Τα εγκλήματα των Γερμανοτσολιάδων – Η “Χρυσή Αυγή” είναι απόγονοί τους

Ιλίσια, Απρίλης του ‘44. Ταγματασφαλίτης ποζάρει δίπλα σε απαγχονισμένο νεολαίο της ΕΠΟΝ

Ο Δήμος Σταρένιος στην ταινία “Η Χαραυγή της Νίκης” έχει αποδώσει χαρακτηριστικά το ρόλο του προδότη – συνεργάτη των ναζί με τη γνωστή ατάκα: “Μας αγαπάνε οι Γερμανοί. Σαν φίλοι μας ήρθαν”. Δεν πρόκειται για καρικατούρα. Ο Ξενοφών Γιοσμάς, ένας από τους πιο γνωστούς ταγματασφαλίτες, στη δίκη του για την εμπλοκή στην υπόθεση Λαμπράκη δήλωνε: “Και αν συνεργάστηκα με τους Γερμανούς το έκανα για το καλό της πατρίδος… Τους Γερμανούς τους αγαπούσα και αυτοί με θεωρούσαν τον υπ’αριθμόν ένα τίμιον Έλληνα.”
Ο Γιοσμάς που έχει μείνει στην ιστορία με το γερμανικό χαϊδευτικό του, “Φον Γιοσμάς” έχοντας “υπηρετήσει” σε διάφορες ομάδες συνεργατών, όπως στον “Εθνικό Ελληνικό Στρατό” και ως ανθυπολοχαγός στο τάγμα του Γεωργίου Πούλου, έφυγε μαζί με τους Γερμανούς στην απελευθέρωση, έμεινε για ένα διάστημα στη Βιέννη και επέστρεψε στην Ελλάδα το ‘47. Ενώ είχε καταδικαστεί σε θάνατο ως προδότης, πήρε χάρη από τον βασιλιά Παύλο και βγήκε από τη φυλακή μόλις το ’51.
Στη δεκαετία του ’60 με τον “Σύνδεσμο Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως Βορείου Ελλάδος» τροφοδοτούσε με τραμπούκους τον παρακρατικό μηχανισμό. Η συμμορία στηνόταν στρατολογώντας κοινωνικά απόβλητα και συναντιόταν στην ταβέρνα με το ταιριαστό όνομα: “Τα έξι γουρουνάκια”. Τα μέλη του Συνδέσμου πήγαιναν με περιβραχιόνια σε συνδικαλιστικές συγκεντρώσεις ενώ το ’63 επιστρατεύτηκαν από τη Χωροφυλακή για να “προστατέψουν” τον ντε Γκολ στη διάρκεια επίσκεψής του. Ο Κοτζαμάνης, ένας από τους δύο που έκαναν την δολοφονική επίθεση στον βουλευτή της Αριστεράς, Γρηγόρη Λαμπράκη, το Μάη της ίδιας χρονιάς, ήταν μέλος του “Συνδέσμου”.
Είναι λοιπόν πολύ δύσκολο το μασκάρεμα που προσπαθούν να κάνουν οι φασίστες σήμερα όταν θέλουν να ψαρέψουν στα θολά νερά παίζοντας τους “αντιμνημονιακούς”, “πατριώτες” με δόσεις “αντίστασης στη γερμανική κατοχή”. Οι Χρυσαυγίτες δηλώνουν χωρίς ντροπή ότι “Τα τάγματα ασφαλείας ήταν ελληνικά στρατεύματα Εθνικιστών, που πολέμησαν εναντίον των κομμουνιστών. Οι Χίτες επίσης, όντας Εθνικιστές έκαναν αντικομμουνιστικό αγώνα.”
Είναι οι πολιτικοί απόγονοι και υπερασπιστές των Γερμανοτσολιάδων, των ταγμάτων ασφαλείας και των υπόλοιπων ανάλογων οργανώσεων που συνεργάστηκαν ανοιχτά με τους ναζί στη διάρκεια της κατοχής και πρωτοστάτησαν στα εγκλήματά τους. Οι φασιστικές συμμορίες επιβίωσαν στις επόμενες δεκαετίες μετά τον εμφύλιο επειδή άλλαξαν αφεντικό, από τους ναζί πουλήθηκαν στους Άγγλους και στη συνέχεια στις κυβερνήσεις που ήθελαν να τσακίσουν το εργατικό κίνημα και την Αριστερά.
Τα Τάγματα Ασφαλείας άρχισαν να σχηματίζονται το 1943 από την κατοχική κυβέρνηση Ράλλη. Οι Γερμανοί χρειάζονταν ένοπλα σώματα για να τους βοηθήσουν στην καταστολή της Αντίστασης. Η δύναμη του κινήματος όμως ήταν τέτοια που δεν εμπιστεύονταν ούτε ότι η Χωροφυλακή είναι “καθαρή από κομμουνιστές”. Έτσι ο Ράλλης εξόπλισε τους Εύζωνες, τους τσολιάδες των Ανακτόρων, που μέχρι τότε ήταν άοπλοι και τους παραχώρησε στους ναζί για να αναλάβουν τη βρόμικη δουλειά.
Συμμορίες
Ο χαρακτηρισμός “γερμανοτσολιάδες” είναι λοιπόν απολύτως λογικός. Παράλληλα, σε διάφορα σημεία της Ελλάδας, είχαν αρχίσει να στήνονται άλλες συμμορίες που χτυπούσαν το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, κάποιες φορές με πρωτοβουλία των τοπικών κατακτητών, άλλες με πρωτοβουλία Ελλήνων της “καλής κοινωνίας” που χρειάζονταν κάποιους για να προστατέψουν την περιουσία τους και τα χωράφια τους.
Ο Διονύσιος Παπαδόγκονας (πατέρας του μετέπειτα βουλευτή και Υπουργού της Νέας Δημοκρατίας) ανέλαβε να ενοποιήσει αυτά τα σώματα δωσίλογων, κάτι που έγινε την Άνοιξη του ’44. Συνέχισαν να υπάρχουν ομάδες που δεν μπήκαν σε απόλυτο έλεγχο, όπως για παράδειγμα, το τάγμα του συνταγματάρχη Πούλου στη Βόρεια Ελλάδα, που είχε προσχωρήσει ανοιχτά στο ναζισμό, φορώντας αγκυλωτούς σταυρούς και καταγγέλλοντας ακόμη και τις κατοχικές κυβερνήσεις ως όργανα “μασώνων και εβραίων”.
Όμως, μικρή απόσταση τους χώριζε από τους Ταγματασφαλίτες του Παπαδόγκονα. Γερμανικά άρβυλα φορούσαν όλοι, είτε με φουστανέλα, είτε με χιτώνιο του ελληνικού στρατού ή της Βέρμαχτ. Όταν έγινε απόπειρα δολοφονίας κατά του Χίτλερ τον Ιούλη του ’44, ο Παπαδόγκονας τού έστειλε μήνυμα συμπαράστασης που τελείωνε με τη φράση “Κύριε, διαφύλασσε τον Χίτλερ”, ενώ σύμφωνα με την Καθημερινή της εποχής υπήρξε και απάντηση: “Ο Φύρερ εκφράζει τας ευχαριστίας του προς τον κ. Παπαδόγκονα και τους εθελοντάς του”.
Οι ταγματασφαλίτες ήταν πλήρως ενσωματωμένοι στα γερμανικά στρατεύματα. Ο Γιούργκεν Στρόοπ και ο Βάλτερ Σιμάνα, τοπάρχες των SS και της γερμανικής αστυνομίας ήταν αυτοί που έδιναν τις διαταγές κινήσεων και τις άδειες οπλοφορίας. Στους πίνακες της Βέρμαχτ που μετράνε τους νεκρούς, οι ταγματασφαλίτες αθροίζονται μαζί με τους ναζί. Αντίστοιχα, στις αναφορές τους, οι ταγματασφαλίτες μετρούσαν τους Γερμανούς ως “δικούς τους”. Τον Ιούνη του ’44, ο συνταγματάρχης Χρήστος Γερακίνης στην Ευβοια αναφέρει: “Εκ των ημετέρων, εις Γερμανός βαρέως τραυματίας”.
Τα “ευζωνικά τάγματα” στην Αθήνα διαδραμάτισαν βασικό ρόλο στα μπλόκα στις γειτονιές. Στην Κοκκινιά, την Καλογρέζα, τα Λιόσια, το Βύρωνα, τα Παλιά Σφαγεία (Κουκάκι), την Καλλιθέα και σε άλλες περιπτώσεις, ήταν οι ταγματασφαλίτες που διαλέγουν ποιοι θα εκτελεστούν, ποιοι θα σταλούν για καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία και ποιοι θα αφεθούν ελεύθεροι. Πολλές φορές, το προσωπικό μίσος ξεπερνάει ακόμα και τις στοχεύσεις των ναζί. Στην Κοκκινιά οι ταγματασφαλίτες προσπάθησαν να ξανασυλλάβουν ανθρώπους που οι Γερμανοί είχαν αφήσει ελεύθερους.
