ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

Γράφει ο Σπύρος Λαβδιώτης *
Ας μου επιτραπεί να εκδώσω και να ελέγξω το χρήμα του έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος θεσπίζει τους νόμους
Η διαδικασία με την οποία το χρήμα δημιουργείται στη σύγχρονη εποχή είναι πλήρως εσφαλμένως αντιληπτό από το ευρύ κοινό. Υπάρχει ένας καλός λόγος γι αυτό: οι κυβερνήσεις σήμερα αντί να εκδίδουν οι ίδιες το εθνικό τους νόμισμα, με το ισχύον νομισματικό σύστημα και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, το χρήμα το δημιουργούν οι τράπεζες από το τίποτε και το δανείζουν με τόκο στις κυβερνήσεις για να καλύψουν τις δημοσιονομικές τους ανάγκες.

Σήμερα η συζήτηση γύρω από το θέμα ποιος πρέπει να δημιουργήσει την προσφορά του χρήματος στην οικονομία ενός κράτους σπανίως κάνει την εμφάνιση της, διότι είναι η εστία ενός υψηλού βαθμού εκλεπτυσμένης καμπάνιας μιας μακροχρόνιας παραπληροφόρησης που διαπερνά την ακαδημία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τους εκδοτικούς οίκους. Ως συνέπεια, πολύ λίγοι πολίτες συνειδητοποιούν ότι η έκδοση του εθνικού νομίσματος απευθείας από την κυβέρνηση- ελεύθερο από χρέος- είναι πράγματι ένα σοβαρό θέμα για δημόσια συζήτηση.
Ωστόσο, σε μια μακρινότερη εποχή στις αρχές του 19ου αιώνα στη νεαρή δημοκρατία των Ηνωμένων Πολιτειών το θέμα ήταν καυτό και οι πολιτικοί ανήσυχοι για το τραπεζικό σύστημα. Οι τραπεζίτες που κινούσαν τα νήματα της προσφοράς του χρήματος ήταν πιο ορατοί, καθώς δεν είχαν κατορθώσει ακόμη να ασκήσουν σημαντική επιρροή στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και να φέρουν σε δύσκολη θέση την κοινή γνώμη την οποία τόσο αναίσχυντα παραπλάνησαν.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ορισμένοι από τους προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών με σθένος πολέμησαν τις απατηλές πρακτικές των τραπεζών και επισήμαναν τους κινδύνους για τη Δημοκρατία. Μάλιστα ο κύριος συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας (1776), Thomas Jefferson- 3ος πρόεδρος της νεαρής δημοκρατίας – είχε ενδεικτικά δηλώσει « εάν ο Αμερικανικός λαός επιτρέψει ποτέ τις ιδιωτικές τράπεζες να ελέγξουν την έκδοση του νομίσματος, πρώτα μέσω πληθωρισμού και εν συνεχεία μέσω αποπληθωρισμού, οι τράπεζες και οι εταιρίες που θα αναπτυχθούν γύρω από αυτές θα αποστερήσουν το λαό από όλη την περιουσία του, έως ότου τα παιδιά του θα ξυπνήσουν άστεγοι στην ήπειρο που οι πατέρες τους έχουν κατοικίσει».
Αξίζει λοιπόν να αναλύσουμε, γιατί οι εξέχοντες πολιτικοί είχαν σοβαρές υποψίες για τις αληθινές προθέσεις των τραπεζών και τον κίνδυνο που διέτρεχαν οι δημοκρατικοί θεσμοί και η εθνική κυριαρχία του κοινοβουλίου. Επίσης, αξίζει να δούμε γιατί η δημιουργία του χρήματος είναι μια πράξη μαγείας, μια ταχυδακτυλουργία που το κοινό μυαλό στην κυριολεξία την απωθεί.
Η λειτουργία της μηχανής του χρήματος βασίζεται στη μετατροπή του Χρέους σε Χρήμα. Το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος μέσω των τραπεζών μετατρέπεται σε χρήμα απλώς με μια άυλη λογιστική εγγραφή. Η πράξη είναι απλή αλλά αποτελεί μια αντινομία, διότι επί αιώνες το χρήμα ήταν αντιληπτό ως κάτι το συμπαγές, το οποίο το βλέπεις, το πιάνεις, το μεταφέρεις και το αισθάνεσαι στα χέρια σου, όπως ο χρυσός και ο άργυρος, και προϋπάρχει του χρέους. Στην ουσία οι έννοιες είναι αντίθετες, όπως η φωτιά και το νερό, διότι το χρήμα σβήνει το χρέος. Πώς είναι δυνατόν ο κοινούς νους να αντιληφθεί αυτή την πράξη ταχυδακτυλουργίας του σύγχρονου τραπεζικού συστήματος που δημιουργεί το χρήμα ταυτόχρονα με τη σύναψη δανείων.
Ας προχωρήσουμε λοιπόν βήμα προς βήμα για να δούμε πως το χρέος μεταμορφώνεται σε χρήμα. Αφετηρία της μηχανής του χρήματος αποτελεί ο μεγαλύτερος χρήστης του χρήματος, το κράτος. Υπό το ισχύον νομισματικό σύστημα το κράτος δεν μπορεί να εκδώσει χρήμα για να καλύψει τις ανάγκες του δημοσίου, μπορεί όμως να δανειστεί χρήμα για να τις καλύψει. Έτσι, η κυβέρνηση εκδίδει κρατικές ομολογίες και τις θέτει σε ανοικτό διαγωνισμό όπου η κεντρική της τράπεζα αγοράζει τις ομολογίες που δεν καλύφθηκαν από το κοινό. Έναντι του ποσού της αξίας των αγορασθέντων ομολογιών εκδίδει μια επιταγή ή μεταφέρει ηλεκτρονικώς το αντίτιμο της αξίας σε λογαριασμό του υπουργείου οικονομικών. Δεν υπάρχει στην κεντρική τράπεζα κανένα αντίκρισμα του ποσού πληρωμής, αυτό δημιουργείται από το τίποτε, ex nihilo. Απλώς απορρέει από το δικαίωμα να εκδίδει χρήμα. Αυτό είναι το νομισματικό σύστημα που εμείς έχουμε.
Με άλλα λόγια, το χρήμα που δημιούργησε η κεντρική τράπεζα δεν στηρίζεται σε τίποτε. Είναι fiat money, χρήμα το οποίο δημιουργείται μέσω διατάγματος, δια νόμου: Let it be done (ας γίνει αυτό). Το χρήμα αυτό είναι το «ζεστό χρήμα» το «κολλαριστό» κατά τη λαϊκή διάλεκτο διότι έρχεται σε ύπαρξη αμέσως, στη στιγμή, on the spot, σύμφωνα με το αγγλικό ιδίωμα. Τώρα, οι κρατικές ομολογίες που αγόρασε η κεντρική τράπεζα μετονομάζονται σε «αποθεματικά» (reserves) στους λογαριασμούς της. Έτσι, με το ισχύον σύστημα των κλασματικών αποθεματικών οι κρατικές ομολογίες τίθενται ως «εγγύηση» (collateral) για την έκδοση πολλαπλού αριθμού χρημάτων, τουλάχιστον εννέα φορές πιο πάνω από την αξία των ομολόγων που αγόρασε.
Πρέπει λοιπόν να έχει γίνει εμφανές ότι το χρήμα σήμερα δημιουργείται από το χρέος κι αυτή η αυταπάτη στηρίζεται σε ένα λογιστικό τέχνασμα παρά σε ένα εκτυπωτικό επινόημα. Βεβαίως, η αυταπάτη που περιβάλλει την κεντρική τράπεζα μιας χώρας ξεκινά ευθύς αμέσως με το όνομα της, είτε αυτή ονομάζεται Ομοσπονδιακή Τράπεζα (Federal Reserve) είτε Τράπεζα της Ελλάδος. Καμία από τις συγκεκριμένες κεντρικές τράπεζες δεν είναι κρατικές. Είναι αμφότερες ιδιωτικές και ιδίως η περίοπτη Τράπεζα της Ελλάδος είναι Ανώνυμος Εταιρία, με τη συντριπτική πλειοψηφία των μετόχων μετά από 87 έτη λειτουργίας να παραμένει άγνωστη στον ελληνικό λαό. Και όχι μόνο είναι ιδιωτική, αλλά δεν εκδίδει καν το εθνικό νόμισμα από την ένταξη της χώρας στην Ευρωζώνη. Έκτοτε, δεν δανείζει ούτε στο κράτος αλλά είναι Τράπεζα της Ελλάδος!(1)
Το ρεζουμέ είναι ότι οι κυβερνήσεις και το χρηματοπιστωτικό σύστημα έχουν συστήσει ένα συνεταιρισμό στον οποίο το καρτέλ των τραπεζών με επικεφαλής τις κεντρικές τους τράπεζες έχουν το κυριαρχικό δικαίωμα να δημιουργούν το χρήμα -αντί τα ίδια τα κράτη- από το τίποτε και να εισπράττουν τόκο με τους δικούς τους όρους στα χρήματα που έρχονται σε ύπαρξη από το τίποτε. Και οι κυβερνήσεις ως αντάλλαγμα για την εκχώρηση του εκδοτικού προνομίου έχουν απεριόριστη πρόσβαση σε χρηματοδότηση με επακόλουθο να ξεφαντώνουν στη δημοσιονομική σπατάλη χωρίς να είναι αναγκασμένες να πουν στους ψηφοφόρους ότι οι φόροι θα αυξηθούν.
Η αποκλειστική δημιουργία του σύγχρονου χρήματος από τις ιδιωτικές τράπεζες μέσω της χορήγησης δανείων υπαινίσσεται ότι το χρήμα δημιουργείται πρώτα και μετά περιμένει κάποιον να το δανειστεί. Όμως, η ταχυδακτυλουργία της δημιουργίας του χρήματος από το χρέος είναι μια ταυτόχρονη πράξη, που λαμβάνει χώρα ακριβώς τη στιγμή που εγκρίνεται το δάνειο. Τότε ο τραπεζικός λογαριασμός του δανειολήπτη πιστώνεται με το αντίστοιχο ποσό του δανείου που ονομάζεται «κατάθεση» για να παραπλανηθεί η κοινή γνώμη και να πιστέψει ότι συνιστά «πρωταρχική» κατάθεση, νέο «ζεστό χρήμα» και συνεπώς «πλούτο», ενώ είναι δάνειο που αθροίζεται στις υπάρχουσες καταθέσεις. Κι από την άλλη πλευρά του καθολικού, η τράπεζα ισοσκελίζει το λογαριασμό με την εγγραφή δάνειο και το ονομάζει περιουσιακό στοιχείο (asset), διότι της προσπορίζει εισόδημα υπό μορφή σταδιακών πληρωμών τόκων από το «τίποτε». Η πράξη λοιπόν της χορήγησης του δανείου είναι αυτή που προκαλεί την ύπαρξη του χρήματος.
Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι πως οι δημοκρατικές κυβερνήσεις εκχώρησαν το προνόμιο της δημιουργίας του χρήματος αποκλειστικά σε ένα καρτέλ ιδιωτικών τραπεζών, που ο αντικειμενικός τους σκοπός είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους και όχι του κοινωνικού συμφέροντος. Πως συνάδει αυτός ο θεσμός με το θεμέλιο του Δημοκρατικού Πολιτεύματος που είναι η λαϊκή κυριαρχία και σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ελλάδος : «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα» (2) Η απάντηση δίδεται στο Άρθρο 80 του Συντάγματος, παράγραφος 2: « Νόμος ορίζει τα σχετικά με την κοπή ή την έκδοση του νομίσματος.» Έτσι ρίξανε οι πολιτικοί το παιδί μαζί με το νερό εκτός κολυμβήθρας για να αλωνίζει το χρηματοπιστωτικό σύστημα υπεράνω των θεσμών του κράτους.
Κι ακολουθεί η ερμηνευτική δήλωση της ‘ασάφειας’ για την κάλυψη του Συνταγματικού κενού αναφορικά με τον προσδιορισμό της δημιουργίας του εθνικού νομίσματος: «η παράγραφος 2 δεν κωλύει τη συμμετοχή της Ελλάδος στις διαδικασίες της οικονομικής και νομισματικής ένωσης».
Πρέπει όμως να συνειδητοποιήσουμε ότι το ισχύον νομισματικό σύστημα της ζώνης του ευρώ που επεβλήθη στον ελληνικό λαό από την πολιτική ηγεσία είναι μια απόκρυφη απάτη. Όταν εμείς πράγματι αφυπνιστούμε και δούμε κατάματα αυτή την σκληρή πραγματικότητα, τότε η προσωπική μας θεώρηση όχι μόνο της Ευρωζώνης, αλλά ολόκληρης της παγκόσμιας οικονομικής τάξης θα πρέπει να αναθεωρηθεί. Όπως ακριβώς συνέβη με τη φυσική και την αστρονομία τον 16ο – 17ο αιώνα, όταν ο άνθρωπος αναθεώρησε την εσφαλμένη άποψή του για τον κόσμο, συνειδητοποιώντας μέσω της επιστήμης, ότι η γη δεν είναι ακίνητος ούτε το κέντρο του κόσμου, αλλά γυρίζει και μάλιστα με εκπληκτική ταχύτητα, με δύο ταυτόχρονες περιφορές ως ένας απλός πλανήτης του ηλιακού συστήματος. Η εξαπάτηση είναι ότι δεν υπάρχει κατ’ ουσία καθόλου πραγματικό χρήμα στο οικονομικό σύστημα έτσι όπως το φαντάζεται ο κόσμος, ‘κολλαριστό’, που το ‘τυπώνουν’, το ‘στοιβάζουν’ και το ‘μεταφέρουν’ «ζεστό – ζεστό».
Εκτός από τα κέρματα που η παραγωγή και νομισματοκοπή γίνεται από τις εθνικές κυβερνήσεις και συνιστούν ένα αμελητέο ποσό, το σύνολο της προσφοράς του χρήματος σε κυκλοφορία αποτελείται από δημόσια και ιδιωτικά χρέη στις τράπεζες. Όπως προαναφέρθηκε, το χρήμα δημιουργείται με λογιστικές εγγραφές στους λογαριασμούς των ιδιωτικών τραπεζών. Αυτή η λογιστική εγγραφή αποτελεί μια ταχυδακτυλουργία, που πρέπει να τη δούμε πολλές φορές για να αντιληφτούμε τι ακριβώς συμβαίνει. Κι αυτό το τέχνασμα που ακριβώς συμβαίνει είναι αδύνατον να το κατανοήσουμε, εάν δεν γνωρίζουμε το ισχύον σύστημα των κλασματικών αποθεματικών του νομισματικού μηχανισμού.(3) Ως απόρροια των κλασματικών αποθεματικών, που έντεχνα έχει αποκρυφτεί από τη δημόσια θέα, το χρήμα που οι τράπεζες δανείζουν δεν συνιστά ανακύκλωση των προϋπαρχόντων καταθέσεων των πελατών, αλλά νέο χρήμα.
Αποτελεί στην κυριολεξία νοητικό άθλο να κατανοήσει κάποιος ότι το χρήμα, που τόσο δύσκολο είναι να αποκτηθεί στη ζωή, δημιουργείται από τις τράπεζες με μια λογιστική εγγραφή. Είναι φυσικό, το μυαλό του απλού πολίτη να τελεί υπό σύγχυση, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται το φαινόμενο της «γνωστικής δυσαρμονίας» (cognitive dissonance), όπου κάποιος μπορεί να διαβάζει τις λέξεις μιας φράσης, αλλά αμφιβάλει εάν τις διαβάζει σωστά. Όμως, για να είμαστε σίγουροι ότι τις διαβάζουμε απολύτως σωστά, παρατίθεται η ακόλουθη δήλωση του πρώην πρώτου διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας του Καναδά (Bank of Canada), Graham Towers: «Οι τράπεζες δημιουργούν χρήμα. Η διαδικασία παραγωγής του χρήματος αποτελείται από μια λογιστική εγγραφή σ’ ένα βιβλίο. Αυτό είναι όλο. Κάθε φορά που η τράπεζα χορηγεί ένα δάνειο, νέα τραπεζική πίστωση δημιουργείται, εντελώς καινούργιο χρήμα (brand new money)». (4)
Αυτή η απόκρυφη μαγεία της δημιουργίας του πιστωτικού χρήματος από το τίποτε και της είσπραξης τόκου έχει διαστρεβλωθεί από τον τύπο και έχει συγκαλυφθεί από τις τράπεζες, ενώ ορισμένοι από τους πολιτικούς το γνωρίζουν, αλλά απαντούν έντρομοι με χαμηλή φωνή: «ε, τι θέλεις τώρα να κάνουμε επανάσταση». Έτσι, το ευκολόπιστο κοινό επί μακρόν υπνωτίστηκε και παρέμεινε παραπλανημένο σε λάθος μονοπάτια από τον συνεχή βομβαρδισμό των εγκωμίων και των ‘εικονικών’ βραβείων των τραπεζών έχοντας εμπεδώσει λανθασμένες εντυπώσεις και τραπεζικές απόψεις. Γι αυτό η διαδικασία της απόρριψης εσφαλμένων ιδεών και αντιλήψεων που έχουν αιχμαλωτίσει το μυαλό και τη φαντασία του, είναι πράγματι επίπονος.
