Η πεμπτουσία του νεοφιλελευθερισμού

By Pierre Bourdieu
Τι είναι ο νεοφιλελευθερισμός; Ένα πρόγραμμα καταστροφής των συλλογικών δομών, που μπορούν να σταθούν εμπόδιο στη λογική της καθαρής αγοράς.
Ο κόσμος της οικονομίας είναι πράγματι, όπως το θέλει ο κυρίαρχος λόγος, μια τάξη καθαρή και τέλεια, η οποία αναπτύσσει ανηλεώς τη λογική των προβλέψιμων συνεπειών της και είναι έτοιμη να τιμωρήσει κάθε παράβαση με τις κυρώσεις που επιβάλλει, είτε αυτομάτως είτε -κατ’ εξαίρεση- μέσω των σιδηρών βραχιόνων της, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ή του ΟΟΣΑ και των πολιτικών που επιβάλλουν: μείωση του κόστους εργασίας, μείωση των δημόσιων δαπανών και ευελιξία στην αγορά εργασίας; ‘Η μήπως, στην πραγματικότητα ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι παρά η πραγματοποίηση μιας ουτοπίας, που μετατρέπεται σε πολιτικό πρόγραμμα, αλλά μιας ουτοπίας, η οποία με τη βοήθεια της οικονομικής θεωρίας την οποία επικαλείται, καταφέρνει να θεωρήσει τον εαυτό της ως την επιστημονική περιγραφή του πραγματικού;