Στην ύπαιθρο, τα Τάγματα συμμετείχαν στις σφαγές και στις πυρπολήσεις ολόκληρων χωριών. Στο Χορτιάτη το Σεπτέμβρη του ’44, δολοφόνησαν 146 ανθρώπους, από τους οποίους 128 γυναίκες και παιδιά. Επικεφαλής της επιχείρησης ήταν ο Φριτς Σούμπερτ, που και στη Βόρεια Ελλάδα και στην Κρήτη έστησε γύρω του αιμοβόρα τάγματα ασφαλείας. Μια περιγραφή από το Χορτιάτη λέει: “Περισσότερα από 80 γυναικόπαιδα οδηγήθηκαν από το καφενείο του Μπαντάτσιου στον φούρνο του Στ. Γκουραμάνη για να καούν ζωντανά. Οταν το πλήθος έφτασε στο φούρνο, ο Σούμπερτ – κατ” άλλους ο υπασπιστής του Γ. Καπετανάκης – φώναξε έξαλλος: «Φωτιά, φωτιά. Κλείστε τους και μην αφήνετε κανένα να φύγει. Θα τους κάψουμε όλους!» Απ” έξω τοποθετήθηκαν φρουροί με την εντολή να σκοτώσουν όποιον τολμούσε να ξεμυτίσει απ” τον φούρνο.
Επειδή όμως, το οίκημα ήταν κατάμεστο από κόσμο και οι έγκλειστοι συνωστίζονταν πίσω από τις πόρτες και τα παράθυρα, οι Σουμπερτίτες, για να μειώσουν την πίεση, τοποθέτησαν ένα πολυβόλο και απ” τό μικρό παράθυρο της μπροστινής πόρτας άρχισαν να πυροβολούν, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας πολλά γυναικόπαιδα. Έπειτα έριξαν ξερά χόρτα πάνω στα σώματα των νεκρών και των τραυματιών και με ένα φλογοβόλο πιστόλι έβαλαν φωτιά.”
Βασανιστήρια
Στα “κατορθώματα” των Σουμπερτιτών στην Κρήτη περιλαμβάνονται αναρίθμητα βασανιστήρια, κακοποιήσεις, εμπρησμοί και εκτελέσεις. Ένα από τα εγκλήματα που καταγράφονται είναι κατά του βοσκού Ι. Ξυλούρη ή Ξυλουρογιάννη που τον έδεσαν με τρίχινο σχοινί από τον λαιμό σε ένα γάιδαρο και ενώ τον τραβούσαν του έβγαλαν τα μάτια.
Τους Έλληνες που στρατολογούσε ο Σούμπερτ (ντόπιους γερμανόφιλους, δωσίλογους, αλλά και βαρυποινίτες από τις φυλακές της Κρήτης) τους περνούσε από τελετουργικά μύησης, από αυτά που κάνουν ακόμα οι Χρυσαυγίτες. Ο ιστορικός Χάγκεν Φλάισερ έχει καταγράψει: “Οι νεοσύλλεκτοι μεταφέρθηκαν στην Νέα Καλλικράτεια και το απόγευμα της ίδιας μέρας φόρεσαν ιταλικές στολές αφού πρώτα υποχρεώθηκαν να πλυθούν στη θάλασσα. Το βράδυ σε μια νεκροκεφαλή ζωγραφισμένη επάνω σε κράνος, που ο Σούμπερτ φύλαγε στην περιβόητη βαλίτσα του, έδωσαν τον όρκο του ταγματασφαλίτη που κατέληγε με τη φράση «ελευθερία ή θάνατος».”
Οι ταγματασφαλίτες είχαν μια διαφορά σε σχέση με τους ναζί. Οι γερμανοί διοικητές είχαν να διαχειριστούν μια χώρα υπό κατοχή, ενώ οι συνεργάτες τους σκέφτονταν ήδη την επόμενη μέρα. Γι” αυτό και ο έλεγχός τους και η καταστολή τους πήγαινε σε μεγαλύτερο βάθος μέσα τις τοπικές κοινωνίες. Για παράδειγμα, όπως αναφέρει ένα μέλος τοπικού θεατρικού ομίλου στον Πύργο, μετά την είσοδο των ταγματασφαλιτών στην πόλη, “διέλυσαν όλους τους συλλόγους της πόλης και σταμάτησε κάθε πολιτιστική κίνηση… Τα πάντα νεκρώθηκαν. Αρχίζει μια νέα Κατοχή, χειρότερη από τη Γερμανική”. Ενώ και στην Εύβοια, οι ταγματασφαλίτες προχωρούσαν σε επανειλημμένο κάψιμο ιδιωτικών βιβλιοθηκών.
Από την Εύβοια υπάρχει και η μαρτυρία για την είσοδο των ταγμάτων στο χωριό Στρόπωνες, όπου έπιασαν την εβραία δασκάλα του χωριού “την παλούκωσαν όπως οι Τούρκοι το Διάκο, αφού την ατίμασαν και τη βασάνιζαν όλη μέρα”. Το αποτέλεσμα συνήθως ήταν από όπου περνούσαν οι ταγματασφαλίτες, το ΕΑΜ να καταφέρνει να κερδίζει ακόμη περισσότερο κόσμο που μισούσε τους συνεργάτες των ναζί.
Το φθινόπωρο του ’44, ο ΕΛΑΣ αναλαμβάνει πλέον να αφοπλίσει τους Ταγματασφαλίτες και να καθαρίσει τις περιοχές απο την τρομοκρατία τους. Τις περισσότερες φορές αυτό έγινε αναίμακτα. Κάποιες φορές, ο κόσμος αυθόρμητα ήταν που λιντσάρισε τους ταγματασφαλίτες, ακόμα και όταν το τοπικό ΕΑΜ-ΕΛΑΣ προσπαθούσε να κρατήσει τα προσχήματα. Αυτό έγινε στις κεντρικές πλατείες της Πύλου και της Καλαμάτας. Αλλού χρειάστηκε ο ΕΛΑΣ να τους συντρίψει στρατιωτικά: στον Πύργο, την Καλαμάτα, το Μελιγαλά, τον Αχλαδόκαμπο, τους Γαργαλιάνους και αλλού.
Οι Ταγματασφαλίτες θα ήταν μια άθλια λεπτομέρεια της ιστορίας. Οι περισσότεροι, με το στίγμα του προδότη και του εγκληματία, θα αναγκάζονταν να κρυφτούν ή να αυτοκτονήσουν. Όμως, το νέο καθεστώς που στηνόταν στα τέλη του ’44, δεν είχε άλλο ντόπιο ένοπλο σώμα να στηριχτεί πάνω του. Η κυβέρνηση Παπανδρέου βάζει τουλάχιστον χίλιους ταγματασφαλίτες να πολεμήσουν ως συντεταγμένη μονάδα στη μάχη της Αθήνας το Δεκέμβρη του ’44. Ταγματασφαλίτες επανδρώνουν και τα καινούργια Τάγματα Εθνοφυλακής.
Οι γερμανοτσολιάδες γίνανε σε μια νύχτα βρετανοτσολιάδες. Αρκετοί μπήκαν στο στράτευμα, στους Ευέλπιδες και έγιναν αξιωματικοί καριέρας. Ο υποδιοικητής των ταγματασφαλιτών της Χαλκίδας, Χρήστος Γερακίνης, έγινε υποδιοικητής της Σχολής Ευελπίδων λίγο μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας.
Το κράτος τούς είχε ανάγκη και τους προστάτεψε, αθωώνοντάς τους στις δίκες των δωσιλόγων που ακολούθησαν. Γιατί, όπως δήλωνε ένας επώνυμος εθνικόφρονας, πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, υπερασπιζόμενος έναν ταγματασφαλίτη στο δικαστήριο: “Αν δεν ήταν αυτός κύριε πρόεδρε, ούτε εσείς θα ήσασταν στην έδρα που κατέχετε, ούτε εγώ μάρτυς”.
Οι ταγματασφαλίτες υπηρέτησαν τους ναζί ως γερμανοτσολιάδες και βοήθησαν στη διάσωση όλου του σάπιου παλιού καθεστώτος μετά την Απελευθέρωση. Είναι πρόκληση οι πολιτικοί τους απόγονοι να τολμάνε ακόμη και να εμφανίζονται δημοσίως, πόσο μάλλον να το παίζουν “αντιστασιακοί”.
• Πολλά από τα στοιχεία αυτού του κειμένου προέρχονται από το βιβλίο “Η αυτολογοκριμένη μνήμη. Τα τάγματα ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη” του Τάσου Κωστόπουλου, εκδ. Φιλίστωρ.
Πηγη:http://syspeirosiaristeronmihanikon.blogspot.gr/

