14 Αφρικανικές χώρες υποχρεώνονται από τη «δημοκρατική» Γαλλία να καταβάλουν Φόρο Αποικίας…

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

Προχθές… περί τους 100 άνθρωποι πνίγηκαν μετά το ναυάγιο σκάφους που

μετέφερε παράνομους μετανάστες ανοικτά των δυτικών ακτών της Λιβύης…

Δεν πνίγηκαν γιατί κανένας δεν τους διέσωσε…

Δολοφονήθηκαν γιατί τους εξώθησαν να ξεκινήσουν…

Δολοφονήθηκαν γιατί οι επαγγελματίες «αντιρατσιστές»

εργάζονται για φθηνό κρέας στις αναπτυγμένες χώρες…

Δολοφονήθηκαν από τους «αντιεθνικιστές» του Σόρος…

Δολοφονήθηκαν από την «πολιτισμένη» δύση

και πρωτίστως τη νεοαποικιοκρατική Γαλλία!

Πόσοι άραγε γνωρίζουν πως η «δημοκρατική» Γαλλία διαχειρίζεται περισσότερα από  500 δισεκατομμύρια δολάρια Αφρικανικών χρημάτων από το Γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών και κανείς δεν μιλάει ή αναδεικνύει –ούτε η σε διατεταγμένη υπηρεσία «αντιρατσιστική» δημοσιογραφία και τα ΜΜΕ– αυτή τη σκοτεινή πλευρά της πάλαι ποτέ Γαλλικής αυτοκρατορίας;

Αυτή η Γαλλική «διαχείριση» επιτρέπει στα αφρικανικά κράτη να έχουν πρόσβαση μόνον στο 15% των δικών τους χρημάτων τους κάθε χρόνο. Εάν χρειάζονται περισσότερο ξένο νόμισμα, συνάλλαγμα, πρέπει να δανείζονται με τιμές και τόκους ελεύθερης αγοράς στο 65% των δικών τους χρημάτων που κρατούνται και χρησιμοποιούνται από το Γαλλικό Δημόσιο Ταμείο, το Γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών.

Στη «μεγάλη ευρωπαϊκή δημοκρατική οικογένεια» του 21ου αιώνα υπάρχει μια χώρα, η Γαλλία του «πνεύματος και του φωτός«, της Μασσαλιώτιδας, που συνεχίζει ανεπιφύλακτα να εκμεταλλεύεται πολλούς αφρικανικούς λαούς, με αποκλειστικό σκοπό το χρηματοπιστωτικό σύστημα με πλήρη παραβίαση του ίδιου του»φιλελεύθερου και δημοκρατικού» Γαλλικού Συντάγματος αλλά και των…

κανόνων του διεθνούς ελεύθερου εμπορίου.

Αυτό το διεστραμμένο σύστημα στην υπηρεσία του υπερεθνικού κεφαλαίου καταγγέλλεται και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά η Γαλλία δεν είναι διατεθειμένη να θέσει τέρμα σε αυτό το αποικιακό σύστημα που προσφέρει κάθε χρόνο ένα θησαυροφυλάκιο περίπου 500 δισεκατομμυρίων δολαρίων που προέρχεται από την Αφρική.

Jaques Chirac: «Οφείλουμε να είμαστε έντιμοι και ν’ αναγνωρίσουμε ότι μεγάλο μέρος του χρήματος των δικών μας τραπεζών προέρχεται από την λειτουργία της οικονομίας στην αφρικανική ήπειρο».

Σήμερα υπάρχουν 14 Αφρικανικές χώρες που εξακολουθούν να υποχρεώνονται από τη «δημοκρατική» Γαλλία να καταβάλουν τον Φόρο Αποικίας.

Σήμερα υπάρχουν 14 Αφρικανικές χώρες που εξακολουθούν να υποχρεώνονται από τη «δημοκρατική» Γαλλία να καταθέτουν το το 85% των συναλλαγματικών διαθεσίμων τους στη Γαλλική Κεντρική Τράπεζα που ελέγχεται από το Υπουργείο Οικονομικών στο Παρίσι κι ανήκει στους Ρότσιλντ.

Το Τόγκο (Δημοκρατία του Τόγκο) κι άλλες 13 Αφρικανικές χώρες υποχρεώνονται να πληρώνουν Αποικιακό Φόρο στη Γαλλία (είδος «χρέους» για την «αποπληρωμή της ανάπτυξής» τους από την εποχή της αποικιοκρατίας).

Οι Αφρικανοί ηγέτες που αρνούνται δολοφονούνται ή ανατρέπονται με γαλλικά πραξικοπήματα.

Η Γαλλία του «πνεύματος και του φωτός» διατηρεί την πλήρη κυριαρχία των εθνικών αποθεμάτων δεκατεσσάρων (14) αφρικανικών χωρών από το 1961:  Μπενίν (πρώην Βασίλειο της Δαχομέης), Μπουρκίνα Φάσο, Γουινέα Μπισσάου, Ακτή Ελεφαντοστού, Μάλι (πρώην Γαλλικό Σουδάν), Νίγηρας, Σενεγάλη, Τόγκο, Καμερούν, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Τσαντ, Κονγκό-Μπραζαβίλ, Ισημερινή Γουινέα και Γκαμπόν.

Οι υπάκουες στη Γαλλία κυβερνήσεις αυτών των 14 Αφρικανικών χωρών υποστηρίζονται με πλουσιοπάροχη ζωή φαραωνικού στυλ, ενώ οι λαοί ζουν την απόλυτη φτώχεια, εξαθλίωση κι απελπισία.

Μιλάμε για χώρες που ο πλουτοπαραγωγικός τους πλούτος, οι πρώτες ύλες που απομυζεί η «πολιτισμένη» δύση ξεπερνάει τον παγκόσμιο πλούτο. Και φυσικά, όπως εμείς στην «δημοκρατική» Ευρωπαϊκή Ένωση απολαμβάνουμε τα οφέλη του ευρώ, σ’ αυτές τις χώρες το νόμισμα που όποιος το κατέχει έχει και την πλήρη υποταγή των χωρών που το χρησιμοποιούν –Αν θες να καταστρέψεις μια χώρα, κατέστρεψε το εθνικό της νόμισμα… Λένιν-, είναι το Γαλλικό Φράγκο (CFA franc), το

Φράγκο Δυτικής Αφρικής και το Φράγκο Κεντρικής Αφρικής.

Μια κοινή νομισματική πολιτική πλήρους εξάρτησης αυτών των χωρών από το Γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών, χωρίς καμία αναφορά ή σχέση σε Κεντρικές Φορολογικές Αρχές όπως η UEMOA – Union Economique et Monétaire Ouest Africaine (Αφρικανική Οικονομική και Νομισματική Ένωση) ή η CEMAC – Economic and Monetary Community of Central Africa (Οικονομική και Νομισματική Κοινότητα της Κεντρικής Αφρικής).

Όλα τα είπε το Μάρτη του 2008 ο Jacques Chirac: «Η Γαλλία χωρίς την Αφρική θα ολίσθεναι στα επίπεδα μιας χώρας του τρίτου κόσμου».

Sécou Touré: «Προτιμούμε την ελευθερία στη φτώχεια, από την πολυτέλεια στη δουλεία»

Όλα ξεκινούν όταν ο Sékou Touré, ηγέτης της Γουινέας και πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας, αποφάσισε το 1958 να εξέλθει από την κατοχή της γαλλικής αποικιοκρατίας και να θέσει το θέμα της Εθνικής Ανεξαρτησίας της πατρίδας του.

Το Παρίσι καλεί τη Γαλλική Διοίκηση της Γουινέας να καταστρέψει σ’ ολόκληρη τη χώρα οτιδήποτε εξέφραζε τα πλεονεκτήματα -σύμφωνα με τους Γάλλους αποικιοκράτες- που αποκτήθηκαν από τη γαλλική κυριαρχία.

Τρεις χιλιάδες Γάλλοι εγκαταλείπουν τη Γουινέα παίρνοντας μαζί τους καθετί που μπορούσε να μεταφερθεί.

Τα σχολεία, οι παιδικοί σταθμοί, τα δημόσια κτίρια, τα νοσοκομεία ισοπεδώθηκαν.

Τα βιβλία, τα φάρμακα, τα αυτοκίνητα, εργαλεία υποδομών κι έρευνας, τα τρακτέρ καταστράφηκαν ή τους αφαίρεσαν τμήματα που ουσιαστικά αχρηστεύτηκαν.

Τα άλογα, τα μουλάρια, οι γελάδες, τα κατσίκια, οι κότες σκοτώθηκαν στα αγροκτήματα.

Τα αποθέματα τροφίμων, όπως στάρι και καλαμπόκι, δώθηκαν στη φωτιά ή δηλητηριάστηκαν.

Εκατομμύρια άνθρωποι δολοφονήθηκαν.

Ο σκοπός αυτής της γαλλικής γενοκτονίας, αυτού του ολοκαυτώματος στη Γουινέα, που κρύβει ή αποσιωπά η ιστοριογραφία, ήταν ένα σαφές μήνυμα προς τις ολιγαρχίες των άλλων αφρικανικών γαλλικών αποικιών να μην διανοηθούν να βαδίσουν στο δρόμο της Ανεξαρτησίας του Sékou Touré.

Πραγματικά καμία άλλη χώρα δεν βρήκε ποτέ το κουράγιο ν’ ακολουθήσει το παράδειγμα του μεγάλου Αφρικανού ηγέτη. Για τις νέες χώρες που θα αποκτούσαν «ανεξαρτησία» ήταν πλέον αναγκαίοι οι συμβιβασμοί και διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία του «πολιτισμού«, τη χώρα της «ελευθερίας και του φωτός«.