Το μοναδικό χαρακτηριστικό της επινόησης των κλασματικών αποθεματικών, μέσω των οποίων οι σημερινές τράπεζες δημιουργούν το πολυπόθητο χρήμα, είχε ανακαλυφθεί αρκετούς αιώνες νωρίτερα από τους χρυσοχόους (goldsmiths).(5) Ειδικά, με την πάροδο του χρόνου οι χρυσοχόοι ανακάλυψαν ότι μπορούν να εκδώσουν χάρτινες πιστωτικές αποδείξεις (γραμμάτια) και να δανείσουν με τόκο, τα πολύτιμα μέταλλα που φύλαγαν στα χρηματοκιβώτια τους, πολλές φορές πιο πάνω από την ποσότητα που είχαν στην κατοχή τους. Η πρακτική αυτή ήταν εφικτή εφόσον είχαν επαρκή αποθεματικά χρυσού και αργύρου σε «φύλαξη» για να εξαργυρώσουν οτιδήποτε ποσά οι κάτοχοι των γραμματίων επιθυμούσαν σε μια δεδομένη χρονική στιγμή. Αυτή η κατεργαριά συνιστά τη «γέννηση» του μυστηρίου που έμελε διαχρονικά να γίνει γνωστό, ως « το κλασματικό σύστημα αποθεματικών» του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Έτσι οι χρυσοχόοι έγιναν οι πρώτοι τραπεζίτες τον 17ο αιώνα στην Ευρώπη, όταν το εμπόριο διεξάγονταν κυρίως με χρυσά κι αργυρά νομίσματα. Εντούτοις τα μεταλλικά νομίσματα ήταν πρακτικώς δύσκολο να μεταφερθούν σε μεγάλες ποσότητες και εύκολο να κλαπούν. Ως συνεπεία, οι χρυσοχόοι αρχικώς παρείχαν μόνο υπηρεσίες ασφάλειας (safekeeping) και με τις προμήθειες που έπαιρναν ως «τέλη αποθήκευσης» των πολύτιμων μετάλλων, απεκόμιζαν ένα μικρό κέρδος. Σε ανταλλαγή των κατατεθέντων νομισμάτων του χρυσού κι αργύρου, εξέδιδαν αποδείξεις κατάθεσης (deposit receipts) στους δικαιούχους, οι οποίες αντιπροσώπευαν την αξία του χρυσού κι αργύρου που ήταν κατατεθειμένα στα θησαυροφυλάκια τους. Αυτές οι αποδείξεις κατάθεσης, συν τω χρόνο βρέθηκαν να είναι πιο βολικές για τους εμπόρους ως μέσο πληρωμών. Έτσι άρχισαν να διαδίδονται ευρέως και έγιναν γνωστές ως «γραμμάτια» αποδεκτά ως χρήμα, δεδομένου ότι όποιος τα είχε στην κατοχή του μπορούσε να τα ανταλλάξει στο χρυσοχόο-τραπεζίτη με την αναγραφόμενη αξία σε μεταλλικό νόμισμα. Οι χρυσοχόοι όμως παρατήρησαν ότι σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή μόνο το 10% με 20% από τα γραμμάτια που εξέδιδαν, επέστρεφαν για εξαργύρωση σε χρυσό ή άργυρο που κρατούσαν για φύλαξη στα vault τους.
Ως επακόλουθο, οι χρυσοχόοι διαλογίστηκαν ότι μπορούν και αυτοί να γίνουν πλούσιοι με μία μόνο ζαβολιά χωρίς κανείς να τη γνωρίζει, εκτός και εάν «σπάσει ο διάολος το πόδι του» και αθετήσει ένας σημαντικός πελάτης, όπως ο βασιλιάς Charles II. Ο βασιλιάς αρνήθηκε να πληρώσει το £ 1 εκατομμύριο που δανείστηκε από τους χρυσοχόους και εν συνεχεία κατάλυσε το Αγγλικό Κοινοβούλιο για να μην πληρωθεί ποτέ! Εντούτοις, οι χρυσοχόοι ανέλαβαν τον ενδεχόμενο κίνδυνο με αντάλλαγμα να γίνουν πλούσιοι και το πέτυχαν με την έκδοση γραμματίων με τόκο που δεν καλύπτονταν από τα πολύτιμα μέταλλα που είχαν στα θησαυροφυλάκια τους.
Έτσι γεννήθηκε το πρωταρχικό συμβολικό χρήμα (paper money) αξίας 5 με 10 φορές άνω της αξίας των πολύτιμων μετάλλων που κατείχαν στα θησαυροφυλάκια τους. Πράγματι, είναι εντυπωσιακό ότι με τον ίδιο πολλαπλασιαστή του νομίσματος δημιούργησαν το τοκοφόρο κεφάλαιο από το τίποτε όπως ισχύει σήμερα, από αέρα κοπανιστό, που έμελε με την πάροδο του χρόνου να καταδυναστεύει οικογένειες και ολόκληρες κοινωνίες. Είναι εμφανές ότι με ένα επιτόκιο της τάξεως του 10% τα ίδια αποθεματικά χρυσού και αργύρου δανειζόμενα 10 φορές πάνω από την άξια των μετάλλων, παρήγαγε 100% απόδοση ετησίως σε περιουσιακά στοιχεία που οι ίδιοι οι χρυσοχόοι δεν ήταν ιδιοκτήτες και νομικά δεν είχαν το δικαίωμα να τα δανείσουν.
Στην επινόηση των χρυσοχόων της χορήγησης δανείων μέσω γραμματίων με κάλυμμα μόνο ένα κλάσμα των πολυτίμων μετάλλων που είχαν σε φύλαξη στα θησαυροφυλάκια τους, θεμελιώθηκε το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα, που έγινε παγκοσμίως γνωστό ως «κλασματικό σύστημα αποθεματικών.» Με βάση αυτό το μοντέλο τραπεζικών εργασιών, που δημιουργεί το χρήμα από το χρέος σχεδιάστηκε η πρώτη κεντρική τράπεζα, η ξακουστή Bank of England.
Η Τράπεζα της Αγγλίας ιδρύθηκε το 1694 την εποχή της πρωτοκαθεδρίας της Μεγάλης Βρετανίας, ως αμιγώς ιδιωτική εταιρία (joint stock company).Παρά το μεγαλοπρεπή τίτλο είναι αυτή που εισήγαγε τον ιδιόμορφο συνεταιρισμό μεταξύ των τραπεζών και των πολιτικών.
Συγκεκριμένα, ο βασιλιάς William ΙΙΙ βρίσκονταν σε σοβαρή ανάγκη χρημάτων για τη διεξαγωγή ενός νέου πολέμου με τον Louis XIV, για να αποτρέψει την ηγεμονία της Γαλλίας στην ηπειρωτική Ευρώπη. Παγιδευμένος μεταξύ της αδυναμίας επιβολής νέων φόρων και της προσφυγής σε δανεισμό, σε συνεργασία με το Κοινοβούλιο απεδέχθη το σχέδιο του Σκωτσέζου William Paterson, της ίδρυσης μιας ανώνυμης πολυμετοχικής εταιρίας. Το πλάνο όριζε ότι η εταιρία θα είναι τράπεζα που θα φέρει το όνομα Bank of England, της οποίας οι μετοχές θα πωληθούν σε ιδιώτες επενδυτές με αντίτιμο το ποσό των £ 1,200,000. Η ολοσχερής είσπραξη του μετοχικού κεφαλαίου θα προσφερθεί ως δάνειο στο βασιλιά William με επιτόκιο 8% ! Αυτό είναι το πρώτο σκέλος του σχεδίου που η σύλληψή του έγινε στο παρεκκλήσι Mercer’s Chapel του Λονδίνου σε σύσκεψη εκπροσώπων των επενδυτών και μελών του Αγγλικού Κοινοβουλίου.
Η σύσκεψη που έγινε με απόλυτη μυστικότητα σφυρηλάτησε ένα σχέδιο λειτουργίας επτά σημείων τα οποία θα εξυπηρετούσαν τα αμοιβαία συμφέροντα τους: 1) η κυβέρνηση θα χορηγήσει άδεια στους επενδυτές να δημιουργήσουν μια τράπεζα 2) Η Τράπεζα θα έχει το μονοπώλιο έκδοσης χαρτονομίσματος που θα κυκλοφορεί ως τραπεζογραμμάτιο της Αγγλίας 3) Η Τράπεζα θα έχει το δικαίωμα να δημιουργήσει χρήμα από το τίποτε με κάλυμμα μόνο ένα κλάσμα της συνολικής ποσότητας του νομίσματος (coin) 4) Οι επενδυτές θα διαθέσουν στο κράτος όσο χρήμα αυτό χρειασθεί 5) Το χρήμα που θα δημιουργηθεί για κρατικά δάνεια θα έχει ως κάλυμμα (collateral) κατεξοχήν χρεόγραφα του κράτους 6) Αν και το χρήμα θα δημιουργηθεί από το τίποτε και θα στοιχίσει σχεδόν τίποτε να παραχθεί, το κράτος θα πληρώσει επιτόκιο 8% στο χρήμα που θα δανειστεί 7) Τα χρεόγραφα του κράτους θα θεωρηθούν ως « αποθεματικά» (reserves) για τη δημιουργία επιπρόσθετου πιστωτικού χρήματος υπό μορφή δανείων για το ιδιωτικό εμπόριο τα οποία επίσης θα κερδίζουν τόκο από τη στιγμή που χορηγούνται. (6)
Η αρχική επινόηση του σχεδίου της ίδρυσης της Τράπεζας της Αγγλίας πιστώνεται στο μέλος του Αγγλικού Κοινοβουλίου Charles Montagu, ο οποίος παρουσίασε στο Κοινοβούλιο το πλάνο της ίδρυσης της Τράπεζας ως χρηματοδότη και εντολοδόχο του δημοσίου με βάση τον σχεδιασμό του Paterson. Παρ’ όλη την έξαψη της ζήτησης μεταξύ των μελών του κοινοβουλίου, ιδίως των συντηρητικών, που αντετίθεντο στη δημιουργία της έκδοσης εθνικού νομίσματος από «χαρτί» ως διαβρωτικό στοιχείο της οικονομικής διαδικασίας, η πρόταση του Charles Montagu υπερψηφίστηκε. Έτσι, την 27η Ιουλίου 1694 με βασιλικό διάταγμα πήρε «σάρκα και οστά» η τράπεζα των τραπεζών με την μεγαλοπρεπή επωνυμία: « Ο Κυβερνήτης και η Εταιρία της Τράπεζας της Αγγλίας» (The Governor and the Company of the Bank of England), που κυριάρχησε με τις ταχυδακτυλουργίες της για 300 χρόνια το τραπεζικό σύστημα. Υπήρξε το μοντέλο των κεντρικών τραπεζών του δυτικού ημισφαιρίου, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας, της περίοπτης Τράπεζας της Ελλάδος. Μ’ αυτό το επιβλητικό όνομα και τη θεσμική ιερότητα του Βασιλιά και του Κοινοβουλίου να συμβαδίζουν αρμονικά χέρι- χέρι, πώς να μην παραπλανηθεί ο απλός λαός από τη ραδιουργία ενός cabal (κλίκας) σε μυστική συνδιάσκεψη σε ένα παρεκκλήσι.
Tο ενημερωτικό δελτίο της αρχικής δημόσιας προσφοράς μετοχών που εκδόθηκε για να ελκύσει επενδυτές γνωστοποιηθεί: «Η Τράπεζα επωφελείται του τόκου σε όλα τα χρήματα που δημιουργεί από το τίποτε». (7) Με αυτό τον ιδιόρρυθμο τρόπο δημιουργήθηκε η πρώτη κεντρική τράπεζα του κόσμου, κατοχυρώνοντας το δικαίωμα της δημιουργίας του χρήματος από το τίποτε και ευκρινώς γραμμένο μέσα στον καταστατικό της χάρτη! Ήταν λοιπόν φυσικό από τους πρώτους μετόχους, πλην του Paterson και της παρέας του, να είναι ο ίδιος ο βασιλιάς William ΙΙΙ και μαζί ο Δούκας και η Δούκισσα του Marlborough και πιο πίσω ορισμένα πρωτοκλασάτα μέλη του Αγγλικού Κοινοβουλίου. Έτσι ξεκίνησε η πολυσυζητημένη Πιστωτική Επανάσταση (Credit Revolution) στο Λονδίνο, που είχε ως δομικό λίθο της δημιουργίας του χρήματος το τραπεζογραμμάτιο, το οποίο παράγεται μέσου δανεισμού από αέρα κοπανιστό, είναι fiat χρήμα, στο par excellence εργοστάσιο χρήματος, την ξακουστή Τράπεζα της Αγγλίας.
Σύμφωνα με όσα έχουν διατυπωθεί έως τώρα αναφορικά με τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, που μέσω των κλασματικών αποθεματικών οι τράπεζες δημιουργούν νέο χρήμα από «ζεστό αέρα», δηλαδή από το τίποτα, γίνεται πλέον κατανοητό γιατί είναι αδύνατον να υπάρξει ένας κοινώς αποδεκτός ορισμός του χρήματος. Οι ακαδημαϊκοί μάλιστα, την περίοδο της δεκαετίας του 1960, της αποκαλούμενης εποχής των «καλών χρόνων», όπου το κίνητρο του ατομικού συμφέροντος είχε αντικατασταθεί από ένα κοινωνικό ιδεώδες, βάζανε θέματα προς συζήτηση στους φοιτητές τους- που θεωρούνται ριψοκίνδυνα σήμερα – με την ακόλουθη μορφή:
Η παράξενη εντύπωση ότι η συνολική δημιουργία του χρήματος από ιδιωτικούς οργανισμούς είναι ένα είδος παραχάραξης νομίσματος, μεθοδευμένη κλοπή και ληστεία, ίσως μετριαστεί από τη γνώση ότι η αύξηση της προσφοράς του χρήματος μπορεί να είναι ωφέλιμη για την οικονομία. Συζητήστε την παραπάνω άποψη. (8)
Το φαινόμενο του κλασματικού χρήματος, που είναι μείζονος σημασίας στην οικονομική διαδικασία, επισημαίνεται και από τον James Tobin με την ακόλουθη δήλωση : «Η αρχή της σοφίας στη νομισματική οικονομία ξεκινά από την παρατήρηση, ότι το χρήμα είναι όπως μία καυτή πατάτα (hot potato) σ’ ένα παιδικό παιχνίδι, όπου ένα άτομο μπορεί να την περάσει στο άλλο, αλλά η ομάδα στο σύνολό της δεν μπορεί να απαλλαχτεί από αυτήν». (9)
Είναι λοιπόν φανερό, ότι η μακρά σειρά αιρετικών κατά τον Tobin, σωστά διαμήνυε ότι το χρήμα δημιουργείται ενδογενώς από έναν «κονδυλοφόρο χρήματος» του τραπεζίτη και όχι εξωγενώς μέσω της χορήγησης κεφαλαίων δανειοδότησης της κεντρικής τράπεζας. Η κεντρική τράπεζα ως δανειστής εσχάτης ανάγκης (lender of last resort) παρέχει πιστώσεις στις τράπεζες με ατροφικούς ισολογισμούς και επισφάλειες για να μην πτωχεύσουν και συμπαρασύρουν μαζί στη δίνη της ρουφήχτρας των επισφαλειών και τις καταθέσεις απλών πολιτών. Το χρήμα όπως διαπιστώσαμε, δημιουργείται από τη χορήγηση πιστωτικού χρήματος από τις τράπεζες προς τους οικονομικούς φορείς, οι οποίοι τοποθετούν εμπράγματη ασφάλεια (collateral) ως εγγύηση του δανείου. Η σύμβαση του δάνειου δεν απαιτείται να υποστηριχθεί από χρηματοδότηση της κεντρικής τράπεζας: το χρήμα δημιουργείται από την υποσχετική που ενσωματώνεται στο δάνειο και όχι από τη δανειοδότηση ή επαναδανειοδότηση της κεντρικής τράπεζας. Η πίστωση είναι προγενέστερο στοιχείο των αποθεματικών (reserves) των τραπεζών. Όταν ένα τραπεζικό δάνειο εξοφλείται, το δημιούργημα του πιστωτικού χρήματος καταστρέφεται, αλλά η τράπεζα δημιουργεί αποθεματικά μέσω των τόκων, το κέρδος που απορρέει από το δάνειο.
Το πιστωτικό χρήμα που αποτελεί την κινητήριο δύναμη του σύγχρονου νομισματικού συστήματος είναι απλώς ένας «άυλος» αριθμός, μια εγγραφή σε ένα τραπεζικό λογαριασμό, που δεν καλύπτεται ούτε από πολύτιμα μέταλλα ούτε από κέρματα ή από μετρητά (χαρτονόμισμα). Επί παραδείγματι, η αγορά ενός αγαθού μέσω της πιστωτικής κάρτας αφαιρεί χρήμα από τον λογαριασμό του αγοραστή και το προσθέτει στο λογαριασμό του πωλητή του αγαθού, είτε αυτό είναι προϊόν είτε υπηρεσίες. Μια χρηματική συναλλαγή, λόγω χάριν, η αγορά ενός ζευγαριού παπούτσια με αντάλλαγμα την πληρωμή σε ευρώ στη σημερινή εποχή, δεν είναι μια διπλή συναλλαγή όπως στην εποχή του χρήματος που ήτανε εμπόρευμα (commodity), o χρυσός και άργυρος. Αντίθετα, είναι μια τριπλή συναλλαγή, που περιλαμβάνει τον αγοραστή, τον πωλητή και τον ενδιάμεσο, το πιστωτικό ίδρυμα – τον κάπηλο κατά τον Αριστοτέλη. Ο αγοραστής δεν ανταλλάσει κανένα εμπόρευμα ή υπηρεσία με ένα άλλο αγαθό του πωλητή. Αυτό το οποίο στην ουσία ανταλλάσσεται, είναι μία εγγραφή χρέωσης στον τραπεζικό λογαριασμό του αγοραστή, με μία πιστωτική εγγραφή αντίστοιχης αξίας στο λογαριασμό του πωλητή. Η τράπεζα απλώς διαμεσολάβησε μεταφέροντας πιστωτικό χρήμα από τον ένα λογαριασμό στον άλλο για την περαίωση της συναλλαγής, και γι αυτή την επίπονη προσπάθεια, απαιτεί τόκο 16-18 % ετησίως!
Συνεπώς, στην ανωτέρω απεικόνιση της χρήσης πιστωτικών καρτών ως μέσο συναλλαγών, οι τράπεζες επίσης δημιουργούν το χρήμα από το τίποτε απαιτώντας υπερβολικό τόκο σε άυλα κεφάλαια αφού δεν απαιτείται να διατηρούν αποθεματικά έναντι της πιστωτικής γραμμής. Ο υπέρμετρος τόκος σε εικονικά κεφάλαια υπήρξε ο βασικός λόγος που οι σύγχρονοι τραπεζίτες προωθούσαν με τόσο ζήλο και επιμέλεια το μάρκετινγκ των πιστωτικών καρτών την τελευταία δεκαετία. Αγνοώντας μπροστά στο είδωλο του βραχυπρόθεσμου κέρδους, ότι αυτή η πρακτική μακροπρόθεσμα θα οδηγήσει σε επισφάλειες, λόγω του ανατοκισμού του τόκου. Με περισσή αλαζονεία παρέβλεψαν τον κανόνα των χρηστών ηθών, προχωρώντας σε μια πράξη ανελέητης τοκογλυφίας, παραβιάζοντας τις ιερές αρχές των αρχαίων, οι οποίες θεωρούσαν την επιβάρυνση τόκου άνω του 6 % ετησίως επί των νομισμάτων κι όχι επί του αέρος, ως πράξη ιεροσυλίας.
