημαντική φάση του ύπνου, εκείνη των ονείρων. Εάν πάλι γίνεται συχνή κατανάλωση αλκοόλ τη νύχτα, τότε το άτομο τελικώς εμφανίζει αϋπνίες.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι ένα ποτήρι αλκοόλ πριν από τον βραδινό ύπνο κάνει καλό – σε ορισμένα γηροκομεία, ακόμη και σε νοσοκομεία στο εξωτερικό σερβίρεται λίγο αλκοόλ το βράδι. Ωστόσο ο δρ Ιρσχάντ Εμπραΐμ, ιατρικός διευθυντής του Κέντρου Ύπνου του Λονδίνου και οι συνεργάτες του εμφανίζονται αρνητικοί σε αυτή την τακτική. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο δρ Εμπραΐμ «πρέπει να είμαστε πολύ επιφυλακτικοί σε ό,τι αφορά την κατανάλωση αλκοόλ σε τακτική βάση. Ένα ή δύο ποτήρια μπορεί να κάνουν καλό βραχυπρόθεσμα, ωστόσο η συνεχής κατανάλωση αλκοόλ πριν από τον νυχτερινό ύπνο μπορεί να προκαλέσει σημαντικά προβλήματα».
Κατανάλωση 1,5 ως 2 ώρες πριν τον ύπνο
Ο ειδικός συμβούλευσε όσους συνεχίζουν να πίνουν ένα ποτό πριν ξαπλώσουν, να το πράττουν 1,5 ως 2 ώρες πριν πέσουν στο κρεβάτι, ώστε να έχει ήδη αρχίσει να «σβήνει» η επίδραση του αλκοόλ. Προειδοποίησε μάλιστα ότι η συχνή κατανάλωση αλκοόλ πριν από τον ύπνο μπορεί να προκαλέσει εξάρτηση, να κάνει τον ύπνο άστατο και να «χαρίσει» στο άτομο έναν νέο νυχτερινό «σύντροφο», το ροχαλητό.
«Σε αυξανόμενες δόσεις το αλκοόλ καταστέλλει τη διαδικασία της αναπνοής. Μπορεί να μετατρέψει κάποιον που δεν ροχαλίζει σε άτομο που ροχαλίζει καθώς και κάποιον που ήδη ροχαλίζει σε άτομο με υπνική άπνοια, κατάσταση σοβαρή κατά την οποία διακόπτεται η αναπνοή για μικρά διαστήματα αρκετές φορές μέσα στη νύχτα».
Αλλαγή των μοτίβων του ύπνου
Από τις περισσότερες από 100 μελέτες που μελέτησαν ο δρ Εμπραΐμ και η ομάδα του, ανέλυσαν εξονυχιστικά 20 και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το αλκοόλ αλλάζει τα μοτίβα του ύπνου με τρεις τρόπους: καταρχάς επιταχύνει την έναρξη του ύπνου, γεγονός που σημαίνει ότι κοιμόμαστε ταχύτερα. Κατά δεύτερον μας ρίχνει αμέσως σε βαθύ ύπνο. Αυτές οι δύο αλλαγές που συμβαίνουν με ταυτόσημο τρόπο και στα άτομα που λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά φάρμακα, είναι ελκυστικές και μπορούν να δώσουν την εξήγηση στο γιατί αρκετοί άνθρωποι που υποφέρουν από αϋπνίες καταναλώνουν αλκοόλ.
Ωστόσο υπάρχει και μια αλλαγή η οποία δεν είναι καθόλου βοηθητική για το άτομο – πρόκειται για διατάραξη των μοτίβων του ύπνου κατά το δεύτερο μισό της νύχτας. Συγκεκριμένα το αλκοόλ μειώνει τη διάρκεια της φάσης REM (rapid eye movement) του ύπνου κατά την οποία «γεννιούνται» τα όνειρα. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο ύπνος δεν είναι τόσο γαλήνιος.