Sylvanus Epiphanio Olympio, ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος της Δημοκρατίας του Τόγκο βρήκε τον τρόπο να ηρεμήσει τη γαλλική οργή.

Ο Olympio αρνήθηκε να υπογράψει το Σύμφωνο αποικιοκρατίας που πρότεινε ο Ντε Γκολ, αλλά για να αποφύγει σφαγή και καταστροφές ανάλογες με αυτές στη Γουινέα συμφώνησε ως αντιστάθμισμα να πληρώνει ετήσιο Αποικιακό Φόρο στη Γαλλία, για τα οφέλη που απέκτησε η χώρα τους από τους Γάλλους αποικιοκράτες.

Ο Αποικιακός Φόρος που επέβαλαν οι Γάλλοι το 1963 ισοδυναμούσε με το 40% του προϋπολογισμού της χώρας.

Αυτοί ήταν οι «όροι» της Γαλλίας για να μην καταστρέψει, να μην αφήσει μια χώρα στάχτες πριν «αποχωρήσει».

Έτσι το «ανεξάρτητο» Τόγκο ζούσε τον εφιάλτη της οικονομικής αστάθειας μέχρι ν’ αποφασίσει ο Olympio να εξέλθει από τη νομισματική φυλακή της Γαλλίας, το γαλλικό Φράγκο και να δημιουργήσει το Εθνικό Νόμισμα της χώρας, μοναδική προοπτική να σωθεί ο λαός από τη δυστυχία.

13 Γενάρη 1963, τρείς ημέρες μετά την κυκλοφορία του Εθνικού Νομίσματος του Τόγκο, μια ομάδα στρατιωτικών με την υποστήριξη της Γαλλίας απαγάγει τον εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας και τον δολοφονεί.

Ο λαοπρόβλητος κι εκλεγμένος Αφρικανός ηγέτης πρόεδρος Olympio δολοφονείται από τον λοχία Etienne Gnassingbé, Γάλλο Λεγεωνάριο, που λαμβάνει την αμοιβή των 612 δολαρίων από τη γαλλική πρεσβεία στο Τόγκο.

Το όνειρο του προέδρου Olympio να οικοδομήσει μια χώρα ανεξάρτητη δεν ανταποκρινόταν στη θέληση της Γαλλίας, της «πατρίδας του φωτός και του πολιτισμού«.

Στις 30 Ιούνη 1962 ο Modiba Keita, ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος στο Μάλι (πρώην Γαλλικό Σουδάν) αποφασίζει νε εξέλθει από τη νομισματική φυλακή της Γαλλίας, το γαλλικό Φράγκο που έχει επιβληθεί στις οικονομίες των Αφρικανικών χωρών με την παραχώρηση «ανεξαρτησίας».

Ουσιαστικά ο ηγέτης του Μάλι ήταν προσανατολισμένος σε μια οικονομία με σοσιαλιστικά χαρακτηριστικά, που ήταν σε πλήρη διάσταση με τη πρώην κτήτορα «δημοκρατική» Γαλλία, αλλά παρά τον Αποικιακό Φόρο και τη γαλλική παγίδα του Φράγκο έδινε μια ανάσα ζωής στη χώρα και το λαό της.

Στις 19 Νοέμβρη 1968 κι ο Keita, όπως ο Olympio, ανατρέπεται από τον πραξικοπηματία υπολοχαγό της Λεγεώνας των Ξένων Moussa Traoré.

Η περίοδος της δήθεν αποχώρησης των Γάλλων κι Ευρωπαίων αποικιοκρατών και της «ανεξαρτησίας» των Αφρικανικών χωρών, η Γαλλία χρησιμοποίησε όλους τους φονιάδες της Λεγεώνας των Ξένων για δολοφονικές επιχειρήσεις και πραξικοπήματα εναντίον των νεοεκλεγέντων πρόέδρων στις χώρες που αποκτούσαν μια κάποια «ανεξαρτησία».

Την 1η Γενάρη του 1966 ο Jean-Bedel Bokassa, πρώην Γάλλος Λεγεωνάριος πραγματοποιεί πραξικόπημα εναντίον του David Dacko, του πρώτου προέδρου της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας.

Στις 3 Γενάρη 1966 ο Maurice Yaméogo, ο πρώτος πρόεδρος της «ανεξάρτητης» Άνω Βόλτα, τη σημερινή Μπουρκίνα Φάσο, είναι το νέο θύμα ενός πραξικοπήματος από τον Γάλλο Λεγεωνάριο Avboucar Sangoulé Lamizana, που είχε μια σημαντική πολεμική εμπειρία με τις γαλλικές δυνάμεις στην Ινδονησία και την Αλγερία, όταν αυτές οι χώρες πολεμούσαν για την ανεξαρτησία τους.

Στις 26 Οκτώβρη 1972 ο Mathieu Kérékou, στην ασφάλεια του προέδρου Hubert Maga, του πρώτου προέδρου της Δαχομέης (σημερινού Μπενίν) κάνει πραξικόπημα στη χώρα.

Ο Mathieu Kérékou, συμπτωματικά είχε θητεύσει στις Γαλλικές στρατιωτικές ακαδημίες από το 1968 μέχρι το 1970.

Τα τελευταία 50 χρόνια είχαμε 67 πραξικοπήματα σε 26 Αφρικανικές χώρες. Από αυτές τις χώρες οι 16 ήταν πρώην γαλλικές αποικίες. Αυτό σημαίνει πως το 61% των πραξικοπημάτων στην Αφρική έγιναν σε πρώην γαλλικές αποικίες.

Σήμερα ο πλασιέ εμπόρων όπλων, πρώην υπάλληλος των Ρότσιλντ πρόεδρος Μακρόν παραδίδει μαθήματα «ανθρωπισμού» και «αντιρατσισμού» απέναντι στο φαινόμενο της λαθραίας μετανάστευσης, κυρίως από τις χώρες που καταβάλουν Φόρο Αποικίας στη Γαλλία και γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις στην Αφρική διευκολύνουν τη μετακίνηση των εξαθλιωμένων προς την Ευρώπη.

Βεβαίως ο «αντιρατσιστής» Μακρόν έχει κλειστά τα σύνορα της Γαλλίας προς τους λαθρομετανάστες και θέλει να αποθηκεύονται σε άλλες χώρες, ώστε να μπορεί να διαλέγει τις ειδικότητες που είναι αναγκαίες για τη δική του οικονομία, να μειώσει τις απολαβές των Γάλλων εργαζομένων και τις κοινωνικές κατακτήσεις.

Ο Μακρόν με περίσσιο θράσος έκανε μάλιστα έκκληση «να καταπολεμηθεί ο λαϊκισμός* κι ο εθνικοκυριαρχισμός** που διαδίδεται σαν τη «λέπρα»».

* Για τη μομφή του «λαϊκισμού«, δηλαδή την υποχρέωση της πολιτικής ηγεσίας να ακούει τι θέλει ο λαός, τι ανάγκες έχει ο λαός, η απάντηση βρίσκεται στον Φιόντορ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέφσκι και χρησιμοποιήθηκε από τον καθηγητή Κόντε προσφάτως στην Ιταλική Γερουσία.
Στην ομιλία του ο Φιόντορ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέφσκι προς τιμήν του Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν, τον φιλέλληνα και μεγαλύτερου ποιητή της Ρωσίας στις 8 Ιούνη 1880 στη Μόσχα, στην επίσημη σύνοδο της «Εταιρείας Φίλων της Ρωσικής Λογοτεχνίας», με την ευκαιρία των εγκαινίων του μνημείου του Ρώσου θεατρικού συγγραφέα… για τις «Παλαιές και νέες πολιτικές κατηγορίες»… «Αν ο «λαϊκισμός» είναι η στάση της άρχουσας τάξης να ακούει τις ανάγκες των ανθρώπων αν το «αντι-σύστημα» σημαίνει να επιδιώξει να εισαγάγει ένα νέο σύστημα, το οποίο απομακρύνει τα παλιά προνόμια και τα αγκαλιάσματα εξουσίας, τότε αυτές οι πολιτικές δυνάμεις αξίζουν και τα δύο αυτά προσόντα».

** Εθνικοκυριαρχισμός είναι η νέα μομφή της ευρωπαϊκής «αριστεράς» και δεξιάς σε όσα κόμματα παραμένουν προσηλωμένα στις «παλαιολιθικές» αρχές της Εθνικής Ανεξαρτησίας και Κυριαρχίας, και δεν κατανοούν τη «νέα εποχή» του «Ευρωπαϊκού Πατριωτισμού».  

Βέβαια υπάρχει κι ο αντίλογος. Τον «ευρωπαϊκό πατριωτισμό«, την αντιμετώπιση του «ρατσισμού» και της «ξενοφοβίας«, το «Μαύρο Μέτωπο» (εσχάτως εφεύραν πάρα πολλοί στην Ελλάδα του «αντιεθνικισμού») μπορεί κάλλιστα ν’ αντιμετωπιστεί από το αριστερό, σοσιαλιστικό «Προοδευτικό Μέτωπο» των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων«, του «αντιρατσισμού» που ήδη σχηματίστηκε από τους πρωθυπουργούς της Ελλάδας, της Ισπανίας και της καγκελαρίου της Γερμανίας (η Άνγκελα Μέρκελ συγκυβερνάει με τπους σοσιαλιστές), που συναντήθηκαν στις Βρυξέλλες, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της Ε.Ε. και κατέληξαν σε ένα πλαίσιο συμφωνίας για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής και προσφυγικής κρίσης, ώστε ν’ απομονωθεί η «ακροδεξιά και ξενόφοβη» ιταλική κυβέρνηση που την χαρακτηρίζει η «εθνικοκυριαρχία«.