Οι εμπορικές τράπεζες χορηγούν πρόθυμα πιστωτικές γραμμές (credit lines) σε εταιρίες και ιδιώτες. Αυτές συνιστούν μονομερείς τραπεζικές συμβάσεις «υπόσχεσης» της χορήγησης δάνειου στο δικαιούχο μέχρι ενός προκαθορισμένου ποσού και εντός συγκεκριμένου χρόνου, εφ’ όσον o κάτοχος επιθυμεί να χρησιμοποιήσει την πιστωτική γραμμή. Όμως, η «υπόσχεση» της χορήγησης του δανείου, δεν θεωρείται χρήμα από τους ρυθμιστικούς κανονισμούς των κεντρικών τραπεζών. Έτσι, όταν η πιστωτική γραμμή χρησιμοποιείται και το δάνειο χορηγείται, τότε bona fide πιστωτικό χρήμα δημιουργείται και αποθεματικά πρέπει εξ ανάγκης να βρεθούν για να το εξυπηρετήσουν. Είναι λοιπόν φανερό, ότι και σ’ αυτή την περίπτωση, το πιστωτικό χρήμα συνιστά προγενέστερο στοιχείο των αποθεματικών (reserves), αφού η χορήγηση του δανείου δημιουργεί τη ρυθμιστική απαίτηση της άντλησης κεφαλαίων αποθεματικού. Το έκδηλο συμπέρασμα του νομισματικού μηχανισμού στην πράξη, είναι σαφώς σε πλήρη αντίθεση με το ορθόδοξο μοντέλο που διδαχθήκαμε ως φοιτητές, όπου η προώθηση των αποθεματικών από την κεντρική τράπεζα ωθεί με την σειρά της, τη δημιουργία νέων τραπεζικών δανείων. Η εμπειρία υποδεικνύει ότι όταν οι οικονομικές συνθήκες είναι ευδόκιμες για την επέκταση του πιστωτικού χρήματος, οι τραπεζίτες εύκολα βρίσκουν επιτήδειους τρόπους να δημιουργήσουν reserves.
Συνεπώς, η περιβόητη θεωρία του Μονεταρισμού, (10) που ισχυρίζεται ότι η προσφορά του χρήματος (money supply) καθορίζεται από την κεντρική τράπεζα μέσω παροχής αποθεματικών στις εμπορικές τράπεζες για τη χορήγηση δανείων, είναι εσφαλμένη. Η θεωρία διαμορφώθηκε από τον ακαδημαϊκό Milton Friedman. Ο αρχιερέας του νεοφιλελευθερισμού και η ακολουθία του, οι «οικονομολόγοι της Σχολής Σικάγου», άσκησαν μεγάλη επιρροή στις πανεπιστημιακές αίθουσες και στην οικονομική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και της Αγγλίας. Ιδίως, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, επί των Κυβερνήσεων Reagan και Thatcher. Η θεωρία είναι ανυπόστατη, διότι υπαινίσσεται ότι οι ιδιωτικές τράπεζες είναι απλώς χρηματοπιστωτικά ιδρύματα διαμεσολάβησης που δεν δημιουργούν χρήμα μέσω των κλασματικών αποθεματικών. Απλώς διαμεσολαβούν μεταξύ των αποταμιευτών και των δανειοληπτών και εξισορροπούν την αγορά χρήματος. Και στη διενέργεια αυτή επιτυγχάνουν το equilibrium της προσφοράς και ζήτησης του χρήματος. Με άλλα λόγια, οι ιδιωτικές τράπεζες ανακυκλώνουν τις υπάρχουσες καταθέσεις των πελατών τους και τις χορηγούν ως δάνεια στους οφειλέτες. Όπως έχουμε ήδη αναλύσει, αυτή η θεώρηση αποτελεί ένα μύθο, είναι αβάσιμη και παραπλανητική.
Εν κατακλείδι, ο θεσμός της εκχώρησης από την πολιτεία του προνομίου της δημιουργίας του χρήματος σε ιδιωτικές τράπεζες αποτελεί εμπαιγμό, διότι ως νευραλγικοί σύνδεσμοι μεταξύ της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης και των πολιτών, δεν έχουν ως βασικό κίνητρο την επίτευξη του δημοσίου συμφέροντος που αποβλέπει στη γενική ευημερία της κοινωνίας. Ο πρωταρχικός σκοπός των τραπεζών είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους, ο οποίος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τα bonus των αξιωματούχων των τραπεζών και τα μερίσματα των μετόχων. Κατά συνέπεια, το ισχύον νομισματικό σύστημα των «κλασματικών αποθεματικών» μεταμορφώνει τις τράπεζες σε «υβριδικά ιδρύματα», τα οποία στην προσπάθεια να αυξήσουν το κέρδος τους δημιουργούν επίσης χρήμα. Ήτοι είναι γόνοι διασταύρωσης ετερογενών στοιχείων, παρετυμολογία της λέξης «ύβρις» της αρχαίας τραγωδίας. Της απρεπούς έκφρασης, που προσβάλει την τιμή και την αξιοπρέπεια και χαρακτηρίζει την αλαζονική συμπεριφορά του ανθρώπου, η οποία οδηγεί στην υπέρβαση του ηθικού και θεϊκού νόμου, με συνέπεια την τελική του καταδίκη.
Η καταδίκη δεν άργησε να έρθει και «ο διάολος έσπασε το ποδάρι του» με το ξέσπασμα της καταιγίδας της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2008, που συμπαρέσυρε στους θυελλώδεις ανέμους της τις δήθεν «εύρωστες» ελληνικές τράπεζες με τα γυάλινα πόδια. Αυτές βρέθηκαν εκτεθειμένες με υπέρμετρο δανεισμό και μόχλευση κερδοσκοπικών κεφαλαίων, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν σαν τραπουλόχαρτα. Η πανωλεθρία που υπέστη το θεωρούμενο ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, μπορεί εύστοχα να συγκριθεί με την πανωλεθρία που υπέστη ο Αλκιβιάδης – και τον θρήνο και κοπετό που επακολούθησαν στην αρχαία Αθήνα- από το όραμα της κατάκτησης της Σικελίας. Οι κολοσσιαίες ζημίες των ελληνικών τραπεζών, που κυρίως προήλθαν από την αλόγιστη και επικίνδυνη χρήση των κλασματικών αποθεματικών, ξεπερνούν τα όρια της φαντασίας. Αυτή η παραφροσύνη μπορεί να εξηγηθεί μόνο με τη ρήση του ποιητή: «εκείνους που οι θεοί αποφάσισαν να καταστρέψουν πρώτα τους τρελαίνουν».
Όμως, ο παραλογισμός μετετράπη σε ύβρις, με την μεταβίβαση των κολοσσιαίων ζημιών των τραπεζών στους προϋπολογισμούς του κράτους και να επωμιστεί ο έλληνας φορολογούμενος το δυσβάστακτο βάρος τους. Η μετακύληση των ζημιών των τραπεζών για τη διάσωσή τους στο διάτρητο από τα υπερβολικά χρέη δίκτυ του δημοσίου, αποτέλεσε τη «χαριστική βολή», το coup de grace της χρεοκοπίας. Η ολέθρια πολυετής σύμπραξη των πολιτικών και των τραπεζών, με το αίολο επιχείρημα ότι είναι πολύ μεγάλες για να αποτύχουν (too big to fail), κατέληξε να ρίξει σύσσωμο τον ελληνικό λαό στην απόγνωση και τη δυστυχία. Έτσι, η ιστορική σχέση κράτους και τραπεζών που υπήρξε στενότατη μέσω της χρηματοδότησης των αναγκών του κράτους, έχει οριστικά αντιστραφεί. Το κράτος μετετράπη σε δανειστή εσχάτης ανάγκης, καθώς η αιτιώδης συνάφεια έχει αντιστραφεί με τις τράπεζες τώρα να απειλούν τη βιωσιμότητα του κράτους.
Γι’ αυτό, δεν πρέπει να ξεχνάμε τι είναι χρήμα στη σημερινή εποχή και πως δημιουργείται από αέρα κοπανιστό από τις ιδιωτικές τράπεζες. Αυτά τα υβριδικά ιδρύματα, παραβιάζοντας γραπτούς και άγραφους ηθικούς νόμους – όπως πρόσφατα έχει τεκμηριωθεί – έχουν τη δύναμη να καταστρέψουν τον πλούτο των ιδίων των κρατών, που τα ανάθρεψαν με τόση οικειότητα και θαλπωρή. Η κατάσταση είναι φοβερή όταν οι κυβερνήσεις για να αυξήσουν τον εθνικό πλούτο, πρέπει αναγκαστικά να χρεωθούν και να υποστούν τοκογλυφικές επιβαρύνσεις. Ας δούμε όμως τα πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία. Γιατί οι ελληνικές τράπεζες για τη διάσωση τους χρησιμοποίησαν ως κάλυμμα τις εγγυήσεις του κράτους; Ποιος είναι πίσω από το κράτος; Οι πολίτες. Δηλαδή, είναι οι πολίτες που συνιστούν τη βάση της πίστης του κράτους. Τότε γιατί οι ίδιοι οι πολίτες δεν καρπούνται το όφελος της δικής τους πίστης με το να αποκτήσουν ελεύθερο από τόκο χρήμα; Τουναντίον, οι τραπεζίτες καρπούνται το όφελος της πίστης των πολιτών.
Μήπως έφτασε η χρονική στιγμή να γίνει η μεταστροφή και οι πολίτες να διεκδικήσουν το δίκαιο όφελος που αφαιρέθηκε προ πολλού αυθαίρετα από την εξουσία τους; Το θεμέλιο του πολιτεύματος της Ελλάδος είναι η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Το Σύνταγμα ρητά αναφέρει ότι «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους.» Τότε γιατί οι εξουσίες της έκδοσης του νομίσματος και της δημιουργίας του χρήματος, που συνιστούν ένα μεγάλο προνόμιο της κυβέρνησης, έχουν εκχωρηθεί σε ένα αλλότριο ιδιωτικό μονοπώλιο και σ’ ένα καρτέλ τραπεζών; Και η κυβέρνηση εξαναγκάζεται να δανείζεται αυτό που μπορεί η ίδια να δημιουργήσει -ελεύθερο από χρέος- σε σημείο που τελικά επέφερε τη χρεοκοπία του έθνους;
Η ιστορία διδάσκει ότι εάν ένα κράτος δεν εκδίδει το δικό του νόμισμα και δεν ελέγχει την πίστωση, τότε πληρώνει το κόστος της σκλαβιάς του στους τραπεζίτες που τα ελέγχουν.
Υποσημειώσεις:
(1) Άρθρο 46 του Καταστατικού της Τραπέζης της Ελλάδος, Έκδοση Θ’, Αθήνα 2000. « Η Τράπεζα δεν δύναται να παρέχη ευκολίας εις το Δημόσιον ή τας Δημόσιας Επιχειρήσεις αμέσως ή εμμέσως δια προεξοφλήσεων, δανείων, προκαταβολών ή υπερβάσεων πιστώσεων. Επίσης η Τράπεζα δεν δύναται να εγγυάται γραμμάτια του Δημοσίου Ταμείου ή άλλας υποχρεώσεις του Δημοσίου ή των Δημοσίων Επιχειρήσεων.»
(2) Σύνταγμα της Ελλάδος, όπως αναθεωρήθηκε την 27η Μαΐου 2008, Μέρος Πρώτο, Άρθρο 1.
(3) Επειδή το χρήμα δημιουργείται τόσο άνετα από τις ιδιωτικές τράπεζες, οι κεντρικές τράπεζες για να εμποδίσουν την υπερβολική πιστωτική επέκταση των εμπορικών τραπεζών θεσπίσανε κανόνες κεφαλαιακής επάρκειας οι οποίοι βασίζονται σε ποσοστά επί των καταθέσεων και χρεογράφων τους. Μια τράπεζα πρέπει να διατηρεί νόμιμα απαιτούμενα αποθεματικά (α) υπό μορφή μετρητών χρηματοκιβωτίου (vault cash) και (β) υπό μορφή αποθεματικών στην κεντρική τράπεζα ίσα με ένα προκαθορισμένο ποσοστό επί των καταθέσεων της. Με τις ισχύουσες διατάξεις, το απαιτούμενο ελάχιστο ποσοστό είναι 2% για μετρητά καικαταθέσεις μιας μέρας (όψεως και απλού ταμιευτηρίου), καταθέσεις προθεσμίας έως δύο έτη και έκπτωση 30% σε χρεόγραφα διαρκείας μέχρι δύο έτη. Για καταθέσεις προθεσμίας άνω των δύο ετών, και συμφωνίες επαναγοράς (repos) ο συντελεστής είναι 0% και 30% για μακροπρόθεσμα χρεόγραφα. Αυτά τα ποσοστάόμως μεταβάλλονται.ECB Minimum Reserves
(4) Graham Towers (1897-1975). Υπήρξε ο πρώτος Διοικητής της Bank of Canada.Την διοίκησε 20 χρόνια (1934 -1954) και έδωσε τις πιο σαφείς και ειλικρινείς μαρτυρίες των λειτουργιών των τραπεζών στη διάρκεια της θητείας του.
(5) Πριν την ίδρυση της Bank of England (1694), oι χρυσοχόοι ήταν οι ανεπίσημοι τραπεζίτες της οικονομίας και του εμπορίου, αλλά τα αποθεματικά τους σε χρυσό και άργυρο θεωρούντο ανεπαρκή για την χρηματοδότηση των πολεμικών δαπανών. Η αξιοπιστία τους κλονίστηκε έντονα, όταν υπέστησαν μαζική χρεοκοπία, κατόπιν αθέτησης δανείου £ 1 εκατ. από τον βασιλιά Charles II (1660-1685), που οδήγησε στον αφανισμό των νομισμάτων περίπου 10,000 καταθετών. Η κύρια απασχόληση των χρυσοχόων την εποχή του Μεσαίωνα, ήταν η χάραξη ανάγλυφων σχεδίων στις λαβίδες των πιστολιών και η διακόσμηση αργυρών αγκραφών, αλλά στη διαχρονική τους εξέλιξη μετατράπηκαν σε τραπεζίτες – αργυραμοιβούς. Ο λόγος, η κατοχή μεγάλων χρηματοκιβωτίων απρόσβλητα από φωτιά και κλοπή, όπου οι εύποροι και οι βιοτέχνες τοποθετούσαν τα τιμαλφή, πολύτιμα είδη και μέταλλα.
(6) Edward Griffin, The Creature from Jekyll Island, American Media, 5th edition, 2010 p. 176
(7) Carroll Quigley, Tragedy and Hope, A History of the World in our Time, p. 49, » The Bank hath benefit of interest on all moneys which it creates out of nothing». Επίσης, ο Quigley αναφέρει ότι « αυτό που επέτυχε ο William Paterson με την Τράπεζα της Αγγλίας, επαναλήφτηκε από τον Sir Edward Holden, ιδρυτή της Midland Bank στις 18 Δεκεμβρίου του 1907, και είναι βεβαίως, γενικώς αποδεκτό σήμερα».
(8) George Halm, Economics of Money and Banking, Irwin 1961 p.57.
(9) James Tobin, «Commercial Banks as Creators of Money», in Readings in Money, National Income and Stabilization Policy, Edited by W. Smith and R. Teigen, Irwin, 1965, p.156
(10) Ο όρος αναφέρεται στη νομισματική θεωρία της ορθόδοξης laissez – faire οικονομίας, η οποία διατείνεται ότι η προσφορά του χρήματος(money supply)καθορίζεται από την κεντρική τράπεζα και επιφέρει σημαντικές επιρροές στο εθνικό εισόδημα βραχυπρόθεσμα και στο γενικό επίπεδο των τιμών μακροπρόθεσμα. Θεμελιώδη αρχή του μονεταρισμού αποτελεί η θεώρηση ότι : «οι αλλαγές της προσφοράς του χρήματος συνιστούν τον καθοριστικό παράγοντα της οικονομικής δραστηριότητας.» Η βασική υπόθεση της θεωρίας ότι η προσφορά του χρήματος σε κυκλοφορία καθορίζεται από τις διοικητικές αρχές (κεντρική τράπεζα), οδηγεί στην αποδοχή ενός νομισματικού κανόνα, που ο Friedman τον ονόμασε ποσοστιαίο κανόνα Κ, όπου η προσφορά του χρήματος υπολογίζεται με βάση τη μεταβολή του ΑΕΠ, συν το επιθυμητό εύρος του πληθωρισμού. Έτσι, ο μηχανισμός της προσφοράς του χρήματος στην οικονομία καθορίζεται εξωγενώς, και η διαχείριση μπορεί να γίνει είτε από την κεντρική τράπεζα είτε από έναν υπολογιστή, ισχυρίστηκε ο πασίγνωστος Milton Friedman. Η αποδοχή της σφαλερής αυτής θεωρίας οδηγεί στην απόρριψη της δημιουργίας του χρήματος μέσω της μαγείας των κλασματικών αποθεματικών των ιδιωτικών τραπεζών, στην πλήρη φιλελευθεροποίηση του τραπεζικού συστήματος και την κατάργηση του Federal Reserve μαζί με τους ρυθμιστικούς του κανόνες, που παρεμποδίζουν ‘βάναυσα’ την κερδοφορία των τραπεζών.
* Οικονομολόγος και πρώην διοικητής της Τράπεζας Καναδά 

