Ο κόλπος των Χοίρων: Η χειρότερη ήττα των ΗΠΑ από το 1812

”Αποβιβάστηκαν εκεί που περίμενα. Θα τους διαλύσουμε.”
Η παρακάτω μετάφραση είναι η επίσημη θέση της Granma για την 55η επέτειο της μεγαλειώδους νίκης του λαού της Κούβας απέναντι στην πολεμική μηχανή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Στις 17 Απριλίου του 1961, μία ταξιαρχία μισθοφόρων εξοπλισμένη, εκπαιδευμένη και μεταφερμένη από τη CIA αποβιβάστηκε στον Κόλπο των Χοίρων της Πλάγια Χιρόν, όντας μέρος των σχεδίων της Ουάσινγκτον για την κατάπνιξη της εκκολαπτόμενης Κουβανικής Επανάστασης. Ο ένστολος λαός, με τον Φιντέλ στη πρώτη γραμμή, επικράτησε της απόβασης σε λιγότερο από 72 ώρες.
Ο Στρατηγός Λόρις Νόρσταντ, επικεφαλής των Συμμαχικών Δυνάμεων στην Ευρώπη (1956-1963), έγραψε στην ανάλυση του για την αποτυχημένη απόβαση της Αμερικανικής κυβέρνησης στην Πλάγια Χιρόν: «Ο Κόλπος των Χοίρων είναι η χειρότερη στρατιωτική ήττα των ΗΠΑ από τον πόλεμο του 1812.»
Ο πόλεμος του 1812 ήταν η πρώτη προσπάθεια των 13 πολιτειών που συγκροτούσαν τότε την χώρα, να επεκταθούν πέρα από τα σύνορα τους. Εξαπολύθηκε κατά του Καναδά και κατέληξε σε ήττα.
Μόλις απελευθερώθηκαν από τους Άγγλους, κάποιοι από τους πατέρες του νεογέννητου έθνους διακήρυξαν πως είχαν επιλεγεί από τον Θεό για να καθοδηγήσουν τον υπόλοιπο κόσμο, επεκτείνοντας τα δυτικά και νότια σύνορα τους.
Η Πλάγια Χιρόν σχετίζεται με πολλά από τα σημαντικότερα γεγονότα του 20^ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των δολοφονιών των Τζον και Ρομπερτ Κέννεντυ, της Κρίσης των Πυραύλων στη Κούβα, την συμμαχία του Τσόρτσιλ με τον Τρούμαν, την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, την CIA, τον αντικομμουνισμό, τον Ψυχρό Πόλεμο, τον Μακαρθισμό, τον Νεοφιλελευθερισμό και την ανάπτυξη του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος. Ο Κόλπος των Χοίρων συνδέεται επίσης με τους πολέμους στο Βιετνάμ, τη Μέση Ανατολή (Παλαιστίνη, Ιράκ, Συρία) το Αφγανιστάν, την Ουκρανία και τον μυστηριώδη θάνατο του Φρανκλιν Ντ. Ρούσβελτ – δεδομένων και των απόψεων του για τη χρήση της ατομικής βόμβας. Συνδέεται επίσης με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ αλλά και τον ίδιο τον Τσόρτσιλ.
Όταν οι «υδραυλικοί» του Δημοκρατικού Κόμματος ανακάλυψαν στο διαμέρισμα του στο Ουότεργκεητ την συνενοχή του Νίξον, ο ίδιος ήταν τρομοκρατημένος και ο τότε Πρόεδρος δήλωνε πως «αυτό ξεδιάλυνε όλο το ζήτημα γύρω από τα γεγονότα στον Κόλπο των Χοίρων».
Ο Μπιενβενίδο Πέρεζ Σαλαζάρ βίωσε την απόβαση στο πλευρό του Φιντέλ. Είχε συνηθίσει σε τέτοιο βαθμό τους ανθρώπους να τον αποκαλούν Τσίτσο (Chicho) που πλέον δεν απαντούσε καν στο πραγματικό του όνομα. Ο Μπιενβενίδο ήταν επικεφαλής της προσωπικής φρουράς του Φιντέλ και είχε υπηρεσία στο κτήριο της 11^ης Οδού στην γειτονιά Βεδάδο της Αβάνα, όπου ζούσε ο Φιντέλ.
Την νύχτα της 16^ης Απριλίου, ο Κομαντάντε είχε πάει στο κρεβάτι για να κοιμηθεί λίγο, καθώς δεν είχε κλείσει μάτι από τις αεροπορικές επιθέσεις της 15^ης Απριλίου , όταν βομβαρδίστηκαν τα αεροδρόμια του Σαν Αντόνιο, Σιουδαδ Λιμπερταδ και Σαντιάγο ντε Κούβα. Είχε θάψει τους νεκρούς των επιθέσεων και είχε εκφωνήσει τον λόγο που διακήρυττε τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Κουβανικής Επανάστασης.
Όλα ήταν ήσυχα όταν ξαφνικά, κοντά στα μεσάνυχτα, ο Φιντέλ σηκώθηκε και άρχισε να επικοινωνεί τηλεφωνικά με διάφορους στρατιωτικούς αξιωματούχους. Βημάτιζε με μεγάλα βήματα στο διάδρομο λέγοντας «Αποβιβάστηκαν εκεί που περίμενα. Θα τους διαλύσουμε.»
O Μπιενβενίδο αναφέρει: “Βημάτιζε συνεχώς, και τοποθέτησε τα χέρια του στον τοίχο σαν να μετατοπιζόταν από τη μία μεριά του διαδρόμου στην άλλη, ενώ απήγγειλε στίχους του εθνικού μας ύμνου. Ξαφνικά σταμάτησε και φώναξε δυνατά: Ζήτω η Ελεύθερη Κούβα! (Viva Cuba Libre!). Έκανε μία χειρονομία με το χέρι του και είπε: Πάμε. Κατέβηκε τις σκάλες με μεγάλες δρασκελιές, κοντοστάθηκε στο πεζοδρόμιο για κάποια δευτερόλεπτα και επανέλαβε: Θα τους διαλύσουμε».
Ο Φιντέλ μπήκε στη μαύρη Oldsmobile 1960 που χρησιμοποιούσε. Ο προσωπικός του βοηθός, Λοχαγός Αλφρεδό Χαμονάλ που μόλις είχε αφήσει τη δουλειά του σε ένα μαγαζί, κάθισε στο μπροστινό κάθισμα. Ο Χεσούς Λόπες Μοντεαβαρο πήρε το τιμόνι και η υπόλοιπη συνοδεία μοιράστηκε σε αυτό και σε άλλα δύο αυτοκίνητα. Ακολούθησαν την 12^η Οδό προς την 36^η στο Κόελι, όπου βρίσκονταν οι Γενικοί Επιτελείς, ένα μέρος που ήταν γνωστό σαν Σημείο Ένα. Εκεί, ο επικεφαλής της διοίκησης Διοικητής Σέρχιο ντελ Βάλλε, ακολούθησε τον Φιντέλ στην ταχύρρυθμη οργάνωση των λόχων, ταγμάτων και αξιωματικών που θα απέκρουαν την εισβολή.
O Κομαντάντε επικοινώνησε με το εργοστάσιο ζάχαρης Αυστραλία στις 3:29 πμ, και επιβεβαίωσε την αποβίβαση στρατευμάτων στην Πλάγια Λάρχα και Πλάγια Χιρόν, στον Κόλπο των Χοίρων, δίπλα στη χερσόνησο Ζαπάτα στο Ματάνθας όπου ήδη εξελίσσονταν συμπλοκές. Διέταξε το 339^ο τάγμα να προωθηθεί στην Πλάγια Λάρχα από την Αυστραλία, και τη Σχολή Αξιωματικών της Πολιτοφυλακής της Ματάνθας με επικεφαλής τον Λοχαγό Χοσέ Ρ. Φερνάντεζ να αναχωρήσει με κατεύθυνση την Πλάγια Λάρχα και την Αχουάδα ντε Πασαχέρος, να καταλάβει το Παλπίτε και να αποτρέψει τον εχθρό από το να εγκαταστήσει προγεφύρωμα, το οποίο αποτελούσε και τον στρατηγικό τους στόχο. Διέταξε τους πολιτοφύλακες στο Ματάνθας να βαδίσουν αμέσως προς το Τζοβελλάνος.
Ο Φιντέλ έθεσε σε επιφυλακή την Ειδική Φάλαγγα Χοσέ Μαρτί 1 στην Κοχιμάρ, την οποία είχε οργανώσει ο ίδιος. Οι αξιωματικοί Χαρόλντο Φερρέρ και Λεοπόλδο Τσίντρα Φρίας, αρχηγοί του πεζικού και του πυροβολικού αντίστοιχα, ήταν επικεφαλής. Εθεσε σε επιφυλακή τα εφεδρικά τάγματα, τοποθέτησε μία φάλαγγα στο εργοστάσιο ζάχαρης Κοβαντόνγκα, έστειλε μία αντιαρματική μονάδα εκεί, καθώς και μία στη Χιρόν, και άλλη μία φάλαγγα στη Καγιο Ραμόνα. Μετακίνησε 120 εκτοξευτήρες όλμων στη Χιρόν.
Η απόβαση των εχθρών πραγματοποιήθηκε σε ένα μέρος το οποίο ήταν δύσκολο να ανακτηθεί, καθώς οι δρόμοι που οδηγούσαν προς τα εκεί διέσχιζαν πολλά χιλιόμετρα βαλτότοπων στους οποίους οι στρατιωτικοί ελιγμοί ήταν αδύνατοι. Οι εισβολείς έριξαν 3 αερομεταφερόμενες διμοιρίες στους λασπώδεις υγρότοπους, και προσπάθησαν να φράξουν τον δρόμο μεταξύ της Πλάγια Λάργα και της Αυστραλίας, αλλά η αντίσταση των πολιτοφυλάκων πρακτικά τους εξαφάνισε.
Ο Φιντέλ βρισκόταν σε διαρκή επικοινωνία με τους διοικητές Ραούλ Κάστρο, επικεφαλής της άμυνας στις ανατολικές περιοχές ˙ Χουάν Αλμεϊδα και Ερνέστο Τσε Γκεβάρα στις κεντρικές και δυτικές περιοχές αντίστοιχα. Διέταξε τον Αλμεϊδα να στείλει κάποια τάγματα ανατολικά της Χιρόν για να περικυκλώσει τον εχθρό˙ και τον Λοχαγό Οσμάνι Τσιενφουέγος, επικεφαλής της αμυντικής μονάδας Τομέας 4 της Αβάνα όπου περιελάμβανε τον βόρεια ακτή από την πόλη μέχρι το Μαριέλ, να θέσει σε επιχειρησιακή ετοιμότητα όλα του τα τάγματα. Τοποθέτησε επίσης τον  Ουνιβέρσο Σάντζεζ με τέσσερις αντιαρματικές μονάδες νότια του Πινάρ ντελ Ρίο.
Η πολιτική και στρατιωτική προετοιμασία της εισβολής
Ο Τόμος 10 του ΕΣΗΠ (συλλογή εγγράφων «Εξωτερικές Σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών») για τη Κούβα(1961-1962), δημοσιευμένο από το Υπουργείο Εξωτερικών, μαζί με τον Τόμο 6 του Υπουργείου για το 1958-1960, περιέχουν πολλές πληροφορίες που αποκαλύπτουν το επιθετικό πρόσωπο των ΗΠΑ κατά την προετοιμασία αλλά και κατά την διάρκεια της εισβολής, την οποία παρουσίασαν ως αποκύημα της φαντασίας της Κούβας. Τα σχέδια της CIA για την συντριβή της Επανάστασης είχαν σαν βασικό τους άξονα την δολοφονία του Φιντέλ.
O Ρίτσαρντ Μπίσσελ, αναπληρωτής διευθυντής της CIA και στενός συνεργάτης του Αλεν Νταλς, συναντήθηκε με τον Συνταγματάρχη Σεφιλντ Εντουαρντς, επικεφαλής του γραφείου ασφαλείας της Υπηρεσίας, το πρωινό της 18^ης Αυγούστου 1960. Ο Μπίσσελ είπε στον Εντουαρντς ότι είχε κατηγορηματικές εντολές να δολοφονήσει τον Φιντέλ. Η απόφαση είχε εγκριθεί και από τον Αϊζενχάουερ.
Από το 1975, υπάρχουν διαθέσιμες λεπτομέρειες σχετικά με αυτή τη συνάντηση σε μία αναφορά της Ειδικής Επιτροπής της Γερουσίας  με επικεφαλής τον Γερουσιαστή Φρανκ Τσερτς, η οποία αναφέρει πως τον Αύγουστο του 1960, η CIA επικοινώνησε με τα κεφάλια της μαφίας Τζον Ροσέλι, Σαντος Τραφικάντε και Σαμ Μπιανκανα, ώστε να διευθύνουν την δολοφονία και να καταστρώσουν διάφορα σχέδια για κάθε περίπτωση. Το περιοδικό US News and World Report κάλεσε την κυβέρνηση να δράσει γρήγορα, καθώς η Κουβανική Επανάσταση γινόταν ισχυρότερη κάθε μέρα που περνούσε.
Ένας άλλος στρατηγικός στόχος του Νταλς ήταν να ωθήσει την Κούβα σε στενότερους δεσμούς με το σοσιαλιστικό στρατόπεδο, ώστε αυτοί οι δεσμοί να χρησιμοποιηθούν ως «δικαιολογία» για τις επιθετικές κινήσεις των ΗΠΑ.
Όλα φαίνονταν καλοσχεδιασμένα. Αεροπορικές επιδρομές θα προηγούνταν της απόβασης ώστε να καταστρέψουν η να ακινητοποιήσουν τα Κουβανικά αεροπλάνα. Οι εισβολείς είχαν ως κύριο στόχο τους την κατάληψη και την υπεράσπιση μιας μικρής περιοχής – ένα προγεφύρωμα- που στην καλύτερη πιθανή περίπτωση θα περιελάμβανε ένα αεροδρόμιο και πρόσβαση στη θάλασσα, ώστε να γίνει δυνατή η υλικοτεχνική υποστήριξη της επιχείρησης. Το σχέδιο ήταν να εγκαθιδρύσουν μία «προσωρινή κυβέρνηση» στην περιοχή ελέγχου τους, η οποία θα μπορούσε να αναγνωριστεί και να λάβει άμεση στρατιωτική υποστήριξη από τις Αμερικανικές, και άλλες, ένοπλες δυνάμεις. Ο δρόμος έτσι θα ήταν ανοιχτός για μία στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και την ανατροπή της επαναστατικής κυβέρνησης.