Κωμικοτραγικό; Το άκρον άωτον του κυνισμού, της αναλγησίας και του σουρεαλισμού…

Ο «αντιεθνικιστής», ο «αντιρατσιστής» υπάλληλος των Ρότσιλντ, ο πλασιέ εμπόρων όπλων και πολυεθνικών ξεπλένεται στην Πνύκα… με τη βοήθεια των ΜΜΕ και της «δημοσιογραφίας», όπου μιλώντας και ελληνικά μας έκανε «περήφανους» ως υπηκόους αποικιών του λέγοντας: «Εδώ, οι Αθηναίοι επινόησαν την Δημοκρατία…«.

Η σημερινή Γαλλία, ότι πιο χυδαίο και απάνθρωπο στον αιώνα μας που ξεπερνάει σε κυνισμό όλους τους ιμπεριαλιστές με «Φόρο Αποικίας» λόγω της προσφοράς της στον εκπολιτισμό απολίτιστων λαών…

Ο «πολιτισμένος» μακελάρης νομίζει πως με τον έλεγχο των ΜΜΕ και της δημοσιογραφίας μπορεί ν’ αλλάξει την ιστορία. Να ξεχάσουν οι λαοί τη Γαλλία κτήτορα της Συρίας -που νομίζει ότι θα επανέλθει στη χώρα των Σελευκιδών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τα δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς που έσπειρε σε κάθε γωνιά του πλανήτη, το Εγιαλέτι του Αλγερίου με τις πυρηνικές δοκιμές σε πειραματόζωα «απολίτιστους» Αλγερινούς…

Ε… ΟΧΙ! Δεν έχουμε υποστεί όλοι τη λοβοτομή…

«Ο Χίτλερ επέστρεψε. Χωρίς σβάστικες και μουστακάκι…

Ομιλεί τη γαλλική, την αγγλική, τη γερμανική…
αγγλική κι επαναλαμβάνει πως “μας το ζητεί η Ευρώπη”.

Καταδικάζει τις τραγωδίες του παρελθόντος,

για να νομιμοποιήσει τις οικονομικές γενοκτονίες που επιτελεί,

πάντα στο όνομα της αγοράς και της ελεύθερης μετακίνησης…»

Η διαχρονική πληρωμένη απάντηση στους επαγγελματίες «αντιρατσιστές» είναι του Samora Machel… επαναστάτης, κομμουνιστής κι αντιιμπεριαλιστής… και σήμερα με το λατρεία υπέρ της «μετανάστευσης» από μέρους της ιμπεριαλιστικής «αριστεράς», επίκαιρος όσο ποτέ:
«Το φαινόμενο της μετανάστευσης, στη διάρκεια των αιώνων, πάντα χρησίμευσε στους ισχυρούς για να αποδυναμώσουν τους καταπιεσμένους, με ενθάρρυνση της πειθούς ή με πράξεις βίας.
Δεν είναι Διεθνιστική Αλληλεγγύη η προσέλκυση των λαών μας αλλού, αλλά στη δημιουργία συνθηκών πάλης για να καταστεί αυτή η γη βιώσιμη, αυτόνομη, εθνικά κυρίαρχη.
Οι δυτικοί μας λένε:  «Η γη σας είναι αφανισμένη, φτωχή, φύγετε!» ενώ αυτοί λεηλατούν πόρους κι αξιοπρέπεια και να υποδουλώνουν τους αλλοδαπούς στις χώρες τους.
Η μετανάστευση ήταν πρώτα ένα όπλο των αποικιοκρατών. Σήμερα είναι όπλο του καπιταλισμού.
Με τον μύθο της μετανάστευσης στο κεφάλι μας, ο αγώνας μας δεν θα είχε ποτέ γεννηθεί, δεν θα κερδίζαμε την εθνική μας κυριαρχία.
Η μετανάστευση, η εγκατάλειψη της γης σου, είναι το πρώτο εμπόδιο στην Επανάσταση. Ο τελευταίος δρόμος του ιμπεριαλισμού.» (βλ. Samora Machel… η μετανάστευση είναι το πρώτο εμπόδιο στην Επανάσταση).

* Τώρα κατάλαβες γιατί χρειαζόμαστε «ανοιχτά σύνορα» και «αντιρατσισμό με αντιεθνικισμό»;

Αν η Αντίσταση στο υπερεθνικό κεφάλαιο χαρακτηρίζεται «ρατσισμός, ξενοφοβία, ομοφοβία»… δεν υπηρετούμε τη «Ριζοσπαστική αριστερά»… “Radical chic” στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού…

** Δευτέρα 9 Ιούλη… «Ο Θεός να σε προστατεύει… Ω Συρία»…, η Συρία των Σελευκιδών του Μεγάλου Αλεξάνδρου που δεν υποτάχθηκε, που οι πόρτες της Δαμασκού δεν έπεσαν!

Η Συρία δεν καταβάλει και δεν θα καταβάλει ΠΟΤΕ «Φόρο Αποικίας«.

AΠΟ ΤΟ «PRESS-GR«

Διαβάστε περισσότερα

Αυτοί που θα «αξιοποιούσαν» τη δημόσια περιουσία…

 

Αντί να κάνει ανοικτό διαγωνισμό, η κυβέρνηση διαπραγματευόταν απευθείας με αγοραστή και του πούλησε την 20ετή εκμετάλλευση του «Ελ. Βενιζέλος» για μόλις €484 εκατ. Οταν η ΕΕ ανέπεμψε τη συμφωνία, ο αγοραστής δέχτηκε να πληρώσει €1,1 δισ.! Τι είδους διαπραγμάτευση έκαναν; Το παράδειγμα της Fraport και τα ερωτήματα για την Αττική Οδό Πηγή: Protagon.gr

Αντί να κάνει ανοικτό διαγωνισμό, η κυβέρνηση διαπραγματευόταν απευθείας με αγοραστή και του πούλησε την 20ετή εκμετάλλευση του «Ελ. Βενιζέλος» για μόλις €484 εκατ. Οταν η ΕΕ ανέπεμψε τη συμφωνία, ο αγοραστής δέχτηκε να πληρώσει €1,1 δισ.! Τι είδους διαπραγμάτευση έκαναν; Το παράδειγμα της Fraport και τα ερωτήματα για την Αττική Οδό Πηγή: Protagon.gr

Αντί να κάνει ανοικτό διαγωνισμό, η κυβέρνηση διαπραγματευόταν απευθείας με αγοραστή και του πούλησε την 20ετή εκμετάλλευση του «Ελ. Βενιζέλος» για μόλις €484 εκατ. Οταν η ΕΕ ανέπεμψε τη συμφωνία, ο αγοραστής δέχτηκε να πληρώσει €1,1 δισ.! Τι είδους διαπραγμάτευση έκαναν; Το παράδειγμα της Fraport και τα ερωτήματα για την Αττική Οδό Πηγή: Protagon.gr

 

 

Γιώργος Στρατόπουλος 

O Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών

Η ελληνική κυβέρνηση, αντί να προκηρύξει διεθνή πλειοδοτικό διαγωνισμό, αποφάσισε να πουλήσει απευθείας την 20ετή παραχώρηση της εκμετάλλευσης του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών αντί 484 εκατ.€. Επενέβησαν οι Βρυξέλλες, «μάλωσαν» την Αθήνα για την απευθείας πώληση και ανέβασαν το τίμημα κατά 127%. Και  ο αγοραστής συμφώνησε να προσφέρει 1,1 δισ. € (1,3 δισ. € με τον ΦΠΑ). Ο ίδιος αγοραστής, από τον οποίο η κυβέρνησή μας κατάφερε να αποσπάσει 484 εκατ.€ κατόπιν δωδεκάμηνης διαπραγμάτευσης!
Είμαστε, λοιπόν, κατά 600 εκατ. € πλουσιότεροι ή χρωστάμε 600 εκατ.€ λιγότερα και αυτό είναι ευχάριστο. Είναι, όμως, και αφορμή προβληματισμού: ποιος υπερασπίστηκε το δημόσιο συμφέρον των Ελλήνων, η Αθήνα ή οι Βρυξέλλες;

