Θηλιά στο λαιμό τα χρέη των φοιτητών στις ΗΠΑ – Νέα αύξηση μέσα σε ένα χρόνο

Ολοένα και πιο βυθισμένοι στα χρέη εμφανίζονται οι Αμερικανοί φοιτητές σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτου για Πρόσβαση κι Επιτυχία στο Πανεπιστήμιο, η οποία μάλιστα αφορά μόνο τα δημόσια πανεπιστήμια, τα οποία ως γνωστόν έχουν κι αυτά τσουχτερά δίδακτρα. Κατά μέσο όρο, το κατά κεφαλή χρέος των φοιτητών ανήλθε σε 28.650 δολάρια, ποσό αυξημένο κατά 1% από πέρσι. Περίπου το 65% των αποφοίτων στην ίδια έρευνα δήλωσαν πως προσέφυγαν σε δανεισμό για να χρηματοδοτήσουν τις σπουδές τους.

 Το ποσό του χρέους που επωμίζονται οι φοιτητές σχετίζει με το αντικείμενο των σπουδών τους, αν έλαβαν κάποια υποτροφία ή άλλου είδους ενίσχυση, αλλά και με την πολιτεία, καθώς σε κάποιες τα δίδακτρα είναι αισθητά υψηλότερα ή χαμηλότερα από τον εθνικό μέσο όρο. Σε 18 πολιτείες μάλιστα, το μέσο φοιτητικό χρέος ξεπερνούσε τα 30.000 δολάρια, ενώ οι διακυμάνσεις από κολέγιο σε κολέγιο κυμαίνονταν από 4.400 ως 58.000 δολάρια. Πρωταθλητές στα ακριβά δίδακτρα των δημόσιων ανώτατων ιδρυμάτων αναδεικνύονται οι νοτιανατολικές πολιτείες, όπου ως και 75% των φοιτητών χρεώνονται για να τα βγάλουν πέρα, σε αντίθεση με «μόνο» 50% σε πολιτείες όπως η Νεβάδα, η Οκλαχόμα, η Γιούτα και του Γουαϊόμινγκ, που έχουν δίδακτρα χαμηλότερα του μέσου όρου.
Ορισμένοι ειδικοί θεωρούν μικρή την αύξηση του 1% στο φοιτητικό χρέος, αποδίδοντάς την στην αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης των ιδρυμάτων και την επέκταση των οικονομικών ενισχύσεων σε φοιτητές τα τελευταία χρόνια, ενώ άλλοι αντιτείνουν ότι στην πραγματικότητα ο αργός ρυθμός αύξησης οφείλεται απλά στο γεγονός πως ήδη οι φοιτητές αγγίζουν το όριο που υπάρχει σε ομοσπονδιακό επίπεδο για το δανεισμό τους.
Αυτή είναι η πραγματικότητα σε όλες τις χώρες όπου η ανώτατη παιδεία, είτε τυπικά δημόσια, είτε συνυπάρχοντας με ιδιωτικά ιδρύματα γίνεται ακριβό εμπόρευμα και αντιμετωπίζεται ως “επένδυση”, κι όχι ως κοινωνικό αγαθό αλλά και ατομικό δικαίωμα. Μόνο που αυτή την πραγματικότητα συνειδητά αποκρύπτουν ή ωραιοποιούν όσοι και στην Ελλάδα ευαγγελίζονται τη γενίκευση των διδάκτρων – που είναι ήδη κανόνας στα μεταπτυχιακά- και την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Με πληροφορίες από: time.com

 https://ticas.org/sites/default/files/pub_files/classof2017.pdf

Διαβάστε περισσότερα

Ναζιστικό θρασίμι να τρέμεις τους νεκρούς του Πολυτεχνείου…

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

• theodoropoulos@imerodromos.gr

Τα ναζιστικό θρασίμι έδρασε. Ο ιδεολογικός απόγονος του δολοφόνου Ντερτιλή. Ο υμνητής της χούντας και του Παπαδόπουλου. O ναζιστής βουλευτής, απόγονος της «σποράς των ηττημένων του 1945». Αυτό το φασιστικό κατακάθι, ο Γιάννης Λαγός, ξέρασε. Το ναζιστικό σκουπίδι χαρακτήρισε την εξέγερση του Πολυτεχνείου «παραμύθι, γλέντι και πανηγύρι». Τόλμησε να αμφισβητήσει ακόμα και το αίμα των νεκρών. «Ούτε ένας νεκρός δεν υπήρξε στο πολυτεχνείο, ούτε ένας σοβαρά τραυματισμένος προκαλώ τους βουλευτές των άλλων κομμάτων να μου πουν τα ονόματα έστω και δύο νεκρών», υποστήριξε το χουντικό απόβρασμα μέσα στη Βουλή.
«Δεν υπήρξε ούτε ένας. Κι ευτυχώς που υπάρχουν ιδιωτικά σχολεία, τα οποία αύριο δεν θα γιορτάσουν αυτή την επέτειο. Έχει μια προτομή εκεί, ένα κεφάλι και πάνε και καταθέτουν στεφάνια. Και μάλιστα, η προτομή ανήκει σε κάποιον που είναι εν ζωή και κατέθεσε στεφάνι και ο ίδιος», ισχυρίστηκε με τον ίδιο στόμφο, με τον οποίο αυτός και τα υπόλοιπα ναζιστικά ερπετά, της εγκληματικής συμμορίας τους, αμφισβητούν το ολοκαύτωμα των Εβραίων και τα εγκλήματα των Ες – Ες.
Ο χρυσαυγίτης Λαγός συνέχισε σήμερα, αυτό που εδώ και μέρες τα ναζιστικά θρασίμια επιδιώκουν με κάθε τρόπο να περάσουν στην ελληνική κοινωνία.  Οι χουντο-ναζί χρυσαυγίτες προσπαθούν να αποθεώσουν τη δικτατορία Παπαδόπουλου. Να κρύψουν τα εγκλήματα της. Να την εμφανίσουν ακόμα και σαν «επιτομή» …δημοκρατικότητας. 
Οι ιδεολογικοί απόγονοι των Ναζί, των ταγματαλητών, της αμερικανοκίνητης Χούντας των συνταγματαρχών, με φαιά προπαγάνδα και ψέματα επιχειρούν να παραχαράξουν την ιστορία. Να την φέρουν στα «μέτρα» της δικής τους απάνθρωπης και δολοφονικής ιδεολογίας. Ωμά, κυνικά, γκεμπελικά προσπαθούν να κρύψουν τη φρίκη που προκάλεσαν στο λαό, οι υπάνθρωποι και τα καθεστώτα που οι ίδιοι υμνούν. Το πράττουν γιατί ακριβώς φοβούνται ότι ο ξεσηκωμός του λαού εναντίον της Χούντας εμπνέει και σήμερα. «Ποτίζει» συνειδήσεις που αντιστέκονται απέναντι στον φασισμό και τον τσακίζουν όπου τον βρουν…

Οι «ανύπαρκτοι» νεκροί…

Την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τους νεκρούς μας. Δεν μπορεί να τους αμφισβητήσει κανένας Λαγός… 
Τα στοιχεία που θα παρουσιάσουμε δεν είναι άγνωστα (είχε γίνει ανάλογη μνεία στον «Ριζοσπάστη» στις 15/11/2012), περιλαμβάνονται στο κομμάτι της ιστορικής έρευνας του «Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών» με τίτλο «Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973» που αφορά στους νεκρούς του Πολυτεχνείου κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και αμέσως μετά την καταστολή της. Εκ τω προτέρων σημειώνουμε ότι δεν θα αναφερθούμε και στους 88 εκ των δολοφονημένων από τη χούντα που μνημονεύονται στην επέτειο του Πολυτεχνείου, ούτε σε προσωπικές μαρτυρίες, ούτε στους (πιστοποιημένα) 1.103 τραυματίες των γεγονότων του Πολυτεχνείου.
Μένουμε στην έρευνα του «Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών» και καταγράφουμε μερικές χαρακτηριστικές περιπτώσεις:

• Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16/11/1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ και Μάρνη τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά της φρουράς του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε νεκρός στο «Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών».
• Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών, φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας. Στις 16/11/1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του ΙΚΑ.
• Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη, Αθήνα. Στις 16/11/1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε νεκρός στο «Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών».
• Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι. Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε νεκρός στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του ΙΚΑ.
• Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών, οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις βραδινές ώρες της 16/11/1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, χτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, από οξεία ρήξη αορτής, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ερυθρού Σταυρού.
• Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, 31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Στις 16/11/1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19/11/1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.
• Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών, από το Παρθένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια, Αθήνα, εργάτης. Στις 17/11/1973, στην πλατεία Βάθη, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου. Μεταφέρθηκε στο «Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών», όπου πέθανε τη Δευτέρα 19/11/1973.
• Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 10.15 το πρωί της 17/11/1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΩ» και «ΕΛΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου που έριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο ΚΑΤ, όπου εξέπνευσε στις 30/11/1973.
• Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 17/11/1973, επί της πλατείας Αιγύπτου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του ΟΤΕ. Στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτορίας) διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
• Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17/11/1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του ΟΤΕ. Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.
• Αλέξανδρος – Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, κάτοικος Μύρων 10, Αγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17/11/1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέιδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου πιστοποιήθηκε ο θάνατος του.
• Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου, 63 ετών, βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18/11/1973, στη διασταύρωση των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Εξέπνευσε στο ΚΑΤ στις 30/1/1974.
• Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18/11/1973, στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλαος Ντερτιλής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο «Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών», όπου πέθανε αυθημερόν.

Ο κατάλογος που προηγήθηκε είναι ενδεικτικός. Στα θύματα που περιλαμβάνει πολλά από αυτά δολοφονήθηκαν στην ευρύτερη περιοχή της Αθήνας, την πέραν του Πολυτεχνείου, κατά τη διάρκεια του γενικευμένου πογκρόμ καταστολής που είχε εξαπολύσει η χούντα.
Τέτοιες ήταν, για παράδειγμα, οι δολοφονίες

• του Κυριάκου Παντελεάκη, εκτελεσμένου στις 18/11/1973 από πυρά άρματος μάχης στην Πατησίων,
• του Ευστάθιου Κολινιάτη που κτυπήθηκε στις 18/11/1973 από αστυνομικούς,
• του Σπυρίδωνα Κοντομάρη (πρώην βουλευτής Κερκύρας) που χτυπήθηκε από την Αστυνομία,
• του Σωκράτη Μιχαήλ που τον χτύπησαν στην οδό Μπουμπουλίνας στις 16/11/1973,
• του Δημήτρη Θεοδώρα που γαζώθηκε στις 17/11/1973 από πυρά στρατιωτικής περιπόλου,
• του Αλέξανδρου Παπαθανασίου που εκτελέστηκε από τα πυρά των αστυνομικών του ΙΣΤ’ Αστυνομικού Τμήματος Αθήνας…

Αυτοί είναι οι «ανύπαρκτοι» νεκροί του Πολυτεχνείου. Αυτή ήταν η χούντα των «Ντερτιλήδων» και των «Παπαδόπουλων». Τα ναζιστοειδή της Χρυσής Αυγής που την εκπροσωπούν σήμερα, δεν μπορούν να παραχαράξουν την ιστορία για λογαριασμό τους, όσο εμετικά και αν προσπαθούν… Τρέμουν τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Τρέμουν την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τρέμουν την ώρα που ο λαός, στα ίδια βήματα, συνεχιστής των αγώνων, θα τους «θάψει» για πάντα στο χώμα της Ιστορίας…

Διαβάστε περισσότερα

ΠΕΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ-ΕΨΥΠΕΑ - Εκπαιδευτική Ημερίδα «Γονείς, Παιδαγωγοί Βρεφικών και Παιδικών Σταθμών, Ειδικοί Ψυχικής Υγείας: Μαζί για το Παιδί»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2018 πραγματοποιήθηκε με επιτυχία Εκπαιδευτική Ημερίδα στο Τρικούπειο Πολιτιστικό Κέντρο Μεσολογγίου με θέμα «Γονείς, Παιδαγωγοί Βρεφικών και Παιδικών Σταθμών, Ειδικοί Ψυχικής Υγείας: Μαζί για το Παιδί».

Η Εκπαιδευτική Ημερίδα διεξήχθη σε συνεργασία με το Πνευματικό, Κοινωνικό, Αθλητικό Κέντρο του Δήμου Ι.Π. Μεσολογγίου και την Εταιρία Ψυχικής Υγείας Παιδιού και Εφήβου Αιτωλοακαρνανίας- ΕΨΥΠΕΑ.

Την Ημερίδα χαιρέτισαν ο κος Αναστάσιος Σκαρμούτσος, Πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Ι.Π. Μεσολογγίου, η κα Τιμόκλεια Ντάνου, Προϊσταμένη του Πνευματικού Κέντρου η οποία είχε και την πρωτοβουλία της διοργάνωσης και εκ μέρους της ΕΨΥΠΕΑ ο κος Γεράσιμος Τουλιάτος, Διοικητικός Υπεύθυνος, ο οποίος συντόνισε την Ημερίδα.

 

Η εισαγωγή στην θεματολογία της Ημερίδας έγινε από την Δρ. Αγγελική Κωτσοπούλου-Λογοπαθολόγο και Επόπτρια του θεραπευτικού προσωπικού της ΕΨΥΠΕΑ.

Ακολούθησαν παρουσιάσεις από παιδαγωγούς που εργάζονται σε βρεφικούς και παιδικούς σταθμούς του Δήμου Ι.Π. Μεσολογγίου καθώς και από μέλη της Διεπιστημονικής Ομάδας της ΕΨΥΠΕΑ. Συγκεκριμένα οι εισηγήσεις που αναπτύχθηκαν ήταν οι ακόλουθες:

·         «Η μετάβαση του παιδιού από την οικογένεια στον Βρεφικό Σταθμό και η ένταξη του» από την κα. Γεωργία Μπανιά, Τ.Ε. Βρεφονηπιοκόμων

·         «Παιδικός Σταθμός: Η συμβολή του στη διαμόρφωση και ανάπτυξη του χαρακτήρα του παιδιού» από την κα. Άννα Γεωργιάδου, Π.Ε. Νηπιαγωγών

·         «Παίζω Μαθαίνοντας και Μαθαίνω Παίζοντας» από την κα. Μαριγώ Σακελλάρη, Νηπιαγωγό-Ειδική Παιδαγωγό

·         «Η γραφοκινητικότητα στην προσχολική ηλικία: Όλα στην ώρα τους!» από την κα. Δήμητρα Κολοσιώνη, Εργοθεραπεύτρια

·         «Μαθαίνω- Μιλώ- Επικοινωνώ στα πρώτα χρόνια της ζωής μου» από την κα. Κατερίνα Γυφτογιάννη, Λογοθεραπεύτρια

·         «Γονέας δεν γεννιέσαι, γίνεσαι» από την κα. Ερμιόνη Παπαδάκη, Κοινωνική Λειτουργό
 
·         «Παρεκκλίσεις στον δρόμο της ανάπτυξης. Διαφορετικότητα ή Διαταραχή;» από τη Δρ. Κατερίνα Καραϊβάζογλου-Παιδοψυχίατρο και Επιστημονική Υπεύθυνο του Κέντρου Ημέρας της ΕΨΥΠΕΑ

 Με το πέρας των εισηγήσεων πραγματοποιήθηκε εποικοδομητική συζήτηση με τους συμμετέχοντες.

