Ποιός κινδυνεύει να καταρρεύσει από το Brexit, η Βρετανία, ή η ΕΕ;

Δημήτρης Καζάκης 

Καθώς η ψήφος υπέρ της εξόδου από την ΕΕ στη Βρετανία αποκτά δυναμική επικράτησης, οι διεθνείς αγορές αρχίζουν και παραπαίουν. Τα διεθνή αρπακτικά εκδίδουν ανακοινώσεις επικείμενης «καταστροφής» σε περίπτωση εξόδου. Μια ψήφος ναι την επόμενη εβδομάδα στο λεγόμενο Brexit θα ήταν μια «οικονομική καταστροφή για το Ηνωμένο Βασίλειο και πολιτική καταστροφή για την ΕΕ,» δήλωσε ο πρόεδρος της Deutsche Bank AG, Paul Achleitner σε δείπνο το βράδυ της Τετάρτης στη Νέα Υόρκη από το Αμερικανικό Συμβούλιο για τη Γερμανία.

Άλλοι ηγέτες γνωστών τραπεζικών γιγάντων που έπαιξαν και παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην παγκόσμια ύφεση, ο πρόεδρος της JPMorgan Chase & Co., Jamie Dimon και της HSBC Holdings Plc, Stuart Gulliver, έχουν εκδώσει, επίσης, προειδοποιήσεις εναντίον μιας πιθανής εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ μετά το δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου. Τα στελέχη τους έχουν προβλέψει αναταράξεις της αγοράς, μακροχρόνια αβεβαιότητα για το Ηνωμένο Βασίλειο και περικοπές στις θέσεις εργασίας του χρηματοπιστωτικού κλάδου του Λονδίνου, αν οι χρηματιστικές επιχειρήσεις μεταφέρουν δράσεις τους στην Ήπειρο.

Βέβαια, η κοινή λογική λέει ότι από την στιγμή που ανησυχούν τόσο πολύ οι δήμιοι της οικονομίας και της κοινωνίας, οι Αλ Καπόνε της παγκόσμιας τραπεζικής και χρηματιστικής αγοράς, αυτό είναι καλό μαντάτο για τους εργαζόμενους και την πραγματική οικονομία. Ο λόγος είναι απλός. Αν η Βρετανία φύγει από την ΕΕ θα είναι υποχρεωμένη να στηριχθεί περισσότερο σε εθνικές ρυθμίσεις και εθνικές πολιτικές με έμφαση πρωτίστως στην πραγματική οικονομία.

Αυτό σημαίνει ότι κινδυνεύει η λογική της «ποσοτικής χαλάρωσης», των bail-out και bail-in που το τραπεζικό και χρηματιστικό καρτέλ έχει επιβάλλει διαμέσου της ΕΕ για να διασωθεί το ίδιο σε βάρος της οικονομίας και της κοινωνίας. Η Τράπεζα της Αγγλίας, παρά το γεγονός ότι δεν έχει υιοθετήσει το ευρώ, διατηρεί ένα πρόγραμμα αγοράς ομολόγων από τις μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες αξίας £375 δις, ή $532 δις, ή €473 δις.

Μόνο και μόνο για να μπορούν οι μεγάλες τράπεζες και τα επενδυτικά κεφάλαια να κερδοσκοπούν στις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες αγορές. Μεταφέροντας διαμέσου των κεντρικών τραπεζών το ρίσκο και τις ζημιές τους στην πραγματική οικονομία και τον φορολογούμενο.

Σε περίπτωση εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ, ποιός διασφαλίζει τους Αλ Καπόνε της Deutsche Bank AG, της JPMorgan Chase, της HSBC και των υπολοίπων ότι θα συνεχίσει να ρέει τσάμπα και άφθονο το χρήμα από τις κεντρικές τράπεζες; Ποιός τους εξασφαλίζει ότι δεν θα γίνουν πολύ πιο αυστηροί οι θεσμικοί κανόνες των εθνικών αρχών ενάντια στη χειραγώγηση των αγορών, για την οποία ήδη έχουν συλληφθεί και καταδικαστεί οι συγκεκριμένοι τραπεζικοί κολοσσοί;

Είναι πολλά τα τσάμπα λεφτά για να τα ρισκάρουν οι Αλ Καπόνε της χρηματαγοράς. Ενώ η υπερεθνική ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, η οποία δεν λογοδοτεί σε κανέναν, συνιστά το πιο αποτελεσματικό μέσο πίεσης και προάσπισης των συμφερόντων των εν λόγω αρπακτικών έναντι των εθνικών αρχών και των λαών σ’ όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γι’ αυτό φωνάζουν και ωρύονται. Γι’ αυτό μιλάνε για «καταστροφή».

Από κοντά και οι αγέλες των ευρωλιγούρηδων όλων των κομμάτων και αποχρώσεων. Κάθε λογής τυχοδιώκτης και κοινός απατεώνας μιλά για κατάρρευση της λίρας και της οικονομίας της Βρετανίας. Οι τερατώδεις προβλέψεις – παντελώς ανυπόστατες – για τις συνέπειες μιας πιθανής εξόδου έχουν σαν στόχο να τρομοκρατήσουν τον κακομοίρη που βλέπει τη χώρα του, τη δουλειά του και την ίδια τη ζωή του να σπαράσσεται κυριολεκτικά από τα αρπακτικά των αγορών υπό την κατοχική προστασία της ΕΕ.

Η αλήθεια είναι άλλη. Μεγαλύτερη ταραχή στο ενδεχόμενο εξόδου δεν έχει υποστεί τόσο η Βρετανία και η λίρα, όσο οι παγκόσμιες αγορές τίτλων. Σύμφωνα με ανάλυση του Bloomberg (15/6) σχεδόν ποτέ ξανά δεν υπήρξαν τόσο πολλοί παγκόσμιοι τίτλοι σε παρακμή. «Εν μέσω των αποδεικτικών στοιχείων ότι το στρατόπεδο «Αφήνω» κερδίζει την υποστήριξη, οι παγκόσμιες μετοχές έχουν έρθει κάτω από οξεία πίεση, με το δείκτη MSCI All World Index δίνει πίσω περισσότερο από 4% κατά τους τέσσερις συνεδρίες της Τρίτης. Αυτό που τρομάζει σχετικά με τη συγκεκριμένη υποχώρηση είναι πως ο αριθμός των μετοχών που αυξάνονται ήταν, κατά το χθεσινό κλείσιμο, επισκιάστηκε απολύτως από τον αριθμό σε παρακμή, παρατηρούν αναλυτές της Bespoke Investment Group.»

Την ίδια ώρα, παρά την κερδοσκοπική πίεση, η λίρα αντέχει στις αγορές Forex. H ισοτιμία της με το ευρώ βρίσκεται 1:1,26 και με το δολάριο 1:1,42. Οι περισσότεροι επενδυτές πιστεύουν πώς μια πιθανή έξοδος της Βρετανίας από την ΕΕ, θα επιτρέψει στην Τράπεζα της Αγγλίας να αυξήσει το τρέχων τραπεζικό επιτόκιο, το οποίο σήμερα διατηρεί στο 0,5%. Κι αυτό φυσικά θα φέρει ροή κεφαλαίων στο Λονδίνο. Κυρίως από την ΕΕ, μιας και η EKT αναγκάζεται να διατηρεί το τραπεζικό της επιτόκιο στο 0,0%.

Με τη Βρετανία εκτός ΕΕ τόσο η χρηματαγορά της, όσο και η οικονομία της θα έχει κάθε ευκαιρία να λειτουργήσει ως καταφύγιο κεφαλαίων σε μια παγκόσμια οικονομία που βρίσκεται σε αναταραχή και συνεχιζόμενη ύφεση. Επομένως, η Βρετανία θα δει να σταθεροποιείται η οικονομία και το νόμισμά της έναντι της ΕΕ, που θα δει να ενισχύεται η υποχώρηση της οικονομίας και του ευρώ. Η φυγή κεφαλαίων από το αποθεματικό ευρώ θα είναι τέτοια, που είναι αμφίβολο αν η ΕΚΤ θα μπορεί να το σταθεροποιήσει έναντι του δολαρίου στο σημερινό επίπεδο. Ακόμη και με τη συνδρομή της αμερικανικής Fed.

Κι ενώ οι ανυπόστατες κασσανδρικές προφητείες περί μακρόχρονης αβεβαιότητας για τη Βρετανική οικονομία σε περίπτωση εξόδου από την ΕΕ δίνουν και παίρνουν προκειμένου να τρομοκρατηθεί ο μέσος Βρετανός ψηφοφόρος, αλλά και οι υπόλοιποι λαοί της Ένωσης που αρχίζουν να σκέφτονται την έξοδο, τα στοιχεία λένε μια άλλη ιστορία. Το ποσοστό ανεργίας μειώθηκε στο 5% κατά τους τρεις μήνες μέχρι τον Απρίλιο, στα χαμηλότερα επίπεδα από το 2005, δήλωσε την Τετάρτη η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία στο Λονδίνο. Ο αριθμός των ανθρώπων στην εργασία αυξήθηκε κατά 55.000 στα επίπεδα ρεκόρ των 31,6 εκατ.

Ο λόγος είναι απλός. Οι πιέσεις στις αμοιβές χαλάρωσαν με το βασικό μισθό να αυξάνεται. επίσης το υψηλότερο. Ο βασικός μισθός αυξήθηκε κατά 2,3% από 2,2% το πρώτο τρίμηνο. Μόνο τον Απρίλιο, το ποσοστό αυξήθηκε στο 2,5% από 1,9% το Μάρτιο, αντανακλώντας εν μέρει την εισαγωγή ενός υψηλότερου κατώτατου μισθού.

Όταν ο Κάμερον εισήγαγε National Living Wage την 1η Απριλίου 2016, το οποίο απαιτούσε από τους εργοδότες να καταβάλλουν στους εργαζομένους άνω των 25 ετών τουλάχιστον £7,20 ανά ώρα, οι περισσότεροι προέβλεπαν καταστροφή με την ανεργία να αυξάνει. Στην πράξη αποδεικνύεται ότι ο μισθός και η άνοδός του δεν συνδέεται με την αύξηση της ανεργίας, όπως ισχυρίζεται η οικονομική θεολογία της αγοράς, αλλά με την αύξηση της απασχόλησης και μάλιστα στην πραγματική οικονομία.

Φανταστείτε τι μπορεί να κάνει μια οικονομία που διαθέτει το δικό της νόμισμα και τη δυνατότητα να ασκεί εθνικές πολιτικές υπέρ των αμοιβών και της παραγωγικότητας των εργαζομένων. Πώς είναι δυνατόν να μιλά κανείς για μακρόχρονη αβεβαιότητα μιας τέτοιας οικονομίας; Ιδίως όταν μιλάμε για μια οικονομία με το εκτόπισμα της βρετανικής. Μόνο οι κατ’ επάγγελμα απατεώνες της πολιτικής, της δημοσιογραφίας και των χρηματαγορών.

Διαβάστε περισσότερα

Ενσωμάτωση της ήττας;, του Κώστα Παπαγιάννη

Όσο περνά ο καιρός, όλο και περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ αρχίζει να «υιοθετεί» το Μνημόνιο, υποστηρίζοντας πολιτικά τις κατευθύνσεις του. Κατά συνέπεια, όλο και λιγότερες είναι οι αναφορές στο «πραξικόπημα» του Ιούλη του 2015. Η υπόσχεση του απεγκλωβισμού από το Μνημόνιο δείχνει να έχει ξεχαστεί, κι αν σήμερα δεν έχουμε επανάληψη του success story της κυβέρνησης Σαμαρά, σίγουρα έχουμε μια επαναφορά των θέσεων της ΔΗΜΑΡ περί σταδιακής απαγκίστρωσης: «να το εφαρμόσουμε να τελειώνουμε».

Από τη μεριά του ΣΥΡΙΖΑ που εξακολουθεί να μιλά στο όνομα της «σοσιαλιστικής προοπτικής» διατυπώνεται συχνά-πυκνά η αιχμή προς όσες κι όσους αποχωρήσαμε από το κόμμα το καλοκαίρι του 2015, μετά την υπογραφή του Μνημονίου, ότι «έχουμε ενσωματώσει την ήττα της Αριστεράς»[1]. Το επιχείρημα αυτό σε γενικές γραμμές λέει τα εξής:

Οι αποχωρήσαντες έχουν συμφιλιωθεί με την ιστορική ήττα της Αριστεράς και δεν μπορούν να διανοηθούν μια Αριστερά που νικάει και μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα. Στην πρώτη τέτοια πρόκληση εγκαταλείπουν την μάχη μη αποδεχόμενοι τους όποιους αναγκαίους συμβιβασμούς. Ουσιαστικά, οι αποχωρήσαντες έχουν αποδεχτεί την πολιτική απομόνωση της Αριστεράς για να διατηρήσουν την «αθωότητά» της και να μη λερωθούν τα χέρια της στο πεδίο της άσκησης της εξουσίας.

Όσοι χρησιμοποιούν το επιχείρημα αυτό ασκούν κριτική σε μια «ηθικιστική», υποτίθεται, αντίληψη για την πολιτική, όμως κι η δική τους η αντίληψη δεν έχει λιγότερη «ηθική» μέσα της. Ο στόχος «η Αριστερά στην κυβέρνηση» μπαίνει πάνω από το πολιτικό συμφέρον των λαϊκών τάξεων που συνεχίζουν να υφίστανται την επίθεση του Μνημονίου. Μάλιστα, ο ίδιος ο στόχος είναι κατά βάση «ηθικός», αφού με την κατάκτηση της εξουσίας από την Αριστερά διορθώνεται μια ιστορική αδικία, η περιθωριοποίηση της Αριστεράς μετά τον Εμφύλιο.

Αποτίμηση, ένα στοιχείο που λείπει από τη συζήτηση

Αυτό που λείπει από τη συγκεκριμένη συζήτηση είναι η αποτίμηση των όσων έχει καταφέρει η Αριστερά που, όπως υποστηρίζει, δεν έχει ενσωματώσει την ήττα. Σχεδόν ένα χρόνο μετά την υπογραφή του μνημονίου, τι έχει να επιδείξει ο ΣΥΡΙΖΑ ως επιτεύγματα της «κυβέρνησης της Αριστεράς» και της πολιτικής της «ταξικής μεροληψίας»; Γιατί διορθώσεις πολιτικών που έχουν εφαρμόσει κι άλλες μνημονιακές κυβερνήσεις (100 δόσεις, πρόσβαση των ανασφάλιστων στα νοσοκομεία) δεν συνιστούν επιτεύγματα.

Όταν λέμε για επιτεύγματα μιλάμε για την πραγματική βελτίωση του επιπέδου ζωής των λαϊκών τάξεων, καθώς και για την υπονόμευση της στρατηγικής του Κεφαλαίου προς όφελος της στρατηγικής του κόσμου της Εργασίας. Ή για προοδευτικά μέτρα που καμία άλλη κυβέρνηση δεν θα έπαιρνε και γι’ αυτά χρειαζόταν η κυβέρνηση της Αριστεράς.

Στην πραγματικότητα, η στρατηγική του Κεφαλαίου συνεχίζεται απρόσκοπτα με συνεχείς ιδιωτικοποιήσεις και παροχές κάθε είδους, τη στιγμή που οι φόροι που αυξάνονται για να καλυφθούν οι «στόχοι» του προγράμματος αφορούν κατά βάση τους φτωχούς, μειώνοντας κι άλλο τα εισοδήματά τους. Οι αλλαγές στο ασφαλιστικό κι οι επερχόμενες αλλαγές στα εργασιακά επίσης στρέφονται σαφώς εναντίον των φτωχών.