Διαβάστε περισσότερα

Πώς να εξηγήσεις το offshore banking σε ένα πεντάχρονο

Ένας χρήστης του Reddit βρήκε έναν πανέξυπνο τρόπο, χρησιμοποιώντας κουμπαράδες, ντουλάπες και μια οργισμένη μητέρα για να εξηγήσει τι είναι τα Panama papers, και πότε είναι κακό να χρησιμοποιείς υπεράκτιες (offshore) εταιρείες.
Aπό τους: Dan Gliesack, Ben Longden και Martin Belam

Αποκλειστική μετάφραση για το Νόστιμον Ήμαρ: Σοφία Σπανού

Με την κυκλοφορία των Panamapapers, οι αποκαλύψεις για τον σκοτεινό κόσμο των υπεράκτιων εταιρειών άρχισαν να έρχονται πολύ γρήγορα και μαζικά. Αλλά πώς μπορείς να τα εξηγήσεις όλα αυτά με απλά λόγια; Και πώς να εξηγήσεις ότι υπάρχουν μερικές φορές και καλοί λόγοι που χρησιμοποιείς offshore banking; O χρήστης του Reddit Dan Gliesack βρήκε έναν πολύ ωραίο τρόπο για να εξηγήσει το πολύπλοκο θέμα των υπεράκτιων εταιρειών και συναλλαγών με ένα υπέροχο παραμύθι που απευθύνεται σε όσους είναι πέντε ετών, και ίσως λίγο μεγαλύτεροι.

Όταν παίρνεις το χαρτζιλίκι σου, το βάζεις σε έναν κουμπαρά. Φυλάς τον κουμπαράς σε ένα ράφι της ντουλάπας σου. Η μαμά σου το ξέρει, και μια στο τόσο τον ελέγχει, έτσι ώστε να ξέρει πότε του βάζεις χρήματα και πότε τα ξοδεύεις.

Τώρα μια ημέρα, μπορεί να πεις «δεν θέλω η μαμά μου να βλέπει πόσα χρήματα έχω.» Έτσι, πηγαίνεις στο σπίτι του φίλου σου του Johnny με έναν άλλο κουμπαρά και του ζητάς να τον κρατήσει στο δωμάτιό του. Γράφεις το όνομά σου πάνω στον κουμπαρά και τον βάζεις στην ντουλάπα του. Η μαμά του Johnny είναι πάντα πολύ απασχολημένη, και γι’αυτό δεν ελέγχει ποτέ τον κουμπαρά του. Έτσι, μπορείς κι εσύ να φυλάξεις εκεί τον δικό σου και κανείς να μην το ξέρει.

Όλα τα παιδιά στη γειτονιά βρίσκουν ότι αυτό είναι μια πολύ καλή ιδέα, και όλοι πηγαίνουν στο σπίτι του Johnny με έξτρα κουμπαράδες. Τώρα η ντουλάπα του Johnny είναι γεμάτη από κουμπαράδες από τα παιδιά της γειτονιάς.
Μια μέρα όμως, η μαμά του Johnny κοιτάζει μέσα στην ντουλάπα του γιού της, και βλέπει όλους τους κουμπαράδες. Θυμώνει πολύ και παίρνει τηλέφωνο τους γονείς όλων των παιδιών για να τους ενημερώσει.

Όμως δεν το έκαναν όλα τα παιδιά για κακό σκοπό.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Eric κλέβει πάντα από τον κουμπαρά του, έτσι ήθελε απλά μια καλύτερη κρυψώνα. Η Tammy ήθελε να μαζέψει χρήματα για να αγοράσει στη μαμά της δώρο για τα γενέθλιά της χωρίς αυτή να το καταλάβει. Ο Azim το έκανε μόνο και μόνο επειδή σκέφτηκε ότι είχε πλάκα.

Πολλά παιδιά όμως είχαν κακό σκοπό όταν το έκαναν.
Η Elizabeth το έκανε επειδή έκλεβε τα χρήματα που είχαν οι συμμαθητές της για κολατσιό και δεν ήθελε να το καταλάβουν οι γονείς της. Η Rhys έκλεβε χρήματα από το πορτοφόλι της μαμάς της. Και οι γονείς του Bobby τον έχουν βάλει σε δίαιτα, και δεν ήθελε να καταλαβαίνουν, πότε αγόραζε γλυκά.
Τώρα στην πραγματική ζωή, πολλοί αρκετά σημαντικοί άνθρωποι πιάστηκαν να κρύβουν τους κουμπαράδες τους στο σπίτι του Johnny στον Παναμά. Πριν λίγες μέρες το έμαθαν όλες οι μαμάδες τους. Πολύ σύντομα, θα ξέρουμε περισσότερα για το ποιοι από αυτούς τους σημαντικούς ανθρώπους το έκαναν για κακό σκοπό και ποιοι για καλό. Αλλά σχεδόν όλοι έχουν μπλέξει…