Το ελληνικό Δημόσιο κατέχει το 55% των μετοχών του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών (ΔΑΑ). Έναντι οικονομικού ανταλλάγματος έχει παραχωρήσει στον έτερο μέτοχο (καναδικό fund), τη διαχείριση και τα έσοδα από την εκμετάλλευση του ΔΑΑ μέχρι το 2026. Το επίδικο τώρα είναι η παραχώρηση της εκμετάλλευσης του ΔΑΑ για τα επόμενα 20 χρόνια, μέχρι το 2046.
Το ΤΑΙΠΕΔ ξεκίνησε διαπραγμάτευση με τους καναδούς μετόχους για το τίμημα της παραχώρησης το φθινόπωρο του 2016. Η διαπραγμάτευση κατέληξε το Σεπτέμβριο του 2017 στο ποσό των 484 εκατ.€ και στις 30/9/2017 υπογράφηκε η σύμβαση από τον υπουργό Οικονομικών εδώ.
Η συμφωνία στάλθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού (DG COMP) για έγκριση. Η DG COMP θεώρησε το τίμημα πολύ χαμηλό και, τελικά, τον Ιούνιο του 2018 ο υποψήφιος αγοραστής συναίνεσε να καταβάλει υπερδιπλάσιο τίμημα 1,1 δισ.€  (+127%) εδώ.
Η απόκλιση είναι τόσο μεγάλη, που καθιστά πολύ προβληματική την αρχική συμφωνία. Το τίμημα  ήταν εξόφθαλμα χαμηλό. Το αποδεικνύει το γεγονός ότι ο ίδιος αγοραστής, λίγους μήνες αργότερα, συμφώνησε να καταβάλει υπερδιπλάσιο ποσόν. Αποδεικνύεται όμως και από το γεγονός ότι η πίεση για καλύτερο τίμημα  δεν προήλθε από «κοράκια» των αγορών που κερδοσκοπούν αλλά από γραφειοκράτες, κοινοτικούς υπαλλήλους της DG COMP χωρίς κανένα ίδιο συμφέρον. Δουλειά τους ήταν να ελέγξουν αν η συναλλαγή τηρούσε  τους κανόνες του ανταγωνισμού χωρίς να υπεισέρχεται κάποιου είδους «κρατική βοήθεια» προς κάποια εταιρεία. Τέτοιου είδους πρακτικές μπορεί να συναντήσει κανείς σε περιπτώσεις ΔΕΚΟ, όπως ο ΟΣΕ παλαιότερα, αλλά σίγουρα η Ελληνική Δημοκρατία δεν είχε  λόγο να ευνοήσει ένα καναδικό fund.
Προσωπικά, απεχθάνομαι την εύκολη ταμπελίτσα «ξεπούλημα». Και παραπέμπω όσους αναζητούν ύποπτες συναλλαγές πίσω από το αρχικό τίμημα, να ανατρέξουν στο αποτέλεσμα του διαγωνισμού για τα Περιφερειακά Αεροδρόμια (11/2014). Το τίμημα του πλειοδότη (Fraport) ήταν μια εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη: 1,23 δισ.€! Οι άλλες δύο κοινοπραξίες πρόσφεραν 960 και 800 εκατ. € αντίστοιχα, ενώ η ελάχιστη αποτίμηση από τους συμβούλους του διαγωνισμού (PWC και  Citibank), ήταν 350 εκατ.€. Αν κάποιος σήμερα στο ΤΑΙΠΕΔ «χτυπάει το κεφάλι του» που αποδέχτηκε πολύ χαμηλό τίμημα για το «Ελ. Βενιζέλος», κάποιος άλλος στην Fraport «κλαίει» 250 εκατ.€. Διότι θα κέρδιζε το διαγωνισμό για τα Περιφερειακά Αεροδρόμια και με 250 εκατ.€ λιγότερα. Αλλά, έτσι είναι οι διεθνείς διαγωνισμοί, ειδικά για περιουσιακά στοιχεία που ως «μοναδικά» δεν έχουν σταθερό μέτρο σύγκρισης και αποτίμησης.
Στις απευθείας διαπραγματεύσεις βέβαια, τα πράγματα διαφέρουν. Και ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ, κ. Ξενόφος¹ δικαιολογεί το πολύ χαμηλό αρχικό τίμημα (σύμφωνα με την «Καθημερινή», που μίλησε μαζί του, εδώ) ως εξής:  η μεταβολή αποδίδεται αποκλειστικά στο γεγονός ότι τα μεγέθη και οι αριθμοί που βασίστηκε η αρχική συμφωνία, ήταν εκείνα του τέλους του 2015. Η βάση, επομένως, υπολογισμού ήταν δυσμενέστερη και γι’ αυτό συμπεριέλαβε ένα υψηλό προεξοφλητικό επιτόκιο, ανάλογο με τα επίπεδα εκείνης της εποχής. Μάλιστα το φθινόπωρο του 2016, που ξεκίνησε η διαπραγμάτευση ΔΑΑ-ΤΑΙΠΕΔ, το 10ετές ομόλογο του ελληνικού Δημοσίου είχε απόδοση άνω του 8%.
Τα απολύτως καλόπιστα ερωτήματα, λοιπόν, είναι:

• τι άλλαξε στους 8 μήνες που μεσολάβησαν από την υπογραφή της σύμβασης μέχρι τον υπερδιπλασιασμό του τιμήματος από την DG COMP;
• γιατί μια συμφωνία που έκλεισε το καλοκαίρι το 2017 βασίστηκε σε νούμερα του 2015;

Η επιβατική κίνηση: Το φθινόπωρο του 2016 –κατά τον πρόεδρο τότε ξεκίνησε η διαπραγμάτευση ΔΑΑ-ΤΑΙΠΕΔ – γνωρίζαμε ότι η επιβατική κίνηση του ΔΑΑ από 12,5 εκατ. το 2013 είχε εκτιναχθεί σε 18 εκατ. το 2015 και στο 9μηνο του 2016 ήταν αυξημένη κατά 11%, άρα με σιγουριά το 2016 θα έκλεινε στα 20 εκατ. επιβατών. Πριν από την υπογραφή της σύμβασης, καλοκαίρι του 2017, η τάση στο 7μηνο έδειχνε ότι και το 2017 η κίνηση θα αυξανόταν κατά 9% πλησιάζοντας τους 22 εκατ. επιβάτες. Τι ακριβώς δεν γνώριζε το ΤΑΙΠΕΔ σχετικά με τη δυναμική αυξητική τάση της επιβατικής κίνησης του Ελ. Βενιζέλος;

Το προεξοφλητικό επιτόκιο είναι πολύ κρίσιμος παράγοντας για την αποτίμηση της αξίας τέτοιων συμβάσεων. Υπολογίζει την παρούσα αξία των μελλοντικών (προσδοκώμενων) χρηματοροών. Το προεξοφλητικό επιτόκιο λειτουργεί όπως οι αποδόσεις των ομολόγων: ένα 20ετές ομόλογο του ελληνικού δημοσίου αξίζει 100€, αν έχει απόδοση 4% αλλά μπορεί να αξίζει μόλις 50€, αν η απόδοση του εκτιναχθεί στο 10%. Δηλαδή, η παρούσα αξία του ομολόγου περιορίζεται στο μισό, αν προεξοφλήσουμε τις μελλοντικές χρηματοροές ζητώντας απόδοση 10% αντί για 4%.
Είναι απολύτως θεμιτό να ανατρέχει κανείς στις αποδόσεις των κρατικών ομολόγων, αναζητώντας ένα προεξοφλητικό επιτόκιο αναφοράς. Ποια απόδοση όμως; Το 15% του καλοκαιριού του 2015, το 8% του καλοκαιριού του 2016, το 7% του φθινοπώρου του 2016 ή το 5,5% του Ιουνίου του 2017;

Τίποτα απ’ όλα αυτά, μας λέει η περίπτωση της Fraport. Διότι όχι μόνον έδωσε μια εντυπωσιακά ελκυστική προσφορά το Δεκέμβριο 2014, τετραπλάσια από το ελάχιστο τίμημα που υπολόγιζαν οι σύμβουλοι του διαγωνισμού, αλλά -κι αυτό ήταν το πιο ενδιαφέρον- δεν δείλιασε  ούτε στις πιο σκοτεινές στιγμές μας, το καλοκαίρι του 2015, όταν το ρίσκο της χώρας και οι αποδόσεις των ομολόγων είχαν απογειωθεί. Κι ενώ η νεοεκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση δήλωνε προς πάσα κατεύθυνση πως δεν θα τηρούσε τη συμφωνία παραχώρησης των Περιφερειακών Αεροδρομίων, άρα η Fraport είχε την ευκαιρία να αποσυρθεί, εκείνη δεν αποσύρθηκε. Γιατί επένδυε στο τουριστικό προϊόν της χώρας. Αυτό που αγόραζε δεν συνδεόταν με το ρίσκο του ελληνικού Δημοσίου ούτε καν με το νόμισμα της χώρας. Γι’ αυτό στους υπολογισμούς της δεν χρησιμοποιούσε τα υψηλά προεξοφλητικά επιτόκια που σχετίζονταν με το κόστος δανεισμού του ελληνικού Δημοσίου.
Παρόμοια είναι και η περίπτωση του «Ελ. Βενιζέλος». Τα μελλοντικά έσοδα από την εκμετάλλευση του αεροδρομίου Αθηνών εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το τουριστικό προϊόν της χώρας. Και μόνο από έναν ανοικτό διεθνή διαγωνισμό θα μπορούσαμε να μάθουμε το κατάλληλο προεξοφλητικό επιτόκιο, πόσο αποτιμά, δηλαδή, η αγορά την αξία της σύμβασης παραχώρησης. Αλλά ανοικτός διεθνής διαγωνισμός δεν έγινε. Αυτή ήταν άλλωστε και η βασική ένσταση της DG COMP προς την ελληνική κυβέρνηση που επέλεξε την οδό της απευθείας διαπραγμάτευσης με το καναδικό fund! Διαπραγμάτευση που, εκ του αποτελέσματος, κρίνεται τουλάχιστον ατυχής, αφού  απολύτως λανθασμένα αποτίμησε την ελληνική περιουσία σε ευτελιστική τιμή. Αυτό, προφανώς, ο αγοραστής το γνώριζε, γι΄αυτό και  μετά την παρέμβαση της DG COMP συναίνεσε σε υπερδιπλάσιο τίμημα.
ΔΑΑ & Περιφερειακά Αεροδρόμια είναι δύο περιπτώσεις αξιοποίησης δημόσιας περιουσίας από διαφορετικές κυβερνήσεις αλλά με κοινά χαρακτηριστικά. Και στις δυο περιπτώσεις πρόκειται για  παραχωρήσεις εκμετάλλευσης αεροδρομίων της χώρας. Γι’ αυτό επιτρέπονται συγκρίσεις.
Το πρώτο δυσάρεστο εύρημα της σύγκρισης είναι ότι οι πολιτικοί σχηματισμοί που έστηναν αγώνες εναντίον των ιδιωτικοποιήσεων και «του ξεπουλήματος», όπως έλεγαν, της δημόσιας περιουσίας, ως διαχειριστές και πωλητές υπολείπονται πολύ –πάρα πολύ!- σε όρους τιμήματος και σε όρους διαδικασιών.

