Η υπόθεση των Σκοπίων: πέντε ερωτήματα (και οι απαντήσεις τους) – του Δημήτρη Μηλάκα

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ 

Αντιμέτωποι με το καρότο και το μαστίγιο των ΗΠΑ οι πρωθυπουργοί Α. Τσίπρας και Ζ. Ζάεφ μετά από πολύμηνες διαβουλεύσεις εμφανίζονται έτοιμοι να πράξουν ότι τους αναλογεί προκειμένου να ικανοποιηθεί η απαίτηση/ στρατηγικός στόχος της Ουάσιγκτον: ένταξη της ΠΓΔΜ στις ευρωατλαντικές (ΝΑΤΟ και ΕΕ) δομές. Για να ικανοποιηθεί αυτή η αμερικανική επιθυμία/ διαταγή οι κυβερνήσεις των δύο χωρών κατέληξαν- όπως όλα δείχνουν σε μια συμφωνία διευθέτησης του προβλήματος της ονομασίας και άλλων παρεμφερών ζητημάτων.
Για να υλοποιηθεί το αμερικανικό σχέδιο ένταξης της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ οι αμερικανικές (διπλωματικές και άλλες) υπηρεσίες εργάστηκαν μεθοδικά τον τελευταίο χρόνο προσφέροντας στις κυβερνήσεις των δύο χωρών «δώρα» που (όπως θα το διατύπωνε ο Κορλεόνε στην ταινία ο Νονός) δεν θα μπορούσαν να αρνηθούν:

• Στα Σκόπια οι Αμερικανοί δημιούργησαν με παρεμβάσεις τους, όχι πάντα κομψές, το πλαίσιο που εγκαινίασε την εποχή Ζάεφ. Με λιγότερο κομψή διατύπωση, οι Αμερικανοί τον έστησαν στην εξουσία…
• Στην Αθήνα η Ουάσιγκτον πρόσφερε μια «αναβαθμισμένη στρατηγική/ στρατιωτική συνεργασία» η οποία μεταξύ άλλων περιλαμβάνει τη δημιουργία αμερικανικών στρατιωτικών (και άλλων) εγκαταστάσεων (αναβάθμιση Σούδας, νεώριο Σύρου, Λάρισα, Αλεξανδρούπολη). Αυτή η αναβαθμισμένη ελληνοαμερικανική σχέση επισφραγίστηκε με την επίσκεψη Τσίπρα στην Ουάσιγκτον και την συνάντησή του με τον Τραμπ το περασμένο Φθινόπωρο.

Μετά την επίσκεψη Τσίπρα στην Ουάσιγκτον επιταχύνθηκε η διαδικασία υλοποίησης των συμφωνηθέντων και επιτεύχθηκε ραγδαία πρόοδος στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ προκειμένου να υλοποιηθεί το χρονοδιάγραμμα που απαιτεί την πρόσκληση για ένταξη της ΠΓΔΜ στην ΕΕ (τέλη Ιούνη) και ΝΑΤΟ (αρχές Ιούλη).
Έχοντας (για λόγους σασπένς αλλά και εσωτερικών χειρισμών για την διαχείριση των αντιδράσεων) εξαντλήσει το χρονοδιάγραμμα οι κυβερνήσεις Ελλάδας και ΠΓΔΜ θα ανακοινώσουν τη Συμφωνία η οποία περιλαμβάνει την νέα ονομασία (πιθανότατα Βόρεια ή Ανω Μακεδονία) καθώς και τα στάδια υλοποίησής της.
Οι απαντήσεις στα παρακάτω πέντε ερωτήματα βοηθούν να αντιληφθούμε το γενικότερο και συμφωνημένο (με τους Αμερικανούς) πλαίσιο μέσα στο οποίο εξελίχθηκε/ εξελίσσεται αυτή η υπόθεση:

1. Ποιος ο στόχος της διευθέτησης; Όπως ομολογείται στην τελευταία (πριν την πρώτη τηλεφωνική επικοινωνία Τσίπρα – Ζάεφ) ανακοίνωση του υπουργείου εξωτερικών της ΠΓΔΜ στρατηγικός στόχος της χώρας (και των Αμερικανών) είναι η ένταξή της στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Για την υλοποίηση αυτού του στόχου θα μπορούσε κάποιος να πει ότι «προσλήφθηκε» από την Ουάσιγκτον ο Ζάεφ μια που οι αμερικανικές διπλωματικές και μυστικές υπηρεσίες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εδραίωσή του στο πολιτικό σύστημα της χώρα. Αυτόν ακριβώς τον στόχο συμμερίστηκε και εργάστηκε για την υλοποίησή του και η ελληνική «αριστερή» κυβέρνηση, ξεχνώντας τις παλαιότερες θέσεις της περί «φονιάδων των λαών» και «εξόδου της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ»
2. Γιατί τώρα; Το χρονοδιάγραμμα ταχύτατης επίλυσης της διαφοράς Ελλάδας- ΠΓΔΜ καθορίστηκε από τις ανάγκες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και τις αποφάσεις για «επιστροφή στα Βαλκάνια» προκειμένου μέσω της ΝΑΤΟικής ομπρέλας να μπει οριστική φραγή στη ρωσική επιρροή και τα ενεργειακά πρότζεκτ της Μόσχας. Με την ένταξη των δυτικών Βαλκανίων (και της ΠΓΔΜ) στο ΝΑΤΟ οι Αμερικανοί ρυμουλκούν τους συμμάχους τους στην πολιτική που αποκλείει τη δημιουργία ρωσικού νότιου διαδρόμου μεταφοράς ενεργειακών πόρων προς την Ευρώπη. Ταυτόχρονα και για αν επισφραγιστεί ο αμερικανικός ενεργειακός έλεγχος οι Αμερικανοί έχουν ανακοινώσει τη συμφωνία με την Ελλάδα για τη δημιουργία στην Αλεξανδρούπολη εκτός από στρατιωτική βάση και τερματικό σταθμό για την υποδοχή σχιστολιθικού υγροποιημένου αμερικανικού φυσικού αερίου που θα κατευθυνθεί στην Ευρώπη.
3. Τι έδωσε η Αθήνα στα Σκόπια; Πέρα από την πανηγυρική πρόσδεση της χώρας στο άρμα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής προκειμένου να εμπεδωθεί η αμερικανική τάξη στην περιοχή η συνεισφορά της ελληνικής κυβέρνησης στη επίλυση του προβλήματος της ονομασίας της ΠΓΔΜ είναι η αναγνώριση της Μακεδονικής εθνότητας και γλώσσας.
4. Τι έδωσαν τα Σκόπια στην Αθήνα; Η κυβέρνηση που εγκαταστάθηκε με την βοήθεια των ΗΠΑ στα Σκόπια προσφέρει ως αντίδωρο την αλλαγή της ονομασίας καθώς έχει αποδεχτεί απόλυτα ότι ο αμερικανικός στρατηγικός στόχος (ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και ΕΕ) συμπίπτει με τα συμφέροντα της χώρας. Έτσι λοιπόν και προκειμένου να βρεθούν στην προστατευτική αγκάλη των ευρωατλαντικών δομών οι κυβερνήτες της ΠΓΔΜ δέχονται την αλλαγή της συνταγματικής τους ονομασίας με μια άλλη η οποία όταν ολοκληρωθεί η Συμφωνία θα ισχύει (erga omnes) έναντι όλων.
5. Πως θα ολοκληρωθεί η συμφωνία; Μετά την μονογραφή της Συμφωνίας (πιθανότατα μέσα στο Σ/Κ) από τους δυο πρωθυπουργούς ο Ζάεφ θα την παρουσιάσει στο κοινοβούλιό του ζητώντας ημερομηνία δημοψηφίσματος (μέσα στο Φθινόπωρο) έγκρισής της. Εν τω μεταξύ η ελληνική κυβέρνηση με επιστολές της θα ανοίξει τον δρόμο για την ένταξη της ΠΓΔΜ στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Από το ελληνικό κοινοβούλιο η συμφωνία θα κυρωθεί μετά το Φθινόπωρο και το δημοψήφισμα στην ΠΓΔΜ.

Συμπέρασμα: εξαιρουμένης της κυβέρνησης Ζάεφ η ελληνική κυβέρνηση είναι αυτή που στην περιοχή των Βαλκανίων έχει επενδύσει τα περισσότερα στην αμερικανική βοήθεια και υποστήριξη…
Υστερόγραφο: ακριβώς τις μέρες που κορυφώθηκε το σασπένς για την διευθέτηση του προβλήματος της ονομασίας της ΠΓΔΜ η ελληνική κυβέρνηση ολοκλήρωσε στη βουλή την ψήφιση και των τελευταίων (;) απαιτήσεων των δανειστών οι οποίοι θα εξακολουθούν να εποπτεύουν για τον επόμενο μισό αιώνα αν οι εκλεγμένες ελληνικές κυβερνήσεις κόβουν και ξεπουλούν όσο και όσα πρέπει…

Πηγή:topontiki.gr

Διαβάστε περισσότερα

Λέσχη Μπίλντερμπεργκ

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ξέρετε πώς εξηγείται η συμμετοχή (για δεύτερη φορά μέσα σε δυο χρόνια) του κ. Μητσοτάκη στην περιβόητη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ  που συνεδριάζει από χτες στο Τορίνο; Απλό: Πήγε εκεί για «να παλέψει» για τις ελληνικές θέσεις.

Από πού συνάγεται αυτό το συμπέρασμα; Εξίσου απλό: Επειδή αυτό είχε ισχυριστεί και ένας άλλος προσκεκλημένος της Λέσχης, όταν κλήθηκε να απαντήσει στη Βουλή για την δική του συμμετοχή, το 2005: Πήγα για να παλέψω για τις ελληνικές θέσεις, είχε δηλώσει. Ήταν ο κ. Γιώργος Παπανδρέου…
Άλλωστε είναι γενικώς αποδεκτό ότι η παρουσία Ελλήνων πολιτικών σε τέτοιες Λέσχες γίνεται για το καλό του τόπου. Όπως, για παράδειγμα, η παρουσία το 2014 του τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και νυν πρωθυπουργού κ. Τσίπρα στην (πιο «ανοιχτή» είναι αλήθεια από την Μπίλντερμπεργκ) Λέσχη Αμπροσέτι.
Ήταν σε εκείνη την περίφημη συνάντηση του Κόμο, που ο κ.Τσίπρας εξηγούσε την συμμετοχή του πλάι σε τραπεζίτες (από τον Σάδερλαντ της Goldman Sachs μέχρι τον Τρισέ) και σε μεγιστάνες και εξέχοντες πολιτικούς (από τον Μαρτσιόνε της Fiat μέχρι τον Ντάισελμπλουμ), με αναρτήσεις στο τουίτερ του τύπου:
«Η Αριστερά έχει καινοτόμες ιδέες, με περιεχόμενο, για την οικοδόμηση μιας διαφορετικής Ευρώπης»
και
«Στην Ιταλία παρουσιάζουμε τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την αναπτυξιακή επανεκκίνηση της Ευρώπης»…
Συνεπώς, για να επιστρέψουμε στην Μπίλντερμπεργκ, το γεγονός ότι ένας ακόμα αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όπως ο κ. Μητσοτάκης, συμμετέχει σε ένα μυστικό κονκλάβιο, που το συνοδεύουν αναρίθμητες ιστορίες συνωμοσιολογίας (κάποιοι λένε συνωμοσίας), δεν πρέπει να μας απασχολεί καθόλου…

• Ότι στην επίσημη ιστοσελίδα της Μπίλντερμπεργκ αναφέρεται ρητώς ο κανόνας… εχεμύθειας που βασιλεύει στη Λέσχη, ότι δηλαδή στις συναντήσεις αυτές «δεν επιδιώκεται κανένα επιθυμητό αποτέλεσμα, δεν τηρούνται πρακτικά και δεν συντάσσεται καμία έκθεση. Επιπλέον, δεν προτείνονται ψηφίσματα, δεν γίνονται ψηφοφορίες και δεν εκδίδονται δηλώσεις πολιτικής», επίσης δεν χρειάζεται να μας απασχολεί…
• Ότι στο ίδιο κονκλάβιο συμμετείχαν και συμμετέχουν κατά καιρούς γνωστοί «ανθρωπιστές», από τον Ροκφέλερ, τον Ανιέλι, τον Κίσινγκερ (σχεδόν μόνιμα) και τους ΓΓ του ΝΑΤΟ (από Κάριγκτον και Σέφερ μέχρι Στόλτενμπεργκ), από τους «άρχοντες του σκότους» της αμερικανικής πολιτικής (Ράμσφελντ, Περλ, Γούλφοβιτς) μέχρι τους επικεφαλής του ΔΝΤ, εκπρόσωποι ευαγών ιδρυμάτων (από Ντόιτσε Μπανκ μέχρι Goldman Sachs και από Τράπεζα του Ισραήλ μέχρι Βατικανό) μέχρι εκπρόσωποι πολυεθνικών τραστ του πετρελαϊκού και στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος (από Shell, Total και Airbus μέχρι Finmeccanica), οικονομικοί «καλοί Σαμαρείτες» (από τον Τζορτζ Σόρος, τον Κάιζερ της Ζήμενς και τον Σόιμπλε) μέχρι εκλεκτοί θεσμοί (από την Κομισιόν μέχρι την ΕΚΤ), επίσης δεν θα πρέπει να μας προβληματίζει…
• Ότι – σύμφωνα με τις δηλώσεις κάποιων εκ των συμμετεχόντων (“Inside the secretive Bilderberg Group”, BBC) – όλοι αυτοί μαζεύονται κάθε χρόνο για να επηρεάσουν τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος, έχοντας, όπως λένε, ως πλαίσιο αναφοράς τους την «κοινή λογική», επίσης δεν πρέπει να μας προβληματίζει αφού η «κοινή λογική» τους προφανώς δεν έχει καμία σχέση με την «λογική» των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων που εκπροσωπούν…
• Ότι όλοι αυτοί συνηθίζουν να «εξετάζουν» σε ετήσια βάση τα καυτά ζητήματα του πλανήτη πίσω από ένα αδιαπέραστο πέπλο μυστικότητας, σε συνεδριάσεις όπου βασιλεύει το απόρρητο και η «εχεμύθεια», ότι λειτουργούν σαν μια μυστική ελίτ, που έχει συχνά κατηγορηθεί πως συσκέπτεται κεκλεισμένων των θυρών με αντικείμενο «το μέλλον της ανθρωπότητας», ότι όσοι δημοσιογράφοι (υπάρχουν και αρκετοί τέτοιοι) κλήθηκαν κατά καιρούς να συμμετάσχουν στο άβατο δεν έγραψαν ποτέ λέξη για την εμπειρία τους, όλα αυτά επίσης δεν θα πρέπει να μας βάζουν σε σκέψεις…