Αυτή η θεωρία είναι ένας καθαρά μαθηματικός μύθος, θεμελιωμένος, εξ αρχής, πάνω σε μια τρομερή αφαίρεση, η οποία στο όνομα μιας, περιορισμένης όσο και αυστηρής, σύλληψης της ορθολογικότητας, που ταυτίζεται με την ατομική ορθολογικότητα, συνίσταται στο να παραβλέπει τους οικονομικούς και κοινωνικούς όρους των ορθολογικών διατάξεων και των κοινωνικών και οικονομικών δομών που είναι η προϋπόθεση της άσκησής τους.
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της παράλειψης, αρκεί να σκεφθεί κανείς, μόνο το εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο ποτέ δεν λαμβάνεται υπόψη καθαυτό, σε μια εποχή κατά την οποία διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην παραγωγή των αγαθών και των υπηρεσιών, καθώς και στην παραγωγή των παραγωγών. Από ένα τέτοιο πρωταρχικό σφάλμα εγγεγραμμένο στο βαλρασιανό (1) μύθο της «καθαρής θεωρίας», απορρέουν όλες οι ελλείψεις και οι παραλείψεις της οικονομικής επιστήμης, και η μοιραία εμμονή με την οποία προσκολλάται στην αυθαίρετη αντίθεση την οποία δημιουργεί, από την ίδια της την ύπαρξη. Μια αντίθεση ανάμεσα στην καθαρά οικονομική λογική, η οποία στηρίζεται στον ανταγωνισμό και επιδιώκει την αποτελεσματικότητα, και την κοινωνική λογική, η οποία υποτάσσεται στον κανόνα της δικαιοσύνης.
Έτσι, η «θεωρία» αυτή, εξ αρχής αποκοινωνικοποιημένη και αποϊστορικοποιημένη, διαθέτει σήμερα, περισσότερο από ποτέ, τα μέσα για να γίνει πραγματική, εμπειρικά επαληθεύσιμη. Πράγματι, ο νεοφιλελεύθερος λόγος δεν είναι ένας λόγος σαν τους άλλους. Όπως ο ψυχιατρικός λόγος στο άσυλο, αποτελεί κατά τον Ερβίνγκ Γκοφμάν (2), έναν «ισχυρό λόγο» ο οποίος είναι τόσο ισχυρός και τόσο δύσκολο να καταπολεμηθεί, γιατί υποστηρίζεται από ένα παντοδύναμο συσχετισμό δυνάμεων, στη διαμόρφωσή του που τον διαμορφώνει, καθοδηγώντας, κυρίως, τις οικονομικές επιλογές εκείνων οι οποίοι κυριαρχούν στις οικονομικές σχέσεις και προσθέτοντας έτσι τη δική του δύναμη, καθαρά συμβολική, στους ίδιους συσχετισμούς δυνάμεων. Στο όνομα αυτού του γνωστικού επιστημονικού προγράμματος που μετατράπηκε σε πρόγραμμα πολιτικής δράσης, επιτελείται ένα τεράστιο πολιτικό έργο (το οποίο απαρνούνται εφόσον είναι, κατά τα φαινόμενα, καθαρά αρνητικό) που στοχεύει στη δημιουργία των συνθηκών πραγματοποίησης και λειτουργίας της «θεωρίας»: ένα πρόγραμμα μεθοδικής καταστροφής κάθε συλλογικότητας.
Η κίνηση -που γίνεται δυνατή χάρη στην πολιτική της χρηματοοικονομικής απορύθμισης- προς τη νεοφιλελεύθερη ουτοπία μιας καθαρής και τέλειας αγοράς, ολοκληρώνεται μέσω της μετασχηματιστικής και ακόμη καταστροφικής δράσης όλων των πολιτικών μέτρων (από τα οποία το πιο πρόσφατο είναι η Πολυμερής Συμφωνία για τις Επενδύσεις, που αποσκοπεί στην προστασία των ξένων επιχειρήσεων και των επενδύσεών τους έναντι των κρατών) που έχουν ως στόχο την αμφισβήτηση όλων των συλλογικών δομών οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν εμπόδιο στη λογική της καθαρής αγοράς. Συλλογικές δομές όπως το έθνος, τα περιθώρια ελιγμών του οποίου φθίνουν συνεχώς, οι εργασιακές ομάδες με την εξατομίκευση- για παράδειγμα, των μισθών και της επαγγελματικής εξέλιξης ανάλογα με τα προσόντα του καθενός και, συνεπώς με την εξατομίκευση των εργαζομένων- οι συλλογικοί φορείς υπεράσπισης των δικαιωμάτων των εργαζομένων, τα συνδικάτα, οι ενώσεις, οι συνεταιρισμοί, ακόμα και η οικογένεια, η οποία, μέσω της συγκρότησης αγορών με βάση τις ομάδες ηλικίας, χάνει ένα μέρος από τον έλεγχό της πάνω στην κατανάλωση.
Το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, το οποίο αντλεί την κοινωνική του δύναμη από την πολιτικο-οικονομική ισχύ εκείνων των οποίων εκφράζει τα συμφέροντα -μετόχων, χρηματοοικονομικών παραγόντων, βιομηχάνων, συντηρητικών πολιτικών ή σοσιαλδημοκρατών πολιτικών που ασπάσθηκαν τις παραινέσεις για «παραιτήσεις» υπέρ του ελεύθερου εμπορίου, υψηλόβαθμων οικονομικών αξιωματούχων, που είναι τόσο περισσότερο αποφασισμένοι να επιβάλλουν μια πολιτική η οποία κηρύσσει την ίδια τους τη βαθμιαία εξαφάνιση, όσο, αντίθετα με τα στελέχη των επιχειρήσεων, δεν διατρέχουν κανένα κίνδυνο να υποστούν τελικά τις συνέπειές της- τείνει συνολικά να ευνοήσει το σαφή διαχωρισμό μεταξύ οικονομίας και κοινωνικής πραγματικότητας και να δημιουργήσει έτσι, στην πραγματικότητα, ένα οικονομικό σύστημα σύμφωνο με τη θεωρητική περιγραφή, δηλαδή ένα είδος λογικού μηχανισμού, ο οποίος παρουσιάζεται ως μια αλυσίδα νομοτελειών που κατευθύνουν τους οικονομικούς παράγοντες.
Η παγκοσμιοποίηση των χρηματοοικονομικών αγορών, μαζί με την πρόοδο των τεχνικών της πληροφόρησης, εξασφαλίζει μια, χωρίς προηγούμενο, κινητικότητα των κεφαλαίων και δίνει στους επενδυτές, πάντα ευαίσθητους στη βραχυπρόθεσμη απόδοση των επενδύσεών τους, τη δυνατότητα να συγκρίνουν συνεχώς την αποδοτικότητα των πιο μεγάλων επιχειρήσεων και να επιβάλλουν κυρώσεις κατά συνέπεια τις σχετικές αποτυχίες. Οι ίδιες οι επιχειρήσεις, που υφίστανται συνεχώς μια τέτοια απειλή, οφείλουν να προσαρμόζονται όλο και ταχύτερα στις απαιτήσεις της αγοράς, και αυτό με την ποινή, όπως λέγεται, «να χάσουν την εμπιστοσύνη της αγοράς» και, ταυτοχρόνως, την υποστήριξη των μετόχων, οι οποίοι, καθώς ενδιαφέρονται για τη βραχυπρόθεσμη απόδοση είναι όλο και περισσότερο ικανοί να επιβάλλουν τη θέλησή τους στους managers, να τους ορίζουν προδιαγραφές μέσω των οικονομικών κατευθύνσεων, και να προσανατολίσουν την πολιτική τους στον τομέα των προσλήψεων, της απασχόλησης και των μισθών.
Εγκαθιδρύεται έτσι η απόλυτη βασιλεία της ελαστικότητας των σχέσεων εργασίας, με προσλήψεις βάσει συμβάσεων ορισμένου χρόνου ή μερικής απασχόλησης, ή με τα επαναλαμβανόμενα «κοινωνικά» λεγόμενα «προγράμματα» εθελούσιας εξόδου, και, στο πλαίσιο της ίδιας της επιχείρησης, ο ανταγωνισμός μεταξύ αυτόνομων θυγατρικών, μεταξύ ομάδων που εξαναγκάζονται να γίνουν πολυλειτουργικές και, τέλος, μεταξύ ατόμων, μέσα από την εξατομίκευση της μισθωτής σχέσης. Πώς επιτυγχάνεται αυτή η εξατομίκευση; Με τον καθορισμό ατομικών στόχων, με προσωπικές συνεντεύξεις αξιολόγησης, με τη συνεχή αξιολόγηση, με εξατομικευμένες αυξήσεις μισθών ή παροχή πριμ ανάλογα με την ικανότητα ή την προσωπική αξία, με εξατομικευμένη επαγγελματική εξέλιξη, με στρατηγικές «ατομικής υπευθυνότητας» που τείνουν να εξασφαλίσουν την αυτο-εκμετάλλευση ορισμένων στελεχών, που όντας απλοί μισθωτοί και κάτω από ισχυρή ιεραρχική εξάρτηση θεωρούνται ταυτοχρόνως υπεύθυνοι για τις πωλήσεις τους, για τα προϊόντα τους, το υποκατάστημά τους, το μαγαζί τους κ.λπ., όπως οι «ανεξάρτητοι», με την απαίτηση «αυτοελέγχου» που επεκτείνει την «εμπλοκή» των μισθωτών, σύμφωνα με τις τεχνικές της «συμμετοχικής διαχείρισης» πολύ πέρα από τα καθήκοντα των στελεχών. Πρόκειται για τεχνικές ορθολογικής υποδούλωσης, οι οποίες, επιβάλλοντας την υπερεπένδυση στην εργασία, και όχι μόνο στις υπεύθυνες θέσεις, καθώς και την επείγουσα εργασία, συμβάλλουν στην εξασθένιση ή στην κατάργηση των σημείων αναφοράς και των συλλογικών μορφών αλληλεγγύης (3).
Η έμπρακτη εγκαθίδρυση ενός δαρβινικού κόσμου όπου κυριαρχεί η πάλη όλων εναντίον όλων, σε όλα τα επίπεδα της ιεραρχίας, κόσμος, ο οποίος στην ανασφάλεια, την οδύνη και το άγχος, βρίσκει τα κίνητρα για την αφοσίωση στο καθήκον και στην επιχείρηση, δεν θα μπορούσε, χωρίς αμφιβολία, να επιτύχει τόσο απόλυτα χωρίς τη συνδρομή των συναισθημάτων αβεβαιότητας. Συναισθήματα που δημιουργούν η ανασφάλεια και η ύπαρξη -σε όλα τα επίπεδα της ιεραρχίας, ακόμα και στα υψηλότερα, κυρίως μεταξύ των στελεχών- μιας εφεδρικής στρατιάς εργατικού δυναμικού που είναι πειθήνια εξαιτίας της επισφαλούς εργασίας και της διαρκούς απειλής της ανεργίας. Το ύστατο θεμέλιο όλης αυτής της οικονομικής τάξης που τοποθετείται κάτω από τη σημαία της ελευθερίας, είναι, πράγματι, η δομική βία της ανεργίας, της επισφαλούς εργασίας και της απειλής απόλυσης που εμπεριέχει: η προϋπόθεση της «αρμονικής» λειτουργίας του ατομικιστικού μικροοικονομικού μοντέλου είναι ένα μαζικό φαινόμενο, δηλ. η ύπαρξη της εφεδρικής στρατιάς των ανέργων.
Αυτή η δομική βία βαρύνει επίσης πάνω σ’ αυτό που αποκαλείται συμβόλαιο εργασίας (σοφά εξορθολογισμένο και αποκομμένο από την πραγματικότητα, μέσω της «θεωρίας των συμβολαίων»). Ο λόγος της επιχείρησης ποτέ δεν στηρίχθηκε περισσότερο σε έννοιες όπως εμπιστοσύνη, συνεργασία, πίστη, κουλτούρα της επιχείρησης, όσο σε μια εποχή κατά την οποία η ένταξη επιτυγχάνεται κάθε στιγμή, εξαφανίζοντας όλες τις χρονικές εγγυήσεις (τα τρία τέταρτα των προσλήψεων είναι ορισμένης διάρκειας, το ποσοστό των θέσεων επισφαλούς απασχόλησης δεν παύει να αυξάνεται, η ατομική απόλυση τείνει να μην υπόκειται πλέον σε κανένα περιορισμό).
Βλέπει, έτσι, κανείς πώς η νεοφιλελεύθερη ουτοπία τείνει να πάρει σάρκα και οστά μέσα στην πραγματικότητα σαν ένα είδος εφιαλτικής μηχανής, η αναγκαιότητα της οποίας επιβάλλεται και στους ίδιους τους κρατούντες. Όπως ο μαρξισμός, σε άλλους καιρούς, με τον οποίο, με αυτή την έννοια, έχει πολλά κοινά σημεία, αυτή η ουτοπία προκαλεί μια τρομερή πίστη, την free trade faith (την πίστη στο ελεύθερο εμπόριο), όχι μόνο σε αυτούς που ζουν υλικά απ’ αυτήν, όπως οι χρηματιστές, οι ιδιοκτήτες μεγάλων επιχειρήσεων κ.λπ., αλλά και μεταξύ εκείνων που αντλούν από αυτή την ουτοπία τη δικαιολόγηση της ύπαρξής τους, όπως οι ανώτεροι κρατικοί λειτουργοί και οι πολιτικοί. Όλοι αυτοί καθαγιάζουν τη δύναμη των αγορών στο όνομα της οικονομικής αποτελεσματικότητας, απαιτούν την άρση των διοικητικών ή πολιτικών φραγμών που θα μπορούσαν να ενοχλήσουν τους κατόχους κεφαλαίων στην καθαρά ατομική αναζήτηση της μεγιστοποίησης του ατομικού κέρδους, που έχει αναχθεί σε υπόδειγμα ορθολογικότητας, θέλουν ανεξάρτητες κεντρικές τράπεζες και κηρύσσουν την υποταγή των εθνικών κρατών στις απαιτήσεις της οικονομικής ελευθερίας για τους κρατούντες της οικονομίας, με την κατάργηση όλων των κανονιστικών διατάξεων σε όλες τις αγορές, αρχίζοντας από την αγορά εργασίας και τέλος ζητούν την απαγόρευση των ελλειμμάτων και του πληθωρισμού, τη γενικευμένη ιδιωτικοποίηση των δημοσίων υπηρεσιών, τη μείωση των δημοσίων και κοινωνικών δαπανών.
Χωρίς να έχουν αναγκαστικά τα ίδια οικονομικά και κοινωνικά συμφέροντα με τους πραγματικούς πιστούς, οι οικονομολόγοι έχουν αρκετά ειδικά συμφέροντα στο πεδίο της οικονομικής επιστήμης, ώστε να συνεισφέρουν αποτελεσματικά -όποια κι αν είναι η προσωπική τους στάση ως προς τα οικονομικά και κοινωνικά αποτελέσματα της ουτοπίας την οποία επενδύουν με μαθηματικούς λογισμούς- στην παραγωγή και αναπαραγωγή της πίστης στη νεοφιλελεύθερη ουτοπία. Αποκομμένοι από τον πραγματικό οικονομικό και κοινωνικό κόσμο λόγω της συνολικής τους ύπαρξης και κυρίως λόγω της διανοητικής τους συγκρότησης, που είναι συνήθως εντελώς αφηρημένη, ακαδημαϊκή και θεωρητικίζουσα, είναι ιδιαιτέρως επιρρεπείς στο να συγχέουν τα πράγματα της λογικής με τη λογική των πραγμάτων.
Οι οικονομολόγοι αυτοί έχουν εμπιστοσύνη σε μοντέλα, τα οποία δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να υποβάλουν στη δοκιμασία της πειραματικής επαλήθευσης, έχουν την τάση να κοιτάζουν αφ’ υψηλού τα επιτεύγματα των άλλων ιστορικών επιστημών, στις οποίες δεν αναγνωρίζουν την καθαρότητα και την κρυστάλλινη διαύγεια των μαθηματικών τους παιγνίων και των οποίων είναι συνήθως ανίκανοι να αντιληφθούν την πραγματική αναγκαιότητα και τη βαθιά πολυπλοκότητα και έτσι συμμετέχουν και συνεργάζονται σε μια τρομερή οικονομική και κοινωνική αλλαγή. Η αλλαγή αυτή, έστω και αν ορισμένες συνέπειές της τους προκαλούν φρίκη (μπορεί να καταβάλλουν τη συνδρομή τους στο Σοσιαλιστικό Κόμμα και να δίνουν σοφές συμβουλές στους εκπροσώπους του που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας) δεν μπορεί όμως να μην τους ικανοποιεί εφόσον διακινδυνεύοντας κάποια σφάλματα, που αποδίδονται σε αυτό που ενίοτε αποκαλούν «θεωρητικολογίες», τείνουν να δώσουν οντότητα στην υπερσυγκροτημένη (όπως σε ορισμένες μορφές τρέλας) ουτοπία στην οποία αφιερώνουν τη ζωή τους.
Και όμως, ο κόσμος είναι εκεί, με τα αμέσως ορατά αποτελέσματα της εφαρμογής της μεγάλης νεοφιλελεύθερης ουτοπίας: όχι μόνο η φτώχεια ενός όλο και μεγαλύτερου τμήματος των αναπτυγμένων οικονομικά κοινωνιών, η εξαιρετική διεύρυνση των διαφορών μεταξύ των εισοδημάτων, η σταδιακή εξαφάνιση αυτόνομων κόσμων πολιτιστικής παραγωγής κινηματογράφος, εκδόσεις κ.λπ. από τη διεισδυτική επιβολή των εμπορικών αξιών, αλλά επίσης και κυρίως η καταστροφή όλων των συλλογικών φορέων που είναι ικανοί να αντισταθμίσουν τα αποτελέσματα της εφιαλτικής μηχανής, και πρώτα πρώτα του κράτους-θεματοφύλακα όλων των οικουμενικών αξιών που συνδέονται με την ιδέα του δημόσιου και η επιβολή, παντού, στις υψηλές σφαίρες της οικονομίας και του κράτους, ή μέσα στις επιχειρήσεις, αυτού του είδους ηθικού δαρβινισμού, ο οποίος μαζί με τη λατρεία του winner (νικητή), που έχει σπουδάσει ανώτερα μαθηματικά και γυμνάζεται, εγκαθιδρύει ως κανόνα κάθε δραστηριότητας την πάλη όλων εναντίον όλων και τον κυνισμό.
Μπορεί άραγε να περιμένει κανείς ότι η τεράστια οδύνη που προκαλεί ένα τέτοιο πολιτικο-οικονομικό καθεστώς θα αποτελέσει μια μέρα την αιτία να γεννηθεί ένα κίνημα ικανό να σταματήσει την ξέφρενη πορεία προς την άβυσσο; Εδώ βρισκόμαστε πράγματι μπροστά σε ένα κατεξοχήν παράδοξο: ενώ τα εμπόδια που συναντιούνται στην πορεία προς την πραγματοποίηση της νέας τάξης -αυτής του απομονωμένου, αλλά ελεύθερου ατόμου- θεωρείται σήμερα ότι πρέπει να αποδοθούν σε σκληρύνσεις και αρχαϊσμούς και ότι κάθε άμεση και συνειδητή παρέμβαση, τουλάχιστον όταν προέρχεται από το κράτος, με όποιον τρόπο και αν επιχειρείται, είναι εκ των προτέρων αναξιόπιστη, και γι’ αυτό πρέπει να απαλειφθεί προς όφελος ενός μηχανισμού καθαρού και ανώνυμου, δηλ. της αγοράς (σχετικά με την οποία ξεχνούν ότι αποτελεί, επίσης, πεδίο έκφρασης συμφερόντων) στην πραγματικότητα μονάχα η διάρκεια ή η επιβίωση των θεσμών και των φορέων της παλιάς τάξης πραγμάτων που είναι σε πορεία αποδιάρθρωσης, και όλο το έργο των κοινωνικών φορέων κάθε κατηγορίας, καθώς και όλες οι μορφές κοινωνικής αλληλεγγύης, οικογενειακής ή άλλης, που μπορούν να αποτρέψουν την κατάρρευση της κοινωνικής τάξης στο χάος, παρά την αύξηση του ποσοστού του πληθυσμού που βρίσκεται σε επισφαλή κατάσταση.
Η μετάβαση στο «φιλελευθερισμό», ολοκληρώνεται με τρόπο ανεπαίσθητο και άρα απαρατήρητο, όπως η μετακίνηση των ηπείρων, κρύβοντας έτσι από τα βλέμματα τις πιο φοβερές, μακροπρόθεσμα, συνέπειές του. Συνέπειες, οι οποίες, παραδόξως, αποκρύπτονται και από τις αντιστάσεις που ήδη προκαλεί σε όσους υπερασπίζονται την παλιά τάξη, αντλώντας από τις πηγές που κρύβονταν μέσα της, από τους παλιούς δεσμούς αλληλεγγύης, από τα αποθέματα του κοινωνικού κεφαλαίου που προστατεύουν ένα ολόκληρο τμήμα της σημερινής κοινωνικής τάξης από την πτώση στην ανομία. (Κεφάλαιο, το οποίο αν δεν ανανεωθεί, αν δεν αναπαραχθεί, είναι καταδικασμένο να εξαφανισθεί, αν και αυτό δεν πρόκειται να συμβεί άμεσα).
Αλλά αυτές οι δυνάμεις «συντήρησης», τις οποίες είναι πολύ εύκολο να χαρακτηρίσει κανείς ως συντηρητικές, είναι επίσης, κάτω από μια άλλη οπτική, δυνάμεις αντίστασης στην εγκαθίδρυση της νέας τάξης, που μπορεί να γίνουν δυνάμεις ανατρεπτικές. Αν μπορούμε, λοιπόν, να διατηρήσουμε κάποια λογική ελπίδα, είναι γιατί υπάρχουν ακόμα, στους κρατικούς θεσμούς, καθώς και στις προθέσεις των φορέων (κυρίως εκείνων που είναι περισσότερο συνδεδεμένοι με τους θεσμούς αυτούς, όπως τα κατώτερα και μεσαία κλιμάκια του κράτους), τέτοιες δυνάμεις, οι οποίες κάτω από τη φαινομενική απλώς υπεράσπιση, όπως σπεύδουν να τους προσάψουν, μιας τάξης που έχει χαθεί και των αντίστοιχων «προνομίων», πρέπει πράγματι, προκειμένου να αντέξουν στη δοκιμασία, να προσπαθήσουν για να εφεύρουν και να οικοδομήσουν μια κοινωνική τάξη που δεν θα έχει ως μοναδικό νόμο την επιδίωξη του εγωιστικού συμφέροντος και το ατομικό πάθος του κέρδους και που θα επιτρέπει την ύπαρξη συλλογικοτήτων που αποβλέπουν στην ορθολογική επιδίωξη σκοπών συλλογικά επεξεργασμένων και συμφωνημένων.
Μεταξύ αυτών των συλλογικών φορέων, ενώσεων, συνδικάτων, κομμάτων, πώς είναι δυνατόν να μην παραχωρηθεί μια ιδιαίτερη θέση στο κράτος, το εθνικό κράτος, ή ακόμα καλύτερα, το υπερεθνικό, δηλαδή το ευρωπαϊκό (πρώτο στάδιο προς ένα παγκόσμιο κράτος) ικανό να ελέγχει και να φορολογεί αποτελεσματικά τα κέρδη που πραγματοποιούνται στις χρηματοοικονομικές αγορές και, κυρίως, να αντισταθμίζει την καταστροφική τους επίδραση στην αγορά εργασίας, οργανώνοντας, με τη βοήθεια των συνδικάτων, την επεξεργασία και την υπεράσπιση του δημόσιου συμφέροντος, το οποίο είτε το θέλουμε είτε όχι, δεν θα ξεφύγει ποτέ, έστω και με το τίμημα κάποιων πλασματικών μαθηματικών εγγραφών, από τη σκοπιά του λογιστή (άλλοτε θα λέγαμε του «μπακάλη») που η νέα πίστη παρουσιάζει ως την ύψιστη μορφή της ανθρώπινης τελείωσης.
(1) Σ.Σ. Αναφορά στο Auguste Walras (1800-1860), γάλλο οικονομολόγο, συγγραφέα του έργου «De la nature de la richesse et de l’ origine de la valeur» (1848), ενός από τους πρώτους που προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν μαθηματικά στη μελέτη της οικονομίας.
(2) Erving Goffman, Asiles. Etudes sur la condition sociale des malades mentaux., Ed. de Minuit, Παρίσι 1968.
(3) Μπορεί κανείς να ανατρέξει για όλα αυτά σε δυο τεύχη της επιθεώρησης «Actes de la recherche en sciences sociales» αφιερωμένα στις «Νέες μορφές κυριαρχίας στην εργασία» (Nouvelles formes de domination dans le travail) (1 και 2), αρ. 114, Σεπτέμβριος 1996, αρ. 115, Δεκέμβριος 1996 και ειδικότερα στην εισαγωγή των Gabrielle Balazs και Michel Pialoux «Κρίση της εργασίας και κρίση της πολιτικής» (Crise du travail et crise du politique), αρ. 114, σελ. 3-4.