ΠΗΓΗ: maniatiko-report

Διαβάστε περισσότερα

Ο Μαρξ είχε δίκιο: Πέντε γεγονότα του σήμερα που προέβλεψε σωστά

Κείμενο του Rolling Stone. Μετάφραση: Ελεάννα Μπάρδη.

Από το iPhone έως την εταιρική παγκοσμιοποίηση, η σύγχρονη ζωή είναι γεμάτη από αποδείξεις της διορατικότητας  του Μαρξ.
Υπάρχει μεγάλη συζήτηση για τον Καρλ Μαρξ αυτή την εποχή -από τον Rush Limbaugh να κατηγορεί τον Πάπα Φραγκίσκο για προώθηση «καθαρού μαρξισμού», στον αρθρογράφο των Washington Times  που ισχυρίζεται ότι ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Bill de Blasio, είναι ένας «αμετανόητος μαρξιστής».
Λίγοι όμως άνθρωποι καταλαβαίνουν πραγματικά τη δριμεία κριτική του Μαρξ στον καπιταλισμό. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μιαν αόριστη επίγνωση της πρόβλεψης αυτού του ριζοσπαστικού οικονομολόγου, ότι δηλαδή ο καπιταλισμός αναπόφευκτα θα αντικατασταθεί από τον κομμουνισμό, συχνά όμως παρεξηγούν γιατί πίστευε πως αυτό είναι αλήθεια. Κι ενώ ο Μαρξ έκανε λάθος για μερικά πράγματα, τα γραπτά του (πολλά εκ των οποίων προηγήθηκαν του Αμερικανικού Εμφυλίου) προέβλεψαν με ακρίβεια διάφορες πτυχές του σύγχρονου καπιταλισμού, από τη Μεγάλη Ύφεση έως το iPhone 5S στην τσέπη σας.
Και ιδού πέντε γεγονότα του 2014, που η ανάλυση του Μαρξ για τον καπιταλισμό προέβλεψε σωστά, εδώ και πάνω από έναν αιώνα:

Η Μεγάλη Ύφεση (Η Χαοτική Φύση του Καπιταλισμού)
Η εγγενώς χαοτική, επιρρεπής σε κρίσεις, φύση του καπιταλισμού υπήρξε βασικό κομμάτι στα γραπτά του Μαρξ. Υποστήριξε ότι ο αμείλικτος αγώνας για κέρδος, θα οδηγούσε τις εταιρείες στη μηχανοποίηση των χώρων εργασίας τους, παράγοντας όλο και περισσότερα αγαθά, συμπιέζοντας παράλληλα τους μισθούς των εργαζομένων, έως ότου δε θα μπορούσαν πλέον ν’ αγοράζουν τα προϊόντα που δημιουργούσαν. Σίγουρα, τα σύγχρονα ιστορικά γεγονότα, από τη Μεγάλη Ύφεση ως τη φούσκα των dot-com, μπορούν να αναχθούν σ’ αυτό που ο Μαρξ ονομάζει «πλασματικό κεφάλαιο» – χρηματοοικονομικά μέσα, όπως οι μετοχές και οι ΣΑΚΑ (συμβάσεις ανταλλαγής κινδύνου αθέτησης – Credit default swap ή απλά CDS).  Παράγουμε ακατάπαυστα μέχρις ότου να μη μείνει κανείς ν’ αγοράζει τ’ αγαθά μας, καθόλου νέες αγορές, κανένα νέο χρέος. Και ο κύκλος συνεχίζεται μπροστά στα μάτια μας: Σε γενικές γραμμές, αυτό είναι που έκανε τη αγορά ακινήτων να καταρρεύσει το 2008. Δεκαετίες άμβλυνσης ανισοτήτων με μείωση των εισοδημάτων, η οποία οδήγησε όλο και περισσότερους Αμερικανούς στη χρεωκοπία. Όταν δεν υπήρχαν πια άλλα ενυπόθηκα δάνεια, όλη η πρόσοψη κατέρρευσε, όπως ακριβώς γνώριζε ο Μαρξ πως θα γινόταν.

iPhone (Φανταστικές ορέξεις)
Ο Μαρξ προειδοποίησε ότι η τάση του καπιταλισμού να προσδίδει υψηλή αξία σε αυθαίρετα στην ουσία προϊόντα, θα οδηγούσε με την πάροδο του χρόνου, σ’ αυτό που αποκάλεσε “μια επινοημένη και συνεχώς υπολογισμένη υποταγή σε απάνθρωπες, σοφιστικέ, αφύσικες και φανταστικές ορέξεις.” Είναι ένας σκληρός αλλά ακριβής τρόπος περιγραφής της σύγχρονης Αμερικής, όπου απολαμβάνουμε μιαν απίστευτη πολυτέλεια και όμως συνεχίζουμε παρασυρμένοι από μια συνεχή ανάγκη ν’ αγοράζουμε όλο και περισσότερα. Σκεφτείτε το iPhone 5S που ίσως έχετε. Είναι πραγματικά τόσο πολύ καλύτερα από ό,τι το iPhone 5 της περασμένης χρονιάς, ή το iPhone 4S ένα χρόνο πριν από αυτό; Πρόκειται για μια πραγματική ανάγκη, ή για μια επινοημένη; Κι ενώ κινεζικές οικογένειες αρρωσταίνουν η μία μετά την άλλη με καρκίνο εξαιτίας των ηλεκτρονικών μας αποβλήτων, τα πολυεθνικά μονοπώλια δημιουργούν τεράστιες διαφημιστικές εκστρατείες γύρω από την ιδέα, ότι  πρέπει να καταστρέψουμε πολύ καλά προϊόντα χωρίς να υπάρχει πραγματικός λόγος. Αν ο Μαρξ μπορούσε να το δει αυτό, θα μας έκλεινε το μάτι.

Το ΔΝΤ (Η Παγκοσμιοποίηση του Καπιταλισμού)
Οι ιδέες του Μαρξ σχετικά με την υπερπαραγωγή τον οδήγησαν στην πρόβλεψη αυτού που τώρα ονομάζεται παγκοσμιοποίηση – η εξάπλωση του καπιταλισμού σε όλο τον πλανήτη σε αναζήτηση νέων αγορών. “Η ανάγκη μιας συνεχώς επεκτεινόμενης αγοράς πώλησης προϊόντων, κυνηγά την αστική τάξη σ’ ολόκληρα τα πλάτη και τα μήκη του πλανήτη”, έγραψε. “Πρέπει να φωλιάσει παντού, να εγκατασταθεί παντού, να δημιουργεί συνδέσεις παντού”.  Κι ενώ αυτό μπορεί να μοιάζει προφανές σήμερα, ο Μαρξ έγραψε αυτά τα λόγια το 1848, όταν η παγκοσμιοποίηση ήταν πάνω από ένα αιώνα μακριά. Και δεν έπεσε μέσα στο τι τελικά συνέβη στα τέλη του 20ου αιώνα – έπεσε όμως μέσα στο γιατί συνέβη: Η αδιάκοπη αναζήτηση για νέες αγορές και φθηνό εργατικό δυναμικό, καθώς και η αδιάκοπη ζήτηση για περισσότερους φυσικούς πόρους, είναι θεριά που απαιτούν συνεχή τροφοδοσία.

Walmart (Μονοπώλιο)
Στην κλασσική θεωρία οικονομικών, ο ανταγωνισμός εικάζεται ως φυσιολογικός και, ως εκ τούτου αυτοτροφοδοτούμενος. Ο Μαρξ, ωστόσο, υποστήριξε ότι η ισχύς της αγοράς θα είναι στην πραγματικότητα συγκεντρωμένη σε μεγάλες μονοπωλιακές επιχειρήσεις, καθώς όλο και περισσότερο, η μία επιχείρηση θα κατασπάραζε την άλλη. Αυτό θα μπορούσε να είχε φανεί στους αναγνώστες του 19ου αιώνα ως περίεργο. Όπως γράφει ο Richard Hofstadter: «οι Αμερικανοί έφτασαν να θεωρούν δεδομένο ότι η  ιδιοκτησία θα διασκορπίζεται ευρέως, ότι η οικονομική και πολιτική δύναμη θα αποκεντρωθούν”. Ήταν μόνον αργότερα, τον 20ο αιώνα, όταν η τάση που προέβλεψε ο Μαρξ άρχισε να επιταχύνει. Σήμερα, τα οικογενειακά καταστήματα της γειτονιάς έχουν αντικατασταθεί από ανελαστικά οικοδομήματα καταστημάτων, όπως η Wal-Mart,  οι μικρές συνεταιριστικές τράπεζες έχουν αντικατασταθεί από τις παγκόσμιες τράπεζες, όπως η J.P. Morgan Chase, και μικρές αγροτικές φάρμες έχουν αντικατασταθεί από γεωργικές βιομηχανίες, όπως η Archer Daniels Midland. Ο κόσμος της τεχνολογίας επίσης, τείνει ήδη να συγκεντρωθεί σε μεγάλες εταιρείες, που καταπίνουν τις νεοσύστατες επιχειρήσεις όσο πιο γρήγορα μπορούν. Οι πολιτικοί προσποιούνται πως νοιάζονται για τις ελάχιστες μικρές επιχειρήσεις που έχουν μείνει και διώκουν τις πιο επιθετικές για αντιμονοπωλιακές τακτικές- ως επί το πλείστον όμως, γνωρίζουμε πως οι μεγάλες επιχειρήσεις είναι εδώ για να μείνουν.

Χαμηλοί μισθοί, Μεγάλα κέρδη (ο Εφεδρικός Στρατός της Βιομηχανικής Εργασίας)
Ο Μαρξ πίστευε ότι οι μισθοί θα κρατηθούν σε χαμηλά επίπεδα από τον «εφεδρικό στρατό εργασίας», τον οποίο εξήγησε απλά, χρησιμοποιώντας κλασσικές οικονομικές τεχνικές: Οι καπιταλιστές θέλουν να πληρώνουν όσο το δυνατόν λιγότερο για εργατικά, κι αυτό είναι πιο εύκολο όταν υπάρχει αφθονία εργαζομένων στην αγορά. Συνεπώς, μετά από μια ύφεση, χρησιμοποιώντας τη μαρξιστική ανάλυση, θα προβλέπαμε ότι τα υψηλά ποσοστά ανεργίας θα κρατήσουν τους μισθούς στάσιμους, ενώ τα κέρδη θα εκτιναχθούν στα ύψη, επειδή οι εργαζόμενοι είναι πολύ φοβισμένοι απ’ την ανεργία ώστε να εγκαταλείψουν την εκμετάλλευση και τις φριχτές θέσεις εργασίας τους. Και κοίτα να δεις! Η αυθεντία επί του είδους Wall Street Journal προειδοποιεί, “Τον τελευταίο καιρό, η ανάκαμψη των ΗΠΑ εμφανίζει κάποια μαρξιστικά γνωρίσματα. Τα κέρδη των επιχειρήσεων αυξάνονται κι η αύξηση της παραγωγικότητας επέτρεψε στις επιχειρήσεις να αναπτυχθούν, χωρίς να κάνουν πολλά για να μειώσουν τις τεράστιες στρατιές ανέργων”. Κι  αυτό διότι οι εργαζόμενοι είναι τρομοκρατημένοι για να αφήσουν τις δουλειές τους και ως εκ τούτου στερούνται διαπραγματευτικής ισχύος. Δεν είναι ν’ απορείς που η καλύτερη στιγμή για δίκαιη ανάπτυξη είναι σε περιόδους «πλήρους απασχόλησης», όταν η ανεργία είναι σε χαμηλά επίπεδα κι οι εργαζόμενοι μπορούν να απειλήσουν να βρουν άλλη δουλειά.

Συμπερασματικά: Ο Μαρξ έπεσε έξω σε πολλά πράγματα. Τα περισσότερα απ’ τα γραπτά του εστιάζουν στην κριτική του καπιταλισμού και όχι σε μια πρόταση για την αντικατάστασή του – κενό που επέτρεψε την παρερμήνευσή τους από παρανοϊκούς, σαν τον Στάλιν στον 20ο αιώνα. Το έργο του όμως εξακολουθεί να διαμορφώνει τον κόσμο μας με θετικό τρόπο. Όταν υποστήριζε ένα σχήμα προοδευτικής φορολογίας εισοδήματος στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, σε καμία χώρα δεν εφαρμοζόταν. Τώρα, μόλις και μετά βίας θα βρεθεί χώρα χωρίς προοδευτικό πλάνο φόρου εισοδήματος, κι είναι ένας μικρός τρόπος με τον οποίο οι ΗΠΑ προσπαθούν να καταπολεμήσουν την εισοδηματική ανισότητα. Η ηθική κριτική του Μαρξ για τον καπιταλισμό και η οξυδερκής κατανόηση των εσωτερικών λειτουργιών και του ιστορικού του πλαισίου, αξίζουν ακόμα της προσοχής μας.
Όπως γράφει ο Robert L. Heilbroner, “Στρεφόμαστε στον Μαρξ, ως εκ τούτου, όχι επειδή είναι αλάθητος, αλλά επειδή είναι αναπόφευκτος“. Σήμερα, σε έναν κόσμο ανήκουστου πλούτου και ταυτόχρονα απόλυτης φτώχειας, όπου οι πλουσιότεροι 85 άνθρωποι κατέχουν περισσότερο πλούτο από τα φτωχότατα 3 δισεκατομμύρια ανθρώπων, η περίφημη κραυγή, «Εργάτες όλου του κόσμου ενωθείτε – Δεν έχετε τίποτα να χάσετε παρά μόνο τις αλυσίδες σας,”  διατηρεί ακόμα δυνατή τη δραστικότητά της.
Πηγή: Rolling Stone / Νόστιμον Ήμαρ

Διαβάστε περισσότερα

Στον τοίχο της Καισαριανής

Tο φιρμάνι των Γερμανών δημοσιεύτηκε στις 30 Απρίλη 1944:

«...Την 27.4.44 κομμουνιστικαί συμμορίαι παρά τους Μολάους κατόπιν μιας ενέδρας επιθέσεως εδολοφόνησαν ανάνδρως έναν Γερμανόν στρατηγόν και τρεις συνοδούς του (...) Ως αντίποινα θα εκτελεστούν: 1) Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1.5.1944. 2) Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς Σπάρτην...».
    Στη γλώσσα των κατακτητών (και των συνεργατών τους) «ανανδρία» ήταν ο ηρωικός αγώνας ενάντια στην Κατοχή.
    Στη γλώσσα των ναζί (και των ντόπιων ομοϊδεατών και επιγόνων τους) «δολοφονία» ήταν η ένοπλη αναμέτρηση του λαού με τις ορδές του Χίτλερ.
    Την επομένη, μέρα Δευτέρα, ξημέρωνε Πρωτομαγιά. Η Πρωτομαγιά του '44. Το προσκλητήριο του θανάτου είχε ήδη γίνει από τα χαράματα, στο Χαϊδάρι. Κι από κει στο Σκοπευτήριο. Στην Καισαριανή.
    Στη διαδρομή από το Χαϊδάρι στην Καισαριανή, οι μελλοθάνατοι αποτυπώνουν τις στερνές τους σκέψεις στο χαρτί. Πετούν στο δρόμο τα στερνά τους σημειώματα.
    Όσα απ' αυτά διασώθηκαν δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά το '45 στην επιθεώρηση «Σήμερα».
    Ανάμεσά τους ο Ναπολέων Σουκατζίδης. Ο κομμουνιστής που αρνήθηκε να εξαιρεθεί από τον κατάλογο των μελλοθάνατων. Που αρνήθηκε να πάρει τη δική του θέση άλλος συγκρατούμενός του. Στο δρόμο προς το εκτελεστικό απόσπασμα, γράφει στον πατέρα του: «Πατερούλη, πάω για εκτέλεση, να 'σαι περήφανος για τον μονάκριβο γιο σου».
    Ο Νίκος Μαριακάκης στο δικό του σημείωμα έγραψε: «Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζει σκλάβος».
    Ο Δημήτρης Σόφης:«Χαίρετε φίλοι. Εκδίκηση. Μάνα μη λυπάσαι. Χαίρε μάνα».
    Ο Μήτσος Ρεμπούτσικας:«...Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ...».
    Οι 200 της Καισαριανής έδωσαν τη ζωή τους για εκείνα τα ανώτερα ιδανικά που δίνουν περιεχόμενο στην έννοια «άνθρωπος». Και δεν πέθαναν ποτέ.
    Εκείνη την Πρωτομαγιά, την Πρωτομαγιά του '44, την έγραψαν με το αίμα τους σε ένα κεφάλαιο της Ιστορίας που δε θα σβήσει ποτέ.
    Οι 200 αντιφασίστες πατριώτες κομμουνιστές έγιναν θρύλος. Οι κομμουνιστές δεσμώτες, που η ελληνική πλουτοκρατία, η κυβέρνηση του Τσουδερού και το καθεστώς του Μεταξά κρατούσαν έγκλειστους στην Ακροναυπλία και την Ανάφη, οι κομμουνιστές που με την είσοδο των χιτλερικών στην Ελλάδα το καθεστώς του Μεταξά και οι δωσίλογοι τους παρέδωσαν στους ναζί, μετέτρεψαν με το αίμα τους το Σκοπευτήριο σε θυσιαστήριο της λευτεριάς.
    Την Πρωτομαγιά του '44, οι 200 της Καισαριανής σήκωσαν την Ελλάδα ένα μπόι ψηλότερα. Οι πάνω από 750 συνολικά εκτελεσμένοι πατριώτες στο θυσιαστήριο της Καισαριανής σήκωσαν την Ελλάδα ψηλότερα με εκείνο τον τρόπο που ξέρουν να το κάνουν οι κομμουνιστές. Τον τρόπο που περιέγραψε λίγα χρόνια αργότερα ο Μπελογιάννης: «Με την καρδιά μας και με το αίμα μας».
    Και τώρα, χωρίς χαρακτηρισμούς, χωρίς επίθετα και προσδιορισμούς, ρωτάμε:

• Σε όποιον αλλάζει θέσεις σαν τα πουκάμισα, αλλά επικαλείται τον Σουκατζίδη, που απάντησε στους δολοφόνους του ότι αρνείται να του χαρίσουν τη ζωή γιατί ο συνεπής αγωνιστής δεν αλλάζει τις θέσεις του ούτε μπροστά στο πολυβόλο, πόσο μάλλον μπροστά στις Μέρκελ και στους Σόιμπλε,
• σε όποιον μετατρέπει τα «όχι» σε «ναι», αλλά μετά – «συνοδευόμενος» από τα ΜΑΤ - δείχνει τον τοίχο των εκτελεσμένων για να ισχυριστεί ότι «συνεχίζει στα βήματά τους»,
• σε όποιον παραδίδει για 99 χρόνια τον τόπο στην «υγιή επιχειρηματικότητα», την επιτήρηση της πατρίδας στους «θεσμούς» και την ΕΕ, την ενημέρωση στους «υπερθεματιστές», τα σύνορα προς «φύλαξη» στο ΝΑΤΟ, και όμως την ίδια ώρα προσπαθεί να μετατρέψει σε επικοινωνιακό λάφυρο την θυσία των νεκρών, αυτών που χωρίς καμία διαπραγμάτευση έπεσαν στον αγώνα για Λευτεριά και Λαοκρατία,

τι αξίζει;
    Του αξίζει τιμή; Η’ καταισχύνη;  

ΕΔΩ θα ΜΠΕΙ ΒΙΝΤΕΟ με διεύθυνση:
https://youtu.be/XFvlMYK3XAQ

Διαβάστε περισσότερα

Και η γυμναστική είναι ταξική

Οικονομικά άνιση η χώρα, αγύμναστοι οι νέοι της. Τα κράτη που εμφανίζουν τα μεγαλύτερα επίπεδα εισοδηματικής ανισότητας στο εσωτερικό τους, είναι συνήθως αυτά όπου η νεολαία διαθέτει τη χειρότερη φυσική κατάσταση, κυρίως λόγω έλλειψης σωματικής άσκησης και χειρότερης διατροφής.
 

 Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε μια διεθνής επιστημονική έρευνα, η μεγαλύτερη του είδους της μέχρι σήμερα, που συνέκρινε τα επίπεδα φυσικής κατάστασης των παιδιών και εφήβων σε 50 χώρες, κάνοντας συσχέτιση με το επίπεδο ανισότητας κάθε χώρας.
Οι σκανδιναβικές και μερικές άλλες βορειοευρωπαϊκές χώρες (Ισλανδία, Εσθονία), η Ιαπωνία, καθώς και ορισμένες αφρικανικές (με πρώτη την Τανζανία) εμφανίζουν τις υψηλότερες «βαθμολογίες» φυσικής κατάστασης στα παιδιά επτά έως 17 ετών, ενώ σε καλές θέσεις στην κατάταξη βρίσκονται επίσης η Γαλλία και η Τσεχία.
Από την άλλη, στον «πάτο» της λίστας βρίσκεται το Μεξικό, με τις ΗΠΑ μόλις τέταρτες από το τέλος. Γενικότερα, η Αμερική (Νότια και Βόρεια) εμφανίζει υστέρηση σε σχέση με την Ευρώπη.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Γκραντ Τόμκινσον του Πανεπιστημίου της Βόρεια Ντακότα, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο βρετανικό αθλητιατρικό περιοδικό “BritishJournal of Sports Medicine”, σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερς, μελέτησαν στοιχεία από 177 έρευνες από όλο τον κόσμο, που περιλάμβαναν αεροβικά τεστ σε συνολικά 1,14 εκατομμύρια παιδιά.
Άσχετα, από το επίπεδο ανάπτυξης μιας χώρας, όσο μεγαλύτερη είναι η «ψαλίδα» μεταξύ πλουσίων και φτωχών, τόσο οι νέοι της χώρας εμφανίζουν χειρότερες επιδόσεις στα τεστ φυσικής κατάστασης. Τα αγόρια εν γένει έχουν καλύτερη φυσική κατάσταση από τα κορίτσια, κάτι που έχει φανεί και από προηγούμενες μελέτες.
Στις χώρες με μεγαλύτερες εισοδηματικές ανισότητες, ένα μεγάλο ποσοστό νέων δυσκολεύονται να αποκτήσουν πρόσβαση στις αθλητικές εγκαταστάσεις, έχουν λιγότερες ευκαιρίες άσκησης στο σχολείο ή εκτός σχολείου, καθώς και χειρότερη ποιότητα διατροφής.
Για τη βελτίωση της φυσικής κατάστασης των παιδιών, οι ειδικοί συστήνουν τουλάχιστον μια ώρα άσκησης τη μέρα (τρέξιμο, κολύμπι, ποδήλατο κ.α.), από τα οποία το ένα τρίτο (τα 20 λεπτά) να γίνονται με έντονο ρυθμό.
Πηγή: Πρακτορείο Υγείας

Διαβάστε περισσότερα

Eξωσχολικές δραστηριότητες: Όταν το παιδί πιέζεται...

Ο Θεόφιλος γυρίζει από το σχολείο, πετάει τη σάκα του, τρώει και αρχίζει ένας αγώνας δρόμου. Είναι έντεκα ετών, αλλά πολυάσχολος όσο ένας σκληρά εργαζόμενος. Πρέπει να τα προλάβει όλα: αγγλικά, γερμανικά, μπάσκετ, κιθάρα και καράτε. Οι γονείς είναι τρισευτυχισμένοι. «Ευτυχώς το παιδί τα καταφέρνει παντού».
Φυσικά, τα περισσότερα παιδιά σε γενικές γραμμές απολαμβάνουν τα πλούσια ερεθίσματα και τις πολλές δυνατότητες που τους παρέχονται. Μέσα από τις εξωσχολικές δραστηριότητες, τους δίνεται η ευκαιρία να αναδείξουν την προσωπικότητά τους, να ανακαλύψουν τις ικανότητές τους και να εκφράσουν τη δημιουργικότητα τους. Σε κάποιες περιπτώσεις όμως οι εξωσχολικές δραστηριότητες μπορεί να μετατραπούν από χαρά σε καταναγκασμό και το παιδί να πιέζεται αφόρητα. Οι γονείς όμως δεν είναι εύκολο να αντιληφθούν τις ενδείξεις, ώστε να καταλάβουν οτι το παιδί είναι πολύ πιεσμένο.
Το παιδί πιέζεται όταν…

• Φαίνεται πάντα βιαστικό.
  
• Είναι αγχωμένο.
  
• Νιώθει ότι δεν προλαβαίνει.
  
• Διαμαρτύρεται συχνά για κάποιες δραστηριότητες ότι δεν τις θέλει ή δείχνει ότι βαριέται να κάνει μία εργασία ή την αφήνει μισοτελειωμένη.
  
• Μελετά βιαστικά και επιπόλαια τα μαθήματά του.
  
• Δεν προλαβαίνει να βγει έξω να συναντήσει τους φίλους του, ακόμη και το Σαββατοκύριακο.
  

Σ’αυτές τις περιπτώσεις υπάρχουν πολλές πιθανότητες το πρόγραμμα του παιδιού να είναι υπερβολικά φορτωμένο – γι’αυτό χρειάζεται να αξιολογήσετε την κατάσταση και να εκτιμήσετε αν είναι ανεκτό απο το ίδιο ή όχι.
Αναρωτηθείτε…

• Φαίνεται οτι το παιδί απολαμβάνει τις ασχολίες του;
  
• Έχει στη διάθεση του στιγμές που μπορεί να χαλαρώνει και να γελάει;
  
• Έχει χρόνο να παίξει;
  
• Διατηρεί κάποια αίσθηση του χιούμορ;
  

Αν το παιδί περνάει καλά και δείχνει χαρούμενο, δεν χρειάζεται να ανησυχείτε για το φορτωμένο του πρόγραμμα. Αν, ωστόσο, ο μαθητής παίρνει το καθετί πάρα πολύ σοβαρά, τότε κάτι πρέπει να αλλάξει.
Τι μπορείτε να κάνετε…

• Διαβεβαιώστε το παιδί σας, με τον τρόπου που εσείς ξέρετε, ότι το αγαπάτε είτε κάνει περισσότερα είτε λιγότερα. Η αγάπη σας δεν εξαρτάται από τις επιδόσεις του.
  
• Συζητήσετε τυχόν αλλαγές ή αναπροσαρμογές που μπορεί να γίνουν στο πρόγραμμά του.
  
• Μην σπεύσετε να σταματήσετε για παράδειγμα το μπάσκετ που «δεν του χρειάζεται», ενώ τα αγγλικά είναι απαραίτητα. Μην διακόψετε δηλαδή δραστηριότητες που απολαμβάνει ιδιαίτερα το παιδί και που το ψυχαγωγούν ή το εκτονώνουν.
  
• Μπορείτε να περιορίσετε τις ώρες κάποιας ασχολίας ή να προγραμματίσετε τον αθλητισμό για το Σάββατο.
  
• Σημασία έχει να κατανεμηθούν σωστά στο χρόνο του οι εξωσχολικές δραστηριότητες κι αυτές στο μέτρο που το ευχαριστούν.
  
• Είναι προτιμότερο να ασχοληθεί με λιγότερα και να είναι ευχαριστημένο παρά να πιέζεται να τα προλάβει όλα σε αυτήν την τρυφερή ηλικία.
  
• Γι’ αυτό μην παραμελείτε την ανάγκη του παιδιού για ελεύθερο χρόνο μέσα στην καθημερινότητα, μετά το τέλος των σχολικών του υποχρεώσεων.
  
• Σίγουρα το παιδί πρέπει να αφιερώνει τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα για χαλάρωση και ξεκούραση.
  

Babyradio - «Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά», Αλεξάνδρα Καππάτου, εκδόσεις Μίνωας

Διαβάστε περισσότερα

Κύριε Τσίπρα, το διεθνές δίκαιο δεν είναι «α λα καρτ»

Με αφορμή τη δήλωση Ερντογάν για τη Συνθήκη της Λωζάνης

 ΔΑΝΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ 

H δήλωση του προέδρου της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν (1), για τη Συνθήκη της Λωζάνης, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ο Ερντογάν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου έχει αναπτύξει μια έντονη ρητορική κατά του «κεμαλικού κράτους». Ακρογωνιαίος λίθος του «κεμαλικού κράτους», που προέκυψε από τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν η Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία υπεγράφη στις 24 Ιουλίου 1923.

Η αμφισβήτηση της Συνθήκης από τον Τούρκο πρόεδρο, προκάλεσε αμηχανία και κάποια νευρικότητα στην ελληνική κυβέρνηση. Μετά την αρχική απάντηση, μέσω κύκλων του υπουργείου Εξωτερικών (2), ακολούθησε δήλωση του πρωθυπουργού, μετά τη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ (3).

Ο πρωθυπουργός επικαλείται στη δήλωση του το διεθνές δίκαιο, στο οποίο εδράζονται τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Σωστά.

Όμως, το διεθνές δίκαιο δεν είναι μια επιλογή «α λα καρτ», δηλαδή να το επικαλούμαστε όταν απειλούνται, ή αμφισβητούνται, τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και να το αγνοούμε όταν πρόκειται για τα κυριαρχικά δικαιώματα άλλων.

Δεν μπορείς από τη μία να δηλώνεις πρόθυμος σύμμαχος σε όλες τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου (Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Συρία, κ.ά.) και από την άλλη να ζητάς το σεβασμό του διεθνούς δικαίου όταν αμφισβητούνται τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.

Δεν μπορείς να τραγουδάς, πιασμένος χέρι- χέρι με τους ΝΑΤΟικούς εταίρους, το «We are the world», να υπόσχεσαι στις ΗΠΑ νέες βάσεις στα ελληνικά νησιά, να συμμετέχεις σε όλες τις επεμβάσεις του ΝΑΤΟ, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, και να διαμαρτύρεσαι όταν ένα άλλο κράτος (εταίρος και αυτό της ΝΑΤΟικής συμμορίας) αμφισβητεί το διεθνές δίκαιο, αμφισβητώντας την κυριαρχία στα νησιά του Αιγαίου.

Η μόνη γραμμή υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας και ακεραιότητας της χώρας, επιτάσσει την συνεπή και χωρίς εξαιρέσεις υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου, των διεθνών συνθηκών και των συνόρων που προέκυψαν απ΄ αυτές. Επιτάσσει ακόμη την έξοδο της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και τα σχέδια τους, και την ανάπτυξη μιας σταθερής πολιτικής ειρήνης και φιλίας με τους γειτονικούς λαούς.

(1) «Το 1920 μας έδειξαν τη Συνθήκη των Σεβρών για να μας πείσουν το 1923 για τη Συνθήκη της Λωζάνης. Και κάποιοι προσπάθησαν να μας το παρουσιάσουν αυτό ως νίκη.

» Με τη Συνθήκη της Λωζάνης δώσαμε στους Έλληνες τα νησιά, που αν φωνάξεις από τις ακτές του Αιγαίου, θα ακουστείς απέναντι. Είναι αυτό νίκη;

» Όσοι έκατσαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στη Λωζάνη, δεν εκμεταλλεύτηκαν τη συνθήκη αυτή. Και επειδή αυτοί δεν την εκμεταλλεύτηκαν, δυσκολευόμαστε σήμερα εμείς».

(2) «Η Συνθήκη της Λωζάνης και όλο το Διεθνές Δίκαιο είναι όντως μία πραγματικότητα στον πολιτισμένο κόσμο την οποία κανείς, ούτε η Άγκυρα, μπορεί να αγνοήσει και όλοι οφείλουν να σέβονται. Όσο οδυνηρό και αν τους φαίνεται αυτό».