Ο κ. Μητσοτάκης, όπως πριν ο κ. Παπανδρέου, άλλοι Έλληνες πολιτικοί (Αλογοσκούφης, Διαμαντοπούλου, Μπακογιάννη, Μάνος, Καραμανλής, Σαμαράς, Πάγκαλος), πάνε στην Μπίλντερμπεργκ επειδή θέλουν να προωθήσουν τις ελληνικές θέσεις…
Μόνο, που ποτέ μέχρι τώρα δεν μας είπαν τι διημείφθη σε αυτές τους τις συναντήσεις (σσ: δυο μάλιστα, το 1993 και το 2009, έγιναν στην Ελλάδα). Γιατί μας κρατούν κρυφές τις μάχες που δίνουν για την πατρίδα, εν μέσω των εκλεκτών «Μπιλντερμπεργκιστών»…
Αν μη τι άλλο, όπως είχε παρατηρήσει ο δημοσιογράφος Τόνι Γκόσλινγκ, «όταν τόσοι πολλοί άνθρωποι, που έχουν δύναμη στα χέρια τους, συναντώνται σ’ ένα μέρος, δικαιούμεθα να ρωτήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει».
`Η, για να το πούμε όπως το είχε διατυπώσει κάποια στιγμή το ΒΒC: «Αν οι συμμετέχοντες πραγματικά συζητούσαν για το καλό των ανθρώπων, γιατί δεν το δημοσιοποιούν;»…

Διαβάστε περισσότερα

Ο Πελετίδης πληρώνει εισιτήριο για εκδήλωση του Δήμου κι αποδεικνύει στην πράξη γιατί διαφέρει… (ΦΩΤΟ)

Είναι γνωστό ότι ο Δήμος Πατρέων έχει κόψει δραστικά τους τζαμπατζήδες στις εκδηλώσεις, τις συναυλίες και κάθε πολιτιστική δραστηριότητά του. Όπως είχε σχολιάσει και ένας τοπικός δημοσιογράφος σε ένα παλιότερο άρθρο του: “κόπηκαν οι προσκλήσεις, χάσαμε τους επίσημους…”
Όποιος δεν πληρώνει, δεν μπαίνει. Κι ο κανόνας δεν έχει εξαιρέσεις. Το αποδεικνύει το παρακάτω φωτογραφικό στιγμιότυπο, με το δήμαρχο Κώστα Πελετίδη να πληρώνει κανονικά το εισιτήριό του, για να παρακολουθήσει μια βραδιά Jazz στο αίθριο του Παλιού Δημοτικού Νοσοκομείου. Κι έτσι αποδεικνύει στην πράξη γιατί διαφέρει ένας κόκκινος δήμαρχος από τους υπόλοιπους…

Διαβάστε περισσότερα

Η Monsanto «πέθανε»… «ζήτω» η Bayer!

Η πιο διάσημη και η πλέον μισητή επιχειρηματική εξαγορά των τελευταίων χρόνων – αν όχι δεκαετιών – παγκοσμίως, αυτή της Monsanto από τη Bayer, πρόκειται να ολοκληρωθεί την ερχόμενη Πέμπτη, με το δυσθεώρητο ποσό των 63 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Με την εξαγορά της από τον γερμανικό κολοσσό, η αμερικανική πολυεθνική θα χάσει μεν την επωνυμία της, μετά από 117 χρόνια, αλλά αυτό δεν απασχολεί καν το γιγαντιαίο κύμα διαμαρτυρίας που ξεσηκώθηκε διεθνώς από την πρώτη στιγμή της ανακοίνωσης της πρόθεσης για συγχώνευση, τον Σεπτέμβριο του 2016, από περιβαλλοντικές οργανώσεις και όχι μόνο, αφού, η ενίσχυση της διαδικασίας συγκέντρωσης κεφαλαίου στον αγροτοβιομηχανικό τομέα – και μάλιστα μέσω της συγχώνευσης μίας φαρμακευτικής με μία φυτοφαρμακευτική εταιρία – συνιστά ακόμη μεγαλύτερη απειλή για το εισόδημα των αγροτών και για την υγεία όλων.

Οι «γάμοι της κόλασης»

Στην έκθεση «too big to feed» που δημοσιεύθηκε στις 13 Οκτωβρίου του 2017 από τη διεθνή ομάδα εμπειρογνωμόνων για τα αειφόρα συστήματα διατροφής, τονίζεται ότι οι πρόσφατες συγχωνεύσεις μεταξύ των εταιρειών αγροχημικών θα παραδώσουν το 70% του τομέα στα χέρια τριών κολοσσών: πρόκειται για το Dow-Dupont, την εξαγορά της Monsanto από τη Bayer και την εξαγορά της Syngenta από τη ChemChina για 43 δις δολάρια, ενώ δρομολογείται η συγχώνευση της SinoChem το 2018. «Οι συγχωνεύσεις επιτρέπουν ολοένα και περισσότερο στις επιχειρήσεις να ελέγχουν τις ροές πληροφοριών κατά μήκος της αλυσίδας και να ασκούν τεράστια δύναμη στη λειτουργία των συστημάτων τροφίμων», δήλωσε ο υπεύθυνος σύνταξης της έκθεσης, Pat Mooney.
Αυτό σε ό,τι αφορά στο οικονομικό κομμάτι. Στον τομέα της Υγείας, τα πράγματα είναι ακόμη πιο επικίνδυνα, αφού η Monsanto βρίσκεται στο στόχαστρο της κοινωνίας, των ειδικών και των δικαστικών αρχών για τα φυτοφάρμακά της (Round Up) που έχουν κατηγορηθεί ως καρκινογόνα και τους επικίνδυνους, γενετικά τροποποιημένους σπόρους της. Επικίνδυνος τόσο στο ζήτημα της υγείας, όσο και στο ζήτημα του ελέγχου των καλλιεργειών. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Bayer, η γερμανική φαρμακοβιομηχανία έλαβε όλες τις απαραίτητες εγκρίσεις από τις ρυθμιστικές αρχές. «Η Bayer θα παραμείνει η επωνυμία της εταιρίας. Η Monsanto δεν θα είναι πλέον επωνυμία της εταιρίας. Τα αποκτηθέντα προϊόντα θα διατηρήσουν την εμπορική τους επωνυμία και θα γίνουν μέρος του χαρτοφυλακίου της Bayer».
Η Bayer ξεκίνησε ήδη μια αύξηση κεφαλαίου μέσω έκδοσης μετοχών ύψους 6 δισεκατομμυρίων ευρώ, μια κίνηση που αποτελεί θεμέλιο λίθο για τη χρηματοδότηση της συμφωνίας. Η συμφωνία είναι η πρώτη που ολοκληρώνεται από μια τριάδα σημαντικών αμερικανικογερμανικών συμφωνιών συγχώνευσης, σε μια εποχή σκληρής κριτικής από την πλευρά του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για το εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας με τις ΗΠΑ.
Η Bayer αναμενόταν να προχωρήσει στην κατάργηση της επωνυμίας της εταιρίας που είχε θέσει στο στόχαστρο για εξαγορά. Η Monsanto, η μεγαλύτερη – αν και όχι η μοναδική – εταιρία παραγωγής γενετικά τροποποιημένων σπόρων, έχει αποτελέσει στόχο των περιβαλλοντολόγων που αντιτίθενται στην τεχνολογία αυτή. Η αμερικανική εταιρία έχει επίσης προσκαλέσει επικρίσεις για την πιο επιθετική, σε σχέση με τους ανταγωνιστές της, πολιτική της σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα πνευματικής της ιδιοκτησίας απέναντι στους αγρότες, πολλοί εκ των οποίων στηρίζονται στους σπόρους της. «Στόχος μας είναι να εμβαθύνουμε το διάλογό μας με την κοινωνία. Θα ακούσουμε τους επικριτές μας και θα εργαστούμε από κοινού όπου βρίσκουμε κοινό έδαφος. Η γεωργία είναι πολύ σημαντική για να επιτρέπει σε ιδεολογικές διαφορές να καθυστερούν την ανάπτυξη», δήλωσε σε ανακοίνωση ο διευθύνων σύμβουλος της Bayer Βέρνερ Μπάουμαν.

«Αλλαξε ο Μανωλιός»

Η δήλωση αυτή φοβίζει περισσότερο από όσο καθησυχάζει, διότι δεν είναι εντελώς βέβαιο – στην πραγματικότητα είναι μακράν αντίθετο – ότι οι αγρότες και η κοινωνία, από την μια πλευρά και η Bayer με την Monsanto, από την άλλη, εννοούν το ίδιο πράγμα με τους όρους «ανάπτυξη» και «ιδεολογικές διαφορές».
Ακόμη λιγότερο καθησυχάζει – στην πραγματικότητα, καθόλου – η ανακοίνωση ότι η Monsanto δεν θα υπάρχει ως επωνυμία. Ο Ανδριάν Μπεμπ, υπεύθυνος για τη διατροφή και τη γεωργία στην περιβαλλοντική οργάνωση Friends of the Earth Europe (Φίλοι της Γης), δήλωσε ότι η απόφαση της Bayer να καταργήσει το όνομα της Monsanto δεν θα αλλάξει την κληρονομιά της εταιρείας. Η «Bayer θα γίνει Monsanto σε όλα εκτός από το όνομα, εκτός εάν ληφθούν δραστικά μέτρα για να αποστασιοποιηθεί από το αμφιλεγόμενο παρελθόν του αμερικανικού χημικού γίγαντα», λέει. «Αν συνεχίσει να εμπορεύεται επικίνδυνα φυτοφάρμακα και ανεπιθύμητους γενετικά τροποποιημένους σπόρους, τότε θα βρεθεί γρήγορα να αντιμετωπίζει την ίδια παγκόσμια αντίσταση που αντιμετώπιζε η Monsanto».
«Αυτή η συγχώνευση θα δημιουργήσει τη μεγαλύτερη και ισχυρότερη αγροτοβιομηχανία στον κόσμο, η οποία θα προσπαθήσει να επιβάλει τους γενετικά τροποποιημένους σπόρους και τα τοξικά εντομοκτόνα στο φαγητό και στην ύπαιθρό μας» προσθέτει ο Μπεμπ. «Η ένωση αυτών των δύο είναι ένας γάμος στην κόλαση, κακός για τους αγρότες, κακός για τους καταναλωτές και κακός για το περιβάλλον». Ο Μπάουμαν, από την άλλη, δεν φαίνεται να έχει τέτοιες ανησυχίες: «Η εξαγορά της Monsanto είναι ένα στρατηγικό ορόσημο στην ενίσχυση του χαρτοφυλακίου μας κορυφαίων επιχειρήσεων στον τομέα της υγείας και της διατροφής. Θα διπλασιάσουμε το μέγεθος της γεωργικής μας δραστηριότητας και θα δημιουργήσουμε έναν πρωτοποριακό μηχανισμό καινοτομίας στη γεωργία, φέρνοντάς σε θέση να εξυπηρετήσουμε καλύτερα τους πελάτες μας και να ξεκλειδώσουμε το μακροπρόθεσμο δυναμικό ανάπτυξης στον τομέα».

