Schadenfreude και κοινωνικός αυτοματισμός

Από τον Αλέξανδρο Νίκα
Συνήθως, οτιδήποτε καλό συμβαίνει σε άλλους μας ευχαριστεί, οτιδήποτε κακό μας ανησυχεί έως και μας στεναχωρεί. Αυτή η ανθρώπινη αντίδραση ενσυναίσθησης και συμπόνιας δε συμβαίνει απαραίτητα, αφού μπορεί να γνωρίσουμε ανθρώπους των οποίων η ευτυχία μας δημιουργεί ένα κοινωνικά απεχθές συναίσθημα, αυτό της ζήλιας, η οποία θεωρείται μία μορφή πόνου που προκαλείται από την ανωτερότητα ενός άλλου ανθρώπου.
Αντίστοιχα, μπορεί να γνωρίσουμε και ανθρώπους των οποίων η δυστυχία, αντί της συμπόνιας, ενδέχεται να μας δημιουργήσει ένα εξίσου κοινωνικά απεχθές συναίσθημα, αυτό της επιχαιρεκακίας, ή αλλιώς schadenfreude, που θεωρείται μία μορφή κακεντρεχούς ευχαρίστησης στη θέα κάποιου που υποφέρει. Οι δύο έννοιες, της ζήλιας και της επιχαιρεκακίας, σχετίζονται άμεσα αφού, παρότι η μία περιγράφει πόνο και η άλλη ευχαρίστηση, η πρώτη δημιουργεί τις συνθήκες για την καλλιέργεια της δεύτερης.
Το συναίσθημα του schadenfreude, εκ των γερμανικών λέξεων schäden (βλάβη, συμφορά) και freude (χαρά, ευχαρίστηση), βρίσκει τις ρίζες του ήδη από τον «Φίληβο» του Πλάτωνα, έναν φιλοσοφικό διάλογο μεταξύ του Σωκράτη και των Πρώταρχου και Φίληβου που πραγματεύεται την ανθρώπινη ηδονή. Στον διάλογο αυτόν, ο Σωκράτης υποστηρίζει ότι η ζήλια είναι ένα συναίσθημα στο οποίο πόνος και ευχαρίστηση συνυπάρχουν, αφού είναι ο ζηλόφθονος άνθρωπος που επιχαίρεται με την συμφορά των γειτόνων του (Frede, 1992): «δεν είπαμε ότι η ευχαρίστηση από την κακοτυχία των φίλων προκαλείται από ζήλια;» (Πλάτων, 1933). Πολύ αργότερα, ο Νίτσε (1967) θα πλαισιώσει πολύ συγκεκριμένα το συναίσθημα της επιχαιρεκακίας, το οποίο και —ως απόλαυση της θέας των άλλων να υποφέρουν— θα διαφοροποιήσει από την απόλαυση της ίδιας πρόκλησης ζημιάς στους άλλους, ισχυριζόμενος ότι η αίσθηση του schadenfreude μεγιστοποιείται όταν:
α) υπάρχει αυτοαναφορικότητα στην ιδιότητα του θύματος (δηλαδή ο ζηλόφθονος άνθρωπος μπορεί να ταυτιστεί σε κάποιο επίπεδο με τον παθόντα),
β) ο ζηλόφθονος απειλείται με κάποιον τρόπο από τον παθόντα (αφού η ικανοποίηση αποζημιώνει τον πρώτο με την συμφορά του δεύτερου, σε όρους αυταξίας), προσδίδοντας στο συναίσθημα τη μορφή μίας φανταστικής εκδίκησης, ή/και
γ) η επιτυχία του αξιόφθονου (παθόντα) θεωρείται αδίκως και ανάξια κερδισμένη.
Έκτοτε, πολλοί ερευνητές από τον χώρο της (κοινωνικής) ψυχολογίας έχουν πραγματευθεί το αξιοπερίεργο αυτό συναίσθημα της επιχαιρεκακίας. Ωστόσο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον αποκτά η μελέτη της λειτουργίας του ανθρώπινου εγκεφάλου κατά τη διέγερση και πρόκληση κοινωνικών συναισθημάτων (βλ. Jankowski & Takahashi, 2014), όπου φαίνεται πως το schadenfreude, πέραν του ψυχολογικού ενδιαφέροντος, αποτελεί και ένα φυσιολογικό ιατρικό φαινόμενο.
Μία πρόσφατη έρευνα αξιοποίησε τη μαγνητική τομογραφία (MRI) για να δείξει ότι η ζήλια διεγείρει τον ραχιαίο φλοιό της πρόσθιας μοίρας της έλικας του προσαγωγίου (dorsal anterior cingulate cortex – dACC), ο οποίος σχετίζεται με τις γνωστικές συγκρούσεις και τον κοινωνικό πόνο, και μάλιστα σε βαθμό συγκρίσιμο με το συναίσθημα του ίδιου πόνου· από την άλλη πλευρά, το αίσθημα του schadenfreude εντοπίσθηκε με την διέγερση του κοιλιακού ραβδωτού σώματος, μία μικρή περιοχή βαθιά μέσα στον εγκέφαλο και κοντά στα βασικά γάγγλια η οποία σχετίζεται με το αίσθημα της επιβράβευσης (Takahashi et al., 2009).
Έτσι, γίνεται εμφανές ότι η ζήλια προκαλεί ένα συναίσθημα πόνου που ο άνθρωπος υποσυνείδητα προσπαθεί να μετριάσει αποδιεγείροντας το αντίστοιχο μέρος του εγκεφάλου· η αποδιέγερση αυτή επιταχύνεται μέσω της επιχαιρεκακίας, αφού το χάσμα μεταξύ του «ανώτερου» σε κάποια διάσταση ανθρώπου που βιώνει την αποτυχία και του αντίστοιχα «κατώτερου» ατόμου γεφυρώνεται.  Με αυτά κατά νου, αρκεί να αναλογιστούμε πόσες φορές γελάσαμε ή χαρήκαμε όταν είδαμε κάποιον διάσημο παράγοντα στον χώρο της ψυχαγωγίας (απέναντι του οποίου δεν νιώθουμε μίσος ή οργή αλλά ενδεχομένως ζήλια για το κοινωνικό του στάτους) να σκοντάφτει και να πέφτει live εντός κάποιου τηλεοπτικού στούντιο, σε μία άτυχη στιγμή.
Ένα πολύ χαρακτηριστικό και συγκεκριμένο παράδειγμα schadenfreude αποτελεί η σχετικά πρόσφατη περίπτωση της Βίκυς Σταμάτη. Έχοντας αναδειχτεί μέσω της πολιτικής καριέρας (και της εν προκειμένω αδιαμφισβήτητης διαφθοράς που συχνά πάει με το επάγγελμα) του συζύγου της, η Βίκυ Σταμάτη και η ανάξια κερδισμένη επιτυχία της αποτελούσε αντικείμενο φθόνου πολλών, ειδικά μετά τον βομβαρδισμό του τηλεοπτικού κοινού με σκανδαλώδεις λεπτομέρειες για την πολυτελή ζωή της. Το αίτημά της να βλέπει το παιδί της, δε, υπήρξε δίκαιο, ενώ η ταλαιπωρία που βίωσε με την ψυχική της υγεία μόνο όμορφο θέαμα δεν αποτέλεσε. Παρ’ όλα αυτά, ένα ανάλγητο, εκδικητικό μέρος της ελληνικής κοινωνίας δεν έκρυψε ποτέ την ικανοποίηση και απόλαυση που λάμβανε από το επιλεκτικά σκληρό πρόσωπο της δικαιοσύνης απέναντί της και την ψυχική εξασθένησή της.
Αξίζει να σημειωθεί ότι συμπόνια και schadenfreude δεν είναι ακριβώς αντίθετες έννοιες. Σύμφωνα με έρευνα των Brigham et al. (1997), συγκεκριμένα, ομάδα φοιτητών παρακολούθησε τη μαγνητοφωνημένη συνέντευξη ενός μέτριου (κι ενός άριστου) φοιτητή που είχε πρόσφατα βιώσει μία «δίκαιη» αποτυχία στο πρώτο σενάριο και μία «άδικη» κακοτυχία στο δεύτερο: η συμπόνια που προκλήθηκε στα δύο σενάρια διέφερε, αφού οι θεατές συμμερίστηκαν τον πόνο του φοιτητή στο δεύτερο σενάριο (αδικία) περισσότερο απ’ ό,τι στο πρώτο, ενώ και στα δύο σενάρια η συμπόνια απέναντι στο μέσο φοιτητή ήταν μεγαλύτερη συγκριτικά με τον άριστο φοιτητή· αντίθετα, ενώ η μετρηθείσα ένδειξη της επιχαιρεκακίας που προκλήθηκε στην ομάδα των φοιτητών ήταν πολύ μεγαλύτερη στην περίπτωση του άριστου φοιτητή λόγω προφανούς ζήλιας, δεν υπήρξε καμία διαφοροποίηση του schadenfreude μεταξύ των δύο σεναρίων (σε αντιδιαστολή, φυσικά, με άλλες έρευνες που έδειξαν ότι υπάρχει μία μικρή συσχέτιση μεταξύ επάξιας συμφοράς και επιχαιρεκακίας, βλ. Smith et al., 2009). Αυτή η ειδοποιός διαφορά μεταξύ του τρόπου λειτουργίας των δύο ανθρώπινων αντιδράσεων καθιστά αυτήν την σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης ιδιαίτερα επικίνδυνη, ενώ καταδεικνύει και την εντονότερη αρνητική συναισθηματική προδιάθεση που ο άνθρωπος έχει απέναντι σε κάποιον άλλον, συγκριτικά με την όποια θετική προδιάθεση.
****
Το φαινόμενο αυτό αποκτά σπουδαίο κοινωνιολογικό ενδιαφέρον και στην ιδιαίτερη περίπτωση της μνημονιακής Ελλάδας, αφού η επιχαιρεκακία λειτουργεί και σε ευρεία κοινωνική κλίμακα (Leach et al., 2003): αντί του επίφθονου ανθρώπου, αρκεί να φανταστούμε στη θέση του μία προνομιούχα κοινωνική ομάδα. Φυσικά, δεν χρειάζεται να είναι πράγματι προνομιούχα συγκριτικά με τον κοινωνικό ιστό· αρκεί μονάχα να επικρατεί η γενικευμένη αντίληψη ότι είναι τέτοια. Και κάπως έτσι διευκολύνεται —αν όχι κινητοποιείται— η διαδικασία του κοινωνικού αυτοματισμού.
Μα, θα μου πείτε, ο κοινωνικός αυτοματισμός είναι μία μέθοδος που αποσκοπεί στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης και τη μετατόπιση του φακού της κοινωνικής σφαίρας από το κυρίαρχο πρόβλημα σε εξιλαστήρια θύματα που, συνήθως, ουδεμία σχέση έχουν με το πρόβλημα καθαυτό. Η δημιουργία φανταστικών εχθρών του συνόλου μέσω του κοινωνικού αυτοματισμού αποτελεί, πράγματι, μία διαχρονικά αλάνθαστη τακτική, όμως σαν εργαλείο δε χρειάζεται να περιοριστεί στη μονοπώληση της ειδησεογραφίας και τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης, αφού μπορεί να αξιοποιηθεί για ποικίλους σκοπούς, ανάλογα με τον τρόπο που επιστρατεύεται:

• ο πρώτος τρόπος αφορά στην απαγγελία δριμειών κατηγοριών σε μία ομάδα και την επακόλουθη καλλιέργεια κοινωνικής οργής ή μίσους για αυτήν την ομάδα· οι πολίτες καλούνται να αντιμετωπίσουν αυτήν ως βλαπτικό παράγοντα που καθιστά την κοινωνία προβληματική (π.χ. η υπερθεμάτιση της ταλαιπωρίας των ταξιδιωτών εξαιτίας της απεργίας των λιμενεργατών) έως και νοσηρή (π.χ. η στοχοποίηση των Εβραίων από το χιτλερικό καθεστώς, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο),
• και ο δεύτερος τρόπος, αυτός της ανάπτυξης ή περαιτέρω διεύρυνσης ενός επιφανειακού ή εν μέρει ρεαλιστικού προνομιακού χάσματος μεταξύ της εν λόγω ομάδας και της υπόλοιπης κοινωνίας (π.χ. η ανάδειξη των επίζηλων προνομίων των ιδιωτικών γιατρών, των δικηγόρων, των μηχανικών, των μηχανοδηγών κλπ), καλλιεργώντας ζήλια και φθόνο προς αυτή την ομάδα· πολλές φορές, τα όρια μεταξύ των δύο τρόπων είναι δυσδιάκριτα, αφού οι κατηγορίες πολλές φορές περιστρέφονται γύρω ακριβώς από αυτά τα προνόμια (π.χ. η ανάδειξη των επίφθονων χαρακτηριστικών των δημοσίων υπαλλήλων, όπως τα πολυάριθμα επιδόματα, η εργασιακή ασφάλεια, το σταθερό οκτάωρο, η ατιμωρησία, κλπ).

Μία αξιοσημείωτη διαφορά μεταξύ των δύο μεθόδων αποτελεί το πλήθος των πιθανών επιδράσεων που μπορεί να έχουν στην κοινωνία: στην πρώτη περίπτωση, το οργισμένο πλήθος απαιτεί την τιμωρία της βλαπτικής κοινωνικής ομάδας, επιζητώντας έτσι δικαιοσύνη (π.χ. επιστράτευση των απεργών, άγρια καταστολή των φοιτητικών διαδηλώσεων, κλπ)· αντίθετα, η διεύρυνση του προνομιακού χάσματος μπορεί να επιφέρει δύο πιθανές διεκδικήσεις στον πολίτη, την ισοπέδωση των προνομίων της επίφθονης ομάδας (εξίσωση προς τα κάτω) ή την απαίτηση των ίδιων προνομίων (εξίσωση προς τα πάνω). Είναι, όμως, τέτοια η λειτουργία του schadenfreude που, καταρχήν, προτιμάται η κακοπροαίρετη απόλαυση μιας οποιασδήποτε μερικής δυστυχίας αυτής της ομάδας από το ενδεχόμενο διεκδίκησης καλύτερων συνθηκών για όλες τις υπόλοιπες.
Πριν, λοιπόν, την περαιτέρω διάλυση ενός συγκεκριμένου εργατικού κλάδου, τα εγχώρια ΜΜΕ επιδίδονται σε ένα από τα αγαπημένα τους αθλήματα και προλειαίνουν το έδαφος, ξεκινώντας μία ακατάσχετη αερολογία περί της παρασιτικής υπόστασης ή της αξιοζήλευτης ιδιαιτερότητας του κλάδου αυτού, και δημιουργώντας αισθήματα οργής ή φθόνου αντίστοιχα. Η δεύτερη περίπτωση αποτελεί χαρακτηριστκό παράδειγμα κοινωνικής επιχαιρεκακίας και βρίσκει ευρεία εφαρμογή σε προωθούμενα μέτρα περικοπής αποδοχών ή προνομίων, ανοίγματος επαγγελμάτων κλπ, πάντα όμως υπό την αιγίδα του «διαίρει και βασίλευε».
Γιατί, όμως, τέτοια ακραιφνής αγάπη και ζήλος των εγχώριων κυρίαρχων media για τις προωθούμενες «μεταρρυθμίσεις» της ελληνικής οικονομίας, γιατί τόση αμέριστη στήριξη του «αξιέπαινου αγώνα» της εκάστοτε κυβέρνησης; Μα γιατί πρόκειται για τους ίδιους κερδοσκοπικούς οργανισμούς που τώρα κινδυνεύουν με πτώχευση, αφού στάθηκαν επιεικώς ανίκανοι να διαχειριστούν τους δικούς τους πόρους και, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, τους δικούς μας κόπους, μέσα από τα χαριστικά δάνεια που λάμβαναν από τις τράπεζες που σκανδαλωδώς επαναχρηματοδοτούνται ξανά και ξανά: είτε απευθείας από την εξαντλητική λιτότητα και φορολογία, είτε από το μεγαλύτερο μέρος των πακέτων διάσωσης που η χώρα λάμβανε στο πλαίσιο των μνημονιακών συμφωνιών και τα οποία αντισταθμίστηκαν επίσης με περαιτέρω εξαντλητική λιτότητα και φορολογία. Λογική και αναμενόμενη έκβαση, θα μου πείτε, αφού ήταν απασχολημένοι με το να κατασπαταλούν αυτούς τους πόρους ώστε να ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις (με αξιοσημείωτη μάλιστα αποτυχία, όπως υποδεικνύουν οι εκβάσεις των τελευταίων, ουκ ολίγων εκλογικών αναμετρήσεων), γεγονός το οποίο, on a side note, υποθέτω όλο και κάτι θα μας διδάσκει για την πολυπόθητη ιδιωτική πρωτοβουλία, επιχειρηματικότητα και αριστεία, έννοιες που οι ίδιοι αυτοί οργανισμοί υπεραμύνονται με τόσο σθένος.