Στην λογική της συνέχειας του κράτους το «παράλληλο πρόγραμμα»

Την ίδια ώρα, αν επικεντρωθούμε στα λεγόμενα ζητήματα του «παράλληλου προγράμματος», δηλαδή όσων δεν έχουν άμεση σχέση με τον έλεγχο των δανειστών, θα δούμε μια εικόνα μάλλον απογοητευτική. Παρά το γεγονός ότι θα μπορούσε να αποτελέσει πεδίο δόξης λαμπρό για σοβαρές αλλαγές, αφού δεν συνδέεται με αξιολογήσεις και προαπαιτούμενα, ό,τι έχει να επιδείξει η κυβέρνηση εκεί είναι μια ανησυχητική τάση συντηρητικοποίησης. Η ίδια δείχνει να έχει υποταχθεί στην λογική της συνέχειας του κράτους.

Ιδιαίτερα στις προτάσεις για τις αλλαγές στο πολιτικό σύστημα η τάση προς αυταρχικοποίηση είναι περισσότερο από εμφανής. Όσες από αυτές έχουν ήδη διαρρεύσει, τόσο από τον διάλογο για την Παιδεία, όσο κι από την όλη συζήτηση για τον εκλογικό νόμο και τη συνταγματική αναθεώρηση, δείχνουν ότι οι επικείμενες πρωτοβουλίες επαναλαμβάνουν ή προωθούν βασικές ιδέες που η κυβέρνηση του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ δεν μπόρεσε ή δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει, με την αλλαγή βεβαίως της «εξ αριστερών» υπεράσπισης. Κι όλα αυτά, συνδυασμένα με πολιτικαντισμούς και παλαιοκομματικές λογικές που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε υποσχεθεί ότι δεν θα επαναλάβει.

Αριστερά ή Αντι-Δεξιά;

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αντιλαμβανόμενα ότι τελικά το καλάθι των προσδοκιών από τη μεριά της Αριστεράς δεν έχει σχεδόν τίποτα μέσα, επικαλούνται μια υπόθεση: Τα πράγματα θα ήταν χειρότερα αν κυβερνούσε η Δεξιά.  Αν όμως η αξία της Αριστεράς είναι απλώς να αποτρέψει τη Δεξιά από το να προκαλέσει την κοινωνική καταστροφή που σχεδιάζει, μήπως αυτό δεν είναι μια «ενσωμάτωση της ήττας»; Ένας περιορισμός της Αριστεράς σε ρόλο Αντι-Δεξιάς; Αυτό άραγε δεν είναι μια επιστροφή στο παρελθόν, όταν η Αριστερά ήταν ηττημένη και φοβική κι η Δεξιά νικήτρια και με αυτοπεποίθηση;

Το σκίτσο είναι του Τάσου Αναστασίου και δημοσιεύτηκε στην Αυγή

__________

[1] Ενδεικτικά παραθέτουμε τα κείμενα των Γ. Κυρίτση (http://www.avgi.gr/article/6558394/eimaste-kai-fainomaste) και Γ. Διάκου (http://3pointmagazine.gr/liga-logia-gia-ti-zoi-konstantopoulou-giorgou-diakou/), καθώς και τη συνέντευξη του Μ. Σπουρδαλάκη στην «Εποχή» (http://epohi.gr/mixalhs-spourdalakis-xreiazetai-megalyterh-fantasia-eurhmatikothta-kai-apofasisthkothta), όπου γίνονται τέτοιες αναφορές.

Διαβάστε περισσότερα

«Έχετε απομονωθεί από τη λαϊκή μάζα και έχετε χάσει τον παλμό της…»

Γράμμα του Άρη στα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ, το Μάρτη του 1945, για το μέλλον του αγώνα

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

16 Ιούνη 1945: Σαν σήμερα, πριν από 71 χρόνια, περνά από στόμα σε στόμα σε όλη την Ελλάδα η είδηση: Ο χιλιοτραγουδισμένος πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, ο Άρης Βελουχιώτης, είναι νεκρός.
Το προηγούμενο βράδυ, έξω από τη Μεσούντα , κυκλωμένος από τους διώκτες του, ο Άρης θα ανοίξει την πόρτα της αιωνιότητας. Θα περάσει στην αθανασία, θα εγκατασταθεί αμετάκλητα στο θησαυροφυλάκιο της συλλογικής μνήμης και της λαϊκής συνείδησης, δίνοντας ο ίδιος το τέλος με το ατομικό του περίστροφο. Μαζί του στο θάνατο τον συντρόφεψε ο πιστός του αντάρτης, ο Τζαβέλας.

Η Βάρκιζα και οι διαφωνίες του Άρη

Μετά την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας και τις αντιρρήσεις του Άρη, οι σχέσεις του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ με την ηγεσία του ΚΚΕ διαταράχθηκαν. Βεβαίως, διαφορές και διχογνωμίες υπήρχαν και κατά τη διάρκεια των προηγούμενων χρόνων, αλλά αυτές εκδηλώνονταν στο πλαίσιο των κομματικών οργάνων και διαδικασιών. Μετά τη Βάρκιζα και την απόφαση του Άρη να μην παραδώσει τα όπλα και να συνεχίσει την ένοπλη δράση στις νέες συνθήκες, οι διαφορές με το Κόμμα πήραν ανοιχτό και δημόσιο χαρακτήρα. Ωστόσο δεν έλειψαν οι προσπάθειες και από τις δύο πλευρές για συνεννόηση. Μια απ΄ αυτές αποτυπώνεται και στο σπαρακτικό γράμμα του Άρη προς τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, που γράφτηκε στις 24 Μαρτίου 1945, «εν πορεία», όπως σημειώνει ο ίδιος. Η πηγή από την οποία δημοσιεύεται η θρυλική αυτή επιστολή είναι το βιβλίο του Γρηγόρη Φαράκου: «Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο αρχείο – Άγνωστα Κείμενα», Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, σελ.400-404.

Η επιστολή

Προς όλα τα μέλη της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε.
Αγαπητοί σύντροφοι,
Με το σημείωμά μου τούτο θα προσπαθήσω να τραβήξω την προσοχή σας στα πιο κάτω.
1. Όπως πιστεύω, θα έχετε πειστεί και εσείς τώρα πως οι Έλληνες αντιδραστικοί και οι Άγγλοι κατακτητές δεν έχουν καμιά πρόθεση να εφαρμόσουν έστω κι αυτή την ετεροβαρή, επιζήμια στα συμφέροντα του λαού μας και μη δίδουσα καμιά εγγύηση –ομολογία δική σας – για το σεβασμό των ελευθεριών του λαού μας, συμφωνία της Βάρκιζας. Οι παραβάσεις είναι καθημερινές και σοβαρές. Τις ξέρετε εσείς καλύτερα και δεν συντρέχει κανένας λόγος να τις απαριθμήσω.
2. Αν δεν σας ήταν εύκολο να γνωρίζετε προοπτικά τις προθέσεις της ελληνικής αντίδρασης και των Άγγλων εχθρών της Ελλάδας, τώρα, θέλω να πιστεύω πως πρέπει να μπορείτε να τις βλέπετε. Πρόθεσή τους είναι: όχι να συμβάλουν σε προσπάθεια για ομαλή εξέλιξη της πολιτικής ζωής του τόπου, ή έστω να ανεχθούν απλώς τη δική σας προσπάθεια προς την τέτοια κατεύθυνση, αντίθετα, να οργανώσουν και να διεξαγάγουν με πλεονεκτικές γι’ αυτούς συνθήκες τον εμφύλιο πόλεμο μ’ όλα τα μέσα.
3. Η διάσκεψη και συμφωνία της Γιάλτας δεν πρέπει να έχετε καμιά αυταπάτη πως είναι δυνατό να επιδράσει σε τόσο μεγάλο βαθμό, ώστε να στρέψει το τιμόνι της χώρας που αφήσατε να κρατούν γερά στα χέρια τους οι Άγγλοι. Η Σοβιετική Ένωση, όπως πρέπει να σας είναι γνωστό, δεν μπορεί να κάνει «ελληνική» πολιτική ώστε να επέμβει ενεργά στο ελληνικό δράμα. Γιατί δεν κάνει ούτε Σέρβικη, ούτε Βουλγάρικη, ούτε Ρώσικη ακόμα πολιτική. Κάνει πολιτική παγκόσμιας επανάστασης, και δεν είναι διατεθειμένη ούτε κατ’ ελάχιστο να την διακινδυνεύσει για το μικρό αυτό ποσοστό της ανθρωπότητας που λέγονται Έλληνες, που οι ίδιοι –δια των ηγετών τους- οδηγήθηκαν στη νέα σκλαβιά και που στο κάτω κάτω, αργά ή γρήγορα, μετά την πλήρη νίκη της πολιτικής της παγκόσμιας επανάστασης της Σ.Ε. δεν μπορεί παρά να είναι στο πλευρό του σοσιαλισμού.
4. Η Σ.Ε. θα μπορούσε να επέμβει «ενεργότερα», όπως, δεν αποκλείεται, κι αυτή η Αμερική, αν εμείς –εσείς δηλαδή- ήσασταν ικανοί να δημιουργήσετε στην Ελλάδα διαφορετική κατάσταση, ανάλογη περίπου με την της Γιουγκοσλαβίας και ίσως και καλύτερη, με μια ορθή και συνεπή πολιτική και όχι γεμάτη «αριστερά» και δεξιά οπορτουνιστικά λάθη στα βασικότερα προβλήματα της χώρας. Οι δυνατότητες υπήρχαν όλες για μια τέτοια πολιτική και για δημιουργία μιας τέτοιας διαφορετικής κατάστασης στη χώρα μας. Και όποιος δεν το βλέπει και δεν παραδέχεται αυτό πρέπει να είναι ή μαρξιστικά αγράμματος ή … τι να πω.
Μπορεί όπως μου παρήγγειλε ρητά ο σ. Γιάννης (Γιάννης Ιωαννίδης),διά του σ. Ζήση (Ζήσης Ζωγράφος), να υπάρχει «σαφής παραίνεση» των Ρώσων συντρόφων προς το ΚΚΕ για το κλείσιμο της συμφωνίας της Βάρκιζας. Όμως αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Μετά τη σωρεία των σοβαρών οπορτουνιστικών τακτικών λαθών από των αρχών του 1943 στη διεύθυνση του αγώνος από μέρους σας και το εγκληματικό επιστέγασμά τους, τη μάχη των Αθηνών, έχασαν την εμπιστοσύνή τους κι αναγκάστηκαν, για να μην οδηγήσετε τη χώρα και το λαό της σε μεγαλύτερες καταστροφές, να σας «συμβουλέψουν» να υποχωρήσετε και να κλείσετε τη συμφωνία της Βάρκιζας. Τις απόψεις του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ για τις δυνατότητες συνέχισης του αγώνα είμαι σίγουρος ότι δεν τις είπατε πουθενά και συνεπώς δεν γνώριζαν οι Ρώσοι σύντροφοι αν μπορούσε και σε ποιες δυνάμεις να βασιστεί μια άλλη πολιτική.
5. Το ΕΑΜ ως το Λίβανο ακολουθούσε ανιούσα γραμμή ανάπτυξης. Από εκεί κι ύστερα πήρε την κάτω βόλτα. Από τη «μάχη της Αθήνας» κι ύστερα και την ήττα και, πολύ περισσότερο, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, χάνει σε επιρροή ραγδαία. Προβλέπω ως το δημοψήφισμα και τις εκλογές και πιθανή διάσπασή του.
6. Το ΚΚΕ έχασε από την αίγλη του και τη δύναμη συγκέντρωσης και μέσα στο ΕΑΜ και μέσα στο λαό. Ακόμα έχασε σε στενούς οπαδούς του και σε μέλη του. Τις στατιστικές εσείς τις κρατάτε και είμαι βέβαιος πως θα έχετε διαπιστώσει ήδη σημαντικό ποσοστό διαρροής. Προοπτική μου είναι ότι αυτό το ποσοστό θα δυναμώσει πολύ.
7. Η «διαφώτιση» του λαού, των οπαδών του ΕΑΜ και των οπαδών και μελών του ΚΚΕ επί της «αναγκαιότητας» της πολιτικής της Βάρκιζας είναι αστεία κυριολεκτικά και κανένα μέλος του ΚΚΕ δεν την πιστεύει. Μα και τι διαφώτιση να γίνει; Κατά ποιο ταχυδακτυλουργικό τρόπο θα μπορούσε το άσπρο να γίνει μαύρο; Αφήνω τους οπαδούς του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, δεν υπάρχει κανένα μέλος απλό, γραμματέας βάσης, αχτιδικός ή περιφερειακός, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων στους τελευταίους αυτούς, που η δύναμη της συνήθειας και η ρουτίνα δεν τους αφήνει να δούνε, που να μην έρχεται να με συναντήσει με λαχτάρα σε κάθε χωριό που περνάω και να μου ρίχνει βροχή τα ερωτήματα:
Γιατί το κάνατε αυτό;
Για πού πάμε, γιατί χύσαμε το αίμα μας και κάψαμε τα σπίτια μας επί τρία χρόνια; Γιατί μας παραδίνετε αμαχητί;
Τι θα κάνουμε τώρα;
Πού είναι η λαϊκή μας δικαιοσύνη και η αυτοδιοίκηση;
Γιατί και πάλι θα μας χαρακτηρίζουν το βιος μας ως λαθραίο και θα ξαναπληρώνουμε 2.000 δραχμές για ένα τσιγάρο χωριάτικο καπνό με εφημερίδα; Τι θα κάνουμε με τους εθνοφύλακες – μπουραντάδες που άρχισαν τις έρευνες, τους ξυλοδαρμούς, τις απαγορεύσεις συγκεντρώσεων, συνελεύσεων κλπ;
Τι θα κάνουμε με την αντίδραση των χωριών μας που σήκωσε κεφάλι και μας απειλεί ανοιχτά ότι θα μας σφάξουν όλους;
Με τι να προστατευθούμε; Με τον «εθνικό στρατό»; Μα πώς θα γίνει τέτοιος, αφού εμάς δεν μας δέχονται χαρακτηρίζοντάς μας ανίκανους οι επιτροπές με χίλιες ψεύτικες δικαιολογίες; Δεν το βλέπετε πως στην περιοχή Καρδίτσας από την κλάση του 1939 δεν πήραν ούτε 20% από τους αμαρκάριστους ως δικούς των;
Όλα αυτά θα ήταν ένας σίφουνας ενάντιά σας, αν εγώ για να αποφύγω διασπάσεις κλπ δεν έκανα την πρόταση να πάω έξω και να θέσω τις απόψεις μου, μη τυχόν και λυθεί κομματικά το ζήτημα, κι έβγαζα από τα χωριά τους τούς 200 και πλέον αντάρτες που είχα καταγράψει στο βουνό και άρχιζα τον πόλεμο.
8. Παντού οι οργανώσεις είχαν μουδιάσει. Η αντίδραση είχε σηκώσει κεφάλι. Το πέρασμά μας δημιουργεί ρίγη συγκινήσεως και ενθουσιασμού και οι γυναίκες ακόμα βγαίνουν και μας καλωσορίζουν, μας εύχονται «καλή επιτυχία και καλή λευτεριά από το νέο κατακτητή». Η αντίδραση κρύβεται. Πολλοί φεύγουν για τις πόλεις. Το ξεκαθάρισμα ΕΔΕΣιτών στην Ευρυτανία, που είχαν έλθει με ρητή εντολή να οργανώσουν εκεί ένοπλες ομάδες αντίδρασης, επικροτήθηκε από όλους. Θα ξεκαθάριζα και την ομάδα του Π. Μελιά (Ευρυτανία – Λεπιανά) και την ομάδα Σούρλα σε μια εβδομάδα, αν δεν ερχόταν ο αντιπρόσωπός σας. Στους κομματικούς των χωριών λέμε ότι για ειδικούς λόγους δεν πρέπει να εμφανιστούμε. Περπατάμε όλη νύχτα και κρυβόμαστε την ημέρα για να φανούμε συνεπείς σ’ ό,τι συμφωνήσαμε με σας. Μα οι κομματικοί επιμένουν και με τρόπο το διαλαλούν οι ίδιοι στους χωριανούς τους: «Ξαναβγήκαν αντάρτες μας. Σε λίγο θα βγούμε και πάλι όλοι, ο Άρης μας είναι εδώ μη φοβάστε. Ξέρει αυτός και θα νικήσουμε και πάλι Έλληνες αντιδραστικούς και Άγγλους κατακτητές».
9. Εσείς δεν τα βλέπετε όλα αυτά. Έχετε απομονωθεί από τη λαϊκή μάζα και έχετε χάσει τον παλμό της. Συνέλθετε έστω και τώρα. Δεν είναι αργά. Αργότερα σίγουρα θα είναι πολύ αργά και θα χρειαστούν τεράστιες θυσίες σε κόπους και σε αίμα για ν’ αρχίσει κάτι σοβαρό. Μην αφήνετε να θρονιαστεί η αντίδραση οριστικά. Μην πιστεύετε ότι η «εθνοφυλακή» είναι πραγματικά εθνικός στρατός και μην βάζετε τον κόσμο να τους δέχεται τους Μπουραντάδες ως «παιδιά του λαού», ενώ αυτοί τους δέρνουν. Μην κάνετε το έγκλημα να επιτρέψετε στην εθνοφυλακή να εγκατασταθεί παντού και να παίξει το ρόλο της παλιάς χωροφυλακής.
10. Μην αυταπατάστε ότι τα όπλα που κρύψαμε θα μπορέσετε αργότερα να τα χρησιμοποιήσετε. Όχι! Θα τα βρουν σε λίγο οι εθνοφύλακες, χρησιμοποιήστε τα –έστω και μέρος τους- από τώρα. Βγάλτε από τώρα, έστω και λίγους αντάρτες, έστω από μια ομάδα σε κάθε επαρχία. Μην τη χρωματίζετε ως δική σας ή ως συνέχεια του ΕΛΑΣ. Αφήστε την καμουφλαρισμένη, αφού δεν καταλαβαίνετε ότι πρέπει να ξαναπάρει τα όπλα ο ΕΛΑΣ. Δε θέλετε εμένα επικεφαλής τους; Βρείτε έναν άλλον. Πάντως μην κάνετε το έγκλημα να αργείτε. Ενεργήστε σύντομα και δραστήρια.
11. Εγώ συνεχίζω το ταξίδι για το Ηπειρωτικό Γραφείο και από εκεί για έξω. Όμως με κάποια επιβράδυνση γιατί κινούμαστε όπως ξέρετε και λέω και πιο πάνω.
Επί όλων των ανωτέρω ελπίζω να έχω γραπτή απάντησή σας με έκτακτο σύνδεσμο ώσπου να φτάσω στο Ηπειρωτικό Γραφείο. Εύχομαι να σκεφτείτε ώριμα έστω και την τελευταία στιγμή.
Εν πορεία, 24/3/45,
Συντροφικά
Άρης Βελουχιώτης

ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ «ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΥ» ΣΤΟΝ ΑΡΗ 

O «Ημεροδρόμος» με αφορμή την επέτειο των 70 χρόνων από το χαμό του Άρη Βελουχιώτη παρουσίασε στις 16 Ιουνίου 2015 ένα μεγάλο αφιέρωμα, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Διαβάστε περισσότερα

H δράση της Χρυσής Αυγής

Από τον Σίμο Ανδρονίδη
Με αφορμή τις προσπάθειες που λαμβάνουν χώρα με στόχο την επανέναρξη της δίκης της Χρυσής Αυγής, μπορούμε πάλι να εστιάσουμε στη βίαιη, ‘ιδεολογική’ και μη δράση της, έτσι όπως εκδηλώθηκε και την περίοδο της κρίσης που βιώνει ο ελληνικός κοινωνικοοικονομικός σχηματισμός. Πραγματικά, η Χρυσή Αυγή εμφιλοχωρεί στο πεδίο του κοινωνικού, παράγει και αναπαράγει βία, μίσος, ρατσισμό, το ίδιο το ‘φορτίο’ του ιστορικού φασισμού-ναζισμού, προσκολλάται στην ‘πορεία’ των διαφορετικών κοινωνικών τάξεων και μερίδων τάξεων. Η αύξηση της κοινωνικής της επιρροής αντανακλά το βάθος που προσέλαβε η κρίση του ελληνικού κεφαλαιοκρατικού σχηματισμού καθώς και τις ευρύτερες κοινωνικές μεταβολές που προκάλεσε.
Έτσι η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή «ανασυγκροτείται» ως κρίσιμος ‘δείκτης’ ως ‘φορτίο’ συσσώρευσης στάσεων, κοινωνικών προσδοκιών και ιδεολογιών, «συναντώντας» ακριβώς την κίνηση τμημάτων των κοινωνικών τάξεων. Σε αυτό το πλαίσιο, η ιδεολογικοποίηση της δράσης της δεν είναι λιγότερο σημαντική από την καθαυτό βίαιη δράση της, από την «εξαγωγή» των σημάνσεων της νεοναζιστικής βίας. Η   ιδεολογική αναπαράσταση-πρόσληψη του ιστορικού γίγνεσθαι ως ‘ομοιομορφία-καθαρότητα’, είναι η ίδια η διαρκή της αφήγηση: η παρούσα ετερότητα (ο μετανάστης-εργάτης ως έτερος, ο πολιτικός-ιδεολογικός αντίπαλος ως έτερος, ο ομοφυλόφιλος ουσιαστικά ως μη-εαυτός), απειλεί την «καθαρότητα», το μεγαλείο,  τη συνοχή και την αδιατάρακτη συνέχεια του ελληνισμού και, πέρα από αυτό το ιδεολογικό πλαίσιο αποτελεί «αίτιο» (κύρια οι μετανάστες-προλετάριοι) της δεινής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει το μπλοκ των λαϊκών τάξεων.
Για το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής το σημαίνον διακύβευμα είναι η έννοια της εθνικής-κοινωνικής «αμολυντότητας», η ίδια η προσπάθεια να καταστεί πάλι το έθνος (δια της πρακτικής εφαρμογής της βίας), «απρόσβλητο» από προσμείξεις και αλλότριες «μολύνσεις». Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πως η, με τη μορφή «ιατρικοποίησης» του κοινωνικοοικονομικού γίγνεσθαι ανάλυση εναλλάσσεται με την ασκούμενη σωματική (και λεκτική) νεοναζιστική βία, στο βαθμό που η (και ιατρική) ιδεολογία της Χρυσής Αυγής ενέχει και διαμορφώνει όχι την «ουδέτερη» και «άχρωμη» βία αλλά την «φορτισμένη», εστιασμένη και συγκεκριμένη βία, τη βία που «ενσωματώνει», «εδαφικοποιεί » και χαράζει στο σώμα τη γροθιά και την ιδεολογία, το χτύπημα και το μήνυμα, τον ξυλοδαρμό και την ιστορική αφήγηση-φενάκη.
Ο Σάββας Μιχαήλ τονίζει την ‘αναγκαιότητα’ σύνδεσης της Χρυσής Αυγής με το παρόν ως χρόνο και ως ‘κίνηση’, ως τομή-οδοδείκτης που δείχνει προς το παρελθόν και δύναται να δείξει προς το μέλλον: «Το αρχαϊκό επιστρατεύεται (κυριολεκτικά!) αναπόφευκτα σαν φάρσα- και στην περίπτωση της «Χρυσής Αυγής» σαν φάρσα μιας αιματηρής φάρσας, σαν μια παρωδία όπου οι ομηρικοί θεοί φοράνε φουστανέλα και εμβλήματα των SS Waffen- για να πνίξει το παρόν, την επαναστατική δυνατότητα μιας κοινωνικής χειραφέτησης από το κεφάλαιο και το κράτος του που θα έλυνε τις σύγχρονες αντιφάσεις. Le mort saisit le vif, το νεκρό αδράχνει το ζωντανό, όπως θα έλεγε και ο Μαρξ».[1]  Το βίαιο ιστορικό παρόν της Χρυσής Αυγής αποτελεί τον προπομπό ενός λανθάνοντος μέλλοντος: ενός καπιταλιστικού μέλλοντος προγραφών και εκκαθάρισης που θα «ενδυθεί» τον μανδύα ενός ιδιαίτερου «άχρονου χρόνου», χρόνος που είτε ως ‘εθνική ανάταση’ είτε ως εθνική ‘πορεία’ προς τα εμπρός προμηνύει και περιλαμβάνει το θάνατο, τη φυσική εξόντωση ως ιδιάζων χαρακτηριστικό υπερπροσδιορισμού της ναζιστικής ιδεολογίας, ως ολική άρση του νοήματος της ζωής. Ο «άχρονος χρόνος» κλείνει πονηρά το μάτι στην ιστορία. Η στάση του ‘τώρα’ είναι η στάση του χθες.
Πραγματικά, η Χρυσή Αυγή όντας «καμουφλαρισμένη» εθνικά αναπαράγεται ως ιδεολογική «εικόνα» κράτους μέσα στο κράτος (στους κατασταλτικούς του μηχανισμούς), ‘διαχέει’ την ισχύ της ως θεσμοποίηση της βίας στους δρόμους, ‘τέμνει’ την ιστορία στο βαθμό που δε ζητά τη μεταβολή της αλλά την αντιδραστικοποίηση της, ‘τσαλαβουτά’ στο «απολεσθέν» μεγαλείο, και, ‘αντανακλά’ τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής ως (όπως και το Γερμανικό Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα) ως βίαιη επιτάχυνση-πόλεμο.
Ο φασισμός-ναζισμός είναι πραγματικός πόλεμος. Συμβολικός, πρακτικός, πραγματικός. Απαιτείται η διαρκής αποκάλυψη της δράσης και της ιδεολογικής του σκευής. Η ολική του απεύθυνση συσσωρεύει προϋποθέσεις έντασης της ιδεολογικής διαπάλης, του ταξικού επικαθορισμού, του αρχηγικού καισαρισμού που μετασχηματίζεται σε «κρίση» ακριβώς για να υπερβεί μία δεδομένη κρίση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Ο φασισμός-ναζισμός είναι η επιδίωξη συνάρθρωσης των αντιθέτων, των κινούμενων κοινωνικών τάξεων και μερίδων τάξεων, ο ίδιος ο αναπροσδιορισμός του πεδίου του κοινωνικού.  O αντισημιτισμός είναι  ο διαρκής ρατσισμός του, δομικό συστατικό της ρατσιστικής του ‘κυβερνομηχανικής’.
Η δράση της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής αποτελεί μία μορφή προσίδιας και διαρκούς «υποστασιοποίησης» των προταγμάτων της στην κοινωνική δομή, συνιστά το συλλογικό «υποκείμενο» που ‘εργαλειοποιεί’,  συσσωρεύει και συμπυκνώνει συνάμα τα συναισθήματα της οργής και της βίαιης πρωτογενούς αντίδρασης σε ότι η ίδια ορίζει και προσδιορίζει ως έτερο. Αυτό το πρωτογενές βίαιο «υλικό» συμπυκνώνεται και κοινωνικοποιείται, αποζητώντας διαρκώς μία απεύθυνση, έναν κοινωνικό δείκτη.

Members of the extreme-right Golden Dawn party stand around a stage during a gathering in Athens February 2, 2013. Thousands of supporters gathered to pay tribute to three Greek officers who were killed when their helicopter crashed during a crisis with Turkey over the eastern Aegean isle of Imia back in 1996. REUTERS/Yorgos Karahalis (GREECE – Tags: POLITICS CIVIL UNREST)

Για αυτόν τον λόγο θεωρούμε πως η Χρυσή Αυγή αποτελεί το πολιτικά κατοπτρικό «είδωλο» μερίδων των κοινωνικών τάξεων (και τμημάτων του μπλοκ των λαϊκών-κυριαρχούμενων τάξεων). Ο ρατσισμός και ο ξενόφοβος λόγος, η «απαγκίστρωση» από τα διδάγματα του ορθού (politically correct) λόγου, η «εξέγερση» σε αυτό που θεωρείται ως «ομοιόμορφη και διεφθαρμένη κομματοκρατία» (που οδήγησε και στην κρίση), απετέλεσαν ‘ιδεολογία’ που ενέσκηψε και έδρασε στο εσωτερικό του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού.
Την ιστορική περίοδο που διανύουμε, περίοδος εκδίπλωσης της βαθιάς κρίσης του συγκεκριμένου σχηματισμού, η Χρυσή Αυγή, μεγεθύνει, ριζοσπαστικοποιεί βίαια και οξύνει την παραπάνω ιδεολογική παράμετρο, με τέτοιον τρόπο που την προσδιορίζει και την ‘ενεγράφει’ κοινωνικά-ιδεολογία ως ‘κόμβο’ φασιστικοποίησης και επιδίωξης φασιστικοποίησης που θέλει να είναι ταυτόχρονα λαϊκή (ο λαός ως έθνος Ελλήνων και το έθνος των Ελλήνων ως συνέχεια και  ως λαός), εργατική ( το προλεταριάτο ως τάξη-στήριγμα του έθνους, ως καθαυτό «οικογενειακή» τάξη.
Η Χρυσή Αυγή δεν διστάζει να «ενδυθεί» και συγκεκριμένα «αντιπλουτοκρατικά-αντικαπιταλιστικά στοιχεία), μικροαστική (η μικροαστική τάξη ως ‘πλοηγός’ ως φαντασιακή «παραγωγός» «γνήσιων» και «υγιών» συναισθημάτων), αγροτική (ο αγροτικός φασισμός εδράζεται πάνω στη βάση της σχέσης με τη γη-μύθο, στην ‘ανάγκη’ προστασίας των αγροτών από τις «επιθέσεις»  που τείνουν να την αποσπούν από τη γη-οικογένεια-βιόκοσμο-πρόσληψη στοιχείων αυτοπροσδιορισμού και διαγενεακής αναπαραγωγής.
Όπως αναφέρει ο Νίκος Πουλαντζάς:

«Ο φασισμός εμπεριέχει δημαγωγικά στοιχεία απέναντι στη φτωχή αγροτιά, καθώς οικειοποιείται τις απατηλές υποσχέσεις περί «εποικισμού» και διανομής της γης. Αλλά κι εδώ πάλι, υπάρχει και κάτι ακόμα: ο φασισμός από τη μια εκμεταλλεύεται σε βάθος τις ιδιαίτερες μορφές που προσλαμβάνει μέσα στις λαϊκές τάξεις της υπαίθρου η ιδεολογία της επαναστατημένης μικροαστικής τάξης, και από την άλλη μεριά εκμεταλλεύεται το ιδεολογικό θέμα της αγροτικής «αλληλεγγύης» και της «κοινότητας γης». Η πλευρά αυτή συνιστά τη συντεχνιακή θεώρηση, σχετίζεται με την ύπαιθρο και στοιχειοθετεί τον κύριο ιδεολογικό ρόλο του φασισμού στο χώρο αυτό. Ο εμφατικός πάλι, τονισμός των  δεσμών γης και αίματος, των δεσμών προσωπικής εμπιστοσύνης κ.λπ. διασταυρώνεται με τα κατάλοιπα της φεουδαρχικής ιδεολογίας μέσα στον «αγροτικό» φασισμό. Ο συγκερασμός της ιδεολογίας των επαναστατημένων μικροαστών  της υπαίθρου με τα υπολείμματα της φεουδαρχικής ιδεολογίας αποτελεί την πρωτοτυπία του αγροτικού φασισμού».[2]