Διαβάστε περισσότερα

Το Facebook πυροδοτεί τη ζήλια

Σελίδες φίλων που φιλοξενούν χαρούμενες φωτογραφίες τους, «γεννούν» συναισθήματα ζήλιας και απομόνωσης

Για δίκτυα κοινωνικής... αποξένωσης κάνουν λόγο τα ευρήματα των γερμανών επιστημόνων

Ένας στους τρεις χρήστες του Facebook δηλώνει ότι αισθάνεται «χειρότερα» αφότου έχει επισκεφθεί τη γνωστή ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης και σύμφωνα με γερμανούς ερευνητές η αιτία της «μαυρίλας» είναι η ζήλια.
Στη μελέτη των ειδικών του Πανεπιστημίου Χούμπολτ και του Πολυτεχνείου του Ντάρμσταντ, έλαβαν μέρος 600 άτομα. Φάνηκε λοιπόν, ότι όσοι από τους εθελοντές έμπαιναν στο Facebook, διάβαζαν δημοσιεύσεις και παρατηρούσαν χαρούμενες φωτογραφίες άλλων, έτειναν να νιώθουν αρνητικά συναισθήματα μετά την ολοκλήρωση της διαδικτυακής τους επίσκεψης.

Η ευτυχία σου, δυστυχία μου
Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι χαρούμενες φωτογραφίες από τις διακοπές φίλων, σχόλια γύρω από την ευτυχισμένη ζωή τους (κοινωνική ζωή, εργασία, οικογένεια) ή ακόμη και φωτογραφίες των κατοικιδίων τους, πυροδοτούσαν στους συμμετέχοντες συναισθήματα ζήλιας, απομόνωσης και μοναξιάς.
Κατά τη διάρκεια της μελέτης, το 30% των εθελοντών δήλωσε πως μετά από επισκέψεις στο Facebook νιώθει κυρίως ζήλια, ενώ το 36% δήλωσε ότι «κάποιες φορές» ή «πολύ συχνά» νιώθει απογοήτευση μετά το «κοινωνικό» σερφάρισμα. Ακόμα, τα άτομα που δήλωναν δυσαρεστημένα έτειναν να μην είναι ιδιαίτερα «δραστήρια» στην εν λόγω ιστοσελίδα, αλλά να ακολουθούν μια πιο παθητική στάση διαβάζοντας τις δημοσιεύσεις και βλέποντας τις φωτογραφίες άλλων.

Τα ευρήματα αυτά, εγείρουν για ακόμη φορά το ερώτημα για το αν τα social media σε ρόλο κοινωνικής «όασης» μαγνητίζουν τους μοναχικούς χρήστες, χαρίζοντάς τους την ψευδαίσθηση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Οι ερευνητές πάλι πιστεύουν ότι η δράση των συγκεκριμένων μέσων έχει μάλλον αντίθετα αποτελέσματα, εντείνοντας την απομόνωσή τους.

«Με τη βοήθεια επιστημονικών στοιχείων δείξαμε ότι οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης προσφέρουν πρόσβαση σε πολλές θετικές ειδήσεις και στα προφίλ επιτυχημένων “φίλων” πυροδοτώντας έτσι το συναίσθημα της ζήλιας» εξηγεί η ερευνήτρια Χάνα Κρασνόβα από το Πανεπιστήμιο Χούμπολτ.