Να ο Φιντέλ!
O Φιντέλ έδινε συνεχώς εντολές στο τηλέφωνο και ενημερωνόταν για το πώς αυτές εκτελούνταν. Ο στόχος του ήταν να ματαιώσει τα σχέδια των εισβολέων μέσα σε 72 ώρες ώστε να αποτρέψει τις οργανωμένες και χρηματοδοτημένες από τη CIA δυνάμεις να εγκατασταθούν και να ζητήσουν άμεση παρέμβαση των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ.
Στις 3 μ.μ. ο Φιντέλ μαζί με τους Διοικητές Φλάβιο Μπράβο και Ρενέ Βαγιέχο, τους Λοχαγούς Χαμονάλ και Ευγένιο Τερουέλ, βοηθό του Ραούλ Κάστρο, και τα υπόλοιπα μέλη της συνοδείας αναχωρούσαν για την περιοχή των μαχών. Στο δρόμο για την Ζαπάτα είδαν ολόκληρο το λαό να έχει κινητοποιηθεί. Κάθε φορά που κάποιος διέκρινε τον Φιντέλ στο αμάξι φώναζε δυνατά «Να ο Φιντέλ! Κοιτάξτε, νάτος ο άνθρωπος!»
Ο πρώτος άνθρωπος που τον είδε, σε μία στάση λεωφορείου στη γωνία έκανε γνωστή τη παρουσία του, ώστε και οι άλλοι να δουν μόνοι τους, και η φράση επαναλαμβανόταν συνεχώς, «Να ο Φιντέλ»
Η εικόνα του Φιντέλ να παίρνει τη θέση του στο πεδίο της μάχης γέμισε τον λαό με γενναιότητα και αυτοπεποίθηση.
Γύρω στις 4 μ.μ. έφτασαν στο εργοστάσιο ζάχαρης Αυστραλία όπου ο Φερνάντεζ είχε εγκαταστήσει ένα Διοικητικό Σταθμό. Ανέφερε πως εχθρικά αεροσκάφη με Κουβανικά διακριτικά είχαν ξεγελάσει τους στρατιώτες κάνοντας φιλικές κινήσεις με τα φτερά τους και τους προκάλεσαν βαριές απώλειες πολυβολώντας τους. Ο Φιντέλ ανέφερε πως οι ενισχύσεις ήταν στο δρόμο και αναδιοργάνωσε  την μάχη στην Πλάγια Λάρχα που ακόμα δεν είχε ανακτηθεί.
Διέταξε τους αρχηγούς της αεροπορίας να οργανώσουν 2 σμήνη που περιελάμβαναν 2 αεροπλάνα Sea Fury, ένα B-26 και ένα Τ-33. Όταν ο Φιντέλ ρώτησε για τα σμήνη, ένας πιλότος, ο Σμηναγός Ενρίκε Καρέρας κλήθηκε να απαντήσει στο τηλέφωνο. Ο Καρέρας μνημόνευε αργότερα, σε διάφορες συνεντεύξεις που έδωσε, ότι ο Φιντέλ επισκεπτόταν συχνά την βάση του πριν τις αεροπορικές επιδρομές και επέμενε τα λίγα αεροσκάφη που είχαν διαθέσιμα να είναι σε καλή κατάσταση και διασκορπισμένα ώστε να αποφευχθεί η καταστροφή τους από εχθρικές δυνάμεις. Το γεγονός πως ήταν κρυμμένα σε διάφορα σημεία, έκανε το Πεντάγωνο να πιστέψει πως η περιορισμένη αεροπορική δύναμη της Κούβας, είχε καταστραφεί ολοκληρωτικά. Η διάσωση των ελάχιστων αεροπλάνων που ήταν ανεπτυγμένα στο Κόλπο των Χοίρων αποδείχθηκε καθοριστική.
Ο Φιντέλ διέταξε τον Καρρέρας να επιτεθεί στα εχθρικά πλοία και αυτός επιτέθηκε στο γεμάτο με στρατιώτες και πολεμοφόδια USS Houston. Οι αντιαεροπορικές άμυνες του πλοίου ήταν ισχυρές˙Δεκάδες πολυβόλα και εκτοξευτήρες επέστρεψαν τα πυρά. Ο Καρρέρας εκτόξευσε τους πυραύλους του, και προς μεγάλη του έκπληξη πέτυχε το στόχο του και το USS Houston άρχισε να βυθίζεται. Προκάλεσε ζημιές σε ένα άλλο πλοίο και κατέρριψε ένα B-26.
O Φιντέλ επέμενε πως ήταν πιο σημαντικό να βυθίσουν τα πλοία που μετέφεραν στρατιώτες, παρά να χτυπήσουν το τμήμα του στρατού που είχε ήδη αποβιβαστεί. Αυτά ήταν που κουβαλούσαν τις ενισχύσεις, τον στρατιωτικό εξοπλισμό, φαγητό και προμήθειες που θα επέτρεπαν την επιβίωση της εισβολής.
Το περίσσιο κουράγιο που επέδειξε ο Κουβανικός λαός, η καθοδήγηση, οι διαταγές του Φιντέλ και η άμεση επαφή με τις μάχιμες μονάδες, ιδιαίτερα η επιμονή του να επικρατήσουν μέσα στις πρώτες 72 ώρες ώστε να εκμηδενίσουν την πιθανότητα παρέμβασης των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ, ήταν τα στοιχεία που επέτρεψαν τον θρίαμβο και την επιβίωση της Κουβανικής Επανάστασης.
Granma, Gabriel Molina Franchossi, 7/4/2016
Μετάφραση- Επιμέλεια: Α.Κ.
infotruth

Διαβάστε περισσότερα

ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΡΑΖΗ-ΚΟΤΣΙΚΑ

 

Την Τετάρτη 20 Απριλίου στις 7.30 το απόγευμα ο Μουσικός Σύλλογος «Διονύσιος Σολωμός» και το  Ιστορικό Μουσείο «Διέξοδος»,  συνδιοργανώνουν, για άλλη μια χρονιά,  εκδήλωση προς τιμήν του Γενικού  Αρχηγού της Φρουράς των Μεσολογγιτών κατά την Έξοδο Αθανασίου Ραζή-Κότσικα.

Η εκδήλωση θα  ξεκινήσει από το πεζόδρομο μπροστά από την «Διέξοδο» όπου θα  γίνει τελετή απονομής των βραβείων στους πρωτεύσαντες και σε όλους όσους συμμετείχαν στον διαγωνισμό συγγραφής μελέτης για τον Αθανάσιο Ραζή- Κότσικα.

Στη συνέχεια, αφού παραδοθούν τα κειμήλια  του Αρχηγού της Φρουράς στα μέλη του Ομίλου Παραδοσιακής Φορεσιάς και Οπλισμού «Ο ΛΙΑΡΟΣ»,  όλοι οι συμμετέχοντες εν πομπή και με παιανίζουσα  την φιλαρμονική του «Διονυσίου Σολωμού» θα οδεύσουν στον Κήπο των Ηρώων, όπου μπροστά στην προτομή του Αθανασίου Ραζή-Κότσικα θα τελεστεί  τρισάγιο και θα κατατεθούν στέφανοι τιμής από τους οργανωτές, τον Δήμαρχο και τον  Στρατιωτικό Διοικητή. 

Για τους συνδιοργανωτές θα είναι ιδιαίτερη η χαρά να αποδώσετε μαζί τους την οφειλόμενη τιμή στον Αρχηγό.

www.diexodos.com.gr

Διαβάστε περισσότερα

“Μην τους υπακούτε, εσείς είστε ο λαός που έχει τη δύναμη…”

«Η γη είναι πλούσια και μπορεί να θρέψει όλο τον κόσμο.
Η ζωή μπορεί να είναι ελεύθερη και ωραία αλλά χάσαμε το δρόμο…
    Σε αυτούς που με ακούνε, λέω: Μην απελπίζεστε. Η τωρινή μας δυστυχία δεν είναι παρά το πέρασμα της πλεονεξίας και της σκληρότητας εκείνων που φοβούνται την πρόοδο του ανθρώπου…. 
    Και η δύναμη που αφαίρεσαν από το λαό θα επιστρέψει σε αυτόν ξανά… 
    Εσείς είστε ο λαός που έχει τη δύναμη να εφεύρει μηχανές, να εφεύρει την ευτυχία. Εσείς έχετε τη δύναμη να εμπνεύσετε μια όμορφη κι ελεύθερη ζωή, ώστε να είναι μια υπέροχη περιπέτεια…».
Απόσπασμα από τον μονόλογο του Τσάπλιν στην ταινία του "Ο Μεγάλος Δικτάτορας"

    Το περασμένο Σάββατο ήταν η επέτειος της γέννησης μιας ανεπανάληπτης μορφής στο χώρο της 7^ης Τέχνης. Ήταν 16/4/1889 όταν σε μια φτωχή γειτονιά του Λονδίνου, στο Walworth, γεννιόταν ο Τσάρλι Τσάπλιν.
    Ο Τσάρλι Τσάπλιν υπήρξε ανεπανάληπτος γιατί έθεσε το αξεπέραστο ταλέντο του στην υπηρεσία του δίκιου. Γιατί «όλες οι ταινίες του γίνανε για τον καταπιεσμένο άνθρωπο».

•  Ο Σαρλό με το «Χαμίνι» του γελοιοποίησε την εξουσία αντιτάσσοντας απέναντι στον χωροφύλακα, στην καταπίεση και την φτώχεια «μια κωμωδία με ένα χαμόγελο, κι ίσως και μ’ ένα δάκρυ».
• Με τον «Μετανάστη» του έδωσε υπόσταση στα όνειρα των ξεριζωμένων ανθρώπων κάνοντας συντρίμμια το Άγαλμα της Ελευθερίας που στέκει να παρακολουθεί παγερά και αδιάφορα την περιφρόνηση, το κυνηγητό, την αναίτια δίωξη, το δέσιμο των μεταναστών μόλις πατούν το πόδι τους στην «γη της επαγγελίας».   
• Με τους «Μοντέρνους Καιρούς» παρέδωσε μαθήματα πολιτικής οικονομίας σε συνθήκες κρίσης ενός συστήματος πλεονεξίας και αρπαγής . 
• Στο «Ένας βασιλιάς στη Νέα Υόρκη» κάνει σκόνη την δήθεν ανεκτικότητα και δημοκρατικότητα της αμερικανικής ελίτ η οποία όχι μόνο έναν πρώην άνακτα αλλά ακόμα και τον ίδιο τον Θεό είναι έτοιμη να τον εξορίσει αν διαπιστώσει ότι παρεκκλίνει προς «αριστερίζουσες» και δη κομμουνιστικές αντιλήψεις…

    Όταν στις 22/7/1942, στη συγκέντρωση που έγινε στη Μάντισον Σκουέρ Γκάρντιν, ο Τσάπλιν εξυμνούσε τον αντιφασιστικό αγώνα της ΕΣΣΔ ήταν βέβαιο ότι δεν θα περνούσε απαρατήρητος από τον Μακάρθι...
    Ο Τσάπλιν δεν ήταν μόνο καταγεγραμμένος ως «κόκκινος» στα κιτάπια της CIA, ως «θαυμαστής της ΕΣΣΔ», «αντιναζιστής» και «ενεργητικός οπαδός της ειρήνης».
    Είχε και ένα ακόμα ελάττωμα: Είχε περιφρονήσει ευθέως τις ΗΠΑ. Παρότι ήταν ο πιο δημοφιλής αστέρας του Χόλυγουντ δεν είχε ζητήσει ποτέ την αμερικάνικη υπηκοότητα...
    Όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ ανακοίνωσε το 1952 την απόφασή της για την απέλασή του από τη χώρα εκείνος και μαζί όλη η Υφήλιος γελούσε με το πάθημα των Αμερικανών. Ο Τσάπλιν είχε ήδη σαλπάρει μαζί με την οικογένειά του από το λιμάνι της Νέας Υόρκης για την Ευρώπη...
    Δεν θα επέστρεφε ποτέ σε αμερικανικό έδαφος παρά μόνο 20 χρόνια αργότερα. Μόνο για μια φορά. Για να παραλάβει το ειδικό Τιμητικό Όσκαρ για την προσφορά του στην 7η Τέχνη.

    Ανάμεσα στο αθάνατο έργο του και ο γνωστός μονόλογος από την ταινία του «Ο μεγάλος δικτάτορας», με την οποία – στα 1940 – ο Τσάπλιν εξευτέλισε τον Χίτλερ.
    Έχουν περάσει πάνω από 7 δεκαετίες απ’ όταν το κοινό άκουσε για πρώτη φορά αυτή την ιστορική για τον κινηματογράφο – και όχι μόνο – ομιλία.
    Ίσως πρόκειται για την πιο δραματικά επίκαιρη ομιλία του καιρού μας:

Διαβάστε περισσότερα

«Η ζωή μπορεί να είναι ελεύθερη και ωραία»

«Η γη είναι πλούσια και μπορεί να θρέψει όλο τον κόσμο.

Η ζωή μπορεί να είναι ελεύθερη και ωραία αλλά χάσαμε το δρόμο…

Σε αυτούς που με ακούνε, λέω: Μην απελπίζεστε. Η τωρινή μας δυστυχία δεν είναι παρά το πέρασμα της πλεονεξίας και της σκληρότητας εκείνων που φοβούνται την πρόοδο του ανθρώπου…. 

Και η δύναμη που αφαίρεσαν από το λαό θα επιστρέψει σε αυτόν ξανά… 

Εσείς είστε ο λαός που έχει τη δύναμη να εφεύρει μηχανές, να εφεύρει την ευτυχία. Εσείς έχετε τη δύναμη να εμπνεύσετε μια όμορφη κι ελεύθερη ζωή, ώστε να είναι μια υπέροχη περιπέτεια…».

Τα αποσπάσματα είναι από την ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν, «Ο μεγάλος Δικτάτωρ». Είναι από τον γνωστό μονόλογο του Τσάπλιν στην ταινία. Σαν σήμερα, 16 Απριλίου 1889, γεννήθηκε ο  Τσαρλς Σπένσερ «Τσάρλι» Τσάπλιν.

Διαβάστε περισσότερα

Πρόσφυγες ή οικονομικοί μετανάστες; Οι Ευρωπαίοι στην Αμερική από το 1836 ως το 1914 0