Με την παρουσία τους τίμησαν την εκδήλωση, Ο Διοικητής του 2/39 Συντάγματος Ευζώνων Συνταγματάρχης Πεζικού κος. Δημήτριος Σπύρου, η κα Σοφία Λαναρά Αντιπρόεδρος του Πνευματικού, Κοινωνικού, Αθλητικού Κέντρου του Δήμου Ι.Π. Μεσολογγίου, η προϊσταμένη του ΚΕΔΔΥ Αιτωλ/νίας κα. Δέσποινα Τσαούση, ο Δ/ντής του 2^ου Δημοτικού Σχολείου Μεσολογγίου κος Αντώνης Μπαρμπετάκης καθώς και εκπρόσωποι Συλλόγων και Φορέων της πόλης μας.

Η Εκπαιδευτική Ημερίδα συνέβαλε στην ανάπτυξη ουσιαστικής συνεργασίας μεταξύ γονέων, εκπαιδευτικών και ειδικών ψυχικής υγείας. 

Διαβάστε περισσότερα

Ο Μάρκος μου λέει «γεια σου, Στέλιο» όποτε φτιάχνω ένα ωραίο τραγούδι!

Εικόνα συνηθισμένη για όποιον επισκέπτεται τον Στέλιο Βαμβακάρη στον Κορυδαλλό, εκεί που παίζονται ακόμα «τα blues της Β' Πειραιώς», όπως συνηθίζει να λέει: Ο ίδιος στο διαμέρισμα του, καθισμένος πάντα στον καναπέ του, ανάμεσα από τα μπουζούκια του και στοίβες βιβλίων, σημειώσεων, τετραδίων με τα στιχουργήματα του. Πολλών dvd με σινεφίλ ταινίες και cd ψυχεδελικών συγκροτημάτων των sixties: Ο Στέλιος είναι μέγας φαν του κινηματογράφου και της rock σκηνής επίσης! Ο Στέλιος είναι σαν μωρό παιδί και το λέω αυτό χωρίς ίχνος υπερβολής. Ένας καλλιτέχνης, όπως πρέπει να είναι οι καλλιτέχνες. Μοναχικός και κοινωνικός παράλληλα, αποτραβηγμένος από ανούσιες δημόσιες εμφανίσεις, δημιουργικός και αυτόφωτος. Το τηλέφωνο του - το σταθερό, διότι κινητό δεν διαθέτει - θα χτυπήσει μόνο από φίλους και συνεργάτες του, αυτοί που τον συντροφεύουν στη μουσική και κάνουν τις δικές τους «τελετές». Ο Στέλιος είναι αστείρευτος και άμα ήταν εφικτό θα έκανε πέντε δίσκους τουλάχιστον το χρόνο. Το ευτυχές είναι ότι στην περίπτωση του δεν ισχύει αυτό που λέγεται για τα παιδιά, τα οποία παραμένουν ημιτελείς προσωπικότητες, καλυμμένα πάντα από τη σκιά των μεγάλων γονιών τους. Ίσως αυτό να οφείλεται στην άριστη σχέση που είχε με τον Μάρκο καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του. Ίσως, πάλι, στη μεγάλη τύχη που είχε να μπει νωρίς στη δισκογραφία και να τον τραγουδήσουν οι μεγαλύτεροι Έλληνες ερμηνευτές. Και κάτι ακόμα: Όσο μεγαλώνει ο Στέλιος, όσο γερνάει, μοιάζει ολοένα και περισσότερο του Μάρκου Βαμβακάρη. Τα βαθουλωμένα μάτια του και οι ραγισματιές του προσώπου του μιλάνε από μόνα τους για το μεγαλείο της ψυχής του καλλιτέχνη. Στην ακόλουθη καταγραφή της κουβέντας μας, ο «ρεμπετομπλούζμαν» Στέλιος Βαμβακάρης μοιράστηκε αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα, αποκλειστικά για το koutipandoras.gr