Βιβλιογραφία

Brigham, N. L., Kelso, K. A., Jackson, M. A., & Smith, R. H. (1997). The roles of invidious comparisons and deservingness in sympathy and schadenfreude. Basic and Applied Social Psychology, 19(3), 363-380.
Frede, D. (1992). Disintegration and restoration: Pleasure and pain in Plato’s Philebus.
Jankowski, K. F., & Takahashi, H. (2014). Cognitive neuroscience of social emotions and implications for psychopathology: Examining embarrassment, guilt, envy, and schadenfreude. Psychiatry and clinical neurosciences, 68(5), 319-336.
Leach, C. W., Spears, R., Branscombe, N. R., & Doosje, B. (2003). Malicious pleasure: schadenfreude at the suffering of another group. Journal of personality and social psychology, 84(5), 932.
Nietzsche, F. (1967). On the Genealogy of Morals, trans. Walter Kaufmann and RJ Hollingdale. On the Genealogy of Morals and Ecce Homo. New York: Random House.
Smith, R., Turner, T., Garonzik, R., Leach, C., Urch-Druskat, V., & Weston, C. (1996). Envy and schadenfreude.
Smith, R. H., Powell, C. A., Combs, D. J., & Schurtz, D. R. (2009). Exploring the when and why of schadenfreude. Social and Personality Psychology Compass, 3(4), 530-546.
Takahashi, H., Kato, M., Matsuura, M., Mobbs, D., Suhara, T., & Okubo, Y. (2009). When your gain is my pain and your pain is my gain: neural correlates of envy and schadenfreude. Science, 323(5916), 937-939.
Πλάτων (1933). Φίληβος : Ή περί ηδονής (μτφ. Φιλολογική Ομάδα Κάκτου). Αθήνα, Κάκτος, 1993.

Διαβάστε περισσότερα

“TAP”, αυταπάτες και πολιτικές απάτες

   Δεν είναι στις προθέσεις μας να σκιάσουμε το χαρούμενο πάρτι της κυβέρνησης με αφορμή τα εγκαίνια του αγωγού φυσικού αερίου «TAP», αλλά επειδή πολλά ακούγονται για τα οφέλη που θα έχει ο ελληνικός λαός από αυτή τη συμφωνία, έχουμε την εξής απορία:

• Στο Αζερμπαϊτζάν, που δεν είναι απλώς χώρα διέλευσης όπως η Ελλάδα, αλλά χώρα προέλευσης του φυσικού αερίου, γιατί τα 10 εκατομμύρια των κατοίκων του ζουν στην ανέχεια, το 52% του πληθυσμού του ζει επισήμως κάτω από το όριο της φτώχειας και όσο φυσικό είναι το αέριό του, άλλο τόσο «φυσική» είναι η διαφθορά που βασιλεύει μεταξύ εκείνων που λυμαίνονται το φυσικό αέριο;
• Στη Ρωσία, που είναι η πρώτη παγκοσμίως χώρα παραγωγής φυσικού αερίου γιατί όσο αυξάνονται τα κέρδη των εταιρειών που το λυμαίνονται, τόσο αυξάνονται και οι φτωχοί, που επισήμως έχουν εκτιναχτεί στα 25 εκατομμύρια ανθρώπους;
• Στο Τουρκμενιστάν, τέταρτη χώρα παγκοσμίως σε αποθέματα φυσικού αερίου, γιατί τα 5 εκατομμύρια των κατοίκων του ζουν με ονομαστικό κατά κεφαλή ΑΕΠ κάτω από 6.000 δολάρια το χρόνο, δηλαδή, 500 δολάρια το μήνα;
• Στις ΗΠΑ, που είναι η έκτη χώρα παραγωγής φυσικού αερίου στον κόσμο, γιατί 50 εκατομμύρια άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώνουν αναζητώντας τροφή στις ουρές των συσσιτίων;
• Στη Νιγηρία, που είναι η όγδοη χώρα παγκοσμίως σε παραγωγή φυσικού αερίου, γιατί 100 εκατομμύρια άνθρωποι λιμοκτονούν;
• Στην Αλγερία, που είναι η δέκατη χώρα σε αποθέματα φυσικού αερίου, γιατί το ονομαστικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ των 34 εκατομμυρίων κατοίκων της δεν ξεπερνά καν τα 4.000 δολάρια το χρόνο, δηλαδή ζουν με λιγότερα από 350 δολάρια το μήνα;

    Μια από τις σκέψεις που περνάει από το μυαλό μας είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν για τον εξής λόγο:
    Επειδή οι λαοί αυτών των χωρών έχουν τόση σχέση με το φυσικό αέριο και με τα κέρδη από την εξόρυξη, τη διακίνηση και την πώλησή του, όση σχέση έχουν προβλέψει τα μονοπώλια και η εγχώρια πλουτοκρατία ότι θα έχει και ο ελληνικός λαός με τα κέρδη από τους αγωγούς και από τα φυσικά αέρια:
Τι σχέση; Μα απολύτως καμία!

***

    Πάμε τώρα στα «αριστερά» κυβερνητικά πανηγύρια που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα αντίστοιχα πανηγύρια της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου το 2013 όταν οι εκπρόσωποι της κοινοπραξίας «Shah Deniz II» ενημέρωσαν για την επιλογή του «ΤΑΡ» και το πέρασμά του από την Ελλάδα.
    Ο κ.Τσίπρας, ως γνήσιος διάδοχος του κ.Σαμαρά, εκφώνησε χτες «δεκάρικο» στα εγκαίνια του «TAP» στο πλαίσιο της δικής του «succes story» προπαγάνδας περί «ανάπτυξης» και «επενδύσεων» καθότι η Ελλάδα καθίσταται «ενεργειακός κόμβος»…
    Παρατήρηση: Εδώ θα πρέπει να επισημανθεί ότι σε αντίθεση με τα σημερινά πανηγύρια της κυβέρνησης, το 2013 ο ΣΥΡΙΖΑ (και) για τον «TAP» έλεγε τα… ανάποδα. Συγκεκριμένα, η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, τότε, με αφορμή τον «TAP», έλεγε ότι «η αξιοπιστία της χώρας έχει καταρρακωθεί» και ότι «η επιλογή του TAP έχει σχέση με την ακόμα μεγαλύτερη πρόσδεση της χώρας μας στα Αμερικάνικά συμφέροντα (…)».
    Ας προσπεράσουμε όμως, την συνηθισμένη για τον ΣΥΡΙΖΑ κωλοτούμπα, κι ας πάμε στην ουσία: 
    Η παρούσα κυβέρνηση, όπως και η προηγούμενη, στήνει πάρτι για τα δήθεν οφέλη που θα αποκομίσει η χώρα και ο ελληνικός λαός από την κατασκευή του αγωγού. Έχει πάρει μάλιστα ατόφια την προπαγάνδα της εποχής Σαμαρά και την πετάει στο πόπολο».
    Τότε, επί Σαμαρά, το υπουργείο Εξωτερικών είχε εκδώσει και σχετική έκθεση για να «διαφημίσει» τα «πλεονεκτήματα που συνεπάγεται για την Ελλάδα ο αγωγός ΤΑΡ». Ανάμεσα στα άλλα, στην έκθεση γινόταν λόγος για «σημαντική άμεση ξένη επένδυση στην Ελλάδα ύψους 1,5 δισ. ευρώ» που θα «αυξήσει την απασχόληση» με τη «δημιουργία 2.000 άμεσων και 10.000 έμμεσων νέων θέσεων εργασίας» και που θα φέρει «πολλαπλασιαστικά οφέλη στην ελληνική οικονομία»... Στην ίδια έκθεση προπαγανδιζόταν η «γεωστρατηγική σημασία της ολοκλήρωσης του αγωγού TAP », που «θα είναι μία από τις μεγαλύτερες επενδύσεις που έχουν γίνει ποτέ στη χώρα μας και θα σηματοδοτήσει τη δυναμική επανατοποθέτηση της Ελλάδας στο γεωστρατηγικό περιβάλλον και στον ενεργειακό χάρτη της περιοχής».
    Α ναι: Η κυβέρνηση Σαμαρά ισχυριζόταν, επίσης, ότι  η διέλευση του «ΤΑΡ» από την Ελλάδα σηματοδοτεί την «αύξηση των επιλογών και της διαπραγματευτικής δύναμης της χώρας μας έναντι των προμηθευτών της» και καθιστά την Ελλάδα «ενεργειακό κόμβο και άξονα στην περιοχή της ΝΑ Ευρώπης»... Ο,τι λέει, δηλαδή, σήμερα, και ο Τσίπρας.
    Ας δούμε, τώρα, την πλήρη εικόνα που αποκαθιστά την πραγματικότητα και εξηγεί γιατί το «δεξιοαριστεροδέξιο» πανηγύρι τους είναι... για τα πανηγύρια:

***

    Πρώτον: Οι μόνιμες θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής του αγωγού, σύμφωνα με έκθεση του ΙΟΒΕ που παρουσιάστηκε σε ειδική Ημερίδα τον Μάη του 2013, θα είναι μόλις 100!
Σύμφωνα πάντα με την ίδια έκθεση, οι θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν δεν θα ξεπερνούν τις 4.800 και αυτό μέσα στα επόμενα 54 χρόνια! Όση δηλαδή προβλεπόταν ότι θα είναι η διάρκεια της σύμβασης της κοινοπραξίας με την Ελλάδα - περιλαμβανομένου και του χρόνου κατασκευής του έργου - και αυτό μόνο στην «περίπτωση που οι σωλήνες του αγωγού προμηθευτούν από εγχώριους παραγωγούς».
    Ειδικά κατά τη διάρκεια της κατασκευής του αγωγού και για περίπου τρία χρόνια θα απασχοληθούν εργαζόμενοι - που χωρίς να υπάρχει σχετική πρόβλεψη οι πρώην και νυν κυβερνώντες ανάλογα με τις ανάγκες της προπαγάνδας τους υπολογίζουν άλλοτε στους 2.000 κι άλλοτε στις… 18.000 - με μισθούς και μεροκάματα που θα καθορίσουν οι κατασκευαστικοί όμιλοι, αξιοποιώντας φυσικά την εγχώρια αντεργατική νομοθεσία, που ξεκινά από τα 400 ευρώ βασικό...

***

    Δεύτερον: Η διέλευση του αγωγού από την Ελλάδα δεν εξασφαλίζει φτηνό φυσικό αέριο για τα λαϊκά νοικοκυριά. Οι πληροφορίες, μάλιστα, συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι στην επιλογή της κοινοπραξίας καθοριστικό ρόλο δεν έπαιξε η έγνοια τους να προμηθεύουν με φτηνό αέριο τον ελληνικό λαό, αλλά το ακριβώς αντίθετο! Ότι, δηλαδή, οι αγορές της Ελλάδας και της Ιταλίας, έχουν από τις υψηλότερες τιμές παροχής φυσικού αερίου στην Ευρώπη.
    Σημειώστε, επίσης, το απολύτως ενδεικτικό της «αριστερής» αθλιότητας: Το πανηγύρι της κυβέρνησης για τον «TAP» εξελίσσεται ενώ την Κυριακή που μας έρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζει νέα επαχθή φορολογία με νέες αυξήσεις στην τιμή του φυσικού αερίου για τα λαικά στρώματα…

***

    Τρίτον: Τα τεράστια κέρδη από τη διέλευση του αγωγού ουδεμία σχέση έχουν με τον ελληνικό λαό. Όπως δεν έχουν, άλλωστε, με το λαό του ίδιου του Αζερμπαϊτζάν, της χώρας παραγωγής του αερίου, όπου – όπως σημειώσαμε εισαγωγικά - ο ένας στους δυο κατοίκους ζει κάτω από το όριο της φτώχειας!   
    Τα κέρδη θα τα καρπωθούν μια χούφτα μονοπώλια που ελέγχουν την εξόρυξη, τη μεταφορά και την πώληση του φυσικού αερίου. Συγκεκριμένα:
Τεράστια κέρδη θα αποκομίσει η κοινοπραξία «Σαχ Ντενίζ ΙΙ», που εκμεταλλεύεται το αζέρικο φυσικό αέριο, την οποία αποτελούν μερικά από τα μεγαλύτερα ενεργειακά μονοπώλια του κόσμου αφού σε αυτή μετέχουν η βρετανική «BP», η αζέρικη «SOCAR», η ιταλική «Snam», η βέλγικη «Fluxys», η ισπανική «Enagas», η ελβετική «Axpo».

***

    Τέταρτον: Τα περί «γεωστρατηγικής αναβάθμισης» και μετατροπής της Ελλάδας σε «ενεργειακό κόμβο» που σουσουδίζει η κυβέρνηση, εκείνο που «αναβαθμίζουν» στο πλαίσιο του δόγματος «Ανήκομεν εις την Δύσιν» είναι τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς και μονοπωλιακούς ανταγωνισμούς.
    Μόνο ανιστόρητοι, πολιτικά αδαείς ή συνειδητοί ψεύτες μπορούν να αμφισβητήσουν ότι ιστορικά και πολιτικά ο δρόμος της ενέργειας, σε συνθήκες μονοπωλιακής κυριαρχίας, είναι στρωμένος με αίμα.
    Όση προπαγάνδα κι αν επιστρατεύσουν οι κυβερνώντες για να πείσουν ότι οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις ανάμεσα σε ΗΠΑ, Ρωσία και ΕΕ για τον έλεγχο του «νότιου ενεργειακού διαδρόμου» της Ευρώπης - μέρος του οποίου διαπερνά και την Ελλάδα μέσω και του αγωγού «ΤΑΡ» - θα είναι στρωμένες... με ροδοπέταλα, είναι αίολη.