Συσσωρεύοντας ενέργεια και ισχύ πάνω στο «οργισμένο» κοινωνικό έδαφος, το νεοναζιστικό ‘κρόσσι’ της Χρυσής Αυγής μεταβιβάζει-μετατοπίζει αυτή τη λαϊκή-εργατική ισχύ που αποκτά προς την πλευρά του αστικού μπλοκ εξουσίας, όχι δια της εις άτοπον και άχρονης απαγωγής αλλά ως διαδικασία που συντελείται εντός του πλαισίου της πολιτικής-ιδεολογικής διαπάλης, των ευρύτερων και δομικών ΄κρισιακών’ μεταβολών που έχουν συντελεστεί στο συγκεκριμένο κεφαλαιοκρατικό σχηματισμό, καθώς και στην ίδια τη θέση της Χρυσής Αυγής (και του εθνικοσοσιαλισμού), ως κρίσιμου κρίκου-ενδιάμεσου μεταξύ της λειτουργίας της  ως ιδεολογικής ψευδαίσθησης-βίαιης πρωτογενούς δράσης (που αποτελούν την ίδια  τη «βιτρίνα» της οργάνωσης και την άλλη μορφή σύνδεσης ταξικής απεύθυνσης-σύνδεσης με λαϊκά στρώματα), της λειτουργίας της ως «διακομιστή» της λαϊκής οργής και των λαϊκών προσδοκιών για υπέρβαση της κρίσης στο άρχον αστικό συγκρότημα εξουσίας, της λειτουργίας της στο πεδίο της πάλης των τάξεων.
Η υπέρβαση της οικονομικής κρίσης που συντελείται προς όφελος του μπλοκ εξουσίας και των πλέον ηγεμονικών του μερίδων, λειτουργεί, για τη Χρυσή Αυγή, προς όφελος και των λαϊκών-κυριαρχούμενων τάξεων. Συνιστά ένα συνολικό ίδιον, κοινωνικό όφελος.  Είναι η άρχουσα τάξη που θα φέρει την ανάπτυξη και τη δημιουργία θέσεων εργασίας για τις λαϊκές τάξεις.
Το νεοναζιστικό μόρφωμα (και ο ιστορικός φασισμός-ναζισμός)  δεν αφίσταται του πλαισίου λειτουργίας και αναπαραγωγής του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Θα λέγαμε πως η ίδια η δράση της Χρυσής Αυγής διαμορφώνει τους όρους και τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις για την ανάδυση στην κοινωνική δομή και την εν συνόλω αποκρυστάλλωση ενός «βίαιου καπιταλισμού», βίαιου στο βαθμό που συρρικνώνει και αίρει (φυσική εξόντωση) την πολλαπλή άλλη ύπαρξη, καπιταλισμού στο βαθμό που δεν προκύπτει εν κενώ και εκτός ιστορικού προτσές-χρόνου. Αντιθέτως, δεν αφίσταται του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, επιδιώκοντας να συμβάλλει στη «συγκρότηση» ενός εθνικού, «καθαρού», «υγιούς» και παραγωγικού καπιταλισμού (εθνική χωροχρονική-κεφαλαιοκρατική ‘μήτρα) στην προμετωπίδα του οποίου τοποθετείται η καθαυτό ενδογενής  αστική τάξη (και η ηγεμονική της μερίδα που για τη Χρυσή Αυγή είναι το βιομηχανικό κεφάλαιο). Ένας ενδογενής καπιταλισμός που θα επιφέρει και τη διευρυμένη αναπαραγωγή του, κάτι που ισοδυναμεί με την ένταση της ταξικής εκμετάλλευσης.[3]
Δίχως να αφίσταται αυτού του πεδίου, η Χρυσή Αυγή προβάλλεται και ‘αναδιαμορφώνεται’ ως λαϊκή, εργατική, μικροαστική και αγροτική συνάμα.  Η ταυτότητα που διεκδικεί για τον εαυτό της της είναι κοινωνικά έντονη και σύνθετη μαζί.
Σε αυτό το πλαίσιο διαπλέκεται με την ιστορική κίνηση του κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού, επενεργεί στα ιδεολογικά πλαίσια που αναδύονται, στην ίδια την πολιτική-ιδεολογική διαπάλη, επιδιώκει να αποκτήσει δεσμούς εκπροσώπησης με ‘κρόσσια’ των λαϊκών-καταπιεσμένων τάξεων, ασκεί τη λεκτική-σωματική βία της «εκκαθάρισης». Η εκκίνηση της δύναται να διαφέρει από τις προθέσεις της. Η δράση της συναρθρώνει τη μικροκλίμακα του ‘τώρα’ με τη μακροκλίμακα του αύριο, συναρθρώνει τη βίαιη ‘μικροϊστορία’ του δρόμου με τη ‘μακροϊστορία’ της αυριανής κοινωνικής προγραφής και μία πάντα ταξικής-καπιταλιστικής κοινωνίας. Ο Λέων Τρότσκι επισημαίνει ότι «το ανθρώπινο υλικό του ο φασισμός το βρίσκει ιδιαίτερα στους κόλπους της μικροαστικής τάξης, η οποία τελικά καταστρέφεται από το μεγάλο κεφάλαιο».[4]
Με τα λόγια του Λέων Τρότσκι, «η φασιστικοποίηση του κράτους σημαίνει… πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα καταστροφή των εργατικών οργανώσεων, ξεπεσμό του προλεταριάτου σε μια άμορφη κατάσταση».[5] Όμως ο φασισμός-ναζισμός ευρύτερα, ειδικότερα η Χρυσή Αυγή δεν εστιάζουν μόνο σε αυτή την πτυχή. Επιδιώκοντας να διευρύνουμε τη σκέψη του Τρότσκι θα λέγαμε πως ο φασισμός (και η Χρυσή Αυγή), είναι μικροαστικός/ή στο βαθμό που επιδιώκει να είναι λαϊκός-εργατικός/ή, αγροτικός/ή, τείνοντας προς τη διάχυση στο πεδίο του κοινωνικού ως όλον. Η μία πτυχή δεν αναιρεί την άλλη, καθότι ακριβώς ο φασισμός-ναζισμός χρησιμοποιεί μία συγκεκριμένη ελκτική κοινωνική-ιδεολογική δύναμη, εστιάζοντας σε ένα ενιαίο ιδεολογικό σύνολο το οποίο προσλαμβάνει διάφορες μορφές απεύθυνσης.
Ο «μύθος» της αδιάλειπτης εθνικής συνέχειας αποκτά  τον ‘τύπο’, το ‘υπόδειγμα’ επιδίωξης συγκρότησης σχέσεων πολιτικής εκπροσώπησης και συνάρθρωσης συμφερόντων. Για τη Χρυσή Αυγή τα πληττόμενα και «προδομένα» λαϊκά στρώματα χρήζουν «πατρικής» προστασίας-υπεράσπισης.  Όταν ο «κατεστραμμένος» μικροαστός διαβλέπει στο νεοναζιστικό μόρφωμα την  ανάκτηση του σημαίνοντος ρόλου του, ο εργάτης δύναται να διαβλέψει την ‘αντανάκλαση’ μίας βίαιης λεκτικής-σωματικής δράσης η οποία στρέφεται ενάντια στον ‘εχθρό’: στους μετανάστες που «κλέβουν» τις δουλειές, στους «τοκογλύφους», εγχώριους και μη, στους «άκαρδους» τραπεζίτες και πλουτοκράτες. Έχουμε να κάνουμε με μία σφαιρική κοινωνική προσέγγιση-απεύθυνση.
Όπως επισημάναμε και σε παλαιότερο κείμενο μας: Το νεοναζιστικό μόρφωμα συμπληρώνει και συμπυκνώνει την προσίδια διάσταση μίας ιδιότυπης διαχείρισης ‘χώρου’, ενός ‘χώρου’ που μετουσιώνει το ίδιο το ναζιστικό μικροπεριβάλλον δράσης, προοικονομώντας, κι προεικάζοντας το κάθε φορά ‘μέγαπεριβάλλον’, πλαίσιο και πεδίο γεωγραφικής και ταυτόχρονα υλικής-κοινωνικής συμπύκνωσης ενός ‘εθνικού’ κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής ο οποίος εδράζεται σε μία τύποις ‘ταυτοτική’ κοινότητα συμφερόντων και συνάρθρωσης συμφερόντων, μία ‘κοινότητα’ της οριοθετημένης ολότητας που επιδιώκει να «συσκοτίσει» και να επικαλύψει τη διάσταση της ταξικής εκμετάλλευσης και της συνακόλουθης κεφαλαιακής συσσώρευσης.[6]

[1]Βλέπε σχετικά, Μιχαήλ Σάββας, ‘Η Φρίκη μιας Παρωδίας. Τρεις ομιλίες για τη «Χρυσή Αυγή», Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα, 2013, σελ. 43.
[2] Βλέπε σχετικά, Πουλαντζάς Νίκος, ‘Φασισμός και Δικτατορία. Η Τρίτη Διεθνής αντιμέτωπη στον Φασισμό’, Μετάφραση: Αγριαντώνη Χριστίνα, Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα, 2006, σελ. 308-309.
[3] Ακόμη και την περίοδο της φασιστικής-ναζιστικής δικτατορίας, το ναζιστικό κόμμα διατηρεί ‘ψήγματα-κρόσσια’ της ‘λαϊκής-εργατικής’ του ιδεολογίας ενώ επιχειρεί να προσδώσει κάποια εργατικά χαρακτηριστικά και στην πολιτική του πρακτική.
[4] Παρατίθεται στο, ‘Μαθήματα από την πάλη ενάντια στο Φασισμό’, 05/07/2009, avantgarde2009.wordpress.com
[5] Παρατίθεται στο, ‘Μαθήματα από την πάλη ενάντια στο Φασισμό’, 05/07/2009, avantgarde2009.wordpress.com
[6] Βλέπε σχετικά, Ανδρονίδης Σίμος, ‘Χώρος και Χρυσή Αυγή’.

Διαβάστε περισσότερα

Ήταν ο Άρης Βελουχιώτης…

Από τον Χάρη Ζάβαλο
Πριν κάποιες ημέρες, αποφάσισα να ακολουθήσω λίγα από τα χνάρια του Πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ, Άρη Βελουχιώτη. Διαβάζοντας το άρθρο του Οικοδόμου, μαζί με αγαπημένη παρέα, ξεκινήσαμε από την Αθήνα με σκοπό να επισκεφτούμε τα βουνά της Άρτας, τα Τρίκαλα και την Λαμία. Εκεί, ο μεγαλύτερος λαϊκός ήρωας που γέννησε αυτή η χώρα, έδωσε ένα τέλος οριστικό και αμετάκλητο ”που ουδείς δικαιούται να κρίνει, να εξάρει ή να καταδικάσει”.

Το τέλος ενός θρύλου που εδώ και 71 χρόνια παραμένει ασύλληπτος.

Φτάνουμε στη Μεσούντα, που βρίσκεται  και παίρνουμε τον δρόμο προς τον Αχελώο. Αφήνουμε το αμάξι στα αριστερά του δρόμου και μπροστά μας ξεκινά το μονοπάτι που οδηγεί στο φαράγγι του Φάγκου, εκεί όπου στις 15 Ιουνίου του 1945 ο Πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, Άρης Βελουχιώτης, αυτοκτονεί με μία σφαίρα πίσω από το δεξί αυτί.

Στη χαράδρα κυκλωμένος δυτικά από ομάδες εθνοφυλακής που είχαν σταλεί να τον συλλάβουν, με επικεφαλής τον οπλαρχηγό Βόιδαρο, και ανατολικά από τμήμα του Ελληνικού στρατού με επικεφαλής τον υπολοχαγό Μουρελάτο, ο Άρης αυτοκτονεί και ο πιστός του υπασπιστής Τζαβέλας (Γιάννης Αγγελέτος) απασφαλίζει μια χειροβομβίδα και αγκαλιάζει τον Καπετάνιο. Η έκρηξη της χειροβομβίδας συγκλονίζει τη χαράδρα και οι διώκτες του περιμένουν το ξημέρωμα προκειμένου να πλησιάσουν στο σημείο. Τα πτώματα φέρεται να αναγνώρισε ο Καπετάν Δράκος (Σωτήρης Δράκος), ο οποίος είχε προηγουμένως συλληφθεί στη μάχη με τους παρακρατικούς.
Ο Βελουχιώτης και ο Τζαβέλας αποκεφαλίζονται κάτω από ιαχές θριάμβου των διωκτών του, τα άκρα τους διαμελίζονται και τα σώματα αφήνονται βορά στα άγρια ζώα του δάσους.

«Αυτό το σώμα δημιουργημένο μες στη φωτιά του αγώνα μας μεταφέρει σε παλιές εποχές, σε έθιμα αρχαία, στον Αλέξανδρο με τους επίλεκτούς του, στον Δαρείο με τους Αθανάτους. Ο Άρης προσέχει ως ένας ηγούμενος του καλογέρους. Για όποιον έχει ιδέα καλογερικής, έμοιαζαν κάπως με κοινοβίτες. Είχαν αυτοδιοίκηση, κάναν συνελεύσεις».

Επιστρέφουμε στη Μεσούντα και στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου συναντάμε ένα λιτό μνημείο που τοποθέτησε το ΚΚΕ προς τιμήν του Καπετάνιου. Την ίδια μέρα του θανάτου του Άρη, η εφημερίδα Ριζοσπάστης δημοσίευσε την απόφαση της Κ.Ε. του ΚΚΕ για τη διαγραφή του από το Κόμμα.
Στις 16 Ιουλίου του 2011, κατά την πανελλαδική συνδιάσκεψη, το ΚΚΕ αποφασίζει να αποκαταστήσει πολιτικά τον Βελουχιώτη αλλά όχι κομματικά.

«Αν ζήσει κανένας σας να θυμάται τα λόγια αυτά. Οι Εγγλέζοι θα σας σφάξουν όλους σαν αρνιά, εγώ στα χέρια τους δε θα πέσω, γιατί τα βουνά με ξέρουν. Με την πέτρα προσκέφαλο, την ψείρα συντροφιά, την κάπα σκέπασμα δε θα με ιδούνε ζωντανό στα χέρια τους. Αυτό θέλω να το θυμάστε αν κανένας σας ζήσει».

Επιβιβαζόμαστε ξανά στο αμάξι και συνεχίζουμε προς την πόλη των Τρικάλων. Στις 18 Ιουνίου του 1945 τα κεφάλια των Βελουχιώτη και Τζαβέλα κρεμιούνται σε δημόσια θέα σε έναν φανοστάτη στην πλατεία Ρηγα Φεραίου. Είχαν οδηγηθεί εκεί από τους παρακρατικούς και τους εθνοφύλακες, οι οποίοι είχαν παστώσει τα κεφάλια με ρίγανη κι αλάτι για να μην μυρίσουν, αφού πρώτα τα μετέφεραν και τα επέδειξαν με γλέντια σε κατοίκους των γύρω χωριών. Την ταυτότητα των δύο ανταρτών επιβεβαίωσε ο Ναπολέων Ζέρβας ο οποίος καταφτάνει στα Τρίκαλα την ίδια μέρα. Τα κεφάλια μεταφέρονται έπειτα στην Αθήνα και αποτελεί μυστήριο τι απέγιναν.