Οι μονόπλευρες ανησυχίες της Κομισιόν

Ο καθείς και ο πόνος του θα μπορούσε κάποιος να πει, αν τα πράγματα δεν ήταν άκρως επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία. Στις αρχές του περασμένου Νοεμβρίου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε πως ανανέωσε για πέντε χρόνια την άδεια για το ζιζανιοκτόνο γλυφοσάτη, βασικό συστατικό του φυτοφαρμάκου Roundup της Monsanto, παρά το γεγονός, ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας την έχει κατατάξει στις ύποπτες για καρκινογένεση, ενώ τα τελευταία χρόνια η Monsanto βρίσκεται αντιμέτωπη με 250 αγωγές και 1.100 καταγγελίες μόνο σε αμερικανικά δικαστήρια για τη σύνδεση των προϊόντων της με τον καρκίνο.
Επιπλέον, τουλάχιστον από το 2011, έχει τεκμηριωθεί και καταγγελθεί δημοσίως, ότι η βιομηχανία φυτοφαρμάκων και οι ρυθμιστικές αρχές έχουν επανειλημμένα παραπλανήσει το κοινό με ισχυρισμούς ότι η γλυφοσάτη είναι «ασφαλής», με αποτέλεσμα το «Roundup» να χρησιμοποιείται από τους κηπουρούς μέχρι τις μεγάλες αγροτικές καλλιέργειες. Οι βιομηχανίες και οι ρυθμιστικές αρχές της ΕΕ γνώριζαν ήδη από τη δεκαετία του ’80 και του ’90 ότι το «Roundup» προκάλεσε γενετικές ανωμαλίες αλλά δεν ενημέρωσε το κοινό. Αυτό είναι το συμπέρασμα και σχετικής έκθεσης που είδε το φως της δημοσιότητας τον Ιούνιο του 2011.
Εκείνη η έκθεση αποκάλυπτε, ότι οι μελέτες της ίδιας της βιομηχανίας φυτοφαρμάκων (συμπεριλαμβανομένου και μίας που ανέθεσε η ίδια η Monsanto) έδειξαν ήδη από τη δεκαετία του 1980, ότι το δραστικό συστατικό γλυφοσάτη του Roundup προκαλεί γενετικές ανωμαλίες στα πειραματόζωα. Το αποκορύφωμα του σκανδάλου ήρθε πριν λίγους μήνες στη δημοσιότητα όταν ο διεθνής Τύπος αποκάλυψε μέρος των εκατοντάδων email και υπομνημάτων της Monsanto – αποτελούν υλικό της δίκης «In re: Roundup Products Liability Litigation» στις ΗΠΑ και δόθηκαν από δικηγορική εταιρεία – από τα οποία προκύπτει, ότι ο γεωργικός βιοτεχνολογικός κολοσσός συγκάλυψε τον κίνδυνο καρκίνου του επικερδέστερου προϊόντος της, του διαδεδομένου ζιζανιοκτόνου «Roundup».
Όπως προκύπτει από τα στοιχεία, η Monsanto έχει γνώση της σύνδεσης της γλυφοσάτης με τον καρκίνο από το 1999. Με το που έγινε γνωστή η είδηση της εξαγοράς το 2016 οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, όπως η Greenpeace, προειδοποιούσαν, πως «ο νέος κολοσσός θα έχει τεράστια δύναμη άσκησης πίεσης και στις δύο όχθες του Ατλαντικού». Επιπλέον, δεν είναι μόνο η Monsanto που έχει εναντίον της την κοινωνία και ελέγχεται από τις αρχές, αλλά και η Bayer είναι συνηθισμένη να βρίσκεται στο στόχαστρο, κυρίως εξαιτίας των νεονικοτινοϊδών, φυτοφαρμάκων που ενοχοποιούνται ότι σκοτώνουν τις μέλισσες και βρίσκονται υπό καθεστώς μορατόριου της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η Bayer έχει προσβάλει στα δικαστήρια το ευρωπαϊκό μέτρο και παράλληλα χρηματοδοτεί ένα κέντρο «για την υγεία των μελισσών», εξαπολύοντας επικοινωνιακή εκστρατεία μέσω του Twitter και του Facebook. Μάλιστα, από τότε ο Μπάουμαν έλεγε, ότι « μπορούμε να διαχειρισθούμε (επικοινωνιακά) τη φήμη της Monsanto…ξέρουμε ότι πρέπει να ασχοληθούμε αποφασιστικά με το θέμα».
Μετά τη συγχώνευση, η Bayer θα γίνει η πρώτη σε μέγεθος εταιρεία παγκοσμίως στους τομείς των σπόρων και των φυτοφαρμάκων, εξασφαλίζοντας το 29% και το 24% αντίστοιχα της παγκόσμιας αγοράς, σύμφωνα με τη Greenpeace. Ο νέος κολοσσός «θα αποφασίζει τι θα βάζει ο καταναλωτής στο τραπέζι του…διότι θα είναι σε θέση να επιβάλλει στους αγρότες τι να φυτέψουν και πώς να το καλλιεργήσουν, μέσω προσφορών «όλα σε ένα» που θα περιλαμβάνουν σπόρους και χημικά προϊόντα (λιπάσματα, φυτοφάρμακα…), προειδοποιεί η οργάνωση.
Ωστόσο, ένα χρόνο μετά, η πλειοψηφία των χωρών της ΕΕ ψήφισε στα τέλη του περασμένου Νοεμβρίου υπέρ της έγκρισης της παράτασης της άδειας, με την Κομισιόν να αναφέρει σε δήλωσή της πως θα εισαγάγει μέτρα ώστε οι αποφάσεις για τα φυτοφάρμακα να γίνουν πιο διαφανείς και να αυξηθεί η ποιότητα και η ανεξαρτησία των επιστημονικών εκτιμήσεων. Αντίθετα, αυτό που μάλλον ανησύχησε την Κομισιόν – και αυτό μετά από έναν ολόκληρο χρόνο μετά την είδηση για την εξαγορά τον Σεπτέμβριο του 2016 – ήταν το οικονομικό σκέλος, κυρίως στο κομμάτι του ανταγωνισμού, αφού, το 2017 ξεκίνησε έρευνα με το σκεπτικό ότι η ολοκλήρωση αυτής της κολοσσιαίας συγχώνευσης συνεπάγεται τη δημιουργία της μεγαλύτερης εταιρείας στον κλάδο των σπόρων και των παρασιτοκτόνων, αφήνοντας μικρό μερίδιο αγοράς στις ανταγωνίστριες εταιρείες. ‘Ετσι, οι Βρυξέλλες εξέφρασαν ανησυχίες για τον κίνδυνο αύξησης των τιμών, μείωσης της παρεχόμενης ποιότητας και περιορισμού της καινοτομίας.
Την ίδια ώρα, η ΕΕ κατακλυζόταν από ένα «τσουνάμι» οργισμένης ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, από δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους – ενώ εκατομμύρια σε ολόκληρο τον κόσμο έβαζαν την υπογραφή τους σε ψηφίσματα διαμαρτυρίας – με την επίτροπο Ανταγωνιστικότητας, Μαργκέτ Βεστάγκερ, να προειδοποιεί, ωστόσο, πως η Επιτροπή θα μπορούσε να εξετάσει τη συμφωνία μόνο από την πλευρά του αν προκαλεί ζημιά ή όχι στον ανταγωνισμό και ότι το περιβαλλοντικό ζήτημα είναι αρμοδιότητα άλλων. Εκ των πραγμάτων προκύπτει πως ούτε οι «άλλοι» είχαν αντιρρήσεις και έτσι, την Πέμπτη, αν δεν συμβεί κάτι την τελευταία στιγμή, η εξαγορά του «αιώνα» θα είναι πραγματικότητα.

Ιστορίες τους… αμαρτίες τους…

Η Monsanto ιδρύθηκε το 1901 από τον John Francis Queeny, έναν έμπειρο φαρμακοβιομήχανο. Στην αρχή, η εταιρεία ασχολήθηκε με την παραγωγή διατροφικών πρόσθετων όπως τα συνθετικά γλυκαντικά, το 1920 επεκτάθηκε στην παραγωγή βασικών βιομηχανικών χημικών ενώ το 1960 και 1970, παρήγαγε το Agent Orange, ένα από τα φυτοκτόνα που χρησιμοποιήθηκαν από το στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στον πόλεμο του Βιετνάμ. Ο «πορτοκαλί παράγοντας» εκτιμάται πως σκότωσε ή ακρωτηρίασε 400.000 ανθρώπους και είναι υπεύθυνη για 500.000 παιδιά γεννημένα με δυσμορφίες..
Το 1983 η Monsanto ξεκινάει τη γενετική τροποποίηση των σπόρων και πέντε χρόνια μετά έγιναν τα πρώτα πειράματα με ολόκληρες γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες. Έκτοτε η Monsanto μετατρέπεται σε έναν γίγαντα, αφού εξαγοράζει δεκάδες μεγάλες εταιρείες και σταδιακά αναδεικνύεται στη μεγαλύτερη εταιρεία του κόσμου στο εμπόριο μεταλλαγμένων σπόρων. Σήμερα ελέγχει μέχρι και το 26% της παγκόσμιας αγοράς.
Κατηγορείται ότι στην ιστορία της έχει αναπτύξει προϊόντα υψηλής τοξικότητας που έχουν αποτελέσει αιτία μόνιμων βλαβών στο περιβάλλον και ασθενειών ή θανάτων για χιλιάδες ανθρώπους, όπως το PCBs (πολυχλωριωμένα διφαινύλια), ένας από τους δώδεκα επίμονους οργανικούς ρύπους που επηρεάζουν τη γονιμότητα των ανθρώπων και των ζώων, το 2,4,5 Τ (2,4,5-τριχλωροφαινοξυοξικό οξύ), ένα συστατικό-που περιέχει διοξίνη- του αποφυλλωτικού Agent Orange, το Lasso, ένα ζιζανιοκτόνο που είναι τώρα απαγορευμένο στην Ευρώπη, το RoundUp, το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο τοξικό ζιζανιοκτόνο στον κόσμο που χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με τους γενετικά τροποποιημένους σπόρους σε μονοκαλλιέργειες μεγάλης κλίμακας, κυρίως για την παραγωγή σόγιας καλαμποκιού, για ζωοτροφές και βιοκαύσιμα και ενοχοποιείται για συμμετοχή στην ανάπτυξη καρκίνων.
Η Bayer ειδκεύεται στα χημικά και φαρμακευτικά προϊόντα. Ήταν θυγατρική από το 1925 της εταιρείας IG Farben, κατασκευάστριας του χημικού «Zyclon Β» που χρησιμοποίησαν οι Ναζί στους θαλάμους αερίων. Η μεγάλη επιτυχία της Bayer ήταν η ανακάλυψη και η παρασκευή της ηρωίνης, που τη λάνσαρε ως αντιβηχικό φάρμακο και ως μη εθιστικό υποκατάστατο της μορφίνης και πωλούνταν ελεύθερα από το 1898 ως το 1910. Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η Bayer καθιερώθηκε σε πολύ λίγα χρόνια ως μία από τις μεγαλύτερες φαρμακοβιομηχανίες του κόσμου. Η θυγατρική της Bayer, Cropscience, αναπτύσσει τεχνολογίες για τη μετάλλαξη του καλαμποκιού αλλά και φυτοφάρμακα.
Πηγή: tvxs.gr

Διαβάστε περισσότερα

Δίστομο – Ναζί – Χρυσή Αυγή (του Νίκου Μπογιόπουλου)

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

    10 Ιουνίου 1944: Οι Γερμανοί ναζί μπαίνουν στην κωμόπολη του Διστόμου. Αποκλείουν τις εισόδους και αρχίζουν τις έρευνες στα σπίτια, αναζητώντας μαχητές του ΕΛΑΣ, χωρίς αποτέλεσμα. Οι κατοχικές δυνάμεις συγκεντρώνουν όλους τους κατοίκους, άντρες και γυναίκες, αρκετές μαζί με τα μωρά τους. Η σφαγή είναι ολοκληρωτική. Στη συνέχεια πυρπολούν τα σπίτια. Το Δίστομο ξεκληρίζεται. Στα πτώματα, πάνω στα άψυχα κατακρεουργημένα κορμιά, έχει απομείνει αποτυπωμένη η ανείπωτη φρίκη. Το ολοκαύτωμα του πυρπολημένου Διστόμου αποτελεί κορυφαίο τεκμήριο της κτηνωδίας του ναζισμού: 218 εκτελεσμένοι. Ανάμεσά τους 114 γυναίκες, 45 παιδιά και έφηβοι, 20 βρέφη…


   Η πρωτοφανής θηριωδία καταγράφηκε στην έκθεση του Δ. Κιουσόπουλου (επικεφαλής της Υπηρεσίας Εγκλημάτων Πολέμου), απ΄ όπου και το παρακάτω συγκλονιστικό απόσπασμα: 

«Εις το πέρασμα των αιώνων ουδέποτε η ανθρωπότης εδοκίμασε τοσαύτην θηριωδίαν. Το Δίστομο μεταβάλλεται σε κόλασιν. Κάθε περιγραφή είναι αδύνατον να αποδώσει την τραγωδίαν εκατοντάδων κατοίκων… Αξιωματικοί, υπαξιωματικοί, στρατιώτες διαμοιράζονται εις ομάδας. Περιέρχονται τας οικίας, ως λυσσαλέαι ύαιναι, αιμοβόροι τίγρεις, κανίβαλοι της ζούγκλας! Επιπίπτουν κατά των δυστυχών κατοίκων – αδιακρίτως φύλου, ηλικίας. Σφάζουσι, φονεύουσι, βιάζουσι γυναίκες. Ξεκοιλιάζουσι εγκύους, γέροντες, νέοι είναι θύματα της αιμοβόρου μανίας. Δε φείδονται ουδενός. Φονεύουσιν τον ιερέα Σωτήριο Ζήση, εξορύσσουσι ζώντος έτι τους οφθαλμούς. Αποκόπτουσιν την κεφαλήν του, ρίπτουσιν εις τον βόρβορον. Πυροβολούσι την παρισταμένην σύζυγόν του, που κρατούσε εις τας αγκάλας της, θηλάζουσαν το μονοετές θυγάτριόν της Μαργαρίταν! Σκορπούν τα μυαλά της παιδίσκης εις το πρόσωπον της μητρός, ήτις τραυματισθείσα πίπτει χαμαί λιπόθυμος. Εκληφθείσα ως νεκρά – σώζεται διά να καταστεί, εν παραφροσύνη. Περί τους 15 κατοίκους – ελπίζοντας εις την οικίαν του ιερέως την σωτηρίαν – εφονεύθησαν. Φονεύουσιν εντός της οικίας του, την οικογένεια του Κατσινήν – τον Δάσκαλο Καρούμαλον – την Μορωσίαν, σύζυγο Ι. Φιλίππου – σύρουν εκ της κρύπτης της, με σκοπόν διά να τη βιάσουν. Αλλ’ ότε είδον ότι αύτη ήτο έγκυος, διά μαχαίρας διάνοιξαν την κοιλίαν της. Το δε εκχυθέν έμβρυον μετά λύσσης εποδοπάτησαν»…

   Ο Παναγιώτης Περγαντάς, 22 χρόνων τότε, αφηγείται (η καταγραφή της μαρτυρίας έγινε από τον Στάθη Σταθά): 

«Φτάνω σε απόσταση διακόσια μέτρα από τα πρώτα σπίτια. Το σπίτι της αδερφής μου Φρόσως ήταν στην άκρη. Ακούω μια γυναικεία φωνή να σκούζει, να οδύρεται, να θρηνολογεί. Ήταν η μάνα μου. Φτάνω τρέχοντας και τι να δω! Την αδερφή μου κομματιασμένη, βιασμένη, κατακρεουργημένη. Κατασκισμένα ρούχα και σάρκες είχαν γίνει ένα. Το αίμα έτρεχε από τα σκέλια της. Τα βυζιά της κατασφαγμένα, φέτες. Το πρόσωπό της παραμορφωμένο και σ’ όλο το σώμα σημάδια άγριας πάλης. Δίπλα της σε μια κούνια το μικρό κορίτσι της τη Ζωή, εφτά μηνών, το είχαν ξεκοιλιάσει, του είχαν κόψει το λαιμό και κρέμονταν τα λαρύγγια του στο στήθος μπλεγμένα με τα βγαλμένα έντερα. Το αγόρι της(…) έτρεξε να κρυφτεί στο διπλανό σπίτι του Νταγιαλή. Οι εγκληματίες το κυνήγησαν και το εκτέλεσαν τινάζοντάς του τα μυαλά στον αέρα κάτω από τη σκάλα. Επίσης και το άλλο κορίτσι της ίδιας αδερφής μου, την Ελένη, εφτά χρονών, το έσφαξαν κι αυτό. Τέλος, ο πεθερός της αδερφής μου εκτελέστηκε μπροστά στη Δημαρχία μαζί με τον Θανάση Πανουργιά. Την επομένη το πρωί τους θάψαμε όλους σε ομαδικό τάφο μπροστά στην αυλή του σπιτιού τους».

   Ο Δημήτρης Γατόπουλος, στο βιβλίο του «Ιστορία της Κατοχής», σημειώνει:

«Ιδού τώρα και τα επισημότερα στοιχεία της μεγάλης τραγωδίας, η έκθεσις του κατοχικού νομάρχου Βοιωτίας Ιωάννου, η έκθεσις του τότε νομάρχου Ιω. Γεωργόπουλου. Στην «έκθεσή» του στο υπουργείο Εσωτερικών σημειώνει και τα εξής. «Από δύο ημερών διανύω τας δραματικοτέρας της ζωής μου. Τα συμβαίνοντα εις την περιφέρειαν κατά τας δύο τραγικάς αυτάς ημέρας υπερβαίνουν και αυτήν τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου και αυτούς τους σικελικούς εσπερινούς… Λυσσαλέα η αγριότης δεν εφείσθη ούτε των νηπίων, τα οποία άταφα έτι σφίγγονται σπασμωδικώς στοργικά εις τους άψυχους κόλπους των μητέρων»».