Πρόκειται για μια φοβερή αναλογία.
Αυτό που είναι ιδιαίτερα χρήσιμο είναι το σημείο στο τέλος, ότι δεν κρύβουν όλοι  τα χρήματά τους  με αυτόν τον τρόπο για κακό σκοπό. Σε άρθρο του που καλύπτει το θέμα των Panamapapers το ενημερωτικό site, Fusion έχει αναρτήσει έναν εύχρηστο κατάλογο με τους λόγους που θα μπορούσε κάποιος να έχει για να  χρησιμοποιήσει μια εταιρεία offshore.
Μερικοί τέτοιοι νόμιμοι λόγοι μπορεί να είναι:

• Για να κρατήσει κάποια εταιρικά εμπορικά μυστικά – όταν δεν θέλει οι ανταγωνιστές του να μάθουν ότι επενδύει σε υλικά για την κατασκευή μιας νέας γραμμής προϊόντων.
• Για να μην τον κλέβουν – προμηθευτές υπηρεσιών, όπως ξενοδοχεία ή catering πολλές φορές χρεώνουν παραπάνω όταν ξέρουν ότι έχουν να κάνουν με μια μεγάλη εταιρεία ή με μια διασημότητα.
• Για προσωπική ασφάλεια – αν η δουλειά του είναι να παρέχει υπηρεσίες, όπως για παράδειγμα μεταφράσεις σε ξένους στρατιωτικούς και διπλωμάτες σε μια εμπόλεμη ζώνη, θα ήταν ίσως σκόπιμο αυτό να μην φαίνεται.

Μερικοί λιγότερο νόμιμοι λόγοι μπορεί να είναι:

• Όταν φαίνεται ότι μπορεί να υπάρχει μια δυνητικά αδήλωτη σύγκρουση συμφερόντων – όπως, για παράδειγμα, με τον Πρωθυπουργό της Ισλανδίας.
• Όταν η εταιρεία είναι δηλωμένη ακριβώς τη στιγμή που η χώρα της οποίας είσαι Πρόεδρος βρίσκεται αντιμέτωπη με μια στρατιωτική απειλή (όπως συνέβη με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας).
• Όταν ως Βρετανός Πρωθυπουργός έχεις δημοσίως δηλώσει ότι το να φοροδιαφεύγεις είναι «ηθικά κολάσιμο», αλλά αποδεικνύεται ότι ο πατέρας σου ήταν επικεφαλής ενός δικτύου εξωχώριων επενδυτικών ταμείων που δεν πλήρωσαν ποτέ φόρους στη Βρετανία.
• Όταν η εταιρεία σου φαίνεται να έχει χρησιμοποιηθεί από δικτάτορες για την αγορά όπλων.

Δεν είμαστε σίγουροι για το πώς μπορείτε να εξηγήσετε αυτά τα πράγματα σε ένα πεντάχρονο. Καλύτερα να του πείτε μόνο το πρώτο κομμάτι με τον κουμπαρά.
Guardian

Διαβάστε περισσότερα

Νίκος Μπογιόπουλος: «Να τους στείλουμε όλους στο διάολο…»

Σχόλιο για τις αποκαλύψεις WikiLeaks και τις δηλώσεις του πρωθυπουργού

Στις πρόσφατες αποκαλύψεις από τα WikiLeaks, για τη συνομιλία των δύο κορυφαίων στελεχών του ΔΝΤ, Τόμσεν και Βελκουλέκσου, αλλά και στην ομιλία του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, αναφέρθηκε ο δημοσιογράφος Νίκος Μπογιόπουλος, στην εκπομπή του, στο ραδιοσταθμό RealFM.  «Δεν χρειαζόμαστε τίποτε άλλο, παρά την καθημερινότητα μας, για να μάθουμε τις τακτικές των τοκογλύφων», σημείωσε. «Όταν γνωρίζεις ποιοι είναι οι πλιατσικολόγοι και ποιοι είναι οι σκοποί τους έχεις αντίληψη και ποια είναι η δολιότητα των μεθόδων τους, οπότε δεν θα ανακαλύψουμε τώρα την πυρίτιδα», συμπλήρωσε.

Διαβάστε περισσότερα

ΔΝΤ: Από την Τυνησία, τις Φιλιππίνες και τη Βενεζουέλα στο Καστελόριζο (2ο)

    Στο χτεσινό σημείωμα της στήλης σημειώναμε ότι το ΔΝΤ και η ΕΕ αποτελούν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος που εναλλάσσονται στο ρόλο του «καλού και κακού μπάτσου» πάνω στο σώμα του πειραματόζωου που λέγεται Ελλάδα, με απόλυτη ευθύνη του εγχώριου πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου.

    Είναι ακριβώς αυτό το πολιτικό κατεστημένο που παριστάνει κάθε φορά το «έκπληκτο» για την αγριότητα του ΔΝΤ, ή για την «αγριότητα» του κ.Σόιμπλε, ώστε να μην μιλά για την δική του αγριότητα ή – και κυρίως – για να χρησιμοποιεί σαν άλλοθι της δικής του αγριότητας την αγριότητα των «έξω» με τους οποίους, όμως, συνεργάζεται, συμμαχεί, διαπραγματεύεται και κυβερνά.

    Για το ποιο είναι, όμως, το ΔΝΤ βοά ο πλανήτης. Οι μόνοι που καμώνονται ότι «δεν ήξεραν» είναι αυτοί που το έφεραν και το διατηρούν στην Ελλάδα…   

    Ας θυμηθούμε, λοιπόν, ορισμένα από τα «ανδραγαθήματα» του ΔΝΤ. Πράγματα γνωστά, φυσικά, στους ταγούς μας, αφού δεν είναι µόνο η Ελλάδα και ο λαός της που έχουν τη χαρά της «βοήθειας» του ΔΝΤ καθώς εκτός από την ελληνική πλουτοκρατία, το ΔΝΤ σπεύδει να συνδράµει την πλουτοκρατία και τα καθεστώτα της όπου γης.

***

    Στις 18 Νοεµβρίου 2008 ο τότε επικεφαλής του ΔΝΤ έλαβε µια πολύ σηµαντική διάκριση: Του απονεµήθηκε ο τίτλος του «Ανώτερου Αξιωµατικού του Τάγµατος για τη Δηµοκρατία» από τον πρόεδρο της Τυνησίας, τον διαβόητο Μπεν Αλί.

    Όπως εξήγησε ο Μπεν Αλί, µέλος και ο ίδιος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, όπως και ο Ντοµινίκ Στρος-Καν, ο επικεφαλής του ΔΝΤ βραβεύτηκε «για τα πνευµατικά του χαρίσµατα και τη συµβολή του στην ενίσχυση της οικονοµικής ανάπτυξης σε παγκόσµιο επίπεδο».   

    Όσο για τον επικεφαλής του ΔΝΤ, κάνοντας µια µικρή επίδειξη των πνευµατικών και δηµοκρατικών χαρισµάτων του, αµέσως µετά τη διάκριση που έλαβε δήλωσε ότι «η άποψη που έχει το ΔΝΤ για την πολιτική που ακολουθείται στην Τυνησία είναι πολύ θετική. Είµαι σίγουρος», πρόσθεσε τότε ο κ. Στρος-Καν, «ότι την επόµενη χρονιά, ακόµα κι αν σε παγκόσµιο επίπεδο η κατάσταση αποδειχτεί δύσκολη, στην Τυνησία τα πράγµατα θα συνεχίσουν να λειτουργούν σωστά (...) Στις συζητήσεις που είχα µε τους κ.κ. Μπεν Αλί και Ταουφίκ Μπακάρ πείστηκα ότι η Τυνησία σηµειώνει εντυπωσιακή πρόοδο στην προώθηση των µεταρρυθµίσεων και ότι οι προοπτικές είναι ευνοϊκές. Συνεχάρην τις Αρχές...», κατέληξε ο επικεφαλής του ΔΝΤ.