Διαβάστε περισσότερα

«ΜΟΝΟ ΤΟ ΜΑΖΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΗΘΕΙ ΣΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΛΗ»

Toυ Ν.ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*
Η άποψή μας για τους τύπους που έδρασαν την Κυριακή στο Μαρούσι είναι ακριβώς εκείνη που διατύπωνε για το θέμα κάποιος που πρέπει να ομολογήσουμε ότι στα μάτια των «επαναστατών» της… χύτρας και της «κουκούλας» ενδέχεται και να μην αναγνωρίζεται σαν επαναστάτης.
‘Η εν πάση περιπτώσει μπορεί να μην τον θεωρούν και τόσο επαναστάτη. Τόσο, δηλαδή, επαναστάτη όσο πολύ «επαναστάτες» θεωρούν – οι ίδιοι – τους εαυτούς τους βάζοντας εκρηκτικούς μηχανισμούς εκεί που υπάρχουν, ή υπάρχει κίνδυνος να υπάρχουν, παιδιά…
*
Ο Λένιν (σ.σ.: αυτός είναι ο «υποδεέστερος» επαναστάτης έναντι των «επαναστατών» της… χύτρας) ξεκαθάριζε από πολύ νωρίς (στο γράμμα του «Προς τον Φ. Κορίτσονερ, 25 του Οκτώβρη 1916») τα εξής, έτσι για να μην υπάρχουν αμφιβολίες για το ρόλο τέτοιου είδους «τύπων» και για το πώς αξιοποιούνται από το σύστημα:
«Οσον αφορά την πολιτική εκτίμηση της πράξης, εμείς, φυσικά, παραμένουμε στην παλιά μας άποψη, που έχει επιβεβαιωθεί από την πείρα δεκαετιών, ότι οι ατομικές τρομοκρατικές απόπειρες (…) σαν επαναστατική τακτική, είναι άσκοπες και επιζήμιες. Μόνο το μαζικό κίνημα μπορεί να θεωρηθεί σαν πραγματική πολιτική πάλη»,
σημείωνε ο Λένιν, και συνέχιζε:
«Οι τρομοκράτες στη Ρωσία (ενάντιά τους πάντοτε παλεύαμε) έκαναν μία σειρά μεμονωμένες απόπειρες δολοφονίας, όμως το Δεκέμβρη του 1905, όταν η υπόθεση έφτασε επιτέλους στο μαζικό κίνημα, στην εξέγερση, όταν χρειαζόταν να βοηθήσουμε τη μάζα να χρησιμοποιήσει βία, τότε ακριβώς οι “τρομοκράτες” απουσίασαν…».
(ΛΕΝΙΝ, Απαντα, τ. 40, σελ. 312).
*
«Μόνο το μαζικό κίνημα», λοιπόν. Χωρίς «Ζορό», χωρίς «χύτρες», και ενάντια στις «χύτρες», μέσα στις οποίες – ενίοτε – μαγειρεύονται και κατασκευάζονται οι «Ζορό»…
Πράγματα γνωστά. Εδώ και 100 χρόνια. Εδώ και 150 χρόνια, απ’ όταν ο Μαρξ και ο Ενγκελς αποκάλυπταν το ρόλο των Νετσάγιεφ.
Αλλά, είναι ηλίου φαεινότερο:
Και 1.000 χρόνια να περάσουν, και 1.000.000 φορές να τοποθετηθούν οι κομμουνιστές γύρω από το ζήτημα, οι «Δένδιες», οι «Πρετεντέρηδες», οι αδαείς, οι κάθε λογής γκεμπελίσκοι, οι διατεταγμένοιστην υπηρεσία της πολιτικής και ιστορικής παραχάραξης, οι «ενσωματωμένοι» στις καθεστωτικές εργολαβίες της μετατροπής των εννοιών «Αριστερά», «Προλεταριακή Δημοκρατία», «Κομμουνισμός», σε ποινικά αδικήματα (!), οι επιφορτισμένοι να αναπαράγουν την ιταμή και προβοκατόρικη συσχέτιση της πολιτικής πάλης του εργατικού κινήματος με την τρομοκρατία (!)
θα συνεχίσουν το βιολί τους.