***

    Κόντρα επομένως στα «πανηγύρια», στην Ελλάδα των «αριστερών» και δεξιών κυβερνήσεων, που οι μνημονιακοί χειμώνες έχουν οδηγήσει τα 8 στα 10 νοικοκυριά χωρίς οικονομική δυνατότητα να καλύψουν τις ανάγκες θέρμανσης, η λύση για το λαό δεν βρίσκεται στη μετατροπή της χώρας σε διαμετακομιστικό κέντρο και σε πεδίο κερδοσκοπικής δράσης των ντόπιων και ξένων μονοπωλίων.
    Η λύση βρίσκεται στην κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων και του ενεργειακού πλούτου της χώρας, στην αποδέσμευση από την ΕΕ, με το λαό κυρίαρχο, με τη δική του οικονομία και εξουσία.
    Μόνο αυτή η προοπτική μπορεί να εξασφαλίσει την ανάπτυξη όλων των ενεργειακών δυνατοτήτων της χώρας και να προσανατολίσει σε διεθνείς συμφωνίες με όφελος για το λαό, με σκοπό την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών.

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

«Η Κεντροαριστερά είναι εδώ» – αλλά πού;

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Το σύνθημα «Η Κεντροαριστερά είναι εδώ», που κυριάρχησε στη συνδιάσκεψη της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, σαν φόντο, στην πλάτη των ομιλητών, αλλά και σαν το κύριο πολιτικό μήνυμα που προσπάθησαν να εκπέμψουν οι διοργανωτές της, δεν ήταν ό,τι ευρηματικότερο. Ούτε ό,τι ελκυστικότερο. Στη μνήμη του θεατή-ακροατή, του πιθανώς ενδιαφερόμενου πολίτη, η ανάκληση του πραγματικού πολιτικού υποκειμένου του συνθήματος είναι πανεύκολη, αυτόματη: «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ». Το «όλον ΠΑΣΟΚ», το «νέο ΠΑΣΟΚ», ή όπως αλλιώς χαρακτηρίστηκε με ευφημιστικές-εξαγνιστικές προθέσεις, αλλά και το παλιό ΠΑΣΟΚ, το «κανονικό».

Ηταν εκεί άλλωστε πρωταγωνιστές από όλες τις περιόδους του βίου ενός κόμματος που δέσποσε στη μεταπολιτευτική πολιτική σκηνή. Και θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να μαθαίναμε, αν ήταν δυνατόν να αποκαλυφθούν, τις σιωπηρές σκέψεις όσων άκουγαν την κ. Φώφη Γεννηματά να ξεσπάει αντιεξουσιαστικά (και μάλιστα μ’ εκείνη την αυτάρεσκη σιγουριά που φαίνεται ότι την ανακαλύπτουν αναπόφευκτα όλοι όσοι γίνονται κάποια στιγμή αρχηγοί, πρόεδροι ή «επικεφαλής»). Να λέει, δηλαδή, πως «η εξουσία είναι το μεγάλο ιστορικό πλυντήριο, καθώς τα ξεπλένει όλα». Και να τα λέει αυτά για να καταγγείλει τον ΣΥΡΙΖΑ. Οχι για να ασκήσει την τυπική έστω και επιδερμική αυτοκριτική που είθισται σε αυτού του είδους τις κομματικές συγκεντρώσεις. Διότι το δόγμα της περί εξουσίας-πλυντηρίου αφορά και τον κομματικό της χώρο· κατεξοχήν αυτόν.

Αυτοπαρηγορητικό περισσότερο παρά αυτοεπιβεβαιωτικό και γεμάτο αυτοπεποίθηση ήταν το σύνθημα «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ», που πρωτοχρησιμοποιήθηκε στην αμυντική περίοδο του πάλαι ποτέ «κινήματος», όταν το σύνθημα «Λαός - ΠΑΣΟΚ στην εξουσία» και τα συναφή είχαν αρχίσει να προκαλούν ειρωνικά σχόλια και σφόδρα απορριπτικές αντιδράσεις. Στην τωρινή, εκσυγχρονισμένη εκδοχή του, «Η Κεντροαριστερά είναι εδώ», χρησιμοποιήθηκε αφενός για ν’ ακούγεται –καίτοι άρρητο– το όνομα ΠΑΣΟΚ, ως το όνομα του δεσπόζοντος συμβαλλομένου, αφετέρου για να τηρηθούν τα προσχήματα και να αισθανθεί σχετικά ικανοποιημένη η υπό τον κ. Θ. Θεοχαρόπουλο απομένουσα ΔΗΜΑΡ. Χρησιμοποιήθηκε επίσης για να προβληθεί σαν δεδομένο αυτό που παραμένει ζητούμενο: «Ιδού, η Κεντροαριστερά έχει ήδη συγκροτηθεί». Αλλά και για να παρουσιαστεί η μεν πολιτική αμηχανία μεταμορφωμένη σε σιγουριά, οι δε συνεχιζόμενες έριδες στον πολυδιασπασμένο και πυκνοκατοικημένο από αυθεντίες κεντροαριστερό χώρο σαν ήδη κατακτημένη ενότητα.

Η συνδιάσκεψη της Συμπαράταξης δεν συζητήθηκε τόσο για το τι έγινε στη διάρκειά της όσο για το τι δεν έγινε. Και πρωτίστως για τη μη παρουσία του κ. Σταύρου Θεοδωράκη, που, σαν κεντροδεξιά κεντροαριστερός ή αποφασιστικά αναποφάσιστος, επέλεξε να παραστεί στο συνέδριο της Δράσης. Οσα ακολούθησαν, ειρωνικές διαρροές και αγαπητικά αλληλοκαρφώματα, πιστοποίησαν ότι ο ίδιος ο προσδιορισμός τού τι σημαίνει πολιτικά Κεντροαριστερά (η οποία κατά τα λοιπά «είναι εδώ») προϋποθέτει πολλές επιπλέον συνδιασκέψεις. Και ακόμη περισσότερες σκέψεις.

Διαβάστε περισσότερα

Όλα τα «κόφτη», όλα τα μαχαιρώνει

«Δεν πρόκειται να ενεργοποιηθεί ο κόφτης». Το διαβεβαιώνει ο κ.πρωθυπουργός. Το επανέλαβε μάλιστα δυο φορές στην συνέντευξή του στην «RealNews» της Κυριακής.
    Αλλά, τότε, μήπως πρέπει να ρωτήσουμε: «Και αφού δεν πρόκειται  να ενεργοποιηθεί, τότε γιατί τον ενεργοποιεί;»...
    Αφού «δεν θα ενεργοποιηθεί» τότε γιατί η κυβέρνηση τον επαναθεσμοθετεί παρά την θεσμοθέτησή του με τους νόμους των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων  (νόμοι 4063/2012 και 4270/2014);
    Αφού «δε θα ενεργοποιηθεί» τότε γιατί η κυβέρνηση τον επαναθεσμοθετεί παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα τον έχει αποδεχτεί και τον έχει επικυρώσει μέσω της επικύρωσης του «Δημοσιονομικού Συμφώνου» της ΕΕ που αυτό ακριβώς προβλέπει: Τον «κόφτη»…
    Τι στα αλήθεια ισχύει;
    Από την μια έχουμε όσα περιγράφονται στον Κανονισμό 472/2013 της ΕΕ όπου ρητά προβλέπεται πως τα κράτη – μέλη της ΕΕ που έχουν τύχει «χρηματοδοτικής συνδρομής» τίθενται υπό καθεστώς «εποπτείας» και «ενισχυμένης επιτήρησης» έως ότου αποπληρώσουν τουλάχιστον το 75% του χρέους τους.
   Με τα σημερινά ελληνικά δεδομένα αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα θα τελεί υπό καθεστώς «επιτήρησης» και υπό καθεστώς «κόφτη» για τα επόμενα... 50 χρόνια.
    Αν, δε, προχωρήσουν στην λεγόμενη «αναδιάρθρωση» του χρέους, τότε ο «κόφτης» θα είναι το αξεσουάρ της λιτότητας για τα επόμενα 80 με 100 χρόνια!
    Από την άλλη έχουμε, βέβαια, τις δηλώσεις του κ.Τσίπρα: «Δεν θα ενεργοποιηθεί ο «κόφτης»…
    Και εδώ γεννάται η εξής απορία: Πόσο βαρύνουσα είναι και αυτή η δέσμευση του κ.Τσίπρα;
    Επ’ αυτού, επιτρέψτε μας, να είμαστε κατηγορηματικοί: Για την βαρύτητα των δηλώσεων Τσίπρα δεν χωρούν αμφιβολίες. Δεδομένου τούτου:
    Τα περί «κόφτη», που «δεν θα ενεργοποιηθεί», προέρχονται από τον ίδιο άνθρωπο που με την ίδια ειλικρίνεια που ομιλεί σήμερα περί «κόφτη», με την ίδια ειλικρίνεια ήταν που διαβεβαίωνε: «Αυτή η Βουλή δεν θα ψηφίσει νέο Μνημόνιο»...
    Τα υπόλοιπα στο σκίτσο του ΚΥΡ:

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Η κρίση του ελληνικού κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού

Από τον Σίμο Ανδρονίδη
«Επειδή έτσι συμβαίνει, γέρνει ο επισκέπτης του υπερώου το πρόσωπο πάνω στο γείσο του εξώστη, και, υπό το εμβατήριο της εξόδου, πέφτοντας τρόπον τινά σ’ ένα όνειρο βαρύ, κλαίει, χωρίς να το ξέρει». (Φραντς Κάφκα, ‘Στο υπερώο’).
Το αποτέλεσμα του Eurogroup της 9ης Μαΐου, ήτοι μία πρώτη επίτευξη συμφωνίας μεταξύ κυβέρνησης και ‘θεσμών’ ουσιαστικά προδιαγράφει το πλαίσιο για τη σύγκληση του Eurogroup στις 23 Μαΐου, εκεί όπου πιθανολογείται η επίτευξη της τελικής και αναπόδραστης συμφωνίας. Θα πρέπει να δούμε τις τρέχουσες εξελίξεις εν συνόλω, εστιάζοντας στις ταξικές ανακατατάξεις που δύνανται να επιφέρουν στον ελληνικό κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό. Η προετοιμαζόμενη συμφωνία επικαθορίζει την τρέχουσα διαχείριση της κεφαλαιοκρατικής κρίσης, καθώς και τις εξελίξεις που προκύπτουν από αυτήν.
Η κρίση του ελληνικού κεφαλαιοκρατικού σχηματισμού συνεχίζεται, εντείνεται, με τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ & Ανεξαρτήτων Ελλήνων να βαθαίνει περαιτέρω τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της τα οποία έγκεινται στη μεταβολή της θέσης του ελληνικού καπιταλισμού εντός του ευρωπαϊκού καπιταλιστικού καταμερισμού εργασίας, στη διεύρυνση των οικονομικών, ταξικών και εισοδηματικών χασμάτων, (ανακατατάξεις και στο εσωτερικού του αστικού μπλοκ εξουσίας), στην ‘εδαφικοποίηση’ των μνημονίων ως μηχανισμών εναλλαγής σχετικής και απόλυτης υπεραξίας, στη σχετική ή μη ‘μνημονιοποίηση’ του κράτους (αλλαγή του τρόπου λειτουργίας του, της ίδιας της άρθρωσης της σχετικής του ‘αυτονομίας’, για να παραπέμψουμε και στον Νίκο Πουλαντζά)[1], στη δομική αδυναμία πραγματοποίησης της ολικής αναπαραγωγικής ικανότητα σημαντικών κατηγοριών του μπλοκ των λαϊκών-κυριαρχούμενων τάξεων, στην κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης, η αλλιώς στην υποαντιπροσώπευση και αδυναμία συνάρθρωσης των συμφερόντων συγκεκριμένων κοινωνικών τάξεων και μερίδων τάξεων.
Η κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης ως απότοκος της συγκεκριμένης, στο ‘χώρο’ και στο ‘χρόνο’, διαχείρισης της κεφαλαιοκρατικής κρίσης (ακριβώς στο βαθμό που μετασχηματίστηκε σε λαϊκή-εργατική ‘κρίση’), συναιρέθηκε, στο πλαίσιο κίνησης (πρακτικής & ιδεολογικής) των κομματικών-πολιτικών δυνάμεων με τη βίαιη λειτουργία του νεοναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πως η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή συνιστά εκείνον τον «κόμβο» φασιστικοποίησης ο οποίος αφενός μεν  επιδιώκει να παγιώσει την κοινωνική του ‘ισχύ’, αφετέρου δε να σταθεροποιήσει τις ιδεολογικές όψεις του ρατσιστικού λόγου της. Έτσι, ο ρατσισμός ως πρόδρομος ‘δείκτης’ της δράσης του νεοναζιστικού μορφώματος δεν αποτελεί απλά και μόνο το «δηλητήριο» που «χύνεται» στις λαϊκές-εργατικές συνειδήσεις, οδηγώντας στην μερική ή μη ενσωμάτωση των πτυχών ενός βίαιου ‘εθνικισμού’.
Αντιθέτως, θα λέγαμε πως αποτελεί μία «μορφή» που προσιδιάζει στην ιστορικότητα της κρισιακής περιόδου, στην πορεία και στη μελλοντική (το μεσομακροπρόθεσμο μέλλον  ως εν δυνάμει φασισμός) αναπαραγωγική δυνατότητα του ελληνικού κεφαλαιοκρατικού σχηματισμού. Η Χρυσή Αυγή (και ως ιδιότυπο ‘πεδίο’ ιδεολογικοποίησης) συνιστά και μία πρακτική «μηχανή», μία βίαιη (πρακτική & φαντασιακή) αντανάκλαση ενός μέλλοντος που δεν πρέπει να επιτρέψουμε να  υπάρξει ούτε καν ως συμβολική ‘πιθανότητα’.
Τώρα, η οικονομική-κεφαλαιοκρατική κρίση συνιστά   μία μορφή αντεστραμμένης υλικότητας-αναδιανομής του παραγόμενου προϊόντος, που, αφενός μεν τείνει να αναπαράγει τον ‘αστισμό’ (αστική τάξη-ηγεμονικές μερίδες της) σε κυριαρχική μορφή, (δίχως όμως την απόσπαση διευρυμένης συναίνεσης, καθότι, παρά την ‘ύφεση’ ‘υπόγειες’ και μη αντιστάσεις συνεχίζουν να υπάρχουν), αφετέρου δε συρρικνώνει τον ρόλο της καθαυτό εργατικής τάξης η οποία δε βιώνει μόνο την άρση μίας ισχυρής αναπαραγωγικής-ικανότητας (εδώ μπορούμε να εστιάσουμε και στα νέα προλεταριακά στρώματα σε χώρους όπου ενδημεί η ελαστική απασχόληση, η εν γένει επισφαλειοποίηση των εργασιακών σχέσεων-συνθηκών, η ανασφάλιστη εργασία, η εργασία με το κομμάτι), βιώνει και την αδυναμία χάραξης του μέλλοντος. Οι ίδιες οι επί τα χείρω δομικές μεταβολές στις εργασιακές σχέσεις[2] τείνουν να λειτουργούν ως προπομποί επηρεασμού της όλης εξέλιξης της πάλης των τάξεων.
Η απόσπαση από το προϊόν της εργασίας, από το προϊόν ‘καρπό’ σκληρής δουλειάς συντελείται υπό τους όρους μίας ιδιότυπης πρακτικής όσο και ιδεολογικής (ιδεολογικοποίηση της εργασίας) ‘αποϋποκειμενοποίησης’ της εργασίας: ο καθαυτό πολίτης και ύστερα εργάτης, εργάζεται για τον εαυτό του, πέρα και πάνω από τις γραμμές της συλλογικότητας που αποτελεί ‘καρπό’ της ένωσης υποκειμένων μπροστά στη σχέση που αρθρώνεται με τα μέσα της παραγωγής. Οι συνέπειες από τη διαχείριση της κεφαλαιοκρατικής κρίσης, επηρεάζουν και την όλη κίνηση-ιστορική πορεία των ενδιάμεσων τάξεων, ιδίως της παραδοσιακής μικροαστικής καθώς και των κατώτερων τμημάτων της νέας μικροαστικής τάξης.
Σε αυτό το πλαίσιο, διαμορφώνονται οι συνθήκες για την ανάδυση και την αποκρυστάλλωση μίας ελληνικής κεφαλαιοκρατικής ‘μήτρας’ ‘νέου’ τύπου, πεδίο όπου η αλληλουχία και οι εναλλαγές της ταξικής εκμετάλλευσης και της έντασης της μετατοπίζουν τα καθορισμένα όρια της δράσης, διαμορφώνουν υποκείμενα συγκαιρινά που ‘εμφιλοχωρούν’ το τώρα ως αιώνιο αύριο.
Όμως, ο πολιτικός και οικονομικός ορθολογισμός του κράτους και των ασκούμενων πολιτικών δύνανται να ανατραπούν. Η ιστορία δεν συνιστά ‘μήτρα’ απολυτότητας-γραμμικότητας, ‘μήτρα’ συγκρότησης δεσμών με το ‘άχρονο’ και το άφθαρτο μέταλλο. Συνιστά ‘μήτρα’ κυοφορούμενων δομικών μεταβολών, χώρο’ διαμόρφωσης και δράσης της πάλης των τάξεων (και επηρεασμού από αυτήν την παράμετρο), εκεί όπου λαμβάνει χώρα η μείζονα εγκάρσια στρατηγική ρήξης, η πτώση της κάθε στήλης Βαντόμ.
Ακριβώς διότι, με τα λόγια του Καρλ Μαρξ, «Το μονοπώλιο του κεφαλαίου μετατρέπεται σε δεσμά του τρόπου παραγωγής που άνθισε μαζί του και κάτω απ’ αυτό. Η συγκεντροποίηση των μέσων παραγωγής και η κοινωνικοποίηση της εργασίας φθάνουν σε ένα σημείο, όπου δε συμβιβάζονται με το κεφαλαιοκρατικό τους περίβλημα. Το περίβλημα αυτό σπάει. Σημαίνει το τέλος της κεφαλαιοκρατικής ατομικής ιδιοχτησίας. Οι απαλλοτριωτές απαλλοτριώνονται».[3]
Η δρώσα ιστορία «γεννά» αντινομίες, συνθέσεις και υπερβάσεις, σημασιοδοτώντας  την κοινωνική εξέλιξη ως εγκάρσια τομή.