   Ο Τάκης Λάππας, στο βιβλίο του «Η Σφαγή του Διστόμου – Χρονικό», γράφει:

«Οι μεθυσμένοι από το κακούργο πάθος τους, σπάζουν τις πόρτες των σπιτιών κι ορμάνε μέσα. Όποιον συναντάνε, τον σκοτώνουν. Άλλοι θερίζουν χωρίς διάκριση ψυχές μέσα στα κοντινά σπίτια κι άλλοι ξεχύνονται στις γειτονιές (…).Το αίμα απ’ τα θύματα γίνεται αυλάκι και κυλάει προς τα σοκάκια. Γέροι και γριές πέφτουν απ’ τα βόλια. Άνδρες κυλιώνται χάμω νεκροί μ’ απανωτές θανατηφόρες πιστολιές, κι άλλους τους βάζουν στη σειρά και τους εκτελούνε. Γυναικόπαιδα σφάζονται κι αβάφτιστα βυζανιάρικα στραγγαλίζονται και λογχίζονται κι ύστερα ξεκοιλιάζονται… Μπροστά σε τέτοιο θέαμα κι οι θεατές ακόμα του Κολοσσαίου θα σκέπαζαν τα μάτια τους από φρίκη κι αυτός ο Ηρώδης ή ο Νέρωνας θα φρένιαζαν απ’ το κακό τους, που ύστερα από τόσους αιώνες βρέθηκαν κτηνάνθρωποι σαν κι αυτούς, όχι μονάχα να τους μιμηθούνε, μα να τους ξεπεράσουν κιόλας (…) Σαν και τούτο το κακό άλλο δεν ξαναγίνηκε(…). Τα βρέφη μέσα στις κούνιες τους και στο βυζί της μάνας τους, οι γκαστρωμένες, οι γέροντες, οι γερόντισσες, οι μάνες με τα παιδιά στην αγκαλιά τους…».

   Σε ειδική έκθεσή της η V ταξιαρχία του ΕΛΑΣ, καταγράφει: 

«Σκότωσαν αδιάκριτα, γέρους, μωρά, εξαμηνίτικα, γριές, τα παιδιά του σχολείου (όλα στην αίθουσα του σχολείου) κι αυτόν τον παπά. Βρέθηκαν όλες σχεδόν οι γυναίκες σχισμένες με ξίφος ή μαχαίρι από τα γεννητικά τους όργανα μέχρι το στήθος, βρέθηκαν γυναίκες με κομμένους τους μαστούς, ξεκοιλιασμένες με τα παιδιά στην αγκαλιά τους, βρέθηκαν μικρά παιδιά σφαγμένα και ξεκοιλιασμένα και τα έντερα περασμένα στο λαιμό. Του παπά του κόψαν το κεφάλι και το είχαν πεταμένο μακριά από το πτώμα του. Ολόκληρες οικογένειες σφαγιάστηκαν… Ολα τα σπίτια ληστεύτηκαν… Πολλοί κάτοικοι τρελάθηκαν και υπάρχουνε πολλοί τραυματισμένοι…».

   «Αι σφαγαί του Διστόμου και η καταστροφή του ωραίου τούτου υπερβαίνουν εις αγριότητα και εις απανθρωπίαν όλα τα απαίσια εγκλήματα των Γερμανών που διέπραξαν ούτοι εις την Ελλάδα», αναφέρει ο Δ. Μαγκριώτης στο βιβλίο του «Θυσίαι της Ελλάδος και εγκλήματα κατοχής 1941 – 1944».
   Το ολοκαύτωμα του Διστόμου υπήρξε «μία από τις χειρότερες ωμότητες ολόκληρου του πολέμου», σημειώνει ο ιστορικός Mark Mazower («Στην Ελλάδα του Χίτλερ – Η εμπειρία της κατοχής»).
   Την ίδια εικόνα μεταφέρει και ο επικεφαλής της αποστολής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, ο Ελβετός George Wehrly, ο οποίος έκανε λόγο για «σκηνές φρίκης και σαδισμού…»

   Αυτή είναι η σχέση του ναζισμού με την Ελλάδα. Αυτή είναι η μόνη σχέση που μπορεί να έχει ο ναζισμός με την πατρίδα μας και με όλη την ανθρωπότητα. Αυτή είναι η κτηνωδία που εκπροσωπεί ο ναζισμός. Τότε, σήμερα και πάντα. Αυτές είναι οι «πατριωτικές» καταβολές των νεοναζιστικών αποβρασμάτων που μαγαρίζουν τον τόπο.
   Γιατί, ξέρετε, στην χώρα μας, υπάρχουν θαυμαστές των «Ες –Ες»! Υπάρχουν οπαδοί και ιδεολογικοί απόγονοι εκείνων που μακέλεψαν το Δίστομο. Γράφει η «Χρυσή Αυγή» στο περιοδικό της (τεύχος 34, 1988, σ. 7) σε άρθρο υπό τον τίτλο«ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ. ΣΥΝΟΨΗ ΤΩΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ»:

«Τα SS αποτέλεσαν τον πρώτο συνειδητό Ευρωπαϊκό Στρατό υπερασπιστή της Φυλής και του πολιτισμού της, υπήρξαν οι αριστείς του Αίματος και της Τιμής, οι φορείς του ηρωικού πνεύματος των ιπποτών και της Αρίας παραδόσεως. Τα SS περιέλαβαν στις τάξεις τους το εκλεκτότερο άνθος της Ευρωπαϊκής Νεολαίας όλων των εθνικοτήτων και είναι εκείνα που έδωσαν μέχρις εσχάτων τη μάχη του Πολιτισμού κατά της βαρβαρότητας, μάχη που την πλήρωσαν βαρύτερα από οιονδήποτε άλλον με ακριβό φόρο Αρίου Αίματος. Είναι γεγονός ότι τα SS υπήρξαν οι τελευταίοι υπερασπιστές της Ευρώπης που κατέρρεε και όταν οι άλλοι επρόδιδαν, αυτοί έπιπταν μέχρις ενός στον υπέρ όλων Αγώνα. Αυτή την ευγενή τάξη των μαχητών κατασυκοφάντησαν και διέβαλαν οι δημοκράτες και μπολσεβίκοι συστηματικά μετά το τέλος του πολέμου. Διότι γνώριζαν πως αν η αλήθεια πρόβαλε στο φως ο Εθνικοσοσιαλισμός θα ξανάνθιζε στην Ευρώπη».

Ο Χίτλερ και ο Ες. Αυτοί ήταν – τα ινδάλματα της «Χρυσής Αυγής» – που δημιούργησαν τα ανθρωποειδή σαν εκείνα που έσφαξαν το Δίστομο…

   Τα «Ες-Ες»,  αυτά τα τάγματα της φρίκης και του εξανδραποδισμού, αυτά τα ανθρωποειδή του ναζισμού που κατάσφαξαν το Δίστομο, ήταν – κατά την «Χρυσή Αυγή» – το «εκλεκτότερο άνθος» των «ιπποτών» και της «ευγενούς τάξης των μαχητών»…

   Ο υμνητής του ναζισμού, ο φυρερίσκος της «Χρυσής Αυγής», ο Ν. Μιχαλολιάκος, στο βιβλίο του με τίτλο «Για μια μεγάλη Ελλάδα σε μια ελεύθερη Ευρώπη», ανάμεσα στα άλλα «πατριωτικά» που αναφέρει μιλά και για τα «WAFFEN SS». Αντιγράφουμε από τη σελίδα 46 του ναζιστικού οχετού:

«Ο Γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός και η Νέα Ευρώπη των WAFFEN SS ήταν ένα Μήνυμα Φωτεινό σε μία σκοτεινή εποχή, που πιστεύω πως ο ελληνισμός θα έπρεπε να έχει δεχτεί».

   Τις ορδές των στυγνών δολοφόνων, που κατάσφαξαν το Δίστομο, είναι που ο Μιχαλολιάκος περιγράφει σαν… «Μήνυμα Φωτεινό» στην Ελλάδα και την Ευρώπη!

Διαβάστε περισσότερα

Τι γυρεύει ο Βαρθολομαίος στο Σκοπιανό; – του Γιώργου Καραγιάννη

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ 

Άς ξεκινήσουμε από τα γνωστά. Η αρχική επίσημη ανακοίνωση ανέφερε ότι ο πατριάρχης Βαρθολομαίος θα έρθει στην Ελλάδα για να μιλήσει σε δύο εκδηλώσεις. Για συνηθισμένη επίσκεψη δηλαδή, αφού ο πατριάρχης έχει κάνει το δρομολόγιο Κωνσταντινούπολη- Αθήνα και άλλες ελληνικές πόλεις, διαδρομή Πατήσια- Κυψέλη.
Όμως στην πορεία αρκετοί άρχισαν να ψυλλιάζονται και να το συνδέουν με μερικά άλλα πράγματα που κάθε άλλο παρά τυχαίες συμπτώσεις ήταν.

Τα αιτήματα στο Φανάρι

«Σύμπτωση» πρώτη: Το Μάρτιο ο πρόεδρος της Ουκρανίας Ποροσένκο πήγε στο Φανάρι και ζήτησε από τον πατριάρχη να αναγνωρίσει το πλήρως ελεγχόμενο από την αμερικανοστημένη κυβέρνησή του, πατριαρχείο της Ουκρανίας, το οποίο καμιά άλλη ορθόδοξη Εκκλησία δεν αναγνωρίζει και το θεωρεί «σχισματικό». Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος τον καλοδέχτηκε και του είπε πως θα εξετάσει το αίτημα, μια δέσμευση την οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή απέφευγε να πάρει το Οικουμενικό πατριαρχείο, μπροστά στις αντιδράσεις του πατριαρχείου της Μόσχας στο οποίο υπάγονταν η Εκκλησία της Ουκρανίας ( και εξακολουθεί να υπάγεται το μεγαλύτερο μέρος της).

Από τη συνάντηση του πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον πρόεδρο της Ουκρανίας Ποροσένκο, στο Φανάρι, το Μάρτιο του 2018

«Σύμπτωση» δεύτερη: Στις 30 Μαΐου και σε μια στιγμή που οι συζητήσεις για το Σκοπιανό έμπαιναν σε καθοριστική  φάση, ανακοινώθηκε επισήμως, πως και η «σχισματική»,και μη αναγνωριζόμενη από καμιά άλλη ορθόδοξη Εκκλησία, «Εκκλησία της Μακεδονίας» έστειλε γράμμα στο Φανάρι , συνοδευόμενο  («υποστηριζόμενο», όπως ανέφερε η επίσημη ανακοίνωση) και από προσωπική επιστολή του πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ Ζάεφ προς τον πατριάρχη Βαρθολομαίο. Με το γράμμα αυτό η Εκκλησία των Σκοπίων ζητούσε να υπαχθεί στο Οικουμενικό πατριαρχείο με το παλιό της όνομα της «Αρχιεπισκοπής Αχριδών» εγκαταλείποντας το σημερινό «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία- Αρχιεπισκοπή Οχρίδος».
Η απάντηση του Φαναρίου ήταν κάτι παραπάνω από ενθαρρυντική: «Η Ιερά Σύνοδος, ανέφερε το επίσημο ανακοινωθέν, απεφάσισε να επιληφθή αυτού και να διενεργήση τα δέοντα υπό τους απαραβάτους όρους των ιστορικοκανονικών αρμοδιοτήτων και προνομίων του πρωτοθρόνου Οικουμενικού Πατριαρχείου».
«Σύμπτωση» τρίτη: Το πατριαρχικό ταξίδι γίνεται σε μια στιγμή που βρίσκεται σε εξέλιξη η αμερικανική προσπάθεια για περιορισμό της επιρροής και στρατιωτική, οικονομική και πολιτική απομόνωση της Ρωσίας. Σημαντικούς παράγοντες σ’ αυτή την προσπάθεια  αποτελούν και η Ουκρανία και ( σε μικρότερο βαθμό βέβαια) η ΠΓΔΜ . Άλλωστε όλη αυτή η πρεμούρα που τους έπιασε όλους να λύσουν το Σκοπιανό, οφείλεται στην αμερικάνικη πίεση. Και όπως γνωρίζουν και τα μικρά παιδιά τα πολιτικά ζητήματα συνδέονται τις περισσότερες φορές και με τα εκκλησιαστικά. Ειδικά για το θέμα των Σκοπίων, που μας ενδιαφέρει άμεσα, την εκκλησιαστική πτυχή του  είχαν επισημάνει από την αρχή των συζητήσεων και προσωπικά ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος καθώς και οι περισσότεροι μητροπολίτες.

Οι συμπτώσεις και το πατριαρχικό ταξίδι

Όπως και να ‘χει το πράγμα μέσα στο πλαίσιο και των παραπάνω «συμπτώσεων» πρέπει να δούμε το πατριαρχικό ταξίδι στην Αθήνα και τις  επαφές του πατριάρχη, κυρίως με την Εκκλησία της Ελλάδος. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως βασική πυξίδα σε όλη την πολιτική των εκπροσώπων του Φαναρίου αποτελεί η πολιτική των εκάστοτε αμερικανικών κυβερνήσεων, από τα πρώτα κιόλας  μεταπολεμικά χρόνια. Ο Ψυχρός Πόλεμος μεταξύ ΕΣΣΔ και ΗΠΑ στο εκκλησιαστικό εκφραζόταν και με την αντιπαράθεση μεταξύ των πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως και Μόσχα.
Τελευταίο  εκκλησιαστικό παράδειγμα της αντιπαράθεσης αυτής; Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το Φανάρι αναγνώρισε το 1996 την αυτονομία της Εκκλησίας της Εσθονίας και όρισε στην κορυφή της  τον Έλληνα (γεννημένο στο Κονγκό) μητροπολίτη Στέφανο Χαραλαμπίδη προκαλώντας την οργή του πατριαρχείου Μόσχας στο οποίο υπάγονταν μέχρι τότε εκκλησιαστικά η Εσθονία.

Λειτουργία στον καθεδρικό ναό του Ταλίν. Στο κέντρο ο πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο επίσκοπος Εσθονίας Στέφανος Χαραλαμπίδης.