Από τον Μιχάλη Ραγκούση

Ένα από τα κυρίαρχα σημεία στη σκέψη και στην επιχειρηματολογία ενός μεγάλου πληθυσμού της Ευρώπης είναι ο διαχωρισμός των ανθρώπων που έρχονται από την Ασία και την Αφρική σε πρόσφυγες και οικονομικούς (κατά τον πιο αξιοπρεπή όρο) μετανάστες. Ο διαχωρισμός αυτός, αν και προκύπτει από έγκυρους νομικούς και επεξηγηματικούς όρους, μεταφράζεται αυτή την εποχή σε διαχωρισμό ανάμεσα σε λίγους που έχουν την πραγματική ανάγκη φιλοξενίας και σε πολλούς που δεν την έχουν.
Εναλλακτικά, στοχεύει στο να εξαιρέσει από το αντιμεταναστευτικό μένος των Ευρωπαίων και τις κατασταλτικές πολιτικές της Ευρώπης ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων. Έτσι, δικαιολογεί και κατά συνέπεια διαδίδει στην ευρωπαϊκή κοινωνία το μένος προς τους υπόλοιπους. Σε κάθε περίπτωση, η βάση της επιχειρηματολογίας είναι ότι οι οικονομικοί μετανάστες δεν έχουν τις ίδιες ανάγκες για φιλοξενία όπως οι πρόσφυγες.
Δεν είναι βέβαια τα νεοφασιστικά κι ακροδεξιά σχήματα αυτά που έχουν το μονοπώλιο ενός τέτοιου διαχωρισμού και τέτοιων συμπερασμάτων. Δεν είναι μόνο αυτοί πεπεισμένοι ότι οικονομικοί μετανάστες λέγονται όσοι φεύγουν από τις χώρες τους με στόχο να εκμεταλλευτούν και να επιτεθούν με μίσος στις αξίες, στον ανθρώπινο και υλικό πλούτο της Ευρώπης. Σε όλη την Ευρώπη τα αντιδραστικότερα κομμάτια του πληθυσμού κερδίζουν έδαφος και οι σκέψεις και επιθυμητές πολιτικές τους περνάνε γρήγορα στα συντηρητικά, νεοφιλελεύθερα και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και στις κρατικές πολιτικές. Αυτές με τη σειρά τους γίνονται πολιτικές, ρητορικές και διαχωρισμοί επιβαλλόμενοι από την ΕΕ, την κατ’ ευφημισμόν Ένωση των ευγενέστερων αξιών των Ευρωπαίων.
Μία σύντομη και σίγουρα όχι αρκετά περιεκτική υπενθύμιση στο θέμα των οικονομικών μεταναστών αμφισβητεί αυτόν τον διαχωρισμό σε οικονομικούς μετανάστες και πρόσφυγες σε ό,τι αφορά στις ανάγκες τους και στα δικαιώματά τους.
Από το 1836 ως το 1914 υπολογίζεται ότι 30 εκατομμύρια άνθρωποι από όλη την Ευρώπη (ενδεικτικά και μόνο: Σουηδία, Αυστρία, Γερμανία, Ουγγαρία, Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Δανία, Γαλλία κοκ) μεταναστεύουν στις ΗΠΑ -ενώ εκατομμύρια άλλοι εγκαθίστανται στη Ν. Αφρική, στην Αυστραλία, στη Νέα Ζηλανδία, στον Καναδά και στην Αργεντινή. Πέντε εκατομμύρια από αυτούς περνάνε στις ΗΠΑ μέσω της Αγγλίας, πάνω από δύο εκατομμύρια κάνουν ενδιάμεση στάση στο λιμάνι του Χαλ (από όπου και η φωτογραφία) και στις γύρω περιοχές της βορειοανατολικής Αγγλίας.
Ο λόγος για τον οποίο αφήνουν την Ευρώπη είναι (τι άλλο;) η αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής με περισσότερες ευκαιρίες και περισσότερες ελευθερίες. Στην Ευρώπη ο αγροτικός και εργατικός κόσμος βρίσκονται σε πραγματική ανέχεια εξαιτίας της εκμετάλλευσης, της αύξησης του πληθυσμού, του λιμού και της εκβιομηχάνισης ενώ πολλά θρησκευτικά και πολιτικά καθεστώτα απειλούν τις ελευθερίες. Για παράδειγμα, η κυριαρχία της αποικιοκρατικής Αγγλίας πάνω στην Ιρλανδία δημιουργεί ασφυκτικές συνθήκες εκμετάλλευσης για τους Ιρλανδούς αγρότες, συνδυάζεται με τον «λιμό της πατάτας» (που αφήνει χιλιάδες νεκρούς στην Ευρώπη αλλά κορυφώνεται στην Ιρλανδία) και εξοντώνει τον πληθυσμό. Από τα οχτώ εκατομμύρια Ιρλανδών μένουν έξι. Ένα εκατομμύριο περίπου πεθαίνουν από την πείνα και τις αρρώστιες και ακόμα ένα εκατομμύριο μεταναστεύει στις ΗΠΑ.
Αντί υποδοχής, οι μετανάστες αντιμετωπίζονται με τον χειρότερο τρόπο από τους κατοίκους των ΗΠΑ. Οι δουλειές που βρίσκουν είναι κατά κύριο λόγω χαμηλόμισθες και η ανάγκη τους για εργασία δημιουργεί την ευκαιρία στους εργοστασιάρχες να αποκομίζουν υψηλότερα κέρδη προσφέροντας χαμηλότερους μισθούς. Αναλάμβαναν τα σκληρότερα επαγγέλματα και τα λιγότερο επιθυμητά από τους ντόπιους πληθυσμούς. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα υποδομής στη Νέα Υόρκη γίνονται χάρη στα εργατικά χέρια των Ευρωπαίων.
Η φτώχεια τους όμως και σαν συνέπεια η εκμετάλλευσή τους στο όνομα του κέρδους τούς κάνει μισητούς και το μίσος αυτό ντύνεται γρήγορα με θρησκευτικά ιδεολογήματα περί διαφορετικότητας. Στις αμερικανικές πολιτείες-προορισμούς των μεταναστών στήνονται αντιμεταναστευτικές οργανώσεις που βρίσκουν ιδιαίτερη απήχηση. Ιδρύεται το κίνημα που μένει γνωστό ως Know Nothing (λόγω τις μυστικότητάς του), το οποίο πιστεύει ότι οι Ευρωπαίοι μετανάστες έχουν έρθει στην Αμερική για να καταστρέψουν τις δημοκρατικές αξίες της αμερικανικής κοινωνίας μιας κι ελέγχονται από τη θρησκευτική εξουσία του Πάπα.
Οι τότε Αμερικανοί «πατριώτες» και «πραγματιστές» βασίζουν μια τέτοια λογική πάνω στο γεγονός ότι το Βατικανό εκείνης της εποχής είναι συντηρητικό κι υποστηρικτικό των πιο σκληρών μοναρχιών της Ευρώπης ενώ αποκηρύσσει τις δημοκρατικές κατακτήσεις στις ΗΠΑ. Με αυτά τα λογικά άλματα, το κίνημα Know Nothing στις ΗΠΑ αποκτά πολιτική εκπροσώπηση και γρήγορα κερδίζει την εξουσία σε πολλές πολιτείες. Στις πρώτες πολιτικές που εφαρμόζει είναι φυσικά ο σκληρός περιορισμός του δικαιώματος των μεταναστών στην εργασία, ενώ ήδη υπάρχουν στις ΗΠΑ επιγραφές που αναφέρουν για παράδειγμα ότι οι Ιρλανδοί δεν χρειάζεται καν να μπουν στον κόπο να ψάξουν για δουλειά.
Παράλληλα βέβαια με αυτές τις δύσκολες συνθήκες που υποφέρουν εκατομμύρια Ευρωπαίοι στην προσπάθειά τους να φύγουν για την Αμερική και να ζήσουν εκεί, στην Ευρώπη στήνεται μια κερδοφόρα επιχείρηση μεταφοράς. Εταιρείες πλοίων και τρένων ρίχνονται στον ανταγωνισμό όχι μόνο μεταξύ αλλά και εντός των ίδιων των χωρών. Χαρακτηριστικός είναι ο ανταγωνισμός εταιρειών ανάμεσα στη νότια και στη βόρεια Αγγλία. Ένας τέτοιος ανταγωνισμός βέβαια, ενώ αποφέρει τεράστια οικονομικά οφέλη στους ισχυρότερους νόμιμους «διακινητές» της εποχής, αργεί χαρακτηριστικά να ευνοήσει τις συνθήκες μεταφοράς των ανθρώπων από την Ευρώπη στις ΉΠΑ.
Σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές εταιρείες, οι αγγλικές κερδίζουν τη μεγάλη μερίδα της «αγοράς» παρόλο που οι συνθήκες μεταφοράς και η συμπεριφορά των πληρωμάτων είναι συνήθως άθλιες. Ο λόγος της επικράτησης των αγγλικών εταιρειών είναι τα υψηλά ποσοστά Άγγλων και Ιρλανδών που μεταναστεύουν αλλά και των Βορειοευρωπαίων που προτιμούν να φτάσουν στις ΗΠΑ μέσω Αγγλίας. Έτσι, λόγω της μεγάλης πληρότητας, οι αγγλικές εταιρείες κατορθώνουν να προσφέρουν χαμηλότερες τιμές. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι οι μετανάστες έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν ακόμα και αυτές τις χαμηλότερες τιμές. Έτσι, πολλοί ταξιδεύουν χάρη στην οικονομική βοήθεια κάποιων πρωτοβουλιών αλληλεγγύης που εμφανίζονται σε Ευρώπη κι Αμερική.
Λόγω του τεράστιου όγκου των Ευρωπαίων μεταναστών που διασχίζει την Αγγλία, ιδρύονται κατά τόπους αρχές με αντικείμενο, μεταξύ άλλων, την επιβολή κανόνων υγιεινής. Οι αρχές θορυβημένες από τις συνθήκες μεταφοράς των μεταναστών -που υπάρχει φόβος ότι θα επηρεάσουν τη δημόσια υγεία των πόλεων διέλευσης- άρχιζουν να επιβάλλουν ελέγχους στα πλοία και στα τρένα. Σύμφωνα με τα αρχεία τέτοιων ελέγχων, όπως σημειώνει ο καθηγητής Nicholas J. Evans, «οι μετανάστες ταξιδεύουν σαν δεύτερης κατηγορίας επιβάτες, για την ακρίβεια πιο πολύ σαν ζώα παρά σαν άνθρωποι».
Σε αναρίθμητες άλλες περιπτώσεις εκατοντάδες μετανάστες βρίσκονται στριμωγμένοι για μέρες σε περιορισμένο χώρο μέσα στα δεμένα πλοία μέχρι να έρθουν τα τρένα να τους μεταφέρουν από τη μία άκρη της Αγγλίας στην άλλη (κι από εκεί στις ΗΠΑ). Γι’ αυτό από τη μία απαγορεύεται γρήγορα η ελεύθερη κίνησή τους στις πόλεις διέλευσης και από την άλλη υποχρεώνονται οι εταιρείες τρένων να επισπεύσουν τα δρομολόγια μεταφοράς από τα βορειοανατολικά στα βορειοδυτικά λιμάνια της Αγγλίας.
Τα παραπάνω βέβαια αφορούν αυτούς που εμείς σήμερα λέμε οικονομικούς μετανάστες ή απλά μετανάστες. Πρόκειται για ανθρώπους, πρόκειται για άντρες, γυναίκες, παιδιά, Ευρωπαίους σε ό,τι έχει σημασία, που έφυγαν γιατί οι τότε συνθήκες διαβίωσης στην Ευρώπη τούς έβαλαν να διαλέξουν ή την πείνα, τη στέρηση και τη δυστυχία ή τον ξεριζωμό από τα σπίτια, τις γειτονιές και τις συνήθειές τους. Πρόκειται για τους παππούδες μας και αργότερα για κάποιους από τους γονείς μας. Για πολλούς από εμάς τώρα και στο μέλλον για τα παιδιά μας.
Αν και αμφισβητείται το εύρος τους, εντούτοις είναι υπολογίσιμη η ισχύς των ορίων που μπορεί να θέσει ο πραγματισμός στην υποδοχή από τη μεριά της Ευρώπης των ανθρώπων που έχουν ανάγκη. Όμως, είναι οι αξίες αυτές που πρώτα διαμορφώνουν τις πολιτικές και ύστερα, με τη σειρά τους, οι πολιτικές επηρεάζουν τις αξίες. Η επικράτηση των αξιών του ανθρωπισμού θα διαμορφώσει αντίστοιχες πολιτικές και αντίστοιχη πραγματικότητα.
Αν σήμερα νιώθουμε σχετικά δυνατοί σαν Ευρωπαίοι, δεν ήμασταν και ούτε θα είμαστε για πάντα κρυμμένοι, υπερήφανοι κι εχθρικοί πίσω από τον πλούτο μας. Η ισχύς είναι στην ιστορία μια κατάσταση πιο απρόβλεπτη κι από τη θάλασσα που πνίγει όσους έρχονται για να ζητήσουν την ανθρωπιά μας. Και ενάντια στους σκοπούς αυτού του ίδιου του κειμένου, ανθρωπιά δεν σημαίνει να μαθαίνεις να δίνεις κάτι που χρειάστηκες στο παρελθόν αλλά να δίνεις -χωρίς να χρωστάς και χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα- κάτι που χρειάζεται ο άλλος.
*Το γλυπτό της φωτογραφίας είναι έργο του Neil Hadlock και δείχνει μια οικογένεια από τη βόρεια Ευρώπη η οποία μόλις έχει αφήσει το πλοίο και κατευθύνεται προς τον σιδηροδρομικό σταθμό του Χαλ με προορισμό το Λίβερπουλ κι αργότερα, με πλοίο, τις ΗΠΑ. Στη βάση του μνημείου αναγράφεται το εξής: «Πάνω από 2,2 εκατομμύρια άνθρωποι πέρασαν στην Αμερική μέσω του Χαλ κι άλλων λιμανιών του Χάμπερ από το 1836 μέχρι το 1914».

Διαβάστε περισσότερα

Για το έθνος και το εθνικό ζήτημα

«Ο κοσμοπολιτισμός χωρίς πατρίδα, που αρνείται τα εθνικά αισθήματα και την ιδέα της πατρίδας, δεν έχει τίποτα κοινό με τον προλεταριακό διεθνισμό«…

Γκεόργκι Δημητρόφ

Γράφει ο Θανάσης Τσιριγώτης

Τελευταία ­και μ’ αφορμή την ξενοκρατική μνημονιακή σύμβαση­ αναζωπυρώθηκαν οι συζητήσεις γύρω από το ζήτημα του έθνους, του εθνοκράτους ,της εθν. ανεξαρτησίας. Oρισμένοι διανοούμενοι θεώρησαν, αξιοποιώντας τα θεωρητικά και πολιτικά όπλα της αντίπαλης προπαγάνδας, ότι το ζήτημα του έθνους θάφτηκε κάτω από το βάρος της αγοράς ενώ η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση εξώθησε τη θεωρία για τον ιμπεριαλισμό στ’ αζήτητα της ιστορίας. Άλλοι πάλι περισσότερο θρασείς (τώρα κουρνιάζουν στις φτερούγες της ΔΗΜΑΡ ή του ΣΥΡΙΖΑ) προσπάθησαν να υποβάλλουν στην αριστερά την ιδέα πως το έθνος είναι μία… φαντασίωση, ένα κατασκεύασμα που το εφηύραν οι αστοί (στην πατρίδα μας ο αστός ιστορικός Κ. Παπαρηγόπουλος). Ένα τρίτο κομμάτι που ασχολείται με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον τροτσκισμό υποστήριζε, άλλοτε δειλά άλλοτε σθεναρά, πως το εθνικό ζήτημα της ανεξαρτησίας έχει λυθεί προ πολλού (πότε άραγε;) και ως εκ τούτου αυτό που απομένει είναι το πρόβλημα της «αντικαπιταλιστικής ανατροπής». Όλοι όμως συμφωνούν σ’ ένα κοινό τόπο. Πως η προβολή του αιτήματος – συνθήματος για εθνική ανεξαρτησία είναι «ντεμοντέ» και παλιομοδίτικο. Στη γωνία τους περίμενε η αποικιοκρατική σύμβαση ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός αλλά και οι εθνικιστές που μίλησαν για το προφανές όπως άλλωστε και ο Α. Παπανδρέου πριν 30 χρόνια όταν έκλεβε συστηματικά και, απ’ ότι αποδείχτηκε αποτελεσματικά, τα συνθήματα της ρεφορμιστικής αριστεράς.

Το έθνος

Τι είναι το έθνος; Το έθνος σύμφωνα με τον  «αριστοτελικά» συμπυκνωμένο ορισμό του Στάλιν είναι ομάδα ανθρώπων με κοινή γλώσσα καταγωγή και παράδοση, που ζει σ’ ένα ορισμένο χώρο και έχει κοινό οικονομικό τρόπο ζωής κι έχει ίδια συνείδηση για το είναι του. Όπως εύκολα διαπιστώνουμε ο Ι.Β. Στάλιν θέτει ως προσδιορισμό του έθνους τον «κοινό οικονομικό τρόπο ζωής» εμμένοντας στον υλικό τρόπο παραγωγής κι αποφεύγοντας έτσι τα ιδεαλιστικά σχήματα περί ηθών και εθίμων που αφήνουν κολοβό τον ορισμό του έθνους. Σ’ αντίθεση με τους αστούς δημοσιολόγους και ιστορικούς ο μαρξισμός θεωρεί τα έθνη «ιστορικό αποτέλεσμα», δεν είναι αιώνια και αμετάβλητα, δημιουργούνται και αναπτύσσονται κατά τις αστικες επαναστάσεις του 18ου και 19ου αιώνα είναι δηλαδή απότοκα του καπιταλισμού. Όπως κάθε πράγμα που γεννιέται θάχει το τέλος του αν εκλείψουν όλοι οι λόγοι της δημιουργίας του. Η ντόπια ιστορική και πολιτική θεωρία για το αμετάβλητο αρχαίο έθνος των Ελλήνων είναι μία δοξασία και μία αυθαιρεσία. Στον ελλαδικό χώρο στους κλασικούς χρόνους υπήρχε κοινή γλώσσα και θρησκεία αλλά οι πόλεις – κράτη και φυσικά οι πολίτες τους δεν είχαν καμία ενιαία συνείδηση ούτε φυσικά ενιαίο τρόπο οικονομικής και κοινωνικής συγκρότησης. Ενοποιούνται αμυντικά απέναντι στους Πέρσες υποτάσσονται στον Φίλιππο και τον Αλέξανδρο και συνυπάρχουν στο πλαίσιο Ρωμαϊκής κατοχής της βυζαντινής αυτοκρατορίας και της οθωμανικής κυριαρχίας. Δεν είναι τυχαίο ότι το «έθνος των Ρωμιών» αφουγκράζεται τη συνείδησή του τον 18ο και 19ο αιώνα όταν στα σπλάχνα της οθωμανικής κυριαρχίας συγκροτούνται τα πρώτα σπέρματα της αναδυόμενης αστικής τάξης με κορμό τους εφοπλιστές – καραβοκυραίους. Για την ακρίβεια έχουμε «τριπλή σύμπτωση».

O μεγάλος ασθενής, η Oθωμανική αυτοκρατορία σφαδάζει και γεννοβολά (Ελλάδα, Σερβία, Βουλγαρία, Αλβανία, Αίγυπτος). O δυτικός διαφωτισμός τροφοδοτεί με ιδέες όλο τον κόσμο και η αστική τάξη στενάζει στο στενό φεουδαρχικό κορσέ της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η εθνική αφύπνιση που εκφράστηκε μεγαλόπνοα από τον Ρήγα Φεραίο και ολοκληρώθηκε το 1827 (συνθήκη του Λονδίνου) έστω και κολοβά, είναι έργο των επαναστατικών δυνάμεων στην Ελλάδα (αστική τάξη, έμποροι, αγρότες, κλεφταρματωλοί) και των διεθνών συνθηκών όπως είναι η ανάδυση των εθνικών κρατών  και η πίεση στη φεουδαρχική οθωμανική αυτοκρατορία.