    Κατά τη συµπλήρωση δύο ετών από την επιδαψίλευση τιµών εκ µέρους του Μπεν Αλί προς τον Ντοµινίκ Στρος-Καν, το Σεπτέµβριο του 2010, το ΔΝΤ συνέταξε έκθεση για την οικονοµική και πολιτική κατάσταση στην Τυνησία. Η έκθεση του ΔΝΤ µιλούσε για «σοβαρή και µακρόχρονη διακυβέρνηση» στην Τυνησία, η οποία, όπως προέβλεπε, θα γινόταν ακόµα... σοβαρότερη και θα εξασφάλιζε την περαιτέρω µακροηµέρευσή της, λαµβάνοντας τα εξής µέτρα:

• Αυξήσεις των έµµεσων φόρων για το λαό,
• µειώσεις του φόρου για τις επιχειρήσεις,
• παροχή «πακέτων στήριξης» στις τράπεζες,
• µειώσεις συντάξεων και ούτω καθεξής.

    Μόλις δυο µήνες µετά την τελευταία έκθεση του ΔΝΤ ο λαός της Τυνησίας εξεγέρθηκε ενάντια στη φτώχεια και στον αυταρχισµό του δικτατορικού καθεστώτος του Μπεν Αλί. Ο τελευταίος, κυνηγηµένος από χιλιάδες διαδηλωτές που ζητούσαν ψωµί – και αφού πρώτα το καθεστώς του είχε δολοφονήσει εκατοντάδες από αυτούς– απέδρασε από τη χώρα, επιβιβαζόµενος σε ελικόπτερο µε κατεύθυνση τη Σαουδική Αραβία...

***

    Το Φεβρουάριο του 2010 οργανώθηκε ειδική αποστολή υψηλόβαθµων στελεχών του ΔΝΤ στην Αίγυπτο. Δυο µήνες αργότερα εξέδωσε το πόρισµά της υπό µορφή έκθεσης. Παρά τις «τεχνικές γνώσεις» του ΔΝΤ, ουδεµία πρόβλεψη περιέχεται στην έκθεσή του για όσα θα ακολουθούσαν µόλις ένα χρόνο αργότερα.

    Στην Αίγυπτο, άλλωστε, είναι εγκατεστηµένη µόνιµη αποστολή του ΔΝΤ ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90. Η πολιτική που συµφωνήθηκε τότε µεταξύ καθεστώτος Μουµπάρακ - ΔΝΤ και η οποία επικυρώθηκε µε νόµο το 1991, µεταξύ άλλων προέβλεπε την ιδιωτικοποίηση 314 επιχειρήσεων του δηµόσιου τοµέα. Ο Μουµπάρακ πρόλαβε πριν από την εκδίωξή του να ξεπουλήσει τα 2/3 αυτών των επιχειρήσεων.

    Λίγο πριν την εξέγερση, η πολιτική του ΔΝΤ στην Αίγυπτο είχε σαν αποτέλεσμα παγωμένους  πραγµατικούς µισθούς για χρόνια, κατώτατο µισθό που δεν ξεπερνούσε τα 13 ευρώ, πληθωρισµό να τρέχει κοντά στο 16%, τις τιµές στο κρέας και στο κοτόπουλο να έχουν αυξηθεί µόνο τους πρώτους μήνες του 2011 από 30% έως και 150%, το 40% των Αιγυπτίων να ζει µε µόλις 2 δολάρια τη µέρα, οι νέοι έως και 30 ετών, που αποτελούν το 60% του πληθυσµού, να είναι άνεργοι σε ποσοστό που έφτανε τα εξωφρενικά επίπεδα του 90%.

    Κι όμως, ήταν σε αυτές τις συνθήκες όταν σε συµπόσιο, που διοργανώθηκε στις αρχές του 2011 από το Αιγυπτιακό Κέντρο Ερευνών, ο επικεφαλής της αποστολής του ΔΝΤ, ονόµατι Άλαν Μακ Άρθουρ, τάχθηκε υπέρ της κατάργησης των κρατικών επιδοτήσεων στα πετρελαιοειδή.

    Αν αναλογιστεί κανείς ότι οι επιδοτήσεις των πετρελαιοειδών στην Αίγυπτο απορροφούσαν το 15% των κοινωνικών δαπανών (όταν οι επιδοτήσεις των τροφίµων αποτελούσαν µόλις το 4%), τότε γίνεται αντιληπτό ότι εκείνο που στην ουσία ζήτησε το ΔΝΤ ήταν η πλήρης κατάργηση των δαπανών κοινωνικού χαρακτήρα!

    Η εξέγερση του αιγυπτιακού λαού εκδηλώθηκε µόλις µια βδοµάδα µετά την παραπάνω «πρόταση» του ΔΝΤ...

***

    Εκτός από την Τυνησία και την Αίγυπτο (και την Ελλάδα, φυσικά), την «τεχνική βοήθεια» του ΔΝΤ είχε λάβει και ο λαός της Λιβύης. Για την ακρίβεια, η «τεχνική βοήθεια» παρεχόταν προς τη λυβική κυβέρνηση µέσω πλήθους εκθέσεων του ΔΝΤ διανθισµένων από σωρεία συγχαρητηρίων προς το καθεστώς Καντάφι.

    Στα κείµενα του ΔΝΤ (περιέχονται στο σάιτ Global Arab Network) σηµειώνονταν, µεταξύ άλλων, τα εξής: «Το Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο χαιρέτισε τις µακροοικονοµικές επιδόσεις της Λιβύης και τη σηµαντική πρόοδο στην εφαρµογή διαρθρωτικών µεταρρυθµίσεων, ιδιαίτερα στον οικονοµικό τοµέα. Η επίπτωση της παγκόσµιας κρίσης στη Λιβύη έχει περιοριστεί (...). Οι µεσοπρόθεσµες προοπτικές της Λιβύης συνεχίζουν να είναι ευνοϊκές».

    Επίσης, στις εκθέσεις του για τη Λιβύη «το ΔΝΤ επαίνεσε την πρόοδο που επιτεύχθηκε στην ιδιωτικοποίηση των τραπεζών και στην αναδιάρθρωση. Ειδικότερα, εξέφρασε ικανοποίηση για την πρόσφατη σύσταση µιας εταιρείας διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων για να ασχοληθεί µε τα επισφαλή δάνεια, καθώς και τη µερική ιδιωτικοποίηση της µεγαλύτερης δηµόσιας τράπεζας».

    Το πιο ενδιαφέρον απ’ όλα, όµως, είναι τούτο: Η πλέον ευνοϊκή για το µέλλον της Λιβύης έκθεση του ΔΝΤ είναι εκείνη που, ενώ ο Καντάφι έστελνε αεροπλάνα για να βοµβαρδίζουν Λίβυους διαδηλωτές, δηµοσιευόταν πρώτη πρώτη στον κατάλογο των σχετικών εκθέσεων, που περιλαµβάνονταν στην επίσηµη ιστοσελίδα του ΔΝΤ υπό τον τίτλο «The Socialist People’s Libyan Arab Jamahiriya and the IMF». Στη συγκεκριµένη έκθεση:

    α) Το ΔΝΤ επαινούσε το καθεστώς Καντάφι για τα «πλεονάσµατα ρευστότητας» που είχε επιτύχει στον τραπεζικό τοµέα, για την «ενθάρρυνση του ανταγωνισµού» που προωθούσε, για τις «αναδιαρθρώσεις» που συντελούσε µε την «υποστήριξη του ΔΝΤ», και ούτω καθεξής.