Πρώτος στόχος των φαναριωτών είναι η «εναρμόνιση» της πολιτικής της Εκκλησίας της Ελλάδος με αυτή του πατριαρχείου  τόσο στο Σκοπιανό όσο και στο ζήτημα της Ουκρανίας.
Έτσι λοιπόν το Σκοπιανό σε πρώτη μοίρα και το ουκρανικό σε δεύτερη  κυριάρχησαν στη συνάντηση Βαρθολομαίου –Ιερώνυμου τη Δευτέρα.. Τον πατριάρχη τον απασχολεί κυρίως η στάση των μητροπολιτών της Βόρειας Ελλάδας  («Νέες Χώρες» που υπάγονται πνευματικά σ’ αυτόν αλλά διοικητικά στην Εκκλησία της Ελλάδος) οι οποίοι στο σύνολό τους είτε γιατί το πιστεύουν οι ίδιοι είτε γιατί επηρεάζονται από τις διαθέσεις των πιστών και δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς πρωτοστατούν στις κινητοποιήσεις. Από τη μεριά του ο αρχιεπίσκοπος παίρνει υπόψη του και το μετέφερε στον πατριάρχη  ότι στα Σκόπια αυτή τη στιγμή υπάρχει ο αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Ιωάννης που ορίστηκε από το πατριαρχείο Σερβίας, αναγνωρίζεται από όλες τις ορθόδοξες Εκκλησίες και έχει πολύ καλές προσωπικές σχέσεις με τους περισσότερους Έλληνες μητροπολίτες , οι οποίοι του συμπαραστάθηκαν στα χρόνια που η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ τον είχε κλείσει στη φυλακή για υποκίνηση εθνοτικού και θρησκευτικού μίσους και διχόνοιας.

Ισορροπία Ιερώνυμου σε τεντωμένο σχοινί

Μέσα στην αρχιεπισκοπή δεν ήμαστε για να σας πούμε τι ακριβώς ειπώθηκε. Όμως ξέρουμε τι είπε ο αρχιεπίσκοπος  μια μέρα μετά, την Τρίτη. Κλασσικός ισορροπιστής που κοιτάει να τους καλύπτει όλους, και την κυβέρνηση αλλά και τους ιεράρχες, ο αρχιεπίσκοπος για να καλυφθεί απέναντι στους δεύτερους επανέλαβε την γνωστή θέση της Ιεραρχίας πως  «η θέση της Εκκλησίας είναι σταθερή. Η Εκκλησία, είπε, το όνομα Μακεδονία δεν είναι εύκολο εμείς να το δανείσουμε, να το δώσουμε». Πρόσθεσε όμως , κλείνοντας το μάτι στην κυβέρνηση, πως προσωπική του θέση είναι «ότι
τα θέματα δεν αντιμετωπίζονται με συλλαλητήρια, με φωνές κλπ. Υπεύθυνη είναι η Βουλή, αυτοί θα αποφασίσουνε, αυτοί θα αναλάβουν την ευθύνη. Και να πάμε λίγο περισσότερο; Η Βουλή δεν βγαίνει μόνη της, βγαίνει από τον λαό. Ο λαός λοιπόν πρέπει να σκεφτεί, να δει, να αποφασίσει και να κάνει».
Όσο για το θέμα της Ουκρανίας, η Εκκλησία της Ελλάδος έχει από καιρό κρατήσει στενές σχέσεις με το μητροπολίτη Ουκρανίας Oνούφριο, που υπάγεται στο πατριαρχείο της Μόσχας. Αυτό επανέλαβε και ο αρχιεπίσκοπος στον πατριάρχη επισημαίνοντάς του τους κινδύνους για την ενότητα των ορθοδόξων Εκκλησιών από μια νέα σύγκρουση  (και θα είναι πολύ σκληρή αυτή τη φορά) Φαναρίου-Μόσχας.

Από τη συνάντηση του πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον υπουργό εξωτερικών της Ελλάδας, Νίκο Κοτζιά, στο Φανάρι

Η συνάντηση του πατριάρχη με τον Τσίπρα ήταν πιο εύκολη. Ο Τσίπρας τον ευχαρίστησε για τις προσπάθειες επίλυσης των διαφορών με την «σχισματική» Εκκλησία των Σκοπίων, προσθέτοντας  ότι αυτό θα προσφέρει σταθερότητα στην περιοχή. Και ο πατριάρχης αναφέρθηκε στο αίτημα της μη αναγνωρισμένης Εκκλησίας σημειώνοντας πως «το Οικουμενικό Πατριαρχείο ενεργεί στα πλαίσια των κανονικών υποχρεώσεων του, να αίρει τις διαφορές και τα σχίσματα όπου αυτά υπάρχουν».

Ο Κοτζιάς υπέρ Βαρθολομαίου

Καθαρά υποστηρικτική  στις κινήσεις του πατριάρχη ήταν η θέση που εξέφρασε στη συνέντευξή του στην ΕΡΤ τη Δευτέρα ο υπουργός Εξωτερικών. Ο Κοτζιάς αναφερόμενος στους μητροπολίτες που αντιδρούν είπε ότι «δεν είναι δικό τους αντικείμενο διότι το αν θα αναγνωριστεί η Αυτοκεφαλία, και οτιδήποτε άλλο μιας Εκκλησίας αυτό είναι θέμα του Οικουμενικού Πατριάρχη, δεν είναι θέμα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, δεν είναι αντικείμενο τους». Για να προσθέσει: « ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έχει τη σοφία, την νηφαλιότητα και την ηρεμία να αναστοχαστεί πάνω σε αυτό το ζήτημα και νομίζω ότι και ο ίδιος μέσα του βαθιά, εν τη χριστιανική του πίστη, θα έχει καταλήξει, ότι αυτό που κάνει το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο ζήτημα της Εκκλησίας των Σκοπίων είναι καλό».

Αιτία πολέμου το ουκρανικό ζήτημα

Ηθικόν δίδαγμα που λέγαμε και όσοι από μας περάσανε από τα κατηχητικά: Πέρα από το πολιτικό μπέρδεμα είναι πολύ πιθανό να βρεθούμε μπροστά και σε μία ανεξέλεγκτη κατάσταση στο χώρο των ορθοδόξων Εκκλησιών. Σε περίπτωση που αναγνωριστεί από το Οικουμενικό πατριαρχείο η έως σήμερα σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων , είναι σίγουρο πως θα αντιδράσει το πατριαρχείο της Σερβίας. Κι από κοντά και το πατριαρχείο της Μόσχας που φοβάται πως το σκοπιανό και ουκρανικό παράδειγμα θα μπορούσαν  να αποτελέσουν τη σπίθα για εκδήλωση ανάλογων φαινομένων σε χώρες που προήλθαν από την πρώην Σοβιετική Ένωση και εξακολουθούν να υπάγονται εκκλησιαστικά ( κυρίως ρωσώφωνοι πληθυσμοί) σ’ αυτό. Ιδιαίτερα για τη Μόσχα το μεγάλο πρόβλημα είναι στην Ουκρανία. Εκεί οποιαδήποτε αναγνώριση αυτοκέφαλης Εκκλησίας θα αποτελέσει αιτία πολέμου με το Φανάρι.
Με δυο λόγια. Μην εκπλαγείτε αν μέσα στο γενικό χαμό γίνουν μαλλιά κουβάρια και στον εκκλησιαστικό χώρο… 

Διαβάστε περισσότερα

Απολογία και διδαχή Οδυσσέα Ανδρούτσου – Δολοφονήθηκε σαν σήμερα 5 Ιουνίου 1825

Σαν σή­με­ρα 5 Ιου­νί­ου 1825 δο­λο­φο­νή­θη­κε μέσα στην Ακρό­πο­λη των Αθη­νών από το άλ­λο­τε πρω­το­πα­λί­κα­ρό του Γκού­ρα, ο αγω­νι­στής της Ελ­λη­νι­κής Επα­νά­στα­σης, Οδυσ­σέ­ας Αν­δρού­τσος.
Με αφορ­μή αυτή την επέ­τειο, ανα­δη­μο­σιεύ­ου­με από το πε­ριο­δι­κό Πυρ­σός (2/1961 – Δί­μη­νο ει­κο­νο­γρα­φη­μέ­νο εκ­πο­λι­τι­στι­κό μορ­φω­τι­κό πε­ριο­δι­κό) το γράμ­μα του Οδυσ­σέα Αν­δρού­τσου, με ημε­ρο­μη­νία 14 Φλε­βά­ρη του 1924, προς τον Μο­ρα­ΐ­την Κο­τζα­μπά­ση, Ανα­στά­σιο Λόντο (Ο Πυρ­σός το το­πο­θε­τεί το Γε­νά­ρη του 1824 αλλά κάνει λάθος).
Το γράμ­μα σκια­γρα­φεί με τρόπο συ­γκλο­νι­στι­κό την προ­σω­πι­κό­τη­τα μιας από τις με­γα­λύ­τε­ρες προ­σω­πι­κό­τη­τες της Επα­νά­στα­σης του 1821.
Μαζί με το γράμ­μα ανα­δη­μο­σιεύ­ου­με και το ει­σα­γω­γι­κό κεί­με­νο του πε­ριο­δι­κού «Πυρ­σός»:
Ο Οδυσ­σέ­ας Αν­δρού­τσος ήταν μία από τις εξέ­χου­σες στρα­τιω­τι­κές φυ­σιο­γνω­μί­ες του Ει­κο­σιέ­να, που με τη μάχη της Γρα­βιάς στις 8 του Μάη του 18221 έσωσε στα πρώτα της βή­μα­τα την Επα­νά­στα­ση. Βγαλ­μέ­νος από το λαό και φλο­γε­ρός υπε­ρα­σπι­στής του, κυ­νη­γή­θη­κε από τους πο­λι­τι­κά­ντη­δες και τους κο­τζα­μπά­ση­δες και τέλος απαγ­χο­νί­στη­κε με κρυφή δια­τα­γή της κυ­βέρ­νη­σής τους στον Πύργο της Ακρό­πο­λης. Τον βά­φτι­σαν κι αυτόν προ­δό­τη, όπως και τον Κα­ραϊ­σκά­κη και τον Κο­λο­κο­τρώ­νη, όπως και σή­με­ρα οι από­γο­νοί τους βα­φτί­ζουν τους αγω­νι­στές της Εθνι­κής Αντί­στα­σης.
Ο Αν­δρού­τσος υπε­ρα­σπί­στη­κε τη γνή­σια εθνι­κο­λαϊ­κή συ­νεί­δη­ση του Ει­κο­σιέ­να με τα δη­μο­κρα­τι­κά ανα­γεν­νη­τι­κά της αι­τή­μα­τα, που την προ­δο­σία τους συμ­βο­λί­ζει και ο δικός του τρα­γι­κός θά­να­τος.
Τα γράμ­μα­τα του Αν­δρού­τσου που σώ­ζο­νται, στέ­κο­νται ανά­με­σα στα κα­λύ­τε­ρα κεί­με­να του Ει­κο­σιέ­να. Ένα απ’ αυτά, που το απευ­θύ­νει στον με­γα­λο­κο­τζα­μπά­ση Ανα­στά­σιο Λόντο στις 15 Γε­νά­ρη του 184 και που πα­ρου­σιά­ζει τον Αν­δρού­τσο τέ­τοιον όπως ήταν, πα­λι­κά­ρι και υπε­ρα­σπι­στή των δί­καιων του αγώνα, δη­μο­σιεύ­ου­με πα­ρα­κά­τω.

Προς τον Μο­ρα­ΐ­την Κο­τζα­μπά­ση, Ανα­στά­σιο Λόντο
Εσύ έχεις πολ­λές δου­λειές και καθώς ακούω κα­τα­γί­νε­σαι ημέρα και νύκτα. Δια τούτο δεν έπρε­πε να σε εμπο­δί­σω με τούτο το γράμ­μα, και μά­λι­στα όπου μαζί σου δεν έχω αντα­πό­κρι­ση, όντας άλλη η δική μου δου­λειά και άλλη η δική σου. Μο­λο­ντού­το, επει­δή είδα εις ενός σου φίλου  γράμ­μα ν’ ανα­φέ­ρεις το όνομά μου, βια­σμέ­νος είμαι να σου κάνω πέντε έξι αρά­δες. Κι αν έχουν κα­νέ­να καλό μέσα, άκου­σέ το, ει­δε­μή κάψε της.
Λέ­γεις του φίλου σου: Αν γρά­ψεις σ’ εκεί­νο το διά­βο­λο, τον Οδυσ­σέα, γράψε του από μέ­ρους μου να βγά­λει με­ρι­κούς δια­βό­λους από μέσα του. Του το λέγω μπέσα με μπέσα και τότε θέλει γίνει χρή­σι­μος εις την πα­τρί­δα, και θέλει λάβει αξίως το όνομα, το οποίο φέρει.-  Κύριε, καθώς λέτε σεις οι δια­βα­σμέ­νοι, δυο λογιώ διά­βο­λοι εμ­βαί­νουν μέσα εις τους αν­θρώ­πους. Πρώ­της λογής, ως έλεγε ο φι­λό­σο­φος που απέ­θα­νε εδώ κάτου, είναι ο διά­βο­λος που κάθε καλός άν­θρω­πος έχει μέσα του, ο διά­βο­λος που ορ­μη­νεύ­ει και δεί­χνει τον καλό δρόμο και εμπο­δί­ζει το δαι­μο­νι­σμέ­νο από το να πρά­ξει το κακό.
Η θρη­σκεία μας μάς δι­δά­σκει να πι­στεύ­ο­με ότι κατά θεία πα­ρα­χώ­ρη­ση μπαί­νει πολ­λές φορές ο διά­βο­λος σ’ έναν άν­θρω­πο και τον ορ­μη­νεύ­ει να κάνει όλα τα κακά, και αυτός είναι ο δεύ­τε­ρος διά­βο­λος.
Τώρα εγώ είμαι σε απο­ρία, ποιος διά­βο­λος σε σένα κα­τοι­κεί, ο πρώτο ή ο δεύ­τε­ρος; Όσο διά λόγου μου, να ξεύ­ρεις ότι αφήνω εσένα να μου πεις ποιον από τους δυο δια­βό­λους έχω μέσα μου.