Η Αττική Οδός

Πώς θα κρίνατε μια κυβέρνηση που, θέλοντας να ανανεώσει το στόλο των κρατικών αυτοκινήτων, αναθέτει τη μελέτη για τις τεχνικές προδιαγραφές των οχημάτων στην αυτοκινητοβιομηχανία ΧΧΧ;
Άστοχο, αν όχι ύποπτο! Διότι υπάρχει κίνδυνος η εταιρεία, μέσω της μελέτης, να διαμορφώσει το διαγωνισμό με τρόπο, ώστε η ίδια να αποκτήσει προβάδισμα στην προμήθεια των οχημάτων.
Κι όμως, αυτό ακριβώς κάνει η κυβέρνησή μας με την επέκταση της Αττικής Οδού. Τα σχέδια για την κατασκευή ελεύθερης λεωφόρου Ελευσίνας-Σταυρού-Αεροδροµίου Σπάτων και ∆υτικής Περιφερειακής Λεωφόρου Υμηττού υπάρχουν εδώ και πολλά χρόνια. Και η κοινοπραξία που εκμεταλλεύεται την Αττική Οδό, ευλόγως, εδώ και χρόνια, επιδιώκει να αναλάβει το έργο της επέκτασης.
Γι’ αυτόν, ακριβώς, το λόγο είναι άστοχο να αναθέτει το Δημόσιο στην κοινοπραξία της Αττικής Οδού τη σύνταξη της μελέτης, πάνω στην οποία θα στηριχθεί ο σχετικός μειοδοτικός διαγωνισμός το 2019 εδώ και εδώ. Διότι θα φέρει την κοινοπραξία σε δεσπόζουσα θέση, όπως στο παράδειγμα με την αυτοκινητοβιομηχανία. Σημειώστε, ακόμη, την πιθανότητα να μη διενεργηθεί καν μειοδοτικός διαγωνισμός. Διότι το υπουργείο εξετάζει, λέει (εδώ), την παράταση των συμβάσεων παραχώρησης των οδικών αξόνων, συμπεριλαμβανομένης της Αττικής Οδού, με αντάλλαγμα την κατασκευή των επεκτάσεων χωρίς επιβάρυνση του Δημοσίου. Απευθείας ανάθεση, δηλαδή, η οποία θα βασιστεί σε μελέτη που θα έχει συντάξει η ίδια η  κοινοπραξία της Αττικής Οδού! Και το μόνο πιθανό εμπόδιο σε μια τέτοια εξέλιξη, ενδεχομένως, είναι η DG COMP.
Στην εν λόγω κοινοπραξία συγκεντρώνεται η κατασκευαστική ελίτ της χώρας και είναι αρκετά  πιθανό «να πάρει τη δουλειά» πανάξια,  όπως πήραν και οι Καναδοί  την επέκταση της παραχώρησης  του ΔΑΑ. Αλλά, όπως και στην περίπτωση του ΔΑΑ, η βελτιστοποίηση των συμφερόντων του Δημοσίου συναρτάται με κρίσιμο τρόπο από τη διαδικασία δημοπράτησης. Και στην περίπτωση των επεκτάσεων της Αττικής Οδού δεν ξεκινήσαμε καλά.
Τέλος, ένα σχόλιο για την αμοιβή του μελετητή. Η κοινοπραξία αντί μετρητών θα λάβει διετή παράταση (2025-2026) εκμετάλλευσης της Αττικής Οδού. Με όρους 2016 η διετής παραχώρηση της Αττικής Οδού αντιστοιχεί σε προ φόρων κέρδη 128 εκατ.€ και μετά φόρων κέρδη 88 εκατ.€. Με την υποσημείωση ότι, κατά πάσα πιθανότητα, λόγω αυξημένης κίνησης τα κέρδη των ετών 2025 & 2026 θα είναι αρκετά υψηλότερα, η διετής παραχώρηση αντιστοιχεί σε 128 εκατ.€! Δηλαδή η αμοιβή για τη μελέτη είναι 128 εκατ.€ προ φόρων. Το ποσό αυτό, σύμφωνα με παράγοντες της αγοράς, είναι πολύ υψηλότερο του εύλογου κόστους  παρόμοιων μελετών.
Ετσι, εκείνοι που, όντας στην αντιπολίτευση, θα έληγαν πρόωρα τη σύμβαση παραχώρησης της Αττικής Οδού, τώρα, όντας κυβέρνηση, προχωρούν σε διετή παράταση της εκμετάλλευσης με απευθείας ανάθεση! Η αναντιστοιχία λόγων και πράξεων είναι πια γραφική, αλλά ας μείνουμε στο δημόσιο συμφέρον, όπου η μάχη είναι μία. Η συνεχής προσπάθεια για μεγαλύτερη θεσμική θωράκιση & διαφάνεια. Μια μάχη που δεν μπορεί να κερδηθεί από εκείνους που συστηματικά υπονομεύουν τους θεσμούς και τις ανεξάρτητες αρχές.
Αυτά σκέφτηκα, ακούγοντας τον Πρωθυπουργό στο Ζάππειο να λέει: «Πάνο, έχουμε να δώσουμε ακόμη πολλές μάχες για να καθαρίσουμε τη χώρα από την διαφθορά»!
¹ Ο κ. Ξενόφος ανέλαβε πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ στις 6/11/17 (2 μήνες μετά την υπογραφή της σχετικής σύμβασης)

 Πηγή: Protagon.gr

Διαβάστε περισσότερα

Αυστρία: 12 εργάσιμες ώρες την ημέρα – 60 την εβδο­μά­δα.

Eνα­ντί­ον των σχε­δί­ων της κυ­βέρ­νη­σης να πα­ρα­τα­θεί η ερ­γά­σι­μη ημέρα έως και στις 12 ώρες δια­δή­λω­σαν 80.000 άν­θρω­ποι στους δρό­μους της Βιέ­νης το Σάβ­βα­το
«Θα αντι­στα­θού­με σε αυτό με όλα τα μέσα που έχου­με στη διά­θε­σή μας», τό­νι­σε ο Βόλφ­γκανγκ Κά­τσιαν, πρό­ε­δρος της γε­νι­κής συ­νο­μο­σπον­δί­ας συν­δι­κά­των της Αυ­στρί­ας, ενώ­πιον των συ­γκε­ντρω­μέ­νων.
Ο Κά­τσιαν απαί­τη­σε η κυ­βέρ­νη­ση να θέσει σε δη­μο­ψή­φι­σμα τη θέ­σπι­ση του δω­δε­κά­ω­ρου και κατά συ­νέ­πεια την επέ­κτα­ση των ερ­γά­σι­μων ωρών της εβδο­μά­δας έως και στις 60 ώρες.
Η νέα δεξιά κυ­βέρ­νη­ση συ­να­σπι­σμού της Αυ­στρί­ας ετοι­μά­ζε­ται να χα­λα­ρώ­σει το νο­μι­κό πλαί­σιο για την απα­σχό­λη­ση, ώστε οι ερ­γα­ζό­με­νοι να μπο­ρούν να απα­σχο­λού­νται έως και για 12 ώρες την ημέρα, ή 60 την εβδο­μά­δα, κί­νη­ση στην οποία τα συν­δι­κά­τα προ­βάλ­λουν σφο­δρή αντί­στα­ση.
Έπει­τα από μια τε­τα­μέ­νη διέ­νε­ξη για τους λό­γους που ένας ερ­γα­ζό­με­νος ή μια ερ­γα­ζό­με­νη πρέ­πει να επι­κα­λεί­ται εάν αρ­νεί­ται να ερ­γα­στεί για πάνω από 10 ώρες την ημέρα, η κυ­βέρ­νη­ση του συ­ντη­ρη­τι­κού Λαϊ­κού Κόμ­μα­τος (ÖVP) και του ακρο­δε­ξιού κόμ­μα­τος των Ελεύ­θε­ρων (FPÖ) ανα­γκά­στη­κε να υπα­να­χω­ρή­σει και δια­βε­βαί­ω­σε ότι οι ερ­γα­ζό­με­νοι δεν χρειά­ζο­νται να εξη­γούν γιατί αρ­νού­νται να ερ­γα­στούν υπε­ρω­ρια­κά.
Ο νόμος που προ­βλέ­πει την αύ­ξη­ση των ερ­γα­σί­μων ωρών ανα­μέ­νε­ται να εγκρι­θεί από το κοι­νο­βού­λιο της Αυ­στρί­ας την Πέμ­πτη.