Είναι όντως αξιοσημείωτο γεγονός το ζήτημα της γλώσσας. Όχι στην αφηρημένη συνέχειά της όπως στρεβλά παρουσιάζουν ανιστόρητοι ιστορικοί. Κανείς δεν μπορεί στα σοβαρά να ισχυριστεί ότι οι αγρότες – κλεφταρματωλοί μπορούσαν έστω και ν’ αναγνώσουν Όμηρο, Αισχύλο, Σοφοκλή ή ακόμα και την ελληνιστική (κοινή) γλώσσα. Όμως φαίνεται πως υπάρχει μια υπεροχή της λαϊκής ελληνικής γλώσσας αλλά και της λόγιας (καθαρεύουσας) πάνω στις ομιλούμενες ντοπιολαλιές η οποία κατισχύει στις αρχές του 19ου αιώνα.

Θεωρούμε επομένως ότι το περίφημο «έθνος» συγκροτείται με βάση τα πέντε στοιχεία (χώρος, γλώσσα, παράδοση, συνείδηση και οικονομία).

Όταν συντρέχουν όλοι οι λόγοι ανάπτυξής του σε σύγκρουση με το οθωμανικό στοιχείο και με βασικό φορέα την αστική τάξη (κοινότητες, Φιλική Εταιρία, πλοιοκτήτες, διανοούμενοι της διασποράς) δημιουργούνται οι όροι της εθνικής σύγκρουσης.

Λίγες δεκαετίες μετά την απελευθέρωση και αφού προηγήθηκε η  βαυαροκρατία ο Κ. Παπαρρηγόπουλος αναλαμβάνει με το πολύτομο και αξιόλογο αστικό έργο του να προσδώσει στο έθνος τη συνέχειά του, (αρχαίος κοσμος, βυζάντιο, νεότερα χρόνια) την αυτοπεποίθηση και την «αυτοσυνείδησή» του. Η αριστερά απάντησε πολύ αργότερα όταν συγκροτήθηκε το ΚΚΕ, αρχικά με τον Γ. Ζέβγο και αργότερα με το «βαρύ» έργο του Γ. Κορδάτου. O Γ. Ζέβγος όμως αποδίδει υπερβολική σημασία για το 1821 στο ρόλο της αστικής τάξης ωστόσο άνοιξε το δρόμο στην ιστορική μελέτη. (για όλα τα έργα των κομμουνιστών ιστορικών συγγραφέων οφείλουμε να λαμβάνουμε υπ’ όψιν τις συνθήκες συγγραφής τους, όπως είναι η παρανομία, οι διώξεις και οι απαγορεύσεις και σ’ αντίστιξη με τα σημερινά… διδακτορικά του διαδικτύου και της αποκλειστικής απασχόλησης).

Έθνος, Ελλάδα, εξάρτηση

Η γέννηση του έθνους – κράτους της Ελλάδας σημαδεύτηκε από τον εξαρτημένο χαρακτήρα του από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής (Αγγλία – Γαλλία – Ρωσία). O ειδικός τρόπος πρόσθεσης της χώρας μας στο άρμα των μεγάλων δυνάμεων ήταν τα περίφημα «δάνεια της ανεξαρτησίας» (όπως κατ’ ευφημισμόν ονομάστηκαν).

Το πρώτο δάνειο (ονομαστικά 800.000 λίρες Αγγλίας, αλλά με απόδοση μόνο 472.000 λίρες) και με εγγύηση όλα τα εθνικά κτήματα) δόθηκε το 1825. Το δεύτερο αντιστοιχούσε στο ποσό των 2.800.000 λιρών με τόκο 5% ενώ τελικά δόθηκαν 540.000 λίρες με τόκο 26% και δόθηκε το 1826. Το1843 διακόπηκε η εξόφληση των δόσεων ύψους 60.000.000 γαλλικών φράγκων τα οποία δόθηκαν στην αποπληρωμή των αγγλικών δανείων.

Έκτοτε η χώρα μας πληρώνει! Από το 1874 έως τη χρεοκοπία του 1897 που η Ελλάδα οδηγείται σε ταπεινωτική ήττα από τους Τούρκους και της επιβάλλεται η εποπτεία από τη Διεθνή Oικονομική Επιτροπή (το ΔΝΤ της εποχής) υπογράφοντας έξι δάνεια ενώ οικονομικοί τομείς, πετρέλαιο, σπίρτα, αλάτι, τσιγάρα, σμύριδα, τράπουλες περνούν με τη μορφή μονοπωλίων στους αγγλογάλλους. Η χώρα γίνεται παίγνιο στα χέρια των αποικιοκρατών. Τα κόμματα τα οποία «συγκροτήθηκαν» την περίοδο του αγώνα παίρνουν υποτελείς ονομασίες όπως αγγλικό (Μαυροκορδάτος), γαλλικό (Κωλέττης), ρώσικο (Κολοκοτρώνης). Όταν τον Ιούλιο του 1827 υπογράφεται (Λονδίνο) η ανεξαρτησία της Ελλάδας στη συνθήκη υπογραμμίζεται «υπό τη μοναδική υπεράσπιση της Μεγάλης Βρετανίας». Η άρχουσα τάξη και όλοι οι πολιτικοί της εκπρόσωποι έκφραζαν ένα μεταπρατικό (κομπραδόρικο) υποταγμένο χαρακτήρα, υπηρετούσαν με δουλικό τρόπο τα συμφέροντα των ξένων δυνάμεων, καθήλωσαν την ντόπια παραγωγή, συνδέθηκαν στενά με την εκκλησία που κατείχε το 1/3 της γης στράφηκαν ευθέως ενάντια στις διεκδικήσεις του λαού οι οποίες σχετίζονταν βασικά με δύο αιτήματα: Σύνταγμα και γη.

Oι πρώτες προσπάθειες αστικού εκσυγχρονισμού, πάντα κάτω από το βλέμμα της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας που μετεξελίσσεται σε ιμπεριαλισμό γίνονται στο τέλος του 19ου – αρχές του 20ού αιώνα (Χ. Τρικούπης – Ε. Βενιζέλος). O πρώτος παγκόσμιος πόλεμος (Αγγλογάλλοι – Γερμανοί) βρίσκει τη χώρα μας στην πλευρά των νικητών. Στις 5 Μάη 1919 ο ελληνικός στρατός αποβιβάζεται στη Σμύρνη, η κυβέρνηση Γούναρη απορρίπτει τις μεσολαβητικές προσπάθειες της σοβιετικής κυβέρνησης αποφασίζει την προέλαση ως την Άγκυρα. Ακολουθεί η μεταστροφή των Αγγλο-Γαλλο-Ιταλών και η αντεπίθεση του τούρκικου στρατού υπό τον Κεμάλ Ατατούρκ που καταλήγει στην καταστροφή της Σμύρνης, στο προσφυγικό ρεύμα (1.500.000) και τελικά σε λήψη νέων δανείων από Αγγλία και ΗΠΑ.

O ελληνικός στρατός χρησιμοποιήθηκε ως προκεχωρημένο «τάγμα θανάτου» ενάντια στην τούρκικη άρχουσα τάξη, μακρύ χέρι των Άγγλων, και διόλου δεν απηχεί την αλήθεια η αντι-ιστορική προσέγγιση, ορισμένων ιστορικών πως η ελληνική αστική τάξη (Βενιζέλος – βασιλιάς) έπραττε αυτόνομα και επιθετικά χωρίς να «σπρώχνεται» από τους ιμπεριαλιστές. Η μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή αποτελεί μοναδικό δείγμα υποτέλειας και μεταπρατισμού παρά τα όποια μεγαλοϊδεατικά της φτιασίδια.

Η εικοσαετία (1920 – 1940) χαρακτηρίζεται από την ολόπλευρη διείσδυση του αγγλικού ιμπεριαλισμού στην οικονομία, την πολιτική αναστάτωση το ρίζωμα του επαναστατικού ΚΚΕ στους εργαζόμενους και βεβαίως το φασιστικό πραξικόπημα του Μεταξά (4/8/1936) και το φιλογερμανικό μοντέλο διαχείρισης της πολιτικής (ΕOΝ κ.λπ.).

Το 1940 όταν ο ιταλικός φασισμός επιτίθεται το περίφημο γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη και συνακόλουθα η ίδρυση του ΕΑΜ (27.9.1941) δείχνουν το δρόμο της ανεξαρτησίας «το έπαθλο του αντιφασιστικού αγώνα θα είναι μια Ελλάδα της λευτεριάς και της προκοπής με το λαό αφέντη στον τόπο του». Εδώ ο λαός ταυτίζεται με το έθνος, η άρχουσα τάξη είτε συμβιβάζεται με το φασιστικό άξονα είτε παίρνει το δρόμο για το Κάιρο όπου «ειδικεύεται» στις αντιεαμικές σκευωρίες.

Όταν τον Oκτώβρη 1944 φτάνουν οι Άγγλοι στην Αθήνα έχει ήδη δρομολογηθεί η αγγλική κατοχή. O Τσώρτσιλ διατάζει το στρατηγό Σκόμπυ «να μη διστάσει» να πυροβολήσει.

Η ωμή ιμπεριαλιστική επέμβαση το Δεκέμβρη 1944, η δίχρονη τρομοκρατία φασιστών, ΜΑΥδων, συνεργατών των γερμανών και των εγγλέζων αλλά και ο εμφύλιος (1946 – 1949) όπου έκλεισε με την αμερικάνικη κυριαρχία άνοιγε το δρόμο για νέα πολυποίκιλη εξάρτηση. Το δόγμα Τρούμαν και το σχέδιο Μάρσαλ υλοποιούσαν αυτό το στόχο.

Με το δόγμα Τρούμαν (ψηφίζεται ως νόμος στις 22.5.1947) η αμερικανική κυριαρχία επισημοποιείται. Ενώ το 1938 το εξωτερικό ισοζύγιο με τις ΗΠΑ είναι 7 εκ. δολάρια (ενεργητικό) υπέρ της Ελλάδας φτάνει το 1947 στα 150 εκ. δολάρια παθητικό. Στο πλαίσιο του δόγματος Τρούμαν το πρόγραμμα American Mission for Aid to Creece θεμελιώνει ένα πλέγμα οικονομικών πολιτικών και στρατιωτικών στόχων με σκοπό να αναχαιτιστεί ένα ολοκληρωτικό κομμουνιστικό καθεστώς. Η έλευση του αμερικάνου στρατηγού Βαν Φλιτ στην Αθήνα (Φλεβάρης 1948) δεν αφήνει «περιθώρια λάθους» για το ποιος κάνει συνολικό κουμάντο στα ΝΑ Βαλκάνια. Το «σχέδιο Μάρσαλ» (κυριαρχία των ΗΠΑ στην Ευρώπη μέσω οικονομικής βοήθειας) συμπληρώνει τη «μοντέρνα εξάρτηση». Από το 1948 ως το 1950 δίνονται στην Ελλάδα περίπου 1 δις δολάρια ως «βοήθεια» και ως «αντάλλαγμα» η χώρα μας μπαίνει υπό την πολιτικοστρατιωτική επικυριαρχία των ΗΠΑ. Γίνεται προτεκτοράτο. Έτσι το 1952 η κυβέρνηση Βενιζέλου – Πλαστήρα (κεντρώα) επικυρώνει την ένταξη στο ΝΑΤO. Για να μην υπάρχουν αμφιβολίες ­στους πλέον δύσπιστους­ σημειώνουμε ότι η συμφωνία γράφει εκτός των άλλων.

«Εξουσιοδοτείται η κυβέρνηση των ΗΠΑ να χρησιμοποιεί οδούς, σιδηροδρομικές γραμμές και χώρους και να κατασκευάζει, αναπτύσσει, χρησιμοποιεί και θέτει εν λειτουργία στρατιωτικά και βοηθητικά έργα εν Ελλάδι».

Το 1959 (κυβ. Καραμανλή) έχουμε νέα συμφωνία για την εγκατάσταση πυρηνικών όπλων. Η Σούδα και το Άκτιο μετατρέπονται σε αμερικάνικο έδαφος. Μετά τα «Ιουλιανά» (λαϊκή έκρηξη το 1965) οι ΗΠΑ εξυφαίνουν το αμερικανοκίνητο πραξικόπημα του 1967 εγκαθιδρύοντας στυγνό φασιστικό καθεστώς. Σε όλη τη χρονική έκταση ανάμεσα στο 1950 – 1980 βασικοί τομείς της παραγωγής ξεπουλιούνται στο ξένο κεφάλαιο και υπογράφονται συμβάσεις υποτέλειας. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά την ΠΕΣΙΝΕ, τα ναυπηγεία Νιάρχου, τη Γαλλία – Γερμανία πίσω από τον όμιλο Μποδοσάκη, τη Χαλυβουργική με γερμανικά κεφάλαια, την ΠΙΤΣOΣ με ιταλικά, τις Συμβάσεις με τον Τομ Πάππας (ESSO ΠΑΠΠΑΣ). Ακόμα και στα συντάγματα κατοχυρώνεται ο περιορισμός της «εθνικής κυριαρχίας» αν η Bουλή το κρίνει αναγκαίο για να εξυπηρετηθεί ξένη δύναμη. Όταν το πολιτικό προσωπικό της χώρας, βασικά η Δεξιά με την ΕΡΕ και το Kέντρο με την Ένωση Κέντρου κατασκευάζει συντάγματα με ρητές διαβεβαιώσεις περιστολής της εθνικής κυριαρχίας ορισμένοι προσπαθούν να βρουν χαραμάδες ανεξάρτητα της κυρίαρχης αστικής τάξης. Άλλωστε μετά την ένταξη στην ΕOΚ (α’ υπογραφή το 1962, επίσημο μέλος το 1981) τα προσχήματα καταρρέουν. Όπως έχουμε επανειλημμένα γράψει κι αποδείξει όλοι οι οικονομικοί δείκτες επιδεινώθηκαν.

O Λενινισμός και το έθνος

Όλο το πνεύμα του Μαρξισμού όλο το σύστημά του απαιτεί  να εξετάζουμε κάθε θέση μόνο α) ιστορικά β) σε σύνδεση με άλλες θέσεις γ) μόνο σε σύνδεση με τη συγκεκριμένη πείρα της ιστορίας.

Η πατρίδα είναι ενιαία ιστορική. Άλλο πράγμα είναι η πατρίδα την εποχή και πιο συγκεκριμένα τη στιγμή που γίνεται πάλη για την ανατροπή της εθνικής καταπίεσης και άλλο πράγμα τη στιγμή που τα εθνικά κινήματα έχουν μείνει αρκετά πίσω. Δεν μπορεί να εφαρμοστεί κατά τον ίδιο τρόπο και για τους «τρεις τύπους χωρών». Στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» λέγεται ότι οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Σωστά. Όμως εκεί δε λέγεται μόνο αυτό. Εκεί λέγεται ακόμη ότι με τη διαμόρφωση των εθνικών κρατών ο ρόλος του προλεταριάτου είναι κάπως ιδιόμορφος… το προλεταριάτο δεν μπορεί να μην υπερασπίσει την πατρίδα σ’ ένα εθνικό κίνδυνο. (Λένιν Άπαντα).

O ιδρυτής του κόμματος των Μπολσεβίκων είναι ιδιαίτερα αυστηρός στις διατυπώσεις του. Παρότι θεωρεί την Ρ. Λούζεμπουργκ «αητός» του κομμουνιστικού κινήματος της ασκεί σφοδρότατη κριτική πάνω στο ζήτημα του έθνους και ιδιαίτερα σ’ ότι αφορά στην Πολωνία. O Ι.Β. Στάλιν γράφει το «εθνικό ζήτημα» ύστερα από παραγγελία του Λένιν και το παράδειγμα των εργατών κομμουνάρων (1871) που υπεράσπισαν με το αίμα τους το Παρίσι από τη γερμανική και πρωσική επίθεση είναι ενδεικτικό. Oι σημερινοί νεοαριστεροί (ΝΑΡ) και κάθε λογής τροτσκιστές αλλά και ανοιχτοί ρεφορμιστές τύπου ΣΥΡΙΖΑ υμνούν την Λούζεμπουργκ στις θέσεις της για το έθνος. Η τελευταία αρνιόταν την ανισομετρία (ανισόμετρη ανάπτυξη του καπιταλισμού) υποτιμούσε το εθνικό πρόβλημα και το ρόλο των μη εργατικών στρωμάτων, αδυνατούσε να καταλάβει τους αστικοδημοκρατικούς μετασχηματισμούς (την αστική δημοκρατική επανάσταση), πρόβαλλε μεταφυσικά το ζήτημα της αυτοδιάθεσης.