(3) «Η αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης που ρύθμισε ξεκάθαρα και οριστικά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το καθεστώς του Αιγαίου και των νησιών του, είναι επικίνδυνη τόσο για τις σχέσεις των δύο χωρών μας όσο και για την ευρύτερη περιοχή.

Ανεξάρτητα από τις πραγματικές αιτίες που προκαλούν παρόμοιες δηλώσεις αμφισβήτησης της διεθνούς νομιμότητας, η Ελλάδα δεν πρόκειται να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο.

Θα συνεχίσουμε να ενισχύουμε με συνέπεια και αποφασιστικότητα τον ρόλο της Ελλάδας, ως πυλώνα ειρήνης και σταθερότητας σε μία εύθραυστη περιοχή.

Ως χώρας που υπερασπίζεται σταθερά τα κυριαρχικά της δικαιώματα επί τη βάσει του διεθνούς δικαίου.»

Διαβάστε περισσότερα

Η δυσφήμηση του BREXIT ως ρατσιστικού, η μεταναστευτική κρίση και η πολιτιστική παγκοσμιοποίηση

Δημοσιεύουμε ένα εκτενές απόσπασμα σχετικά με την «επανάσταση» του BREXIT και την αντεπανάσταση που είναι σήμερα σε πλήρη εξέλιξη από την Υπερεθνική Ελίτ και τα πολυποίκιλα όργανα της στη Βρετανία και στην ΕΕ, από το υπό έκδοση βιβλίο του Τάκη Φωτόπουλου «Η Νέα Διεθνής Τάξη εν δράσει: Παγκοσμιοποίηση, η επανάσταση του BREXIT και η “Αριστερά”» (Εκδόσεις Γόρδιος, Φθινόπωρο 2016). Στο άρθρο αυτό απομυθοποιείται αναλυτικά η λοιδωρία που εκτοξεύει η Υπερεθνική Ελίτ, αλλά ιδιαίτερα σχεδόν σύσσωμη και η παγκοσμιοποιητική «Αριστερά», ότι τα κίνητρα της ψήφου της μεγάλης πλειονότητας των Βρετανών που ψήφισαν υπέρ του BREXIT ήταν ρατσιστικά και αντι-μεταναστευτικά.

Όμως, όπως εξηγείται, το «μεταναστευτικό και προσφυγικό πρόβλημα» είναι αναπόσπαστο μέρος της παγκοσμιοποίησης και των «4 ελευθεριών» και επιτείνονται τόσο λόγω των συνεχιζόμενων στρατιωτικών και οικονομικών πολέμων της Υπερεθνικής Ελίτ, όσο και λόγω της μαζικής ζήτησης φτηνών εργατικών χεριών από τις Πολυεθνικές, της ΕΕ και ιδίως της Γερμανίας. Πέραν, λοιπόν, της απώλειας της Εθνικής και Οικονομικής Κυριαρχίας, που ήταν ο κυρίαρχος λόγος, ο οποίος οδήγησε μαζικά τους Βρετανούς υπέρ του BREXIT, ο βρετανικός λαός, όπως και άλλοι Ευρωπαϊκοί λαοί που σήμερα στηρίζουν μαζικά τα νέο-εθνικιστικά κινήματα, στρέφονται για εύλογους οικονομικούς, πολιτικούς και πολιτιστικούς λόγους κατά της μαζικής μετανάστευσης και των «ανοιχτών συνόρων»: Οι πολιτικές αυτές οδηγούν σε ακόμα μεγαλύτερη πίεση του επιπέδου ζωής των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης «προς τα κάτω», καθώς και στην περαιτέρω ζουγκλοποίηση των κοινωνιών, με τις ευλογίες των ΜΚΟ, της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» και των πατρώνων τους, που θα «συντονίζουν» την εξαθλίωση μας! Τέλος, το άρθρο αποκαλύπτει πως η ίδια η Υπερεθνική Ελίτ, μέσω μάλιστα του ΟΗΕ (πέρα των διάφορων Σόρος!), επιδιώκει (και συνειδητά) την «πολιτιστική ομογενοποίηση» των λαών σε βάρος της πολιτιστικής τους κυριαρχίας. Για όλα αυτά γίνεται επιτακτικότερη από ποτέ σήμερα η σύμπηξη του λαού μας καθώς και των άλλων λαών σε Μέτωπα για την Κοινωνική και Εθνική Απελευθέρωση (ΜΕΚΕΑ), ώστε να αποσοβηθεί η ολοκλήρωση της Νέας Διεθνούς Τάξης, η πλήρης καθυπόταξη των λαών και η απώλεια κάθε Εθνικής και Οικονομικής κυριαρχίας.

ΒΡΕΧΙΤ: Η κατηγορία για ρατσιστικές και αντι-μεταναστευτικές τάσεις, η μεταναστευτική/προσφυγική κρίση και η πολιτιστική παγκοσμιοποίηση

Όσον αφορά την κατασπίλωση της επανάστασης του Brexit ως «ρατσιστικής», η διεθνής ναυαρχίδα της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» (Guardian) και οι βασικοί «ριζοσπάστες» αρθρογράφοι της καθόρισαν τη γραμμή της επίθεσης, που βασιζόταν σταθερά στην ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης γενικά και στον δήθεν αντιμεταναστευτικό χαρακτήρα της ψήφου του Βrexit, ειδικότερα. Έτσι, ένα κύριο άρθρο της Γκάρντιαν δήλωνε, μετά τη νίκη του Brexit:
«Η χώρα ξεκίνησε ένα επικίνδυνο ταξίδι… Η άμεση πρόβλεψη για τις προοδευτικές, ακόμα και τις ανθρωπιστικές αξίες στο Ην. Βασίλειο δεν είναι ενθαρρυντική. Δεν χωράει αμφιβολία ότι, έστω και στις παρυφές των οπαδών του Φάρατζ, η ξενοφοβία έπαιξε τον ρόλο της στην εκστρατεία υπέρ της αποχώρησης… Οι περισσότεροι, αλλά όχι όλοι οι Συντηρητικοί της πτέρυγας του Brexit αντιτάσσονταν, για παράδειγμα, στον γάμο των ομοφυλοφίλων, το κατεξοχήν στέρεο προοδευτικό επίτευγμα στο εγχώριο μέτωπο».[1]
Εν συνεχεία, χωρίς να παρεκκλίνουν ποτέ από τη γραμμή, ο Όουεν Τζόουνς και ο Τζορτζ Μόνμπιοτ, οι δυο βασικοί «ριζοσπάστες» αρθρογράφοι της, προέβλεψαν ένα σενάριο «Δευτέρας Παρουσίας» ως επακόλουθο του Brexit. Έτσι, πρώτος ο Όουεν Τζόουνς είδε στο Brexit μια συμφορά:
«Οι επιπτώσεις του δημοψηφίσματος μοιάζουν τρομακτικές: οικονομικό χάος, αναζωπύρωση του ρατσισμού, διάλυση του Ην. Βασιλείου. Πρέπει να αγωνιστούμε ενάντια σ’ αυτές τις πολλαπλές απειλές… Η σκέψη και μόνο των επόμενων χρόνων είναι εξαντλητική όσο και τρομακτική. Από το οικονομικό χάος έως τη νομιμοποίηση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού· από την επικείμενη διάλυση του Ην. Βασιλείου έως την πίεση που ασκείται στην ειρηνευτική διαδικασία της Βόρειας Ιρλανδίας· από την άνοδο της σκληροπυρηνικής δεξιάς των Τόρηδων έως τις επικείμενες επιθέσεις κατά παντός, από τα δικαιώματα των εργαζομένων μέχρι το ΕΣΥ· από την αναπόφευκτη οργή που θα γεννηθεί όταν η εκστρατεία υπέρ της αποχώρησης εγκαταλείψει τις ανεπίτευκτες συλλογιστικές της έως την αναπόφευκτη ανταπόδοση από μια Ευρωπαϊκή Ένωση που φοβάται για την ύπαρξή της και που υποφέρει από τις μετασεισμικές δονήσεις του Brexit. Οτιδήποτε από αυτά θα ήταν δύσκολο να αντιμετωπιστεί ακόμα και μόνο του. Τώρα έρχονται όλα μαζί, και έρχονται γρήγορα».[2]
Ύστερα ήρθε η σειρά του Τζορτζ Μόνμπιοτ, του δεύτερου «ριζοσπάστη» αρθρογράφου της, να περιγράψει τη δική του εκδοχή της Δευτέρας Παρουσίας που θα ακολουθήσει το Brexit:
«Ναι, η ψήφος του Βrexit ενίσχυσε την πιο φρικιαστική συνάθροιση μηχανορράφων, απροσάρμοστων, ψευτών, εξτρεμιστών και μαριονέτων που γέννησε η βρετανική πολιτική στη σύγχρονη εποχή. Απειλεί να αφυπνίσει μια νέα εποχή δημαγωγίας, μια απειλή που εντείνεται από τη σκέψη ότι αν αυτό μπορεί να συμβεί, το ίδιο μπορεί και ο Ντόναλντ Τραμπ. Προκάλεσε μια αναζωπύρωση του ρατσισμού και μια οικονομική κρίση της οποίας οι διαστάσεις παραμένουν άγνωστες. Θέτει σε κίνδυνο τον έμβιο κόσμο, το ΕΣΥ, την ειρήνη στην Ιρλανδία και την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση».[3]