Διαβάστε περισσότερα

Ρεμπέτικο

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ο Κώστας Φέρρης σκηνοθετεί την ταινία «Ρεμπέτικο», το σενάριο της οποίας είναι βασισμένο στη ζωή της Μαρίκας Νίνου.

Μέσα από τις περιπέτειες της ηρωίδας, τους έρωτές της, τις επιτυχίες και αποτυχίες της παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η ιστορία του μικρασιατικού Ελληνισμού και του ρεμπέτικου τραγουδιού. Η φτώχεια, οι κακουχίες αλλά και οι έρωτες, το φιλότιμο και η ελπίδα ήταν τα συστατικά που φτιάξανε το ρεμπέτικο τραγούδι. Την εξιστόρηση των γεγονότων συνοδεύει η μουσική και τα τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου και η ποίηση του Νίκου Γκάτσου.

Παράλληλα, όμως ο Φέρρης παρουσιάζει τα ιστορικά και κοινωνικοπολιτικά γεγονότα που συνέβησαν στην Ελλάδα, από το 1920 έως και το 1960. Η Μικρασιατική Καταστροφή, τα χρόνια του Μεσοπολέμου, η Ναζιστική Κατοχή, η Απελευθέρωση και ο Εμφύλιος, είναι μερικά από αυτά.
Πρωταγωνιστούν: Σωτηρία Λεονάρδου (Μαρίκα), Νίκος Καλογερόπουλος (Μπάμπης), Μιχάλης Μανιάτης (Γιωργάκης), Θέμις Μπαζάκα (Αντριάννα), Νίκος Δημητράτος (Παναγής), Κωνσταντίνος Τζούμας (Γιάννης), Βίκυ Βανίτα (Ρόζα), Σπύρος Μαβίδης (Φώντας) κ.α. Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος.

Διαβάστε περισσότερα

NOVARTIS και θεάματα

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

mpog@imerodromos.gr

facebook.com/mpogiopoulos

    Τα πιάνανε πολιτικοί για να διευκολύνουν τις δουλειές της NOVARTIS; Δεν το ξέρουμε. Αυτή την… λεπτομέρεια ας την απαντήσει η καθαρτήρια Βουλή και η εξίσου καθαρτήρια Δικαιοσύνη. Πάμε σε αυτά που ξέρουμε.
    Πρώτον: Στην Ελλάδα (και στον καπιταλιστικό κόσμο) το φάρμακο είναι εμπόρευμα, πουλιέται και αγοράζεται, που σημαίνει ότι θεωρείται νόμιμο και ηθικό κάποιοι να βγάζουν κέρδη από την αρρώστια, από τον πόνο των ανθρώπων.
    Δεύτερον: Στην Ελλάδα, στο πλαίσιο αυτής της κερδοφορίας πάνω στον ανθρώπινο πόνο, οι φαρμακευτικές εταιρείες μόνο την πενταετία 1997-2001 σημείωσαν αύξηση κερδών ύψους 2.842%!!! (ΙΟΒΕ – Ριζοσπάστης 23/7/2004)
    Τρίτον: Την δεκαετία του ’90 η μεσοσταθμική φαρμακευτική δαπάνη αύξανε στην Ελλάδα με ρυθμούς 27%-30% κατ’ έτος ενώ την δεκαετία του 2000 η φαρμακευτική δαπάνη αύξανε με ρυθμούς άνω του 20% κατ’ έτος (ο.π). 
    Τέταρτον: Ενώ το 2000 η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη ήταν 1,278 δισ. ευρώ και ως ποσοστό του ΑΕΠ ήταν 0,90%, το 2009 υπερδιπλασιαστηκε και εκτινάχτηκε στα 5,090 δισ. ευρώ και στο 2,2% του ΑΕΠ παραμένοντας σε υψηλότατα επίπεδα (1,5% – 3,215 δις. ευρώ) ακόμα και το 2012, δηλαδή επί Μνημονίων (Ετήσια Εκθεση αγοράς φαρμάκων ΙΟΒΕ 2012, σελ. 30) – σύμφωνα με τα συνδυαστικά στοιχεία ΙΟΒΕ, ΕΟΠΥΥ, ΕΣΔΥ η δημόσια δαπάνη κυμάνθηκε ως εξής: 2009: 5,108 δις, 2010: 4,522 δις, 2011: 3,750 δις, 2012: 2,845 δις, 2013: 2,371 δις, 2014: 2,019 δις, 2015: 2 δις, 2016-2018: 1,945 δις κατ’ έτος)  
    Πέμπτον:  Παρά τα όσα λένε οι φίλοι της τρόικας περί μείωσης της δημόσιας φαρμακευτικής δαπάνης ένεκα των Μνημονίων, η αλήθεια είναι πως ό,τι κόπηκε ως δαπάνη από το δημόσιο ταμείο, με τις αποφάσεις των μνημονιακών σωτήρων μεταφέρθηκε απευθείας στις τσέπες του λαού ως ιδιωτική φαρμακευτική δαπάνη. Ετσι ενώ το 2009 η ιδιωτική φαρμακευτική δαπάνη ήταν το 19,2% της συνολικής, το 2015 είχε εκτιναχθεί στο 33,7%. Με άλλα λόγια το 2015 οι συνολικές πωλήσεις φαρμάκων ανήλθαν στα 4,2 δις. ευρώ που σημαίνει ότι τα περίπου 2,5 δις. ευρώ που κόπηκαν από την δημόσια δαπάνη μετακυλήθηκαν στην ιδιωτική δαπάνη (έκθεση ΙΟΒΕ 2016).
    Εκτον: Ένα ακόμα στοιχείο της «θεραπευτικής» ιδιότητας των Μνημονίων είναι ότι το 2009 η φαρμακευτική δαπάνη ως ποσοστό της δαπάνης υγείας ήταν στην Ελλάδα 28,3% ενώ στον ΟΟΣΑ 16,9%. Το 2013 – μετά από 3 χρόνια Μνημονίων – η δαπάνη στην Ελλάδα είχε αυξηθεί στο 30,5% της δαπάνης υγείας όταν στον ΟΟΣΑ είχε πέσει στο 15,9% (Πηγή: ΟΟΣΑ Health Statistics 2014 – «Φαρμακευτική πολιτική: Η υφιστάμενη κατάσταση και οι προτεραιότητες» Γιάννης Μπασκόζος, ΓΓ. Δημόσιας Υγείας, Υπουργείο Υγείας)         
    Εβδομον: Η κατά κεφαλήν δημόσια φαρμακευτική δαπάνη στην Ελλάδα το 2009 ήταν 460 ευρώ όταν στην ΕΕ ήταν 291 ευρώ ενώ ακόμα και το 2012 η σχέση ήταν Ελλάδα: 272 ευρώ – ΕΕ: 260 ευρώ. Το 2014 η ιδιωτική φαρμακευτική δαπάνη στην Ελλάδα ήταν 166 ευρώ  ενώ στην ΕΕ ήταν 131 ευρώ (Εκθεση ΣΦΕΕ 2015-2016).
    Επαναλαμβάνουμε: Τα πιάνανε πολιτικοί για να γίνονται αυτές οι υπέρ φαρμακοβιομηχανιών «δουλίτσες» στην Ελλάδα; Επαναλαμβάνουμε: Δεν το ξέρουμε. Πάμε σε αυτά που ξέρουμε.
    Η NOVARTIS εμπλέκεται σε υποθέσεις διαφθοράς από ΗΠΑ και Ιαπωνία μέχρι Κορέα, Κίνα και Ιταλία. Αλλά είναι μόνο η NOVARTIS;
    Ας δούμε πως δουλεύει το «συστηματάκι»: Οι φαρμακευτικές λαδώνουν, κερδίζουν με αυτό τον τρόπο δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων, μετά έρχονται οι αρχές, τους επιβάλουν ένα πρόστιμο που κινείται συνήθως στο 10% των όσων κέρδισαν δια του λαδώματος, οι φαρμακευτικές το πληρώνουν και η «δουλίτσα» συνεχίζεται μέχρι το επόμενο λάδωμα που θα φέρει τα επόμενα υπερκέρδη που θα κουκουλωθούν με το επόμενο πρόστιμο κοκ.
    Χαρακτηριστικά στοιχεία ότι αυτή η τακτική ακολουθείται με την μορφή «σκοινί – κορδόνι» και ότι κάθε άλλο παρά «κάθαρση» συνιστούν τα πρόστιμα και οι «καθάρσεις» (αντίθετα λειτουργούν σαν διαδικαστική κολυμπήθρα ώστε να επαναλαμβάνεται το ίδιο έργο) είναι τα στοιχεία που προέρχονται από τις ΗΠΑ.
    Στις ΗΠΑ ο κατάλογος των προστίμων προς φαρμακευτικές είναι μακρύς. Αλλά αυτό ουδέποτε σταμάτησε το λάδωμα και την κομπίνα που αποφέρουν τεράστια κέρδη.
    Ενδεικτικά:

2001 – εταιρεία TAP- 875 εκατ.δολάρια

2002 – εταιρεία Schering- 500 εκατ.δολάρια

2003 – εταιρεία AstraZeneca – 365 εκατ.δολάρια

2004 – εταιρεία Schering- 345 εκατ.δολάρια

2004 – εταιρεία Pfizer – 430  εκατ.δολάρια

2005 – εταιρεία Serono – 704 εκατ.δολάρια

2006 – εταιρεία Mylan –  465 εκατ.δολάρια

2006 –  εταιρεία Schering – 435 εκατ.δολάρια

2007 – εταιρεία Pharma –  601 εκατ.δολάρια

2007 – εταιρεία Bristol – 515 εκατ.δολάρια

2008 – εταιρεία Merc – 650 εκατ.δολάρια

2008 – εταιρεία Cephalon – 425 εκατ.δολάρια

2009 – εταιρεία Pfizer –  2,3 δισ. δολάρια

2009 – εταιρεία Eli Lilly – 1,4 δισ. δολάρια

2010 – εταιρεία GlaxoSmithKline –  750 εκατ.δολάρια

2010 – εταιρεία Allergan –  600 εκατ.δολάρια

2010 – εταιρεία AstraZeneca –  520 εκατ.δολάρια

2012 – εταιρεία Amgen –   762 εκατ.δολάρια

2012 – εταιρεία Abbott – 1,5 δισ. δολάρια

2012 – εταιρεία GlaxoSmithKlin – 3 δισ. δολάρια

2013 – εταιρεία Johnson & Johnson – 2,2 δισ. δολάρια

    Αυτά στην Αμερική. Τα πρόστιμα – πρόστιμα, η «κάθαρση» – «κάθαρση» και η λοβιτούρα – λοβιτούρα!
    Αλλά πως το λέει εκείνη η φράση που αποδίδεται στον Ρούσβελτ; Α, ναι: «Οταν παίρνονται παρουσίες στη Βουλή, είναι πολλοί βουλευτές που δεν ξέρουν τι πρέπει να απαντήσουν: «Παρών» ή «αθώος»…» .
    Υπογραμμίζουμε ότι πρόκειται για φράση που αποδίδεται στον Ρούσβελτ. Όχι σε Έλληνα αξιωματούχο. Συνεπώς τη δράση της πολιτικής «βιομηχανίας» που λειτουργεί με όρους προσωπικής ιδιοτέλειας ή υπό την κατεύθυνση ισχυρών ταξικών συμφερόντων, που προωθεί διατάξεις εξυπηρέτησης «φίλων» και «ημετέρων», θα πρέπει να την αναζητήσουμε αλλού. Στην Αμερική ενδεχομένως. Στην Ελλάδα, όχι…
    Στην Ελλάδα,  από την άλλη, δεν χρειάζεται να το έχει πει ο Ρούσβελτ. Το λέει ο θυμόσοφος λαός: «Η  ψείρα έχει βγει στο γιακά». Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις από κάτω κρύβεται μια προστυχιά, μια λαμογιά. Όσο πιο δυσώδης είναι η εκάστοτε υπόθεση, τόσο πιο βαθιά το πολιτικό κατεστημένο φέρεται βουτηγμένο σ’ αυτήν.
    Ουδείς, πλέον, εκπλήσσεται: Τσοχατζόπουλοι, Μαντέληδες, «κότερα», χρηματιστηριακές φούσκες, δομημένα ομόλογα, Βαβύληδες, Βατοπέδια, υποβρύχια που γέρνουν, γερμανικές εταιρείες που «λαδώνουν» κατά το δοκούν, εξοπλιστικά, «λίστες Λαγκάρντ», λεηλασία του δημόσιου χρήματος.
    Ένα απίστευτο φαγοπότι. Μαζί με εκείνη τη διαρκή αίσθηση ότι «έκανε ένα δωράκι στον εαυτό του». Που εξελίσσεται πάνω στην πλάτη του ελληνικού λαού. Κι όμως κάθε φορά που η μπόχα ξεχειλίζει δεν χάνουν ευκαιρία να δώσουν το «παρών» κι εκείνοι οι πρόθυμοι κλόουν, οι έτοιμοι να υποδυθούν ότι… «πέφτουν από τα σύννεφα».
    Τι υποκρισία! Αλήθεια, δεν τους έχει ενημερώσει κανείς ότι ζουν στη χώρα που η κυβέρνηση έκανε εξωδικαστικό συμβιβασμό με τη «Ζήμενς»; Εξωδικαστικό συμβιβασμό σύμφωνα με τον οποίο η «Ζήμενς έχει αναλάβει να χρηματοδοτήσει πρόγραμμα υπέρ της… διαφάνειας. Η «Ζήμενς»!  (σσ: αλήθεια με εκείνο το πόρισμα του ΣΔΟΕ από το 2012 για αθέμιτες πρακτικές της Bayer στην Ελλάδα, τι γίνεται;)…   
    Λέξεις καθημερινής χρήσης και έννοιες αειθαλείς: «Λάδωμα», μίζα, ρουσφέτι. διαφθορά, διαπλοκή, ο «γνωστός», η αδιαφάνεια, η συναλλαγή, η κομπίνα, η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, η αξιοποίηση της πολιτικής εξουσίας ως εφαλτήριο ατομικού πλουτισμού.
    Αλλά: Όλα αυτά είναι «φυσικά φαινόμενα»; Αν ήταν έτσι, τότε θα έπρεπε να ασχολούνται μαζί τους οι …μετεωρολόγοι. Όλα αυτά είναι προϊόν της «κακής ανθρώπινης φύσης»; Τότε δεν θα ζητούσαμε τα ρέστα από την πολιτική εξουσία, μα από τους ψυχολόγους, άντε και από μερικούς …ψυχιάτρους.
    Προφανώς η σαπίλα που περιβάλλει το δημόσιο βίο συνιστά ένα εξόχως πολιτικό ζήτημα. Που μετά από τόσες απόπειρες… κάθαρσης, η βρωμιά της αποδεικνύεται απείρως ανθεκτικότερη από όλες μαζί τις διακηρύξεις περί «εξυγίανσης».
    Πού οφείλεται, επομένως, αυτή η διαχρονικότητα του προβλήματος αν όχι στο γεγονός ότι η ρίζα του προβλήματος (άρα και της λύσης του) ξεκινάει από τα σπάργανα του πολιτικο-οικονομικού συστήματος, των δομών του, της λειτουργίας του;
    Ο φαύλος κύκλος της διαφθοράς – ό,τι κι αν λένε οι «αντιδογματικοί» και «ανοιχτόμυαλοι» εξορκιστές τέτοιων αναλύσεων – έχει ένα βασικό προστάτη, τροφοδότη, «νονό»: Είναι η ταξική διάρθρωση του συστήματος της «ελεύθερης αγοράς». Εκεί γεννιέται και αναπαράγεται ο φαύλος κύκλος της διαφθοράς. Μιας και, τελικά, η πολιτική διαφθορά, η πολιτική της διαφθοράς, και η διαφθορά της πολιτικής, δεν αποτελούν παρά έκφραση (και αποτέλεσμα) της καταχρηστικής άσκησης εξουσίας εκ μέρους του ισχυρού εις βάρος του αδύναμου.
    Θεμέλιος λίθος αυτού του συστήματος, που οι διαχειριστές του έχουν καθίσει πάνω στο σβέρκο της κοινωνίας, είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Από κει ξεκινάνε όλα τα υπόλοιπα, τα απόβλητα, τα παράγωγα: «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», το «δούναι και λαβείν», το «κλέψε για να έχεις», ο «μπάρμπας στην Κορώνη», το «μέσο», οι «άκρες» στους «υψηλά ιστάμενους». Αυτά είναι τα «δόγματα» της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής λειτουργίας του συστήματός τους.
    Στο διεφθαρμένο τους σύστημα δεν έπαψε ποτέ «το ψάρι (να) βρωμάει από το κεφάλι». Αλλά φυσικά, όσο πιο διεφθαρμένος είσαι, τόσο περισσότερο έχεις ανάγκη για «συνενόχους» και «συνυπεύθυνους». Όσο περισσότερο αφήνεις νηστικούς τους πολλούς, τόσο περισσότερο διατείνεσαι ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»…
    Ως εκ τούτου προσπαθείς να «λαδώνεις» το σύστημα μέχρι το τελευταίο του γρανάζι και να «νομιμοποιήσεις» την αθλιότητά σου με την κλασική συνταγή: Διαχέοντας σε όλη την κοινωνία το φαινόμενο της διαφθοράς. Ταξικά πάντα: Στα «ανώτερα κλιμάκια», η διαφθορά (όταν δεν είναι θεσμοθετημένη με νόμους και χοτζέτια) περιγράφεται με μαύρες συναλλαγές κάτω από τραπέζια στρωμένα με χαβιάρια. Στο επίπεδο του «κοσμάκη» εκδηλώνεται με το «φακελάκι».
    Ισχύουν αυτά στην υπόθεση της NOVARTIS; Δεν το ξέρουμε. Πάμε σε αυτό που ξέρουμε.
    Ξέρουμε, δεδομένου ότι η διαφθορά δεν μπορεί να κρυφτεί οι εναλλασσόμενοι στον κυβερνητικό θώκο ήταν ανέκαθεν αναγκασμένοι να την ομολογούν, αλλά, ταυτόχρονα, να αγκομαχούν να την ερμηνεύσουν με βολικό, για την ιδεολογία, την κοσμοθεωρία και, εν τέλει, το πολιτικό τους σύστημα, τρόπο: Δεν φταίει το κοινωνικο-πολιτικό μας σύστημα, λένε. Φταίνε οι άλλοι, φταίει η «αδυναμία» του κράτους, η κομματοκρατία, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί…
    Πέραν του ότι όλα τα παραπάνω είναι πλευρές εκείνου ακριβώς που προσπαθούν να αθωώσουν, δηλαδή, του κοινωνικο-πολιτικού τους συστήματος, είναι και αστείο να καμώνονται ότι μέρος της «δουλειάς» τους είναι η πάταξη της διαφθοράς. Η «δουλειά» τους είναι άλλη:

• Να δίνουν «θαλασσοδάνεια» στους κεφαλαιοκράτες.
• Να ξεπουλάνε τη δημόσια περιουσία.
• Να κάνουν πλάτες στη φοροδιαφυγή και στην αισχροκέρδεια.
• Να «μοιράζουν» έργα.
• Να κατανέμουν την «πίτα».
• Να κάνουν «κολεγιές» με τους ισχυρούς και να διαμορφώνουν, αντικειμενικά, το εύφορο έδαφος για τα κάθε λογής «μπουμπούκια» και «λαμόγια».

    Έτσι «δουλεύει» το σύστημα. Ανεξαρτήτως ποιος ταγός το υπηρετεί, ανεξάρτητα ποιο κόμμα το διαχειρίζεται. Κι όταν, από καιρό σε καιρό, μέσα στο «γενικό χαμό» σπάσει κανένα απόστημα, αρχίζει το πανηγύρι! Με εναλλασσόμενους ρόλους:
    Όταν κυβερνούσαν οι Βένετοι και οι Πράσινοι κατηγορούνταν αναμετάξυ τους για τις «ακαθαρσίες» εναλλάσσοντας τους ρόλους «τιμωρών» και «εισαγγελέων». Τώρα, στο ίδιο έργο έχει ενταχθεί και ο ΣΥΡΙΖΑ.
    Το έργο παίζεται συνήθως προεκλογικά και κρατάει από  βδομάδες μέχρι μήνες. Κατά τη διάρκειά του, όλοι οι εμπλεκόμενοι στην παράσταση, διώκτες και διωκόμενοι, κυβερνώντες και πρώην κυβερνώντες, εμφανίζονται να δηλώνουν: «Το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο»!
    Βέβαια, το μόνο μαχαίρι που βλέπει ο λαός είναι εκείνο της ρήσης που λέει: «Όποιος έχει μαχαίρι, τρώει πεπόνι»! Και τι μένει από όλη αυτή τη λάσπη; Μα ο βούρκος! Διότι ο βούρκος είναι δεδομένος. Αδιαμφισβήτητος. Μιλάμε για τον βούρκο ενός πολιτικού και οικονομικού συστήματος που είτε με λαδώματα είτε χωρίς λαδώματα, κουμάντο κάνουν οι «NOVARTIS».
     Και αυτό είναι το μέγα σκάνδαλο, είτε κάποιοι τα πιάσανε, είτε δεν τα πιάσανε. Γιατί, τελικά, η ηθική στην πολιτική δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ μέγεθος ανεξάρτητο από την πολιτική ηθική που το βασικό προσδιοριστικό της στοιχείο είναι τούτο: Το είδος των συμφερόντων που η εκάστοτε πολιτική υπηρετεί.
    Άλλη ηθική παράγεται από την πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού κι άλλη ηθική από την πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντα εκείνων που κερδοσκοπούν (νομίμως) πάνω στις στοιχειώδεις ανθρώπινες ανάγκες για φάρμακο, για στέγη, για παιδεία, για δουλειά.
    Λέτε αυτή η κερδοσκοπία που περιγράφηκε παραπάνω να διευκολύνεται προς όφελος των μονοπωλίων και δια του λαδώματος πολιτικών; Τι να σας πούμε κι εμείς… Δεν ξέρουμε. Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι αν το φάρμακο δεν ήταν εμπόρευμα, αντικείμενο κέρδους δηλαδή για κάποιους, τότε κανείς δεν θα είχε λόγο να λαδώνει κανέναν για την προώθησή του.  
    Αυτό, φυσικά, ότι δηλαδή το σκάνδαλο είναι τελικά σύμφυτο με το καπιταλιστικό σύστημα, δεν απαλλάσσει τα τρωκτικά και τα λαμόγια όταν είναι τρωκτικά και λαμόγια. Ούτε τους λασπητζήδες των πολιτικών αντιπάλων τους, όταν είναι λασπητζήδες.
    Όμως: Το εύλογο και απολύτως δικαιολογηµένο αίτηµα της αμείλικτης τιµωρίας των αποδεδειγμένα ενόχων για σκάνδαλα ή της καταισχύνης των αποδεδειγμένα συκοφαντών, δεν πρέπει να συσκοτίζει και να θολώνει την κριτική ικανότητα εντοπισµού της πηγής των σκανδάλων ή της σκανδαλολογίας.
    Και η πηγή των σκανδάλων ή της αξιοποίησης «σκανδάλων» σαν πολιτικό αντιπερισπασμό, θα εντοπίζεται και θα διεξάγεται πάντα στο έδαφος του υπαρκτού βούρκου, θα ξεκινάει από τη βάση, από την ταξική και εκμεταλλευτική φύση ενός συστήματος που – μιας και μιλάμε για το φάρμακο – «κερδοσκοπεί (και) πάνω στην ασθένεια».

Διαβάστε περισσότερα

ΕΚΤ: Κέρδη 339 εκατομμύρια σε δύο χρόνια από τα ελληνικά ομόλογα

 ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ 

Κέρδη 339 εκατομμύρια ευρώ είχε τη διετία 2016 – 2017 η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα από τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου που έχει στην κατοχή της.
Συνολικά η ΕΚΤ  διακρατά ελληνικά ομόλογα ύψους 9,5 δισ. ευρώ. Η μέση εναπομένουσα διάρκεια των ομολόγων αυτών, που είχαν αγορασθεί από την ΕΚΤ στο πλαίσιο του προγράμματος αγορών τίτλων (Securities Markets Programme – SMP), είναι 2,8 χρόνια. Στα δύο πρώτα χρόνια από τόκους που πληρώνει ο ελληνικός λαός τα κέρδη ανήλθαν σε 154 εκατ. ευρώ για το 2017 και 185 εκατ. ευρώ το 2016. Το σύνολο 339 εκατομμύρια. 

Τα κέρδη της ΕΚΤ αυξήθηκαν το 2017 κατά 0,1 δισ. ευρώ σε 1,3 δισ. ευρώ. Το σύνολο των εσόδων της από τόκους επί τίτλων που διακρατούνται για τους σκοπούς της νομισματικής πολιτικής αυξήθηκαν σε 1,1 δισ. ευρώ από 1 δισ. ευρώ το 2016, ενώ ο ισολογισμός της αυξήθηκε στα 414 δισ. ευρώ από 349 δισ. ευρώ.
Που κατευθύνονται τα συγκεκριμένα κέρδη. Τα κέρδη της ΕΚΤ διανέμονται στο ακέραιο στις εθνικές κεντρικές τράπεζες. Δηλαδή σε ότι αφορά τη χώρα μας, στην Τράπεζα της Ελλάδας.
Τα κέρδη των Κεντρικών Τραπεζών προέρχονται από μια πολύ συγκεκριμένη διαδικασία. Το ελληνικό δημόσιο, όπως και όλα τα υπόλοιπα κράτη της ευρωζώνης, έχει απολέσει το δικαίωμα έκδοσης χρήματος. Ο μόνος τρόπος δημιουργίας και έκδοσης νέου χρήματος με βάσει το ισχύον νομισματικό σύστημα είναι από τη δημιουργία νέου χρέους. Το χρήμα εκδίδεται και κυκλοφορεί κατά αποκλειστικότητα από τις κεντρικές τράπεζες, ως προϊόν ανταλλαγής με δημόσιο χρέος!
Τα κράτη ανταλλάσσουν με τις κεντρικές τράπεζες ομόλογα του δημοσίου με χρήμα, για το οποίο φυσικά πληρώνουν τόκους. Έτσι δημιουργείται από τη μια πλευρά μέρος του χρέους των κρατών που βαραίνει τους λαούς και από την άλλη τα κέρδη των τραπεζιτών.
Αυτό το γρανάζι σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα δάνεια που φόρτωσαν στις πλάτες του ελληνικού λαού, δημιουργήσουν το τεράστιο δημόσιο χρέος, στο όνομα του οποίου επιβλήθηκαν τα μνημόνια και τα βάρβαρα μέτρα. 
Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι από την συνεχόμενη αύξηση του δημοσίου χρέους κάποιοι κερδίζουν και κάποιοι υπερχρεώνονται. Πιστεύεται ότι υπάρχει κάποιος λόγος το τραπεζικό κεφάλαιο να αλλάξει την συγκεκριμένη διαδικασία;