Οπως θα συνεχίσουν το βιολί τους και εκείνοι οι μηχανισμοί που, μέχρι να τους συντρίψει ο λαός, θα κατασκευάζουν την τρομοκρατία ή θα αξιοποιούν την τρομοκρατία, ώστε να τη μετασχηματίζουν σε τρομο-υστερία, σε τρομο-λαγνεία και, τελικά, σε μέθοδο τρομοκράτησης του λαού και σε «επιχείρημα» συκοφάντησης των μαζικών αγώνων του λαού ενάντια στους δυνάστες του.
ΓΝΗΣΙΟ ΤΕΚΝΟ!
Δε βρίσκουμε λόγια να εκφράσουμε την εκτίμησή μας για τον «αντιστασιακό» Ανδρέα Λοβέρδο, ο οποίος, σύμφωνα με δική του (συγκλονιστική) μαρτυρία, είχε δηλώσει τη διαφωνία του στον τότε πρωθυπουργό, Γ. Παπανδρέου, για την προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ.
Παρά τα όσα λέγονται, εμείς είμαστε βέβαιοι: Ο «μαχητής» Ανδρέας Λοβέρδος όχι μόνο «διαφώνησε», αλλά χτύπησε και το χέρι στο τραπέζι, καθώς «βροντοφώναξε» εκείνο το ηχηρό «ΟΧΙ» στο ΔΝΤ.
Από τη μέχρι τώρα διαδρομή του Λοβέρδου, μπορούμε βάσιμα μάλιστα να εκτιμήσουμε ότι ο πρώην υπουργός, τόσο «οργισμένος» ήταν με το ΔΝΤ, που έφτασε παρά τρίχα να θυσιάσει ακόμα και την πολιτική του σταδιοδρομία. Να τα βροντήξει και να φύγει!
Τελικά, ευτυχώς για το λαό, επέλεξε το «δύσκολο» δρόμο. Ο Λοβέρδος έκανε πέτρα την καρδιά του και υπερασπίστηκε μια επιλογή με την οποία τόσο… διαφωνούσε.
Εκτοτε, βέβαια, βίωσε ένα μαρτύριο. Ποιος, άλλωστε, μπορεί να ξεχάσει τον Ανδρέα Λοβέρδο να αγωνίζεται στην πρώτη γραμμή, υπερασπιζόμενος την πολιτική της κυβέρνησης των μνημονίων (με την οποία… διαφωνούσε).
Είμαστε απολύτως σίγουροι: Ο Λοβέρδος «πονούσε», όταν καθόταν στις υπουργικές καρέκλες και συνδιαλεγόταν με τους τροϊκανούς του ΔΝΤ. «Μάτωνε η ψυχή του», όταν εφάρμοζε τα μέτρα των μνημονίων, τα οποία προηγουμένως τα είχε ψηφίσει (αν και «αντιστασιακός»…) και με τα δύο του χέρια.
Ναι, είμαστε πεπεισμένοι ότι ο επικεφαλής της ΡΙΚΣΣΥ, Ανδρέας Λοβέρδος, θα συνεχίσει με συνέπεια την έντιμη πάλη του στην πολιτική σκηνή της χώρας.
Του ευχόμαστε καλή συνέχεια και πάντα στον ίδιο δρόμο. Το δρόμο της ευπρέπειας, της αξιοπρέπειας, της πολιτικής εντιμότητας, του καθαρού πολιτικού λόγου και έργου.
Οι αγώνες του Λοβέρδου ενάντια στο κατεστημένο θα είναι πάντα πηγή έμπνευσης για τους εργαζόμενους (που ο Λοβέρδος τους έκοψε τους μισθούς και τα δικαιώματα ως υπουργός Εργασίας). Ο Λοβέρδος θα αποτελεί πάντα ίνδαλμα για τους συνταξιούχους (που ο Λοβέρδος τους έκοψε τις συντάξεις και τα φάρμακα ως υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης και Υγείας).
Ο Λοβέρδος, είτε εντός είτε εκτός του ΠΑΣΟΚ, θα είναι πάντα ένα γνήσιο τέκνο του «Πασοκισμού».Τουτέστιν, ένας διαρκής φάρος που θα δείχνει πάντα στην αντίθετη πορεία από εκείνη του φαρισαϊσμού, του θεατρινισμού και της υποκρισίας.