[1] Έχει ιδιαίτερη σημασία ένα απόσπασμα από το έργο του Νίκου Πουλαντζά ‘Πολιτική εξουσία και κοινωνικές τάξεις’: «Το Κράτος, βοηθώντας εναλλακτικά τη μια ενάντια στην άλλη τις αντιμαχόμενες δυνάμεις, συντελεί στην πραγματική κυριαρχία ορισμένων τάξεων- γιατί δεν είναι ποτέ ένας ουδέτερος διαιτητής- μόνο με το ρόλο του παράγοντα συνοχής και διατήρησης των δομών ενός δοσμένου σχηματισμού. Οι δομές και το πεδίο της ταξικής πρακτικής παρουσιάζουν εδώ μια ιδιαίτερη μετατόπιση. Αντίθετα, στην περίπτωση της σχετικής αυτονομίας του καπιταλιστικού Κράτους μπορούμε πάντα να προσδιορίσουμε, μέσα στο πλαίσιο της πολιτικής περιοδικότητας, την άμεση σχέση του Κράτους με τα πολιτικά συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων: είτε ότι λειτουργεί σαν παράγοντας πολιτικής οργάνωσης αυτών των τάξεων, είτε ότι αναλαμβάνει άμεσα να εκπληρώσει αυτά τα συμφέροντα». Βλ. σχετικά, Πουλαντζάς Νίκος, ‘Πολιτική Εξουσία και Κοινωνικές Τάξεις,’ τόμος β’, γ’ έκδοση, Μετάφραση: Χατζηπροδρομίδης Λ., Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα, 1982, σελ. 154. Εντός της ιστορικής περιοδικότητας της κεφαλαιοκρατικής κρίσης, το κράτος συγκροτεί και συμπυκνώνει συνάμα την έννοια του αστικού συμφέροντος βραχυπρόθεσμα (έξοδος της άρχουσας τάξης και των  πλέον ανταγωνιστικών κεφαλαίων από τον «κυκεώνα» της βαθιάς οικονομικής-καπιταλιστικής κρίσης) και μεσοπρόθεσμα (διατήρηση και σταθεροποίηση (επιστροφή στην ανάπτυξη του ίδιου του ελληνικού κεφαλαιοκρατικού σχηματισμού). Σε αυτό το σημείο η ιστορία «γελά»: το κράτος δεν προκύπτει και δεν λειτουργεί ως κρισιακός, «μηχανικός» παρατηρητής, ως συγκρότηση του ευρύτερου «καλού». Αντιθέτως, παρεμβαίνει ενεργά, λαμβάνει μέτρα ταξικά εμπροσθοβαρή, μέτρα που μεταβάλλουν και αναδιαμορφώνουν την κίνηση των κοινωνικών τάξεων και των μερίδων τάξεων, αντανακλώντας γειωμένη ισχύ και προβάλλοντας-εκφράζοντας ένα μείζον επίδικο: την επιδίωξη μίας δεδομένης, «καθαρής» υπέρβασης της κρίσης.
[2] Αυτό που οι Σπύρος Σακελλαρόπουλος & Παναγιώτης Σωτήρης ονομάζουν ως ‘ελαστικοποίηση (εξωτερική ευλυγισία) του συμβολαίου εργασίας και της διαπραγμάτευσης του, αυτό που συνήθως ονομάζουμε αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις». Βλ. σχετικά, Σακελλαρόπουλος Σπύρος & Σωτήρης Παναγιώτης, ‘Αναδιάρθρωση και εκσυγχρονισμός. Κοινωνικοί και πολιτικοί μετασχηματισμοί στην Ελλάδα της δεκαετίας του 90΄,  Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα, 2004, σελ. 116.
[3] Βλ. σχετικά, Μαρξ Καρλ, ‘Το Κεφάλαιο. Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας’, Τόμος Πρώτος, Μετάφραση: Μαυρομμάτης Παναγιώτης, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 1978, σελ. 787.

Διαβάστε περισσότερα

Η επανάσταση μπορεί να περιμένει

για ποιο λόγο να κατέβεις στο δρόμο, να φωνάξεις «Αρκετά» ή να διαδηλώσεις με  οποιοδήποτε κομματικό μπλοκ που το μόνο του μέλημα είναι ή πως θα ανεβάσει τα εκλογικά ποσοστά του για να συμμετέχει στο ίδιο ιδιωτικό πολιτικό σύστημα ή για να μπει επιτέλους στην ιδιωτική βουλή;

της Κατερίνας Γκαράνη

Είναι κουραστικό να τους παρακολουθείς, είναι άνευ λόγου να σχολιάζεις τις δηλώσεις τους, είναι άνευ αξίας να κάνεις προτάσεις για την οποιαδήποτε αλλαγή στην χώρα. Η ελληνική υπαλληλική κυβέρνηση των Βρυξελλών αλλά και τα αντιπολιτευτικά κόμματα ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα που βιώνει ο Έλληνας.

Αλλά ούτε ο Έλληνας έχει καμία σχέση με τον διπλανό του Έλληνα.  Επικρατεί ένα επιμελημένο χάος με τους μισούς πολίτες να αγωνιούν για αυτά που θα χάσουν και τους υπόλοιπους να έχουν χάσει τα πάντα. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο δεν πρόκειται να γίνει ποτέ καμία κοινή πορεία αντίστασης για όλα τα μέτρα που περνούν από πόρτες, παράθυρα και χαραμάδες στο παράρτημα των Βρυξελλών με το όνομα Ελληνικό Κοινοβούλιο. Δεν γίνεται ο ένας να κλαίει για την μηνιαία του μείωση στο μισθό ή στην σύνταξη και ο άλλος να ξέρει ότι από την 1η Ιανουαρίου του 2017 θα μείνει χωρίς σπίτι λόγω του νόμου κατάσχεσης πρώτης κατοικίας. Ο ένας κλαίει για το χαράτσι στο τρίτο εξοχικό του και ο άλλος δεν έχει πλέον μπαλκόνι να φουντάρει. Ο ένας γκρινιάζει που το πετρέλαιο κίνησης αυξήθηκε και θα κοστίζουν τα πήγαινε-έλα με το 3,500 κυβικά αυτοκίνητο για τα καλοκαιρινά μπάνια και ο άλλος  χωρίζει το γάλα εβαπορέ σε 7 μερίδες από 2 για να πιει το παιδί του όλη την εβδομάδα. 

Δεν έχουμε κοινά προβλήματα για να έχουμε  κοινές δράσεις και κοινές απαιτήσεις. Και το σημαντικότερο είναι ότι όλοι έχουμε στραμμένο το βλέμμα στο δικό μας πρόβλημα στρουθοκαμηλίζοντας για αυτό που συμβαίνει ιδιοκτησιακά σε όλη την χώρα. Κοιτάμε τι θα γίνει η ιδιοκτησία μας αλλά δεν έχουμε ακόμη καταλάβει ότι η ιδιοκτησία μας έχει θεμέλια σε ένα κράτος που πλέον είναι ιδιωτικό και όχι ελεύθερο. Δεν παίζει κανέναν ρόλο για τον οποιονδήποτε αν το οικόπεδό του ή ο δρόμος που περνά έξω από το σπίτι του δεν έχει ελληνικούς τίτλους ιδιοκτησίας. Δεν ενδιαφέρει κανέναν αν το βουνό ή η πεδιάδα που έχει το πατρικό του δεν είναι ελληνικό έδαφος. Δυστυχώς κατάπιαμε αμάσητο ότι το Κράτος και οι ιδιώτες ιδιοκτήτες είναι ένα και τω αυτώ και όλες οι κυβερνήσεις κατάφεραν να βρίζουμε το Δημόσιο και  να λέμε καλύτερα να γίνουν όλα ιδιωτικά. 

Δημόσιο δεν είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι υπάλληλοι του κράτους και κατά συνέπεια υπάλληλοι αυτών που έχουν στην ιδιοκτησία τους το Κράτος. 

Λοιπόν, για ποιο λόγο να κατέβεις στο δρόμο, να φωνάξεις «Αρκετά» ή να διαδηλώσεις με  οποιοδήποτε κομματικό μπλοκ που το μόνο του μέλημα είναι ή πως θα ανεβάσει τα εκλογικά ποσοστά του για να συμμετέχει στο ίδιο ιδιωτικό πολιτικό σύστημα ή για να μπει επιτέλους στην ιδιωτική βουλή; Το πώς θα κάνουμε αντιπολίτευση μάς μάρανε; 

Έχει βγει ένας πολιτικός χώρος που να πει σταματήστε να πληρώνετε φόρους, βαρέστε όποιον κρατικό υπάλληλο σας απειλήσει με κατάσχεση, με διακοπή ρεύματος, νερού ή ετοιμαστείτε να κατέβετε με κουτάλες και πιρούνια για να καταλάβουμε την ιδιωτική βουλή, να καταλάβουμε τις ιδιωτικές Σκουριές, τα ιδιωτικά αεροδρόμια, τις ιδιωτικές εθνικές οδούς, τις τράπεζες που πούλησαν την χώρα σου, τα ιδιωτικά φράγματα, το ιδιωτικό νερό κ.ο.κ; Και βέβαια κανείς δεν θα το πει διότι είναι όλοι της φιλοσοφίας «η επανάσταση να γίνει από μέσα». Μόνο η προδοσία και το «κάρφωμα» γίνεται από μέσα, η επανάσταση γίνεται απ’ έξω. Δεν ξέραμε ότι ο Λένιν τα έπινε με τον τσάρο Νικόλαο κάθε απόγευμα και ότι ο Κάστρο παρέα με τον Γκεβάρα άλλαζαν γκόμενες με τον Μπατίστα!

Αλλά και πάλι και να ερχόταν αυτή η ώρα που ένα κίνημα θα στεκόταν στο πλάι των εξεγερμένων ποιος Έλληνας από τους μισούς που ακόμα δεν έπαθαν τίποτε (αλλά θα πάθουν) είναι αυτός που θα δουλεύει για έναν χρόνο ή δύο χρόνια αμισθί  για να ξεκινήσει πάλι η εθνική οικονομία να τσουλάει; Ποιος θα βάλει την προσωπική του βόλεψη και ασφάλεια πάνω από την ελευθερία; Ποιος θα κάνει χωράφι στον κάμπο της Θεσσαλίας για να βγει ελληνικό στάρι ή ποιος θα εγχειρίζει ασθενείς χωρίς μισθό; 

Ουτοπικά όλα αυτά, ε; Δεν γίνονται αυτά, ε; Θα βγάλουν τα τανκς, ε; Θα φάμε ξύλο, ε; Θα πάμε φυλακή, ε; Θα πάμε εξορία, ε; 

Ε, πώς νομίζατε ότι κατακτιέται η ελευθερία; Με μνημόνια συνεργασίας μεταξύ πολιτών και κομμάτων;

Γι’ αυτό είναι πάρα πολύ νωρίς να γίνει οποιαδήποτε ανατροπή στο φεουδαρχικό κράτος που στήνεται. Πρέπει να ισχυροποιηθεί τόσο ο φεουδάρχης που να ζητάει την γυναίκα σου να την «περάσει» αυτός πρώτα από κρεββάτι, να έχει δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω σου και να ορίζει αυτός τι είδος δουλικά θα γίνουν τα παιδιά σου. Μέχρι όλοι να φτάσουμε στον πάτο οι μισοί μπορείτε ακόμη να συνεχίζετε να μιξοκλαίτε για τις καλοκαιρινές σας διακοπές που θα είναι 20ημερες και όχι 3μηνιαίες και οι υπόλοιποι ας συνεχίσουμε να ευχαριστούμε την τύχη μας που μάς χάρισε ακόμη ένα 24ωρη ζωής. 