Διαβάστε περισσότερα

Σαλβαδόρ Αγέντε – H αέναη τραγωδία των καλών προθέσεων

Κατιούσα

 

Η θυσία του Αγιέντε και η τραγωδία του χιλιάνικου λαού απέδειξε με ιδιαίτερα εμφατικό τρόπο ότι η άρχουσα τάξη ποτέ δεν παραχωρεί εθελοντικά την εξουσία της, ή για την ακρίβεια την πηγή της εξουσίας της, δηλαδή την κατοχή των μέσων παραγωγής

 

Συμπληρώνονται 110 χρόνια από τη γέννηση του Σαλβαδόρ Αγιέντε Γκόσενς, ενός μάρτυρα και τραγικού ήρωα του λαϊκού κινήματος της πατρίδας του και ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής. Αποστάτης της τάξης του, ασπάστηκε τη σοσιαλιστική ιδεολογία και από νωρίς συμμάχησε με τους κομμουνιστές, συμμαχία που αργότερα επρόκειτο να οδηγήσει την περίφημη Ουνιδάδ Ποπουλάρ στην εξουσία. Η κυβέρνηση προώθησε πολύ σημαντικές μεταρρυθμίσεις προς όφελους του λαού, αντιμετωπίζοντας εξαρχής λυσσαλέο πόλεμο, τόσο από την ντόπια αντίδραση όσο και από τους ιμπεριαλιστές, κυρίως των ΗΠΑ. Η εμμονή της στο σεβασμό της αστικής νομιμότητας, την οποία φυσικά οι αντίπαλοί της δεν είχαν κανένα σκοπό να τηρήσουν, συνέβαλε σημαντικά στην εκδήλωση και την επιτυχία του πραξικοπήματος Πινοσέτ το Σεπτέμβρη του 1973, που βύθισε τη χώρα για δεκαετίες στο σκοτάδι μιας από τις στυγνότερες δικτατορίες της αμερικανικής ηπείρου.

O Σαλβαδόρ Αγιέντε κάτω από αφίσα του Σοσιαλιστικού Κόμματος σε νεαρότερη ηλικία

Ο Αγιέντε γεννήθηκε στην παραθαλάσσια πόλη Βαλπαραΐσο, ως ένα από τα έξι παιδιά του δημοσίου υπαλλήλου Σαλβαδόρ Αγιέντε Κάστρο, βασκικής καταγωγής και της Λάουρα Γκόσενς, κόρης Βέλγου μετανάστη. Η μεσοαστική οικογένειά του είχε παραδόσεις στο φιλελεύθερο και προοδευτικό κίνημα της Χιλής, ενώ συνδεόταν και με τον ελευθεροτεκτονισμό, τον οποίο αργότερα ασπάστηκε κι ο ίδιος ο Αγιέντε. Σπούδασε ιατρική και στη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων ξεκίνησε να δραστηριοποιείται πολιτικά. Συμμετείχε σε διαμαρτυρίες κατά της στρατιωτικής δικτατορίας του Κάρλος Ιμπάνιες και έγινε αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Χιλιανών ποιητών. Συνελήφθη κατά τη διάρκεια αντιδικτατορικής εξέγερσης κι αργότερα απελευθερώθηκε. Μετά από αυτό έγινε γραμματέας περιοχής Βαλπαραΐσο του νεοσύστατου Σοσιαλιστικού Κόμματος. Μετά το τέλος της δικτατορίας, εξελέγη βουλευτής του ΣΚ το 1937 και ένα χρόνο μετά έγινε υπουργός υγείας στην κυβέρνηση Λαϊκού Μετώπου του Πέδρο Αγκίρε Σέρδα για δύο χρόνια. Στις εκλογές του 1945 εξελέγη γερουσιαστής στη γενέτειρά του.
Το 1952 ήταν για πρώτη φορά προεδρικός υποψήφιος, εκδιώχθηκε όμως από το ίδιο του το κόμμα, λόγω της συνεργασίας του με τους εκτός νόμου τότε κομμουνιστές. Έξι χρόνια αργότερα η συνεργασία επισημοποιήθηκε καθώς το ΚΚ ξανάγινε νόμιμο, κι ο Αγιέντε έχασε με μικρή διαφορά από το δεξιό υποψήφιο Χόρχε Αλεσάντρι Ροντρίγκεζ, ενώ ήττα υπέστη και το 1964 από τον χριστιανοδημοκράτη Εντουάρντο Φρέι, τον οποίο την τελευταία στιγμή στήριξαν και τα συντηρητικά κόμματα για να αποτρέψουν την άνοδο του Αγιέντε.

Με τον Πάμπλο Νερούντα θρηνούν για το θάνατο του Στάλιν 1953

Ως πρόεδρος της γερουσίας παρείχε την προσωπική του προστασία στους επιζήσαντες του αντάρτικου σώματος του Τσε Γκεβάρα στη Βολιβία, μετά τη δολοφονία του μεγάλου επαναστάτη, ενέργεια για την οποία το 1968 απαιτήθηκε η παραίτησή του από τους αντιπάλους του. Το 1969 συγκροτείται η Ουνιδάδ Ποπουλάρ (Λαϊκή Ενότητα), ένας συνασπισμός σοσιαλιστών, κομμουνιστών και μικρότερων αριστερών κομμάτων που στις εκλογές του 1970 αποσπά με υποψήφιο πρόεδρο τον Αγιέντε το 36,3% των ψήφων, με μικρή διαφορά από τον συντηρητικό Αλεσάντρι. Καθώς κανένας από από τους υποψήψιους δεν απέσπασε την απόλυτη πλειοψηφία, η απόφαση για την εκλογή έπεφτε στο κοινοβούλιο.
Δυο μέρες πριν την ψηφοφορία, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελεί του χιλιανού στρατού, Ρενέ Σνάιντερ τραυματίστηκε βαριά σε απόπειρα απαγωγής που χρηματοδοτήθηκε και από τη CIA, και ξεψύχησε μια μέρα αργότερα. Η κατακραυγή για τη δολοφονία οδήγησε τους Χριστιανοδημοκράτες σε στήριξη του Αγιέντε, που απέσπασε 153 ψήφους έναντι 35 του Αλεσάντρι, έναντι της απόσπασης δέκα συνταγματικών προσθηκών σε φιλελεύθερη κατεύθυνση. Η στάση των χριστιανοδημοκρατών προκάλεσε την αντίδραση των αδελφών κομμάτων στη Δύση, ιδιαίτερα του γερμανικού χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, ενώ ο πρέσβης των ΗΠΑ στη Χιλή ονόμασε τους πολιτικούς αντιπάλους “ανόητους, ανοργάνωτους και αφελείς”. Πριν αναλάβει το αξίωμά του στις 3ης Νοέμβρη 1970, σημειώθηκε δολοφονική απόπειρα εναντίον του.
Επίκεντρο της οικονομικής του πολιτικής ήταν η χωρίς αποζημίωση κρατικοποίηση του ορυκτού πλούτου, ιδιαίτερα του χαλκού, η απαλλοτρίωση της ιδιοκτησίας ξένων επιχειρήσεων και τραπεζών και η αναδιανομή 20.000 τχλμ γης από μεγαλοϊδιοκτήτες σε αγρότες και συνεταιρισμούς. Κρατικοποιήθηκαν επίσης τα ανθρακωρυχεία και η υφαντουργία της χώρας. Καθιερώθηκαν επίσης σταθερές τιμές ενοικίων και βασικών ειδών διατροφής, ενώ διευρύνθηκε η δωρέαν παιδία και ιατραφαρμακευτική περίθαλψη. Εμβληματικό μέτρο σε αυτή την κατεύθυνση ήταν η καθημερινή παροχή μισού λίτρου γάλακτος σε κάθε μαθητή. Η πολιτική αυτή οδήγησε σε αύξηση της ανάπτυξης και των μισθών, με το ΑΕΠ το 1971 να αυξάνεται κατά 9%.