Διαβάστε περισσότερα

Επίπεδο δάπεδο

Οταν το επίπεδο της πολιτικής ζωής πιάνει δάπεδο, η κατάσταση για τη χώρα γίνεται επικίνδυνη.
Δεν δικαιολογείται ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, κ. Σίμος Κεδίκογλου, όσον κι αν είναι ποτισμένος ο ίδιος με μίσος για τους ιδεολογικούς του αντιπάλους, ναξεπέφτει στο επίπεδο του παραχαράκτη και του μηχανορράφου,
χαλκεύοντας δηλώσεις βουλευτή (εν προκειμένω του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Βαγγέλη Διαμαντόπουλου) διά της μεθόδου τού ράβε - ξήλωνε λέξεις, ώστε άλλα να έχει πει ο βουλευτής κι άλλα να του καταλογίζονται ως δηλώσεις.
Πολύ φθηνό για οποιονδήποτε κυβερνητικόν εκπρόσωπο, οποιουδήποτε κόμματος, και πολύ επικίνδυνο για τη δημοκρατία.
Οι θλιβερές ως επί το πλείστον προσωπικές απόψεις του συμπαρουσιαστή της κυρίας Κορομηλά, κ. Σίμου Κεδίκογλου, μπορεί να αφήνουν παγεράαδιάφορους πολλούς πολίτες αυτής της χώρας, αλλά η διατύπωση τωνκυβερνητικών θέσεων
προϋποθέτει έναν θεσμικό ρόλο, που, ως φαίνεται, ο κ. Κεδίκογλου αντιλαμβάνεται ως κοινός πλαστογράφος.
Ο κ. Κεδίκογλου πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη. Πιάστηκε να αφαιρείφράσεις και να συνδέει λέξεις από άλλες αποστροφές του λόγου, διαφορετικώνμάλιστα τοποθετήσεων, ώστε
να παρουσιάσει ενοχοποιημένη για τρομοκρατία τη σκέψη ενός βουλευτή και, εν προεκτάσει, ενός πολιτικού χώρου, σήμερα του ΣΥΡΙΖΑ, αύριοοποιουδήποτε άλλου.
Συνελόντι ειπείν, ο κ. Κεδίκογλου έκανε ένα μοντάζ, όπως αυτά που κάνουν για καλό οι παίδες της Ελληνοφρένειας, ο κ. Κεδίκογλου όμως για να δυναμιτίσει το πολιτικό κλίμα,
κατά τους δοκιμασμένους τρόπους της Ακροδεξιάς.
Ως κοινός προβοκάτορας. Ή, αν το προτιμάει, παρακρατικός.
Ομως ο κ. Κεδίκογλου δεν δρα από μόνος του ως επικίνδυνος τερατοπλάστης, δρα υπό την αιγίδα και τη σκέπη του κ. Σαμαρά.
Ο κ. Σαμαράς είναι που εγκρίνει και χρησιμοποιεί την κινδυνολογία.
Απόδειξη η έκθεση του ΔΝΤ. Οταν το συμπαθές (αφού αναγνωρίζει και τα… λάθη του) αυτό καθίδρυμα διακήρυξε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί απειλή για την Ελλάδα και για το πολιτικό της σύστημα, ο
πρώτος που θα έπρεπε να αντιδράσει, θα έπρεπε να είναι ο κ. Σαμαράς, ως εκ του θεσμικού του ρόλου ως πρωθυπουργού. Διότι
η εν λόγω απόφανση του ΔΝΤ συνιστά κατάφωρη παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας. Κι όχι μόνον, αλλά λαμβάνει θέση, ως μη όφειλε, εναντίον
μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού με όρους κινδυνολογίας και απειλών.