Διαβάστε περισσότερα

72ος Δρόμος Θυσίας Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου

72^ου  ΔΡΟΜΟΥ ΘΥΣΙΑΣ ΙΕΡΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ
          Με ιδιαίτερη χαρά ο Δήμος  Ιερής Πόλης. Μεσολογγίου αναγγέλλει την τέλεση του από 1946 καθιερωμένου στην Ιερή Πόλη της Ελευθερίας – το Μεσολόγγι- Αγώνα Δρόμου  με την ονομασία ,  «ΔΡΟΜΟΣ ΘΥΣΙΑΣ» και προκηρύσσει τον 72^ο ΔΡΟΜΟ ΘΥΣΙΑΣ.
        Ο ΔΡΟΜΟΣ ΘΥΣΙΑΣ που τελείται στα πλαίσια  των εορταστικών  εκδηλώσεων  της επετείου  της ιστορικής Εξόδου ,σε ανάμνηση του ολοκαυτώματος  των  Ελεύθερων Πολιορκημένων  (Ελλήνων και Φιλελλήνων ) στο βωμό  της Ελευθερίας  έχει σκοπό  να δώσει την δυνατότητα στους  συμμετέχοντες  δρομείς  να τιμήσουν  τους Μεσολογγίτες
  που θυσιάστηκαν για τα ιδανικά  κάθε ελεύθερου ανθρώπου.
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: ΣΑΒΒΑΤΟ 31 ΜΑΡΤΗ 2018
ΩΡΑ ΕΚΚΙΝΗΣΗΣ:11:30π.μ.
ΔΙΑΔΡΟΜΗ: Αφετηρία  είναι η Ιερή Μονή του Αγίου Συμεώνος όπου κατέφυγαν οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι μετά την Ηρωική  Έξοδο ,και τερματισμός είναι η είσοδος στον κήπο των Ηρώων της Πόλης μας . Η ολική απόσταση της διαδρομής είναι  9.800 μέτρα.
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ: Στον 72^ο ΔΡΟΜΟ ΘΥΣΙΑΣ μπορούν να λάβουν μέρος όλοι οι αθλητές που είναι εγγεγραμμένοι στη δύναμη του Σ.Ε.Γ.Α.Σ και έχουν  ηλικία  μεγαλύτερη των 17 χρόνων. Επίσης, λαμβάνουν μέρος μέλη συνδέσμων Δρομέων  Υγείας  καθώς  και μεμονωμένοι  αθλητές . Εξυπακούεται ότι οφείλουν να έχουν περάσει Ιατρικές  Εξετάσεις μέσα στο χρονικό διάστημα που προβλέπουν οι κανονισμοί της Ομοσπονδίας  με δική τους  ευθύνη . Ανήλικοι αθλητές-τριες συμμετέχουν με αποκλειστική ευθύνη των γονέων – κηδεμόνων τους
ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ:  Οι δηλώσεις συμμετοχής θα πραγματοποιούνται ηλεκτρονικά πατώντας ΕΔΩ (https://docs.google.com/forms/d/1UxydZQ3UlgyfqWpfZyN0boMbxIWZ_svau8_UOuolxaA/edit?usp=sharing)
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ: Ο Δήμος Ι.Π. Μεσολογγίου θα καλύψει μόνο τις δαπάνες μετακίνησης , ως παρακάτω:
Καλύπτονται  οδοιπορικά : 50 Ε για Αθλητές-τριες με μετακίνηση έως 100 χιλ. , 150 Ε έως300 χιλ. και 200 Ε άνω των 300 χιλ.,  εφόσον ο αθλητής-τρια συμπεριλαμβάνεται στην πρώτη τριάδα του τερματισμού .
.ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 72^ου ΔΡΟΜΟΥ ΘΥΣΙΑΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 31 ΜΆΡΤΗ 2018

1. Αναχώρηση για την Ιερά Μονή  Αγίου Συμεώνος  ώρα 09:45   το πρωί  μπροστά από τον χώρο στάθμευσης του  Κήπου των Ηρώων και των γραφείων της Μητρόπολης, με   μισθωμένα από το Δήμο λεωφορεία, για όσους  δρομείς  δεν έχουν μέσο  μεταφοράς για τον τόπο εκκίνησης . Η εκκίνηση του πρώτου λεωφορείου θα γίνει στις 09:45 και των άλλων ανά 10 λεπτά.
2. Δηλώσεις συμμετοχής, παραλαβή αριθμών στη Γραμματεία του Δρόμου  έως 11:15 π.μ  
3. Όρκος  αθλητών  ώρα 11:25 π.μ. στο προαύλιο της Ιερής Μονής
4. Εκκίνηση 72^ου ΔΡΟΜΟΥ ΘΥΣΙΑΣ ώρα  11.30μ.μ μπροστά από το χώρο της Ιεράς Μονής.

.
ΚΥΡΙΑΚΗ 1 ΑΠΡΙΛΗ 2018
Απονομή επάθλων ώρα 13:00 περίπου
Η απονομή  επάθλων  θα γίνει  στον Κήπο  των Ηρώων μπροστά από τον Τύμβο  μετά το πέρας της Πομπής  της λιτανείας από τον ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Έτσι, λοιπόν οι τρεις πρώτοι αθλητές –τριες  θα παραμείνουν  στο Μεσολόγγι σε ξενοδοχείο που έχει κρατηθεί  για την απονομή  των βραβείων τους.
.
ΕΠΑΘΛΑ – ΒΡΑΒΕΙΑ
   -    1^ος Νικητής /τρια

1. Αναγράφεται το όνομά του-της  και  η ιδιαίτερη  πατρίδα του  στην ειδική  μαρμάρινη πλάκα στον Κήπο των Ηρώων.
2. Λαμβάνει ομοίωμα πιστόλας της εποχής.
3. Δίπλωμα Δρόμου Θυσίας  με χρυσό μετάλλιο.
4. Όποιος αθλητής είναι νικητής για  τρεις(3)  φορές  στο Δρόμο Θυσίας  της Ιερής Πόλης Μεσολογγίου  με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου , δίδεται  το όνομά του  σε δρόμο της πόλης.

      - 2^ος και 3^ος Νικητής/τρια
Λαμβάνουν διπλώματα και μετάλλια.
              Σε όλους τους αθλητές που θα τερματίσουν θα απονεμηθούν  αναμνηστικά      διπλώματα και μετάλλια.
3^ος Δρόμος Θυσίας για μαθητές-τριες Δημοτικών σχολείων
Παράλληλα με τον Δρόμο Θυσίας θα διεξαχθεί και Δρόμος για αγόρια και κορίτσια Δημοτικών σχολείων συνολικής απόστασης 1000 μέτρων, με αφετηρία την Πύλη της Εξόδου και τερματισμό των Κήπο των Ηρώων
1.Συγκέντρωση των μαθητών-τριών έξω από το Πύλη της Εξόδου  ώρα 11:00 π.μ.
2.Εκκίνηση  του 3^ου Δρόμου  Θυσίας για μαθητές Δημοτικών Σχολείων ώρα 11:30μμ.. από την Πύλη της Εξόδου και Τερματισμός στον Κήπο των Ηρώων
3.Οι μαθητές-τριες  που θα λάβουν μέρος οφείλουν να έχουν περάσει από Ιατρικές εξςτάσεις και η ευθύνη συμμετοχής τους βαρύνει αποκλειστικά τους γονείς- κηδεμόνες τους που πρέπει να τους-τις συνοδεύουν  μέχρι την αφετηρία και να τους –τις παραλάβουν στον τερματισμό. Υπεύθυνοι  διοργάνωσης ορίζονται οι καθηγητές Φυσικής Αγωγής: Καραγιάννη Λιάνα  τηλ. 6975741814, Καραβασίλης Δημήτρης τηλ 6988100381,Φαράντος Σωτήρης τηλ 6972729394,Λιαπίκος Κώστας  τηλ.6942468036..
ΓΕΝΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
 Οι διοργανώσεις, του 72ου Δρόμου Θυσίας και του 3^ου Δρόμου Θυσίας Δημοτικών Σχολείων  τελούν υπό την αιγίδα του Δήμου  Ιερής Πόλης Μεσολογγίου , και οργανώνονται από το  Πνευματικό Κοινωνικό και Αθλητικό Κέντρο Ιερής Πόλης Μεσολογγίου, το 1^ου Γυμνάσιο  Ιερής Πόλης Μεσολογγίου (Παλαμαική Σχολή) και Δημοτικά σχολεία του Δήμου.
Για οποιαδήποτε πληροφορία  σχετικά  με την διοργάνωση , μπορείτε να απευθύνεστε στην υπεύθυνη, υπάλληλο του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Ιερής Πόλης Μεσολογγίου κ. Συροκώστα Αγγελική στο τηλ 2631027268

Διαβάστε περισσότερα

Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Και απολύσεις εγκύων επιτρέπονται!

 

Το δρόμο να απολύουν οι επιχειρήσεις ακόμα και έγκυες εργαζόμενες γυναίκες ανοίγει απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ). Πρόκειται για ευθεία επίθεση στο δικαίωμα της μητρότητας και γενικά στα εργατικά δικαιώματα και αναδεικνύει το μαύρο αποκρουστικό πρόσωπο της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη μέγιστη υποκρισία των οργάνων της, που εμφανίζονται ως δήθεν προστάτες των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και μάλιστα των πιο «ευάλωτων». Μάλιστα, σε ένα ρεσιτάλ υποκρισίας, το ΔΕΕ ισχυρίζεται πως οι επιχειρήσεις μπορούν να απολύουν έγκυες εργαζόμενες ή λεχώνες που βρίσκονται σε άδεια μητρότητας, αρκεί αυτές να γίνονται στα πλαίσια ομαδικών απολύσεων!

Η απόφαση του ΔΕΕ αφορά απόλυση εργαζόμενης εγκύου από την ισπανική επιχείρηση «Bankia» το 2013. Η έγκυος απολυμένη προσέφυγε στο δικαστήριο, το οποίο όμως δικαίωσε την επιχείρηση. Η εργαζόμενη άσκησε έφεση κατά της απόφασης στο ανώτερο δικαστήριο της Καταλωνίας, το οποίο με τη σειρά του ζήτησε από το ΔΕΕ «να ερμηνεύσει την απαγόρευση απόλυσης εγκύων εργαζομένων, που προβλέπεται στην οδηγία 92/85  για την υγεία και την ασφάλεια των εγκύων εργαζομένων, στο πλαίσιο διαδικασίας ομαδικών απολύσεων κατά την έννοια της οδηγίας 98/59 για τις ομαδικές απολύσεις».
Απαντώντας στο προδικαστικό ερώτημα του ισπανικού δικαστηρίου, το ΔΕΕ με την απόφασή του, που γνωστοποιήθηκε την Πέμπτη 22 Φλεβάρη,  θεωρεί ότι «η οδηγία 92/85 δεν αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση η οποία επιτρέπει την απόλυση εγκύου εργαζόμενης στο πλαίσιο ομαδικών απολύσεων». Διευκρινίζει πως «απόφαση περί απολύσεως που λαμβάνεται κατά την περίοδο από την έναρξη της εγκυμοσύνης, μέχρι τη λήξη της άδειας μητρότητας για λόγους που δεν συνδέονται με την κατάσταση εγκυμοσύνης της εργαζόμενης, δεν αντιβαίνει στην οδηγία 92/85 εφόσον ο εργοδότης δικαιολογεί δεόντως την απόλυση γραπτώς και η απόλυση της οικείας εργαζόμενης γίνεται δεκτή από τη νομοθεσία και/ή πρακτική του συγκεκριμένου κράτους μέλους».
Και το σκεπτικό του ΔΕΕ καταλήγει: «Κατά συνέπεια, οι λόγοι που δεν έχουν σχέση με το πρόσωπο των εργαζομένων και των οποίων μπορεί να γίνει επίκληση στο πλαίσιο των ομαδικών απολύσεων, κατά την έννοια της οδηγίας 98/59, εμπίπτουν στις εξαιρετικές περιπτώσεις που δεν συνδέονται με την κατάσταση των εργαζομένων γυναικών κατά την έννοια της οδηγίας 92/85».
Ολόκληρη η απόφαση του ΔΕΕ εδώ. 

 Πηγή: 902.gr-Ανοίγει ο δρόμος για απολύσεις εγκύων εργαζόμενων γυναικών

Διαβάστε περισσότερα

Νευρική ανορεξία: Μια ύπουλη ασθένεια

Η ανορεξία δεν κάνει διακρίσεις. Δεν πρόκειται απλά για μια μία διατροφική διαταραχή αλλά για μια ψυχική ασθένεια που οδηγεί σε οριακές καταστάσεις χιλιάδες ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
Τα άτομα τα οποία νοσούν παρουσιάζουν ακραίες διαταραχές στη διατροφική τους συμπεριφορά και στις σκέψεις τους γύρω από το φαγητό. Συγκεκριμένα, η νευρική ανορεξία χαρακτηρίζεται από έναν έντονο φόβο ότι το άτομο θα γίνει παχύσαρκο και έτσι επιδιώκει ασταμάτητα να είναι αδύνατο.