στον τοιχο

gregor der grieche

Διαβάστε περισσότερα

Η Απολογία του Σωκράτη σε 5 λεπτά

Από τον Θωμά Γιούργα

Με οδηγό τον Πλάτωνα, μεταφερόμαστε στο 399 π.Χ. και στην θανατική καταδίκη του Σωκράτη. Ο Σώκρατες βρίσκεται στα 70 του, άρα και κοντά στον φυσικό θάνατο. Παρά τα χρονάκια του όμως, κάποιοι δεν τον χωνεύουν με τίποτα, τον βλέπουν ως εξαιρετικά ενοχλητικό και επικίνδυνο και θέλουν να τον στείλουν πριν την ώρα του. Γιατί;
Η Απολογία του Πλάτωνα είναι μια αξεπέραστα όμορφη απόπειρα να σκιαγραφηθεί το φιλοσοφικό πορτραίτο του δασκάλου του, Σωκράτη. Επομένως, η ιστορική ακρίβεια ίσως να πηγαίνει περίπατο την ώρα που εμείς διαβάζουμε για την δίκη και καταδίκη του Σωκράτη σε θάνατο μέσα από μία οργασμικά ζωντανή και συναισθηματική περιγραφή από τον πιο σημαντικό μαθητή του, τον Πλάτωνα.
Γιατί φάγανε τον Σωκράτη;
Η θρησκεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σαν συνεκτική κόλλα μιας κοινωνίας ώστε να επιτυγχάνεται μια σχετικά ομοιόμορφη συμπεριφορά των μελών της. Οι Αθηναίοι, σε κατάσταση tres apelpistic με τους Πελοποννησιακούς πολέμους πάνω από το κεφάλι τους ξεκίνησαν μια σειρά διώξεων κατά πνευματικών ανθρώπων όπως ο Αναξαγόρας και ο Πρωταγόρας (δηλωμένος αγνωστικιστής περί θεού).
Με λίγα λόγια, δεν ήθελαν άλλα ρήγματα στην κοινωνία και άρχισαν να γίνονται υπέρμετρα φοβικοί αλλά και υπερευαίσθητοι απέναντι σε απόψεις (θρησκευτικά) αιρετικές. Πως να την γλυτώσει ο σοφός γέροντας Σώκρατες ο οποίος μίλαγε για δαιμόνια και φωνές που του υπαγόρευαν τι είναι λάθος και τι πρέπει να αποφύγει;
Έτσι στοιχειοθετήθηκε η περισσότερο τυπική παρά ουσιαστική κατηγορία ‘’Σωκράτη δεν πιστεύεις στους θεούς της πόλης και εισάγεις καινα δαιμόνια, καινούργιους θεούς!’’ ως αφορμή για να τον θανατώσουν.
Μεταξύ μας, κάπως ανατριχιαστικό το όλο θέμα ‘’ακούω φωνές που μου λένε τι να μην κάνω’’ αλλά μπορεί να σε γλυτώσει από αρκετά βαρετά ραντεβού ή από το βρώμικο στις 4 το πρωί που γίνεται όλο λίπος.
Επίσης, αυτή η εσωτερική φωνή, αυτό το δαιμόνιο, απέτρεψε τον Σωκράτη και από το να ετοιμάσει γραπτώς την απολογία του ενώπιον του δικαστηρίου.
-Όλη η ζωή μου είναι μια προετοιμασία για την απολογία μου, έλεγε στους κολλητούς του. Δεν έβλαψα ποτέ κανέναν, είμαι έτοιμος να αυτοσχεδιάσω βασιζόμενος στην μελωδική τζαζ κλίμακα των πράξεων και της στάσης ζωής μου.
Σημείωση: Η κατηγορία εναντίον του Σωκράτη, ότι δηλαδή επηρεάζει και διαφθείρει τους νέους εξέφραζε μια πιο ουσιαστική ανησυχία των κατηγόρων του για την δύναμη που ασκούσε η πνευματική παρουσία του Σωκράτη. Ακόμα, πολλοί τον θεωρούσαν ιδεολογικό εχθρό της Αθηναϊκής δημοκρατίας και στέκονταν με καχυποψία μπροστά στο γεγονός ότι πολλοί από τους ολιγαρχικούς υπήρξαν μαθητές του.
Ο Σωκράτης τα χώνει στους διαχρονικούς υποκριτές
Με όπλο την ιδιότυπη ειρωνεία του ο Σωκράτης μετατρέπεται από κατηγορούμενος σε κατήγορος και από απολογούμενος σε καταγγέλων.
–Είμαι αναγκασμένος να απολογούμαι σαν να μάχομαι με σκιές. Έχω ακούσει τόσες μπαρούφες για την πάρτη μου που κοντεύω να ξεχάσω ποιος είμαι, τους λέει στην αρχή της ομιλίας του.
Η πρώτη αντίδραση του Σωκράτη απευθύνεται προς όσους τον κατηγορούν για σοφιστική δράση, και πιο συγκεκριμένα ότι κάνει το άδικο να φαίνεται δίκαιο. Στην συνέχεια, επιτίθεται και στον Αριστοφάνη ο οποίος τον έχει παρουσιάσει στις Νεφέλες ως καρικατούρα σοφιστή που διαφθείρει τους νέους και αντιτείνει ότι ποτέ δεν δέχθηκε χρήματα από τους μαθητές του (είναι γνωστό ότι όλοι οι σοφιστές τα έπαιρναν χοντρά από τα χιπστερο-κολλεγιόπαιδα της εποχής)
Απλά είμαι ο σοφότερος άνθρωπος επί γης (όχι δεν το λέω εγώ! Να, ρωτήστε την Πυθία…)
Στην συνέχεια, το μέγκα τρολ Σώκρατες ισχυρίζεται πως είναι ο πιο σοφός άνθρωπος της εποχής. Δεν το λέει ο ίδιος, αλλά η Πυθία από το μαντείο των Δελφών -σύμφωνα με την οποία ο Σωκράτης είναι ο σοφότερος όλων (οκ όταν πίνουμε λέμε και καμιά κουβέντα παραπάνω). Ο Σωκράτης, λοιπόν, ως ταπεινόφρων –ένα ξέρω ότι δεν ξέρω τίποτα, κλπ- ξεκινάει μια εκστρατεία αναζήτησης ανθρώπων σοφότερων από αυτόν.
Έλα μου όμως πως οι δήθεν σοφοί που συναντά στο τέλος του ελέγχου από τον Σωκράτη αποδεικνύονται γιαλαντζί σοφοί (αυτό καταδεικνύεται στους Πλατωνικούς διαλόγους μέσα από την αδυναμία των πιο σοφών της εποχής να ορίσουν έννοιες όπως η αρετή, η δικαιοσύνη, η φιλία, η σωφροσύνη, η γενναιότητα ενώ οι ίδιοι παρουσιάζονταν βέβαιοι ότι μπορούν να ορίσουν αυτές τις έννοιες). Άρα αυτοί που νόμιζαν ότι ξέρουν κάτι αποδεικνυόταν στην πορεία ότι δεν το γνώριζαν, ενώ ο Σωκράτης γνώριζε εξ’αρχής ότι δεν γνώριζε, άρα ήταν σοφότερος…
‘’Γιατί όπως φαίνεται κανένας απο τους δυο μας δεν γνωρίζει τίποτα σπουδαίο. Αλλά αυτός νομίζει ότι γνωρίζει ενώ δεν γνωρίζει. Εγώ όμως, δεν γνωρίζω βέβαια τίποτα, αλλά ούτε και νομίζω ότι γνωρίζω.’’
Η Απολογία μας παραθέτει και έναν ακόμα λόγο για τον οποίο ο Σωκράτης είναι ο σοφότερος όλων. Αυτός είναι ότι σε αντίθεση με σχεδόν όλους τους ανθρώπους, αυτός πραγματικά δεν φοβάται τον θάνατο, ειδικά όταν έχει ζήσει μια ζωή δίκαιη και ωφέλιμη για τους άλλους και την ψυχή του.
‘’Γιατί το να φοβάται κανείς τον θάνατο, δεν είναι τίποτα άλλο από το να νομίζει κανείς ότι είναι σοφός χωρίς να είναι. Να νομίζει ότι γνωρίζει αυτά που δεν γνωρίζει. Γιατί κανείς δεν γνωρίζει τον θάνατο, ούτε αν συμβαίνει να είναι το μεγαλύτερο αγαθό για τον άνθρωπο, κι όμως τον φοβούνται σα να ξέρουν καλά ότι είναι το μεγαλύτερο κακό…εγώ δεν γνωρίζω αρκετά για τον Άδη, γνωρίζω όμως ότι είναι κακό και ντροπή να βλάπτει κανείς έναν άνθρωπο’’
Μια αλογόμυγα κολλημένη με την Φιλοσοφία και την Αθήνα
Τέλοσπάντων, αν γουστάρετε να με αδικήσετε σκοτώνοντάς με, κακό δικό σας. Πρώτον, θα κάνετε κακό στους εαυτούς σας διαπράττοντας μια τεράστια αδικία και δεύτερον θα στερηθεί η πόλη της Αθήνας τον μεγαλύτερο φιλόσοφο ever (μην ακούω αστειότητες για Ζαν Πωλ Σαρτρ και Ντεριντά…)
Μας λέει ο Σωκράτης ότι αν τον σκοτώσουν δεν θα βρουν άλλον σαν κι αυτόν (κλασική ατάκα φρεσκοχωρισμένου) διότι η Αθήνα είναι ένα νωθρό άλογο ράτσας το οποίο χρειάζεται μια αλογόμυγα να την ξυπνάει. Αυτός είναι η καλύτερη αλογόμυγα που θα μπορούσαν να έχουν και απόδειξη όλοι οι άνθρωποι που έχει ξυπνήσει μιλώντας τους περί αρετής αλλά και η φτώχεια του…
Κλείνοντας, ο Σωκράτης λέει στους δικαστές ότι αν είχε βλάψει και είχε διαφθείρει νέους όπως τον κατηγορούν τότε κάποιοι από αυτούς ή οι οικογένειές τους θα ήταν εκεί ως μάρτυρες κατηγορίες. Όμως οι παρευρισκόμενοι μαθητές και οι οικογένειές τους βρίσκονταν στο δικαστήριο ως μάρτυρες υπεράσπισης!
ΥΓ. Δεν το κουνάω από Αθήνα ρε φίλε, είπε ο Σωκράτης στον Κρίτωνα και σε άλλους όταν του πρότειναν να δραπετεύσει. Που θα βρω καλύτερα από δω; Θάλασσα, ταβερνάκια, παραλιακή, ανέβηκε και το κέντρο τώρα τελευταία. Να πάω σε καμιά Θήβα τώρα στα γεράματα να την βγάζω σε τσοπανοσκυλάδικα; Ευχαριστώ δεν θα πάρω, θα μείνω εδώ και θα σεβαστώ την πόλη που αγαπώ ότι κι αν αποφασίσει.
Πεθαίνοντας στωικά
Ο Σωκράτης καταδικάζεται και πάμε στην δευτερολογία του.
-Πρώτον ήμουνα σίγουρος για το αποτέλεσμα, γι’αυτό με βλέπετε κουλ. Αλλά τόσο μικρή διαφορά δεν την περίμενα στην ψηφοφορία (περίπου 280 ψήφισαν την ενοχή του και 220 την αθώωσή του). Μπράβο, είστε λιγότερο ηλίθιοι απ’όσο περίμενα.
Η πρόταση ήταν για θανατική ποινή αλλά ο Σωκράτης το παζαρεύει.
-Η πιο δίκαιη τιμωρία είναι να με ταίζετε δωρεάν στο Πρυτανείο μιας και πέρασα τα καλύτερα μου χρόνια φτωχός και προσπαθώντας να σας ξυπνήσω, να σας κάνω καλύτερους.
Όπως γνωρίζουμε, η τελική απόφαση είναι κώνειο από το στόμα, μούδιασμα στο σώμα και ένας Σωκράτης να κερδίζει στην αιωνιότητα μια θέση στην συνείδησή μας ως το πιο ωφέλιμο δαιμόνιο για την (ηθική) αυτοβελτίωσή μας.  
‘’Αλλά τώρα πια είναι ώρα να φύγουμε, εγώ για να πεθάνω κι εσείς για να ζήσετε. Ποιοι από εμάς πηγαίνουν σε καλύτερο πράγμα είναι άγνωστο σε όλους…”

Διαβάστε περισσότερα

«Φλέγεται» η Γαλλία (Βίντεο)

Σοκ: Απαγόρευση κυκλοφορίας σε πολίτες στη Γαλλία [έγγραφα]

οι αρχές απαγορεύουν σε ακτιβιστές να κυκλοφορούν σε συγκεκριμένα διαμερίσματα της πόλης σε συγκεκριμένες ώρες.

Οι κυβερνήσεις, ποτέ δεν απειλήθηκαν κατά μέτωπο από την τρομοκρατία, όσο από την οργή των λαών.

Μαρία Δεναξά f/b 

Σκεπτόμενη εδώ και καιρό τον τρόπο με τον οποίο ο Ολαντ κήρυξε την Γαλλία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης -την οποία σχεδίαζε από καιρό- και την ευκολία με την οποία δίνει παράταση σ´ αυτό το καθεστώς, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η γαλλική κυβέρνηση περίμενε μεγάλη κοινωνική ένταση απέναντι στα αντιλαϊκά σχέδια της πολιτικής την οποία έχει δεσμευτεί να εφαρμόσει.
Τους τελευταίους μήνες, παράλληλα με την κλιμάκωση της αστυνομικής βίας απέναντι σε πολίτες, η Δημοκρατία στην Γαλλία αποδυναμώνεται.

Άνδρας της γαλλικής αστυνομίας σημαδεύει με όπλο διαδηλώτες

Τελευταίο πλήγμα που σκορπά ανησυχία, είναι οι αστυνομικοί που από χθες το πρωί χτυπούν τις πόρτες ακτιβιστών και αντιφασιστών για να τους παραδώσουν επίσημο έγγραφο του Υπουργείου Εσωτερικών, με το οποίο τους απαγορεύεται να πάρουν μέρος στη μεγάλη διαδήλωση της Τρίτης.

Βασικά οι αρχές τους απαγορεύουν να κυκλοφορούν από τις 11h00 το πρωί έως τις 20h00 το βράδυ στο έκτο, έβδομο, δέκατο τέταρτο και δέκατο πέμπτο διαμέρισμα του Παρισιού και από τις 18h00 το απόγευμα έως τις 7h00 το πρωί της Τετάρτης, στην περιοχή της πλατείας Δημοκρατίας όπου συγκεντρώνονται οι πολίτες για την Ολονύχτια!Αν η Ελλάδα έγινε εργαστήριο λιτότητας, η Γαλλία μετατράπηκε σε εργαστήριο καταστολής των πολιτών.Και τα δυο αποτελούν πλέον εξαγώγιμα προϊόντα made in EU.

Η συνέχεια πιστεύω θα είναι εκρηκτική…

Διαβάστε περισσότερα

Το φασιστο-πλυντήριο της ΕΕ και της Eurovision το κάγκελο!