     β) Το ΔΝΤ «χαιρέτιζε» ως «ευπρόσδεκτες και ισχυρές τις µακροοικονοµικές επιδόσεις της Λιβύης». Επαινούσε και κατά τη διατύπωση της έκθεσης «συγχαίρει τις Αρχές της Λιβύης για το φιλόδοξο πρόγραµµά τους». Εκτιµούσε ότι «οι προοπτικές για την οικονοµία της Λιβύης παραµένουν θετικές». Υποστήριζε µε σθένος την ανάγκη να «προσαρµοστεί» το εργατικό δυναµικό της Λιβύης, ο λαός δηλαδή, στα κυβερνητικά σχέδια.

     γ) Το ΔΝΤ στην έκθεσή του κατέληγε ως εξής: «Οι πρόσφατες εξελίξεις στις γειτονικές Αίγυπτο και Τυνησία είχαν περιορισµένες οικονοµικές επιπτώσεις για τη Λιβύη»! Τουλάχιστον είχαν την προνοητικότητα να προσθέσουν: «Μέχρι στιγµής»...

    Η συγκεκριµένη έκθεση του ΔΝΤ αναρτήθηκε στην επίσηµη ιστοσελίδα του µε ηµεροµηνία 9 Φεβρουαρίου 2011. Δηλαδή αναρτήθηκε µόλις ένα µήνα πριν οι υποκριτές του ιµπεριαλισµού προχωρήσουν στη στρατιωτική τους επέµβαση κατά της Λιβύης. Μια επέµβαση που έγινε µε το αιτιολογικό ότι ήθελαν, υποτίθεται, να διασώσουν το λιβυκό λαό από ένα καθεστώς που µέχρι εκείνη τη στιγµή το στήριζαν και το επαινούσαν.

***

    Οι Φιλιππίνες, σύµφωνα µε τις πληροφορίες που δηµοσίευσε τον Ιανουάριο του 2011 το γερµανικό περιοδικό Spiegel, είναι η χώρα την οποία οι διεθνείς δανειστές και «φίλοι» της Ελλάδας, προεξάρχοντος του κ. Κλάους Ρέγκλινγκ – που τυγχάνει επικεφαλής του λεγόµενου «Ευρωπαϊκού Μηχανισµού Στήριξης» – υποδείκνυαν ως «µοντέλο» για την αντιµετώπιση των οικονοµικών προβληµάτων της Αθήνας. Σηµειωτέον, ότι ο κ. Ρέγκλινγκ ήταν εκείνος που προΐστατο της «θεραπείας» που εφάρµοσε το ΔΝΤ στις Φιλιππίνες.

    Τα αποτελέσµατα εκείνης της «θεραπείας» µετέτρεψαν τις Φιλιππίνες σε µια χώρα όπου:

• Ενας στους τρεις κατοίκους της ζει µε λιγότερο από ένα δολάριο την ηµέρα.
• Πάνω από ένα εκατοµµύριο παιδιά ζουν στους δρόµους.
• Οι Φιλιππίνες είναι µια χώρα όπου εδώ και τριάντα χρόνια η δική της πλουτοκρατία την έθεσε υπό την εποπτεία του ΔΝΤ και της Παγκόσµιας Τράπεζας, κι ο λαός της βιώνει τη µέχρις εσχάτων πολιτική της «νεοφιλελεύθερης αναδόµησης».

    Φυσικά και εκεί για την επιβληθείσα πολιτική από το ΔΝΤ και από τους εγχώριους κρατούντες το πρόσχηµα που χρησιµοποιήθηκε ήταν η εξόφληση του χρέους της χώρας.

    Σε πολιτικό «ευαγγέλιο» κατά τη διάρκεια της «σωτηρίας» των Φιλιππίνων από το ΔΝΤ αναγορεύτηκαν

• οι µεγάλες περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες,
• οι αθρόες ιδιωτικοποιήσεις,
• το καθεστώς γενικευµένης λήψης µέτρων στην κατεύθυνση της λεγόµενης «απελευθέρωσης» της αγοράς,
• η κατάργηση κάθε ελέγχου στο ξένο συνάλλαγµα και στις κερδοσκοπικές «επενδύσεις».

    Οι συνέπειες ήταν οι αναµενόµενες:

• Καταστροφή στη βιοµηχανία και στη γεωργία της χώρας (οι Φιλιππίνες από χώρα εξαγωγέας αγροτικών προϊόντων µετατράπηκε σε χώρα εισαγωγής αγροτικών προϊόντων),
• πλήρης κατάρρευση της οικονοµίας όταν επήλθε η µαζική φυγή κεφαλαίων κατά τη διάρκεια της χρηµατιστηριακής κρίσης που έπληξε τις ασιατικές χώρες το 1997,
• διεύρυνση της µαζικής φτώχειας και της κοινωνικής αποστέρησης,
• τετραπλασιασµός από το 1980 – και µέσα σε µια δεκαπενταετία – των τοκοχρεολυσίων που ήταν υποχρεωµένες να πληρώνουν οι Φιλιππίνες στους δανειστές τους.

    Όσον αφορά τη «ρύθµιση» που έγινε για την αποπληρωµή του δηµόσιου χρέους των Φιλιππίνων (στα ελληνικά αυτό κατά καιρούς  λέγεται «αναδιάρθρωση», «επιµήκυνση», «ευρωοµόλογο», «επαναγορά», «κούρεµα», κ.ο.κ.) είχε ως αποτέλεσµα, αφενός, τη σε µόνιµη βάση καταλήστευση του 1/4 του ετήσιου προϋπολογισµού της χώρας για την αποπληρωµή του δηµόσιου χρέους, αφετέρου, την αύξηση του χρέους µέσω του πολλαπλασιασµού των δανείων που συνάφθηκαν για την εξόφληση των προηγούµενων δανείων.

    Αυτά τα νέα χρέη κλήθηκαν να τα επωµιστούν και πάλι οι φτωχοί και οι απόκληροι, µέσω αυξήσεων τόσο στους φόρους επί των εισοδηµάτων τους, όσο και µέσω της εκτίναξης των έµµεσων φόρων.

    Το τελικό αποτέλεσµα του «σχεδίου Μανίλα», το οποίο «προτάθηκε» στο πλαίσιο του «µηχανισµού στήριξης» των Βρυξελών για την Ελλάδα και για το οποίο η ελληνική πλουτοκρατία ποτέ δε µίλησε ευθέως στον ελληνικό λαό, είχε τα εξής «σωτήρια» επιτεύγµατα στις Φιλιππίνες:

    Το ποσοστό του πληθυσµού που – σύµφωνα µε την Παγκόσµια Τράπεζα – οδηγήθηκε στη φτώχεια ανήλθε από το 2003 και µέσα σε µια τριετία στο 33%. Δηλαδή, µέχρι το έτος 2006 υπήρχαν περισσότεροι φτωχοί στις Φιλιππίνες από κάθε άλλη περίοδο στην ιστορία της χώρας αυτής.

*** 

    Αρχές Φλεβάρη του 1989 ο νικητής των εκλογών σοσιαλδηµοκράτης Κάρλος Αντρές Πέρες ανέρχεται για δεύτερη φορά στην προεδρία της Βενεζουέλας.

    Τρεις βδοµάδες αργότερα ο Πέρες ανακοινώνει σε συνεννόηση µε το ΔΝΤ ένα πρωτοφανές πρόγραµµα λιτότητας. Στις 27 του µηνός ο λαός εξεγείρεται και προχωρά σε µαζικές διαδηλώσεις στο Καράκας. Ο Πέρες κατεβάζει το στρατό εναντίον του λαού.