Το άτομο δεν έχει ακριβές στόχο για τα κιλά που θα ήθελε να χάσει, αφού όταν φτάσει σε αυτά θεωρεί και πάλι ότι έχει περιττό βάρος, μιας και ποτέ δεν βλέπει το σώμα του όπως πραγματικά είναι.
Για να αποφύγουν την παραμικρή αύξηση βάρους ή για να συνεχίσουν να χάνουν βάρος, οι άνθρωποι με ανορεξία συνήθως περιορίζουν σοβαρά την ποσότητα των τροφών που καταναλώνουν. Μπορούν να «ελέγχουν» την πρόσληψη θερμίδων κάνοντας εμετό μετά το φαγητό ή με την κατάχρηση καθαρτικών, διατροφικών συμπληρωμάτων, διουρητικών, ή ακόμα και κλυσμάτων. Μπορούν επίσης να προσπαθούν να χάσουν βάρος με την υπερβολική άσκηση, σύμφωνα με το δημοσίευμα του mayoclinic.

Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά: «Η γνωριμία με τον λύκο: Ένα αληθινό ταξίδι για την ασθένεια και την επιβίωση με την ανορεξία» της Ανθής Καραμπελιάς

Αιτίες
Η ακριβής αιτία της ανορεξίας είναι άγνωστη. Όπως και με πολλές ασθένειες, είναι πιθανώς ένας συνδυασμός βιολογικών, ψυχολογικών και περιβαλλοντικών παραγόντων.
Βιολογικοί παράγοντες: Αν και δεν είναι ακόμη σαφές ποια γονίδια εμπλέκονται, μπορεί να υπάρχουν γενετικές αλλαγές που κάνουν μερικούς ανθρώπους να διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο ανάπτυξης ανορεξίας. Μερικοί άνθρωποι μπορεί να έχουν μια γενετική τάση προς τελειομανία, την ευαισθησία και την επιμονή, χαρακτηριστικά γνωρίσματα που σχετίζονται με την ανορεξία.
Ψυχολογικοί παράγοντες: Μερικοί άνθρωποι με ανορεξία μπορεί να έχουν ιδεοψυχαναγκαστικά γνωρίσματα προσωπικότητας που καθιστούν ευκολότερο να κολλήσουν σε αυστηρές δίαιτες και να εγκαταλείψουν το φαγητό παρά το γεγονός ότι είναι πεινασμένοι.  Μπορεί, επίσης, να έχουν μια ακραία τάση για τελειομανία, η οποία τις οδηγεί στο να νομίζουν ότι δεν είναι ποτέ αρκετά αδύνατες.
Περιβαλλοντικοί παράγοντες: Η σύγχρονη δυτική κουλτούρα δίνει έμφαση στο να είναι κανείς πολύ αδύνατος ή/και γυμνασμένος. Η επιτυχία και η ατομική αξία ενός ατόμου συχνά ταυτίζεται με το να είναι αδύνατος ή όχι. Η πίεση που ασκείται μπορεί να τροφοδοτήσει την επιθυμία να είναι κανείς πολύ αδύνατος, κάτι που εμφανίζεται συχνότερα μεταξύ των νεαρών κοριτσιών. Το ερώτημα είναι μήπως τα πρότυπα ομορφιάς που κυριαρχούν στον σύγχρονο κόσμο συντελούν στην «εξάπλωση» της ασθένειας; Μήπως η εμμονή με το αδυνάτισμα αποπροσανατολίζει εκατομμύρια νέα κορίτσια σε όλο τον κόσμο;
Συμπτώματα
Τα φυσικά συμπτώματα της νευρικής ανορεξίας σχετίζονται με την πείνα, αλλά η διαταραχή περιλαμβάνει επίσης συναισθηματικά και συμπεριφορικά προβλήματα που σχετίζονται με μια μη ρεαλιστική αντίληψη του σωματικού βάρους.
Σωματικά συμπτώματα

• Ακραία απώλεια βάρους
• Πολύ λεπτή σιλουέτα
• Μη φυσιολογικές τιμές στις εξετάσεις αίματος
• Κούραση
• Αϋπνία
• Ζάλη ή λιποθυμία
• Μπλε χρωματισμός των δακτύλων
• Μαλλιά που λεπταίνουν, σπάνε ή πέφτουν
• Απώλεια εμμήνου ρύσεως
• Δυσκοιλιότητα
• Ξηρό ή κιτρινωπό δέρμα
• Δυσανεξία στο κρύο
• Ανωμαλίες στον καρδιακό ρυθμό
• Χαμηλή αρτηριακή πίεση
• Αφυδάτωση
• Οστεοπόρωση
• Διόγκωση/πρήξιμο των χεριών ή των ποδιών

Συμπεριφορικά συμπτώματα

• Υπερβολικός περιορισμός της κατανάλωσης τροφής μέσω δίαιτας, ή νηστείας και υπερβολικής άσκησης
• Υπερφαγία και επακόλουθη πρόκληση εμετού που μπορεί να περιλαμβάνει τη χρήση καθαρτικών και κλύσματος

Άλλα συμπτώματα

• Ανεξήγητη ενασχόληση με τις τροφές και τις θερμίδες τους
• Άρνηση να φάει
• Άρνηση ότι πεινάει
• Φόβος ότι θα παχύνει
• Ψέματα σχετικά με το πόσο έχει φάει
• Καμία εναλλαγή στην ψυχική διάθεση (έλλειψη συναισθημάτων)
• Κοινωνική απόσυρση
• Ευερεθιστότητα
• Μειωμένη διάθεση για σεξουαλική επαφή
• Καταθλιπτική διάθεση
• Σκέψεις αυτοκτονίας

Διαβάστε περισσότερα

Ελληνικά τα Ίμια σε ΝΑΤΟική Ελλάδα… – του Νίκου Μπογιόπουλου

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

mpog@imerodromos.gr

facebook.com/mpogiopoulos

    Θυμίζουμε: Μετά από τα Ίμια το 1996 και από εκείνο το «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»,
    είχαμε το 1997 στη Μαδρίτη μια (ΝΑΤΟική) συμφωνία όπου αναγνωρίζονταν «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο
    και το 1999 στο Ελσίνκι την υπογραφή κάτω από ένα (ΕυρωΕνωσιακό) κείμενο που μιλούσε για «εκκρεμείς συνοριακές διαφορές και άλλα συναφή θέματα» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
    Παρατήρηση 1^η: Ο,τι συμβαίνει σήμερα στα Ιμια και στην κυπριακή ΑΟΖ συμβαίνει ενώ στο Αιγαίο επιχειρεί ευρωΝΑΤΟικη δύναμη.
    Το γεγονός ότι οι προκλητικές ενέργειες της Αγκυρας εκδηλώνονται με παρούσες τις ευρωΝΑΤΟικες δυνάμεις, σημαίνει κάτι για όσους διακηρύσσουν ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ παρέχει ασφάλεια στον ελληνικό λαό;
    Παρατήρηση 2^η: Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ΗΠΑ και ΝΑΤΟ το 1996 δεν είχαν… ενημερωθεί για το που ανήκουν τα Ιμια, σήμερα, 22 χρόνια μετά, πάλι δεν ξέρουν;
    Ότι τηρούν «ίσες αποστάσεις» κι από αυτόν που εμβόλισε κι από τον άλλον που εμβολίστηκε, σημαίνει κάτι για εκείνο το σκέλος του πολιτικού συστήματος που διατρανώνει με κάθε ευκαιρία ότι «η Ελλάδα και οι ΗΠΑ έχουν κοινές αρχές και αξίες»;
    Παρατήρηση 3η: Η τακτική «ίσων αποστάσεων» εκδηλώνονται σε μια περίοδο που ακούμε ότι  οι σχέσεις ΗΠΑ – Ελλάδας βρίσκονται στο «καλύτερο επίπεδο» ενώ οι σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας βρίσκονται  στο «χειρότερο επίπεδο».
    Αυτό σημαίνει κάτι για όσους αναμηρυκάζουν τα περί «αναβάθμισης του ρόλου της Ελλάδας» λόγω της αναβαθμισμένης σχέσης της με τον «αγγελικό» Τραμπ;       

Πηγή:  Εφημερίδα Real News 17/2/2018

Διαβάστε περισσότερα

Σχετικά με τα «θερμά» επεισόδια (ελληνοτουρκικά)

 

Νίκος Καρατουλιώτης Υποστράτηγος Ε.Α.
Επειδή τελευταία υπάρχει σωρεία παραπληροφόρησης και οι διάφοροι «αναλυτές» αντί να ενημερώσουν τον κόσμο, τον παραπληροφορούν. Κρίνω σκόπιμο να γράψω δυο αράδες απευθυνόμενος στον μέσο έλληνα, ο οποίος μπορεί να μην έχει γνώσεις υψηλής στρατηγικής, αλλά έχει τον κοινό νου.
Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΦΡΑΣΗΣ «ΘΕΡΜΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ»
Από στρατιωτικής άποψης δεν υπάρχει συγκεκριμένος ορισμός της…

παραπάνω φράσης, σε κανένα στρατιωτικό εγχειρίδιο. Αλλά στην πράξη και στην καθομιλουμένη όταν λέμε θερμό επεισόδιο, εννοούμε μια στρατιωτική εμπλοκή μικρής σχετικά έντασης και όχι πόλεμο.