Πρώτο: Η EBU  είναι η «Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση». Είναι η  παραγωγός αυτού του σκουπιδαριού που αποκαλείται «Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision», ο οποίος και διοργανώνεται από την ομώνυμη θυγατρική εταιρεία της EBU, την «Eurovision».
    Η EBU – που υποτίθεται δεν έχει καμία σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση - όπως κατάπιε αμάσητο τον βομβαρδισμό ενός μέλους της (μιλάμε για τον βομβαρδισμό της γιουγκοσλαβικής τηλεόρασης από ΕΕ και ΝΑΤΟ το 1999) έτσι καταπίνει και κάθε είδους «μαυρίλα» συντελείται στα τηλεοπτικά πράγματα των κρατών μελών της.
    Για παράδειγμα, παρότι στην αρχή διαμαρτυρήθηκε για το «μαύρο» που έπεσε στην ΕΡΤ το 2013, κατόπιν έκανε ασμένως δεκτή στις τάξεις της την ΝΕΡΙΤ.   
***
    Δεύτερο: Ο περίφημος αυτός «θεσμός» που λέγεται «Eurovision» στην αρχή του μήνα δημοσίευσε τους κανόνες του φετινού διαγωνισμού τραγουδιού.
    Σύμφωνα με τους κανόνες απαγορεύτηκε στην σημαία της Παλαιστίνης να κυματίζει στην διοργάνωση. Γιατί;
    Απάντηση: Η «Eurovision» τοποθέτησε την σημαία της Παλαιστίνης στην ίδια απαγορευμένη λίστα που έχει τοποθετήσει τη σημαία των φονιάδων του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους» (http://info-war.gr/%CE%B7-eurovision)...
 ***
    Τρίτο: Σε αντίθεση με το καταστατικό της που υποτίθεται ότι απαγορεύει στον διαγωνισμό «τους στίχους, τη γλώσσα ή τις χειρονομίες πολιτικού ή παρεμφερούς χαρακτήρα», η «Eurovision» έκανε φέτος δεκτό το τραγούδι με τίτλο «1944» από την Ουκρανία βαφτίζοντάς το… «ιστορικού περιεχομένου».
    Το «ιστορικού περιεχομένου» τραγούδι, αν και δεύτερο, ήρθε πρώτο. Εδώ να σημειώσουμε ότι πέρα από το ετήσιο γεωπολιτικό «αλλαξοκ…ι» που γίνεται κάθε χρόνο στην εν λόγω ψηφοφορία, στον συγκεκριμένο διαγωνισμό τον τρόπο ανάδειξης του νικητή θα τον ζήλευαν ακόμα κι αυτοί που παλιότερα έφτιαχναν στην Ελλάδα μηχανισμούς για να ψηφίζουν ακόμα και τα «δέντρα».
    Πάντως το αν το τραγούδι ήταν πολιτικό ή όχι φαίνεται τόσο στις δηλώσεις της ίδιας της ερμηνεύτριας και δημιουργού του (δηλώσεις που έγιναν πριν τον διαγωνισμό στην εφημερίδα «Γκάρντιαν»), όσο και στις δηλώσεις της ίδιας αλλά και όλου του ναζιστικού απαράτ της Ουκρανίας μετά τον διαγωνισμό (http://www.protagon.gr/epikairotita/eurovision-2016-enas-thrinos-gia-tous-tatarous-stin-koryfi-tis-44341136580).
    Ουδείς φυσικά από τους εκλεκτούς «ιστοριοδίφες» της «Eurovision» ένιωσε να ιδρώνει το αυτί του από αυτά.
***
    Τέταρτο: Το πολιτικό μήνυμα του τραγουδιού είναι απλό: Οι καλοί Τάταροι της Κριμαίας και η κακή Σοβιετική Ένωση με τον ακόμα πιο αιμοβόρο Στάλιν (τι «νοστιμιά» θα είχε το πράγμα χωρίς Σοβιετική Ένωση και Στάλιν;) που τους εκτόπισαν το 1944 από την Κριμαία, τους δολοφόνησαν, τους ανασκολόπισαν και τους σούβλισαν…
    Δώστου, λοιπόν! Οκτώ δεκαετίες μετά, επέρχεται (τραγουδιστά…) η δολοφονία, η ανασκολόπιση και το σούβλισμα, όχι των Τατάρων, αλλά της Ιστορίας.
    Και τούτο μετά από ένα δημοψήφισμα προ διετίας όπου το 95% του πληθυσμού της Κριμαίας ζήτησε την προσάρτησή του στην Ρωσία ενάντια στα ναζί της Ουκρανίας.
    Πρόκειται για τα ναζί με τα οποία ΕΕ και Αμερικάνοι κάνουν μπίζνες. Τα ναζί που προ διετίας τα είδε όλος ο κόσμος να δολοφονούν, να βιάζουν και να καίνε ανθρώπους ζωντανούς στην Οδησσό (https://www.alfavita.gr/ «Οι Νεοναζί πρώτα βίασαν, στραγγάλισαν και δολοφόνησαν στο κτίριο του συνδικάτου. Η φωτιά μπήκε για κάλυψη», 6/5/2014)
***
     Πέμπτο: Τι δεν λέει το τραγουδάκι; Ότι όλα αυτά περί Τατάρων, Κριμαίας, κακής ΕΣΣΔ και αιμοβόρου Στάλιν υπάρχουν καταχωρημένα στο ελεεινό αντικομμουνιστικό Μνημόνιο της ΕΕ ήδη από το 2005. Πριν δηλαδή οι δημιουργοί του τραγουδιού «εμπνευστούν» το τραγουδάκι τους.   
    Περιλαμβάνονται στο άρθρο 38 του «Επεξηγηματικού Μνημονίου» που συνοδεύει εκείνο το αντικομμουνιστικό παραλήρημα της ΕΕ (με την οποία ΕΕ, η «Eurovision» και η EBU… δεν έχουν σχέση).
***
    Έκτο: Τι δεν λέει το τραγουδάκι; Ότι πολύ πριν από το τραγουδάκι και πριν ακόμα έρθουν οι ναζί στην Ουκρανία, από την εποχή ακόμα του Γιούστσενκο σε συνεργασία με τον Πούτιν, εντός της Ουκρανίας και ήδη από 2008, είχε ξεκινήσει η προσπάθεια των αρχών της χώρας να δικαιώσουν τις φασιστικές εθνικιστικές οργανώσεις που συνεργάστηκαν με τους ναζί κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής (σσ: τέτοια κόλπα εκτός από τους φασίστες είναι χρήσιμα και στους «αστούς δημοκράτες»)…
    Τότε, λοιπόν, ο Πιοτρ Σιμονιένκο,  γραμματέας του ακόμα νόμιμου Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας, είχε καταγγείλει ότι σε αρκετές πόλεις της Ουκρανίας οι αρχές διοργάνωναν σε δημόσια κτίρια εκθέσεις φωτογραφιών για τη δράση των «γερμανοτσολιάδικων» ομάδων στη διάρκεια της φασιστικής κατοχής όπου παρουσιάζονταν, ούτε λίγο - ούτε πολύ, σαν «πατριώτες».
    Όσον αφορά συγκεκριμένα την αντικομμουνιστική προπαγάνδα για την υπόθεση των Τατάρων είχε καταγγείλει:
«Είναι γνωστό πως δύο σοβιετικές μεραρχίες Τατάρων της Κριμαίας , 20 χιλιάδες άντρες, παραδόθηκαν στον εχθρό και πέρασαν στην υπηρεσία του Χίτλερ. Χρησιμοποιήθηκαν κατά του αντάρτικου και σε μαζικές δολοφονίες. Αυτοί οι δολοφόνοι έπρεπε να λογοδοτήσουν. Για να μην την πληρώσουν όμως όλοι οι Τάταροι της Κριμαίας έγινε αυτή η επιχείρηση εκτόπισής τους. Γύρισαν αργότερα, από εκεί που πήγαν, μορφωμένοι, επιστήμονες, στελέχη και διευθυντές επιχειρήσεων. Γιατί αυτό το θεωρείτε ως καταπάτηση των δικαιωμάτων τους; Ο Στάλιν απέτρεψε απλώς έναν εμφύλιο πόλεμο στην Κριμαία. Τι κάνει όμως σήμερα ο Γιούστσενκο; Στηρίζει τα εξτρεμιστικά στοιχεία των Τατάρων της Κριμαίας , που με τη σειρά τους ενισχύουν μια κατάσταση πιθανής εδαφικής διαίρεσης της Ουκρανίας».
    Αυτά – επαναλαμβάνουμε – από το 2008 (http://www.rizospastis.gr, 29/3/2008).
***
    Έβδομο: Τι δεν λέει το τραγουδάκι;
    α) Ότι πάνω από 20.000 Τάταροι πολέμησαν στις τάξεις των ναζί εντός του εδάφους της Σοβιετικής Ένωσης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
    β) Ότι «οι Τάταροι της Κριμαίας συνεργάστηκαν ενεργά με τις Γερμανικές αρχές κατοχής, συμμετέχοντας στις λεγόμενες Ταταρικές Εθνικές Επιτροπές, που συστάθηκαν από τα Γερμανικά όργανα πληροφοριοδοτών, και χρησιμοποιήθηκαν συχνά για την διείσδυση στα νώτα του Κόκκινου Στρατού από κατασκόπους και δολιοφθορείς».
    γ) Ότι «κατά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του Κόκκινου Στρατού, μετά την απώθηση των δυνάμεων του Άξονα από την περιοχή τον Απρίλη-Μάη του 1944, εντοπίστηκε και κατασχέθηκε σημαντικός όγκος οπλισμού από αντισοβιετικές ομάδες που συνέχιζαν να δρουν στα δάση της Κριμαίας: 39 εκτοξευτές όλμων, 981 πολυβόλα παντός τύπου, 7.238 τουφέκια, 3.657 όλμοι, 10.296 χειροβομβίδες και 280.000 σφαίρες».
    δ) Ότι η επιχείρηση της μετοίκησης των ταταρικού πληθυσμού στο Ουζμπεκιστάν, που άρχισε λίγες μέρες μετά, έγινε ώστε να προφυλάξει η ΕΣΣΔ τα νώτα της και να αποτραπούν τα φαινόμενα αντεκδίκησης του ντόπιου πληθυσμού των άλλων εθνοτήτων επί δικαίων και αδίκων Τατάρων για τις ωμότητες των ναζιστικών ταταρικών μεραρχιών. Για το πώς  αντιμετωπίζονταν οι συνεργάτες των ναζί ή εκείνοι που θεωρούνταν συνεργάτες των ναζί από τον ντόπιο πληθυσμό, αρκεί να σκεφτεί κανείς το εξής: Από τον Οκτώβρη του ’41 και μέσα σε έξι μήνες  εκτελέστηκε από τις δυνάμεις κατοχής ο ένας στους δέκα κατοίκους της περιοχής…
ε) Ότι η μετοίκιση των Τατάρων, όπως περιγράφεται στην Απόφαση αρ.5859 της Κρατικής Επιτροπής Άμυνας (11 Μαΐου 1944), οργανώθηκε με πρόνοια

• να πάρουν μαζί τους προσωπικά αντικείμενα, ρούχα, οικιακά αντικείμενα και μέχρι 500 κιλά τροφή για κάθε οικογένεια,
• παραλαβή αποδείξεων για την αποπληρωμή από το κράτος των υπαρχόντων που άφηναν πίσω,
• μετακίνησή τους με τρένα στα οποία επέβαιναν γιατροί και νοσοκόμες μαζί με επαρκή ποσότητα φαρμάκων για ιατρική φροντίδα κατά την μετάβασή τους,
• τροφοδοσία ζεστού φαγητού και βραστού νερού σε καθημερινή βάση,
• με σχεδιασμό για τους αφιχθέντες όσον αφορούσε στην υποδοχή, την εγκατάσταση, την επαγγελματική αποκατάσταση και την απόδοση καλλιεργήσιμης γης,
• καταβολή δανείων επταετούς διάρκειας για την οικοδόμηση και τον εξοπλισμό των οικιών τους,
• διανομή δωρεάν σε αλεύρι, δημητριακά, λαχανικά για την διατροφή τους κλπ

(Πηγή: Αναστάσης Γκίκας, «Οι Έλληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ», εκδόσεις. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 2007).
***
    Όγδοο: Τι δεν λέει το τραγουδάκι; Ότι το ποσοστό θνησιμότητας μεταξύ των 140 – 160 χιλιάδων Τατάρων «κατά την διάρκεια της μετακίνησής και εγκατάστασής τους ήταν περίπου 0,09% σύμφωνα με τις επίσημες καταγραφές της NKVD».
    Οι Αμερικάνοι, φυσικά, μέσω του «Radio Liberty», του προβοκατόρικου ραδιοφωνικού σταθμού που συστάθηκε από το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών και την CIA με αποκλειστικό σκοπό να εκπέμπει την πολιτική προπαγάνδα των ΗΠΑ στις Σοβιετικές Δημοκρατίες, ανέβαζαν «με δικούς τους υπολογισμούς το ποσοστό αυτό στο 5%: 55 φορές και πλέον δηλαδή πάνω από τα επίσημα στοιχεία!» (Πηγή: Αναστάσης Γκίκας, ο.π).
    Ωστόσο, και πάλι τίθεται το εξής ερώτημα: Πως γίνεται τόσες δεκαετίες μετά, ο αριθμός των μετακινηθέντων, όπως αναπαράγεται από διεθνή και εγχώρια ΜΜΕ μετά τον διαγωνισμό της «Eurovision»,  να έχει αυξηθεί στις… 500.000; Και πως γίνεται το ποσοστό της θνησιμότητας να έχει φτάσει στο… 40%, οκτώ φορές πάνω δηλαδή κι από εκείνο που ισχυρίζονταν πριν οι ΗΠΑ;
    Η απάντηση θα πρέπει να αναζητηθεί στην φιλαλήθεια της αστικής ιστοριογραφίας και εν γένει προπαγάνδας…
***
    Ένατο: Τι δεν λέει το τραγουδάκι; Τι δεν λέει η ΕΕ, αυτή που δολοφονεί πρόσφυγες στο Αιγαίο, σήμερα, αλλά κόπτεται για τους μετοίκους της Σοβιετικής Ένωσης, το ’44;
    Ότι ποτέ η Σοβιετική ηγεσία δεν ισχυρίστηκε ότι αυτή η μετακίνηση ήταν μια «εύκολη» ή «ευχάριστη» διαδικασία. Αυτό που τόνιζε η ΕΣΣΔ – κι ο καθένας ας κρίνει - περιέχεται στην τοποθέτηση του υπουργού Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης, του Μολότοφ.
    Ο Μολότοφ για το θέμα των μετακινήσεων αναφέρει ότι «το ζήτημα ήταν ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου λάβαμε αναφορές για μαζική προδοσία (…). Επρόκειτο για ζήτημα ζωής και θανάτου, δεν υπήρχε χρόνος να ερευνήσουμε τις λεπτομέρειες. Φυσικά και αθώοι υπέφεραν. Όμως εκτιμώ ότι με δεδομένες τις συνθήκες, ενεργήσαμε ορθά» (Ελένη Νικολαίδου, http://www.efsyn.gr/arthro/i-eurovision-o-stalin-kai-xeplyma-ton-oykranon-neonazi).
***
    Δέκατο: Τι δεν λέει το τραγουδάκι αυτού του ποπ κιτσαριού της «Eurovision»; Τι δεν λέει το πλυντήριο φασιστών που αποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση; Τι δεν λένε οι Γιούνκερ που συνεργάζονται με τους ναζί της Ουκρανίας και που σύμφωνα με πρόσφατη αποκαλυπτική έρευνα του σουηδικού Ιδρύματος «Expo» η Ευρωένωσή τους έχει επιδοτήσει με περίπου 2,3 εκατ. ευρώ φασιστικές και νεοναζιστικές οργανώσεις από το 2014 μέχρι σήμερα; (http://www.thepressproject.gr/article/93621/Xrimatodotisi-ekatommurion-apo-tin-EE-se-fasistes)
    α) Ότι ο «Δεξιός τομέας», δηλαδή ο επιχειρησιακός βραχίονας του νεοναζιστικού  καθεστώτος της Ουκρανίας, βρίσκεται σε στενή σχέση με τους Τατάρους – απογόνους των τότε συνεργατών του Χίτλερ με στόχο την επάνδρωση παραστρατιωτικών οργανώσεων για τον διαμελισμό της Κριμαίας και «τη δημιουργία αυτόνομου κράτους των Τατάρων της Κριμαίας» (Ηλίας Σκυλλάκος, http://www.imerodromos.gr/eurovision-2016-oukrania/)
    β) Ότι οι σημερινοί απόγονοι των Τατάρων που συνεργάστηκαν με τους ναζί, με επικεφαλής τον ηγέτη τους Ρεφατ Τσουμπάροφ, παρελαύνουν με τα δικά τους «τάγματα εφόδου» στην Ουκρανία. Στις δε συγκεντρώσεις τους – όταν δεν μαχαιρώνουν, δεν βιάζουν, δεν στραγγαλίζουν και δεν πυρπολούν ανθρώπους – ανταλλάσσουν, όπως φαίνεται στην φωτογραφία («Έθνος», 27/2/2014 και Ηλίας Σκυλλάκος ο.π) - τους γνωστούς και σε εμάς… «αρχαιοελληνικούς» χαιρετισμούς.