Αφήνοντας κατά μέρος τα σενάρια καταστροφολογίας που παρουσίασαν αυτοί οι δυο «ριζοσπάστες» στοχαστές της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς», θα πρέπει να θυμηθούμε ότι η αποστολή τους είναι να υποστηρίζουν τα θύματα των ελίτ (στην προκειμένη περίπτωση, της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης), αλλά φαίνεται ότι σ’ αυτή την περίπτωση «λησμόνησαν» την αποστολή τους και, αντιθέτως, υποστήριξαν τις ίδιες τις ελίτ, δηλ. εκείνους που διευθύνουν γενικά τη ΝΔΤ και ειδικά την ΕΕ, στη μάχη τους κατά των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης! Εντούτοις, η εργατική τάξη ψήφισε συντριπτικά υπέρ του Brexit και αυτό ήταν κάθε άλλο παρά μεγάλη έκπληξη. Στην πραγματικότητα, άλλοι αρθρογράφοι της Guardian, μόλις μια εβδομάδα πριν από το δημοψήφισμα, προέβλεπαν το ίδιο αποτέλεσμα. Ωστόσο, η ναυαρχίδα της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» δημοσίευσε τα συμπεράσματά τους, για χάρη μιας «αντικειμενικότητας», η οποία ωστόσο, μόνο ως σπάνια εξαίρεση επιτρέπει να δημοσιεύονται τέτοιες αιρετικές απόψεις, με προφανή στόχο να εξαπατήσει τους αναγνώστες της ότι σε αυτή την εφημερίδα δίνεται δίκαιο βήμα σε όλες τις απόψεις. Έτσι, ο Τζον Χάρις, ένας έντιμος φιλελεύθερος αριστερός αρθρογράφος, άντλησε το εξής συμπέρασμα μετά από μια τοπική έρευνα στην Αγγλία και την Ουαλία (αφού απέκλεισε ορθώς τη Σκωτία από την έρευνά του, ίσως επειδή αντιλήφθηκε ότι η πλειονότητα του σκοτσέζικου λαού είναι «χαμένη υπόθεση» για τον αγώνα κατά της παγκοσμιοποίησης):
«Για να παραθέσω την εταιρεία δημοσκοπήσεων Populus: ‘Αμφότερες οι κοινωνικοοικονομικές ομάδες C2 και DE υποστηρίζουν δυσανάλογα την αποχώρηση του Ην. Βασιλείου από την ΕΕ’. Για να γίνω λίγο πιο δραματικός, τώρα που η Σκωτία τελείωσε με την πολιτική μεταρρύθμισή της, η Αγγλία και η Ουαλία βρίσκονται εν μέσω μιας εξέγερσης της εργατικής τάξης… μην γελιέστε: σε μια σχεδόν κωμική αντανάκλαση της καθαγιασμένης αριστερής δοξασίας ότι κάθε άξιο λόγου πολιτικό κίνημα θα δημιουργηθεί κατ’ ανάγκην με άξονα τους εργαζομένους, το θεμέλιο του συνασπισμού του Brexit είναι ό,τι αποκαλούσαμε άλλοτε προλεταριάτο, μεγάλα κομμάτια του οποίου είναι τόσο ενωμένα όσο θα επιθυμούσε η οποιαδήποτε αριστερή φαντασίωση, έστω κι αν κάποια από τα ηχηρότερα παράπονά τους γεννούν μια αγωνία χωρίς τέλος στους καλώς σκεπτόμενους και προκαλούν στους Εργατικούς μεγάλη ανησυχία».[4]
Εν συνεχεία, αναφερόμενος ευθέως στον δήθεν ρατσιστικό χαρακτήρα του Brexit, θεώρησε σιωπηρά (και ορθώς) δεδομένο ότι, όπως επιχείρησα να καταδείξω στο παρελθόν, το «προσφυγικό πρόβλημα» είναι, στην πραγματικότητα, αναπόσπαστο μέρος της παγκοσμιοποίησης και των «4 ελευθεριών» που κηρύσσει η ιδεολογία της:
«Εντούτοις, μερικοί άνθρωποι –από τους μισαλλόδοξους στη ζώνη του χρηματιστηρίου μέχρι τους μαινόμενους ανεγκέφαλους στα εμπορικά κέντρα της νότιας Ουαλίας– είναι απλώς ρατσιστές. Αλλά σε μια κοινωνία και οικονομία τόσο επισφαλή όσο η δική μας, η άφιξη πλήθους ανθρώπων που είναι διατεθειμένοι να κάνουν δουλειές με ολοένα φρικτότερους όρους και συνθήκες θα πυροδοτούσε πάντοτε ηχηρή αγανάκτηση. Για πολλά μέρη, ο ρυθμός της αλλαγής και οι πιέσεις που ασκούνται στις δημόσιες υπηρεσίες εύλογα αποδείχτηκαν υπερβολικά έντονα για να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν. Προτού κάποιος με ορθότερη άποψη για όλα αυτά εκραγεί από θυμό, θα μπορούσε επίσης να εξετάσει τα νούμερα. Από το 1991 μέχρι το 2003, στο Ην. Βασίλειο έφταναν κατά μέσο όρο 60.000 μετανάστες από την ΕΕ κάθε χρόνο. Μεταξύ 2004 και 2012, ο αριθμός αυτός ανέβηκε στους 170.000. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, οι κάτοικοι του Ην. Βασιλείου που κατάγονται μόνο από την Πολωνία ανέρχονται σε 654.000».[5]
Στην πραγματικότητα, τα στοιχεία που δημοσιοποίησε τον Μάιο η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία έδειχναν ότι στο Ην. Βασίλειο εργάζονται 2,15 εκατ. μετανάστες από την ΕΕ –224.000 περισσότεροι απ’ ό,τι έναν χρόνο νωρίτερα. Άλλοι 1,19 εκατ. άνθρωποι από χώρες εκτός της ΕΕ εργάζονται επίσης στο Ην. Βασίλειο, κάτι που σημαίνει ότι οι αλλοεθνείς αντιπροσωπεύουν το 10,6% του βρετανικού εργατικού δυναμικού. Κατά συνέπεια, πολλές βιομηχανίες λένε ότι εξαρτώνται από την εργασία των μεταναστών και ότι ο περιορισμός της ελευθερίας της μετακίνησης θα προκαλέσει μεγάλα προβλήματα.[6] Μάλιστα, ακόμα και ο Γκίντεον Ράχμαν, ο οποίος θα μπορούσε να θεωρηθεί ο ιδεολογικός πατέρας της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης, είχε υπογραμμίσει ότι, αναπόφευκτα, τα οφέλη της παγκοσμιοποίησης κατανέμονται άνισα:
«Όσοι βρίσκονται στην κορυφή της βρετανικής κοινωνικής κλίμακας γενικά έχουν ωφεληθεί αρκούντως από την παγκοσμιοποίηση, που κατά καιρούς επικρίνουν: οι μισθοί τους είναι υψηλότεροι, τα σπίτια τους έχουν μεγαλύτερη αξία, οι ορίζοντές τους και οι ορίζοντες των παιδιών τους είναι πλατύτεροι χάρη στο γεγονός ότι ζουν σε μια από τις χώρες με τις περισσότερες διεθνείς διασυνδέσεις στον κόσμο. Ο αντίκτυπος της παγκοσμιοποίησης στα φτωχότερα τμήματα της χώρας είναι πολύ πιο αμφίλογος. Η εργατική τάξη είναι αυτή που πιθανότατα θα δει τα ημερομίσθιά της να παραμένουν χαμηλά λόγω του ανταγωνισμού με τους μετανάστες και τις περιοχές της να μεταμορφώνονται από τη μαζική μετανάστευση».
Αυτή η εξέλιξη, κάθε άλλο παρά αναπάντεχη, αντιπροσωπεύει την ουσία της παγκοσμιοποίησης. Είναι πολύ γνωστό ότι, λόγω των δημογραφικών τάσεων, αρκετές χώρες της Ευρώπης, ιδίως στον Βορρά, τάχθηκαν υπέρ του να διευκολυνθεί η εισροή φθηνής εργασίας από τον ευρωπαϊκό νότο στον βορρά, καθώς και από την Ασία και την Αφρική. Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως για τη Γερμανία, η οποία ήρθε αντιμέτωπη με μια αυξανόμενη ζήτηση εργασίας στην εποχή της παγκοσμιοποίησης –ιδίως από τότε που αναδύθηκε η Ευρωζώνη, η οποία ελέγχεται ουσιαστικά από αυτή τη χώρα. Επιπλέον, οι εγκληματικοί πόλεμοι της Υπερεθνικής Ελίτ στη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη και τη Συρία, καθώς και η εξίσου εγκληματική οικονομική βία κατά του ελληνικού λαού, δημιούργησαν επίσης μια μαζική έξοδο από τις αντίστοιχες χώρες του νότου προς τον βορρά και ιδίως προς τη Γερμανία.
Ειδικά τα τελευταία χρόνια, όμως, η ιδεολογία των ανοιχτών συνόρων προβλήθηκε κατά κόρον από τα ΜΜΕ της Υπερεθνικής Ελίτ, συνοδευόμενη από μια μαζική (δήθεν ανθρωπιστική) εκστρατεία για τη διάσωση των προσφύγων –τους οποίους, βεβαίως, δημιούργησε εξαρχής η Υπερεθνική Ελίτ με τους πολέμους της στη Μέση Ανατολή! Περιττό να προσθέσουμε ότι τα «ανοιχτά σύνορα» –η πολιτική που προάγουν ο Σόρος, η Υπερεθνική Ελίτ, ο Βαρουφάκης και οι όμοιοί τους– στην ουσία εκμεταλλεύονται ένα παλιό ελευθεριακό ιδεώδες, διαστρεβλώνοντας παντελώς την ουσία του στην πορεία. Τα ανοιχτά σύνορα έχουν νόημα μόνο σε μια δημοκρατική διεθνή τάξη, όπου οι λαοί του κόσμου ζουν σε πραγματική αυτοδιάθεση, ελέγχοντας οι ίδιοι τις πλουτοπαραγωγικές πηγές που έχουν στη διάθεσή τους, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπινων πόρων. Δηλαδή, σ’ έναν κόσμο δίχως εκμετάλλευση και δίχως ανισότητα, όπου οι λαοί αποφασίζουν οι ίδιοι ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να καλύψουν τις ανάγκες που αποφασίζουν να καλύψουν, μέσα από τον κοινωνικό έλεγχο και όχι μέσα από την αναρχία των αγορών. Είναι φανερό ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε σήμερα είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτόν τον ιδανικό κόσμο και ότι εκείνοι που αγωνίζονται για τα ανοιχτά σύνορα είναι στην πραγματικότητα οι ελίτ και οι σύμμαχοί τους, με σκοπό να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους διαμέσου της ελεύθερης διακίνησης όχι μόνο του κεφαλαίου και των εμπορευμάτων, αλλά και της φθηνής εργασίας από χώρα σε χώρα. Η αναπόφευκτη συνέπεια είναι η εξίσωση «στο κατώτατο όριο» της πραγματικής αξίας των αμοιβών και των μισθών (του «κόστους παραγωγής» τους) ανά τον κόσμο.
Αυτή είναι, επομένως, η ουσία της οικονομικής πλευράς της μετανάστευσης και όχι η ψευτο-ανθρωπιστική μαύρη προπαγάνδα περί βοήθειας στις μάζες των προσφύγων και στα θύματα της παγκοσμιοποίησης. Πόσω μάλλον όταν αμφότεροι είναι απλώς το αποτέλεσμα, αντίστοιχα, της πολιτικής και της οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Οι εγκληματικοί πόλεμοι της Υπερεθνικής Ελίτ ήταν αυτοί που δημιούργησαν εκατομμύρια πρόσφυγες στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και η οικονομική βία της ίδιας ελίτ, με όπλο το άνοιγμα και τη φιλελευθεροποίηση των αγορών, ήταν αυτή που γέννησε δισεκατομμύρια θύματα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης ανά τον κόσμο.
Ωστόσο, υπάρχει ακόμα μία, εξίσου σημαντική πλευρά της παγκοσμιοποίησης: η πολιτιστική παγκοσμιοποίηση, δηλ. η σημερινή ομογενοποίηση της κουλτούρας, όπως εκφράζεται π.χ. από το γεγονός ότι σχεδόν οι πάντες στο σημερινό «παγκόσμιο χωριό» παρακολουθούν λίγο πολύ τα ίδια τηλεοπτικά σίριαλ και βίντεο, και καταναλώνουν –ή φιλοδοξούν να καταναλώσουν– τα ίδια προϊόντα κ.ο.κ.
Η εθνική κουλτούρα έρχεται, ασφαλώς, σε φανερή σύγκρουση με μια παγκοσμιοποιητική κουλτούρα σαν κι αυτή που επιβάλλεται σήμερα «από τα πάνω», από την Υπερεθνική και τις ενσωματωμένες στη ΝΔΤ εθνικές ελίτ. Έτσι, η εθνική κουλτούρα συμπεριλαμβάνει όλες τις μείζονες όψεις της κουλτούρας που δημιούργησε ένα έθνος κατά τη διάρκεια της ιστορίας του (γλώσσα, ιδέες, δοξασίες, έθιμα, ταμπού, κώδικες, θεσμούς, εργαλεία, τεχνικές, έργα τέχνης, ιεροτελεστίες, τελετές κ.ο.κ.). Υπό αυτή την έννοια, ένα έθνος μπορεί να οριστεί ως μια ιστορικά συσταθείσα, σταθερή κοινότητα ανθρώπων, η οποία έχει συσταθεί ιστορικά στη βάση μιας κοινής κουλτούρας, αλλά επίσης μιας κοινής επικράτειας και οικονομικής ζωής.
Από την άλλη πλευρά, η παγκοσμιοποιητική κουλτούρα είναι ουσιαστικά η άρνηση της εθνικής κουλτούρας, καθώς βασίζεται στην παγκοσμιοποιητική ιδεολογία της πολυπολιτισμικότητας, της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κ.λπ., που στην ουσία είναι μια προέκταση της κλασικής φιλελεύθερης ιδεολογίας στη ΝΔΤ. Στην ουσία, οι εγκληματικοί πόλεμοι που εξαπέλυσε η Υπερεθνική Ελίτ στην εποχή της παγκοσμιοποίησης απέβλεπαν κυρίως στην «προστασία» των ανθρώπινων δικαιωμάτων (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη και, εμμέσως, Συρία). Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι οι ιδεολόγοι της παγκοσμιοποίησης χαρακτηρίζουν την παρούσα άνθηση του νεο-εθνικισμού, όπως τον αποκάλεσα (UKIP στη Βρετανία, FN στη Γαλλία κ.ο.κ.), ως άνοδο του «ανελευθερισμού».
Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η πολιτιστική παγκοσμιοποίηση δεν είναι μόνο κάποιου είδους «αυτόματη» συνέπεια της παγκοσμιοποίησης. Αποδεικνύεται ότι είναι επίσης μια εσκεμμένη πολιτική της Υπερεθνικής Ελίτ, που σκοπό έχει να δημιουργήσει τη μαζική ροή μεταναστών στην ΕΕ, η οποία αποκαλείται κατ’ ευφημισμόν «προσφυγικό πρόβλημα». Έτσι, ο Πίτερ Σάδερλαντ, ο υπεύθυνος του ΟΗΕ για τη μετανάστευση (με την ιδιότητα του Ειδικού Αντιπροσώπου του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για τη Διεθνή Μετανάστευση, καθώς και του προέδρου του Παγκόσμιου Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη, το οποίο φέρνει κοντά εκπροσώπους 160 εθνών για να μοιραστούν ιδέες για πολιτικές στρατηγικές) εξέφρασε επίσημα τη γραμμή της Υπερεθνικής Ελίτ για τη μετανάστευση και την πολιτική ομοιογένεια. Μάλιστα, ο Σάδερλαντ είναι και ο ίδιος επιφανές μέλος της Υπερεθνικής Ελίτ, καθώς ήταν ο πρώτος γενικός διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, ενός από τους κύριους θεσμούς της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Θήτευσε επίσης επί 20 χρόνια ως πρόεδρος της Goldman Sachs International και είναι τέως πρόεδρος της γιγάντιας βιομηχανίας πετρελαίου BP. Με τόσο εξαιρετικά «διαπιστευτήρια» από τη ΝΔΤ, έπαιξε φυσικά εξέχοντα ρόλο στην εκστρατεία κατά του Βrexit. Ωστόσο, ακόμα σημαντικότερο είναι να εξετάσουμε τις απόψεις του σε σχέση με τη «μεταναστευτική κρίση» και το «προσφυγικό πρόβλημα», όπως αποκάλυψε το ίδιο το BBC, το κορυφαίο όργανο προπαγάνδας της Υπερεθνικής Ελίτ.
Πριν από τέσσερα χρόνια, ο Σάδερλαντ, ερωτώμενος από την επιτροπή της βρετανικής Βουλής των Λόρδων σχετικά με τη μετανάστευση, αποκάλυψε ακούσια ποιος και γιατί δημιούργησε τη μαζική έξοδο των μεταναστών στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, καθώς και τα κίνητρα πίσω από το επονομαζόμενο «προσφυγικό πρόβλημα». Δηλαδή, αποκάλυψε ακούσια ότι, στην πραγματικότητα, η Υπερεθνική Ελίτ, προκειμένου να ανταποκριθεί στις ανάγκες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις για φθηνή εργασία, είχε χρησιμοποιήσει την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης, με όρους της πολυπολιτισμικότητας και των ανοιχτών συνόρων, ουσιαστικά για να επιτύχει τους σκοπούς της, την οικονομική και πολιτιστική παγκοσμιοποίηση. Το μέσον για την επίτευξη αυτού του μείζονος σκοπού ήταν η υπονόμευση της πολιτιστικής ομοιογένειας των ευρωπαϊκών εθνών.
Ιδού τι ανέφερε το BBC για την κρίσιμη συνάντηση της επιτροπής με τον Σάδερλαντ:
Ένας γερασμένος ή μειούμενος γηγενής πληθυσμός σε χώρες όπως η Γερμανία ή τα κράτη της νότιας Ευρώπης ήταν το “κεντρικό επιχείρημα –διστάζω να χρησιμοποιήσω τη λέξη, επειδή έχει δεχτεί επίθεση από τον κόσμο– υπέρ της ανάπτυξης των πολυπολιτισμικών κρατών”, πρόσθεσε. «Είναι αδύνατον να θεωρήσουμε ότι μπορεί να επιβιώσει η ομοιογένεια, στον βαθμό που την προϋποθέτει το άλλο επιχείρημα, επειδή τα κράτη πρέπει να γίνουν πιο ανοιχτά κράτη, από την άποψη των ανθρώπων που τα κατοικούν. Όπως ακριβώς έχει αποδείξει το Ηνωμένο Βασίλειο». Στο πλέον βασικό επίπεδο, τα άτομα θα πρέπει να έχουν την ελευθερία της επιλογής. Ο ειδικός αντιπρόσωπος του ΟΗΕ για τη μετανάστευση ερωτήθηκε επίσης τι θα πρέπει να κάνει η ΕΕ με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ που δείχνουν ότι τα ποσοστά απασχόλησης των μεταναστών είναι υψηλότερα στις ΗΠΑ και την Αυστραλία απ’ ό,τι στις χώρες της ΕΕ. Είπε στην επιτροπή: «ΟΙ ΗΠΑ ή η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία είναι κοινωνίες μεταναστών και γι’ αυτό φιλοξενούν πιο πρόθυμα εκείνους που προέρχονται από διαφορετικά υπόβαθρα απ’ ό,τι εμείς, που διατηρούμε ακόμη μια αίσθηση της ομοιογένειάς μας και της διαφοράς μας από τους άλλους. Και αυτό ακριβώς, κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει η Ευρωπαϊκή Ένωση να βάλει τα δυνατά της για να το υπονομεύσει». (Η έμφαση είναι δική μου).[7]
Έτσι, γι’ αυτόν τον συχνό συμμέτοχο στις συσκέψεις της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ (που είναι άλλος ένας άτυπος θεσμός της Υπερεθνικής Ελίτ, δηλαδή ένας οργανισμός διεθνούς δικτύωσης ανωτάτου επιπέδου, ο οποίος συχνά επικρίνεται για την υποτιθέμενη μυστικότητά του), η ΕΕ θα πρέπει να βάλει τα δυνατά της για να υπονομεύσει την πολιτιστική ομοιογένεια σε εθνικό επίπεδο, με τις μεταναστευτικές και προσφυγικές πολιτικές της, με το πρόσχημα ότι υποστηρίζει το «ιερό» δικαίωμα της ελευθερίας της επιλογής και τις ανθρωπιστικές «ευρωπαϊκές αξίες» στο ζήτημα των προσφύγων. Με βάση αυτό το αποπροσανατολιστικό επιχείρημα, που εκφράζει τις φιλελεύθερες αξίες της αυτονομίας του ατόμου (σε αντιδιαστολή με τις ελευθεριακές και σοσιαλιστικές αξίες της συλλογικής ή κοινωνικής αυτονομίας), δημιουργήθηκε η τεράστια προπαγάνδα της Υπερεθνικής Ελίτ περί «διάσωσης των προσφύγων», η οποία είχε πολλαπλούς στόχους:
α) Να υποβοηθήσει την οικονομική παγκοσμιοποίηση, παρέχοντας άφθονη φθηνή εργασία για να καλυφθούν οι αναπτυξιακές ανάγκες του ευρωπαϊκού Βορρά και, συγχρόνως, εξισώνοντας στο κατώτατο όριο τις αμοιβές και τους μισθούς·
β) Να προαγάγει ουσιαστικά την πολιτιστική ομογενοποίηση, υπονομεύοντας την πολιτιστική ομοιογένεια κάθε έθνους, ως προϋπόθεση για τη δημιουργία μιας ενοποιημένης πολιτικής και οικονομικής Ευρώπης, η οποία θα είναι και το πρώτο βήμα στη διαδικασία της παγκόσμιας διακυβέρνησης (το επόμενο θα είναι η ουσιαστική συγχώνευση της ΕΕ και της NAFTA διαμέσου της ΤΤΙΡ) ·
γ) Να καταστρέψει οποιαδήποτε υπολείμματα οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας, στο πλαίσιο μιας ΕΕ χωρίς σύνορα. Αντιδρώντας σ’ αυτή την τάση και στην επακόλουθη άνοδο των νεοεθνικιστικών κινημάτων ανά την Ευρώπη, αρκετές ευρωπαϊκές χώρες αναγκάστηκαν τους τελευταίους μήνες να κλείσουν τα σύνορά τους, πλην εκείνων που έχουν ήδη απολέσει κάθε ίχνος κυριαρχίας, όπως η Ελλάδα, η οποία κυβερνάται, όπως ανέφερα πιο πάνω, από μια εγκληματική «αριστερή» κυβέρνηση απατεώνων.
Ακριβώς με αυτή την έννοια, επομένως, ήταν επαναστατική η απόφαση του βρετανικού λαού για το Brexit, καθώς τορπίλιζε αυτή την προσεκτικά σχεδιασμένη μακροπρόθεσμη διαδικασία της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Αυτό εξηγεί και την τεράστια αντεπανάσταση που τέθηκε σε κίνηση από την Υπερεθνική Ελίτ, αμέσως μόλις ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Ο σκοπός ήταν να «τιμωρηθούν» με κάθε δυνατό τρόπο όσοι Βρετανοί είχαν το θάρρος να αντισταθούν στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, ούτως ώστε κανείς άλλος να μην διανοηθεί καν να τους μιμηθεί.
Ωστόσο, η ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης δεν δημιούργησε μόνον ένα πελώριο οικονομικό ρήγμα στους κόλπους του βρετανικού πληθυσμού (οι πλούσιοι έγιναν κατά 64% πλουσιότεροι απ’ ό,τι ήταν πριν από την ύφεση, ενώ οι φτωχοί έγιναν κατά 57% φτωχότεροι, σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη του Ιδρύματος Κοινωνικής Αγοράς [SMF]),[8] αλλά και ένα εξίσου πελώριο πολιτιστικό ρήγμα, όπως περιέγραψα πιο πάνω. Ο Πολ Μέισον, ένας πολύ γνωστός πρώην τροτσκιστής που σήμερα είναι παρατρεχάμενος της ΕΕ τηλεπαρουσιαστής, μέλος της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» και θαυμαστής του Βαρουφάκη και των λοιπών, έκανε μια ωραία περιγραφή αυτού του πολιτιστικού ρήγματος και της απολιτικής νεολαίας που ψήφισε συντριπτικά κατά του Brexit: «το άλλο μισό (που ψήφισε υπέρ της παραμονής) συμβολίζεται από τον μουσάτο «χίπστερ» –ο οποίος βλέπει να τελούν τώρα υπό αμφισβήτηση τα ταξίδια του στο Βερολίνο για τέχνη, στην Ιμπίθα για χορό  και την υποτιθέμενη πολιτιστική κυριαρχία του κοινωνικού φιλελευθερισμού και του αντιρατσισμού του να αντιμετωπίζει απειλή».[9]

[1] Κύριο άρθρο, “Britain after Brexit: our economy, our union and our place in the world are all at stake”, The Guardian, 25/6/2016.
[2] Owen Jones, “We cannot succumb to inevitable disaster. It’s time to campaign to save our future”, The Guardian, 28/6/2016.
[3] George Monbiot, “Brexit is a disaster, but we can build on the ruins”, The Guardian, 29/6/2016.
[4] George Harris, “We are in the midst of a working-class revolt”, The Guardian, 17/6/2016.
[5] Ό. π.
[6] Sarah Butler, “Employers dependent on foreign workers seek reassurances from Whitehall”, The Observer, 3/7/2016.
[7] Brian Wheeler, “EU should ‘undermine national homogeneity’ says UN migration chief”, BBC News, 21/6/2012.    http://www.bbc.com/news/uk-politics-1851
[8] Nigel Morris, “Britain’s divided decade: the rich are 64% richer than before the recession, while the poor are 57% poorer”, The Independent, 10/3/2015.
[9] Paul Mason, «Ην. Βασίλειο: χαμένο, διαιρεμένο και μόνο», Le Monde Diplomatique, Ιούλιος 2016.