Ο κα­πε­τάν Λε­ω­νί­δας Αν­δρού­τσος πα­τέ­ρας του Οδυσ­σέα – Θε­ό­φι­λος

Ο πα­τέ­ρας μου, εν καιρώ Τουρ­κί­ας. εγύ­ρι­ζε μέσα εις τα βουνά και εσκό­τω­νε Τούρ­κους. έτρε­χε εις τους κά­μπους και εις τα όρη, και εθα­νά­τω­νε Τούρ­κους. ενυ­κτέ­ρευε εις τα δάση, εκρύ­πτα­το εις τα πο­τά­μια, εσκό­τω­νε Τούρ­κους. όσες φορές ευ­ρέ­θη εις τα βάθη της θά­λασ­σας, Τούρ­κους έπνι­γε. Και εις ολι­γο­λο­γία, αφού ερή­μω­σε πολ­λές επαρ­χί­ες των τυ­ράν­νων, ως αλη­θι­νός δαι­μο­νι­σμέ­νος υπέρ της Πα­τρί­δος, εμαρ­τύ­ρη­σε εις αυτή την κα­θέ­δρα του τυ­ράν­νου μας. Τι λογής διά­βο­λο είχε μέσα του, του πρώ­του εί­δους, ή του δεύ­τε­ρου, εγώ δε μπορώ να το απο­φα­σί­σω και στέ­κει σε σένα να το γνω­ρί­σεις.
Εγώ δε, χωρίς προ­σω­πι­κώς να γνω­ρί­ζω από ποιο δαί­μο­να εσύ­ρε­τον ο πα­τέ­ρας μου, ήρ­χι­σα από παιδί ορ­φα­νό να γυ­ρεύω τα χνά­ρια του ίδιου του δια­βό­λου. Τον πε­ρισ­σό­τε­ρον και­ρόν της ζωή μου, που τον επέ­ρα­σα; Τον επέ­ρα­σα σκο­τώ­νο­ντας Τούρ­κους, κυ­νη­γώ­ντας τυ­ράν­νους. Τον επέ­ρα­σα εις τα σπή­λαια και εις τα βουνά. Τα καρ­τέ­ρια των δρό­μων, οι λό­γκοι και τ’ άγρια θηρία είναι οι μάρ­τυ­ρες ότι δυ­σκό­λως έφευ­γεν ο Τούρ­κος από τα χέρια μου, αν εζύ­γω­νε καμ­μιά πε­νη­ντα­ριά ορ­γυιαίς. Εγώ εσυ­να­να­στρε­φό­μουν με αυ­τούς τους τυ­ράν­νους και ήμουν καλά πλη­ρω­μέ­νος, διά να σέ­βω­μαι τους ομο­γε­νείς των, αλλά κι­νού­με­νος από τον διά­βο­λόν μου, Τούρ­κους εσκό­τω­να. Οι κρη­μνοί, τα πο­τά­μια, οι πάγοι, τα χιό­νια και τα δάση ήσαν τ’ αγα­πη­τά μου κα­τοι­κη­τή­ρια, το τουρ­κι­κό αίμα το προ­σφά­γι μου. Εση­κώ­θη η Επα­νά­στα­σις και ευθύς συ­ρό­με­νος από τον διά­βο­λόν μου, ελά­τρευ­σα τους αρ­χη­γούς της, τη φωνή της άκου­σα στα φυλ­λο­κάρ­δια μου, εσε­βά­στη­κα την από­φα­σίν της και έτρε­ξα με όλους τους αρ­μα­το­λούς της Ελ­λά­δος να σκο­τώ­σω Τούρ­κους. Μο­λο­νό­τι εκέρ­δι­ζα εν καιρώ Τουρ­κί­ας, ο διά­βο­λός μου μού αφή­ρε­σεν αυτήν την κλί­σιν, αφού εση­κώ­σα­μεν τ’ άρ­μα­τα. Και τι τα πο­λυ­λο­γώ; Τόσον με εφώ­τι­σεν ο διά­βο­λός μου, ώστε να γε­μί­σω ψεί­ραις, να λι­μά­ξω ψωμί, να κεί­το­μαι εις τα νερά, εις τα χιό­νια και εις τη λά­σπην, να δο­κι­μά­ζω κάθε στρα­τιω­τι­κήν αχα­ρι­στί­αν, να πίνω φαρ­μά­κια από εχθρούς και φί­λους, να κυ­νη­γώ­μαι ως κα­τά­δι­κος από αυ­τούς τους συγ­γε­νείς και φί­λους της δι­καιο­σύ­νης, να επι­θυ­μώ συ­νε­λεύ­σεις εθνι­κάς, να αγαπώ δι­καί­ους διοι­κη­τάς, να είμαι λά­τρης των ενα­ρέ­των και φίλος των σοφών, να διψώ την αυ­το­νο­μί­αν και ανε­ξαρ­τη­σί­αν της Ελ­λά­δος, επι­θυ­μώ­ντας μόνον και μόνον Ελ­λη­νες να διοι­κούν και να βα­σι­λεύ­ουν εις τους Ελ­λη­νας. Εκ τού­των όλον, δά­σκα­λε, ημπο­ρείς να συ­μπε­ρά­νεις ποιος διά­βο­λος ευ­ρί­σκε­ται μέσα μου.
Είναι ο διά­βο­λος εκεί­νος, όπου έκαμε το Σω­κρά­τη να πιει το φαρ­μά­κι δια τας ει­λι­κρι­νείς εις την πα­τρί­δα του εκ­δου­λεύ­σεις ή πάλι είναι ο δαί­μο­νας, όστις έκαμε τους ομο­γε­νείς να πα­ρα­δώ­σουν την πα­τρί­δα εις τους Μα­κε­δό­νας, εις τους Ρω­μαί­ους και έπει­τα εις τους Τούρ­κους! Εγώ για λόγου μου νο­μί­ζω, ότι εσύ έχεις μέσα σου το διά­βο­λο όπου είχε και μέσα του και ο Σω­κρά­της, που ξέ­ρεις γράμ­μα­τα και δια­βά­ζεις τον Ξε­νο­φώ­ντα και τον Πλά­τω­να. Είσαι νέος έως 22 χρονώ, και μο­λο­ντού­το είσαι βου­λευ­τής. Χαί­ρε­σαι υπό­λη­ψη, μο­λο­νό­τι λες πως και χωρίς ομό­νοια δύ­να­ται η πα­τρίς να κυ­βερ­νη­θεί, με τα γράμ­μα­τα και τον Ξε­νο­φώ­ντα στο χέρι. Σχί­ζεις τη διοί­κη­ση του Έθνους, δια­φε­ντεύ­εις τους συγ­γε­νείς σου, όπου κα­τα­κρα­τούν τα εθνι­κά ει­σο­δή­μα­τα, σπεί­ρεις ζι­ζά­νια εις Μοριά και Ρού­με­λη, ανε­βά­ζεις και κα­τε­βά­ζεις από τα αξιώ­μα­τα όποιο θέ­λεις.
Τέλος πά­ντων, δί­νεις καλό πα­ρά­δειγ­μα εις την επαρ­χία σου, της χρη­στοη­θεί­ας, της εγκρα­τεί­ας, της αφι­λο­κερ­δεί­ας, της δι­καιο­σύ­νης. Ερ­μη­νεύ­εις τους συγ­γε­νείς σου, ως μα­θη­τής του Σω­κρά­τους, να μην αδι­κούν εις τη ζωή, εις την τιμή, εις την ιδιο­κτη­σία όλους τους συ­νε­παρ­χιώ­τας των. Εις ολίγα λόγια, ερευ­νώ­ντας και εγώ από το μέρος μου τίνες οι πρά­ξεις του πα­τρός σου και οι αν­δρα­γα­θί­αι του αδελ­φού σου, το φέρ­σι­μο των πρου­χό­ντων συγ­γε­νών σου, εν­θυ­μού­με­νος τη διά­λυ­ση της εθνι­κής Συ­νέ­λευ­σης εξ αι­τί­ας σου, την προ­σκόλ­λη­σή σου εις ξένη Αυλή και όχι εις την απε­λευ­θέ­ρω­ση της Ελ­λά­δος, συ­μπε­ραί­νει, δά­σκα­λε, μπέσα με μπέσα, ότι εσύ έχεις μέσα σου το δαί­μο­να του Σω­κρά­τους.
Κοί­τα­ξε όμως καλά, ότι κάθε Έλ­λη­νας έχει μέσα του δώ­δε­κα λε­γε­ώ­νας δια­βό­λων. Και επάρε τα μέτρα σου, διότι, ως λέγει η πα­ροι­μία, ένας διά­βο­λος σκο­τώ­νει τον άλλο. Κοί­τα­ξε καλά, διότι ή κο­ντεύ­ει να χαθεί η πα­τρίς ή θα πέσει εις κα­νέ­να χει­ρό­τε­ρο ζυγό από εκεί­νο, όπου βα­στού­σαν οι πα­τέ­ρες μας.

Διαβάστε περισσότερα

Εξάρχεια: Υποβάθμιση, Εξαγορά, Κανονικότητα

Χρήστος Μιάμης

Τα Εξάρχεια είναι ο τόπος μιας εποχής που παρήλθε και μιας εποχής που κυοφορείται με ατέρμονες και λυσσώδεις ωδίνες. Τι είναι όμως τα Εξάρχεια; Σίγουρα δεν είναι ένα τόπος όπου δείχνουμε τους νεκρούς της εργατικής τάξης με χρηματικό αντίτιμο, σε αδαείς, άσχετους αν και χαριτωμένους μέσα στην άγνοια τους ευρωπαίους, που αναζητούν την περιπέτεια στο κέντρο της Αθήνας, έξω από τα όρια του λευκού φράχτη και του καλοδιατηρημένου γκαζόν.

Πρόκειται για τον ευρωπαϊκό ιδεότυπο που δεν διαφοροποιείται ιδιαίτερα από τον εγχώριο, -χωρίς τον φράχτη και το γκαζόν- αφού σε αντίστοιχά ευρωπαϊκών προδιαγραφών δελτία ειδήσεων έχει ενημερωθεί για το «άβατο» των Εξαρχείων, για την περιβόητη διακεκαυμένη ζώνη που το κράτος δεν μπορεί να εισέλθει και βασιλεύει η ανομία. Φυσικά κανείς δεν ενημερώνει τους διανοητικά ενδεείς τουρίστες πως στα Εξάρχεια φορέας της ανομίας είναι το κράτος, που προωθεί και ευνοεί τις εγκληματικές δραστηριότητες ως πλευρά της αναγκαίας υποβάθμισης και περιθωριοποίησης των Εξαρχείων, ώστε να αρχίσει συντόμως ο αστικός εξευγενισμός, να εκδιωχθούν από την περιοχή οι ελάχιστες ενοχλητικές πολιτικές και κινηματικές παρεκκλίσεις που έχουν απομείνει, και φυσικά να αναζωογονηθεί η οικονομική δραστηριότητα.

Εξάλλου το κράτος έχει ήδη εντάξει στους σχεδιασμούς του την δημιουργία σταθμού μετρό στην πλατεία Εξαρχείων ώστε να επιτευχθεί η ελεύθερη πρόσβαση κεφαλαίων και προσώπων. Έτσι πέραν του ευρωπαϊκού τουρισμού, θα εμφανιστεί και ο εγχώριος ενδοαστικός τουρισμός από κάθε περιοχής της Αττικής, κάτι που θα χαροποιήσει ιδιαίτερα τους εναλλακτικούς μαγαζάτορες της περιοχής, ενώ θα γεμίσει ασφυκτικά την πλατεία με μικρούς εξερευνητές προς αναζήτηση της ανομίας. Βέβαια, μπορούν να διοργανώνονται κάθε Κυριακή μετά την εκκλησία, δρώμενα συγκρούσεων με το αντίστοιχο εισιτήριο –ηλεκτρονικό κατά προτίμηση- ώστε να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι την ιστορία των Εξαρχείων. Άλλη μια καλή εμπορική ιδέα!

Έτσι η αστική πολιτική δεν θα χρειάζεται να εξαφανίσει τα Εξάρχεια όπως απειλεί με βλοσυρό ύφος ο Μητσοτάκης. Μπορεί απλά να τα εξαγοράσει. Εξάλλου αυτό προτίθεται να κάνει. Οι κραυγές περί νόμου και τάξης εκφέρονται μόνο, προς τέρψη του φασιστικού και ακροδεξιού κοινού που αρέσκεται σε αυταρχικού τύπου μεγαλοστομίες από το μικρό το δέμας ανθρωπάκια. Η εξαγορά άλλωστε έχει ήδη ξεκινήσει. Σε μια περιοχή όπου για δεκαετίες συνταξίδευαν ο έρωτας, ο θάνατος και η επανάσταση τώρα αυτή έχει μετατραπεί σε hot spot για ποιοτικό branch, «ψαγμένους» μεζέδες και αγεωγράφητους θαμώνες που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν πού τελειώνουν τα Εξάρχεια και πού ξεκινά το Κολωνάκι.

Φυσικά και υπάρχουν ακόμη πολιτικές και κοινωνικές εστίες αντίστασης. Όπως υπάρχουν και άνθρωποι που πηγαίνουν στα Εξάρχεια για να επισκεφθούν τα ελάχιστα βιβλιοπωλεία που έχουν απομείνει –όσα δεν πρόλαβαν ακόμη να κάψουν οι αυτόκλητοι υπερασπιστές της μορφολάγνας καθαρότητας του απόλυτου κενού- να θυμηθούν που ήταν αυτά που έκλεισαν, να σιωπήσουν με δέος στα σημεία που το κράτος δολοφόνησε τον Καλτεζά και τον Γρηγορόπουλο, να σταθούν με σεβασμό στον προαύλιο χώρο του Πολυτεχνείου και τελικά να καταλήξουν σε κάποια από τις γωνιές που ακόμη δεν είναι θεματικό πάρκο συνομιλώντας με την ιστορία χωρίς την περιρρέουσα μικροαστική φλυαρία.

Ωστόσο τα Εξάρχεια που αναπολούμε, έχουν στην πραγματικότητα τελειώσει. Κάτι που δεν είναι απαραίτητα κακό. Τα Εξάρχεια ως κοινωνικό και πολιτικό εργαστήρι οριοθέτησης του κόσμου των κινημάτων και του αγώνα από την αστική πολιτική και τους μηχανισμούς της, έκλεισε τον κύκλο του. Τώρα είναι η στιγμή να υπερβούμε τις τοπολογίες της άρνησης, τις χωρικότητες της παρέκκλισης, και με ορμητήριο την κινηματική ιστορία όπως και τις νίκες και τις ήττες του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος, να αναστείλουμε την επέλαση της καπιταλιστικής κανονικότητας αλλά και να αναμετρηθούμε με τις έμμισθες παρακρατικές συμμορίες που υποδύονται τους επαναστάτες ενώ χαρτζιλικώνονται ως έρποντες μικροαστοί.

Τα Εξάρχεια μπορεί να τα διασώσει και να τους δώσει νέα πνοή μόνο το αντικαπιταλιστικό εργατικό κίνημα. Αλλιώς σύντομα, ανάμεσα στον πόλεμο των συμμοριών για το μοίρασμα των περιοχών θα περιδιαβαίνουν ηλιοκαμένοι τουρίστες με την συνοδεία αυτόκλητων ξεναγών που θα απαθανατίζουν τις σκηνές. Δεν πρόκειται απλά για την υπεράσπιση του τόπου. Πρόκειται για την υπεράσπιση της κινηματικής ιστορίας που εύγλωττα αποκρυσταλλώνεται στους τόπους και στους χρόνους που πραγματώθηκαν τα εγχειρήματα της αντίστασης και της ανατροπής.