photo: EUROKINISSI/ Βασίλης Ρεμπάπης

Στέλιο, παραμένεις ενεργός συναυλιακά και δισκογραφικά, αλλά εγώ θέλω να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας για την επερχόμενη συνεργασία σου με τον Σταύρο Ξαρχάκο. 
Μαζί με τον Σταύρο σκεπτόμαστε να δώσουμε τα αποστάγματα του τρίχορδου μπουζουκιού, τα «σκούρα» που λέμε. Εγώ τα γνώρισα μέσα από τα καραντουζένια, την παράδοση - αν θες - του μπουζουκιού. Το τρίχορδο ειδικά είναι ένα μαγικό όργανο που το παίξανε στα χέρια τους άνθρωποι μεγάλης παικτικής γκάμας. Αυτούς εγώ τους θεωρώ σοφούς και άγιους. Ο Ξαρχάκος μου έκανε την πρόταση, γιατί έχει φτιάξει και μια σχολή στη Σύρα που της έδωσε το όνομα του Μάρκου Βαμβακάρη. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που αγαπάει πολύ το μπουζούκι.
Πόσα χρόνια βαστάει η γνωριμία σας;
Πρέπει νά'ναι 35 - 40 χρόνια τώρα. Ο Σταύρος τον είχε προλάβει τον πατέρα μου, τον είχε γνωρίσει τον Μάρκο. Είχε κάνει μάλιστα κι έναν αριστουργηματικό δίσκο με ενορχηστρώσεις στα τραγούδια του, «Μάρκος ο δάσκαλος μας» λεγόταν. Υπήρχε ένα μαγαζί που λεγόταν «Μούχα» τότε, ήμουν εγώ, ο Γιάκαλος, ο Δημητράτος, ο Πολυκανδριώτης, ένας μαέστρος του Ξαρχάκου που έπαιζε πιάνο - Μιχαηλίδης ήταν τ' όνομα του, νομίζω - και είχαμε κάνει ένα συγκρότημα παίζοντας ρεμπέτικα. Ο Ξαρχάκος με έπαιρνε, λοιπόν, σαν μπουζουξή σε συναυλίες του. Θυμάμαι που είχαμε παίξει στο «Δελφινάριο». Είχαμε και έχουμε μεγάλη αγάπη και εκτίμηση μεταξύ μας.
Γιατί πιστεύεις ότι ήρθε τώρα η πρόταση του να ξαναβρεθείτε καλλιτεχνικά;
Έχει να κάνει με το ότι έφτασα στο σημείο να σου μιλάω αυτή την ώρα για τα καραντουζένια. Ο Σταύρος, φαντάζομαι, ήξερε τι έκανα όλα αυτά τα χρόνια, όπως τον παρακολουθούσα κι εγώ. Δεν είναι πολύς καιρός που ανακάλυψα τα ιδιαίτερα κουρδίσματα στα τραγούδια όλα του Μάρκου. Θέλω να σου τα δείξω! (σ.σ. βγάζει ένα τετράδιο με σημειώσεις) Έτσι παίζεται το τρίχορδο μπουζούκι και αυτό κάνω κι εγώ σήμερα, τη δική μου «Καμεράτα των Εγχόρδων» με μπαγλαμάδες, τζουράδες και μπουζούκια. Γράφω στο στούντιο τώρα με σκοπό να βγει ένας καινούργιος δίσκος. Ένα άλλο όνειρο που έχω είναι να ενορχηστρώσει ο Σταύρος τα Κονσέρτα για Μπουζούκι που έγραψα. Του έδωσα ένα στικάκι με δικά μου κομμάτια, ανέκδοτα τραγούδια του Μάρκου σε δικούς του στίχους και δική μου μουσική.
Με τη δισκογραφία έχεις και μια ιδιαίτερη σχέση εσύ.
Στη δισκογραφία έγραφα όποτε ήθελα, αλλά πάντοτε ήθελα! Καμιά φορά τό'ριχνα και «στην τρελή», που λένε, αλλά έκανα και αυτό που πίστευα. Η δική μου κέντα ήταν να βάλω τον Νίκο Ξυλούρη να τραγουδήσει «Είναι κακούργα η ξενιτιά», τη Μπέλλου να μου πει τον «Γεροντόμαγκα», τη Μοσχολιού «Του ξενιτεμένου η μάνα» και τον Νταλάρα «Απ' τα Μάρμαρα της Πόλης». Τον Σιδηρόπουλο, επίσης, τη «Φαντασία στην εξουσία». Γιατί, η Καίτη Γκρέυ που είπε τα πρώτα μου τραγούδια; Σπουδαία είναι αυτή!
Μου αναφέρεις συνεργασίες απ' τα παλιά, μα τώρα η δισκογραφία σχεδόν δεν υφίσταται.
Να σου πω ότι ενώ όλοι πληρώνουν σήμερα, εμένα με βάζουν στο στούντιο να γράψω και δεν πληρώνω εγώ. Δεν ξέρω, ίσως οφείλεται στη φύση αυτού που κάνω...Πάνε πια οι εποχές που πήγαινες στον Πατσιφά και τον Λαμπρόπουλο κι έβγαζε τη δουλειά σου. Απ' την άλλη, καλό είναι να υπάρχει μια εταιρεία, σήμερα όμως υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να εκδοθείς και να διαφημιστείς, το internet πρώτα απ' όλα και διάφοροι άνθρωποι στην επικοινωνία.
Πες μου τώρα μερικούς απ' τους ανέκδοτους στίχους του Μάρκου, ότι θυμάσαι...
Ένα πρωί στο Σύνταγμα θα πάρω τον καφέ μου/ και στην Κωνσταντινούπολη θα πιω το ναργιλέ μου. Ή κι ένα άλλο: Χαβιάρι μαύρο θά'τρωγα σαν ήμουν στη Ρωσία/ να με κρατούν τα κότσια μου απ' την παραλυσία...Τέτοια στιχάκια έγραφε ο Μάρκος!
Και για να ξαναπάμε στον Ξαρχάκο, στο Gazarte θα παρουσιαστεί η συνεργασία σας;
Απ' τον Ιανουάριο είπαμε να εμφανιστούμε στη σκηνή μαζί. Δεν ξέρω αν θα γίνει στο πλαίσιο αυτού που ετοιμάζει με τη Γαλάνη και τον B.D. Foxmoor, το αφιέρωμα στον Μάρκο εννοώ. Πάντως, πιστεύω ότι στα χέρια του Σταύρου, τα καραντουζένια θα πάρουν άλλη διάσταση.
Στέλιο, είσαι ένας άνθρωπος που ποτέ δεν ζήτησε, δεν διεκδίκησε. Κάθεσαι εδώ στο διαμέρισμα σου, παίζεις και γράφεις τραγούδια. 
Νιώθω ακριβώς σαν μοναχικός καβαλάρης. Αυτό...Η πηγή μου εμένα είναι όλες οι νότες της μουσικής και τα μπε μολ. Δεν ξέρω αν είναι ένα ευτυχές γεγονός, πάντως έμαθα να κουρδίζω το μπουζούκι με τον τρόπο που θέλω, να γράφω όπως θέλω και να τραγουδάω όπως θέλω. Αυτό το πράγμα έκανε κι ο πατέρας μου. Τα είχα μέσα μου τα καραντουζένια, εν αγνοία μου, τώρα όμως ήρθε κι έδεσε η φάση. Μου λες ότι ποτέ δεν ζήτησα ή δεν διεκδίκησα. Έτσι είναι...Τη «βρίσκω» όμως γιατί έχω φίλους που έρχονται εδώ και παίζουμε και κάθε φορά γίνεται τελετή. Όπως ξέρεις καλά επίσης, δεν «εκπέμπω» μόνο στο απτάλικο και τους χαβάδες. «Εκπέμπω» και στην blues κλίμακα!
Αλήθεια είναι πως πάντρεψες πρώτος το ρεμπέτικο με το blues, τότε με τον Louisiana Red. Πες μου σε ποια ηλικία πρωτάκουσες blues;
Το blues το πρωτάκουσε κάθε άνθρωπος μεγαλωμένος στον Πειραιά. Κάθε φτωχόπαιδο, κάθε άνθρωπος του λιμανιού, των σιδηροδρόμων, των μπουρδέλων, της τσάρκας, της φούμας, του «τραβήγματος», της παρανομίας. Και ξέρεις ποιες είναι οι παρανομίες; Να κάνεις πράγματα για να δεις πως λειτουργεί η ζωή, το ένστικτο σου. Μέσα σ' όλα, και πουστιές κάνεις, και ραδιουργίες κάνεις, και το βράδυ δεν κοιμάσαι καλά κι έτσι μετά αγιάζεις.
Κατάλαβα. Μ' αυτά τα βιώματα, λοιπόν, έφτασες να δίνεις συναυλίες σε όλο τον κόσμο.
Ναι, στην Αγγλία, στη Σουηδία, στη Φινλανδία, στη Νίκαια της Γαλλίας, παντού. Έχω τραβηχτεί άγρια κι εγώ. Παίξαμε έως και στο BBC που ήταν απίστευτες οι γνώσεις τους για το δικό μου νταλαβέρι, το όνομα που κουβαλάω εννοώ. Με φαντάζεσαι να παίζω μέσα σε μια Καθολική εκκλησία «Ώρες με θρέφει ο λουλάς»; Στην Αγγλία έγινε αυτό κι έπαιξα τέτοια τραγούδια, αλανιάρικα.