Με το Φιντέλ Κάστρο

Σύντομα η πολεμική των μεγαλοεπιχειρηματιών, το μποϋκοτάζ της χιλιανής οικονομίας από τις ΗΠΑ κι άλλα δυτικά κράτη και η εκτεταμένη δραστηριότητα πρακτόρων της CIA στα πλαίσια της επιχείρησης FUBELT που θα προετοίμαζε στρατιωτικό πραξικόπημα, οδήγησαν τη χώρα σε οικονομική κρίση. Προϊόντα άρχισαν να εξαφανίζονται από τα ράφια, τροφοδοτώντας τη μαύρη αγορά κι ο πληθωρισμός κάλπαζε. Το 1971 μετά τη δολοφονία του πρώην υπουργού Εδμούνδο Ζούγιοβιτς που αποδόθηκε σε ακροαριστερή οργάνωση, οι Χριστιανοδημοκράτες βρήκαν αφορμή να αποσύρουν τη στήριξή τους από τον Αγιέντε και ενώθηκαν με την υπόλοιπη συντηρητική αντιπολίτευση. Το 1972 αυξήθηκαν οι απεργίες, άλλες με αντικυβερνητική στόχευση, άλλες ωστόσο στην κατεύθυνση της παραπέρα ριζοσπαστικοποίησης σε σοσιαλιστική κατεύθυνση. Έντονη ήταν από την άλλη η τρομοκρατική δράση ακροδεξιών ομάδων, που πραγματοποίησαν πάνω από 600 επιθέσεις σε τραίνα, γέφυρες, ηλεκτρικά δίκτυα και αγωγούς, χωρίς ωστόσο να συναντήσουν οργανωμένη αντιμετώπιση από το κράτος και την εργατική τάξη. Η επίσκεψη του Φιντέλ Κάστρο επί 30 μέρες στη χώρα οξύνει ακόμα περισσότερο την εχθρότητα των μεσοαστών και μεγαλοαστών της χώρας, που φοβούνται το άμεσο ενδεχόμενο ένοπλης επανάστασης στη Χιλή.
Ο Αγιέντε προσπαθεί να συμβιβάσει τα πνεύματα μέσω της εμπλοκής του στρατού στην κυβέρνηση το 1972, διορίζοντας τον στρατηγό Κάρλος Πρατς ως υπουργό εσωτερικών. Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις αρχές του 1973 η Ουνιδάδ Ποπουλάρ, κόντρα στην επιχείρηση αποσταθεροποίησης απέσπασε το 44% των ψήφων, σχεδόν 10% μονάδες παραπάνω από τις προηγούμενες εκλογές, ενώ η ένωση Χριστιανοδημοκρατών-Συντηρητικών δεν σχημάτιζε την απαραίτητη πλειοψηφία για να καταλάβει το προεδρικό αξίωμα. Το καλοκαίρι σημειώθηκε νέα απεργία των οδηγών φορτηγών, με ανοιχτή υποστήριξη της CIA. και φοιτητικές κινητοποιήσεις, στις οποίος ο Αγιέντε απάντησε με επέκταση του αριθμού των αξιωματικών στην κυβέρνησή του, ήταν όμως ολοφάνερο ότι ο στρατός πλέον είχε περάσει ανοιχτά με την αντίδραση. Στις 29 Ιούνη σημειώθηκε η πρώτη απόπειρα πραξικοπήματος την οποία κατέστειλε αναίμακτα ο Πρατς, που παραιτήθηκε ωστόσο λίγο αργότερα, μετά την άτυπη (καθώς δεν προβλεπόταν συνταγματικά) έκφραση δυσπιστίας του Κογκρέσου στην κυβέρνηση, οδηγώντας στο μοιραίο διορισμό του Αουγκούστο Πινοσέτ, στενού συνεργάτη του προκατόχου του. Την ίδια περίοδο το Σαντιάγο γνώριζε τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις και αντιδιαδηλώσεις της χιλιανικής ιστορίας, τόσο υπέρ όσο και κατά της κυβέρνησης. Σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, που δεν έχουν διασταυρωθεί, τη μέρα του πραξικοπήματος ο Αγιέντε σκόπευε να ανακοινώσει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος με ερώτημα την παραμονή του στο προεδρικό αξίωμα.
Η πληροφορία που είχαν υποκλέψει οι ανατολικογερμανικές μυστικές υπηρεσίες για το επικείμενο πραξικόπημα έφτασε καθυστερημένα στο προεδρικό μέγαρο (Λα Μονέδα) και στις 6.20 ο Αγιέντε έλαβε την πληροφορία για τη στάση του στόλου στο Βαλπαραΐσο, με αίτημα την παραίτησή του. Ενδεικτικό των αυταπατών που έτρεφε ακόμα κι εκείνη τη στιγμή ο Αγιέντε, ήταν το γεγονός πως προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον αρχηγό του ΓΕΣ, δηλαδή τον οργανωτή του πραξικοπήματος Αουγκούστο Πινοσέτ. Κατευθύνθηκε με τη κυβέρνηση και ορισμένα άτομα του στενού οικογενειακού και φιλικού του κύκλου στη Μονέδα, ενώ ήδη είχε συλληφθεί ο υπουργός Άμυνας Ορλάντο Λετελιέρ. Απέρριψε την πρόταση των πραξικοπηματιών να διαφύγει με την οικογένειά του αεροπορικώς και εκείνοι απάντησαν απειλώντας το μέγαρο με βομβαρδισμό. Τότε ο Αγιέντε έδωσε εντολή στην φρουρά και τους άοπλους να εγκαταλείψουν το κτίριο, μένοντας με λίγους έμπιστους για την ένοπλη αναμέτρηση.
Λίγο πριν τις 12 το μεσημέρι ξεκίνησε ο βομβαρδισμός της Μονέδα, όπως και φιλοκυβερνητικών ραδιοσταθμών και συνοικιών που πρόσκεινταν πλειοψηφικά στην κυβέρνηση. Στις 2 το μεσημέρι ο στρατός εισέβαλε στο μέγαρο και μετά από σύντομη μάχη ο Αγιέντε διέταξε τη συνθηκολόγηση. Ο πρόεδρος αποσύρθηκε στην αίθουσα “Ανεξαρτησίας” και για τις συνθήκες θανάτου του ξέσπασε μεγάλη διαμάχη, ανάμεσα σε όσους υποστηρίζουν πως τον είδαν να αυτοκτονεί με ένα ΑΚ-47 κι άλλους που θεωρούν πως σκηνοθετήθηκε από το στρατό, για το λόγο αυτό διενεργήθηκαν δυο νεκροψίες το 1990 και το 2011 που επιβεβαιώναν την εκδοχή της αυτοκτονίας.
Μετά το τέλος της δικτατορίας το πτώμα του Αλιέντε που είχε ταφεί μυστικά στο Βαλπαραΐσο, μεταφέρθηκε στο Σαντιάγο και τάφηκε στο κεντρικό νεκροταφείο παρουσία εκατοντάδων χιλιάδων λαού, ενώ άγαλμά του βρίσκεται σήμερα δίπλα στο προεδρικό μέγαρο. Η μνήμη του τιμήθηκε σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στις σοσιαλιστικές χώρες, με μετονομασίες, δρόμων, συνοικιών, σχολείων και κτιρίων. Η θυσία του Αγιέντε και η τραγωδία του χιλιάνικου λαού απέδειξε με ιδιαίτερα εμφατικό τρόπο κάτι που ήταν γνωστό ήδη από την εποχή της Παρισινής Κομμούνας, δηλαδή ότι η άρχουσα τάξη ποτέ δεν παραχωρεί εθελοντικά την εξουσία της, ή για την ακρίβεια την πηγή της εξουσίας της, δηλαδή την κατοχή των μέσων παραγωγής. Δεν αρκεί η κατάληψη των μηχανισμών του αστικού κράτους για την υποταγή της, αλλά το τσάκισμα τους και η αντικατάστασή της από τους νέους θεσμούς της εργατικής εξουσίας. Η παραγνώριση αυτής της αλήθειας, που δεν αποτελεί από καθέδρας υπόδειξη εκ του ασφαλούς, αλλά απόσταγμα της πικρής εμπειρίας του λαϊκού κινήματος εδώ και ενάμιση αιώνα, αργά ή γρήγορα οδηγεί σε μικρότερα ή μεγαλύτερα δράματα για τον ίδιο το λαό και τους ηγέτες του.

Δύσκολες Νύχτες

Διαβάστε περισσότερα

Τώρα και Μνημόνιο… γραβάτας – του Νίκου Μπογιόπουλου

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

    Μνημόνιο σημαίνει εκατοντάδες νόμοι και 30.000 μνημονιακές εφαρμοστικές ρυθμίσεις. Σημαίνει κλοπή δεκάδων δισεκατομμυρίων από το λαό. Τι από αυτά ακυρώνεται και επιστρέφεται με την περιλάλητη «έξοδο» και μάλιστα «καθαρή»; Τίποτα!  

    Μνημόνιο σημαίνει: α) Λιτότητα, β) εκποίηση, ενεχυρίαση, υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας, γ) καθεστώς εποπτείας και επιτήρησης της χώρας. Τι από αυτά σταματά με την κατ’ ευφημισμό «ρύθμιση για το χρέος»; Τίποτα! 
    Πρώτο: Μετά και την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου η λιτότητα με την μορφή των εξωφρενικών και ματωμένων πλεονασμάτων που διαρκούν μέχρι το 2060 (!) ισοδυναμεί με αφαίμαξη που μόνο για την περίοδο 2019 – 2022 ξεπερνά τα 40 δισ. ευρώ! Ταυτόχρονα οι νόμοι που περικόπτουν εκ νέου τις συντάξεις και μειώνουν στο μισό το αφορολόγητο δεν επιδέχονται καμίας παρερμηνείας. 
    Δεύτερο: Το τρίτο Μνημόνιο και η διαρκής επιβεβαίωσή του μέσα από τις περιβόητες «αξιολογήσεις» ισοδυναμεί με επιβολή καθεστώτος αέναης εκποίησης του δημόσιου πλούτου μέχρι το 2114 (!) μέσω της δράσης του «Υπερταμείου» που συνεχίζει την κατάπτυστη πρόνοια του πρώτου Μνημονίου περί παραίτησης της χώρας από την ασυλία των περιουσιακών της στοιχείων έναντι των δανειστών.
    Τρίτο: Ακόμα κι αν δεν υπήρχαν τα προχτεσινά για το χρέος που προσδιορίζουν τον χαρακτήρα της επιτήρησης και μετά την… «έξοδο»,  υπάρχει η ίδια η αρχιτεκτονική της ΕΕ όπως προσδιορίζεται από τον Κανονισμό της «αριθ. 472 της 21ης Μαΐου 2013» που προβλέπει διατήρηση για πολλές δεκαετίες της εποπτείας και σίγουρα όχι πριν να «εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής» της Ελλάδας από τους τοκογλύφους – «σωτήρες» της .

Πηγή: Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Realnews (24/6/2018) με τίτλο «Τώρα και Μνημόνιο χρέους»

Διαβάστε περισσότερα

Ethnic Summer Party στο Πάρκο Δασάκι την Παρασκευή 29 Ιουνίου, στις 20:30!

ΔΙΝΟΥΜΕ ΖΩΗ ΣΤΟ ΔΑΣΑΚΙ αυτή την φορά με ένα Ethnic Summer Party στο Πάρκο Δασάκι την Παρασκευή 29 Ιουνίου, στις 20:30!

Φέρε την καλή σου διάθεση και το ποτό σου και έλα να διασκεδάσουμε παρέα και να δώσουμε ζωή σε έναν σημαντικό για την πόλη δημόσιο χώρο που θα μπορούσε καθημερινά να είναι χώρος συγκέντρωσης για μικρούς και μεγάλους. 