Η Λούζεμπουργκ δεν κατανοεί τη σχέση εθνικού – διεθνικού, τη σχέση έθνους – ιμπεριαλισμού, βλέπει την οικονομία «παγκοσμιοποιημένη» και ενιαία. Εξαφανίζει το «εθνικό» μέσα στο «ταξικό». Αρνείται την έννοια της εθνικής οικονομίας. O Μαρξισμός – Λενινισμός αντίθετα δεν «δουλεύει» με αφηρημένες κατασκευές αλλά στο έδαφος του συγκεκριμένου, «της συγκεκριμένης ανάλυσης».

O Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος καθορίστηκε από την ιμπεριαλιστική σύγκρουση των αγγλο-γαλλων -ρώσων με τη Γερμανία. Ήταν άδικος και από τις δύο πλευρές. Oδηγούσε σ’ ανθρωποσφαγή γι’ αυτό και το σύνθημα των μπολσεβίκων και των κομμουνιστικών κομμάτων ήταν «ήττα των αστικών τους τάξεων» απεμπλοκή από τον πόλεμο, μετατροπή του σε εμφύλιο, ειρήνη.

Στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο το σχήμα ανάλυσης αλλάζει. O γερμανο-ιταλο-γιαπωνέζικος φασισμός επιτίθεται, το αντιφασιστικό μέτωπο είναι αναγκαίο, η υπεράσπιση των εθνών και της πατρίδας ενώνει το λαό, αναχαιτίζει το φασισμό. Μόνο οι τροτσκιστές υποστηρίζουν τη «συμφιλίωση» στα χαρακώματα με τους Γερμανούς στρατιώτες!! και χρεώνονται μία άνευ προηγουμένου εθνική προδοσία και πολιτική χρεοκοπία.

Στη δεκαετία του 1950 – 1960 ξεσπούν σ’ όλο τον γ’ κόσμο εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες με στόχο τον ιμπεριαλισμό. Oι κομμουνιστές πρωτοστατούν σ’ αυτούς, συγκρούονται ανοιχτά με το δυτικό μιλιταρισμό και τη νεοαποικιοκρατία. Είναι άλλης τάξης και αρθρογραφίας ζήτημα αν στο προτσές για την επανάσταση ο εθνικός αγώνας ξεστρατίζει και υποτάσσεται στις αστικές επιδιώξεις ή αν οι κομμουνιστές γίνονται «ηγεμονική δύναμη».

O Λενινισμός μας διδάσκει όχι τ’ αφηρημένα μεταφυσικά σχήματα, το δογματισμό και την εικονολατρεία αλλά τη συγκεκριμένη μελέτη των φαινομένων, των πραγμάτων. Η ταξική πάλη θέλει ζωντανή και όχι αποστεωμένη προσέγγιση. Από αυτήν την άποψη σημειώνουμε, σύμφωνα και με τη γενίκευση του Μάο-Τσε-Τουνγκ ότι η έννοια του λαού ποικίλει. Είναι ανάλογη της αντίθεσης που πρέπει να λυθεί. Αν ο ιμπεριαλισμός επιτίθεται σε μια χώρα ή αν πρέπει η σοσιαλιστική επανάσταση να περάσει (αργά ή γοργά) τον αστικοδημοκρατικό δρόμο τότε αυτό που ονομάζουμε «συμβατικά» λαός είναι το κομμάτι της κοινωνίας που ανθίσταται ή αγωνίζεται ν’ ανοίξει έναν άλλο δρόμο.

Επιζήμιες θέσεις

Το έθνος, επομένως, δεν είναι φανταστική κατασκευή. Δεν ανήκει στη σφαίρα της ιδεολογίας (παρότι διαθέτει τέτοια) και του εποικοδομήματος. Δεν είναι φαντασία όπως υπερφίαλα και ανόητα υποστηρίζουν ρεφορμιστές ιστορικοί που ντύνονται με το μανδύα του μεταδομισμού (όπου ακούγεται το «μετά» μυρίζει αναθεώρηση).

Τα έθνη (χώρος, χρόνος, ιστορία, οικονομία, πολιτική, πολιτισμός) είναι αυθεντικά δημιουργήματα του σύγχρονου κόσμου, της ταξικής πάλης και της ανάδυσης των αστικών και προλεταριακών τάξων.

Η ανάδυση των εθνικών κρατών δεν προέκυψε «εγκεφαλικά» (σ’ όλο τον 19ο και 20ό αιώνα) αλλά με πόλεμο, σύγκρουση και αντιμαχία. Στην Ιταλία, το κίνημα επανένωσης στη Γαλλία ότι ακολούθησε την αστική επανάσταση και τους Ναπολεόντιους πολέμους, στην Αγγλία, η μετατροπή των θρησκευτικών πολέμων σε εθνικοταξικούς, ο πόλεμος των χωρικών στη Γερμανία που έβαζε τις βάσεις για το γερμανοπρωσικό έθνος αλλά και η γέννηση των υπολοίπων ευρωπαϊκών εθνοκρατών συνέβησαν πραγματικά. Oι αναθεωρητές ιστορικοί και πιο συγκεκριμένα στη χώρα μας ο κύκλος των Ρεπούση – Λιάκου κ.λπ. συνομολογούν ότι το έθνος και η ιδέα της πατρίδας (τόπος, οικονομία, πολιτισμός) είναι πράγματα ξένα για την αριστερά. Αυτά μάλιστα τα λένε και τα γράφουν στ’ όνομα του μαρξισμού!! Στην πραγματικότητα πρόκειται για κοσμοπολιτισμό που είναι μία από τις εκδοχές της αστικής αντίληψης. Σύμφωνα με τους ανοιχτούς αναθεωρητές ό,τι συνέβη τον 18ο και 19ο αιώνα, δηλαδή επαναστάσεις, συγκρούσεις, πόλεμοι είναι εργαλεία φαντασιακής θεώρησης, δηλαδή θα μπορούσαν νάναι αλλιώς.

Aυτοί λένε πως η αστική τάξη κατασκεύασε το έθνος όπως κατασκευάζει ένα αεροπλάνο και η αντικειμενική εξέλιξη, η πάλη των τάξεων είναι μία θεωρητική σύλληψη. Oι αναθεωρητές είναι ακραίοι ιδεαλιστές, υποκειμενικοί ιδεαλιστές γι’ αυτό και τα σχήματα περί «συνωστισμού στη Σμύρνη το 1922», είναι ανάξια αντιλόγου και βρίσκονται ανοιχτά στην υπηρεσία της αντίδρασης η οποία τους χρηματοδοτεί αφειδώς. Είναι οι ίδιοι κι οι φίλοι τους που (με χρηματοδότηση του ιδρύματος Σόρος) ανακάλυψαν στην Ελλάδα «δεκάδες» έθνη όπως Σαρακατσάνους, Βλάχους, Πομάκους, Ρομά, Αρβανίτες, Τούρκους, Μακεδόνες και πάει λέγοντας.

Στη χώρα μας με κάθε επιστημολογικό κριτήριο βρίσκεται μία ισχυρή μειονότητα, οι Τούρκοι της Δυτ. Θράκης και μία εξασθενημένη, αυτοί που δηλώνουν Μακεδόνες και για τις οποίες πρέπει να λαμβάνεται πολιτισμική μέριμνα. Oι υπόλοιπες ομάδες έχουν αφομοιωθεί πλήρως στον εθνικοκοινωνικό κορμό και η ανακίνηση του ζητήματος υποκρύπτει πολιτικές σκοπιμότητες.

Δεύτερον δεν υπάρχει κανένας λόγος ανακίνησης του ζητήματος των συνόρων που σημαίνει πόλεμο και ιμπεριαλιστική ανάμειξη.

Τρίτον, κάθε πολίτης αυτής της χώρας πρέπει να αντιμετωπίζεται ισότιμα και κάθε άνθρωπος εντός συνόρων ανεξάρτητα από φύλο, χρώμα, φυλή, θρησκεία πρέπει να απολαμβάνει όλα «τ’ αγαθά του αστικού πολιτισμού». Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, Πολιτισμός, Ελεύθερη μετακίνηση κ.λπ.

Συναφές με το παραπάνω είναι το θεωρητικό σχήμα της αλληλεξάρτησης που εισηγούνται το KKE, οι τροτσκιστές και οι συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η αρχή της αλληλεξάρτησης και της ιμπεριαλιστικής Ελλάδας μπορεί να αναζητηθεί στον Π. Πουλιόπουλο (στο βιβλίο του «Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα») και ο οποίος αντιπαρατίθεται στο ΚΚΕ με γραμματέα το Ν. Ζαχαριάδη γράφοντας «όλα τα παραπάνω γεγονότα από τη μια μεριά κάνουνε πιο έντονο τον καπιταλιστικό χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας και την αξεδιάλυτη περιπλοκή της στο σύστημα της διεθνικής αλληλεξάρτησης… το πρόβλημα είναι αδιάσπαστα ενωμένο με την προλεταριακή σοσιαλιστική επανάσταση… (αυτά γράφονταν το 1934)… η περιπλοκή ξένου και ντόπιου κεφαλαίου είναι απόλυτη, ο μεικτός τύπος είναι επικρατέστερος και η σταλινικοαρχειομαρξιστική θεωρία της «εθνικοποίησης των ξένων εταιριών» στριφογυρίζει μέσα σ’ ένα φαύλο κύκλο». O Πουλιόπουλος αποκρύβει βέβαια ότι οι αποφάσεις του ΚΚΕ έκαναν λόγο για αστικοδημοκρατικό χαρακτήρα της επανάστασης με τάσεις γρήγορης μετατροπής σε προλεταριακή σοσιαλιστική (6η ολομέλεια του 1934).

Λίγο αργότερα (Διακήρυξη προς όλους τους εργάτες – Φύλλο 14 του Διεθνιστή 25.7.1944) οι τροτσκιστές αποκαλύπτονται σ’ όλη την έκταση. Συγκεκριμένα γράφουν αποτιμώντας την αντίσταση του 1940-1944.

«Έτσι η δημιουργία του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ κι ο ανταρτοπόλεμος ήταν μια προέκταση της σοσιαλπατριωτικής υπεράσπισης της αστικής Ελλάδας κι ένα είδος «αντιφασιστικού» πολέμου κάτω από την ηγεσία του «φασιστικού» καθεστώτος του Μεταξά (εννοεί το γράμμα Ζαχαριάδη). O ανταρτοπόλεμος του ΕΛΑΣ μπήκε στην υπηρεσία της αστικής Ελλάδας (Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα) η οποία κινήθηκε στον πόλεμο σαν δορυφόρος και πιόνι των δυτικών δυνάμεων για την αναδιανομή του κόσμου και των  σφαιρών επιρροής. Oι σκοποί του Ελασίτικου κινήματος δεν ήταν σοσιαλιστικοί αλλά απόλυτα εθνικιστικοί, πατριωτικοί, αντιαξονικοί και σωβινιστικοί».

Λίγο ακόμα και οι τροτσκιστές θα ανέκραζαν «ζήτω η Γερμανία» ενώ το αντιεαμικό – αντιΚΚΕ μένος τους συνδέεται με τα μυθεύματα για την ιμπεριαλιστική Ελλάδα. Ένας από τους «επιφανείς τροτσκιστές», ο Α. Στίνας στηλίτευε το ΕΑΜ γιατί προκαλούσε σαμποτάζ στους Γερμανούς και ως εκ τούτου, αφενός σκοτώνονται Γερμανοί εργάτες, στρατιώτες αφετέρου είχαμε αντίποινα στο λαό!!

Λίγο αργότερα, πάντα κάτω από τη σημαία του τροτσκισμού οι αντίστοιχες οργανώσεις «καταδικάζουν τους πατριωτικούς αγώνες οσοδήποτε μαζικό χαρακτήρα κι αν έχουν» ή ακόμα «ποτέ οι εργάτες δεν γνώρισαν περισσότερο βάρβαρη τρομοκρατία απ’ αυτή που επέβαλε το ΕΑΜ ή το κίνημα του Δεκέμβρη το έκανε η σταλινική γραφειοκρατία και οι κατεπανέοι για τα προνόμιά τους. (Δες και το βιβλίο Διαλέξεις – Συζητήσεις του ΚΚΕ με τον Ελλ. τροτσκισμό).

O σύγχρονος τροτσκισμός αν και είναι προσεκτικός στις εξαλλοσύνες που διέπρεψαν οι πολιτικοί του πρόγονοι δεν τσιγκουνεύεται θεωριών για την ιμπεριαλιστική Ελλάδα. Προσφιλές πεδίο για ΣΕΚ, ΝΑΡ, OΚΔΕ, ΕΕΚ κ.λπ. ήταν το τέλος της δεκαετίας του ’90 όταν το κομμάτιασμα των Βαλκανίων και ειδικότερα της Γιουγκοσλαβίας δίνει τη δυνατότητα σε ντόπιους καπιταλιστές μόνοι τους ή μ’ ευρωπαϊκές πλάτες να «χωθούν στις χαραμάδες». Ποιος κάνει κουμάντο στα Τίρανα; αναρωτιέται φωναχτά ο Π. Γκαργκάνας (ΣΕΚ 1999) για να συνεχίσει «υπερήφανα» για την ανακάλυψή του.

«Είναι αυτή η εικόνα (σσ. εννοεί την Ελλάδα) ενός κεφαλαίου εξαρτημένο από τον ιμπεριαλισμό ή είναι η εικόνα ενός επιθετικού τοπικού υποϊμπεριαλισμού που διεκδικεί ηγετικό ρόλο στα Βαλκάνια»; Αν είναι να συμφωνήσει κανείς με τον ΠΓ είναι στο ρόλο της «εικόνας». Διότι αυτό που έβλεπε ήταν εικόνα και όχι ουσία που ανατράπηκε λίγα χρόνια μετά όταν τέλειωσε το πανηγύρι των Oλυμπιακών και ήρθε το μνημόνιο.

Η θεωρία του υποϊμπεριαλισμού, της αλληλεξάρτησης, κ.λπ. χρησιμοποιείται από όλες τις συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ΝΑΡ, ΣΕΚ, ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ) και είναι βασικό σχήμα ανάλυσης (το οποίο προσπερνούν διάφοροι αγωνιστές) που σεβόντουσαν τη θεωρία και δεν υποκλίνονταν σε εικόνες και «πολιτικά ενσταντανέ».

Η μήτρα σήμερα των θεωριών της αλληλεξάρτησης βρίσκεται στον ΣΥΡΙΖΑ (Γ. Μηλιός) και στο θεωρητικό του επιτελείο, διατρέχει οριζόντια τους κινηματικούς μας που απεχθάνονται τη λέξη «εξάρτηση» κουρνιάζει στα ηγετικά κλιμάκια του ΚΚΕ που ανακαλύπτει όλο και περισσότερο ότι η εθνική ανεξαρτησία είναι ξεπερασμένο σχήμα, γι’ αυτό το λόγο απουσιάζει κι ο ιμπεριαλισμός από το σύγχρονο λεξιλόγιό του. Η ηγεσία του ΚΚΕ δανείζεται όλο και περισσότερο από τις τράπεζες της νεοαριστεράς του τροτσκισμού (“χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά”) και του νεόκοπου εργατισμού.

Εμείς υποστηρίζουμε την ανατροπή της διπλής κυριαρχίας (αστικής τάξης και ιμπεριαλιστικών δεσμών) αναγνωρίζουμε το έθνος ως κατηγορία την ανάλυσή μας τις τάξεις και ταξικές αντιθέσεις ως συνιστώσες του έθνους στη διαπλοκή τους.

  Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΛΑΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, www.m-lkke.gr

Διαβάστε περισσότερα

Γιατί η Ηλεκτρονική ήταν το πρότυπο του ελληνικού (νεο)φιλελευθερισμού;

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν τα τελευταία 24ωρα: Οι οπαδοί του λιγότερου κράτους αφού πανηγύρισαν για το ξεπούλημα του λιμανιού του Πειραιά στο… κράτος της Κίνας, τώρα βγαίνουν στα κάγκελα για το κλείσιμο της Ηλεκτρονικής Αθηνών.
Οι θεωρίες τους περί της επιβίωσης του ικανότερου, με αποκλειστικό γνώμονα τις δυνάμεις της αγοράς, πήγαν περίπατο και το κράτος οφείλει να παρέμβει (και πράγματι οφείλει για την προστασία των εργαζομένων).
Το ίδιο υποθέτουμε θα λένε και αν κλείσει το Mega, παρά το γεγονός ότι και αυτή η προβληματική επιχείρηση θα έπρεπε να έχει κλείσει εδώ και χρόνια μαζί με τις εξίσου προβληματικές τράπεζες που το κρατούσαν στη ζωή για την επίτευξη πολιτικών και οικονομικών στόχων.
Γιατί όμως συγκεκριμένα το κλείσιμο της Ηλεκτρονικής Αθηνών προκαλεί τέτοια οργή στους Έλληνες οπαδούς του λιγότερου κράτους;
Ίσως γιατί εξέφραζε τις «αρχές» της αγοράς εκδίδοντας εικονικά τιμολόγια για τα οποία πλήρωσε πρόστιμο 1.5 εκατομμύριο ευρώ αντί για 75 που της είχαν αρχικά επιβληθεί.
Ίσως γιατί ζητούσε από τους εργαζόμενους να επωμιστούν το κόστος της αποτυχίας της.
Ίσως γιατί θριάμβευσε (και) στα χρόνια του εκσυγχρονισμού αλά Σημίτη, όταν οι τράπεζες έδιναν καταναλωτικά δάνεια υψηλού ρίσκου χωρίς καμία εγγύηση σε όποιον περνούσε έξω από την πόρτα τους. Είναι λοιπόν και αυτή σύμβολο της φούσκας που εκτίναξε το ιδιωτικό χρέος με ευθύνη των τραπεζών (οι οποίες στη συνέχεια ανακεφαλαιοποιήθηκαν με λεφτά των φορολογούμενων) αλλά και των ανύπαρκτων ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους (όπως ακριβώς επιβάλλει το νεοφιλελεύθερο δόγμα).

Ίσως απλώς γιατί εξέφραζε τον πολιτισμό και τις αξίες τους.

Τα μόνα θύματα βέβαια σε αυτή την ιστορία είναι οι εργαζόμενοι της εταιρείας που πλήρωσαν την πτώση και την συντριβή.
Α.Χ

Πηγή:infowar

Διαβάστε περισσότερα

Δημήτρης ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ -του Νίκου Μπογιόπουλου

Δεν είχε τίποτα πάνω του που να μοιάζει με «πόζα». Τίποτα το «δήθεν», το «τάχα μου». Ήταν ένας μάγκας. Κανονικός. Με την μπέσα και την λεβεντιά που έχουν οι ωραίοι μάγκες.
Κουβέντες μετρημένες. Δεν «κορδωνόταν», δεν «το έπαιζε κάπως». Και για κείνα τα 2 – 3 πράγματα που ένιωθε να τον σφραγίζουν μιλούσε πάντα με συστολή και με σεβασμό προς τους άλλους. Το ένα ήταν ο Ολυμπιακός. Η τρέλα του!
Το άλλο, το βαθύ, το εσώψυχο, εκείνο που το τίμησε σε κάθε περπατησιά του, ήταν η καταγωγή του: Είμαι από τη «Μικρή Μόσχα» έλεγε, από την Αγία Μονή, μια συνοικία έξω από τα Τρίκαλα, όπου ήμασταν όλοι ίδιοι – οι αριστεροί, οι αποκομμένοι από την κοινωνία.
Εκεί στη «Μικρή Μόσχα» στη γειτονιά του, «ό,τι μαγείρευε ο δίπλα, έτρωγε και ο από δω. Μαζί στο σχολείο, στη βόλτα, στο ποδόσφαιρο, όλα μαζί» (συνέντευξη στην Κάλια Καστάνη, DOWN TOWN, Γενάρης 2012).

       Πριν φτάσει ήδη στα 18 του χρόνια να τραγουδάει το «Της Δικαιοσύνης Ήλιε νοητέ» δίπλα στον Θεοδωράκη, στην θρυλική συναυλία του Μίκη το 1966 στη Νέα Φιλαδέλφεια, αν και πιτσιρικάς, είχε ήδη διανύσει μεγάλη διαδρομή.
Την διαδρομή ενός παιδιού από τα 12 στο μεροκάματο και στη βιοπάλη. Που  έμαθε στα 16 του ότι ο κομμουνιστής ΕΑΜίτης και αντάρτης του ΔΣΕ πατέρας του, που όλοι τον θεωρούσαν χαμένο στον Εμφύλιο, ζούσε ως πολιτικός πρόσφυγας στη Ρουμανία –  τον συνάντησε για πρώτη φορά το 1977 σε ηλικία 29 ετών, κάποιοι λένε με μυθιστορηματικό τρόπο, ανεβαίνοντας σε ένα λεωφορείο με φιλάθλους του Ολυμπιακού που πήγαινε για αγώνα με τη Δυναμό στο Ζάγκρεμπ.
    Όντας «ανεπιθύμητος» από τα σχολεία των Τρικάλων λόγω «αριστερών φρονημάτων», κατέβηκε στην Αθήνα, το 1964, δίπλα στον μόλις απολυθέντα από την εξορία κομμουνιστή μπάρμπα του, τον αδερφό της μάνας του.
Ωστόσο, δίπλα στα υπόλοιπα που δεν τον καθιστούσαν ικανό να διαθέτει «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων», φρόντισε να προσθέσει κι ένα ακόμα: Έγινε μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη.
«Ανεπιθύμητος» και στα σχολεία της Αθήνας. Τελικά έβγαλε το γυμνάσιο σε ιδιωτικό σχολείο. Το πρώτο ηχογραφημένο τραγούδι του, το «Χαμένη Πασχαλιά», το έφαγε η λογοκρισία της χούντας. Οι στίχοι του (Δ.Ιατρόπουλος) ήταν κάπως… «περίεργοι»:
«Καημός ιδρώτας κι αίμα/ Αχ τι ανάποδη ζωή/ Πλάκωσε πάλι η συννεφιά/ Πήγε στα χαμένα/ Κι ετούτη η Πασχαλιά».
Για να βγάλει δίπλωμα οδήγησης έπρεπε να περιμένει μετά την μεταπολίτευση (συνέντευξη στην «Μηχανή του Χρόνου»).

Τον περιγράφανε έτσι: «Γνήσιος». «Ξεχωριστός». «Λαϊκός».  «Ντόμπρος». Ήξερε που πατούσε. Σε μια συνέντευξη (στην Κατερίνα Ζαννη, aixmi.gr,) ρωτήθηκε για τον Καζαντζιδη. Απάντησε:
«Υπάρχουν κάποιοι που λένε “δεν μ’ αρέσει ο Καζαντζίδης”. Δέχομαι να μου πει “δεν μ΄ αρέσει ο Καζαντζίδης”, αλλά μη μου πει “δεν αξίζει ο Καζαντζίδης”, γιατί θα του σπάσω το κεφάλι (…). Αγγίζει το τέλειο. Τραγούδησε την ξενιτιά και την προσφυγιά. Από την άλλη πλευρά υπήρχε ο Μπιθικώτσης που είπε την άμμο της θάλασσας. Εγώ έχω δηλώσει μακάρι να είχα τη φωνή του Καζαντζίδη και το ρεπερτόριο του Μπιθικώτση. Όταν ήμουν μικρός και δούλευα με τον Ζαμπέτα μου είχε πει “μην κάνεις το λάθος και προσπαθήσεις να μοιάσεις σε κανέναν γιατί δεν θα είσαι ποτέ τίποτα. Αν μιμηθείς κάποιον θα είσαι πάντα ο δεύτερος”».
    Δεν υπήρξε ποτέ «δεύτερος». Δεν μιμήθηκε κανέναν. Ποτέ.
Έτσι αληθινά πορεύτηκε κι έτσι «γνήσια» τραγούδησε οτιδήποτε τραγούδησε. Γιατί ό,τι έβγαζε η φωνή του ήταν η αντανάκλαση των ίδιων των βιωμάτων του.
Είχε εκείνη την άλλη, την δική του «δωρικότητα». Ήταν αληθινός και αυθεντικός κι όταν τραγουδούσε για τις αγωνίες, τους αγώνες και τα βάσανα του λαού, ήταν αληθινός κι αυθεντικός κι όταν τραγουδούσε για την αγάπη και τον έρωτα με εκείνη την «βαριά παλικαρίσια αναπνοή».

Τον ρωτούσαν για τα τελευταία, για το ΔΝΤ, για την κρίση, για τους «σωτήρες». Δεν του χρειαζόταν να είναι μέσα στις… διαπραγματεύσεις για να ξέρει:
«Όταν τελειώσουν και με τις τελευταίες διαπραγματεύσεις  – έλεγε – θα γίνει κανονικά η κηδεία της Ελλάδας. Θα μας τα πάρουν όλα. Τα παιδιά θα φύγουν για έξω και… “τέλος μείνανε βουβοί και γεμάτοι οι καφενέδες από γέρους και χαφιέδες που μιλάν για προκοπή”.Αυτοί θα είμαστε».
Δεν αισθανόταν εξαπατημένος, αισθανόταν και ένιωθε αγανακτισμένος. Μιλούσε με εκείνη την αγανάκτηση που μέσα από την «τσαντίλα» για το πώς είναι τα πράγματα γεννιόταν και η ελπίδα για να αλλάξουν. Όταν η ΕΕ έφερε εκείνο το επαίσχυντο αντικομμουνιστικό μνημόνιο επιχειρώντας την άθλια διασύνδεση του κομμουνισμού με το ναζισμό, είχε δηλώσει:
 «Το να πεις ότι αυτά που συμβαίνουν είναι απαράδεκτα είναι λίγο. Συμβαίνουν τόσα πράγματα. Κάθε μέρα σκοτώνουν τον κόσμο, κάθε μέρα κάνουν πράγματα και δεν ασχολείται κανένας. Τώρα ξαφνικά τους πείραξε ότι ο κομμουνισμός είναι βλαβερός. Αν έτσι νομίζουν τι να κάνουμε, δεν μπορούμε να τους πούμε να μην αποφασίζουν. Δικαίωμά τους είναι να αποφασίζουν. Όμως, δικαίωμά μας και μας είναι να αντιστεκόμαστε και να αγωνιζόμαστε και να παλεύουμε. Από μια πλευρά θεωρώ μπας και είναι και λίγο καλό να ξυπνήσουμε και λίγο και να δούμε τι γίνεται, πού βαδίζουμε, πού πάμε, γιατί κάπου βολευτήκαμε, κάπου είπαμε εντάξει, είμαστε καλά, νόμιμο το ΚΚΕ, νόμιμο το ένα, νόμιμο το άλλο, όμως παραγίναμε νόμιμοι. Ισως μας ξυπνήσει λίγο και να ξαναμάθουμε να αγωνιζόμαστε. Καλό θα μας κάνει. Οι προοδευτικοί άνθρωποι που αγωνίζονται και που σηκώνουν το κεφάλι θα το σηκώσουν και θα το σηκώσουν και πιο πολύ. Γι’ αυτό σας λέω, ότι κάπου θα ξυπνήσουν συνειδήσεις, θα ξυπνήσουν πράγματα, θα ξυπνήσουν τα μαζικά κινήματα» ( Ριζοσπάστης, 31/12/2005).

Σε άλλη συνέντευξή του (στην αγαπημένη Ναταλί Χατζηαντωνίου, Ελευθεροτυπία, 2011), ρωτήθηκε για τους κυβερνώντες. Μπορεί να φανταστεί κανείς το ύφος του και τη χροιά της φωνής του όταν απαντούσε:
«Λένε “θα δημιουργήσουμε”. Ρε σεις, δεν έχουν οι άνθρωποι να φάνε, τι θα δημιουργήσετε; Πήρατε από το μισθωτό και το συνταξιούχο, τους τσακίσατε. Τώρα τι; Θα τους θάψετε και θα πάρετε φόρο θαψίματος; Απ’ την άλλη μεριά είναι πρόκληση οι επιχειρηματίες να χρωστάνε δισεκατομμύρια, να μην ξέρουν τι είναι το ΙΚΑ και όχι μόνο να μην τολμάει κανένας να τους πειράξει, αλλά ούτε να αναφέρεται το όνομά τους. Μετά βγαίνει η κυβέρνηση και σου λέει “εμείς θα σώσουμε την Ελλάδα”.  Άστε το, ρε παιδιά, αρκετά τη σώσατε».
Τραγούδησε για τους «πάντα γελαστούς και γελασμένους». Σε συνέντευξή του στην αγαπημένη Ρουμπίνη Σούλη (Ριζοσπάστης, 2000), τότε που όλοι είχαν χαθεί στις «σομόν» σελίδες των εφημερίδων και  από παντού ακούγονταν παιάνες για την νέα μεγάλη ιδέα του έθνους, την είσοδο στην ΟΝΕ, έλεγε:
«Τα μόνα “προβλήματά” μας είναι το Χρηματιστήριο και το αν θα μπούμε στην ΟΝΕ. Κανείς απ’ αυτούς δε μας είπε ποτέ τι θα συμβεί, αφού μπούμε στην ΟΝΕ. Για το τι έρχεται μετά την ένταξη, γι’ αυτά που θα είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε. Γιατί τώρα δε μας λένε τίποτα για όλα αυτά; Μόνο λένε και ξαναλένε ότι με την ΟΝΕ μπαίνουμε στους πλούσιους. Ας σοβαρευτούμε, ρε παιδιά! Σε ποιους πλούσιους μπήκαμε; Ποιο είναι το δικό μας βιοτικό επίπεδο σε σχέση με των Γάλλων, των Γερμανών; Πώς θα πάμε; Ξυπόλυτοι στ’ αγκάθια; Γιατί δε μας λένε τι θα συμβεί μετά;».

Έτσι ήταν. Δεν έβγαζε την ουρά του απέξω. Έπαιρνε θέση. Αρχές του 2000, με νωπές ακόμα τις υποθέσεις Οτσαλάν και της ΝΑΤΟικής επιδρομής στη Γιουγκοσλαβία, είχε ρωτηθεί για τη σχέση καλλιτεχνών – κατεστημένου, για το πώς το δεύτερο ασκεί την τακτική των «υποδείξεων» στους πρώτους. Απαντούσε (Ριζοσπάστης, 23/4/2000):
«Έχει αλλάξει και ο τρόπος που αντιμετωπίζονται από το κατεστημένο… Σήμερα, ασκούνται άλλου είδους πιέσεις. Και στην περίπτωση της συναυλίας για τον Οτσαλάν ειδικότερα υπήρξαν φοβερές πιέσεις, τηλέφωνα. Εγώ πάντως δεν τις καταλαβαίνω αυτές τις πιέσεις, που λένε δε θα σε παίξουμε στην τηλεόραση ή θα το πληρώσεις αν δεν είσαι μαζί μας… Όχι, δεν είμαι μαζί τους. Είμαι αυτό που θέλω. Με αυτό που ζητώ να βιώσουν τα παιδιά τα δικά μου και του δίπλα μου, ώστε να μπορέσουν να ζουν ανθρώπινα, ευτυχισμένα. Ας με κυνηγήσουν… Και τι έγινε; Μπορώ να φτιάξω μια καλύτερη κοινωνία; Αυτό με απασχολεί. Εξάλλου, αν πας σε μια διαδήλωση, μπορείς να κάνεις και πέντε φίλους… Μπορεί κάποιοι να με λένε και γραφικό για τις επιλογές μου. Αυτοί, όμως, τι είναι; Εγώ μπορεί να είμαι γραφικός, αυτοί, όμως, είναι δουλοπρεπείς, γλείφτες. Δε με νοιάζουν, ούτε με αφορούν. Έχω την αξιοπρέπειά μου, που λείπει απ’ αυτούς που σκύβουν το κεφάλι και κλίνουν το “βολεύομαι” σε όλες τις πτώσεις».
Την Κυριακή στις 17 Απρίλη συμπληρώνονται 4 χρόνια από τον θάνατό του. Και τον θυμόμαστε όπως ήταν: Χωρίς «πόζες». Πηγαίος. Χωρίς τίποτα το «δήθεν». Αξιοπρεπής. Χωρίς «τάχα μου». Με κουβέντες μετρημένες. Και καθαρές.
Αυτός ήταν. Ένας μεγάλος τραγουδιστής, ένας μέγιστος άνθρωπος. Ένας μάγκας. Αληθινός. Με την μπέσα και την λεβεντιά που έχουν οι ωραίοι μάγκες.
enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Νίκος Μπογιόπουλος: Οι εφοπλιστές «πατριώτες» και το «εφοπλιστικόν θαύμα»

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ 

Στην προκλητική απαλλαγή των εφοπλιστών από την υποχρέωση πληρωμής φόρων αναφέρθηκε ο Νίκος Μπογιόπουλος στην εκπομπή του Real FM, της Τετάρτης 13 Απριλίου, με αφορμή τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Τρύφων Αλεξιάδης, για τους φόρους που πλήρωσαν οι Έλληνες εφοπλιστές κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων, την ώρα που τα λαϊκά νοικυριά υπέστησαν τη μεγαλύτερη φοροληστεία. 