photo: EUROKINISSI/ Βασίλης Ρεμπάπης

Θα μπορούσες να ζήσεις μόνιμα στο εξωτερικό, Στέλιο;
Όχι, όχι, με τίποτα. Είμαι πολύ Έλληνας...Τις τσάρκες μου τις έχω κάνει έξω, αλλά αισθάνομαι ξένο σώμα σε άλλη κοινωνία. Είμαι τόσο διαποτισμένος από τον ήλιο και το φως που όποτε βγαίνω έξω, το μοιράζομαι με τους ξένους. Δίνω φως στην ομίχλη, πως το λένε...Και να σου πω κι ένα άλλο; Μ' αρέσει που γεννήθηκα σ' αυτή τη γειτονιά τη λαϊκή και από μικρό παιδί τα είδα όλα. Ξέρεις τι «ταινία» είναι αυτή; Τι εικόνες έχεις δει και πως σ' έχουν επηρεάσει; Από κει γίνονται όλα.
Και όχι από τα σχολεία;
Και από τα σχολεία! Το σχολείο είναι σημαντικό, να έχεις πάει σε καλό σχολείο.
Εσύ, ας πούμε, τελείωσες ένα καλό σχολείο.
Αυτό με βοήθησε πολύ. Τελείωσα το γαλλόφωνο, του Saint Paul, όπου εκεί γνώρισα και τον Βαρθαλίτη, τον βιογράφο του Μάρκου για δεκαετίες πολλές. Δε λέω ότι στα άλλα σχολεία δεν είναι καλά, όμως οι καθηγητές εκεί αγαπούσαν πολύ αυτό που έκαναν.
Ήσουν πάντα η ήρεμη φύση που βλέπω όποτε σε συναντάω;
Πω, πω, μεγάλη κουβέντα είπες...Πάντα, πάντα. Παναγία ήμουν, δεν πείραξα ποτέ κανέναν, δεν έβλαψα ποτέ άλλον άνθρωπο και ξέρεις γιατί; Την πουστιά την έχω νιώσει σε μένα τον ίδιο απ' άλλους. Δηλητήριο ήταν να σε φιλάει κάποιος και να συνειδητοποιείς μετά ότι σου έδινε το φιλί του Ιούδα. Και όλο, μάλιστα, για τριάντα αργύρια...Γίνεται αυτό στη δουλειά αυτή, να σε θάβουν πίσω απ' την πλάτη σου και μπροστά σου να λένε τα καλύτερα. Πως να μη σε πληγώνει σαν άνθρωπο;
Αναφέρεσαι κυρίως σε ανταγωνισμούς;
Κοίταξε, τα κυβικά μου την ώρα που κάνω αυτό που κάνω νιώθω να με καθαγιάζουν. Αυτό το έβλεπαν οι άλλοι και τους κέρδιζα. Έφτασα ας πούμε στο σημείο να σκέφτομαι ότι παίζω ταξίμι στο Ηρώδειο κι αντί να το κάνω στο Ηρώδειο τό'κανα μες το σπίτι μου.
Πραγματικά οι χώροι δεν έχουν και τόση σημασία.
Εκείνο που «γράφει» σ' έναν καλλιτέχνη είναι η ανεπανάληπτη στιγμή του, αυτό μόνο!
Σε «επισκέπτεται» καμιά φορά ο Μάρκος, Στέλιο; 
Ου, μπαίνει απ' το παράθυρο! Μου λέει «Γεια σου, Στέλιο» κάθε φορά που κάνω ένα ωραίο τραγούδι. Έχουμε contact μεταξύ μας! Δεν γίνεται αλλιώς, τον Μάρκο τον κουβαλάω μέσα μου και τον «παίζω» κατά 90%. Όταν τραγουδάω δεν κάνω τον Μάρκο, είμαι ο Στέλιος, αλλά του έχω πάρει όλα αυτά τα τραχιά κόλπα που έκανε με τη φωνή του. Η Ελλάδα του Μάρκου Βαμβακάρη συνηθίζω να λέω...
Και ποιοι άλλοι ανήκουν στην Ελλάδα αυτή;
Αυτοί που ζουν μαζί μου ακόμα, όταν παίζω και βλέπω τον κόσμο να αλλάζει γύρω μου με αιτία ένα τραγούδι. Ακούς «Γεια μας» και «Γεια σου, ρε Στέλιο» ή «Γεια σου, ρε Μάρκο» από ανθρώπους που έρχονται επί τούτου ν' ακούσουν δέκα κομμάτια και να φύγουνε. Δεν μπορώ να εξηγήσω την πέραση του είδους, γιατί δεν είναι μόνο ο Μάρκος. Είναι και ο Τσιτσάνης, ο Παπαϊωάννου, ο Μπαγιαντέρας, ο Μητσάκης, ο Χιώτης, ο Καπλάνης, ο Χατζηχρήστος, πολύ σπουδαίοι όλοι τους.
Σε έχουν χαρακτηρίσει εξτρεμιστή της μουσικής. Το πιστεύεις;
Το πιστεύω, αν υποτεθεί πως ένας στίχος μου λέει «Με τους μάγκες της Εκάλης πρέπει, μάγκα, ν' αμφιβάλλεις». Είμαι άνθρωπος γεννημένος με το λόγο εγώ, ανυπότακτος. Ξέρω πολύ καλά τη γλώσσα του περιθωρίου, έχω ακούσει απίστευτα μπινελίκια από παπάδες, να κατεβάζουν καντήλια μεταξύ τους. Της Σολομωνικής πράγματα ειν' αυτά (γέλια).
Πιστεύεις; Σε ένα δωμάτιο εδώ μέσα υπάρχει ένα άγαλμα μιας Παναγίας Μαντόνας με κομποσκοίνια.
Ναι, πιστεύω. Χριστιανός ήτανε και ο πατέρας μου, χριστιανή ήτανε και η μητέρα μου. Δεν προλαβαίνω να αμφισβητήσω διότι δεν ασχολούμαι κιόλας, να σου πω την αλήθεια. Δέχομαι τη θρησκεία στο πλαίσιο μιας πατροπαράδοτης παράδοσης. Μπορώ να ξεχάσω, ας πούμε, που πήγαινα πιτσιρικάς στο Κατηχητικό; Απ' έξω απ' το σπίτι μας ήταν η εκκλησία του Αγίου Ταξιάρχη, ακούγαμε του Χριστού τα Πάθη και κλαίγαμε. Ο καθένας φυσικά έχει δικαίωμα να λέει ότι γουστάρει, σεκανένα δε μπορείς να πεις «Μην πιστεύεις» ή «Πίστευε». Ίσως πάλι μέσω της μουσικής, του βυζαντινού μέλους, να συγκινούμαι από τη θρησκεία.
Ως άνθρωπος της πιάτσας, σε ανησυχεί το ότι εξαφανίζονται παλιά επαγγέλματα;
Τώρα με την κρίση το ζούμε πιο πολύ αυτό και φυσικά με στενοχωρεί. Τραβάει τα μαλλιά του ο κόσμος! Οι κοινωνίες αλλάζουν, οι δρόμοι αλλάζουν. Βλέπω την Πατησίων, τη Σταδίου, τη λεωφόρο Αλεξάνδρας, τη Φωκίωνος Νέγρη και θυμάμαι πόσο μαγικά έμοιαζαν κάποτε όλα. Εγώ που ήμουν απ' τον Πειραιά, έλεγα θα πάω στη «Σόνια» για καφέ κι ήταν σαν να πήγαινα στο Παρίσι. Ο κόσμος διασκέδαζε τότε, τώρα απ' τις 8.30 είναι παντού νέκρα. Υπάρχει μια μαυρίλα που μάλλον ξεκινάει απ' την πολιτική κι απ' το ζαμάν φου.
Κι απ' την άλλη, νά'χουμε και την επανεμφάνιση ακραίων ρατσιστικών φαινομένων...
Έχουνε γίνει ανατριχιαστικά εγκλήματα απ' τους Ναζί στην Ελλάδα, τρομερά πράγματα. Αν κουβαλάς τέτοια ένστικτα και τα βγάζεις στους άλλους ανθρώπους, καλύτερα να μη σε ξέρουν και ούτε να σε μάθουν ποτέ. Δεν είναιδυνατόν σήμερα να σπας κεφάλια και να μαχαιρώνεις, τα πράγματα έχουν σοβαρέψει και στο όνομα τίνος; Πως; Από που; Της ελληνικής φυλής και ράτσας; Πως, δηλαδή, τι είναι αυτό τώρα; Η ελληνική ράτσα ας μάθουν ότι σημαίνει αγάπη, φιλία και δημοκρατία. Από δω βγήκαν η δημοκρατία, οι νόμοι του Λυκούργου, εδώ ήταν ο Σόλωνας, ο Σοφοκλής, εδώ είναι η Ακρόπολη, οι ποιητές και οι καλλιτέχνες. Ένας Αιγύπτιος ουτίστας μου είχε πει κάποτε κάτι συγκλονιστικό: «Δεν ξέρεις πόσο ευτυχισμένος άνθρωπος θα ήμουν, αν είχα γεννηθεί στην Ελλάδα». Ε, αυτή την Ελλάδα δεν θα την ξεφτιλίζουν τώρα οι νεοφασίστες.