 

Διαβάστε περισσότερα

Χρυσή Αυγή: «Ακλόνητη πίστη» «στην αιώνια μορφή του FUHRER ADOLF HITLER»

 ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ 

Στην κεντρική φωτογραφία της αναδημοσίευσης του «Ημεροδρόμου» (στο κάτω μέρος) είναι απόσπασμα από το «αντίγραφον επιστολής στην γαλλική που δόθηκε στον υπασπιστή του Leon Degrelle κύριον Van Leeuw στην Μαδρίτη στις 24/7/1989». Ο Ντεγκρέλ ήταν επικεφαλής των Βαλονικών Ες-Ες. Αυτός που υπογράφει την επιστολή είναι ο υπαρχηγός της Χρυσής Αυγής, Χρήστος Παππάς.
Οι υπογραμμίσεις στη φωτογραφία και παρακάτω δικές μας:

«Θα ήθελα Αξιοσέβαστε Στρατηγέ, να σας διαβεβαιώσω για την σταθερή, αληθινή και ακλόνητη πίστη εμού και των συναγωνιστών μου (που ανήκουν στο Ελληνικό Εθνικοσοσιαλιστικό Κίνημα – “Χρυσή Αυγή”) στην αιώνια μορφή του FUHRER ADOLF HITLER και στα ιδεώδη που πηγάζουν από τον αγώνα σας για μια ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΕΥΡΩΠΗ!»

Οι άλλες δύο (στο πάνω μέρος) δεν χρειάζονται και πολλές εξηγήσεις. Ο υπαρχηγός της Χρυσής Αυγής, Χρήστος Παππάς, δείχνει σε παιδιά πώς να χαιρετούν ναζιστικά και τους φορά τη σβάστικα. «Φυσικά» ο Παππάς είχε και φωτογραφίες «της αιώνιας μορφής του FUHRER ADOLF HITLER». 
Όλες οι φωτογραφίες (παραπάνω και αυτές που ακολουθούν) είναι από το δημοσίευμα του του omniatv.com που υπογράφει ο Λουκάς Σταμέλλος κι έχει τίτλο «Ναζισμός, ιεραρχία, τρομοκρατία». Διαβάστε το ολόκληρο εδώ. 
Ακολουθεί ολόκληρη η επιστολή του Παππά στον Ντεγκρέλ, η απάντηση του Ντεγκρέλ και οι φωτογραφίες «από τα κατασχεθέντα του Χρ. Παππά». 

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα

Ανδρέας Παπανδρέου: Ο “αποστάτης του τροτσκισμού” που άλωσε το εργατικό κίνημα

Κατιούσα

Αν η Μεταπολίτευση ήταν ΠΑΣΟΚ και έκλεισε τον κύκλο της μαζί του, η προσωπικότητα που την σημάδεψε όσο κανείς ήταν αναμφίβολα ο Ανδρέας Παπανδρέου. Η ιστορία μπορεί να ακολουθούσε παρόμοια βήματα και χωρίς αυτόν, αλλά σταμάτησε στο πιο χαρισματικό άτομο που θα μπορούσε να εκφράσει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο κάποιες τάσεις: την εμφάνιση της σοσιαλδημοκρατίας και την ενσωμάτωση του ριζοσπαστισμού (που όσο εντυπωσιακός ήταν, εξίσου θεαματικά “εξαϋλώθηκε” σταδιακά…)
Η διαδρομή του Παπανδρέου έχει πολλά ενδιαφέροντα κεφάλαια που και μόνο η ονομαστική τους αναφορά θα έπιανε μεγάλη έκταση:
-Η πρώτη του εμφάνιση στα κοινά με τη σύλληψή του από τη δικτατορία του Μεταξά και τον Ανδρέα να προδίδει τους συντρόφους του στην τροτσκιστική ομάδα που συμμετείχε (μαζί με τον Καστοριάδη μεταξύ άλλων) για να κερδίσει ως αντάλλαγμα την ελευθερία του.
-Η φυγή του στο εξωτερικό, η θητεία στο αμερικάνικο ναυτικό, η αμερικάνικη υπηκοότητα, η απουσία του απ’ όλα τα σημαντικά γεγονότα της δεκαετίας του 40′ -που δεν τον εμπόδισε να καπηλευτεί το ιστορικό τους φορτίο.
-Η σύνδεσή του με το κόμμα των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, τους κύκλους του Κένεντι και κεϊνσιανούς οικονομολόγους, όπως ο Γκαλμπρέιθ ο πρεσβύτερος, που συνδιαμόρφωσαν τη σκέψη του και τη θεωρία του “πατερναλιστικού καπιταλισμού”.
-Η επιστροφή του στην Ελλάδα μετά από πρόσκληση του Καραμανλή! Η αντιφατική σχέση με τον πατέρα του (το “γέρο της αστικής δημοκρατίας”) κι η προσπάθειά του να ξεφύγει από τη σκιά του, μετακινούμενος σε πιο “αριστερές, ριζοσπαστικές” θέσεις.

-Τα Ιουλιανά, η υπόθεση “Ασπίδα” κι η χούντα των συνταγματαρχών, που στο παπανδρεϊκό αφήγημα ήταν απλώς η ετεροχρονισμένη απάντηση του συστήματος στις μαζικές κινητοποιήσεις των Ιουλιανών και το φόβο που προκάλεσε στα κυρίαρχα στρώματα.
-Η αντιδικτατορική δράση από το εξωτερικό, το ΠΑΚ ως πρόδρομος του ΠΑΣΟΚ, ο ηγεμονισμός κι οι ελιγμοί που τορπίλιζαν κάθε πιθανότητα αντιδικτατορικής ενότητας, υπηρετώντας ωστόσο πιστά το προσωπικό πολιτικό σχέδιό του.
-Η διορατική εκτίμηση ότι χρειάζεται ένα νέο πολιτικό μόρφωμα -κι όχι μια απλή ανακαίνιση της Ένωσης Κέντρου- κι ότι υπήρχε το έδαφος για ένα σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που εναρμονιζόταν με τα δυτικά πρότυπα, αν και αρχικά είχε καταγγελτική στάση ενάντια στις συμβιβαστικές τάσεις της “Σοσιαλιστικής Διεθνούς” και πασπάλιζε με μαρξιστικές κορόνες και ριζοσπαστικά συνθήματα τον πολιτικό λόγο του ΠΑΣΟΚ.
-Τα αντι-ιμπεριαλιστικά συνθήματα (ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο), η εναντίωση στις βάσεις του θανάτου και την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ, η υπόσχεση για σχετικό δημοψήφισμα, που ξεχάστηκε από την “κυβέρνηση της Αλλαγής” μαζί με πολά άλλα, αφού είχε εξαργυρωθεί εκλογικά κι είχε παίξει το ρόλο της.
-Η εκλογική λεηλασία της βάσης του ΕΑΜικού κόσμου κι η ελλιπής, κουτσουρεμένη αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης -που έφερε όμως πολλά ψηφαλάκια στο ΠΑΣΟΚ, με τις αντιστασιακές συντάξεις.
-Οι μικρές αλλαγές που δεν έφεραν την Αλλαγή, λειτούργησαν όμως αποπροσανατολιστικά για το “άθροισμα των δυνάμεων της Αλλαγής”, το στόχο της “πραγματικής Αλλαγής” (με κατεύθυνση το σοσιαλισμό) κοκ.
-Οι κλαδικές, τα ρουσφέτια, η άλωση του εργατικού κινήματος και το πραξικόπημα στη ΓΣΕΕ, ο μαζικός εκμαυλισμός συνειδήσεων που πισωγύρισε θεαματικά το μαζικό κίνημα και το έστειλε σπίτι του.
-Η προσπάθεια άλωσης του τύπου, που δεν είχε αντίστοιχο αίσιο τέλος για το ΠΑΣΟΚ. Το σκάνδαλο Κοσκωτά ως απόρροια, που γκρέμισε προσωρινά τον Παπανδρέου από την εξουσία -ή μάλλον από την κυβέρνηση, όπως είπε κι ένας όψιμος μαθητής του.

 -Η παραπομπή στο ειδικό δικαστήριο και το αφήγημα για το “βρώμικο 89′” που μεταξύ πολλών άλλων ξεχνάει βολικά ότι συμμετείχε και το ΠΑΣΟΚ στη δεύτερη οικουμενική, το Νοέμβρη του ίδιου έτους, αφήνοντας στην άκρη τις “αρχές” του περί μη συνεργασίας με τη Δεξιά.
-Η “άγρια, κινηματική” αντιπολίτευση και η γρήγορη επάνοδος στην κυβέρνηση, όπου δεν υπήρχαν περιθώρια για “φιλοσοβιετικό χαρτί”, “κίνημα Αδεσμεύτων” και λοιπούς ελιγμούς, παρά μόνο για φραστικές διαφοροποιήσεις και τοποθετήσεις, σαν κι αυτήν για το Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο, με αφορμή τη FYROM (παρά την εξασθένισή του, η ρητορική δεινότητα παραμένει).


Καταγγέλλουμε, ανησυχούμε, θα δώσουμε μάχες, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος…
Κάτι τέτοια τον έκαναν αγαπητό στην ηγεσία του Σύριζα, που δεν τον φτάνει βέβαια ούτε στο δαχτυλάκι του. Και τον έβαλαν στο στόχαστρο φιλελέδων κι αστών αναλυτών που χρειάζονται πλέον ένα διαφορετικό αφήγημα και παρουσιάζουν την οκταετία της Αλλαγής, ως τη μητέρα όλων των κακών: από το χρέος ως το λαϊκισμό…
Εϊναι όμως το λιγότερο “αχαριστία” να μην αναγνωρίζουν τις πολύτιμες υπηρεσίες που προσέφερε στο σύστημα σε μια κρίσιμη για αυτό καμπή. Κι αν μη τι άλλο, η παρουσία του -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- στο προσκήνιο σήμερα δείχνει την εμβέλεια της προσωπικότητάς του -κι αυτός δεν υπάρχει λόγος να μην το αναγνωρίζουμε.

Διαβάστε περισσότερα