Διαβάστε περισσότερα

«Αγαπημένε Che»: Συνέντευξη του Εδουάρδο Γκαλεάνο

Συνέντευξη του ουρουγουανού δημοσιογράφου και συγγραφέα Εδουάρδο Γκαλεάνο στον Iosu Perales, δημοσιεύθηκε στο βιβλιαράκι με τίτλο «Αγαπημένε Che».

– Ας αρχίσουμε την συζήτηση μιλώντας για την προσωπικότητα του Τσε. Ο αντάρτης της Σιέρα Μαέστρα, ο μύθος της Βολιβίας, είναι ίσως ο πιο γνωστός παγκοσμίως. Ωστόσο ο Τσε έχει μια πολύπλευρη συνεισφορά, που επικεντρώνεται στην ανάδειξη του υποκειμενικού παράγοντα της επανάστασης. Αναδεικνύεται δηλαδή, στα γραπτά του, στην συμπεριφορά του, ο ρόλος του ανθρώπου στον μετασχηματισμό της κοινωνίας , η σταθερή του προσήλωση στην ουτοπία του κομμουνισμού …

Ε.Γ: Τον κατηγόρησαν για βολονταρισμό επειδή επέμενε πολύ στον παράγοντα άνθρωπο. Εγώ πιστεύω ότι αυτό δεν είναι βολονταρισμός, με την αστική έννοια, αλλά απλή επαναφορά στην πραγματικότητα αυτού που είναι αυτονόητο, γιατί οι αιτιοκρατικές μηχανιστικές αντιλήψεις, για τις οποίες ο Μαρξ δεν ευθύνεται, θέτουν την ελευθερία έξω από τον άνθρωπο, όπως ο Πλεχάνοφ που σε ορισμένα γραπτά του, μοιάζει να υποβαθμίζει την ελευθερία του ανθρώπου, στην ελευθερία που έχει το φεγγάρι να περιστρέφεται γύρω από την γη. Ο Τσε τοποθετεί την ελευθερία στην συνείδηση και στον πρωταγωνιστικό ρόλο που αυτή παίζει στην ιστορία της ανθρωπότητας. Οι οικονομίστικες αντιλήψεις προδίδουν τον μαρξισμό, και τον υποβαθμίζουν σε έναν απλό ωρολογιακό μηχανισμό, σύμφωνα με τον οποίο ο σοσιαλισμός είναι εφικτός επειδή ήρθε η ώρα του και έχει ήδη καθοριστεί τι πρέπει να συμβεί. Ακόμα και με το άσθμα του ήταν ολοκληρωμένος. Θα πρέπει να σημειώσουμε το ιστορικό γεγονός ότι στον Τσε δεν υπήρχε αντίφαση σε αυτό που είπε και σε αυτό που έκανε, και αυτό είναι που δεν του συγχωρούν οι δογματικοί. Αμφισβήτησε την εξουσία και το χρήμα και έπαιξε τη ζωή του κορώνα-γράμματα. Τοποθετήθηκε ενάντια σε αυτούς που βλέπουν τα πράγματα με δύο μέτρα και σταθμά. Ο Τσε προειδοποιούσε για τον κίνδυνο της απληστίας, λέγοντας «προσέξτε τους κινδύνους της απληστίας» και γι αυτό, αυτοσαρκαζόταν που τα χαρτονομίσματα είχαν την υπογραφή του, όταν ήταν πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Κούβας. Έλεγε, προσέξτε τις παραχωρήσεις που κάνουν τον εγωισμό κινητήριο μοχλό της επανάστασης και της ζωής, γιατί αυτές οι παγίδες με έναν μαγικό τρόπο βάζουν τέλος στην επανάσταση , εμπεριέχονται μέσα στην κοινωνική επανάσταση και επιβιώνουν στον καπιταλισμό, σαν ένα δηλητήριο που μπορεί να γαμήσει την διαδικασία οικοδόμησης της νέας κοινωνίας.

– Μιλάτε για έναν εξαιρετικό άνθρωπο. Πολλές φορές όμως αναρωτιέμαι, ότι δεν έχουμε σταματήσει να εξιδανικεύουμε τον Τσε, οικοδομώντας μια θεϊκή εικόνα γι αυτόν, και παρασυρόμαστε σε αυτό, γιατί τελικά έχουμε ανάγκη από έναν νέο θεό.

Ε.Γ: Μετά τον θάνατό του, το σύστημα διαπίστωσε ότι αυτό που αντιπροσώπευε ο Τσε ήταν πολύ επικίνδυνο, και στην συνέχεια προσπάθησε να το ελέγξει. Πώς να το πω ;…. Η προσπάθεια εμπορευματοποίησής του επιχείρησε να λανσάρει ένα είδος Mπούφαλο Μπίλ της αριστεράς. Ταυτίζουν τον Τσε με την ένοπλη βία και προσπαθούν να υποβαθμίζουν το έργο και την σκέψη του, μόνο στο στρατιωτικό τομέα . Ακόμα και η αριστερά το άφησε να πλανάται, δεν έχει βέβαια σημασία, γιατί ένας μύθος αληθινός και όχι ψεύτικος, είναι ένας μύθος επικίνδυνος. Ο Τσε θα μπορούσε να κάνει λάθος σε κάποια ζητήματα. Η αποτυχία στη Βολιβία δεν θα μπορούσε να εξηγηθεί μόνο από την προδοσία της αριστεράς εκεί , αλλά θεωρώ ότι ήταν λάθος εκτίμηση του χρόνου και του τόπου. Επέλεξε ένα μέρος αραιοκατοικημένο ,ερημωμένο, που η αγροτική μεταρρύθμιση θα έκανε περισσότερο κακό παρά καλό, και η γενικότερη κατάσταση δεν ήταν αυτή που πίστευε. Εκεί διεξήχθη ένας διάλογων κωφών, για τον αντάρτικο «εστιασμό» και το χώρο , για το αν είναι η υποτιθέμενη σπίθα που θα αναφλέξει το λιβάδι ή αν το λιβάδι ήταν ευνοϊκό για τη σπίθα. Ο Τσε και οι άνθρωποί του βρισκόταν σε απόλυτη μοναξιά. Όμως το ουσιαστικό μήνυμά του δεν ήταν σε λάθος χρόνο και τόπο, παρ ότι αλλοιώθηκε με μια εικόνα του, που εμφανίζεται ως κυρίαρχη και έφτασε σε σημείο να υποβαθμίσει και να αμβλύνει την ουσία, που αναπαράγεται στο χρόνο. Με άλλα λόγια, το μήνυμά του ξεπερνάει την αντίληψή του για τον «εστιασμό» , και μπορεί να συζητηθεί, να αμφισβητηθεί και να τροφοδοτηθεί με επιχειρήματα.

– Θέλετε να πείτε, ότι το σημαντικό είναι η ουσία και όχι το φαινομενικό και συγκυριακό ;

Ε.Γ: Φυσικά, τα γεγονότα ολοκληρώνονται όταν αποδεικνύονται. Η αντίληψή του για την διεύρυνση και όχι την απομόνωση της επανάστασης – αυτό ήταν το δράμα της επανάστασης στην Σοβιετική Ένωση – είναι το σημαντικό. Η αντίληψη του εξειδικεύεται για την επανάσταση σε όλη την ήπειρο (Λατινική Αμερική). Και νομίζω ότι ο Τσε είχε πάντα την ανησυχία να μην καταλήξει η Κούβα ένα είδος «λεκέ στη θάλασσα», μια εξαίρεση στον κανόνα. Δυστυχώς, δεν έζησε για να δει την νίκη της Επανάστασης στη Νικαράγουα, που ήταν μια επιβεβαίωση ότι η Κούβα δεν είναι μόνη. Από το 1979 εκεί κάτω, η ίδια η κουβανική επανάσταση που έπαιξε ζωτικό ρόλο στον θρίαμβο των Σαντινίστας, κατά κάποιο τρόπο τροφοδοτείται από την εμπειρία της Νικαράγουα. Γι αυτό, και σωστά λένε οι Νικοαραγουάνοι ότι δεν πρόκειται να κάνουν μια άλλη Κούβα, αλλά μια άλλη Νικαράγουα. Αλλά αυτή η εμπειρία, η οποία δεν είναι πρότυπο, δεν αντιγράφεται, επηρεάζει την Κουβανική εμπειρία και το αντίστροφο. Είναι αναγκαίος ο διάλογος, και οι διάλογοι που γίνονται με τον καθρέπτη ή τον τοίχο, δεν είναι πραγματικοί. Αυτό που είναι λυπηρό είναι ότι ο Τσε δεν πρόλαβε να δει με τα μάτια του, να αισθανθεί τα νέα επαναστατικά σκιρτήματα της Λατινικής Αμερικής.

– Μου φαίνεται ελκυστική η ιδέα των κατόπτρων, με την έννοια ότι ένα μόνο, δεν είναι αρκετό. Δεν νομίζω ωστόσο ότι η στρατηγική του Τσε για την Λατινική Αμερική ήταν τόσο μονολιθική.

Ε.Γ: Η ιστορία της Λατινικής Αμερικής είναι μία ιστορία τρελή, και η πραγματικότητά της είναι πολύπλευρη και σύνθετη, και απαιτείται πάνω από ένας καθρέπτης για να εξετάσουμε το υπόλοιπό της πρόσωπο. Και γι αυτό, τα συστήματα της Λατινικής Αμερικής βαδίζουν αργά ή γρήγορα στο τέλος τους και θα ναυαγήσουν πάνω στα βράχια της πραγματικότητας. Ο Τσε δεν έκανε λάθος όταν έλεγε ότι οι επιφανειακές αλλαγές δεν θα επιβιώσουν, και οι βαθιές αλλαγές απαιτούν την αναγκαία βία, αλλά είπε επίσης ότι δεν πρέπει να υπάρχει σύγχυση, ότι ο ένοπλος αγώνας για να αποκρυσταλλώσει αυτές τις βαθιές αλλαγές, απαιτεί ορισμένες προϋποθέσεις και όταν υπάρχει ανοικτό πολιτικό πεδίο πρέπει τα βήματά μας να είναι πολύ προσεχτικά. Πολλές γκάφες έγιναν επικαλούμενες τον Τσε, ενάντια στις παραινέσεις του και σε αντίθεση με τις θέσεις του.

– Με σοκάριζε πάντα αυτή η ιδέα του Τσε, ότι ο επαναστάτης πρέπει πάντα να κινείται με συναισθήματα αγάπης. Όταν χρειάζεται να συσσωρευτεί τόσο μίσος, ώστε να πούμε «φτάνει πια !», πως είναι δυνατόν να επιτευχθεί αυτή η αρμονία αγάπης και μίσους ;

Ε.Γ: Πιστεύω ότι η αγάπη και το μίσος πάνε μαζί, είναι απόλυτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Όποιος αγαπά την ελευθερία, μισεί το αντίθετό της, κάθε αγάπη που δεν περιλαμβάνει το μίσος είναι ατελής και υποκριτική. Σε αυτή την ιδέα του Τσε δεν υπάρχει ίχνος πουριτανισμού. Η πραγματικότητα της ζωής δεν έχει καμία σχέση με την υποκριτική ηθική.

– Ο Τσε ζει;

Ε.Γ: Κοίτα, σε μια γη σαν την Λατινική Αμερική, που η ασθένεια της ανικανότητας είναι χρόνια και που στο όνομα του ρεαλισμού κηρύσσουν την παραίτηση και μας καλούν να περιμένουμε και να περιμένουμε, ελπίζοντας να κουραστούμε από την αναμονή, ο Τσε είναι ο ανυπόμονος, ο άνθρωπος της ελπίδας και γι αυτό είναι ένας προφήτης, ένας είδος Ησαΐα της Λατινικής Αμερικής , ένας κήρυκας μιας άλλης εποχής. Ίσως πρέπει να πούμε ότι και εμείς επίσης, έχουμε την υπομονή να περιμένουμε τον Τσε, την επιστροφή του Τσε. Σίγουρα, ο Τσε ζει στον καθένα που πιστεύει σε αυτά που ο ίδιος πίστευε, και ζει μέσα στα μεγάλα λαϊκά απελευθερωτικά κινήματα, σε αυτή τη γη που δεν την έχει καταδικάσει κανένας θεός σε αυτή την δυστυχία.

Πηγή: Nuestra America, 2003 (Fuente: SoloLiteratura.com y Bolivianet.com). Μετάφραση κειμένου: Βαγ. Γονατάς & Λ. Κωνσταντίνου.

Διαβάστε περισσότερα

Χίλιοι πεντακόσιοι παρακρατικοί στο… ντουλάπι του Μητσοτάκη!

Μια καταπληκτκή ιστορία από την ταραγμένη δεκαετία του ΄60, από τον παλαίμαχο Κομμουνιστή Λάζαρο Κυρίτση

ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΕΝΕΖΑΚΗΣ 

Ο Λάζαρος Κυρίτσης, Αντιπρόεδρος της ΠΕΚΑΜ

Είναι μεγάλη τύχη να βρίσκεσαι κοντά στον Αντιπρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Κρατουμένων Αγωνιστών Μακρονήσου (ΠΕΚΑΜ), Λάζαρο Κυρίτση, ιδιαίτερα  όταν οι αναμνήσεις του ετοιμάζονται να ξεχυθούν από μέσα του και να ζήσουν στο σημερινό δικό μας κόσμο.

Μια τέτοια  ευκαιρία είχαμε στο σπίτι του, στου Ζωγράφου, τον περασμένο Γενάρη, που γιόρταζε τα 96α γενέθλιά του. Δεν ήθελε πολύ, κι όπως πάντα άρχισε: «Θα σας διηγηθώ μια μικρή ιστορία για κείνο το γεγονός, για την άλλη περίσταση κλπ». Το μυαλό του κοφτερό, παρά τα χρόνια του και τις κακουχίες του αγώνα που κουβαλάει. Ο λόγος του καθαρός, εξακολουθεί να είναι για μας και τις νεότερες γενιές αληθινό σχολείο [1].

— Ηταν στις αρχές της δεκαετίας του ’60, αρχίζει την διήγηση ο Λάζαρος —  όταν ήρθε στο Δικηγορικό μου γραφείο, στη Χαριλάου Τρικούπη 14, ένας Κρητικός, ο Μιχάλης Λεφάκης, και μου ζήτησε να τον βοηθήσω να φτιάξει ένα σωματείο χορευτικό με την επωνυμία «Βρακοφόροι Κρήτης». Πράγματι το φτιάξαμε, κι από τότε άρχισε μια στενή φιλία με τον Μιχάλη. Λίγο αργότερα, ζητά να δημιουργήσει μια κινηματογραφική εταιρεία για να γυρίσει ένα έργο που είχε σχέση με την έξοδο του Μεσολογγίου κάποιος Καψάλης, σκηνοθέτης,  με δυο άλλους, έναν κουρέα, τον Βασίλη, που είχα γνωρίσει στη Μακρόνησο και ένα ταξιτζή.  Η εταιρεία δεν πήγαινε καλά και σε λίγο ο Λεφάκης τη χρηματοδότησε και πήρε το 51% και τη διοίκηση. Ύστερα ολόκληρη περιήλθε στα χέρια του Μιχάλη. Έτσι δημιουργήθηκε η Γκρέκα Φίλμ, στην Ακαδημίας και Εμμ. Μπενάκη.