Περαιτέρω, η πολιτική αισθητική επιτάσσει την πραγματοποίηση της αναμέτρησης όχι μόνο με το κράτος και τους παρακρατικούς μηχανισμούς που δρουν συμπληρωματικά σε αυτό, αλλά και με τον πολιτικό ιδεότυπο “πολίτη-τουρίστα” που αντιμετωπίζει την επανάσταση όπως και τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες ως είδος μουσειακό.

Είναι αστείο και τραγικό συνάμα: Τα άνευρα αυτόματα, τα οργουελιανά εκθέματα της καπιταλιστικής κυριαρχίας είναι πρόθυμα να καταβάλλουν εισιτήριο για να συναντήσουν τον κόσμο που δεν άντεξαν να υπερασπιστούν.

Χωρίς αυταπάτες λοιπόν: Η καπιταλιστική οικονομία θα αλώσει τα Εξάρχεια όπως και κάθε εγχείρημα χειραφέτησης αν δεν υπάρξει συλλογική απάντηση. Η αστυνομία θα επικυρώσει απλά την εξαγορά, με το βουλοκέρι του κράτους.

Διαβάστε περισσότερα

Ναζίμ Χικμέτ: Για να γενούνε τα σκοτάδια λάμψη

Γιάννης Γεράσιμος

«Το χειρότερο είναι να κουβαλάει κανείς τη φυλακή μέσα του»

«Και να τι θέλω τώρα να σας πω. Μες στις Ινδίες, μέσα στην πόλη της Καλκούτας, φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο. Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο εκεί που βάδιζε. Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα. Θα πείτε, τ’ άστρα είναι μακριά και η γη μας τόσο δα μικρή. Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ΄ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω .
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον εμποδίζουν να βαδίζει, είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε!!».
Με τα λόγια του αυτά ο Ναζίμ Χικμέτ, άνθρωπος εκ φύσεως ρομαντικός, ειρηνιστής, μαχητικός και ασυμβίβαστος θα αποτυπώσει στον Μικρόκοσμο την κραυγή αγωνίας του για την καθυπόταξη του ανθρώπου από την εκάστοτε εξουσία και τη βαθιά υπαρξιακή του δέσμευση και συμπαράσταση στον άνθρωπο που αγωνίζεται για την ελευθερία του απέναντι στο μεγαλεπήβολο κόσμο της εδραιωμένης τάξης των ουρανών.
Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη στις 15 Ιανουαρίου του 1902 ο Ναζίμ Χικμέτ Ραν, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, θα δηλώσει ανοιχτά την πίστη του στην κομμουνιστική ιδεολογία και θα περάσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής του στη φυλακή και εξόριστος στη Μόσχα. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του στην Κωνσταντινούπολη και την αποφοίτηση του από την Οθωμανική Ναυτική Σχολή το 1918 ο Ναζίμ Χικμέτ  θα καταταχθεί στο  πολεμικό ναυτικό υπηρετώντας στο πλήρωμα του καταδρομικού Χαμηδιέ λαμβάνοντας μέρος στον  «Πόλεμο Ανεξαρτησίας» του Κεμάλ Ατατούρκ. στην Ανατολή.
Σύντομα όμως, θα διοριστεί ως δάσκαλος σε ένα από τα πιο επιφανή σχολεία της Τουρκίας, ενώ το 1921 θα καταφύγει στη Μόσχα, όπου και θα σπουδάσει οικονομικές και πολιτικές επιστήμες και θα γίνει ενεργό μέλος του Κόμματος των Μπολσεβίκων και του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του θα έρθει σε επαφή με το κίνημα του φουτουρισμού και θα επηρεαστεί βαθιά από τη γνωριμία του με τον Μαγιακόφσκι. Το 1924 μετά την εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας από τον Ατατούρκ ο Ναζίμ Χικμέτ θα επιστρέψει στην πατρίδα του, την Τουρκία, όπου και θα εργαστεί ως δημοσιογράφος στα πολιτικά περιοδικά «Διαφώτιση» και «Σφυροδρέπανο» και θα αναπτύξει ενεργή κομμουνιστική δράση για την οποία και θα καταδικαστεί σε φυλάκιση, ενώ αργότερα θα καταφύγει ως εξόριστος στη Μόσχα όπου και θα πεθάνει στις 3 Ιουνίου του 1963. Τον Νοέμβρη του 1950 θα απονεμηθεί στον Χικμέτ το Παγκόσμιο Βραβείο Ειρήνης στη Βαρσοβία από κοινού με άλλες επιφανείς προσωπικότητες της εποχής όπως ο Πικάσο, ο Ρόμπσον και ο Νερούντα.
Στο επίκεντρο του ιδιαίτερα πλούσιου και πολυδιάστατου ποιητικού και λογοτεχνικού έργου του Χικμέτ θα βρεθεί η βαθιά του αφοσίωση στον καθημερινό άνθρωπο και στον αγώνα του για την απελευθέρωση του από τα δεσμά της πολιτικής εξουσίας και καταπίεσης. Ο Ναζίμ Χικμέτ θα έρθει μάλιστα σε επαφή με τον Γιάννη Ρίτσο και θα γράψει ένα ποίημα για τον Νίκο Μπελογιάννη το οποίο και θα ονομάσει «ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο.
Η ποίηση του Ναζίμ Χικμέτ θα φέρει στο επίκεντρο του την προσπάθεια του να αρθρώσει έναν ποιητικό λόγο που θα συνδυάζει τη λογοτεχνική παράδοση με τον κοινωνικό και πολιτικό αγώνα για ειρήνη και κοινωνική δικαιοσύνη δίνοντας φωνή στις καταπιεσμένες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της τουρκικής κοινωνίας αλλά και της διεθνούς κοινότητας. Όπως χαρακτηριστικά θα γράψει σε ένα από τα ποιήματα του στην ποιητική του συλλογή Η πόλη που έχασε τη φωνή της

«Είναι βαρύς ο αγέρας σα μολύβι. Φωνάζω, φωνάζω, φωνάζω, φωνάζω. Ελάτε γρήγορα, σας φωνάζω να λειώσουμε το μολύβι. Κάποιος μου λέει: Φωτιά θα πάρεις από την δικιά σου φωνή, θα γίνεις στάχτη σαν τον Κερέμ που κάηκε από τον έρωτα του. Τόσες δυστυχίες και τόσοι λίγοι φίλοι. Είναι λοιπόν κουφά της καρδιάς σας τ’ αφτιά. Είναι βαρύς ο αγέρας σα μολύβι . Κι εγώ του λέω: Ας καώ, ας γίνω στάχτη σαν τον Κερέμ. Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, αν δεν καούμε εμείς πώς θα γενούνε τα σκοτάδια λάμψη; Είναι χοντρός ο αγέρας σαν τη γη, είναι βαρύς ο αγέρας σα μολύβι. Φωνάζω, φωνάζω, φωνάζω. Ελάτε γρήγορα, σας φωνάζω να λειώσουμε το μολύβι».

Διαβάστε περισσότερα

Το φάρμακο της κατάθλιψης λέγεται ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ

Aπό την ψυχολόγο Εύη Νικολοπούλου

Τη δεκαετία του 70 στον Καναδά, έγινε ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα.
Εξασφάλισαν σε όλους τους κατοίκους ενός μικρού χωριού ένα βασικό εισόδημα, που θα τους έφτανε να ζήσουν άνετα χωρίς να χρειάζεται να συμπληρώνουν εισόδημα με εργασία. Τους είπαν ότι δεν χρειαζόταν να κάνουν κάτι, ούτε να δώσουν κάποιο αντάλλαγμα για αυτό. Το σκεπτικό που περίμεναν οι ερευνητές να επιβεβαιώσουν, ήταν ότι οι κάτοικοι θα σταματούσαν τις δουλειές τους, αφού θα είχαν χρήματα πια για να ζουν.
Τα αποτελέσματα μετά από μερικά χρόνια ήταν ανατρεπτικά. Σχεδόν κανένας δεν εγκατέλειψε τη δουλειά του, περισσότεροι άνθρωποι σπούδαζαν, τα ποσοστά θνησιμότητας των νεογνών μειώθηκαν, οι άνθρωποι ενθαρρύνθηκαν και έγιναν πιο διεκδικητικοί, δηλαδή δεν συμβιβάζονταν πλέον με άθλιες συνθήκες δουλειάς, αλλά αναζητούσαν καλύτερες προοπτικές για τον εαυτό τους.
Το κυριότερο; Η ποιότητα ζωής βελτιώθηκε. Τα ποσοστά ψυχικής διαταραχής μειώθηκαν δραματικά, με το άγχος την κατάθλιψη και άλλες νόσους να βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση. (Για άγνωστους λόγους τα πορίσματα αυτού του πειράματος με την πανανθρώπινη αξία, ποτέ δεν εκδόθηκαν επίσημα και δεν επαναλήφθηκε ποτέ κάτι ανάλογο.)
Κάτσε, μισό λεπτό: Αν η κατάθλιψη είναι βιολογική αρρώστια, όπως μας λένε οι φαρμακοβιομηχανίες εν χορώ με τους επικεφαλής της ψυχικής υγείας των υπουργείων και των κυβερνήσεων, πως συνέβη αυτό; Δεν βγαίνει νόημα. Τα Ηνωμένα Έθνη μας έχουν πάντως προειδοποιήσει ότι προσπαθούμε να απαντήσουμε λάθος στο ζήτημα της κατάθλιψης.
Τι δεν έχουμε καταλάβει καλά;
Υπάρχει λοιπόν, από τη μία, η θεωρία ότι η κατάθλιψη είναι θέμα δυσλειτουργίας του εγκεφάλου, διαταραχής ορμονών και νευροδιαβιβαστών, όπως η ντοπαμίνη και η σεροτονίνη. (Τέλεια τα νέα για της Φαρμακοβιομηχανίες, που βγάζουν περί τα 15 δισεκατομμύρια ανά έτος από τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα και μόνο.)
Αλλά από την άλλη, οι εξέχοντες γιατροί των Ηνωμένων Εθνών, μας προειδοποιούν ότι αυτή η θεωρία είναι “επιλεκτική χρήση των ερευνών, που κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό και πρέπει να εγκαταλειφθεί.” Στην έκθεση που εξέδωσαν τα Ηνωμένα Έθνη τον Απρίλιο του 2017 διαβάζουμε ότι:
Η υγεία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ψυχική υγεία, και ότι όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται να ζήσουν σε ένα περιβάλλον με ευημερία, υγεία και αξιοπρέπεια. Ότι τα υψηλά ποσοστά κατάθλιψης συνδέονται άμεσα με τις διακρίσεις ,τις αδικίες, την ανισότητα, την βία, ψυχολογική και σωματική, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τη φτώχεια.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας επίσης τονίζει ότι:
” Η ψυχική υγεία παράγεται κοινωνικά. Η παρουσία ή απουσία της ψυχικής υγείας είναι ένας κοινωνικός δείκτης και απαιτεί κοινωνικές μαζί με τις ατομικές λύσεις”.
Δηλαδή σε δυσμενείς κοινωνικές συνθήκες, σε συνθήκες φτώχειας, ανεργίας και ανασφάλειας ευδοκιμεί η κατάθλιψη. Bingo.
Το να πούμε λοιπόν ότι η κατάθλιψη είναι μια ασθένεια αποκλειστικά βιολογική, είναι λανθασμένο και επικίνδυνο. Χρειάζεται να παραδεχτούμε ότι ο σύγχρονος πολιτισμός απέτυχε να απαντήσει στα ανθρώπινα προβλήματα και, αναβιώνοντας έναν ιδιότυπο ανιμισμό, έβαλε στο επίκεντρο την ψυχική υγεία των παντοδύναμων Αγορών. Υπερβολή; Όχι και τόσο αν ανακαλέσουμε στη μνήμη μας μια φράση που ακούμε πολύ συχνά τα τελευταία χρόνια:
“Η πολιτική/οικονομική αστάθεια προκαλεί ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΟ στις αγορές”.
Όταν οι πρωταρχικές κρατικές προσπάθειες είναι προσπάθειες για να μην διαταραχθεί η ψυχική υγεία των αγορών, βάζουν σε δεύτερη μοίρα και σε κίνδυνο την υγεία των πολιτών.
Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν;
«Το γεφύρωμα του χάσματος ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, θα σώσει εκατομμύρια ζωές» έρχεται να δώσει την απάντηση η μη κυβερνητική οργάνωση Save the Children.
Χμ. Απίθανο σενάριο. Γιατί; Όταν επί χρόνια οι απολογητές των μνημονίων και της λιτότητας προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι καταθλιπτικοί είναι ψυχιατρικά περιστατικά και βιολογικά διαταραγμένοι άνθρωποι, και ότι οι αυτοκτονίες δεν έχουν καμία ή μικρή σχέση με την κρίση, όταν έχει στηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία πολιτική και μιντιακή, για να μας πείσει ότι το να κόψουμε βασικά είδη διατροφής, να ζούμε χωρίς θέρμανση, χωρίς εργασία και εισόδημα, χωρίς υγεία και ελπίδα για το μέλλον, μας αξίζει γιατί αμαρτήσαμε ως λαός, δεν διαφαίνεται στο άμεσο μέλλον να μας δώσει άφεση και να αλλάξει προσανατολισμό.
1. www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/depression
2. www.ohchr.org/EN/NewsEvents/Pages/DisplayNews.aspx?NewsID=21480&LangID=E>
3. www.who.int/mental_health/publications/gulbenkian_paper_social_determinants_of_mental_health/en/
4. en.wikipedia.org/wiki/Mincome
5. www.vice.com/amp/en_ca/article/a3akm4/why-basic-income-is-a-mental-health-issue?__twitter_impression=true
6. www.marketresearchstore.com/news/global-depression-drug-market-215
7. www.apa.org/monitor/2015/04/money-stress.aspx
8. www.cnbc.com/2018/05/29/heres-why-markets-are-so-scared-of-the-latest-italian-political-drama.html & https://www.marketwatch.com/story/heres-why-markets-are-worried-about-italian-politics-again-2018-05-29
9. “Δεν είναι το οικονομικό το μείζον πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας. Δεν οφείλεται, δηλαδή, η αλματώδης αύξηση των αυτοκτονιών σε οικονομικούς λόγους. Αλλοι αυτοκτονούν επειδή έχασαν τα λεφτά τους στο καζίνο κι άλλοι από ερωτική απογοήτευση» δήλωση του Γρηγόρη Ψαριανού.” Πηγή: H Aυγή επιτίθεται στον Ψαριανό: Πρόκειται για έναν κυνικό, συναισθηματικά απονεκρωμένο άνθρωπο | iefimerida.gr
10. www.onmed.gr/ygeia/story/347175/aytoktonies
11. fortune.com/2017/03/30/depression-rate/
12. www.ohchr.org/EN/NewsEvents/Pages/DisplayNews.aspx?NewsID=21480&LangID=E
13. edition.cnn.com/2018/05/31/health/children-report-conflict-poverty-intl/index.html

Διαβάστε περισσότερα

Δείτε σε χάρτη της Google ποιες παραλίες της Ελλάδας έχουν χτυπηθεί από τσούχτρες

Ένα πρόγραμμα το οποίο καταγράφει τις τσούχτρες και τις μέδουσες, δημιούργησε το Ελληνικό Παρατηρητήριο Βιοποικιλότητας, μέσω του οποίου οι πολίτες μπορούν να ενημερωθούν για την εμφάνισή τους σε παραλίες της Ελλάδας.
Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, σε Ευβοϊκό κόλπο και Σαρωνικό εμφανίζονται οι μέδουσες του είδους Chrysaora hysoscella, ενώ στον Κορινθιακό είναι το πρόβλημα είναι πολύ μεγάλο λόγω των Pelagia noctiluca.
Όλη η βάση δεδομένων είναι διαθέσιμη προς κάθε ενδιαφερόμενο (είτε είναι πολίτης ή είτε φορέας), και μπορεί να στέλνει σχετικό μήνυμα στην σελίδα του Παρατηρητηρίου.