    Ακόµα και σήµερα ο αριθµός των δολοφονηµένων, που εκτιµώνται σε περισσότερους από 3.000, παραµένει ανεξακρίβωτος. Ο τότε πρόεδρος του ΔΝΤ, ο επίσης «σοσιαλιστής» Μισέλ Καµντεσί, δεν µπορεί να κρύψει το θαυµασµό του για τον Πέρες:

    «Ο διευθυντής του ΔΝΤ κύριος Καµντεσί επαίνεσε τη νέα κυβέρνηση του Κάρλος Αντρές Πέρες για το “θάρρος” της να εφαρµόσει το σκληρό οικονοµικό πρόγραµµα που συντάχθηκε προκειµένου να ενισχυθεί η οικονοµία» (Ρούσσος Βρανάς, «Τα Νέα», 3/3/2011).

    Αυτό είναι το ΔΝΤ. Αλήθεια, τι από αυτά δεν γνωρίζει η ΕΕ που το έχει καταστήσει μέρος του «μηχανισμού σωτηρίας» της Ελλάδας; Τι από αυτά δεν γνωρίζουν όσοι το έφεραν και όσοι το διατηρούν στον τόπο μας;

(Αύριο το 3^ομέρος του σημειώματος)

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Δεν είναι Οικονομία – είναι Πόλεμος 0

(ή μήπως η Οικονομία είναι Πόλεμος;…)

Γιώργος Μουργής

Οι διαρροές των συνομιλιών ανάμεσα στον Πολ Τόμσεν, επικεφαλής διαπραγματευτή του ΔΝΤ, και την Ντέλια Βελκουλέσκου, επικεφαλής της αποστολής του ΔΝΤ στην Αθήνα, που δημοσιοποιήθηκαν μέσω του WikiLeaks, αποδεικνύουν για άλλη μια φορά τους εκβιαστικούς σχεδιασμούς του Ταμείου πίσω από την παραπολιτική κουρτίνα της διαπραγμάτευσης εν όψει της αξιολόγησης.
Πρόκειται για τη λογική του νεοφιλελεύθερου δόγματος κατά την οποία η πολιτική αποσταθεροποίησης της ευρωπαϊκής οικονομίας περνάει μέσα από την καθ’ αυτή δημιουργία ενός νέου «στημένου» γεγονότος πιστωτικής κρίσης- χρεοκοπίας της χώρα μας.
Ο Τόμσεν «συνελήφθη κλέπτων οπώρας» στην προσπάθειά του να εκβιάσει την ίδια την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους εταίρους της μνημονιακής συμφωνίας (η χώρα μας οφείλει σχεδόν τριακόσια δισ. ευρώ μόνο σε αυτούς), την ίδια ώρα που η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να παραπαίει στην προκρούστεια κλίνη της δημοσιονομικής ασφυξίας. Ο όλος σχεδιασμός, μάλιστα, του «κόλπο γκρόσο» λάμβανε υπ’ όψιν του το επικείμενο δημοψήφισμα των Βρετανών για την παραμονή τους ή όχι στην Ε.Ε.
Οικονομικός φονταμενταλισμός
Ο ωμός εκβιασμός περί χρεοκοπίας αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι το σχέδιο εδράζεται μέσα στην κυρίαρχη παγκοσμιοποιημένη νεοφιλελεύθερη ελίτ των αγορών που καθοδηγούν με περίτεχνο τρόπο τους χρυσοπληρωμένους μανατζεράδες τύπου Τόμσεν, ώστε να εφαρμόζεται το δόγμα του σοκ, όπως το περιγράφει η Ναόμι Κλάιν, ακόμα κι αν κοστίζει την κατάρρευση ενός κράτους και τη φτωχοποίηση ενός ολόκληρου λάου.
Όσοι έτυχε να το διαβάσουν ανακαλύπτουν την εντυπωσιακή ομοιότητα ανάμεσα στις μεθόδους των ανακριτικών τεχνικών της CIA και στις εκβιαστικές τεχνικές της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, στην προσπάθειά τους να επιβάλουν τον καπιταλισμό της καταστροφής σε ολόκληρο τον κόσμο.
Η Ναόμι Κλάιν αμφισβητεί τον διαδεδομένο μύθο ότι «η παγκόσμια νίκη του νεοφιλελεύθερου κινήματος υπήρξε ειρηνική», απομυθοποιώντας την ιστορία της πλέον κυρίαρχης ιδεολογίας της εποχής μας, της οικονομικής «επανάστασης» των ελεύθερων αγορών του Μίλτον Φρίντμαν, καταδεικνύοντας τον ίδιο και τους υποστηρικτές του ότι εφάρμοσαν επανειλημμένα βία και μια σειρά από τρομακτικά σοκ για να επιβάλουν τις ακραίες πολιτικές τους.
Τις πρακτικές, δηλαδή, του ΔΝΤ και των εκπροσώπων του, όπως τις εφάρμοσαν εκβιαστικά και στο όνομα του κέρδους των αφεντικών τους, ενάντια στην ανθρώπινη υπόσταση, και με τις ακραίες νεοφιλελεύθερες πρακτικές τους οδήγησαν στην εξαθλίωση, στην κατάργηση κάθε έννοιας δικαίου, αποσαθρώνοντας τον κοινωνικό και παραγωγικό ιστό της χώρας μας.
Από την άλλα μεριά, και υπό το ίδιο πρίσμα του νεοφιλελευθερισμού, οι Ευρωπαίοι εταίροι μας ασκούν αντίστοιχες εκβιαστικές πιέσεις, με κύριο άξονα τη στρατηγική της γερμανικής οικονομικής επικυριαρχίας σε όλα τα κράτη του νότου.
Μη πιστεύει κάνεις δηλαδή ότι, επειδή δεν είχαμε αντίστοιχες διαρροές, στους βασικούς σχεδιασμούς των επικυρίαρχων Ευρωπαίων δεν περιλαμβάνονται παρεμφερή εκβιαστικά διλήμματα περί χρεοκοπίας, ώστε να επιβληθούν οι ίδιες πολιτικές σε βάρος του λαού μας.
Μία από τα ίδια έχουμε, την ώρα μάλιστα που οι καθημαγμένες λαϊκές τάξεις στέκονται αλληλέγγυα δίπλα σε περισσότερους από πενήντα χιλιάδες πρόσφυγες, φιλοξενώντας τους υπό αντίξοες συνθήκες και με κλειστά τα σύνορα.
Το απλωμένο χέρι (μας) κάποτε πρέπει να σφίξει σε γροθιά!
Για όλους αυτούς τους λόγους, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι ο ενδεδειγμένος τρόπος που πρέπει η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας να διαχειριστεί αυτές τις αποκαλύψεις του WikiLeaks δεν είναι άλλος από την κατάδειξη της πολιτικής τους διάστασης.
Οι διαρροές δεν πρέπει να χρησιμοποιηθούν μόνο επικοινωνιακά, στην προσπάθεια να αναδείξουμε το ηθικό πλεονέκτημα της θέσης μας.
Η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας μας έχει περιέλθει σε δεινή κατάσταση εξαιτίας της μνημονιακής λαίλαπας, γεγονός που δεν μπορεί συνεχιστεί, και ο τρόπος που καλούμαστε να απαντήσουμε στη χυδαία πρόκληση του ΔΝΤ πρέπει να συμβάλλει στην έξοδο της χώρα και του λαού από τα καθημερινά αδιέξοδα.
Αν οι διαρροές καταστούν επικοινωνιακός χαρτοπόλεμος θα χαθεί η αληθινή μάχη για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να ξεμπροστιαστεί ο σκληρός πυρήνας της παγκοσμιοποιημένης πλουτοκρατίας των αγορών και του κέρδους. Για τον ρόλο των εκβιαστών, που δεν είναι άλλος από το να επιβάλλουν όρους αποικιοκρατικούς, δημιουργώντας συνθήκες προτεκτοράτου, παραβιάζοντας κάθε συνταγματική τάξη.
Χρειάζεται πολιτική και ιδεολογική απάντηση απέναντι στο παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο, που έχει σκοπό να επιβάλει με την οικονομική ασφυξία, με τις τράπεζες ακόμα κλειστές, νέα λιτότητα, νέα ύφεση, νέα ανθρωπιστική κρίση σε μια ήδη οικονομικά εξαθλιωμένη κοινωνία, που σηκώνει τα τελευταία χρόνια όλο το βάρος απλά και μόνο για να εξυπηρετηθούν μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, τα οποία με τη σειρά τους υποθάλπουν πολιτικούς και πολιτικές συναλλαγών στο όνομα αυτής της «αλληλοεξυπηρέτησης» σε βάρος ενός ολόκληρου λαού.
Το έλλειμμα δημοκρατίας, λαϊκής κυριαρχίας, που επιβάλλουν «θεσμοί», δανειστές, με τα τσιράκια της γραφειοκρατίας τους, καταδυναστεύει παράλληλα την πραγματική οικονομία, η οποία ασφυκτιά από τον δημοσιονομικό στραγγαλισμό, με τα κοινωνικά εισοδήματα λεηλατημένα, και την κοινωνία στα κάγκελα να αντιλαμβάνεται πλέον ότι όχι μόνο δεν προσπαθούν να την σώσουν, αλλά την χρησιμοποιούν ώστε να της εφαρμόσουν τα χειρότερα.
tvxs