Αριστερά ο Αθανασιάδης Νόβας, δίπλα ο Στεφ. Στεφανόπουλος και δεξιά ο Κ. Μητσοτάκης στη Βουλή. Ο Γεώργιος Αθανασιάδης Νόβας υπήρξε Αντιπρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν Υπουργός Συντονισμού, στην Κυβέρνηση Στεφ. Στεφανόπουλου

Στο μεταξύ μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Τσιριμώκου, τον Σεπτέμβρη του 1965, δημιουργήθηκε η κυβέρνηση Στέφανου Στεφανόπουλου και με υπουργό Συντονισμού τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Ο Μιχάλης Λεφάκης διορίζεται Διευθυντής του πολιτικού Γραφείου του Μητσοτάκη.
 Εντρομος ο Μιχάλης έρχεται στο γραφείο μου και μου ζητάει να βρεθεί τρόπος να ξεπεράσει την έλλειψη απολυτηρίου Γυμνασίου, «για να μπορέσω να σταθώ εκεί μέσα». Βρήκαμε ένα ιδιωτικό Γυμνάσιο, σε κάποια μαθήματα έδωσε εξετάσεις και ο Μιχάλης κι έτσι έληξε αυτό το θέμα.
Προς το τέλος του 1966 και λίγο πριν δημιουργηθεί η υπηρεσιακή κυβέρνηση Παρασκευόπουλου που θα οδηγούσε σε εκλογές, αλλά τους πρόλαβε η χούντα, έρχεται αλαφιασμένος ο Βασίλης, ο Μακρονησιώτης κουρέας:

«– Λάζαρε έχω ένα σημαντικό γεγονός να σου πω. Επισκέπτομαι συχνά τον Λεφάκη, με τον οποίο έχουμε συνεργασία στην Γκρέκα Φιλμ, στο Γραφείο του Μητσοτάκη στη Βουλή. Μια μέρα, που έμεινα μόνος, σκάλισα μια ντουλάπα και βρήκα έναν μεγάλο σάκο, σαν κι αυτούς που βάζουμε τα σκουπίδια, και γράφει απ’ έξω 1500. Ανοιξα τον σάκο και  βλέπω μέσα τα αντίγραφα ταυτοτήτων παρακρατικών, με τις φωτογραφίες τους. Το μισό το κράταγαν στην Προεδρία της Κυβερνήσεως και το άλλο μισό το έπαιρνε ο παρακρατικός. Να το κλέψω να το φέρω στο γραφείο σου;

— Βρε, του λέω, πώς θα το κλέψεις; Αμα το κλέψεις βγαίνοντας έξω με έναν σάκο στη πλάτη θα σε πιάσει ο χωροφύλακας και θα περάσεις στρατοδικείο αμέσως, για κλοπή και μάλιστα για θέματα που είναι κρίσιμα.

— Θα το κλέψω Λάζαρε. Δεν έχεις καταλάβει τι γίνεται. Όταν μπαίνω με τον Μιχάλη μέσα στέκονται όλοι προσοχή και χαιρετάνε. Ακόμα κι όταν μπαίνω μόνος μου στέκονται προσοχή και χαιρετάνε.

— Κάνε ότι καταλαβαίνει Βασίλη».

Στα μέσα του Απρίλη του 1967 νάσου ο Βασίλης, φορτωμένος με ένα σάκο. Το γραφείο μου, κάτω, έχει στη μια μεριά συρτάρια και στην άλλη ένα ντουλαπάκι. Με λίγο ζόρι έχωσα το σάκο μέσα στο ντουλαπάκι.
Ξεκίνησα λοιπόν να πάω κάτω στα γραφεία της ΕΔΑ, στην Αριστείδου, να μου πουν τι να κάνω με τον σάκο, να τους τον παραδώσω να τον αξιοποιήσουν. Τυχαία έξω από τα γραφεία συναντώ τον Αντώνη Μπριλάκη, που ήταν ο σύνδεσμος του Κόμματος με την ΕΔΑ.
— Αντώνη, του λέω, σε θέλω.
– Τι έγινε; μου λέει.
— Αυτό κι αυτό, Αντώνη.
– Πες μου Λάζαρε, αν σου λέγανε αξιοποίησέ τα εσύ, τι θα έκανες;
— Αντώνη, μέσα στο σάκο έχει 1500 ονόματα χαφιέδων – παρακρατικών. Θα πήγαινα και θα έπαιρνα τρία μεγάλα χαρτιά, τρεις μεγάλες κόλλες, και θα κολλούσα στην κάθε κόλλα από πεντακόσιες ταυτότητες με τα ονόματά τους . Υστερα θα πήγαινα σε αυτούς που βγάζουν γιγαντοαφίσες και θα έβγαζα 10 από την κάθε μια. Μετά θα τα έδινα στη νεολαία της ΕΔΑ να τα κολλήσουν σε κεντρικά σημεία μέσα στην Αθήνα  να μάθει ο κόσμος ποιοί είναι οι παρακρατικοί και να φυλάγεται…
— Πρέπει να συνεννοηθούμε με τον Ηλιού.
– Αυτό είναι θέμα δικό σου. Περιμένω να μου πεις τι να κάνω.

Λίγες μέρες μετά ήρθε η 21η Απρίλη, έγινε το πραξικόπημα κι ο Λάζαρος εξαφανίστηκε από το σπίτι και το γραφείο και άρχισε να κρύβεται, σε μια γκαρσονιέρα, τέρμα Πατησίων, μέχρι τη σύλληψή του στις 30 του Νοέμβρη του 1968.

Μια μέρα, ένα μήνα μετά, ο Διοικητής της Ασφάλειας του Αστυνομικού Τμήματος Ζωγράφου, που έδρευε στην Βίλα Κοτοπούλη, με τρεις αστυφύλακες, πήγε στο γραφείο μου, βρήκε τον συνέταιρό μου τον Γοργία, τον βγάλανε έξω και ψάξανε το γραφείο εξονυχιστικά. Βρήκαν βεβαίως και τον σάκο, τον πήραν και φύγανε. Το ίδιο βράδυ, πήγαν στο σπίτι μου, στου Ζωγράφου, στη 1 η ώρα τη νύχτα και κάνανε και κει έρευνα.
Όταν με έπιασε η Ασφάλεια δεν με ρώτησαν τίποτα, για το πώς βρέθηκαν στα χέρια μου τα ονόματα. Ηταν βλέπεις υπόθεση του Τμήματος Ασφαλείας Ζωγράφου κι αυτοί στα κεντρικά δεν είχαν ιδέα.

Τι κρίμα. Ετσι το ’φερε η τύχη και χάθηκε μια καλή ευκαιρία να γίνουν φανερά και να παραδωθούν στην Ιστορία και την λαϊκή περιφρόνηση 1.500 ονόματα παρακρατικών και χαφιέδων της εποχής.

 

[1]   Η ιστορία που μας διηγήθηκε ο Λάζαρος Κυρίτσης, όπως και άλλες που θα δημοσιευθούν τις επόμενες μέρες,  ηχογραφημένες, είτε βιντεοσκοπημένες,  βρίσκονται στο αρχείο μου.

Διαβάστε περισσότερα

Προς Κράτος, Κυβέρνηση, αρμόδιο Υπουργείο, δικαστές και εισαγγελείς (και συγγνώμη για την ενόχληση, κιόλας)…

 Αύριο συμπληρώνεται μια βδομάδα από την τελευταία παγανιά των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής στον Πειραιά.
    Εδώ βλέπουμε τον ναζί της συμμορίας που τον απόλαυσε το πανελλήνιο να εξασκείται σαν… αρχαίος Έλληνας στο άθλημα του ανοίγματος του κεφαλιού δημοσιογράφου μέσω μπετόβεργας.

    Ερώτηση (και συγγνώμη για την ενόχληση, κιόλας…) προς Κράτος, Κυβέρνηση, αρμόδιο Υπουργείο, δικαστές και εισαγγελείς: Υπάρχει κάτι το νεότερον από τις ακάματες έρευνές σας για τον συγκεκριμένο «κύριο»;

***

    Εδώ βλέπουμε τον βουλευτή της Χρυσής Αυγής, τον Κασιδιάρη, σε ρόλο επιτελάρχη του εφοδιασμένου με μπετόβεργες τάγματος.

    Ο υπόδικος για τη δολοφονία του Φύσσα, ο Κασιδιάρης, αρχικά αποφυλακίστηκε με τον περιοριστικό όρο της μη συμμετοχής του σε κάθε είδους εκδήλωση της Χρυσής Αυγής με εξαίρεση την είσοδο και παραμονή του στη Βουλή.   
    Κατόπιν με νέο βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, ο παραπάνω περιοριστικός όρος τροποποιήθηκε ως εξής:

    «Επιτρέπεται σε αυτόν (σσ: Κασιδιάρη) να παρευρίσκεται και να συμμετέχει σε εργασίες και εκδηλώσεις του κόμματος, υπό τον όρο της διενέργειας τούτων, αλλά και της συμμετοχής του ιδίου σε αυτές, διατυπώνοντας τις απόψεις του και εν γένει ενεργώντας εντός των ορίων της δημοκρατικής νομιμότητας, όπως αυτή προσδιορίζεται βάσει της γραμματικής και της τελολογικής ερμηνείας του Συντάγματος, της ΕΣΔΑ, του Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, της ισχύουσας νομοθεσίας και των Γενικών Αρχών του Δικαίου».

    Ερώτηση (και συγγνώμη για την ενόχληση, κιόλας…) προς Κράτος, Κυβέρνηση, αρμόδιο Υπουργείο, δικαστές και εισαγγελείς:
    Τα όσα διέπραξαν οι χρυσαυγίτες την περασμένη Παρασκευή στον Πειραιά, με την συμμετοχή του Κασιδιάρη, κινούνται «εντός των ορίων της δημοκρατικής νομιμότητας»;
    Αν «ναι», έχει καλώς (που λέει ο λόγος). Αν «όχι», τότε θα πρέπει να μας πουν (Κράτος, Κυβέρνηση, αρμόδιο Υπουργείο, δικαστές και εισαγγελείς):
    Τι ακριβώς έκαναν για την παραβίαση από τον Κασιδιάρη των όρων αποφυλάκισής του. Έκαναν;

***

    Εδώ  βλέπουμε τον βουλευτή της Χρυσής Αυγής, τον Λαγό, να προΐσταται του τάγματος από το οποίο ξεπήδησε ο ναζί, ο επίδοξος δολοφόνος με την μπετόβεργα.

    Ο υπόδικος για τη δολοφονία του Φύσσα, ο Λαγός, με  δεύτερο βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών αποφυλακίστηκε και ταυτόχρονα απηλλάγη του αρχικού περιοριστικού όρου της μη συμμετοχής του σε συναθροίσεις και συγκεντρώσεις της Χρυσής Αυγής.
    Ερώτηση (και συγγνώμη για την ενόχληση, κιόλας…) προς Κράτος, Κυβέρνηση, αρμόδιο Υπουργείο, δικαστές και εισαγγελείς:
    «Καλώς» αποδόθηκε στον Λαγό η δυνατότητα να προΐσταται - νομίμως  - σε συναθροίσεις που πέραν της σβάστικας, φέρουν και το… δημοκρατικό έμβλημα της μπετόβεργας;

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Η πολλή καλοσύνη βλάπτει, λένε τώρα οι επιστήμονες

Χαράς ευαγγέλια για όσους δεν πορεύονται στη ζωή ακριβώς «με το ‘σεις και με το σας» και προτιμούν την ευθεία, κάποτε και την ελαφρώς απότομη προσέγγιση στις σχέσεις τους, φιλικές, επαγγελματικές, προσωπικές.

Κι αυτό, γιατί σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου του Κεντ, το να φέρεται κανείς αλτρουιστικά ή με υπερβολική καλοσύνη και κατανόηση μπορεί να δημιουργήσει και όχι να λύσει προβλήματα, ειδικά στο επαγγελματικό πεδίο.

Η μελέτη αυτή «συμφωνεί» με παλαιότερη έρευνα του Harvard και αποδεικνύει ότι είναι απείρως αποτελεσματικότερο – ειδικά όταν διοικείς μία ομάδα – να είσαι ζεστός ως άνθρωπος, αλλά όχι ιδιαιτέρως ανεκτικός και καλοσυνάτος, για τους εξής λόγους:

Με το να είναι κάποιος πολύ καλός μένει στάσιμος στη δημιουργία σοβαρών ανθρώπινων σχέσεων

Όταν κάποιος είναι καλοσυνάτος, αυτό που λέμε «ψυχούλα», όλη την ώρα, σε όλες τις περιστάσεις και αρνείται να «πατήσει πόδι» και να δείξει ποιός πραγματικά είναι, μοιραία βιώνει μία άκρως ενοχλητική μοναξιά. Με αυτή τη συμπεριφορά δύσκολα κάνεις πραγματικούς φίλους και συνεργάτες, όχι μόνο επειδή γίνεσαι βαρετός – σύμφωνα με τη μελέτη πάντα -, αλλά επειδή το ανθρώπινο είδος έχει την τάση να μην εμπιστεύεται όσους έχουν μόνο ένα πρόσωπο: το αγγελικό. Καλό είναι να ξέρεις όλες τις αντιδράσεις ενός ανθρώπου – στα καλά και στα άσχημα του – πριν αποφασίσεις αν τον θες για συνοδοιπόρο στη ζωή και στη δουλειά.

Με το να είσαι μονίμως ευγενής και τίποτα άλλο, μοιραία «θυματοποιείσαι»

Αν κάνετε τα πάντα, για να κρατάτε τους πάντες ευχαριστημένους, απλώς σταματήστε. Βάσει της έρευνας, αυτού του είδους η συμπεριφορά «ταΐζει» ένα τέρας που σας φέρνει μόνιμα στη θέση του θύματος και δεν σας αφήνει να ωριμάσετε συναισθηματικά. Κάποτε πρέπει να λέμε και «όχι». Και φωναχτά, αν χρειαστεί. Κι ας γίνει και καβγάς, που λέει ο λόγος. Το να διαχειριστεί κανείς μία έντονη συνομιλία, σίγουρα είναι πιο δύσκολο από το να ενδώσει σε απαιτήσεις που τον υποτιμούν, αλλά κάπως έτσι χτίζεται και η προσωπικότητα και οι σχέσεις: όταν οι άλλοι γνωρίζουν τα όρια μας και δεν μας θεωρούν σίγουρα θύματα.

Η υπερβολική καλοσύνη, μάς αποξενώνει από τον ίδιο μας τον εαυτό

Με το να κάνουμε συνεχώς τα χατίρια των άλλων, στο τέλος ξεχνάμε ποιοί είμαστε εμείς, επιμένει η μελέτη. Η υπερπροσπάθεια να μην κακοκαρδίσουμε κανέναν, στο τέλος της ημέρας αφήνει μία πολύ πικρή γεύση σε ‘μας. Και – ναι – οι ψυχοθεραπευτές που συμμετείχαν στην εκπόνηση της μελέτης λένε ότι δεν είναι εύκολο να ξεχάσεις να συμπεριφέρεσαι με καλοσύνη και υποχωρητικότητα, αν μάλιστα αυτή είναι η φύση σου. Προτείνουν, όμως, ένα μικρό πείραμα σε ανθρώπους αυτής της ποιότητας. «Προσπαθήστε να μην είστε τόσο ευγενείς. Εκεί που κάποιος είναι σίγουρος για τη θετική σας απάντηση, αρνηθείτε ή αντιδράστε. Ή απλώς αδιαφορήστε. Έστω και αν πρέπει να πιέσετε τον εαυτό σας. Και μετά παρατηρήστε πώς αντιδρά αυτός που σας ζήτησε χάρη, αλλά δεν ικανοποιήθηκε το αίτημα του. Τις περισσότερες φορές αυτό αρκεί για να νιώσετε, όχι απλώς δικαιωμένοι και χωρίς ενοχές, αλλά για να συνεχίσετε σε αυτό τον δρόμο», τονίζεται στο πλαίσιο της μελέτης.

Πηγή: www.lifo.gr

Διαβάστε περισσότερα