Ουσιαστικά λειτουργεί σαν βαλβίδα ασφαλείας εκτόνωσης σε μια περιοχή όπου έχουμε υπερσυσσώρευση στρατιωτικών δυνάμεων. Σε πολλές δε περιπτώσεις, επέρχεται η νηνεμία και λειτουργεί λυτρωτικά προς αποφυγή περαιτέρω κλιμάκωσης.
Ως εκ τούτου δεν πρέπει να πανικοβάλλεται ο ελληνικός λαός στο άκουσμα της φράσης «θερμό επεισόδιο» καθόσον δεν σημαίνει πόλεμος, αλλά μια μικρή στρατιωτική εμπλοκή ολίγων  ωρών ή και ημερών με λίγες στρατιωτικές δυνάμεις.
ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΘΕΡΜΟΥ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ;
Απλά η Τουρκία προσπαθεί να «γκριζάρει» την ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου και της Μεσογείου, προκειμένου σε βάθος χρόνου να επιτύχει επεκτατικές γεωστρατηγικές βλέψεις και ενδεχομένως εθνικό ακρωτηριασμό σε βάρος της Ελλάδας.
Απ’ ό,τι συμπεραίνεται στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η διχοτόμηση του Αιγαίου και της Μεσογείου στον 25 μεσημβρινό. Ο οποίος πρακτικά υλοποιείται, εάν χαράξουμε μια ευθεία από την Καβάλα- Κρήτη- Κύπρος.
Διαχρονικά το Αιγαίο αλλά και τμήμα της Ανατολικής Μεσογείου εθεωρείτο μια ελληνική λίμνη όπου οι Έλληνες συνωστίζονταν σαν τα βατράχια στα παράλια (κατά τον Πλάτωνα).
Μετά τα γεγονότα του 74 στην Κύπρο, η Τουρκία αρχίζει τις παραβιάσεις τόσο στον εναέριο χώρο αλλά και στον θαλάσσιο. Στη συνέχεια οι παραβιάσεις μετατράπηκαν σε αμφισβητήσεις της εθνικής κυριαρχίας μας και με τα γεγονότα των Ιμίων σε διεκδικήσεις προσάρτησης πλήθους ελληνικών νησιών σε πρώτη φάση και την διχοτόμηση του Αιγαίου σε δεύτερη φάση.
Ουσιαστικά η Τουρκία με το «πες πες όλο και κάτι θα μείνει», επέτυχε τον αντικειμενικό σκοπό της δηλαδή στο «γκριζάρισμα» της περιοχής.
Όσο για τις ανακοινώσεις των Ελλήνων πολιτικών ότι τα Ίμια είναι και θα παραμείνουν ελληνικά, είναι λόγια άνευ περιεχομένου και για του λόγου το αληθές, ας τολμήσει αυτός που λέει τα παραπάνω ή ακόμη και ένας απλός Έλληνας πολίτης να πάει ακόμη και ολιγόλεπτη παραμονή.
ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΝΔΟΤΙΣΜΟΣ.
Ο ενδοτισμός του ελληνικού πολιτικού σκηνικού, είναι διαχρονικός με κορυφαίες αποτρόπαιες πράξεις:
1. Το 74 όπου ο εξωμότης Ιωαννίδης διέπραξε το ολέθριο λάθος του πραξικοπήματος στην Κύπρο και όταν εισέβαλαν οι τούρκοι έδωσε εντολή της μη αντίστασης (παρά την συντριπτική υπεροχή του ελληνικού στρατού.
2. Την περίφημη φράση από τον «εθνάρχη» Κωνσταντίνο Καραμανλή, «Η Κύπρος κείται μακράν», όταν οι τούρκοι πραγματοποιούσαν τον Αττίλα 2 και από 2% του προγεφυρώματος το μετέτρεψαν σε 38 % με αποτέλεσμα την δημιουργία του ψευδοκράτους.
3. Το 96 όταν κυβέρνηση του Σημίτη υπέστειλε την σημαία από τα Ίμια με το αχαρακτήριστο « πέστε ότι την σημαία την πήρε ο αέρας.
4. Στις 8 Ιούλιου 1997 όπου στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας και Τουρκίας (κκ Σημίτης Και Οζάλ), συμφώνησαν ότι η Τουρκία έχει ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο, με αποτέλεσμα να ανοίξει η κερκόπορτα των τουρκικών διεκδικήσεων στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή.
5. Έτσι με αυτά και τούτα φτάσαμε στο σήμερα όπου στις 23:40 της 12ης Φεβρουαρίου, όπου ένα παλαιάς τεχνολογίας (πλην όμως ογκώδες και οπλισμένο) το τουρκικό πλοίο «UMUT» εμβόλισε την ναυαρχίδα της ελληνικής ακτοφυλακής «Γαύδος», το οποίο είναι τελευταίας τεχνολογίας, πλην όμως άοπλο.
Στο παραπάνω περιστατικό πρέπει να καταλογιστούν οι τεράστιες ευθύνες της πολιτικής αλλά και λιμενικής ηγεσίας, γιατί άφησαν αυτό το υπερσύχρονο σκάφος εντελώς άοπλο, ενώ θα μπορούσαν να το είχαν εξοπλίσει τουλάχιστον στοιχειωδώς και άνευ κόστους μιας και υπάρχει πληθώρα πυργίσκων και πυροβόλων στο ναύσταθμο, από πολεμικά πλοία που έχουν αποσυρθεί.
Είναι αδιανόητο να στέλνεις την ναυαρχίδα του λιμενικού να περιπολεί στην περιοχή των Ιμίων εντελώς άοπλη, εκτός και αν λειτούργησαν με το γνωστό φοβικό σύνδρομο της …..«αυτοσυγκράτησης» και….. «ψυχραιμίας».
ΠΑΡΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Προς το παρόν δεν υπάρχει κίνδυνος γενικής σύρραξης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, καθόσον οι συσχετισμοί είναι υπέρ της Ελλάδας για τους παρακάτω λόγους.
1. Από γεωστρατηγικής άποψης το νησιωτικό σύμπλεγμα με την πληθώρα των νήσων και βραχονησίδων δίνουν ένα σοβαρό πολλαπλασιαστή ισχύος στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας μας.
Περιληπτικά και απλοϊκά θα μπορούσα να πω ότι λειτουργούν σαν αβύθιστα αεροπλανοφόρα και εύκολα με την τοποθέτηση των οπλικών συστημάτων να επιφέρουν τεράστιες απώλειες στον επιτιθέμενο.
2. Η Τουρκία στερείται παντελώς αντιαεροπορικής άμυνας μεγάλου και μεσαίου βεληνεκούς. Σε αντίθεση με την Ελλάδα (patriot- S300- TOR M1 κλπ)
3. Η Ελλάδα διαθέτει τα πλέον σύγχρονα υποβρύχια και υπερτερεί σε ναυτική ισχύ. Η Τουρκία γνωρίζει ότι τυχόν πολεμικές επιχειρήσεις στο θαλάσσιο χώρο θα γίνει ο υγρός της τάφος.
4. Η Ελλάδα διαθέτει πυραύλους Exocet οι οποίοι σε συνδυασμό με τα Μιράζ 2000 μπορούν να καταστρέψουν την όποια αποβατική τουρκική επιχείρηση. Υπόψη ότι στον πόλεμο των Φώκλαντς το 1982 ο συγκεκριμένος πύραυλος βύθισε δύο από τα έξι πλοία των άγγλων.
ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΜΕΣΟ ΜΕΛΛΟΝ.
Στην παρούσα φάση και σε βάθος επταετίας, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις εξοπλίζονται πυρετωδώς με ένα κολοσσιαίο πρόγραμμα 120 δις $. Περιληπτικά θα μπορούσα να αναφέρω.
1. 100 με 150 F-35 τα οποία θα της εξασφαλίσουν συντριπτική αεροπορική υπεροχή.
2. Μεγάλο αριθμό υποβρυχίων ιδίου τύπου με τα δικά μας, αλλά πιο σύγχρονα και βελτιωμένα, εξασφαλίζοντας υποθαλάσσια υπεροχή.
3. Κατασκευή «μίνι» αεροπλανοφόρου.
4. Μεγάλο αριθμό επιφανειακών θαλάσσιων πολεμικών πλοίων (φρεγάτες, κορβέτες, αποβατικά κλπ).
5. Κατασκευάζουν δικό τους πολεμικό αεροπλάνο προκειμένου να μην εξαρτούνται από ξένες αγορές.
6. Πληθώρα πυραυλικών συστημάτων κλπ.
Κατόπιν των ανωτέρω εύλογα προκύπτει το συμπέρασμα, ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις μόλις αποκτήσουν την κατάλληλη αλλά και συντριπτική υπεροχή θα επανέλθουν, για να διεκδικήσουν με δυναμικό τρόπο τις περιοχές που σήμερα γκριζάρουν.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Το παρόν γιγαντιαίο τουρκικό εξοπλιστικό πρόγραμμα ύψους 120 δις δολλ, το οποίο είναι εν εξελίξει και αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2025, θα ανατρέψει τους συσχετισμούς στρατιωτικής ισχύος δραματικά υπέρ της Τουρκίας.
Το δεν διεκδικούμε τίποτε και δεν παραχωρούμε τίποτα, είναι άνευ ουσίας, όταν δεν μπορούμε να διασφαλίσουμε τα υπάρχοντα. Τίποτε δεν χαρίζεται και τίποτε δεν κρατιέται, αν δεν μπορείς να το κρατήσεις . Το γεωπολιτικό παίγνιο είναι σκληρό και ο πλέον αδύναμος θα υποστεί τις συνέπειες του αδήριτου νόμου της εξέλιξης.
Στη γεωπολιτική τα κράτη αντιμετωπίζονται ως ζώντες οργανισμοί: τα κράτη ιδρύονται (γεννώνται), εξελίσσονται και ακμάζουν (ζουν), παρακμάζουν (γερνούν ) και διαλύονται (πεθαίνουν). Τα σύνορα είναι προσωρινά στη φυσική κίνηση των κρατών.
Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια από τις κρισιμότερες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας της, ακέφαλη από ισχυρή πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ηγεσία.
Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, όταν όλα στην περιοχή μας επαναπροσδιορίζονται γεωπολιτικά, η χώρα μας βρίσκεται στη χειρότερη οικονομική κατάσταση με καταλυτικές συνέπειες στο κύρος και στην ισχύ της.
Η άμυνα της χώρας απαιτεί μιαν ακμαία εθνική οικονομία. Το λεχθέν από τον Δημοσθένη «δει δε χρημάτων και άνευ τούτων ουδέ εστί γενέσθαι των δεόντων», είναι διαχρονικό.
Η οικονομική κατάσταση της χώρας μας και το σημερινό ΑΕΠ είναι γνωστά. Το σημερινό ΑΕΠ της Τουρκίας είναι εικοσαπλάσιο του ελληνικού.
Εκτός των παραπάνω πώς να συνεγείρεις ένα λαό, όταν η πολιτική ηγεσία περιφρονεί τα σύμβολά της λέγοντας «πέστε ότι την σημαία την πήρε ο αέρας»;
Πράγματι, το σημερινό δίλημμα είναι αντικειμενικά τρομακτικό και ψυχολογικά αφόρητο: η ειρήνη σημαίνει για την Ελλάδα δορυφοροποίηση και ο πόλεμος συντριβή.
Οι μετριότητες και ανθυπομετριότητες που απαρτίζουν την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού πολιτικού συστήματος καθώς και των όσων διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους-ίσως να καταρρεύσουν ακόμα και στην περίπτωση όπου θα βρεθούν μπροστά στην μεγάλη απόφαση να διεξαγάγουν έναν πόλεμο. Γιατί αν ο πόλεμος είναι συνέχεια της πολιτικής , ποιος πόλεμος θα συνεχίσει μια σπασμωδική πολιτική.
Κοζάνη 19/2/2018

Διαβάστε περισσότερα

Αποτροπιασμός και οργή από τις εικόνες με τα νεκρά κουτάβια που κάποιος πυροβόλησε στο Μεσολόγγι

Τα περιστατικά βίας και κακοποίησης ζώων στην Ελλάδα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι καθημερινά και κάθε φορά μας κάνουν να λέμε πως ο άνθρωπος έχει εξαντλήσει τη σκληρότητά του.

Το σημερινό συμβάν που κατεγράφη στο Μεσολόγγι είναι άκρως θλιβερό καθώς επτά κουτάβια βρέθηκαν νεκρά, πυροβολημένα εξ' επαφής και πεταμένα στην άκρη του δρόμου.

Η καταγγελία και οι σκληρές εικόνες εξοργίζουν και το περιστατικό έχει προκαλέσει τεράστια κινητοποιήση μεταξύ των χρηστών του Facebook που με χιλιάδες κοινοποιήσεις εκφράζουν το θυμό τους και ζητούν να εντοπιστεί ο δράστης

Η κυρία Μαρία Μπίσσα που δημοσίευσε τις φωτογραφίες αναφέρει:

«Σήμερα το πρωί τηλεφώνημα...

''Εφτά κουταβάκια πυροβολημένα το ένα ζει, μήπως το προλάβουμε''.

Όχι όμως δεν προλάβαμε, είχε μετακινηθεί, πέθανε λίγο πιο πέρα από τα νεκρά αδέρφια του.
Ήταν όλα ζεστά, το αίμα φρέσκο ...

Κρύα και παγερή η ''καρδιά'' σου ΔΟΛΟΦΟΝΕ, θα σε κοίταζαν στα μάτια, θα σου έκαναν χαρές όταν τα έβαλες στόχο...

RIP
Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ...»

Οι εικόνες που ακολουθούν είναι σκληρές

http://www.lifo.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ο Κοτζιάς – του Νίκου Μπογιόπουλου

Όσα παρακολουθήσετε στο βίντεο που ακολουθεί είναι τα όσα έλαβαν χώρα πριν από τρία χρόνια, τον Μάη του 2015, στην Αττάλεια της Τουρκίας.
    Ήταν μετά το τέλος της συνόδου των υπουργών Εξωτερικών των χωρών μελών του ΝΑΤΟ.
    Ας θυμηθούμε, λοιπόν, τι έγινε τότε:

    Έτσι είχαν γιορτάσει οι υπουργοί Εξωτερικών των χωρών του ΝΑΤΟ την τότε συνάντησή τους. Τραγουδώντας και χορεύοντας το «We are the world, we are the children».
    Το εξόχως σημαντικό για εμάς, για τους Έλληνες, για την πατρίδα μας, ήταν ότι «πρωτοπανηγυριώτης» εκείνης της γιορτής ήταν ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, ο κ.Νίκος Κοτζιάς.
    «Ψυχή» και «μαέστρος» της ΝΑΤΟικής χορωδίας ήταν ο Κοτζιάς.
    Ο άνθρωπος που έλαμψε τότε πάνω στην πίστα του ΝΑΤΟ, αυτός που ξεσήκωσε τους συναδέλφους του και τους θαμώνες της ΝΑΤΟσύναξης, αυτός που πάλευε απεγνωσμένα πάνω στο ΝΑΤΟικό του κρεσέντο να του απλώσει το χέρι ο (εξ ευωνύμων) Τούρκος συνάδελφός του, δεν ήταν άλλος από τον κ.Νίκο Κοτζιά.

    «Είμαστε ο κόσμος, είμαστε τα παιδιά/ Είμαστε αυτοί που θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα» λένε μερικοί από τους στίχους του «We are the world, we are the children». 

    «Υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν/ Και είναι ώρα να προσφέρουμε μια χείρα βοηθείας για τη ζωή», λέει πιο κάτω το τραγούδι.

    Αυτό ήταν το τραγούδι με το οποίο ξεφάντωσαν οι υπουργοί του ΝΑΤΟ και μερικοί στρατηγοί του – από εκείνους που διατάζουν τους διαμελισμούς χωρών και τους βομβαρδισμούς αμάχων.
    Πρώτος, δε, και καλύτερος στο γλέντι ο Κοτζιάς. Ο υπουργός της «αριστερής» κυβέρνησης.
    Ο Κοτζιάς και οι συνάδελφοί του στο ΝΑΤΟ έστειλαν, τότε, το μήνυμά τους: 

«Είμαστε όλοι μέρος της τεράστιας οικογένειας του Θεού», λέει στη συνέχεια το τραγούδι…

    Τι θαυμάσιο!  Να συμμετέχεις σε έναν οργανισμό που οι εκπρόσωποί του δηλώνουν – τραγουδιστά – ότι εκπροσωπεί την ευσέβεια και την ανθρωπιά.
    Με πρώτο και καλύτερο τον υπουργό της «αριστερής» κυβέρνησης μιας χώρας που, αν μη τι άλλο, γνωρίζει άριστα τον ρόλο του ΝΑΤΟ.
    Αυτή την χώρα, την Ελλάδα, εκπροσωπούσε ΝΑΤΟσαλιαρίζοντας, τότε, ο Κοτζιάς. Την Ελλάδα της «Κόκκινης Προβιάς», της χούντας των συνταγματαρχών, της ανοιχτής πληγής της Κύπρου, των Ιμίων και του «γκριζαρίσματος» του Αιγαίου…

    Τι νόημα έχουν όλα αυτά σήμερα; Τι νόημα έχει να θυμόμαστε εκείνη την εικόνα του υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας; Ενός αξιωματούχου που με την ιδιότητα του υπουργού Εξωτερικών τραγουδούσε, χόρευε και πιθήκιζε – για λογαριασμό του ΝΑΤΟ – ότι το ΝΑΤΟ δεν είναι το «συνδικάτο του εγκλήματος» αλλά το αποκούμπι της Ελλάδας και του κόσμου που «θα δημιουργήσει μια φωτεινότερη μέρα»;
    Δεν έχετε παρά να δείτε τις τοποθετήσεις του ΝΑΤΟ μετά από τον εμβολισμό του ελληνικού πλοίου από την ΝΑΤΟική σύμμαχο Τουρκία.
    Δεν έχετε παρά να διαβάσετε τις τοποθετήσεις του ΓΓ του ΝΑΤΟ του Στόλτεμπεργκ μετά τη νέα τουρκική πρόκληση.
    Ακολούθως θυμηθείτε την εικόνα του Τσίπρα δίπλα από τον Τραμπ και τις προσκλήσεις του Καμμένου  προς το ΝΑΤΟ για αποβίβαση στο Αιγαίο.
    Και μετά ξαναβάλτε το βίντεο του ΝΑΤΟπανηγυριώτη Κοτζιά. Το νόημα θα προκύψει μόνο του…

Διαβάστε περισσότερα

Πώς οι σκέψεις μας επηρεάζουν τον εγκέφαλο, τα κύτταρα και τα γονίδιά μας

Κάθε λεπτό της ημέρας, το σώμα σας αντιδρά και κυριολεκτικά αλλάζει, ως απάντηση στις σκέψεις που επεξεργάζεστε στο μυαλό σας.