photo: EUROKINISSI/ Βασίλης Ρεμπάπης

Στέλιο, μου ανάφερες πριν τις μεγάλες συνεργασίες σου. Πλούσιος, ωστόσο, δεν έγινες ποτέ, σ' ένα μικρό διαμέρισμα εξακολουθείς να ζεις.
Ποτέ δεν έγινα πλούσιος. Ήμουν πάντα ένας άνθρωπος που δούλευα και έβγαζα το μεροκάματο μου με την αξία μου και με την κούραση μου. Με έφαγε η νύχτα...Πολλά χρόνια. Αφιέρωσα τη ζωή μου στη νύχτα με το να γράφω τραγούδια.
Συνειδητή επιλογή ήταν.
Δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Αφότου γεννήθηκα, είχα «κατηχητικό» με τον πατέρα μου. Μας νανούριζε με το μπουζούκι και κάθε τραγούδι που έφτιαχνε. Ξέρεις τι είναι να προσπαθείς να αποκοιμηθείς το βράδυ και ν' ακούς τον πατέρα σου να σκαλίζει το «Χαράματα η ώρα τρεις» και να παίζει τα «Ματόκλαδα σου λάμπουν»;
Στοργικός πατέρας ο Μάρκος, λοιπόν.
Μα γι' αυτό έγραφε και έτσι! Τον Μάρκο δεν θα τον έλεγες αγράμματο, επειδή δεν πήγε σχολείο, αφού είχε καμιά πενηνταριά κλειδιά για ν' ανοίγει μ' αυτά τις πόρτες της ψυχής του. Άνοιγε μία πόρτα κι έλεγε «Όσοι γινούν πρωθυπουργοί όλοι τους θα πεθάνουν/ τους κυνηγάει ο λαός απ' τα καλά που κάνουν», μέτραγε τα πάντα αυτός ο άνθρωπος. Ευαίσθητος, έπαιρνε ερεθίσματα από παντού. Πέρασε και τραγωδίες, μην ξεχνάς, του πεθάνανε παιδιά...Ξέρεις τι είναι νά'σαι σαράντα χρονών και να σου πεθάνει το παιδί δύο ετών; Τράβηξε χοντρά καζίκια...
Πως συνέβη αυτό;
Θα είχα άλλα δύο αδέρφια τώρα. Πεθάνανε σε μικρή ηλικία αφού δεν υπήρχαν τότε οι πενικιλίνες. Αν είσαι γονιός και περάσεις τη λούμπα να κηδέψεις το παιδί σου, ξέρεις τι γίνεσαι μέσα σου; Αεροπλάνο γίνεσαι! Για σκέψου μετά νά'χει γίνει φόνος μες την οικογένεια του και να «καθαρίζει» ο Μάρκος. Μιλάω για τον αδερφό του που ήταν μεγάλος τσαμπουκάς. Σκέψου ακόμη τι τράβηξε με τις γυναίκες του, με τη μαγκιά στο λιμάνι, τις φούμες του και την αλανιαροσύνη, όταν μικρό παιδί δούλευε στο κάρβουνο. Εκεί νά'βλεπες τι «ταρίφες» ανθρώπους γνώρισε! Νά'σαι πιτσιρικάς μες τους τεκέδες με τους κλέφτες, τους νταβάδες και τους αμαξάδες. Εκεί μέσα άμα έμπαινες, δε χρειαζόσουν πανεπιστήμιο, τό'πιασες; Απ' όλους αυτούς κάτι έπαιρνε, αφού αγαπούσε όλες τις ψυχές, ανθρώπων και ζώων.

Μάρκος & Στέλιος Βαμβακάρης

Σωστά, η σχέση του Μάρκου με τα ζώα είναι γνωστή σε όσους διαβάζουν ακόμη για τα έργα και τις ημέρες του.
Καταρχάς κάτι που δεν ξέρουν πολλοί είναι ότι ο Μάρκος είχε μια γάτα που την έλεγαν Τόσκα! Τη θυμάμαι καλά αυτή τη γάτα, μεγάλη και κόκκινη! Αναγνώριζε τον πατέρα μου από 500 μέτρα. Εκείνος της έφερνε πάντα ψάρια, την τάιζε, κι η Τόσκα έκανε κωλοτούμπες απ' τη χαρά της. Ένα πράγμα απερίγραπτο! Με το που καθόταν ο Μάρκος, πάντα πήγαινε και καθόταν στον ώμο του, σαν να ήτανε πουλί. Δε μιλάμε για αγάπη, μιλάμε για κανονικό δέσιμο με μια γάτα. Σκοτώθηκε η καημένη η Τόσκα, την πάτησε αυτοκίνητο κάποια στιγμή. Τα μάτια του Μάρκου είχαν πρηστεί από το κλάμα...Εκτός από τη γάτα, όμως, είχε μεγάλο κέφι με τα πουλιά και έπαιρνε συνέχεια κανάρια, γαλιάντρες και μάινες. Τα φρόντιζε ο ίδιος, αλλά κι εμείς όταν έλειπε, η μάνα μου, ο Δομένικος κι εγώ. Θυμάμαι ότι είχε παρτίδες με ανθρώπους που φεύγανε την Παρασκευή από την παλιά Κοκκινιά και πηγαίνανε σε μέρη που είχε πουλιά, τα πιάνανε και του τα φέρνανε. Ζάχαρη περνούσαν τα πουλιά κοντά του από την περιποίηση. Ο Μάρκος δεν είχε πειράξει κανέναν στη δουλειά που έκανε, ποτέ δε ζήλεψε κανέναν και τους βοήθησε όλους.
Και τι εισέπραξε στο τέλος της ζωής του; Ταπείνωση...
Ακριβώς, και μεγάλη κιόλας! Εγώ δεν τό'χω νιώσει ευτυχώς αυτό το πράγμα, λόγω συνθηκών. Ο Μάρκος ταπεινώθηκε τρομερά, πρώτα απ' όλα λόγω υγείας. «Έπεσε» απότομα, δε μπορούσε να ξενυχτίσει, μετά ήρθε κι η αρθρίτιδα, αρρώστησε...Εμείς, πιτσιρικάδες, έπρεπε να δουλέψουμε. Εγώ πήγαινα καμιά φορά μαζί του και καμιά άλλη ο Δομένικος. Πότε παίζαμε, πότε δεν παίζαμε και καθόμασταν και τον παρατηρούσαμε. Δύσκολες καταστάσεις.
Πες μου μια μεγάλη χαρά που έχεις εισπράξει απ' την ενασχόληση σου με τη μουσική.
Η μεγαλύτερη χαρά ήταν όταν πήρα το «ok» απ' τον πατέρα μου ότι γράφω ωραία τραγούδια. Το ομολόγησε και είπε «Ο γιος μου είναι ποιητής - συνθέτης και τον παραδέχομαι». Η μεγαλύτερη τιμή ήταν όταν έπαιξα το πρώτο μου τραγούδι και ο πατέρας μου το τραγουδούσε κι έκλαιγε, την «Άτακτη» και τα «Όμορφα τα γαλανά σου μάτια». Στίχοι Μάρκος και μουσική Στέλιος! Είχαμε βρεθεί στο στούντιο κι έκλαιγε (σ.σ. δακρύζει). Δεν πίστευε ότι ο γιος του είχε τα κότσια να «ενδώσει» στα δικά του πατήματα.
Και ο άλλος του γιος, ο Δομένικος, ακολούθησε τη μουσική σε διαφορετικό στυλ, όμως.
Ο Δομένικος έφυγε γρήγορα από τα μπουζούκια και αφιέρωσε όλη του τη ζωή στο πιάνο. Όλη τη δεύτερη καριέρα του Μάρκου μαζί με τον αδερφό μου την παίζαμε. Ο Δομένικος ήταν ο μαέστρος και έγραφε τις νότες. Έχει εφτά διπλώματα, είναι καθηγητής μουσικής, τράβηξε άλλο δρόμο, αυτόν της κλασικής ή της λόγιας μουσικής. Μελοποίησε και τους ποιητές, όπως τον Ανδρέα Εμπειρίκο.