”Το κρέμασμα των κεφαλιών ακολουθεί μια γιορτή ζούγκλας που διαρκεί ως το ξημέρωμα της άλλης μέρας, με πίπιζες, νταούλια, ζουρνάδες, βασιλικά θούρια και με τον Ζέρβα μ’, σε θέλει ο Βασιλιάς….”

Εξαιρετική αναπαράσταση του διασυρμού των κεφαλιών των Βελουχιώτη και Τζαβέλα στην ταινία ‘Θίασος’ του Θεόδωρου Αγγελόπουλου.

Στα Τρίκαλα, στο σημείο όπου κρεμάστηκαν τα κεφάλια, έχει τοποθετηθεί μαρμάρινη πλάκα προς τιμήν του Καπετάνιου.

“Εγώ παιδί του ελληνικού λαού, ορκίζομαι να αγωνιστώ πιστά από τις τάξεις του ΕΛΑΣ, χύνοντας και την τελευταία ρανίδα του αίματός μου, σαν γνήσιος πατριώτης για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του λαού μας, κι ακόμα να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιος του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω αν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δε γίνει ο λαός νοικοκύρης στον τόπο του”.

Ο Όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας στη Ρούμελη που έγραψε ο Άρης Βελουχιώτης και δόθηκε το 1942 στη Γραμμένη Οξιά.
 
Επόμενος σταθμός η πόλη της Λαμίας. Στην πλατεία Λαού, συναντάμε το μοναδικό άγαλμα του έφιππου Άρη Βελουχιώτη. Το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Λαμιέων πήρε το 1985 την ομόφωνη απόφαση για την κατασκευή του ανδριάντα. Μετά από πανελλήνιο καλλιτεχνικό διαγωνισμό, η κατασκευή του ανατέθηκε στον Γιαννιώτη γλύπτη, Κώστα Καζάκο.

Ο Άρης Βελουχιώτης (ψευδώνυμο του Αθανάσιου Κλάρα) γεννήθηκε στη Λαμία στις 27 Αυγούστου του 1905. Λίγες μέρες μετά την αποχώρηση των Γερμανών από τη Λαμία, ο Καπετάνιος του ΕΛΑΣ μπήκε θριαμβευτικά στην πόλη. Αφού κατέθεσε στεφάνι στον ανδριάντα του ήρωα του ’21, Αθανάσιου Διάκου, έβγαλε τον διάσημο λόγο του στις 29 Οκτώβρη του 1944. Στην ομιλία του έκανε ιδιαίτερη αναφορά στον πολύχρονο αιματηρό αγώνα του ΕΛΑΣ, στο πολιτειακό, στην εθνική ανεξαρτησία και σε ενδεχόμενους αγώνες για την κατοχύρωσή της και μετά την απελευθέρωση.

”Μα ούτε είχαμε το δικαίωμα να κολλήσουμε μια ατιμωτική σφραγίδα, μια σφραγίδα αίσχους, στο κούτελο των επερχόμενων γενεών, των παιδιών μας και των εγγονιών μας, ότι κατάγονται από γενιά ευνούχων, που δέχονται να πεθαίνουν στα πεζοδρόμια από τον ατιμωτικότερο των θανάτων, από την πείνα, παρά να πεθαίνουν με το όπλο στο χέρι, παλεύοντας για τη λευτεριά”.

Ο θρύλος του Άρη Βελουχιώτη ακόμα και σήμερα, 71 χρόνια μετά τον θάνατο του, αποτελεί σημείο αναφοράς, για όσους δεν παραδίνονται ποτέ, που δεν κάνουν πίσω ακόμα και μπροστά στον όλεθρο.
Έκανε λάθη, αλλά και ποιος δεν θα έκανε μέσα στην φωτιά του πολέμου;
Ο ίδιος έφτιαξε με επιμονή και υπομονή έναν από τους μεγαλύτερους αντάρτικους στρατούς της κατεχόμενης από τους Ναζί Ευρώπης.
Και μαζί με κάθε Ελασίτη και ελεύθερο άνθρωπο που έδωσε τα πάντα στα βουνά της Ελλάδος, πολέμησε μέχρι τέλους για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια.
Ήταν σκληρός προς τον εαυτό του και δεν ζητούσε ιδιαίτερη μεταχείριση για το κατάλυμα ή το φαγητό του. Μάλιστα το άλογο που κέρδισε από την μάχη στο Κρίκελλο, το χρησιμοποιούσαν περισσότερο όσοι δεν μπορούσαν να περπατήσουν, παρά ο ίδιος.
Ήταν ο Άρης Βελουχιώτης.
Δόξα και τιμή στον Πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ.

”Έζησα 40 χρόνια. Έζησα και καλά και άσχημα. Κοιτάξτε εσείς τι θα κάνετε τώρα. Γεια σας”. 

Διαβάστε περισσότερα

Ο Πάγκαλος, τα Ιμια, οι “γκρίζες ζώνες” και οι Αμερικανοί “μάγοι” που έπιαναν πυραύλους στον αέρα

 

FILE PHOTO: Συνέντευξη τύπου μετά τό τέλος τής σύσκεψης για τα Ιμια υπό την προεδρία του Πρωθυπουργού Κ.Σημίτη, εδωσαν οι Υπουργοί Εθνικής Αμυνας, Εξωτερικών και Τύπου κ.κ. Θ. Πάγκαλος (Α), Γ. Αρσένης (Κ) και Δ. Ρέππας (Δ). ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΕ

Από Μιχάλης Ιγνατίου 

Πώς θα σας φαινόταν αν βλέπατε στις οθόνες των τηλεοράσεών σας έναν πρώην υπουργό Εξωτερικών
που θα δικαιολογούσε τις επιλογές του τη νύχτα των Ιμίων λέγοντας ότι «δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτε εναντίον των Τούρκων γιατί οι Αμερικανοί είχαν έτοιμη μια ομάδα πανίσχυρων μαύρων μάγων, οι οποίοι με τα ξόρκιά τους θα τύφλωναν τα αεροπλάνα μας, θα έριχναν τους πυραύλους μας, θα έκαναν τις…
τορπίλες μας να ξεστρατίσουν και γενικότερα θα αδρανοποιούσαν όλα μας τα όπλα»;Και όμως, αυτό ουσιαστικά υποστήριξε χθες το βράδυ στη συνέντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά και την εκπομπή ΙΣΤΟΡΙΕΣ στον τηλεοπτκό σταθμό ΣΚΑΪ ο  πολύς κ. Πάγκαλος, υποστηρίζοντας ότι ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ τον είχε προειδοποιήσει για δύο πλοία του Αμερικανικού Ναυτικού, τα οποία έπλεαν στην περιοχή των Ιμίων και με τα πανίσχυρα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου που διέθεταν θα έκαναν όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά. Θα πυροβολούσαμε και οι πύραυλοι ή οι τορπίλες μας θα πήγαιναν στη θάλασσα! Και μάλιστα αυτό προβλήθηκε ως… μυστική επιχείρηση των Αμερικανών! Εδώ μάλλον ταιριάζει η ρήση «η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια»…
Κάποια στιγμή ο κ. Πάγκαλος, αλλά και οι άλλοι σαν αυτόν, μιας και παρόμοια μυθεύματα βρίσκουν πολλά ευήκωα ώτα στην Ελλάδα, θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν ζούμε στον κόσμο του Game of Thrones… Μόνον εκεί υπάρχουν παρόμοιες ικανότητες. Στον πραγματικό κόσμο, τέτοια συστήματα δεν υπάρχουν.
Και ας μην μπει στον κόπο κανείς να μιλήσει για «μυστικά όπλα» που «δεν τα γνωρίζουμε». Όσον εξελιγμένης τεχνολογίας και είναι κάποια όπλα παρόμοιες ικανότητες απλά ΔΕΝ μπορούν να τις έχουν. Δεν είναι μαγικά και  δεν ζούμε σε κάποιο παραμύθι. Υπάρχουν και οι νόμοι της φυσικής.
Ας σταματήσουν λοιπόν οι δεισιδαιμονικές ανοησίες για τα αμερικανικά «υπερόπλα» (και για τα ρωσικά εδώ που τα λέμε γιατί παρανοϊκές εμμονές υπάρχουν για όλα τα γούστα) και ας σοβαρευτούμε. Το ανησυχητικό πάντως θα είναι αν ο κ. Πάγκαλος λέει όντως την αλήθεια. Ότι δηλαδή ο Χόλμπρουκ  πράγματι του σέρβιρε αυτό το παραμύθι και αυτός το έχαψε!
Αν οι Έλληνες ηγέτες χειραγωγούνται τόσο εύκολα με παρόμοιες πομφόλυγες περί τεχνολογικής μαύρης μαγείας των Αμερικανών, τότε μάλλον δεν υπάρχει  καμιά ελπίδα για ουσιαστική και συγκροτημένη εξωτερική πολιτική ακόμη και στο πιο μακρινό μέλλον… Και την πάτησε τόσο κραυγαλέα, παρότι επέλεξε να το «αποκαλύψει» τώρα που ο γνωστός για τα ψυχολογικά παιχνίδια στους συνομιλητές του Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, μας έχει αφήσει χρόνους και δεν μπορεί να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει.
Τούτων λεχθέντων, δεν έχει νόημα να σχολιάσουμε ούτε την πασίγνωστη αγένεια του εν λόγω και τον σκαιό τρόπο με τον οποίο επιχείρησε να προσβάλει τον δημοσιογράφο που τον αντιμετώπιζε με τόση δημοσιογραφική ευγένεια όταν τόλμησε να χρησιμοποιήσει τον όρο «γκρίζες ζώνες». Τόσο άθλια προσβολή που τον οδήγησε στο να χάσει το δίκιο του, αφού η ουσία του επιχειρήματος χάθηκε κάπου εκεί στον κακό, υπερφίαλο και αλαζονικό του χαρακτήρα.
Δεν έχει νόημα να σχολιάσουμε από τον συγκεκριμένο και τη βαρύτατη προσβολή – ύβρη που διέπραξε σε βάρος του Πολεμικού Ναυτικού, λέγοντας ότι δεν είχε Στόλο η Ελλάδα εκείνη τη νύχτα που κρίθηκαν όλα, αποφαινόμενος ότι η υπεροπλία της Τουρκίας ήταν συντριπτική και πως αν ξεκινούσε κάποια σύγκρουση «θα έκλαιγαν μανούλες» από τη δικιά μας πλευρά των συνόρων.
Όμως, δεν μπορείς να μη θέσεις το απλούστατο ερώτημα στον κύριο αυτόν που έχει αποφασίσει –δικαίωμά του – να αδικεί τον εαυτό του διεκδικώντας  κάτι σαν το παπικό αλάθητο, αφού όλοι έσφαλαν εκτός από τον ίδιο, μη έχοντας την αρετή της αυτοκριτικής ακόμα και 20 χρόνια μετά…
Τί ισχύει λοιπόν κύριε Πάγκαλε; Ότι θα έκλαιγαν Ελληνίδες μανούλες ή ότι  θα πήγαιναν πύραυλοι και τορπίλες «στον γάμο του καραγκιόζη»; Διότι και  τα δύο ΔΕΝ μπορεί να ισχύουν, όσες σοφιστείες και να επικαλεστεί. Οι… μανούλες κλαίνε μόνο όταν βρίσκουν στόχο πύραυλοι και τορπίλες. Ας σταματήσει λοιπόν να περιφέρει την ημιμάθειά του στα κανάλια διότι γελοιοποιείται.
ΠΗΓΗ: http://www.defence-point.gr
sibilla

Διαβάστε περισσότερα

Λέσχη Μπίλντερμπεργκ...

     Ξέρετε πώς εξηγείται η συμμετοχή του κ. Μητσοτάκη στην περιβόητη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ που συνεδριάζει από προχτές στη Δρέσδη; Απλό: Πήγε εκεί για «να παλέψει» για τις ελληνικές θέσεις.
    Από πού συνάγεται αυτό το συμπέρασμα; Εξίσου απλό: Επειδή αυτό είχε ισχυριστεί και ένας άλλος προσκεκλημένος της Λέσχης, όταν κλήθηκε να απαντήσει στη Βουλή για την δική του συμμετοχή, το 2005: Πήγα για να παλέψω για τις ελληνικές θέσεις, είχε δηλώσει. Ήταν ο κ.Γιώργος Παπανδρέου…
    Άλλωστε είναι γενικώς αποδεκτό ότι η παρουσία Ελλήνων πολιτικών σε τέτοιες Λέσχες γίνεται για το καλό του τόπου. Όπως, για παράδειγμα, η παρουσία το 2014 του τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και νυν πρωθυπουργού κ.Τσίπρα στην (πιο «ανοιχτή» είναι αλήθεια από την Μπίλντερμπεργκ) Λέσχη Αμπροσέτι.
    Ήταν σε εκείνη την περίφημη συνάντηση του Κόμο, που ο κ.Τσίπρας εξηγούσε την συμμετοχή του πλάι σε τραπεζίτες (από τον Σάδερλαντ της Goldman Sachs μέχρι τον Τρισέ) και σε μεγιστάνες και εξέχοντες πολιτικούς (από τον Μαρτσιόνε της Fiat μέχρι τον Ντάισελμπλουμ), με αναρτήσεις στο τουίτερ του τύπου:  
«Η Αριστερά έχει καινοτόμες ιδέες, με περιεχόμενο, για την οικοδόμηση μιας διαφορετικής Ευρώπης»
και
«Στην Ιταλία παρουσιάζουμε τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την αναπτυξιακή επανεκκίνηση της Ευρώπης»…
    Συνεπώς, για να επιστρέψουμε στην Μπίλντερμπεργκ, το γεγονός ότι ένας ακόμα αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όπως ο κ.Μητσοτάκης, συμμετέχει σε ένα μυστικό κονκλάβιο, που το συνοδεύουν αναρίθμητες ιστορίες συνωμοσιολογίας (κάποιοι λένε συνωμοσίας), δεν πρέπει να μας απασχολεί καθόλου...