Διαβάστε περισσότερα

Η δικτατορία της ευτυχίας

Οι άνθρωποι ψάχνουν εναγωνίως την συνταγή της αιώνιας ευτυχίας. Η ευτυχία μοιάζει να είναι μια υποχρεωτική κατάσταση και όποιος δεν ακολουθεί αυτήν την κατάσταση χαρακτηρίζεται συνοπτικά από τους υπόλοιπους ως καταθλιπτικός. Αλλά η θλίψη είναι μια φυσική κατάσταση, ειδικά όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν, και το να καταπιέζεις και να κρύβεις την θλίψη σου πίσω από κοινωνικά χαμόγελα είναι μια άρνηση που μπορεί να είναι επικίνδυνη για τον ψυχισμό μας.
Η μόδα επιβάλλει το να είσαι ευτυχισμένος με κάθε κόστος και κάνει ότι μπορεί για να σε κάνει να κρατήσεις την λύπη σου μέσα στο σπίτι και έξω να φοράς το καλό σου και μοδάτο χαμόγελο. Το γέλιο είναι υγειά αλλά το ίδιο υγιές είναι το κλάμα και η λύπη σε μια αντικειμενικά θλιμμένη κατάσταση. Η κοινωνία έτσι όπως παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ είναι χτισμένη με βάση την ευτυχία, παρά τις αντιξοότητες που η ίδια η πραγματική ζωή περιέχει.
Η χορήγηση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων αυξάνεται συνεχώς, η λεγόμενη αισιόδοξη λογοτεχνία πουλάει, εργαστήρια γέλιου δημιουργούνται στις μεγαλουπόλεις και η διαρκής χαρά και η διασκέδαση μοιάζει να περιτριγυρίζει τους πάντες. Μοιάζει λες και η κοινωνία μας δεν ανέχεται την θλίψη και θέλει να την αποσιωπήσει. Τα άτομα λοιπόν που δεν ακολουθούν αυτό το καλούπι, αντιμετωπίζονται ως ψυχικά άρρωστα ή ως μη υγιή, λες και η θλίψη είναι αρρώστια. Σε ορισμένες δε περιπτώσεις νεαρότερων ηλικιών βλέπουμε τα άτομα που είναι διαφορετικά από την τρέχουσα μόδα να απορρίπτονται από την παρέα και να απομονώνονται.
Ερευνητές διαπίστωσαν σε έρευνές τους πως η σύγχρονη ψυχιατρική τείνει να έχει την τάση να ονομάσει κατάθλιψη την οποιαδήποτε κακή διάθεση του ατόμου ανεξάρτητα από την διάρκεια και την αιτία που την προκαλεί. Οι περιστασιακές διαταραχές λύπης και θλίψης συνήθως διαγιγνώσκονται σαν καταθλιπτικές διαταραχές και δίνεται φαρμακευτική αγωγή, όταν το μόνο που παρουσιάζουν αυτοί οι άνθρωποι είναι μια κανονική θλίψη που παράγεται είτε από την απώλεια μιας σχέσης ή ενός ατόμου, είτε από την απώλεια της εργασίας, είτε από ένα περιστατικό κλονισμού της υγείας του ατόμου. Το 40% των πολιτών στης Η.Π.Α ακολουθούν θεραπεία με αντικαταθλιπτικά φάρμακα. Από αυτό το ποσοστό ένα 10% συνεχίζει την θεραπεία, αν και δεν υπάρχει κανένας προφανής λόγος. Στην Αργεντινή αλλά και στις Η.Π.Α τα αντικαταθλιπτικά αλλά και τα αγχολυτικά φάρμακα έρχονται πρώτα σε πωλήσεις. Παρόλο που ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας λέει πως η κατάθλιψη είναι μια μάστιγα για τις σύγχρονες κοινωνίες αναγνωρίζει πως οι πλειοψηφία των ανθρώπων που διαγιγνώσκονται με κατάθλιψη είναι στην πραγματικότητα άτομα υγιή που απλά βιώνουν εντελώς φυσιολογικά συναισθήματα λύπης.
Η διαδικασία της λύπης ή για να είμαστε πιο ακριβείς του θρήνου ή του πένθους παίρνει αρκετό χρόνο και επιταχύνεται με την λήψη φαρμάκων τα οποία στην ουσία αναγκάζουν το άτομο να έχει ωραία ή ανάλαφρη διάθεση αλλά δεν επιτρέπουν στην λύπη να κάνει τον κύκλο της και να εκφραστεί φυσικά. Έτσι, με τον φόβο πως αυτή η λύπη που βιώνουμε σήμερα μπορεί να μας οδηγήσει σε κατάθλιψη ή σε σωματική ασθένεια, οι επιστήμονες υγείας διαλέγουν τον πιο σίγουρο και γρήγορο δρόμο των φαρμάκων χωρίς στην ουσία να είναι αναγκαίο.
Ορισμένοι μπορεί να πιστεύουν ότι τα δάκρυα είναι ένα σημάδι αδυναμίας αγνοώντας πως είναι το ίδιο θεραπευτικά με το γέλιο. Το να καταπιέζουμε τον εαυτό μας να μην κλάψει έχει αποδειχθεί πως μας προκαλεί έντονο στρες, πονοκεφάλους και ημικρανίες, ίλιγγους, εντερικό έλκος ή άσθμα. Ο Freud ερμήνευε την ασθένεια του άσθματος ως δάκρυα καταπιεσμένα ή σαν δάκρυα που ποτέ δεν βρήκαν τον δρόμο τους. Είναι αποδεδειγμένο ότι οι άνθρωποι που δεν εξωτερικεύουν τα συναισθήματά τους συχνά υποφέρουν από άγχος και στρες, είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν αυτοάνοσα νοσήματα, έχουν μεγαλύτερη προδιάθεση για λοιμώξεις και γενικότερη μείωση της ανοσολογικής άμυνας του οργανισμού.
Η ζωή περιέχει όλες τις αποχρώσεις των συναισθημάτων. Αν ζούσαμε μια ζωή χωρίς αυτές τις αποχρώσεις δεν θα μπορούσαμε να διακρίνουμε τις χαρούμενες στιγμές από τις λυπημένες στιγμές.
Η ζωή είναι σαν ένα ουράνιο τόξο. Χρειάζεσαι και τον ήλιο και τη βροχή για να κάνεις τα χρώματα να εμφανιστούν.

Το Κλειδί της Σκέψης – tokleidi.wordpress.com

Πηγές:
Πως η κατάθλιψη έγινε επιδημία, Philippe Pignarre,
Εκδ. University Studio Press
Επανεξετάζοντας την ευτυχία, Ed Diener,  Εκδ. John Wiley and Sons
Η απώλεια της λύπης: Πώς η ψυχιατρική μεταμόρφωσε την συνηθισμένη λύπη σε καταθλιπτική διαταραχή
Τζερόμ Γουέικφιλντ, Εκδ. Oxford University Press

Διαβάστε περισσότερα

Υπηρέτες των δανειστών, με αντάλλαγμα την καρέκλα τους!

Aπό το 1824-25 ως σήμερα ξεπληρώνουμε τα δάνεια που πήραμε 200 φορές πάνω από την αξία τους! Οτι μόνο από το 2001 ως το 2011 πληρώσαμε 130 δισεκατομμύρια σε τόκους! Και ότι σήμερα, που το δημόσιο χρέος ξεπερνά τα 300 δισεκατομμύρια, πληρώνουμε στους δανειστές αστρονομικούς τόκους που κανένας δεν αναφέρει!..Να ξέρουν μόνο ότι εμείς οι απλοί άνθρωποι του μόχθου, τους βλέπουμε σαν υπηρέτες των δανειστών, με αντάλλαγμα την καρέκλα τους!..  Κοφτά και σταράτα»!.

επιστολή που έλαβε από Κρητικό αναγνώστη του – τον κυρ-Γιώργη– o Χρήστος Πασαλάρης και την δημοσιεύει στην στήλη του στην εφημερίδα Realnews:

«Σαν δεν ντρέπονται,  να μας πετάνε τόσο μεγάλες ψευτιές τυλιγμένες μάλιστα σε ακαταλαβίστικες φράσεις ώστε να μην καταλαβαίνουμε. Τι θα πει, ορέ, ότι στις 24 του Μάη θα πετύχουμε «ελάφρυνση του δημοσίου χρέους»; Σαν να μην ξέρουμε ποιος τις θέλει περισσότερο αυτές τις «ευκολίες πληρωμής»… Τις θέλουν οι δανειστές που κόπτονται μη και χάσουν τα λεφτά τους;
Του λόγου μου, ανατρέχω συχνά στην ιστορία, όπως ξέρεις. Και τι βλέπω; Οτι στα 200 χρόνια της ανεξαρτησίας μας οι ξένοι «προστάτες» άλλο δεν κάνουν από το να μας φορτώνουν με δάνεια, για να μας έχουν στο χέρι! Ξεκίνησαν με δύο το 1824-25 που έφτασαν στην πατρίδα κατακλεμμένα. Από τότε τα δάνεια έπεφταν βροχή ως τις μέρες μας λόγω συνεχών πτωχεύσεων. Ανάσα δεν πήραμε!..
Οι προφέσορες γράφουν ότι από εκείνα τα χρόνια ως σήμερα ξεπληρώνουμε τα δάνεια που πήραμε 200 φορές πάνω από την αξία τους! Οτι μόνο από το 2001 ως το 2011 πληρώσαμε 130 δισεκατομμύρια σε τόκους! Και ότι σήμερα, που το δημόσιο χρέος ξεπερνά τα 300 δισεκατομμύρια, πληρώνουμε στους δανειστές αστρονομικούς τόκους που κανένας δεν αναφέρει!..

Αρα, η Μέρκελ και ο Σόιμπλε και η Λαγκάρντ και όλοι οι άλλοι δανειστές που μας θέλουν γονατιστούς αλλά όχι πεθαμένους, θα μειώσουν τις δόσεις του χρέους θέλουμε δεν θέλουμε! Γιατί έτσι θα περισώσουν, ίσως και θα αυγατίσουν, τα βρόμικα λεφτά τους. Και ας μη θριαμβολογούν οι πρωθυπουργοί των μνημονίων ότι σώζουν την πατρίδα από την αυτοκτονία. Να ξέρουν μόνο ότι εμείς οι απλοί άνθρωποι του μόχθου, τους βλέπουμε σαν υπηρέτες των δανειστών, με αντάλλαγμα την καρέκλα τους!..  Κοφτά και σταράτα»!.

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Διαβάστε περισσότερα

To colpo grosso της «ανακεφαλαιοποίησης»…

Ο αφελληνισμός του ελληνικού τραπεζικού συστήματος και ο πλήρης έλεγχος του από τους δανειστές

Γρηγορης Αυξεντιου 

Στα τέλη του 2015, ενόψει της 3^ης κατά σειράς από το 2009 ανακεφαλαιοποίησης το τραπεζικό σύστημα αφελληνίσθηκε πλήρως και παραδόθηκε σε «ξένους επενδυτές» για ένα κομμάτι ψωμί. Πριν από αυτό ας δούμε με τι κεφάλαια έχει ενισχυθεί το τραπεζικό σύστημα από την αρχή της κρίσης (2009) ως σήμερα.

Τα παραπάνω ποσά αφορούν ομόλογα 2ετούς η 3 ετούς διάρκειας που εκδόθηκαν με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου προκειμένου οι ελληνικές τράπεζες να τα προσκομίζουν ως ενέχυρα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και να εξασφαλίζουν ρευστότητα.

Τα ποσά του εν λόγω πίνακα αφορούν ομόλογα (zero coupon) που εκδόθηκαν με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου προκειμένου οι ελληνικές τράπεζες να τα προσκομίζουν ως ενέχυρα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και να εξασφαλίζουν ρευστότητα. Τα παραπάνω ποσά εγγυήσεων αποτέλεσαν διέξοδο στην διακοπή λειτουργίας της διατραπεζικής αγοράς. Από την στιγμή που ως χώρα τον Μάϊο του 2010 μπήκαμε στον ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ (ESM) συνάπτοντας την 1^η Δανειακή Σύμβαση ύψους 110 δις. Ευρώ, η παροχή ρευστότητας στο τραπεζικό σύστημα εξασφαλίσθηκε μέσω του απευθείας δανεισμού των Ελληνικών Τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι Ελληνικές Τράπεζες αξιοποιώντας τον λεγόμενο «νόμο Αλογοσκούφη Ν. 3723 / 2008 εξέδιδαν ομόλογα 3ετούς διάρκειας τα οποία προσκομίζονταν ως ενέχυρα στην ΕΚΤ με στόχο την εξασφάλιση ρευστότητας στην Ελληνική Οικονομία.

Από την άλλη πλευρά δεν λήφθηκε κανένα μέτρο στην ανεξέλεγκτη φυγή καταθέσεων με κύριο επιχείρημα μια πιθανή έξοδο από την Ευρωζώνη. Έτσι από τον Δεκέμβριο του 2009 όπου οι καταθέσεις ανέρχονταν στα 260 δις ευρώ, με βάση στοιχεία Σεπτεμβρίου 2015 το ύψος των καταθέσεων ανέρχεται στα 120 δις ευρώ. Σύμφωνα με την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών εκτιμάται ότι καταθέσεις ύψους 90 δις ευρώ βρίσκονται σε χώρες όπως ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΑΥΣΤΡΙΑ, ΕΛΒΕΤΙΑ, ΛΟΥΞΕΜΒΡΟΥΡΓΟ, ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ. Επίσης καταθέσεις ύψους 50 δις ευρώ βρίσκονται εντός Ελλάδος σε σπίτια συμπατριωτών μας.