photo: EUROKINISSI/ Βασίλης Ρεμπάπης

Αν υποτεθεί, Στέλιο, πως υπήρξες πρωτοπόρος στη μουσική, ποιους άλλους θα θεωρούσες της «οικογενείας» σου;
Θα πω τους Χαλκιάδες, θα πω τον Σιδηρόπουλο, τον Μούτση, τον Ξαρχάκο, τον Λεοντή, την Αρλέτα, τον Νίκο τον Ξυδάκη, τη Λένα Πλάτωνος και από τους νεότερους τον Μάλαμα, με τον οποίο συνεργαστήκαμε δισκογραφικά. Φίλος καλός και άνθρωπος της πιάτσας, τον εκτιμώ.
Η σύμπλευση σας με τον Παύλο Σιδηρόπουλο ήταν ομολογουμένως απρόβλεπτη και ταιριαστή.
Ταιριάξαμε, γιατί ο Παύλος ήταν απόγονος του Ζορμπά κι εγώ ειμ' απόγονος του Μάρκου Βαμβακάρη. Το λέγαμε μεταξύ μας και γελούσαμε, γι' αυτό κάναμε και παρέα, γι' αυτό είπε και τα τραγούδια μου και γι' αυτό νιώθω τιμή που μου είχε δώσει «Τα μπλουζ του πρίγκηπα» για να έβαζα τις εισαγωγές με το μπουζούκι μου, αλλά δεν προλάβαμε. Να εδώ έχω ακόμα εκείνη την κασέτα που μού'χε δώσει ο ίδιος (σ.σ. ανοίγει ένα συρτάρι).
«Έβλεπες» μια ταύτιση του Σιδηρόπουλου με τους ρεμπέτες; Ο Μάρκος σου είχε μιλήσει για τον Ανέστο Δεληά που επίσης πέθανε από την ηρωίνη.
Έτσι ακριβώς, όπως το λες. Τον συναντούσα κι έδειχνε καλά. Όταν τον έχασα και τον ξανάδα κάποια στιγμή, ήταν κάτω πεσμένος και μόλις ερχόταν η ώρα να τραγουδήσει, «ζωντάνευε» κι έβγαζε εις πέρας τη συναυλία. Θα έλεγα ότι αγαπούσα τον Παύλο, όπως ο Μάρκος αγαπούσε τον Ανέστο και πάντα μιλούσε με συγκίνηση γι' αυτόν. Με τον Σιδηρόπουλο είχαμε παίξει μαζί Απόκριες, στον ηλεκτρικό σταθμό του Πειραιά, με τα φρικιά όλα από κάτω!
Λες για μια επεισοδιακή συναυλία που παραλίγο να σας μπαγλαρώσουν...
Ναι, μαζεύτηκε η αστυνομία, είχε γίνει χαμός εκεί πέρα. Μάζευε λαό ο Παύλος, ένα νεύμα έκανε και γινόταν επανάσταση! Να σου πω τι άλλο μού'χε συμβεί εκεί; Χορεύανε δύο γυναίκες γυμνές μπροστά μας, η μία στον Παύλο και η άλλη σε μένα που τού'παιζα μπουζούκι και τραγούδαγε.
Ξέρεις, τη μία απ' τις γυναίκες αυτές τη γνώρισα. Λεγόταν Ρούλα, βάσει δικής της μαρτυρίας βέβαια. Ξέρω ότι έφυγε απ' τη ζωή πριν λίγα χρόνια...
Ήταν τρομερό αυτό που συνέβαινε, δεν ήταν καν happening, γι' αυτό πλάκωσε η αστυνομία. Είχε γίνει μεγάλο θέμα τότε στον Πειραιά επί δημαρχίας Παπασπύρου. Ο Παύλος όμως ήταν σκληροπυρηνικός και ταυτόχρονα ψυχούλα...
Στέλιο, σ' απασχολεί αυτό που λέμε πλήρωμα του χρόνου; Πέρασες και μια μικρή περιπέτεια με την υγεία σου.
Στον άνθρωπο συμβαίνουν κάποια πράγματα που τον κλονίζουν λιγάκι. Μεγαλώνοντας, γίνεται σοφός και η σοφία είναι δώρο Θεού που δεν πουλιέται, ούτε αγοράζεται. Ούτε ο θάνατος με φοβίζει, καθόλου, ειλικρινά, αφού πρωτίστως δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα. Ούτε και αύριο μπορείς να γνωρίζεις τι θα γίνει. Έτσι, εξακολουθώ να ζω με τις μουσικές μου και τα βιβλία μου και να φτιάχνω τραγούδια.
Ας λήξει εδώ αυτή η συζήτηση μέχρι ένα επόμενο ραντεβού μας. «Κλείσε» όπως θα ήθελες εσύ.
Αυτό που κάνω στο στούντιο είναι ψυχική ανάγκη τώρα που είμαι καλά, είναι η αλήθεια μου και ο πολιτισμός μου. Θα είμαι ευτυχής αν ανοίξουν μερικά μάτια και ασχοληθούν σε βάθος με τη δική μου κληρονομιά. Θα είμαι ευτυχής αν «φύγει» από πάνω μου και ταξιδέψει.

Διαβάστε περισσότερα

Φιλειρηνικοί εορτασμοί με φόντο «μικρούς» πολέμους

Παντελής Μπουκάλας

Είναι ελαφρώς παράδοξο και υποκριτικό να γιορτάζεται η προ αιώνος λήξη ενός πολέμου –έστω του Μεγάλου, όπως τον αποκαλούσαν πριν ο Β΄ Παγκόσμιος αναλώσει και το υπόλοιπο της ανθρωπότητας– όταν σήμερα συνεχίζονται αμείωτοι δεκάδες «μικροί πόλεμοι», σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Και αυτό, δίχως οι φιλέορτοι και φιλειρηνικοί ηγέτες να αγωνιούν ιδιαίτερα για το πότε θα τελειώσουν, και με πόσους νεκρούς, ακόμα και πρόσφυγες. Συρία, Παλαιστίνη, Υεμένη, Αφγανιστάν, Σομαλία κ.ά. «δεν εορτάζουν και δεν δέχονται επισκέψεις».
Καλή ήταν η ομιλία του Εμανουέλ Μακρόν, με όσα διατράνωσε κατά του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας. Ακόμα πιο καλή, όμως, θεώρησε την ευκαιρία να ενισχύσει το ηγετικό του προφίλ, προσκαλώντας δεκάδες αρχηγούς κρατών ή κυβερνήσεων. Η φθορά του μύθου του είναι ήδη σοβαρή. Το δείχνει και η δημοσκοπική υποχώρησή του, αφού πρόσφατα τον υπερκέρασε, για πρώτη φορά, η ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν.
Ηταν και ο Αμερικανός πρόεδρος βεβαίως ανάμεσα στους καλεσμένους, πρώτος και ισχυρότερος. Μόνο που πήγε, φωτογραφήθηκε και απήλθε. Ούτε τις συζητήσεις με άλλους ηγέτες αντέχει, ίσως επειδή η αυτοσχεδιαστική του οίηση τον οδηγεί συνήθως σε αποφάσεις που εκθέτουν την πάγια αμερικανική διπλωματική στάση, ούτε τις συναντήσεις με δημοσιογράφους. ακόμα και οι του φιλικού FOX τού φαίνονται πια αναρχοεμιγκρέδες. Μια χαρά είναι και το τουίτερ.