• Ότι στην επίσημη ιστοσελίδα της Μπίλντερμπεργκ αναφέρεται ρητώς ο κανόνας… εχεμύθειας που βασιλεύει στη Λέσχη, ότι δηλαδή στις συναντήσεις αυτές «δεν επιδιώκεται κανένα επιθυμητό αποτέλεσμα, δεν τηρούνται πρακτικά και δεν συντάσσεται καμία έκθεση. Επιπλέον, δεν προτείνονται ψηφίσματα, δεν γίνονται ψηφοφορίες και δεν εκδίδονται δηλώσεις πολιτικής», επίσης δεν χρειάζεται να μας απασχολεί…
• Ότι στο ίδιο κονκλάβιο συμμετείχαν και συμμετέχουν κατά καιρούς γνωστοί «ανθρωπιστές», από τον Ροκφέλερ, τον Ανιέλι, τον Κίσινγκερ (σχεδόν μόνιμα) και τους ΓΓ του ΝΑΤΟ (από Κάριγκτον και Σέφερ μέχρι Στόλτενμπεργκ), από τους «άρχοντες του σκότους» της αμερικανικής πολιτικής (Ράμσφελντ, Περλ, Γούλφοβιτς) μέχρι τους επικεφαλής του ΔΝΤ, εκπρόσωποι – όπως φέτος – ευαγών ιδρυμάτων (Ντόιτσε Μπανκ και Goldman Sachs) μέχρι εκπρόσωποι πολυεθνικών τραστ του πετρελαϊκού και στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος (από Shell και Airbus μέχρι Finmeccanica), οικονομικοί «καλοί Σαμαρείτες» (από τον Τζορτζ Σόρος, τον Κάιζερ της Ζήμενς και τον Σόιμπλε) μέχρι εκλεκτοί θεσμοί (από την Κομισιόν μέχρι την ΕΚΤ), επίσης δεν θα πρέπει να μας προβληματίζει...
• Ο,τι - σύμφωνα με τις δηλώσεις κάποιων εκ των συμμετεχόντων (“Inside the secretive Bilderberg Group”, BBC) - όλοι αυτοί μαζεύονται κάθε χρόνο για να επηρεάσουν τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος, έχοντας, όπως λένε, ως πλαίσιο αναφοράς τους την «κοινή λογική», επίσης δεν πρέπει να μας προβληματίζει αφού η «κοινή λογική» τους προφανώς δεν έχει καμία σχέση με την «λογική» των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων που εκπροσωπούν…  
• Ότι στο πλαίσιο της «κοινής λογικής» τους φέτος τους απασχόλησαν – όπως η ίδια η Λέσχη ανακοίνωσε – θέματα όπως η μετανάστευση στην Ευρώπη, η κατάσταση στη Μέση Ανατολή, το πολιτικό τοπίο στις ΗΠΑ, η Ρωσία, η Γεωπολιτική ενέργειας και οι τιμές βασικών αγαθών, αλλά και η προφύλαξή τους από την ραγδαία προλεταριοποίηση με όρους «ειλωτείας» των εργαζομένων και τμημάτων της λεγόμενης μεσαίας τάξης, επίσης δεν θα πρέπει να μας απασχολεί…
• Ότι όλοι αυτοί συνηθίζουν να «εξετάζουν» σε ετήσια βάση τα καυτά ζητήματα του πλανήτη πίσω από ένα αδιαπέραστο πέπλο μυστικότητας, σε συνεδριάσεις όπου βασιλεύει το απόρρητο και η «εχεμύθεια», ότι λειτουργούν σαν μια μυστική ελίτ, που έχει συχνά κατηγορηθεί πως συσκέπτεται κεκλεισμένων των θυρών με αντικείμενο «το μέλλον της ανθρωπότητας», ότι όσοι δημοσιογράφοι (υπάρχουν και αρκετοί τέτοιοι) κλήθηκαν κατά καιρούς να συμμετάσχουν στο άβατο δεν έγραψαν ποτέ λέξη για την εμπειρία τους, όλα αυτά επίσης δεν θα πρέπει να μας βάζουν σε σκέψεις...

    Ο κ.Μητσοτάκης, όπως πριν ο κ.Παπανδρέου, άλλοι Έλληνες  πολιτικοί (Αλογοσκούφης, Διαμαντοπούλου, Μπακογιάννη, Μάνος, Καραμανλής, Σαμαράς, Πάγκαλος), πάνε στην Μπίλντερμπεργκ επειδή θέλουν να προωθήσουν τις ελληνικές θέσεις...
    Μόνο, που ποτέ μέχρι τώρα δεν μας είπαν τι διημείφθη σε αυτές τους τις συναντήσεις (σσ: δυο μάλιστα, το 1993 και το 2009, έγιναν στην Ελλάδα). Γιατί μας κρατούν κρυφές τις μάχες που δίνουν για την πατρίδα, εν μέσω των εκλεκτών «Μπιλντερμπεργκιστών»...
    Αν μη τι άλλο, όπως είχε παρατηρήσει ο δημοσιογράφος Τόνι Γκόσλινγκ, «όταν τόσοι πολλοί άνθρωποι, που έχουν δύναμη στα χέρια τους, συναντώνται σ' ένα μέρος, δικαιούμεθα να ρωτήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει».
    `Η, για να το πούμε όπως το είχε διατυπώσει κάποια στιγμή το ΒΒC: «Αν οι συμμετέχοντες πραγματικά συζητούσαν για το καλό των ανθρώπων, γιατί δεν το δημοσιοποιούν;»...

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Φερνάντο Πεσσόα: Όσον αφορά τα όνειρα…

O ποιητής του “Μηνύματος”, ο διηγηματογράφος του “Αναρχικού τραπεζίτη”
«Όσον αφορά τα όνειρα, είμαι όμοιος με το παιδί για τα θελήματα ή τη μοδίστρα. Το μόνο στο οποίο διαφέρω είναι ότι ξέρω να γράφω. Ναι, είναι μια πράξη, μια δική μου πραγματικότητα που με κάνει να διαφέρω από αυτούς. Στην ψυχή είμαι όμοιός τους» Φερνάντο Αντόνιο Νογκέιρα Πεσσόα (1888-1935)
Αγαπάω, τα αργόσυρτα καλοκαιρινά βράδια, την ησυxία της κάτω πόλης, και προπάντων την ησυxία που η αντίθεση την κάνει ακόμη εντονότερη στα μέρη που την ημέρα σφύζουν από κίνηση.
Η Ρούα ντου Αρσενάλ, η Ρούα ντα Αλφάντεγκα, οι θλιβεροί δρόμοι που εκτείνονται προς τα ανατολικά, μετά το τέρμα της Ρούα ντα Αλφάντεγκα, οι έρημες αποβάθρες σε ευθεία γραμμή, όλα αυτά με ανακουφίζουν από τη μελαγχολία μου, αν κάποιο από εκείνα τα βράδια εισxωρήσω στη μοναξιά των διαδρομών τους. Ζω σε μια εποχή παλαιότερη από αυτή στην οποία ζω. Απολαμβάνω να νιώθω πως είμαι σύγχρονος του Σεζάριο Βέρδε, κι έχω μέσα μου όχι άλλους στίχους σαν τους δικούς του, αλλά την ίδια ουσία από την οποία είναι φτιαγμένοι οι στίχοι του. Περιφέρω, μέχρι να πέσει η νύχτα, μια αίσθηση ζωής ίδια με αυτών των δρόμων.
Τη μέρα είναι γεμάτοι από φασαρία που δεν σημαίνει τίποτα. Τη νύχτα είναι γεμάτοι από έλλειψη φασαρίας, που πάλι δεν σημαίνει τίποτα. Εγώ τη μέρα είμαι ένα τίποτα, αλλά τη νύχτα είμαι εγώ. Δεν υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα σε μένα και τους δρόμους από την πλευρά της Αλφάντεγκα, εκτός από το ότι αυτοί είναι δρόμοι και εγώ ψυχή, το οποίο μπορεί να μην έχει καμιά σημασία μπροστά στην ουσία των πραγμάτων. Υπάρχει ένα κοινό πεπρωμένο, καθότι αφηρημένο, για τους ανθρώπους και τα πράγματα – ένας εξίσου αδιάφορος ορισμός στην άλγεβρα του μυστηρίου.
Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμα… Εκείνες τις αργέςκαι άδειες ώρες ανεβαίνει από την ψυχή στο πνεύμα μου μια θλίψη ολόκληρου του είναι μου, η πίκρα ότι όλα είναι μια αίσθηση δική μου και συνάμα ένα πράγμα εξωτερικό, που δεν είναι στο χέρι μου να το αλλάξω. Αχ, πόσες φορές τα όνειρά μου υψώνονται μπροστά μου σαν πράγματα, όχι για να υποκαταστήσουν την πραγματικότητα, αλλά για να μου πουν ότι της μοιάζουν στο ότι δεν τα θέλω, στο ότι εμφανίζονται ξαφνικά απ’ έξω, όπως το τραμ που κάνει στροφή στο βάθος του δρόμου ή όπως η φωνή του νυχτερινού ντελάλη -τι να διαλαλεί αραγε;-, που ξεχωρίζει, αραβική μελωδία, σαν απρόσμενο σιντριβάνι, στη μονοτονία του δειλινού.
Περνούν μέλλοντα ζευγάρια, περνούν μοδιστρούλες δυο δυο, περνούν νεαρoί στο κατόπι της ηδονής, καπνίζουν στο αιώνιo πεζοδρόμιό τους οι συνταξιούχοι των πάντων, πού και πού βγαίνουν στην πόρτα τους για λίγο οι ακίνητοι αλήτες που λέγονται μαγαζάτορες. Αργοί, γεροδεμένοι και καχεκτικοί, οι νεοσύλλεκτοι υπνοβατούν σε παρέες άλλοτε πολύ θορυβώδεις, άλλοτε παραπάνω κι από θορυβώδεις. Πότε πότε εμφανίζεται και κάποιος φυσιολογικός άνθρωπος. Τούτη την ώρα τα αυτοκίνητα δεν είναι πολλά. Αυτά εδώ είναι μουσικά. Στην καρδιά μου υπάρχει μια αγωνιώδης ειρήνη, και η ηρεμία μου είναι καμωμένη από παραίτηση.
Όλα περνούν και τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μου λέει τίποτα, όλα είναι ξένα στο πεπρωμένο μου, ξένα στο ίδιo τους το πεπρωμένο -ανεμελιά, βρισιές απρόβλεπτες, όταν η μοίρα πετάει πέτρες, αντίλαλοι αγνώστων φωνών-, συλλoγική σαλάτα της ζωής.
Αντιμετωπίζω με ηρεμία, χωρίς τίποτα περισσότερο απ’ ό,τι είναι για την ψυχή ένα χαμόγελο, το ενδεχόμενο να κλείσω για πάντα τη ζωή μου σ’ αυτή τη Ρούα ντος Ντοραδόρες, σ’ αυτό το γραφείο, σ’ αυτή την ατμόσφαιρα τούτων των ανθρώπων. Νά ‘χω κάτι για να τρώω και να πίνω, και κάπου να μένω, και λίγο ελεύθερο χρόνο για να ονειρεύομαι, να γράφω, να κοιμάμαι’ τι άλλο μπορώ να ζητήσω από τους θεούς ή να ελπίσω από τη μοίρα;
Είχα μεγάλες φιλοδοξίες και υπέρμετρα όνειρα – αλλά τα ίδια είχαν και το παιδί για τα θελήματα και η μοδίστρα, γιατί όνειρα έχει όλος ο κόσμος. Αυτό που μας διαφοροποιεί είναι η δύναμη να τα υλοποιούμε ή η τύχη να τα βλέπουμε να υλοποιούνται για μας.
Όσον αφορά τα όνειρα, είμαι όμοιος με το παιδίγια τα θελήματα ή τη μοδίστρα. Το μόνο στο οποίο διαφέρω είναι ότι ξέρω να γράφω. Ναι, είναι μια πράξη, μια δική μου πραγματικότητα που με κάνει να διαφέρω από αυτούς. Στην ψυχή είμαι όμοιός τους.
(Απόσπασμα από Το βιβλίο της ανησυχίας (του Μπερνάντο Σοάρες) – Τόμος Α – εκδ. Εξάντας, 2004, δημοσιευμένο στο http://k-m-autobiographies.blogspot.gr. Αποσπάσματα προδημοσιεύθηκαν στο περιοδικό ΠΟΙΗΣΗ – τ.23, 2004. Η μετάφραση είναι της Μαρίας Παπαδήμα)
—
Ο Φερνάντο Αντόνιο Νογκέιρα Πεσσόα (1888-1935), γεννήθηκε στη Λισαβόνα στις 13 Ιουνίου 1888 και πέθανε στις 30 Νοεμβρίου 1935. Την παραμονή του θανάτου του, σημειώνει από την κλίνη του νοσοκομείου: “I Know not what tomorrow will bring”. Αυτό που το μέλλον έφερε αναμφισβήτητα είναι η καταξίωση του ως ενός από τους σημαντικότερους ποιητές του εικοστού αιώνα. Ο Πεσσόα είναι ταυτόχρονα ποιητής και μύθος ποιητικός. Έζησε τη ζωή του στα όρια της ανυπαρξίας, δημοσίευσε ελάχιστο μέρος του τεράστιου έργου του, ενός έργου ανολοκλήρωτου και πολλαπλού, το οποίο κληροδότησε στις μέλλουσες γενιές κλεισμένο στο περίφημο μπαούλο, εξασφαλίζοντας έτσι την υστεροφημία του.
Ελάχιστα γεγονότα συνθέτουν τη βιογραφία του:θάνατος του πατέρα του, μετακίνηση μαζί με τη νέα του οικογένεια στο Ντέρμπαν της Αφρικής, αγγλική παιδεία, επιστροφή στη Λισαβόνα, βιοπορισμός ως αλληλογράφος σε εμπορικούς οίκους, ένας λευκός έρωτας, πολλή μοναξιά.
Η πολυσχιδής ποιητική ζωή του βρίσκεται στους αντίποδες της βιογραφίας του. Ο Πεσσόα, ο οποίος υπογράφει το έργο του με το όνομα του αλλά και με τα 72 καταγεγραμμένα ετερώνυμά του, συνιστά μοναδικό παράδειγμα στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Κύριοι συντελεστές σε πρωτοτυπία αλλά καιπαραγωγικότητα οι εξής τέσσερις ετερώνυμοί του: ο δάσκαλος όλων Αλμπέρτο Καέιρο, ποιητής του “Φύλακα των κοπαδιών”, ο εκκεντρικός ναυπηγός μηχανικός Άλβαρο ντε Κάμπος, ποιητής της “Θαλασσινής ωδής” και του “Καταστήματος φιλικών”, ο επικούρειος, στωικός κλασικιστής συνθέτης ωδών Ρικάρντο Ρέις και, τέλος, ο Μπερνάρντο Σοάρες, συγγραφέας του “Βιβλίου της ανησυχίας”. Αριστοτεχνικός διευθυντής αυτής της ιδιόμορφης ορχήστρας ο ίδιος ο Φερνάντο Πεσσόα, ο ποιητής του “Μηνύματος”, ο διηγηματογράφος του “Αναρχικού τραπεζίτη”, ο ακάματος δοκιμιογράφος επί παντός του επιστητού, ο θεατρικός συγγραφέας ενός ανολοκλήρωτου “Φάουστ”, ο οποίος ορίζει την τέχνη του λέγοντας: “Προσποίηση είναι του ποιητή η τέχνη”.

ALVARO DE CAMPOS
[…] Πόσες εθνικότητες στον κόσμο! Πόσα επαγγέλματα! Πόσοι άνθρωποι!
Πόσες μοίρες διαφορετικές μπορεί να κρύβει η ζωή,
η ζωή, τελικά, κατά βάθος, πάντα η ίδια!
Πόσες φάτσες παράξενες! Ολες οι φάτσες είναι παράξενες
και δεν υπάρχει τίποτα ιερότερο από το να κοιτάζεις πολύ τους ανθρώπους.
Η αδελφοσύνη τελικά δεν είναι ιδέα επαναστατική.
Είναι κάτι που μας το μαθαίνει η ζωή, όπου πρέπει να ανεχόμαστε τα πάντα,
και τελικά βρίσκουμε ευχάριστο αυτό που πρέπει ν’ ανεχόμαστε,
και καταλήγουμε να κλαίμε σχεδόν από τρυφερότητα γι’ αυτό
που ανεχτήκαμε!
Α, όλα τούτα είναι ωραία, είναι ανθρώπινα και ταιριάζουν τόσο
με τα ανθρώπινα συναισθήματα, τόσο κοινωνικά και καθωσπρέπει,
τόσο πολύπλοκα απλά, τόσο μεταφυσικά θλιβερά!
Η πολυτάραχη, η διαφορετική ζωή μάς διαπαιδαγωγεί τελικά στα ανθρώπινα.
Καημένοι άνθρωποι! Καημένοι όλοι μας! […]

Απόσπασμα από την ποιητική σύνθεση του Φερνάντο Πεσσόα: Θαλασσινή ωδή του Άλβαρο ντε Κάμπος, μτφρ.-επίμ.: Μαρία Παπαδήμα, σχ.: Πάολο Γκέτσι, Εκδόσεις Νεφέλη 2012. Δημοσιευμένο στο http://www.e-poema.eu
tvxs

Διαβάστε περισσότερα

Έτσι έσφαξαν τους Σέρβους»

Συγκλονιστική μαρτυρία πρώην Ιταλού στρατηγού,για τις ωμότητες αλβανών και ΝΑΤΟ,στην Σερβία,πως οι Αμερικανοί έθαψαν τις ειδήσεις,για την σερβική γενοκτονία,ώστε να μην εκτεθούν οι κατσαπλιάδες!!!