Ο συνολικός δανεισμός του Ιδιωτικού Τομέα της Οικονομίας στα τέλη του 2009 ανερχόταν σε 240 δις ευρώ. Η ανεξέλεγκτη φυγή καταθέσεων, οι αρνητικοί ρυθμοί ανάπτυξης της οικονομίας και οι υφεσιακές πολιτικές (περιορισμός εισοδημάτων, μισθών, συντάξεων, μείωση κοινωνικών δαπανών σε παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση, υπέρμετρη αύξηση των φορολογικών συντελεστών, σημαντική μείωση θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα), οδήγησαν στην μη ομαλή εξυπηρέτηση του δανεισμού του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας. Η κατάσταση επιδεινώθηκε στα πλαίσια του λεγόμενου PSI το 2012. Παρά το γεγονός ότι τότε σε σύνολο ονομαστικής αξίας δημοσίου χρέους ύψους 350 δις ευρώ, κουρεύτηκαν ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου ονομαστικής αξίας ύψους 135 δις ευρώ, το όφελος ήταν ελάχιστο. Αξίζει να επισημάνουμε η απώλεια από το εν λόγω κούρεμα (που ξεπέρασε το 53,5%) κόστισε 25 δις ευρώ για Ασφαλιστικά Ταμεία, Νοσοκομεία, και 45,3 δις ευρώ για τις Ελληνικές τράπεζες. Επιπλέον εκείνη την εποχή τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια ανέρχονταν σε 45 δις ευρώ έναντι συνολικού δανεισμού 220 δις ευρώ (20,45%). Για αυτά τα 45 δις ευρώ οι Ελληνικές Τράπεζες είχαν διενεργήσει προβλέψεις ύψους 22,5 δις ευρώ. Έτσι στα πλαίσια της 2^ης δανειακής σύμβασης και αφού προηγήθηκαν απορροφήσεις-συγχωνεύσεις άλλων πιστωτικών ιδρυμάτων που δραστηριοποιούνταν στην Ελλάδα (Credit Agricole, Societe Generale, Millenium, Citi Bank, Τράπεζα Κύπρου, Λαϊκή Τράπεζα, Ελληνική Τράπεζα, ΑΤΕ Bank, Emporiki Bank, ΤΤ) μέσω του ΤΧΣ (Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) κρίθηκε σκόπιμη η λειτουργία 4 συστημικών τραπεζών, ALPHA BANK, PIRAEUS BANK, NATIONAL BANK, και EUROBANK. Οι 4 συστημικές τράπεζες πέρασαν υπό δημόσιο έλεγχο αφού μέσω του ΤΧΣ θα δέχονταν κεφαλαιακή ενίσχυση στα πλαίσια της 2^η΅ς δανειακής σύμβασης όπως περιγράφεται στον παρακάτω πίνακα.

Να θυμίσουμε ότι στα πλαίσια της 2^ΗΣ δανειακής σύμβασης ύψους 140 δις ευρώ είχε προβλεφθεί ένα ποσό ύψους 50 δις ευρώ (μέσω έκδοσης ομολόγων από τον EFSF) το οποίο προοριζόταν για την ανακεφαλαιοποίηση των Ελληνικών Τραπεζών στα πλαίσια του λεγόμενου PSI. Τελικά από το εν λόγω ποσό χρησιμοποιήθηκαν 38,3 δις ευρώ ενώ τα υπόλοιπα 11,6 δις ευρώ επεστράφησαν επί Υπουργίας Γιάννη Βαρουφάκη στον EFSF.

Στα πλαίσια τροποποίησης του Δημοσιονομικού Συμφώνου της Ευρωζώνης που έλαβε χώρα τον 2011, από τον Σεπτέμβριο του 2015 ο εποπτικός έλεγχος περίπου 140 συστημικών τραπεζών στην Ευρωζώνη πέρασε απευθείας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Τον Οκτώβριο του 2015 η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ολοκλήρωσε τον (τρίτο κατά σειρά) έλεγχο αξιολόγησης στοιχείων Ενεργητικού και επάρκειας κεφαλαίων των τεσσάρων συστημικών τραπεζών στην βάση 2 σεναρίων (βασικό και δυσμενές).

Η εποπτική επιτροπή της ΕΚΤ μετά την διενέργεια του παραπάνω ελέγχου και αφού προηγήθηκε διαβούλευση με τις διοικήσεις των τεσσάρων συστημικών τραπεζών καθόρισε τις ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των συστημικών τραπεζών στο ύψος των 10 δις ευρώ.

Εδώ αξίζει να αναφέρουμε ποια είναι η συμμετοχή του ΤΧΣ (του φορέα υλοποίησης της ανακεφαλαιοποίησης) στο κεφάλαιο των συστημικών τραπεζών.

Την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2015, ολοκληρώθηκε η συμμετοχή «ξένων επενδυτών» στο μετοχικό κεφάλαιο των τεσσάρων συστημικών τραπεζών.

Όπως διαπιστώνει κανείς από τον παραπάνω πίνακα η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε συνεργασία με την ΤΡΟΙΚΑ προχώρησαν στην παραχώρηση του 80% του μετοχικού κεφαλαίου των 4 συστημικών τραπεζών έναντι του ευτελούς ποσού των 8,1 δις ευρώ. Το τραπεζικό σύστημα το οποίο ενισχύθηκε με κεφάλαια ύψους 290,5 δις ευρώ από το 2009 ως σήμερα παραδόθηκε για το ευτελές ποσό των 8,1 δις ευρώ στα λεγόμενα κοράκια των αγορών κερδοσκοπικά funds τα οποία απαίτησαν για να συμμετάσχουν στην ανακεφαλαιοποίηση να υπάρξει πλήρες κούρεμα των κατόχων ομολογιακών και μετοχικών τίτλων. Υπολογίζεται ότι για 200.000 μικρομέτοχους και 40.000 κάτοχους ομολογιακών τίτλων ισοπεδώθηκε η περιουσία τους. Οι λεγόμενοι ξένοι θεσμικοί επενδυτές αποτίμησαν περιουσιακά στοιχεία ύψους 353 δις ευρώ έναντι 8,1 δις ευρώ.

Είναι βέβαιο ότι οι διοικήσεις που θα επιβάλλουν οι νέοι μέτοχοι στις 4 συστημικές τράπεζες δεν θα έχουν κανένα δισταγμό για το πως θα αντιμετωπίσουν τους υπερήμερους πελάτες που λόγω της κρίση και της απώλειας εισοδημάτων δεν μπορούν να αποπληρώσουν τις δανειακές τους υποχρεώσεις.

Εδώ αξίζει να επισημάνουμε ότι η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τροποποίησε τον Οκτώβριο του 2015 το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας του οποίου η 9μελής επιτροπή αποτελείται από 3 Έλληνες (2 εκπροσώπους από το Υπουργείο Οικονομικών, 1 από την Τράπεζα της Ελλάδος και 6 εκπρόσωποι από την ΤΡΟΙΚΑ).

Η εξέλιξη αυτή αποτυπώνει το καθεστώς αποικίας που διέπει την πατρίδα μας. Η δημοσιονομική πολιτική ασκείται από το λεγόμενο κουαρτέτο (ΕΚΤ, ΚΟΜΙΣΙΟΝ, ΔΝΤ και ESM). Το τραπεζικό σύστημα πέρασε στον έλεγχο κερδοσκοπικών κεφαλαίων, τα οποία αγωνίζονται με κάθε κόστος για την επίτευξη των μέγιστων αποδόσεων για λογαριασμό των πελατών τους. Τα ίδια κερδοσκοπικά κεφάλαια θα επιδιώξουν να αποκτήσουν τον ιδιωτικό πλούτο των συμπατριωτών μας. Σύμφωνα με στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Εσόδων το 2014 μέσω της δήλωσης Ε9 δηλώθηκε ακίνητη περιουσία ύψους 1 τρις ευρώ με βάση τις αντικειμενικές αξίες του 2007. Σύμφωνα με παράγοντες της Γενικής Γραμματείας Εσόδων αν ληφθούν υπόψη οι τρέχουσες εμπορικές αξίες τότε το σύνολο της ακίνητης περιουσίας των συμπατριωτών μας ανέρχεται σε 600 δις ευρώ. Τα παραπάνω κερδοσκοπικά κεφάλαια θα έχουν πρόσβαση τόσο στην καταθετική βάση των 4 συστημικών τραπεζών όσο και στα δανειακά χαρτοφυλάκια που έχουν ως εξασφάλιση μετρητά ή ακίνητη περιουσία. Επιπλέον η όποια χρηματοδότηση θα παρέχουν οι 4 συστημικές τράπεζες κάτω από το νέο ιδιοκτησιακό τους καθεστώς θα γίνεται με τις ευλογίες του Κουαρτέτου και στους κλάδους που θα επιλέξει το ίδιο του Κουαρτέτο. Από την άλλη πλευρά οι 4 Συστημικές Τράπεζες θα επιδοθούν σε ένα αγώνα δρόμου σε συνεργασία με ειδικά επενδυτικά σχήματα ώστε να εξυγιάνουν εντός του 2016, δανειακά χαρτοφυλάκια ύψους 107 δις ευρώ με κάθε μέσο (κυρίως πλειστηριασμούς ακινήτων και μετοχοποίηση χρεών).

Πως μπορούμε να αντιδράσουμε σε αυτή την εξέλιξη; Μια πρώτη σκέψη είναι να οργανώσουμε μια καμπάνια που θα περιλαμβάνει ενημέρωση, συνεργασία με ενώσεις δανειοληπτών και παραστάσεις έξω από κεντρικά καταστήματα των 4 συστημικών τραπεζών στις μεγάλες πόλεις. Στόχος να αποφύγουμε φαινόμενα Ισπανίας όπου εισβάλλει η Αντιτρομοκρατική για να πραγματοποιήσει εξώσεις των Ισπανών Δανειοληπτών από τα σπίτια τους. Επιπλέον να αποτρέψουμε μαζικές πωλήσεις κόκκινων και ενήμερων δανείων στα κοράκια – εταιρίες διαχείρισης (distress funds) κόκκινων δανείων

Διαβάστε περισσότερα

Ο τελικός προορισμός στο βαρέλι, είναι πάντα ο πάτος

Από τον Χάρη Ζάβαλο

Χτες-προχτές δεν θυμάμαι, ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος στην απογευματινή εκπομπή του στο ΣΚΑΪ αποκάλεσε τον Άρη Βελουχιώτη και τον ΕΛΑΣ “τζιχαντιστές”, γιατί λέει με μαχαίρια κ κλαδευτήρια (???) έσφαξαν αθώους (!!!) άντρες, γυναίκες και παιδιά στον Μελιγαλά και αλλού αφού πρώτα τους βίασαν (sic) και τους ακρωτηρίασαν.
Παρέλειψε να πει βέβαια ότι οι άντρες που ο ΕΛΑΣ εκτέλεσε εντελώς συμπτωματικά ήταν ταγματασφαλίτες και γερμανοτσολιάδες, συνεργάτες των Ναζί και εκτελεστές του ελληνικού λαού και τους τιμώρησαν όπως δηλαδή έκαναν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης μετά την Απελευθέρωση και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό.
Σε σύγκριση με άλλες τέτοιες υπέροχες και ιστορικά αληθείς (not) τοποθετήσεις του Μπογδάνου, δεν έγινε κανένα σούσουρο, κανένα άρθρο δεν είδα να απαντάει (βρήκα κενό στην αγορά και το εκμεταλλεύτηκα, καμία συζήτηση γύρω από την ιστορία της πηγάδας δεν ξεκίνησε.
Σε παλιότερες, πιο λάιτ ομολογουμένως δηλώσεις του δημοσιογράφου του ΣΚΑΪ, γινόταν, έστω και για μια μέρα, ένας μικρός πανικός τοποθετήσεων και αντεγκλήσεων.
Και αυτή είναι η κατάρα του Κωνσταντίνου.
Κανείς πια, πέρα ελαχίστων βιτσιόζων συμπεριλαμβανομένου και εμού προφανώς, δεν ασχολείται μαζί του αφού κατάφερε και έσπασε το φράγμα της γραφικότητας.
Ο Μπογδάνος αντιμετωπίζεται πια από την ιντερνετική και φεισμπουκική σφαίρα του δημοσίου διαλόγου, ως κάτι αντίστοιχο με τον Μίστερ Μπούτια ή την Γυναίκα-Μαραντόνα από τα Παρατράγουδα της Αννίτας Πάνια.
Όλοι περιμένουν ότι θα πει μια μαλακία για να προκαλέσει, μια ακρότητα που θα ανασύρει από τα σκοτεινότερα δωμάτια του ιστορικού διαλόγου, με σκοπό να ασχοληθούν μαζί του και έτσι να θρέψει ο ίδιος το παρανοϊκό εγώ του (με κράζεις-με θαυμάζεις) ελπίζοντας ταυτόχρονα ότι θα τσιμπήσουν τα νούμερα προς τα πάνω από άτομα που θέλουν να βρίσουν, να εκτονωθούν από όλον αυτό τον λεκτικό παραλογισμό και από τηλεθεατές που επιθυμούν να ακούσουν ακροδεξιές τοποθετήσεις από έναν κατά τα άλλα “φιλοευρωπαίο”, ισαποστασίτη δημοσιογράφο, όπως τουλάχιστον ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται.
Μέρα με την μέρα, εκπομπή με την εκπομπή ο Μπογδάνος είναι σίγουρο πια θα κατρακυλάει όλο και σε πιο φιλοναζιστική ρητορεία, βλέποντας ότι πια κανείς δεν ασχολείται με το άτομό του, έτσι ώστε να προκαλέσει όσο περισσότερο μπορεί.
Μετά το ξέπλυμα του κατοχικού πρωθυπουργού, Γεώργιου Τσολάκογλου, τα περί «ράκος» του μαχαιροβγάλτη της Χρυσής Αυγής, Γιώργου Ρουπακιά, και τους παραλληλισμούς των τζιχαντιστών με τον Βελουχιώτη, πολύ σύντομα πιστεύω θα τον ακούσουμε να στηρίζει τον Αδόλφο Χίτλερ, “ο οποίος στην τελική ήταν ο πρώτος που οραματίστηκε μια Ενωμένη Ευρώπη, αντίβαρο στον εβραιοκινούμενο μπολσεβικισμό“.
Όταν έχεις επιλέξει τον κατήφορο και την πρόκληση σαν ιδεολογία και στάση ζωής, ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις που θα σταματήσεις και τελικά θα καταλάβεις, αλλά θα είναι αργά, ότι δεν σταματάς ποτέ, μέχρις ότου το αφεντικό σου καταλάβει ότι δεν είσαι πια χρήσιμος και σε πετάξει σαν την τρίχα από το ζυμάρι.
Έτσι θα μπορέσεις χωρίς κανένα κόλλημα να συμμετάσχεις σε εκπομπές μαζί με Κασιδιάρη και Παναγιώταρο, που έτσι και αλλιώς την δικιά τους επιχειρηματολογία αναπαράγεις.
Ο τελικός προορισμός στο βαρέλι, είναι πάντα ο πάτος.

Διαβάστε περισσότερα