Εορτασμοί συμβολικού χαρακτήρα, όπως ο επετειακός του Παρισιού, αποκτούν τη σημασία τους αν δεν εξαντλούνται σε μερικά πλάνα χαμογελαστών ηγετών και σε φωτογραφίες όπου η πόζα της σύμπνοιας υπόσχεται πολύ περισσότερα απ’ όσα της αντιστοιχούν. Να περιμένουμε στοχαστική στάση, φιλειρηνική, δίχως δεσμευτικά κείμενα, δίχως δημόσια ανάληψη της ευθύνης που αναλογεί σχεδόν στο σύνολο της παγκόσμιας ηγεσίας, είναι σαν να περιμένουμε από τα πυροτεχνήματα να χαράξουν στο στερέωμα ανεξίτηλα μηνύματα. Και σαν να μη γνωρίζουμε ποια είναι η μοίρα ακόμα και των ιεροτελεστικώς υπογεγραμμένων συνθηκών, πρωτίστως της Συνθήκης του Παρισιού για το Κλίμα.
Μακάρι όσοι ηγέτες συγκεντρώθηκαν στο Παρίσι να ανανέωσαν τη δέσμευσή τους, εννοώντας την τώρα στην κυριολεξία της, ότι θα πάψουν τον πόλεμο κατά του ραγδαία εξαντλούμενου πλανήτη μας. Και μακάρι να είδαν από σήμερα αυτό που θα γίνει πεντακάθαρο σε μια-δυο δεκαετίες, τη στενότατη σύνδεση δηλαδή του οικολογικού με το μεταναστευτικό. Αν δεν το κατάφεραν, θα μείνουμε απλώς με μερικά επιπλέον πλάνα ποζάτης υπευθυνότητας.
Πηγή: Καθημερινή

Διαβάστε περισσότερα

Διημερη Εκδρομη ΑΝΙΜΑ στο Μεσολογγι

Διημερη εκδρομη στους υγροτοπους  Αιτωλικου Μεσολογγιου – Στενα Κλεισουρας

Μια νέα και διαφορετική εμπειρία προσφέρει στα μέλη, τους εθελοντές και τους φίλους της η ΑΝΙΜΑ με τη διοργάνωση της διήμερης εκδρομής στους υγροτόπους του Αιτωλικού Μεσολογγίου και στα Στενά της Κλεισούρας στις 7-9/12. Η εκδρομή συμπίπτει με συνέδριο ειδικών για το μέλλον της προστασίας των γυπών στα Βαλκάνια, που διοργανώνει ο Φορέας Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου.
Οι συμμετέχοντες στην εκδρομή θα έχουν την ευκαιρία να παραβρεθούν και σε απελευθερώσεις γυπών που έχει περιθάλψει η ΑΝΙΜΑ.
Η μετακίνηση θα γίνει με λεωφορείο από Αθήνα με αναχώρηση το απόγευμα της Παρασκευής 7/12 ώστε να μην χρειαστείτε άδεια από τη δουλειά σας. Η διαμονή (δύο διανυκτερεύσεις) θα γίνει στο φιλικό ξενοδοχείο «Liberty» στο Κέντρο του Μεσολογγίου (www.hotelliberty.gr) απέναντι από τον Κήπο των Ηρώων.
Η περιοχή που θα εξερευνήσουμε αποτελεί μία από τις ωραιότερες και περιβαλλοντικά σημαντικότερες περιοχές της χώρας μας. Περιλαμβάνει μία έκταση σχεδόν 200.000 στρεμμάτων, τις λιμνοθάλασσες Μεσολογγίου και Αιτωλικού και ένα εκτεταμένο δίκτυο προστατευόμενων βιοτόπων ανάμεσα στις εκβολές των ποταμών Αχελώου και Ευήνου και το γειτονικό όρος Αράκυνθος. Οι λιμνοθάλασσες χρησιμοποιούνται παραδοσιακά ως ιχθυοτροφεία και αλυκές προσελκύοντας πλήθος πουλιών, ενώ λόφοι, βραχώδεις περιοχές και τα στενά της Κλεισούρας έχουν μεγάλη σημασία για τα αρπακτικά, που φωλιάζουν εκεί.
Τα πιο σημαντικά είδη που αναμένεται να παρατηρήσουμε και να φωτογραφήσουμε στις λιμνοθάλασσες είναι Βαλτόπαπιες και Βαρβάρες, Αργυροπελεκάνοι και Φοινικόπτερα, Λαγγόνα, Τουρλίδα, Καρατζάς, Λεπτόραμφος Γλάρος, Αβοκέτα, Στρειδοφάγος, Αλκυόνη και από αρπακτικά Καλαμόκιρκος, Στικταετός και Ψαραετός.
Στην Κλεισούρα εκτός από τα Όρνια μπορούμε να παρατηρήσουμε αν είμαστε τυχεροί τον ένα και μοναδικό Μαυρόγυπα της περιοχής. Επίσης Κόρακα, Βραχοχελίδονα και Βραχοτσοπανάκους.
Στο δάσος του Φράξου στο Λεσίνι έχουμε την πιθανότητα να παρατηρήσουμε Μεσαίο Δρυοκολάπτη, Νανοδρυοκολάπτη, Δενδροτσοπανάκο Κίσσα και άλλα πιο κοινά είδη (Γαλαζοπαπαδίτσα, Κοκκινολαίμη, Τρυποφράκτη) και τους πανταχού παρόντες Σπίνους.
Η εξόρμηση περιλαμβάνει:

• Παρατήρηση υδρόβιων και παρυδάτιων πουλιών στη λιμνοθάλασσα Κλείσοβα – στις Αλυκές Τουρλίδας και στο ανατολικό Παρατηρητήριο, στη λιμνοθάλασσα του Αιτωλικού και στην ευρύτερη περιοχή των εκβολών του Αχελώου (ανάχωμα και παραλία Λούρου, λιμνοθάλασσα Θολής). Η πληθώρα και η ποικιλία των πουλιών θα σας συναρπάσει!
• Βόλτα στο παραποτάμιο δάσος – Μνημείο της Φύσης του Φράξου στο Λεσίνι. Πρόκειται για προστατευόμενη περιοχή ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς με πλούσια βλάστηση και δυνατότητα παρατήρησης δασικών ειδών πουλιών.
• Παρατήρηση αρπακτικών στο φαράγγι της Κλεισούρας και συμμετοχή στην απελευθέρωση γυπών από τον Φορέα Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου.
• Δυνατότητες φωτογράφησης πανέμορφων τοπίων και άγριας φύσης.
• Βόλτα στο Μεσολόγγι που θα μας αποζημιώσει με τις ταβέρνες του με φρέσκο ψάρι, με ξενάγηση σε χώρους ιδιαίτερου ιστορικού και πολιτιστικού ενδιαφέροντος και τη δυνατότητα να προμηθευτούμε τοπικά προϊόντα (όπως εκλεκτό ντόπιο αλάτι αφρίνα και αυγοτάραχο).

Δείτε το Αναλυτικό Πρόγραμμα της εκδρομής εδώ.
Αν θέλετε να συντροφέψουμε μαζί στην εκδρομή αυτή, να βιώσετε τις ατέλειωτες δυνατότητες που μας προσφέρει το Μεσολόγγι, να συνδυάσετε σε ένα και μοναδικό Σ/Κ την αναψυχή με την απόκτηση γνώσεων και εμπειρίας, να παραβρεθείτε στις απελευθερώσεις, να φωτογραφήσετε ανατολή και ηλιοβασιλέματα, δάσος, λιμνοθάλασσες και σχεδόν 100 είδη πουλιών, συμπληρώστε τώρα τη Δήλωση Συμμετοχής. Θα σας στείλουμε αμέσως πρόσθετες πληροφορίες και τα κόστη.
Για τη συμμετοχή σας επικοινωνείτε άμεσα και με τον υπεύθυνο της εκδρομής Σπύρο Ψύχα στο κινητό 6974 510976 και με μήνυμα στο anima.wildlife@gmail.com
Για καλύτερη ενημέρωσή σας δείτε και την ιστοσελίδα του Φορέα Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου Αιτωλικού www.fdlmes.gr
Για το δάσος του Φράξου στο Λεσίνι δείτε το www.sinidisi.gr/spanio-dasos-fraxou-lesini και το σχετικό βίντεο.

https://www.wild-anima.gr/

Διαβάστε περισσότερα