Είναι στιγμές που τα χέρια παγώνουν,ο νους φεύγει για αλλού και το συναίσθημα της αγανάκτησης,σε κυριεύει συθέμελα.Η συνέντευξη που έδωσε ο πρώην Ιταλός στρατηγός Mauro del Vecchio(βλ.φώτο),είναι συγκλονιστική.Υπό το βάρος της συνείδησης,ο Ιταλός αξιωματικός προχωρά,στην ιταλική εφημερίδα »πανόραμα»,στην επιβεβαίωση,των όσων εμείς ως Έλληνες γνωρίζουμε.
Ο ίδιος εισήλθε στο Κόσοβο,με 7.000 Ιταλούς στρατιώτες,μετά την συνθηκολόγηση του Μιλόσεβιτς,το Ιούνιο του 1999.Λέει χαρακτηριστικά,»Επί 3 εβδομάδες,καθημερινά είχαμε αναφορές,για σφαγές και αποκεφαλισμούς Σέρβων στρατιωτών,εφέδρων,νέων ανδρών,εκτελέσεις και βιασμούς,γυναικών και ακόμη μικρών παιδιών.Οι Αλβανοί συστηματικά έκαιγαν εκκλησίες και μοναστήρια,προσπαθούσαν να εξαλείψουν,κάθε ίχνος σερβικής παρουσίας στην επαρχία.Τα πτώματα ήταν διάσπαρτα στους δρόμους,σε κάθε πιθανό σημείο και αμάζευτα επί μέρες(!!!).Το 80%,των Σέρβων,αγνοουμένων,χάθηκαν μετά την επίσημη λήξη του πολέμου.Δεν μου επετράπη να μιλήσω για όλα αυτά,από άνωθεν εντολή(εννοεί τους Αμερικανούς).»
Η ιταλική εφημερίδα αναφέρει,πως είχαν βρεθεί φωτογραφίες στο Ντέτσανι,που έδειχναν,αποκεφαλισμένους Σέρβους στρατιώτες,κατά το ισλαμικό τυπικό,και οι οποίες φωτογραφίες »εξαφανίστηκαν»μυστηριωδώς,από την αμερικανική διοίκηση του Κοσόβου το 2003.Οι απαγωγές και εκτελέσεις των Σέρβων,συνεχίστηκαν για ακόμα μεγάλο διάστημα,μετά την εγκατάσταση του ΝΑΤΟ,στο Κόσοβο,΄όπως δηλώνει ο Mauro del Vecchio.Μιλάμε για μια άνευ προηγουμένου γενοκτονία,η οποία σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε,από την CIA,με μοχλό εφαρμογής τους Αλβανούς,οι οποίοι καθοδηγούνταν από Αμερικανούς αξιωματικούς.
Εδώ αναδεικνύεται η ευλογία του Θεού,που ακούει στο όνομα,Β.Πούτιν,ο οποίος σταμάτησε την περαιτέρω διάσπαση της Σερβίας,όπως την είχαν σχεδιάσει οι Αμερικανοί(θα ακολουθούσε η κοιλάδα του Πρέσεβο και η Βοιβοντίνα),καθώς και της Ελλάδας,η σειρά μας ήταν θέμα χρόνου να έλθει.Μάλιστα το 2003,ο Β.Πούτιν τους είχε προειδοποιήσει τους Αμερικανούς,πως»ένα Κόσοβο μου φτιάξατε εσείς,δυο θα δημιουργήσω εγώ»όπερ και εγένετο,με την Αμπχαζία και την Νότιο Οσετία.Για άλλη μια φορά ο αντορθόδοξος ρόλος των Αμερικανών,υπέρ των ισλαμιστών,στοιχειώνει τη ιστορία μας,για να δούμε μπας και ξυπνήσουμε τελικά,πως ο πραγματικός εχθρός της πατρίδας μας δεν είναι ο εξ’ανατολών,αλλά αυτός που τον,καλύπτει,οπλίζει,εκπαιδεύει,κατευθύνει…
Dioptra-News

Διαβάστε περισσότερα

Μεταγραφή από Ουκρανία ο νέος πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα (βίντεο).

  
Καλώς τα δεχτήκαμε.
Όπως όλα δείχνουν, ο Geoffrey Pyatt (Τζέφρεϊ Πάιατ), ο πρέσβης των ΗΠΑ κατά το (ή μήπως να πούμε καλύτερα «που έφερε εις πέρας το») πραξικόπημα του Μαϊντάν στην Ουκρανία το 2014, θα είναι σύντομα ο νέος Αμερικανός Πρέσβης στην Ελλάδα.

Ο Πάιατ, που θεωρείται άνθρωπος ειδικών αποστολών επιλέχθηκε να στελεχώσει την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα σε μια συγκυρία που οι σχέσεις των ΗΠΑ με την κυβέρνηση Ερντογάν είναι ιδιαιτέρως τεταμμένες, στο φόντο φυσικά του πολέμου στη Συρία και ενώ ακούγεται έντονα το σενάριο ενός επεισοδίου στο Αιγαίο. Επιπλέον, η «μεταγραφή» του Πάιατ ανακοινώνεται λίγο καιρό αφού επανήλθε στην επιφάνεια το θέμα με τον ρωσικό αγωγό φυσικού αερίου που έφερε, ως πρόταση, ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν, στην επίσκεψή του στηνΕλλάδα στα τέλη Μάη.

Ο Πάιατ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής στην Ουκρανία, τόσο κατά την προετοιμασία της ανατροπής Γιανουκόβιτς, όσο και κατά τον διετή πόλεμο που ακολούθησε και μαίνεται έως σήμερα στην Ανατολική Ουκρανία.Επιπλέον, στο ίδιο διάστημα προώθησε την πολιτική του ΔΝΤ και του ξεπουλήματος της ουκρανικής αγροτικής γης σε αμερικάνικες πολυεθνικές καλλιέργειας μεταλλαγμένων γεωργικών προϊόντων. Θεωρείται άριστος συνεργάτης με τη Βικτόρια Νούλαντ, ειδική επίσης σε θέματα της Ανατολικής Μεσογείου. Άλλωστε, ήταν οι δυο τους που πιάστηκαν να συνομιλούν λίγο πριν το πραξικόπημα του Μαϊντάν «μαγειρεύοντας» τη σύνθεση της επόμενης κυβέρνησης της χώρας, συνομιλία όπου ακούστηκε και το περίφημο «Fuck the E.U.». 
 

Πέρα από τα διάφορα σενάρια που κυκλοφορούν για το σκεπτικό πίσω απ’ αυτή την κίνηση των ΗΠΑ, το αντιφασιστικό, αντιπολεμικό και αντι-ιμπεριαλιστικό κίνημα θα πρέπει να είναι σε επιφυλακή για τους νέους σχεδιασμούς για την περιοχή.
Από solidarityantifascistukraine

Διαβάστε περισσότερα

«Εθνικός Κήπος» & «Fuck Sunday Press»

Για πολλά χρόνια, 1931-2006, ο «Εθνικός Κήπος» είχε στην ιδιοκτησία του 100 στρέμματα στην περιοχή της Παλλήνης. Σε αυτή την έκταση λειτουργούσε μεγάλο φυτώριο το οποίο ήταν βασικός τροφοδότης σε φυτά και δέντρα τόσο στα υπουργεία όσο και στους δήμους Αθηναίων αλλά και σε πολλούς άλλους δήμους ανά την επικράτεια. Η διαδικασία παραγωγής, από το ίδιο το δημόσιο, για το δημόσιο προφανώς έχει όφελος δημόσιο. Το δημόσιο φυτώριο σε δημόσια έκταση από την μια μειώνει στο ελάχιστο το κόστος παραγωγής φυτών και δέντρων και από την άλλη αποφεύγει την χρήση «πράσινου» που δεν ταιριάζει στις κλιματολογικές και περιβαλλοντικές συνθήκες της Ελλάδας.

Αυτή η έκταση των 100 στρεμμάτων πού παραχωρήθηκε; Σε ποιους μοιράστηκε και με ποια ανταλλάγματα; Γνωρίζουμε ότι τα 15 στρέμματα παραχωρήθηκαν στο ΥΠΕΧΩΔΕ. Τα υπόλοιπα; Σε κολλητούς και ημετέρους παλαιότερης δημάρχου της πόλης μας; Ο τωρινός δήμαρχος γνωρίζει ότι ο δήμος έχει αυτά τα 100 στρέμματα στην ιδιοκτησία του ή δεν θέλει να πειράξει τους πολιτικούς του φίλους; Ενδιαφέρεται κανείς από το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων να πάρουν πίσω αυτά τα 100 στρέμματα, τα οποία με αδιαφανείς διαδικασίες μεταφέρθηκαν σε κολλητούς και ημετέρους; Γιατί να μην ξαναλειτουργήσουν αυτά τα φυτώρια;

Επιπλέον οι παραχωρήσεις που γίνονται τμηματικά μέσα από τον «Εθνικό Κήπο» ποιους εξυπηρετούν; Γιατί υπάρχουν παιδικές χαρές κλειστές στους πολλούς και ανοιχτές για τα παιδιά των βουλευτών; Αυτοί οι τεράστιοι εξαεριστήρες της Βουλής γιατί τοποθετήθηκαν μέσα στον κήπο; Βιομηχανική ζώνη έξω από πόλη είναι ο «Εθνικός Κήπος» και δεν ενοχλούν από τον βροντερό θόρυβό τους; Αυτοί οι βιομηχανικοί εξαεριστήρες ξεραίνουν και τα δέντρα του κήπου μιας και βγάζουν βιομηχανικό καυτό ντουμάνι. Καλά σε αυτή την Βουλή τι κάνουν και χρειάζονται τέτοιους εξαεριστήρες; Μήπως έγινε καμιά εργολαβία και ξεφορτώθηκαν άχρηστους εξαεριστήρες από εργοστάσιο της δεκαετίας του ’80;

Σίγουρα η «Fuck Sunday Press» του Kitsou δεν ενδιαφέρεται να γράψει για αυτά. Αυτό που επιδιώκει είναι η παραχώρηση του «Εθνικού Κήπου» στην Ανώνυμη Εγκληματική (Α.Ε.) οργάνωση που ζητά να έρθουν και ειδικοί από τη Γερμανία για να μας υποδείξουν πως και σε ποιους να χαριστεί ο «Εθνικός Κήπος». Καλόπαιδο Kitso εκεί εις τας Ευρώπας πού είσαι με ποιους κάνεις παρέα; Χρειάζεσαι και άλλα χρήματα; Τόσα πολλά χρωστάς; Δεν σου φτάνει που με τα «από δω και από κει» εξασφάλισες σε μια πενταετία 1.5 εκατομμύρια γιουρόπουλα;

Kitso – Μetresa. Go Home! Κάτω τα ξερά σας από τον «Εθνικό Κήπο»!

«Φίλοι της Φύσης»