Ομως, ως φαίνεται, αυτή η κυβέρνηση δεν περιπίπτει απλώς σε επικίνδυνα ολισθήματα, αλλά έχει επιλέξει
τον κίνδυνο εκτροπής απ’ τη νομιμότητα ως τρόπον άσκησης πολιτικής.
Απόδειξη η στάση του κ. Δένδια να ενοχοποιεί κι αυτός για σχέσεις με την τρομοκρατία την αξιωματική αντιπολίτευση.
Σε μια ευνομούμενη χώρα, αν ο υπουργός Δημόσιας Τάξης δεν θα μπορούσε να αποδείξει αμέσως τα λεγόμενά του, θα έπρεπε να παραιτηθεί.
Το ίδιο κι ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος, αν πιανόταν στα πράσα ναπαραποιεί και να συρράπτει όχι τις απόψεις, αλλά τις ίδιες τις λέξεις των αντιπάλων του, θα έπρεπε να παραιτηθεί. Αμέσως.
Δυστυχώς η κυβέρνηση Σαμαρά παίζει αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι με τον κίνδυνο,
όχι μόνον επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, εφόσον χειραγωγείται από την ανωτέρα βία των Δυνάμεων στις οποίες παρέδωσε τη χώρα,
αλλά και διότι η προπαγάνδα, ήτις έχει αναχθεί σε επιστήμη διακυβέρνησηςτης χώρας, αποτελεί το εύφορο (για τους Δυνατούς) τοπίο μέσα στο οποίοασκείται η κυβερνητική πολιτική.
Παράδειγμα τα χθεσινά «Νέα». Η καλή εφημερίδα, αφού βάφτισε τον κ.Τσίπρα «Αλέξη Ομπάμα», διέστρεψε στους τίτλους της ακόμα και το ίδιο της τορεπορτάζ.
«Το Μνημόνιο για μας είναι ήδη νεκρό», δήλωνε ο κ. Τσίπρας, «η αστερόεσσα, νέα συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ», διακρίβωναν τα «Νέα». Ακριβώς
με ήθος Κεδίκογλου, επίπεδο δάπεδο.
Πώς όμως μπορεί να γίνεται αυτό σε μια εφημερίδα που ήταν πάντα υπέρ του ΠΑΣΟΚ, αλλά όχι αδιάντροπη και ξετσίπωτη; Γίνεται. Οταν ο ένας
δημοσιογράφος έχει τρεις – τέσσερις αργομισθίες, όταν ο άλλος που «καλύπτει αριστερά» λαμβάνει, εκτός απ’ τον μισθό του στην εφημερίδα, και 3.000 από την ΕΡΤ για να βλέπει τι… παίζει το κανάλι, όταν στη θέσηκαταξιωμένων δημοσιογράφων που απομακρύνθηκαν κακήν κακώς γράφουν κομπλεξικοί κι ατάλαντοι (άρα φοβισμένοι και ιδιοτελείς), όταν με κάθε λέξη που γράφουν πτύουν την αξιοπρέπειά τους, γίνεται.
Αυτό άλλωστε είναι το τοπίο της Διαπλοκής που ταλανίζει αυτήν τη χώρα.
Να αμολάει ρουκέτες ο κ. Κεδίκογλου και να κατηγορείται για τις εκρήξεις η κυρία Θεοπεφτάτου (βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ – δεν μπορεί, για κάτι θα ’ναι ένοχηκι αυτή κι ας μην το ξέρει).

Είναι, εν τέλει, φανερό: αν ο δημόσιος διάλογος δεν κινείται σε επίπεδοεκδοροσφαγείου, η χώρα δεν μπορεί να κυβερνάται ως σφάγιο απόκανίβαλους για ωμοφάγους…

 ΣΤΑΘΗΣ

Διαβάστε περισσότερα