---

Έχει αποδειχθεί ερευνητικά ότι οι σκέψεις προκαλούν το μυαλό να απελευθερώσει νευροδιαβιβαστές, οι οποίοι είναι χημικοί αγγελιοφόροι που τους επιτρέπεται να επικοινωνούν με τα μέρη του οργανισμού και του νευρικού σας συστήματος. Οι νευροδιαβιβαστές ελέγχουν σχεδόν όλες τις λειτουργίες του σώματός σας, από τις ορμόνες μέχρι την πέψη, την αίσθηση χαράς, της λύπης ή του άγχους.
Μελέτες έχουν δείξει ότι οι σκέψεις από μόνες τους, μπορούν να βελτιώσουν την όραση, τη φυσική κατάσταση και τη δύναμη. Το φαινόμενο placebo, όπως παρατηρείται στη χορήγηση εικονικών φαρμάκων, για παράδειγμα, λειτουργεί λόγω της δύναμης της σκέψης. Οι προσδοκίες και οι μαθημένες συνδέσεις παρουσιάζουν ισχυρές ενδείξεις ότι αλλάζουν τη χημεία και το κύκλωμα του εγκεφάλου, γεγονός που οδηγεί σε πραγματικά σωματικά και γνωστικά αποτελέσματα, όπως λιγότερη κόπωση, μειωμένη αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος, αυξημένα επίπεδα ορμονών και μείωση του άγχους.
Ένα αρκετά σημαντικό μέρος της έρευνας που διεξάγεται για περισσότερα από τριάντα χρόνια από επιστημονικά ιδρύματα υψηλού κύρους σε όλο τον κόσμο, διερευνά τη φύση της συνείδησης, δείχνοντας ότι οι σκέψεις είναι ικανές να επηρεάσουν τα πάντα, από απλούς μηχανισμούς μέχρι τα πιο σύνθετα έμβια όντα. Αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι οι ανθρώπινες σκέψεις και οι προθέσεις, έχουν μία εκπληκτική δύναμη να αλλάξουν τον κόσμο μας. Κάθε σκέψη που έχουμε είναι μία απτή ενέργεια που έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει. Μια σκέψη μπορεί και επηρεάζει και άλλα πράγματα.

Οι σκέψεις σμιλεύουν τον εγκέφαλό σας
Κάθε σκέψη που κάνετε προκαλεί νευροχημικές αλλαγές, κάποιες προσωρινές και κάποιες μόνιμες. Για παράδειγμα, όταν οι άνθρωποι είναι συνειδητά ευγνώμονες, λαμβάνουν επιβράβευση από τους νευροδιαβιβαστές, όπως η ντοπαμίνη και βιώνουν ένα μια εγρήγορση και τόνωση του μυαλού, που κατά πάσα πιθανότητα συσχετίζεται περισσότερο με την νορεπινεφρίνη.
Μια μελέτη, που παρουσίασε σε ερωτευμένους φοιτητές, φωτογραφίες των συντρόφων τους, έδειξε ότι το μυαλό τους έγινε πιο ενεργό στον κερκοφόρο πυρήνα, ένα κέντρο ανταμοιβής του εγκεφάλου, δίνοντάς τους αυτή την αίσθηση "αποδιοργάνωσης" λόγω του έρωτα. Όταν σταμάτησαν να κοιτάζουν τις φωτογραφίες, τα κέντρα ανταμοιβής, αποενεργοποιήθηκαν.
Ό,τι ρέει μέσα στο μυαλό σας, το σμιλεύει επίσης με μόνιμο τρόπο. Σκεφτείτε το μυαλό σας, σαν μία ροή πληροφοριών μέσω του νευρικού συστήματος, που σε φυσικό επίπεδο αποτυπώνεται με ηλεκτρικά σήματα που κινούνται αμφίδρομα στο εσωτερικό σας και τα περισσότερα από τα οποία διαδραματίζονται με συνειδητό τρόπο σε εσάς. Όταν μια σκέψη ταξιδεύει μέσα από το μυαλό σας, οι νευρώνες δίνουν όλοι μαζί σήμα με διαφορετικούς τρόπους, με βάση τις συγκεκριμένες πληροφορίες που διακινούνται και τα πρότυπα της νευρωνικής δραστηριότητας αλλάζουν πραγματικά τη νευρωνική δομή σας.
Οι ενεργοποιημένες περιοχές του εγκεφάλου, αρχίζουν να κάνουν νέες συνδέσεις η μία με την άλλη και οι υπάρχουσες συνάψεις, οι συνδέσεις μεταξύ των νευρώνων, που βιώνουν περισσότερη δραστηριότητα, γίνονται ισχυρότερες, πιο ευαίσθητες και αρχίζουν την οικοδόμηση περισσότερων υποδοχέων. Σχηματίζονται επίσης νέες συνάψεις.
Ένα παράδειγμα αυτού που αναφέρουμε παραπάνω, είναι οι γνωστές μελέτες των οδηγών ταξί του Λονδίνου, οι οποίες έδειξαν ότι όσο περισσότερο διάστημα είχε οδηγήσει κάποιος ένα ταξί στο Λονδίνο, τόσο μεγαλύτερος ήταν ο ιππόκαμπός του, μέρος του εγκεφάλου που εμπλέκεται στην οπτική-χωρική μνήμη. Οι εγκέφαλοί τους ουσιαστικά επεκτάθηκαν για να μπορέσουν να φιλοξενήσουν τις γνωστικές απαιτήσεις πλοήγησης στους σύνθετους δρόμους του Λονδίνου.

Οι σκέψεις ενεργοποιούν τα κύτταρά σας
Μια σκέψη είναι μια ηλεκτροχημική εκδήλωση που λαμβάνει χώρα στα νευρικά κύτταρα, παράγοντας μια σειρά από φυσιολογικές αλλαγές.
Υπάρχουν χιλιάδες και χιλιάδες υποδοχείς σε κάθε κύτταρο στο σώμα μας. Κάθε υποδοχέας είναι ειδικός για ένα πεπτίδιο ή πρωτεΐνη. Όταν έχουμε συναισθήματα θυμού, θλίψης, ενοχής, ενθουσιασμού, ευτυχίας ή νευρικότητας, κάθε ξεχωριστό συναίσθημα απελευθερώνει τη δική του «μάζα» νευροπεπτιδίων. Αυτά τα πεπτίδια κατευθύνονται ορμητικά μέσα στο σώμα και συνδέονται με αυτούς τους υποδοχείς που αλλάζουν τη δομή του κάθε κυττάρου στο σύνολό της. Το σημείο που αποκτά ενδιαφέρον είναι όταν τα κύτταρα στην πραγματικότητα διαιρούνται. Εάν ένα κύτταρο έχει εκτεθεί σε ένα συγκεκριμένο πεπτίδιο περισσότερο από τα άλλα, το νέο κύτταρο που παράγεται μέσω της διαίρεσης θα περιέχει περισσότερο από τον υποδοχέα που ταιριάζει με αυτό το ειδικό πεπτίδιο. Παρομοίως, το κύτταρο θα έχει επίσης λιγότερους υποδοχείς για πεπτίδια στα οποία το μητρικό ή αδελφικό κύτταρο, δεν είχαν εκτεθεί τόσο συχνά.
Έτσι, εάν έχετε βομβαρδίσει τα κύτταρά σας με πεπτίδια από αρνητικές σκέψεις, κυριολεκτικά προγραμματίζετε τα κύτταρά σας για να λαμβάνουν περισσότερα από τα ίδια αρνητικά πεπτίδια στο μέλλον. Αυτό που είναι ακόμα χειρότερο είναι ότι μειώνετε τον αριθμό των υποδοχέων των θετικών πεπτιδίων στα κύτταρα, καθιστώντας τον εαυτό σας να τείνει περισσότερο προς την αρνητικότητα.

Οι σκέψεις σας ενεργοποιούν τα γονίδιά σας
Γνωρίζετε ότι «μιλάτε» στα γονίδιά σας με κάθε σκέψη που κάνετε; Ο ταχέως αναπτυσσόμενος τομέας της επιγενετικής, αποδεικνύει ότι αυτό που είστε είναι το προϊόν από όσα συμβαίνουν σε εσάς στην ζωή σας, τα οποία αλλάζουν τον τρόπο που λειτουργούν τα γονίδιά σας. Τα γονίδια στην πραγματικότητα ενεργοποιούνται ή απενεργοποιούνται ανάλογα με τις εμπειρίες της ζωής σας και τα γονίδια και ο τρόπος ζωής σας σχηματίζουν έναν ανατροφοδοτικό κύκλο. Η ζωή σας, δεν αλλάζει τα γονίδια με τα οποία γεννηθήκατε. Αυτό που αλλάζει είναι η γενετική δραστηριότητα σας, δηλαδή οι εκατοντάδες των πρωτεϊνών, ενζύμων και άλλων χημικών ουσιών που ρυθμίζουν τα κύτταρά σας.
Μόνο περίπου το 5% των μεταλλάξεων των γονιδίων πιστεύεται ότι είναι η άμεση αιτία των προβλημάτων υγείας. Αυτό αφήνει το 95% των γονιδίων που συνδέονται με διαταραχές να ενεργούν ως επιδραστικοί παράγοντες, οι οποίοι μπορούν να επηρεαστούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ανάλογα με τους παράγοντες της ζωής. Φυσικά, πολλά από αυτά είναι πέρα ​​από τον έλεγχό σας, όπως τα γεγονότα της παιδικής ηλικίας, αλλά ορισμένα άλλα είναι εντελώς ελεγχόμενα, όπως η διατροφή, η άσκηση, η διαχείριση του άγχους και οι συναισθηματικές καταστάσεις. Οι δύο τελευταίοι παράγοντες εξαρτώνται άμεσα από τις σκέψεις σας.
Η βιολογία δεν καθορίζει το πεπρωμένο σας και δεν ελέγχεστε από τη γενετική σύνθεσή σας. Αντί αυτού, η γενετική δραστηριότητα σας καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις σκέψεις σας, τις στάσεις και τις αντιλήψεις. Η επιγενετική αποδεικνύει ότι οι αντιλήψεις και οι σκέψεις σας, μπορούν να ελέγξουν τη βιολογία σας, κάτι που σας τοποθετεί στη θέση του οδηγού. Αλλάζοντας τις σκέψεις σας, μπορείτε να επηρεάσετε και να διαμορφώσετε τη δική σας γενετική ανάγνωση.
Έχετε τη δυνατότητα επιλογής όσον αφορά στον καθορισμό των εισροών που λαμβάνουν τα γονίδιά σας. Όσο πιο θετική η εισροή, τόσο πιο θετική η εκροή των γονιδίων σας. Η επιγενετική επιτρέπει στις επιλογές της ζωής μας, να συνδέονται άμεσα με το γενετικό επίπεδο και αποδεικνύει την αδιάψευστη σύνδεση νου-σώματος. Ταυτόχρονα, η έρευνα στην επιγενετική, τονίζει επίσης, πόσο σημαντικές είναι οι θετικές πρακτικές ψυχικής αυτοφροντίδας και προαγωγής της ψυχικής υγείας μας επειδή επηρεάζουν άμεσα τη σωματική υγεία μας.

Χρησιμοποιήστε τις σκέψεις σας για εσάς
Έχετε πολύ περισσότερη δύναμη από ό, τι πιστευόταν κάποτε, η οποία μπορεί να επηρεάσει τη σωματική και την ψυχική πραγματικότητα σας. Ο τρόπος πρόσληψης της ζωής σας, αναγνωρίζεται από το σώμα σας, μέχρι τον πυρήνα γενετικού επιπέδου και όσο περισσότερο βελτιώνετε τις ψυχικές σας συνήθειες, τόσο πιο επωφελής θα είναι η απάντηση που θα πάρετε από το σώμα σας. Δεν μπορείτε να ελέγξετε τι συνέβη στο παρελθόν, το οποίο διαμόρφωσε τον εγκέφαλο που έχετε σήμερα, προγραμμάτισε τα κύτταρα σας και προκάλεσε ορισμένα γονίδια να ενεργοποιηθούν.
Ωστόσο, έχετε τη δύναμη αυτήν την στιγμή να προχωρήσετε μπροστά επιλέγοντας πώς θέλετε να προσλαμβάνετε τα πράγματα και να ορίζετε τη συμπεριφορά σας, η οποία θα αλλάξει το μυαλό, τα κύτταρα και τα γονίδιά σας.

---

Πηγή: thebestbrainpossible.com
Συγγραφέας: Debbie Hampton

Διαβάστε περισσότερα