Διαβάστε περισσότερα

Ερρίκο Μαλατέστα : Το ζήτημα του έρωτα

Κατ’ αρχάς, μπορεί να φανεί περίεργο το ότι το ζήτημα του έρωτα, καθώς και όλα τα συναφή με αυτό, απασχολεί τόσο πολύ έναν μεγάλο αριθμό ανδρών και γυναικών, την στιγμή που υπάρχουν άλλα προβλήματα πιο επείγοντα, αν όχι πιο σημαντικά, τα οποία θα έπρεπε να συγκεντρώνουν όλη την προσοχή και όλη την ενεργητικότητα εκείνων, οι οποίοι αναζητούν τρόπους προκειμένου να θεραπεύσουν τα δεινά τα οποία ταλανίζουν την ανθρωπότητα.
Καθημερινά συναντάμε ανθρώπους που συνθλίβονται υπό το βάρος των θεσμών της εποχής μας· ανθρώπους υποχρεωμένους να διατρέφονται άσχημα- ανθρώπους που ανά πάσα στιγμή κινδυνεύουν να βυθισθούν στην έσχατη εξαθλίωση, επειδή δεν έχουν εργασία ή εξ αιτίας κάποιας αρρώστιας·ανθρώπους που στερούνται τα ευεργετήματα και τις απολαύσεις των τεχνών και των επιστημών ανθρώπους καταδικασμένους να περάσουν όλη τους την ζωή χωρίς να μπορούν ούτε μια μέρα να είναι αφέντες του εαυτού τους, πάντοτε εξαρτημένους από τα αφεντικά ή την αστυνομία· ανθρώπους για τους οποίους το δικαίωμα να έχουν οικογένεια δεν είναι παρά μια αιματοβαμμένη φάρσα. Οι άνθρωποι αυτοί, ωστόσο, δεν θα αποδεχθούν τα μέσα που τους προτείνουμε για να απαλλαγούν από την πολιτική και οικονομική σκλαβιά, εάν προηγουμένως δεν μπορέσουμε να τους εξηγήσουμε με ποιόν τρόπο, μέσα σε μια ελευθεριακή κοινωνία, θα μπορέσει να ικανοποιηθεί η ερωτική ανάγκη και πώς εμείς αντιλαμβανόμαστε την οργάνωση της οικογένειας.
Και, φυσικά, αυτή η ανησυχία εντείνεται και οδηγεί στην παραμέληση -συχνά δε- ακόμη και στην περιφρόνηση των υπολοίπων προβλημάτων, ιδιαίτερα από άτομα τα οποία έχουν επιλύσει το πρόβλημα της πείνας και βρίσκονται στην φυσιολογική κατάσταση να μπορούν να ικανοποιούν τις πλέον επιτακτικές ανάγκες τους, εφ’ όσον ζουν σε ένα περιβάλλον σχετικής ευμάρειας.
Αυτό το γεγονός εξηγείται, εάν λάβει κανείς υπ’ όψιν τον τεράστιο ρόλο που παίζει ο έρωτας στην ηθική και υλική ζωή του ανθρώπου, δεδομένου ότι η εστία, η οικογένεια, είναι ο χώρος στον οποίο ο άνδρας και η γυναίκα περνούν το μεγαλύτερο και καλύτερο μέρος της ζωής τους. Εξηγείται επίσης από μια τάση προς το ιδανικό, η οποία διαποτίζει το ανθρώπινο πνεύμα από την στιγμή που αυτό αποκτά αυτοσυνείδηση.
Όσο οι άνθρωποι θα υποφέρουν, χωρίς να συνειδητοποιούν τα βάσανα τους, χωρίς να προσπαθούν να απαλλαγούν από αυτά, χωρίς να επαναστατούν, θα ζουν όπως τα κτήνη που δέχονται την ζωή όπως την βρίσκουν.
Από την στιγμή όμως που αρχίζουν να σκέπτονται και να κατανοούν ότι τα βάσανα τους δεν οφείλονται σε κάποιες ανυπέρβλητες φυσικές αντιξοότητες, αλλά σε ανθρώπινες αιτίες, τις οποίες οι άνδρες και οι γυναίκες μπορούν να εξαλείψουν, αισθάνονται συνακόλουθα την αναγκαιότητα μιας τελειοποίησης, και θέλουν -αυτό είναι, τουλάχιστον, το ιδανικό τους- να απολαύσουν τα αγαθά μιας κοινωνίας στην οποία θα βασιλεύει η απόλυτη αρμονία και στην οποία ο πόνος θα έχει εντελώς και για πάντα εξαλειφθεί.
Αυτή η τάση είναι πολύ χρήσιμη, εφ’ όσον μάς ωθεί να βαδίσουμε προς τα εμπρός. Μπορεί, ωστόσο, να αποδειχθεί επιζήμια, εάν, υπό το πρόσχημα ότι κανείς δεν μπορεί να φθάσει στην τελειότητα και ότι είναι αδύνατον να εξαλειφθούν όλοι οι κίνδυνοι και όλα τα ελαττώματα, μάς ωθεί να παραμελούμε όλα όσα θα μπορούσαμε να κάνουμε, συνεχίζοντας να ζούμε όπως μέχρι τώρα.
Τώρα, λοιπόν, και ας το πούμε ευθέως, δεν διαθέτουμε καμία λύση για να αντιμετωπίσουμε τα βάσανα που προέρχονται από τον έρωτα, εφ’ όσον αυτά δεν μπορούν να εξαλειφθούν με κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, ούτε καν με μια αλλαγή των συνηθειών μας. Τα βάσανα αυτά είναι ήδη προκαθορισμένα από κάποια βαθιά αισθήματα, θα μπορούσαμε να πούμε έμφυτα,του ανθρώπου, και μεταβάλλονται, όποτε μεταβάλλονται, μόνο μέσω μιας βραδείας εξέλιξης και κατά τρόπο που δεν είμαστε σε θέση να προβλέψουμε.
Θέλουμε την ελευθερία. Θέλουμε οι άνδρες και οι γυναίκες να μπορούν να ερωτεύονται και να ενώνονται ελεύθερα, χωρίς άλλο κίνητρο εκτός από τον έρωτα, χωρίς καμία νομική, οικονομική και φυσική βία. Η ελευθερία όμως, έστω και αν είναι η μοναδική λύση που μπορούμε και οφείλουμε να προτείνουμε, δεν επιλύει ριζικά το πρόβλημα, δεδομένου ότι για να ικανοποιηθεί ο έρωτας έχει ανάγκη από την συμφωνία δύο ελευθεριών, οι οποίες συχνά δεν εναρμονίζονται διόλου, και ότι η ελευθερία να κάνει κανείς ό,τι θέλει, δεν είναι παρά μια φράση κενή νοήματος, όταν κάποιος δεν μπορεί να θέλει κάτι.
Είναι πολύ εύκολο να πούμε: όταν ένας άνδρας και μια γυναίκα ερωτεύονται, ενώνονται, ενώ χωρίζουν όταν πάψουν να είναι ερωτευμένοι. Για να μπορέσει, ωστόσο, αυτή η αρχή να μετατραπεί σε πάγιο και γενικό κανόνα της ευτυχίας, θα πρέπει να ερωτεύονται και να παύουν να είναι ερωτευμένοι και οι δύο ταυτοχρόνως. Και αν κάποιος αγαπά χωρίς να αγαπιέται; Και αν κάποιος εξακολουθεί να αγαπά, ενώ ο άλλος δεν τον αγαπά πλέον και προσπαθεί να ικανοποιήσει κάποιο καινούργιο πάθος; Και αν κάποιος αγαπά ταυτοχρόνως περισσότερα τού ενός άτομα, τα οποία δεν μπορούν να συμβιβασθούν με μια τέτοια κατάσταση;
«Είμαι άσχημος», έλεγε κάποτε ένας φίλος. «Τί θα κάνω αν καμία δεν θέλει να μ’ ερωτευθεί;» Όσο αστεία και αν ακούγεται μια τέτοια ερώτηση, δεν μπορεί κανείς να μην διακρίνει πίσω από αυτά τα λόγια κάποιες πραγματικές τραγωδίες.
Και κάποιος άλλος, ο οποίος αντιμετώπιζε το ίδιο πρόβλημα, μάς έλεγε: «Για την ώρα, όταν δεν μου προσφέρεται ο έρωτας, τον αγοράζω, έστω και αν είμαι αναγκασμένος να κάνω αιματηρές οικονομίες για να τα φέρω βόλτα. Τί θ’ απογίνω, όταν δεν θα υπάρχουν κοινές γυναίκες;» Το ερώτημα είναι φρικτό, εφ’ όσον αποκαλύπτει την επιθυμία να υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι να εξωθούνται από την πείνα στην πορνεία. Είναι φρικτό, αλλά και συνάμα …τρομερά ανθρώπινο.
Ορισμένοι ισχυρίζονται πως το φάρμακο θα μπορούσε να βρεθεί στην οριστική κατάργηση της οικογένειας,στην κατάργηση τού, λίγο-πολύ, μόνιμου σεξουαλικού ζεύγους, καθιστώντας έτσι τον έρωτα μια απλή φυσική πράξη, ή, καλύτερα, μεταμορφώνοντας τον -μέσω της σεξουαλικής ένωσης- σε ένα αίσθημα παρόμοιο με την φιλία, που θα αναγνωρίζει το δικαίωμα στις πολυγαμικές σχέσεις, στην ποικιλία, στην διατήρηση πολλών ερωτικών δεσμών ταυτοχρόνως. Και τα παιδιά; …Παιδιά όλων. Μπορεί, λοιπόν, να καταργηθεί η οικογένεια; Θα πρέπει να ευχόμαστε κάτι τέτοιο; Πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι, παρά κυριαρχούσε και εξακολουθεί να κυριαρχεί μέσα στην οικογένεια, αυτή αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί τον σημαντικότερο παράγοντα ανάπτυξης του ανθρώπου, εφ’ όσον μέσα στα πλαίσια της οικογένειας ο άνθρωπος θυσιάζεται για τον άνθρωπο και ανταποδίδει το καλό με καλό, χωρίς να ζητά άλλη ανταμοιβή πέραν της αγάπης του συντρόφου και των παιδιών του.
Όμως μάς λένε πως από την στιγμή που θα εξαφανισθούν τα προβλήματα που γεννούν τα συμφέροντα, όλοι οι άνθρωποι θα είναι αδέλφια και θα αγαπούν ο ένας τον άλλον. Οπωσδήποτε δεν θα μισεί ο ένας τον άλλον είναι βέβαιο ότι το αίσθημα της συμπάθειας και της αλληλεγγύης θα αναπτυσσόταν σε μεγάλο βαθμό και ότι το γενικό συμφέρον των ανθρώπων θα αναδεικνυόταν ως σημαντικός παράγων στον καθορισμό της συμπεριφοράς κάθε ατόμου. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι έρωτας. Το να αγαπάς όλο τον κόσμο μοιάζει με το να μην αγαπάς κανέναν. Ενίοτε μπορούμε να βοηθάμε τον άλλον. Δεν μπορούμε όμως να κλαίμε για όλες τις δυστυχίες. Αυτό θα σήμαινε ότι θα περνούσαμε όλη την ζωή μας με δάκρυα. Πάντως, μια καρδιά που αντέχει το κλάμα της συμπόνιας, είναι η πιο γλυκιά παρηγοριά.
Οι στατιστικές των θανάτων και των γεννήσεων μπορεί να προσφέρουν κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία τα οποία θα μάς επέτρεπαν να γνωρίσουμε τις κοινωνικές ανάγκες. Στην καρδιά μας όμως δεν μπορούν να πουν τίποτε. Πρακτικά, μάς είναι εντελώς αδύνατον να θρηνούμε για κάθε άνθρωπο που πεθαίνει και να χαιρόμαστε για κάθε άνθρωπο που γεννιέται.
Και αν υποτεθεί πως δεν αγαπάμε κάποιον περισσότερο από τους άλλους, εάν δεν υπάρχει ένα και μόνο άτομο, για το οποίο να είμαστε περισσότερο διατεθειμένοι να θυσιαστούμε απ’ ό,τι για τους άλλους, εάν δεν γνωρίζαμε άλλον έρωτα εκτός από αυτόν τον μέτριο, τον αφηρημένο, τον σχεδόν θεωρητικό, που μπορούμε να αισθανθούμε για τους πάντες, δεν θα ήταν η ζωή μας λιγότερο πλούσια, λιγότερο γόνιμη, λιγότερο όμορφη; Δεν θα μειώνονταν αυτές οι ωραιότερες παρορμήσεις τής ανθρώπινης φύσης; Άραγε δεν θα ήμαστε στερημένοι από τις βαθύτερες απολαύσεις μας; Δεν θα ήμαστε πιο δυστυχισμένοι;
Κατά τα άλλα, ο έρωτας είναι αυτό που είναι! Όταν μας χτυπούν τα βέλη του έρωτα, νοιώθουμε την ανάγκη της επαφής, της αποκλειστικής κατοχής της αγαπημένης ύπαρξης. Η ζήλεια, με την καλύτερη δυνατή έννοια της λέξης, φαίνεται να αποτελεί -και γενικώς αποτελεί- μια αναπόφευκτη πραγματικότητα. Το γεγονός μπορεί να είναι θλιβερό, δεν μπορεί ωστόσο να αλλάξει κατά βούληση, ούτε καν κατά την βούληση εκείνου που βασανίζεται από την ζήλια.
Για μας ο έρωτας είναι ένα πάθος το οποίο από μόνο του γεννά τραγωδίες. Οπωσδήποτε, αυτές οι τραγωδίες δεν θα μεταφράζονταν πλέον σε πράξεις βίαιες και κτηνώδεις, αν ο άνδρας και η γυναίκα διέθεταν το αίσθημα του σεβασμού της ελευθερίας του άλλου, αν διέθεταν αρκετή εξουσία πάνω στον ίδιο τον εαυτό τους, ώστε να αντιλαμβάνονται πως ένα κακό δεν θεραπεύεται με κάποιο άλλο μεγαλύτερο, και αν η κοινή γνώμη δεν ήταν τόσο ανεκτική απέναντι στα εγκλήματα πάθους, όσο είναι σήμερα. Παρ’ όλα αυτά, οι τραγωδίες δεν θα ήταν λιγότερο οδυνηρές.
Όσο οι γυναίκες και οι άνδρες διαθέτουν τα αισθήματα που διαθέτουν -και μια αλλαγή στο οικονομικό και πολιτικό καθεστώς της κοινωνίας δεν μάς φαίνεται αρκετή για να τα μεταβάλει οριστικά- ο έρωτας, την ίδια στιγμή που θα προσφέρει μεγάλη χαρά, θα προξενεί και μεγάλο πόνο. Με την κατάργηση όλων των αιτίων που θα μπορούσαν να καταργηθούν, ο πόνος αυτός θα μπορούσε να μειωθεί ή να απαλυνθεί, η πλήρης εξαφάνιση του’όμως είναι αδύνατη.
Αποτελεί, άραγε, αυτή η διαπίστωση λόγο για να μην δεχθεί κάποιος τις ιδέες μας και να θελήσει να παραμείνει εκουσίως στην παρούσα κατάσταση; Εν προκειμένω, θα έμοιαζε με κάποιον ο οποίος, μη μπορώντας να αγοράσει πολυτελή ρούχα, θα προτιμούσε να κυκλοφορεί γυμνός, ή με κάποιον ο οποίος, μη μπορώντας να τρώει κάθε μέρα φασιανό, θα απαρνιόταν το ψωμί, ή με έναν γιατρό ο οποίος, δεδομένων των αδυναμιών της σύγχρονης επιστήμης όσον αφορά ορισμένες ασθένειες, θα αρνιόταν να θεραπεύσει τις αρρώστιες που μπορούν να θεραπευθούν.
Ας καταργήσουμε την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο· ας. καταπολεμήσουμε την κτηνώδη παρόρμηση του αρσενικού που πιστεύει πως πρέπει να κυριαρχεί πάνω στο θηλυκό· ας καταπολεμήσουμε τις θρησκευτικές, κοινωνικές και σεξουαλικές προκαταλήψεις· ας εξασφαλίσουμε σε όλους, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, την ευημερία και την ελευθερία· ας διαδώσουμε την μόρφωση και, τότε, θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση λογικά, εάν δεχθούμε ότι δεν θα υπάρχουν πλέον άλλα βάσανα, εκτός από εκείνα του έρωτα.
Εν πάση περιπτώσει, όσοι θα είναι άτυχοι στον έρωτα, θα μπορούν να βρουν άλλες απολαύσεις, εφ’ όσον η κατάσταση δεν θα είναι όπως η σημερινή, στην οποία ο έρωτας και το αλκοόλ αποτελούν την μοναδική παρηγοριά του μεγαλύτερου μέρους της ανθρωπότητας.
Κείμενο από το βιβλίο «Προς μια ελεύθερη κοινωνία», του Ερρίκο Μαλατέστα, εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος. Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ

Πηγή:eagainst.com

Διαβάστε περισσότερα

Tα παιδιά θα έπρεπε να κρατάνε μολύβια στα χέρια τους, όχι εργαλεία!

Επιμέλεια: Θωμάς Γιούργας

Από το 2002 η 12η Ιουνίου θεσπίστηκε ως η μέρα ενάντια στην παιδική εργασία.

Σήμερα, τουλάχιστον 168 εκατομμύρια παιδιά ανά τον κόσμο ”εργάζονται” κάτω από βάναυσες συνθήκες (κυρίως σε γεωργικές εργασίες), κι έτσι στερούνται ελεύθερο χρόνο, πρόσβαση στην εκπαίδευση, και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης που αντιστοιχούν στην ηλικία τους.

Τουλάχιστον 85 εκατομμύρια κορίτσια και αγόρια βρίσκονται σε συνθήκες σκλαβιάς. Χρησιμοποιούνται ως δούλοι του σεξ, στρατιώτες σε εμπόλεμες ζώνες, ζητιάνοι, μεταφορείς ναρκωτικών αλλά και υπό άλλες μορφές εκμετάλλευσης και κακοποίησης.

Σήμερα, θυμόμαστε τον Iqbal Masih, το παιδί από το Πακιστάν το οποίο δόθηκε ως σκλάβος από τον πατέρα του σε ηλικία 4 ετών. Ο Ικμπάλ αναγκάστηκε να δουλεύει για παραπάνω από 12 ώρες, 7 μέρες την εβδομάδα σε εργοστάσιο χαλιών. Τα περισσότερα από τα παιδιά που δούλευαν στο εργοστάσιο ήταν αλυσοδεμένα για αρκετές ώρες της μέρας.

Όμως, στην ηλικία των 10 ετών κατάφερε να αποδράσει δύο φορές και στην συνέχεια τελείωσε σε 2 μόνο χρόνια το τετραετές πρόγραμμα εκπαίδευσης για παιδιά με παρελθόν σκλαβιάς.
Ως ακτιβιστής κατά της παιδικής εργασίας βοήθησε χιλιάδες παιδιά να γλυτώσουν από τον εφιάλτη που ζούσαν.
Έδωσε ομιλίες κατά τις παιδικής σκλαβιάς στο Πακιστάν αλλά και σε άλλα μέρη ανά τον κόσμο όπως οι Η.Π.Α. και η Σουηδία και έγινε σύμβολο ενός κινήματος που όλο μεγάλωνε.

Η γενναιότητα που επέδειξε, οι συνειδήσεις που ξύπνησε και το κίνημα κατά της παιδικής εργασίας που γιγαντωνόταν άρχισε όμως να ενοχλεί και να απειλεί όσους ευνοούνταν από την ύπαρξη εκατομμυρίων παιδιών-σκλάβων.
Στις 16 Απριλίου 1995 ο Iqbal δολοφονήθηκε σε ηλικία 12 ετών.
Η μνήμη του είναι ακόμα ζωντανή!

1. International Labour Organization
2. telesur

Διαβάστε περισσότερα