Διαβάστε περισσότερα

Γιατί ο Ερντογάν βάζει τώρα ζήτημα Λωζάνης και νησιών του Αιγαίου

Του Σωτήρη Δημόπουλου

Η ευθεία αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάνης από τον «σουλτάνο της Αγκύρας», η απροκάλυπτη εκδήλωση των νεο-οθωμανικών του εμμονών και ο ωμός τρόπος που τις εξέφρασε έπεσαν ως κεραυνός στα σαλόνια της αθηναϊκής ελίτ. Και είναι απολύτως φυσιολογικό να συμβαίνει τούτο, καθώς οι ψευδαισθήσεις με τις οποίες για χρόνια τρέφουν τον ελληνικό πληθυσμό έχουν μετατραπεί για τα μέλη της ιθύνουσας τάξης μας σε δεύτερη φύση. Ως εκ τούτου, κάθε φορά που το σκηνικό που έχουν στήσει καταρρέει, εκπλήσσονται σφόδρα, αν και πάντα παροδικά.
Σύντομα ανακτούν τη ψυχραιμία τους για να κατασκευάσουν ένα νέο «αφήγημα», και έτσι να συνεχιστεί ο ύπνος του δικαίου. Αυτό συνέβη, στην ουσία, και σε αυτή τη περίπτωση. Λένε λοιπόν, για εσωτερική κατανάλωση και για να πικάρουν τους κεμαλιστές είναι οι βρυχηθμοί του Τούρκου, που απειλεί να καταβροχθίσει από τα Δωδεκάνησα μέχρι την Λήμνο και τη Σαμοθράκη κάθε νησί από το οποίο ακούγονται ήχοι μέχρι τις ακτές της Μικράς Ασίας! Έτσι, εμείς μπορούμε να παραμείνουμε ψύχραιμοι για να συνεχίσουμε τις καθημερινές μας ασχολίες.

Δυστυχώς, όμως, η παρούσα συγκυρία είναι απείρως πιο δραματική για την ελληνική πλευρά. Και γι’ αυτό εκπέμπεται και ένας κεκαλυμμένος πανικός στα υψηλά δώματα της εξουσίας.

Γιατί ο Ερντογάν, ο πάντα παρορμητικός, φανατικός και κατακτητικός, δεν συνηθίζει να αστειεύεται. Αποφάσισε ψύχραιμα και μεθοδικά να αναβαθμίσει τον τουρκικό αναθεωρητισμό, βασιζόμενος σε υπαρκτά, θετικά για τον ίδιον, δεδομένα ώστε να επιτύχει συγκεκριμένους και πολλαπλούς στόχους.

Ποια είναι τα δεδομένα και ποιοι οι στόχοι του;

● Η αίσθηση της απόλυτης παντοδυναμίας που απολαμβάνει στο εσωτερικό της χώρας, και η οποία ψυχολογικά τον εξωθεί στη ανοιχτή διατύπωση των βαθύτερων επιδιώξεών του, που άλλωστε δεν είναι μόνον δικές του. Ο σχεδιασμός του κινείται σταθερά επί του άξονος της αποκατάστασης, με κάθε μέσο, της οθωμανικής τάξης. Το όραμά του συνεπαίρνει όχι μόνον τις ισλαμιστικές μάζες της Ανατολίας, που τον λατρεύουν ως τον μεγάλο πατέρα, αλλά και το ισχυρό εθνικιστικό κίνημα, που συντάσσεται δι’ αυτού του τρόπου στο πολιτικό του άρμα. Η σωβινιστική εξωτερική πολιτική δίνει συνάμα και εντός του στρατού, που το κύρος του επλήγη από το φιάσκο του στρατιωτικού πραξικοπήματος, αφορμή ταύτισής του με την εκτελεστική εξουσία.

● Η μεταπραξικοπηματική πραγματικότητα επιτρέπει στην Άγκυρα να κινείται με πρωτοφανή ευχέρεια στο διεθνές πεδίο. Η Τουρκία χρησιμοποιεί εντέχνως προς όφελός της την αντιπαράθεση Αμερικής-Ρωσίας αλλά και την αντίθεση Αμερικής-Γερμανίας, που δεν πρέπει καθόλου να την υποτιμούμε, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τον ελληνοτουρκικό χώρο. Κατόρθωσε ο Ερντογάν να βρεθεί σε μια θέση, σχεδόν στο απυρόβλητο, που όλα να του επιτρέπονται ώστε να μην χολωθεί και συνταυτιστεί με τον αντίπαλο. Ωστόσο, ο ίδιος γνωρίζει ότι αυτή η ιδανική για τη Τουρκία κατάσταση έχει ημερομηνία λήξεως. Αργά ή γρήγορα το τοπίο θα ξεκαθαρίσει και θα πρέπει να διαλέξει με ποιόν θα πάει και ποιόν θα αφήσει – αν και είναι προδιαγεγραμμένο ότι θα πέσει και πάλι στην αγκαλιά των Αμερικανών. Οπότε, βιάζεται να βάλει όλα τα θέματα πάνω στο τραπέζι, αφού προς ώρας κανείς δεν θα του τραβήξει το αυτί, αλλά αντιθέτως θα βρει ευήκοα ώτα…

●  Ιδιαίτερα εύστοχα ο νεοσουλτάνος χειρίζεται τη σχέση του με τη Μόσχα. Οι «αταξίες» της Άγκυρας προς το ΝΑΤΟ, οι υποσχέσεις της για τη δημιουργία του «Turkish Stream», και η όποια συμφωνία υφίσταται για τη Συρία, είναι θεμιτά πλεονεκτήματα για τη Ρωσία, έστω και πρόσκαιρα, ώστε να προωθήσει τους στόχους της σε τρία μέτωπα –το συριακό, το ουκρανικό, αλλά και της Υπερκαυκασίας. Και μόνον το γεγονός ότι ο Πούτιν επέτρεψε, κατ’ ουσίαν, την εισβολή και κατοχή της σημαντικής αυτής λωρίδας της βόρειας Συρίας από το τουρκικό στρατό, καταδεικνύει τη σημασία που δίνει στη σχέση αυτή. Οι Τούρκοι γνωρίζουν ότι και στις δύο περιπτώσεις που κατανίκησαν τους Έλληνες στον 20ό αιώνα, στην Μικρά Ασία το 1922 και στην Κύπρο το 1974, οι Ρώσοι ήταν ή σύμμαχοί τους –σύμφωνο Λένιν-Κεμάλ- ή έμειναν αμέτοχοι –λόγω του φόβου η Κύπρος να γίνει νατοϊκό έδαφος. Ασφαλώς, σήμερα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά, γιατί ακόμη, ευτυχώς, οι σχέσεις της Ελλάδας και της Κύπρου με τη Ρωσία παραμένουν στενές και φιλικές. Ο Ερντογάν, όμως, αντιλαμβάνεται ότι έστω και αυτή τη σχετική ρωσική ανοχή τουλάχιστον στις ρητορικές του υπερβάσεις, την ώρα που διεξάγεται η καθοριστική μάχη του Χαλεπιού, δεν είναι βέβαιος ότι θα την ξαναβρεί στο μέλλον.

● Από την πλευρά των ΗΠΑ, η αγωνία να επαναφέρουν τον αγριεμένο πρόεδρο στα νερά τους δημιουργεί μια αξιοκαταφρόνητη εικόνα για την Ουάσιγκτον. Εμφανίζονται οι Αμερικανοί να του προσφέρουν «γη και ύδωρ» σε κάθε επίπεδο, λόγω της γεωπολιτικής αξίας της Τουρκίας, και ιδιαίτερα σε μια στιγμή που προωθείται ένα νέο σύστημα ασφαλείας και ενεργειακών δικτύων που μπορούν να εξασφαλίσουν στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ την αύξηση της επιρροής τους στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και, εν μέρει, στην Ευρώπη. Το πρόβλημα είναι, ωστόσο, ότι οι χουβαρντάδικες παραχωρήσεις των Αμερικανών γίνονται σε βάρος των αδυνάμων αντιπάλων της Τουρκίας δηλαδή: Κούρδων, Κυπρίων και Ελλαδιτών, που συμπτωματικά είναι όλοι σύμμαχοι των ΗΠΑ. Επιπλέον, οι Τούρκοι λαμβάνουν υπ’ όψιν τους ότι το πολιτικό κατεστημένο στην Αμερική βρίσκεται προσηλωμένο στις επικείμενες προεδρικές εκλογές και οι αποφάσεις ενός απερχόμενου προέδρου είναι πάντοτε πολύ συγκρατημένες.

● Η Γερμανία, έχει επίσης τα δικά της συμφέροντα στην περιοχή, ενώ οι ελληνοτουρκικές σχέσεις επηρεάζονται άμεσα από το μεταναστευτικό, για το οποίο έχει τον πρώτο λόγο. Το Βερολίνο δεν είναι καθόλου διατεθειμένο να πιέσει τον Ερντογάν για το ζήτημα της Ελλάδας. Αντιθέτως, ευνοεί τις οθωμανικές επιδιώξεις στο δικό του παζάρι με την Άγκυρα. Και για όποιον αμφιβάλει ας ανατρέξει στην είδηση ότι τίθεται ζήτημα από τη Γερμανία για τους μετανάστες που βρίσκονται στα νησιά, ότι αυτοί δεν περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα μετεγκατάστασης. Δίνει δηλαδή το σήμα ότι άλλο τα νησιά του Αιγαίου και άλλο η ηπειρωτική Ελλάδα. Και ας έχουμε επίσης στο νου μας ότι ο τουρκικός εκβιασμός έρχεται σε μια βολική για τη Γερμανία στιγμή που ΗΠΑ και ΔΝΤ πιέζουν το Βερολίνο, για τους δικούς τους λόγους, να ανοίξει η συζήτηση για το ελληνικό χρέος.

● Η όξυνση στο Αιγαίο αφορά, αναμφίβολα, και στο σχεδιασμό της Άγκυρας στο συριακό Κουρδιστάν. Κάθε απόπειρα να δημιουργηθεί μια κουρδική οντότητα στη Ροτζάβα, ή η πρόθεση των Κούρδων να παραμείνουν δυτικά του Ευφράτη, δημιουργεί ιδιαίτερο εκνευρισμό στους Τούρκους. Οπότε ας μην υπάρχει αμφιβολία ότι το παζάρι έναντι του ελληνισμού, συνδέεται με το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των Κούρδων και τις εξελίξεις στη Συρία.

●  Η επιθετική ρητορεία για το Αιγαίο σχετίζεται και με το Κυπριακό. Σήμερα, όλοι παρακαλούν τον Ερντογάν να βάλει λίγο νερό στο κρασί του, ώστε να καταφέρουν να παρουσιάσουν ένα κάπως ευπρεπές σχέδιο επίλυσης, έστω κι αν αυτό θα είναι τρισχειρότερο από το «Ανάν». Ο σουλτάνος, όμως, που δεν μπορεί να ακούει φωνές από περιοχές που ανήκαν στην οθωμανική αυτοκρατορία και αυτές οι περιοχές να μην του ανήκουν, πώς θα κάνει την παραμικρή παραχώρηση, έστω και για τα μάτια του κόσμου; Τα θέλει, λοιπόν, όλα: και μεγαλύτερο μερίδιο στην εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων, που θα περνούν εννοείται από την Τουρκία, και ουσιαστικό έλεγχο όλης της Κύπρου, και πρόεδρο Τουρκοκύπριο, και στρατό πάνω στο νησί. Επομένως η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο, ανεβάζει και το μερίδιό του στην Κύπρο. Προς συμμόρφωση, βεβαίως, και όσων αλόγιστα μπήκαν σε μια διαπραγμάτευση, με μόνο εφόδιο τις διαβεβαιώσεις ισχυρών διεθνών παραγόντων. Γιατί λησμόνησαν, επηρμένοι από τις κολακείες των ισχυρών, ότι στη μόνη ισχύ που μπορείς να βασίζεσαι είναι η δική σου…

●  Άλλη μια ευνοϊκή συγκυρία για τον Ερντογάν, που σχετίζεται με τη διαδικασία της επίλυσης του Κυπριακού, είναι και η φαεινή ιδέα εκ μέρους του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών να αντικατασταθεί το σύστημα εγγυήσεων του 1960, με ένα σύμφωνο φιλίας και συμμαχίας Ελλάδος-Κύπρου-Τουρκίας. Τι σημαίνει αυτό με απλά λόγια; Ότι μέσω αυτού του συμφώνου μπορούμε να πάμε σε μια συνολικότερη διευθέτηση των ελληνοτουρκικών διαφορών, ουσιαστικά δηλαδή να συζητήσουμε τις τουρκικές διεκδικήσεις. Άρα ο Ερντογάν, μιας και του προσφέρουμε αυτήν την ευκαιρία, και μάλιστα τον παρακαλούμε μαζί με τον κ. Έιντε, την κα Νούλαντ κ.λπ., ξεκινάει το πάρε-δώσε ή μάλλον το πάρε-πάρε, ανεβάζοντας τον πήχη των απαιτήσεών του.

● Η συζήτηση για τα νησιά του Αιγαίου έρχεται τη στιγμή που επί ενάμιση έτος το Αιγαίο έχει καταστεί θάλασσα μειωμένης κυριαρχίας. Οι μεταναστευτικές ροές και κυρίως η ομολογημένη αδυναμία του ελληνικού κράτους να τις ελέγξουν ή να τις διαχειριστούν έχουν δημιουργήσει στην παγκόσμια κοινότητα την αίσθηση ότι εδώ δεν υπάρχει τίποτε, δεν υπάρχουν σύνορα, όπως είχε πει και ο κ. Τσίπρας, δεν υπάρχει οργανωμένη πολιτεία, παρά μόνο ένα κενό. Που γεμίζει από τη δράση δεκάδων ΜΚΟ, μυστικών υπηρεσιών, πλοίων του ΝΑΤΟ κ.λπ.. Το έδαφος, λοιπόν, είναι καλά οργωμένο για τις τουρκικές διεκδικήσεις.

● Απέναντι από την αναθεωρητική Τουρκία, των 75 εκατομμυρίων, βρίσκεται μια χώρα διαλυμένη δημογραφικά, οικονομικά, κοινωνικά, ηθικά, πολιτικά. Απέναντι στον ιμπεριαλιστή Ερντογάν, βρίσκεται μια ελληνική κυβέρνηση αδύναμη, ανίκανη και ιδεοληπτική, που διέπεται από ψευδοειρηνόφιλες διεθνιστικές αρχές, ικανές μόνον για να παίξει κάποιος τον ρόλο του «χρήσιμου ηλίθιου». Πού θα βρεθεί, λοιπόν, καλύτερη συγκυρία για να εγερθούν οι τουρκικές απαιτήσεις στην ολότητά τους. Πολλώ δε μάλλον, που το κυβερνητικό σχήμα στην Ελλάδα έχει χάσει δια παντός την αρχική αίγλη του στο διεθνές στερέωμα ως εξωτικό εναλλακτικό φρούτο, και αντιμετωπίζεται με απαξίωση, ενώ και στο εσωτερικό πνέει τα λοίσθια.

Για όλους αυτούς τους λόγους, λοιπόν, ο Ερντογάν έβγαλε από το συρτάρι τη Λωζάνη και το Αιγαίο. Και για να μην μείνει στα λόγια δέσμευσε και το μισό Αιγαίο με δύο ΝΟΤΑΜ για να ασκηθεί ο τουρκικός στρατός και να προχωρήσει στην πράξη ο εκβιασμός του. Η κατάσταση τους επόμενους μήνες, που διακυβεύονται πολλά –αμερικανικές εκλογές, πόλεμος στη Συρία, κυπριακό, συμφωνία για το μεταναστευτικό- θα είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Άραγε απέναντι σε όλα αυτά, εμείς θα συνεχίσουμε να παίζουμε τις στρουθοκαμήλους;

[Πηγή: Σωτήρης Δημόπουλος, 30/09/2016]

Διαβάστε περισσότερα