Ενδεικτικά, για τον Απρίλιο και Μάιο, οι μέδουσες έκαναν την εμφάνισή τους στις εξής παραλίες:

Διαβάστε περισσότερα

Σωτήρης Μουστάκας: Δεν άνθισε ματαίως…

Συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια από τη μέρα που έφυγε πρόωρα από ζωή (4/6/2007) ο αγαπημένος ηθοποιός Σωτήρης Μουστάκας, που με το μοναδικό υποκριτικό χάρισμά του και τη δουλειά του τίμησε το θέατρο και τον κινηματογράφο.

 

Κατιούσα

Συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια από τη μέρα που έφυγε πρόωρα από ζωή (4/6/2007) ο αγαπημένος ηθοποιός Σωτήρης Μουστάκας, που με το μοναδικό υποκριτικό χάρισμά του και τη δουλειά του τίμησε το θέατρο και τον κινηματογράφο.
Ο Σωτήρης Μουστάκας γεννήθηκε το 1940 στη Λεμεσό της Κύπρου και σπούδασε μουσική και στη συνέχεια στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Πρωτόπαιξε σε θεατρική παράσταση όντας σπουδαστής. Αποφοιτώντας, στα χρόνια 1962-1964, συνεργάστηκε με το θίασο Κάκιας Αναλυτή – Κώστα Ρηγόπουλου, παίζοντας σε ελληνικές και ξένες κωμωδίες.
Λαϊκός ηθοποιός με πηγαίο κωμικό ταλέντο, ιδιαίτερο χιούμορ και εκφραστικά μέσα, δεν άργησε να καθιερωθεί στο θέατρο και να ερμηνεύσει ρόλους με μεγάλη επιτυχία σε πολλές κωμωδίες και επιθεωρήσεις. Το 1969 θα συνεργαστεί με το θίασο των σπουδαίων Μινωτή -Παξινού στο έργο του Ο’ Κέιζι «Η Ήρα και το παγώνι». Το 1973 θα δημιουργήσει θίασο με άλλους καταξιωμένους ηθοποιούς και το 1976 θα φτιάξει τον δικό του θίασο, όπου θα ανεβάσει μεταξύ άλλων τον «Καλό στρατιώτη Σβέικ» του Σωτήρη Πατατζή.
Πολλές είναι οι ερμηνευτικές επιτυχίες του σε κωμωδίες και επιθεωρήσεις, όπως πολλές και οι ταινίες που έπαιξε: «Αλέξης Ζορμπάς», «Το πρόσωπο της ημέρας», «Μπετόβεν και μπουζούκι», «Ο μπούφος», «Ο τσαχπίνης», «Ο αρχιψεύταρος» κ.ά. Όμως λίγες φορές του δόθηκε η δυνατότητα να παίξει σε κλασικά έργα, όπως ο ίδιος ήθελε.
Η βαριά αρρώστια που τον ταλαιπώρησε τα δυο τελευταία χρόνια της ζωής του δεν κατάφερε  να καταβάλλει την ενεργητικότητά του και το σπάνιο ταλέντο του. Παίζοντας μαζί με τον Θύμιο Καρακατσάνη, στην κωμωδία «Ξανά μαζί», που αναφέρεται στη μοναξιά και τη φτώχεια δυο ηλικιωμένων, πρώην διάσημων κωμικών και την Πενία, στον αριστοφανικό «Πλούτο» (σε σκηνοθεσία Θύμιου Καρακατσάνη), κέρδισε για πολλοστή φορά το θερμό χειροκρότημα και την αγάπη του κοινού.
Ο τελευταίος του ρόλος ήταν στην ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Ελ Γκρέκο», όπου υποδύθηκε  τον ζωγράφο Τιτσιάνο.
Ο Σωτήρης Μουστάκας βραβεύτηκε για την προσφορά του με  το Βραβείο Επιθεώρησης του Θεατρικού Μουσείου και το βραβείο «Παπαδούκα» της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων. Το μεγαλύτερο όμως βραβείο που απέσπασε στη ζωή του ήταν η αποδοχή και η αγάπη του κόσμου.

Διαβάστε περισσότερα

Η Παλαιστίνη στο πρόσωπο σου, Ραζάν – του Γεράσιμου Χολέβα

Η Ραζάν Αλ Ναζάρ έζησε μόλις 21 χρόνια. 

Η Ραζάν δολοφονήθηκε από το ισραηλινό κράτος, το οποίο συνεχίζει τη γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης.

Η Ραζάν πολεμούσε με αυτά τα «όπλα» που δείχνει η μητέρας της.

Η Ραζάν έχασε τη ζωή της κατά τη διάρκεια της προσπάθειας της να περιθάλψει έναν διαδηλωτή. 

Η Ραζάν φορούσε τη λευκή στολή των παλαιστινιακών υπηρεσιών πρώτων βοηθειών, όταν οι φονιάδες του ισραηλινού στρατού της τρύπησαν το στήθος με μια σφαίρα, ανατολικά της Χαν Γιουνές, στο νότιο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας. 
Η Ραζάν, πριν της αφαιρέσουν τη ζωή, είχε σπάσει τον καρπό της στις 13 Απριλίου, όταν έπεσε γιατί έτρεχε να περιθάλψει έναν ακόμα τραυματισμένο διαδηλωτή και είχε λιποθυμήσει δυο φορές από εισπνοή χημικών.

Η Ραζάν κηδεύτηκε με την παρουσία χιλιάδων Παλαιστινίων και ο πατέρας της κρατούσε τη λευκή στολή της που είχε κηλίδες από αίμα. 

Η Ραζάν ήταν το 123ο θύμα των Παλαιστινίων από τις 30 Μαρτίου του 2018.
Η Ραζάν θα είναι ένα ακόμα πρόσωπο – σύμβολο του παλαιστινιακού λαού στο ατελείωτο σύγχρονο «Άουσβιτς» που έχει στήσει το ισραηλινό κράτος με τους συνενόχους συμμάχους της «πολιτισμένης» «διεθνούς κοινότητας». 
Η Ραζάν, με τη ζωή και το θάνατο της, βίωσε την μαρτυρική και ηρωική ιστορία της Παλαιστίνης, διεκδικώντας – επιτέλους – δικαίωση. 
Η Παλαιστίνη στο πρόσωπο σου, Ραζάν. 
Λευτεριά στην Παλαιστίνη. 

Διαβάστε περισσότερα

Ο Επίκουρος και η νευρολογική βάση της επιθυμίας και της ηδονής

Το βιολογικό σύστημα που ελέγχει τις επιθυμίες του ανθρώπου βρίσκεται σε υποφλοιώδεις περιοχές στον υποθάλαμο, που αντιστοιχεί στον «εγκέφαλο των ερπετών».
Πρόκειται για το σύστημα της ντοπαμίνης, ενός νευροδιαβιβαστή που παράγεται και εκκρίνεται από τα νευρικά κύτταρα της υποφλοιώδους περιοχής της μέλαινας ουσίας, με στόχο την πρόσληψή της από τους υποδοχείς ντοπαμίνης στην επιφάνεια των νευρικών κυττάρων μιας άλλης υποφλοιώδους περιοχής, του ραβδωτού σώματος. Η μεγάλη ποσότητα ντοπαμίνης προκαλεί την διέγερση αυτής της περιοχής του εγκεφάλου και αυτό αποτελεί μια απομίμηση της επίδρασης μιας απολαυστικής πράξης. Ο μηχανισμός αυτός είναι αρκετός για να προκαλέσει σε ένα ερπετό την επιθυμία να ικανοποιήσει τις ενστικτώδεις ανάγκες του.
Όμως, το σύστημα της ντοπαμίνης (της επιθυμίας) αλληλεπιδρά και με άλλες εμπειρίες, που προέρχονται από το φλοιό, μέσω της αμυγδαλής στον «εγκέφαλο των θηλαστικών», μεγεθύνοντας την ευχαρίστηση συναισθηματικά. Σε αυτή την περίπτωση, ο εγκέφαλος εμβαπτίζεται σε ένα λουτρό ενδορφίνης, που αποτελεί την βιολογική βάση της ηδονής. Η ενδορφίνη είναι ένα οπιοειδές πεπτίδιο που παράγεται από την υπόφυση όταν υπάρχει συναισθηματική ηδονή. Ο μηχανισμός αυτός δημιουργήθηκε κατά την εξέλιξη για να προκαλεί συγκεκριμένες συμπεριφορές στα συναισθηματικά θηλαστικά.
Το σημαντικό σημείο είναι ότι τα συστήματα επιθυμίας και ηδονής έχουν διαφορετικό βιολογικό υπόβαθρο και, κατά συνέπεια, ο διαχωρισμός τους στον άνθρωπο αποτελεί σημαντικό παράγοντα ψυχολογικών προβλημάτων.
Ο μέσος άνθρωπος δεν είναι ικανός να προβλέψει το πόσο θα επιδράσει στην ευδαιμονία του η εκπλήρωση των επιθυμιών του, αλλά φαντάζεται ότι θα συμβούν εξωπραγματικά μεγάλες αλλαγές προς το καλύτερο, όταν πραγματοποιήσει αυτό που διακαώς αποζητά. Αυτό συμβαίνει επειδή ο μέσος άνθρωπος συγχέει το γεγονός ότι επιθυμεί κάτι με την πεποίθηση ότι θα ευτυχήσει αποκτώντας το.
Ο διαχωρισμός των συστημάτων επιθυμίας και ηδονής στον ανθρώπινο εγκέφαλο φαίνεται και από το γεγονός ότι οι ουσίες που διεγείρουν το σύστημα ντοπαμίνης είναι εξαιρετικά εθιστικές, αλλά όχι ιδιαίτερα απολαυστικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η νικοτίνη, που ενεργοποιεί το σύστημα επιθυμίας, αλλά στην πραγματικότητα προσφέρει ελάχιστη ευχαρίστηση.
Αντίθετα, όταν διεγείρεται το σύστημα ηδονής από την ενδορφίνη ή άλλα οπιοειδή, υπάρχει πραγματική ευφορία. Αυτή η κατάσταση ευδαιμονίας, που είναι αληθινά η κορυφαία στην ανθρώπινη ζωή, μάς κάνει να αγνοούμε άλλα ταυτόχρονα ερεθίσματα του περιβάλλοντος, που ζητούν να μάς αποσπάσουν την προσοχή. Για το λόγο αυτό, συνθετικά οπιοειδή και οπιούχα (όπως η μορφίνη) είναι εξαιρετικά ισχυρά αναλγητικά.

Ο Επίκουρος είχε δίκιο: η ηδονή και ο πόνος είναι αντίθετα και ανταγωνιστικά μεγέθη!
Ο διορατικός Αθηναίος φιλόσοφος είχε κατανοήσει πλήρως την ανθρώπινη φύση. Ο Επίκουρος όχι μόνο διαχώρισε την επιθυμία από την ηδονή, αλλά και έστρεψε την προσοχή του προς το σημαντικότερο, δηλαδή την διαρκή κατάσταση ευδαιμονίας, ενώ ταυτόχρονα επισήμανε τον κίνδυνο να γίνει ο άνθρωπος άφρων κυνηγό, επιθυμιών «σαν κάποιον που πίνει πολύ αλλά πάντα διψάει».
Για να βοηθήσει στη συνετή επιλογή των επιθυμιών, τις διέκρινε σε εκείνες για φυσικά και αναγκαία αγαθά, όπως το νερό, και σε εκείνες που δεν έχουν περιεχόμενο, όπως την ματαιοδοξία.
Προέτρεψε τους ανθρώπους να επιλέγουν την ικανοποίηση των φυσικών αναγκών, ώστε να αισθάνονται ηδονή εξαλείφοντας τον πόνο. Υπογράμμισε ότι «δεν πρέπει να καταστρέφουμε αυτά που έχουμε τώρα, επειδή επιθυμούμε αυτά που δεν έχουμε, αλλά να αναλογιζόμαστε ότι και αυτά που έχουμε τώρα κάποτε τα επιθυμούσαμε».
Ο Επίκουρος συνέστησε την χρήση της φρόνησης αφενός για τον έλεγχο του συστήματος των επιθυμιών, που βασίζεται στα ένστικτα, και αφετέρου για την συνεχή διέγερση του συστήματος ηδονής, που έχει την βάση του στα συναισθήματα, με στόχο την βίωση της ευδαιμονίας. Υποστήριξε ότι με την συνεχή ανάκληση ευχάριστων αναμνήσεων, που είναι βαθιά χαραγμένες στη μνήμη μας, δεν θα έχουμε ανάγκη την ατελείωτη αναζήτηση μη αναγκαίων ηδονών.
Χρήστος Γιαπιτζάκης – Φιλόδημος: Περί παρρησίας. Επικούρεια Ψυχοθεραπεία. Εκδόσεις Θύραθεν
O Χρήστος Γιαπιτζάκης, Επίκουρος Καθηγητής Νευρογενετικής στο Τμήμα Ιατρικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με σπουδές στην Βιολογία, Οδοντιατρική και Ιατρική Γενετική και με ερευνητικό έργο στα κληρονομικά νοσήματα και σύνδρομα της κεφαλής.
Πηγή: antikleidi.gr

Διαβάστε περισσότερα