Διαβάστε περισσότερα

ΔΝΤ: “Η Ελλάδα έπεσε στα σκατά” (1ο)

    H εγχώρια πλουτοκρατία και το εγχώριο πολιτικό σύστημα για να αποσείσουν τις εγκληματικές ευθύνες τους για τα δεινά του ελληνικού λαού θεωρούν «περίτεχνη» τακτική να ρίχνουν την ευθύνη στους «έξω». Λες και οι «έξω» δεν είναι σύμμαχοί τους. Λες και οι «έξω» δεν είναι εταίροι τους. Λες και δεν είναι οι ντόπιοι που έφεραν «μέσα» τους «έξω», που τους κρατάνε εδώ, που «διαπραγματεύονται» και συναποφασίζουν μαζί τους.

   Έτσι διανύουμε και πάλι τη φάση που ως βασικός υπεύθυνος για την κλιµάκωση και τη γενίκευση της αντιλαϊκής επίθεσης αναγορεύεται το Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο, με την κυβέρνηση να παριστάνει την ηρωική Μπουμπουλίνα που του αντιστέκεται...

    Πρόκειται για θαυμάσια εξέλιξη, με την έννοια ότι μετά την ανακάλυψη της πυρίτιδας, μετά την ανακάλυψη της Αμερικής, τώρα έχουμε και μια νέα συγκλονιστική ανακάλυψη: Η καλή μας κυβέρνηση, η ίδια που αμέσως μετά τις εκλογές του Γενάρη 2015 χαριεντιζότανε με το ΔΝΤ, που ο κ.Τσίπρας το επισκεπτόταν το 2013 για να μας πει πόσο «λογικότερο» ήταν σε σχέση με την ΕΕ, τώρα ανακάλυψε ότι το ΔΝΤ… είναι κακό, είναι… μπαμπέσικο, είναι και… εκβιαστικό!

    Κατά τα λοιπά, τόσο η κυβέρνηση όσο και η μνημονιακή αντιπολίτευση - αυτή που χαριεντιζότανε με το ΔΝΤ πριν από τον ΣΥΡΙΖΑ -  συνεχίζουν να αναζητούν επικοινωνιακά ερείσματα για την προώθηση μιας πολιτικής που για το σερβίρισμά της χρειάζεται την επίκληση άλλοτε του «καλού» κι άλλοτε του «κακού μπάτσου», με το ΔΝΤ και τον Τόμσεν, από την μια μεριά, την ΕΕ και τον Σόιμπλε, από την άλλη μεριά, να εναλλάσσονται και στους δυο ρόλους.   

    Φυσικά ο κανιβαλικός ρόλος του ΔΝΤ είναι δεδομένος και αδιαμφισβήτητος. Τόσο δεδομένος και τόσο αδιαμφισβήτητος (όπως θα επιχειρήσουμε να υπενθυμίσουμε στο σημερινό και στα επόμενα σημειώματα της στήλης) που μόνο κάποιος εντελώς γελοίος ή κάποιος εντελώς πολιτικός απατεώνας μπορεί να καμώνεται ότι μόλις σήμερα το αντιλήφθηκε.

    Ωστόσο δεν πρέπει να υπάρχει καμία αυταπάτη για το που θα πάνε τα πράγματα ακόμα κι αν αποχωρήσει το ΔΝΤ από την Ελλάδα εφόσον δεν ανατραπούν οι πολιτικοί συσχετισμοί υπέρ του λαού. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία αυταπάτη για το που θα πήγαιναν τα πράγματα μετά το Καστελόριζο, ακόμα κι αν δεν υπήρχε το ΔΝΤ.

    Αντί άλλης απόδειξης, να σημειώσουμε ότι η βάρβαρη πολιτική στην Ισπανία, η σφαγιαστική πολιτική στην Γαλλία, η αντιλαϊκή πολιτική στη Βρετανία, χωρίς ΔΝΤ εφαρμόζονται. Που σηµαίνει ότι η σταυροφορία του ελληνικού καπιταλισµού εναντίον των εργαζοµένων ήταν προαποφασισµένη και θα εξελισσόταν µε ή χωρίς το ΔΝΤ.

    Αυτό ουδόλως αναιρεί ότι το ΔΝΤ είναι ένα από τα πιο στυγνά «εργαλεία» των κεφαλαιοκρατών. «Εργαλείο» που, όµως, δε δρα από µόνο του. Ήταν οι ηγέτες του όλου καπιταλιστικού κόσµου σε Ανατολή και Δύση που, ήδη από το 2008, αποφάσισαν ότι το ΔΝΤ θα χρησιµοποιηθεί για την έξοδο – τη δική τους έξοδο – από την οικονοµική κρίση.

    Στα «γιατί» αυτής της επιλογής θα πρέπει να προσµετρηθεί µια ενδιαφέρουσα δήλωση του Αµερικανού υπουργού Οικονοµικών Τίµοθι Γκάιτνερ σχετικά µε την αξιοπιστία του ΔΝΤ:

«Οι ΗΠΑ - όπως είχε τονίσει - δεν έχασαν ποτέ ούτε δεκάρα. Είµαστε πολύ ισχυροί ως χώρα χάρη σε ό,τι έπραξε το ΔΝΤ κατά το παρελθόν (...)» (Bloomberg, 15/5/2010).

    Αλλά δεν είναι µόνο οι ΗΠΑ που λατρεύουν το ΔΝΤ. Παρά τις οπορτουνιστικές αντιλήψεις που µιλούσαν για αναζήτηση από την Ελλάδα πιο «φιλελλήνων» δανειστών όπως ήθελαν ορισµένοι να παρουσιάζουν την Κίνα ή τη Ρωσία και κάποιες αραβικές χώρες, η αλήθεια είναι ότι ήδη από το 2010 η Κίνα, εκτοπίζοντας τις Γερµανία, Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία και Σαουδική Αραβία, κατέλαβε την τρίτη από άποψη ισχύος θέση στα κέντρα λήψης αποφάσεων του ΔΝΤ, σε απόσταση αναπνοής από τη δεύτερη Ιαπωνία.

    Όταν, επίσης, μιλούσαν διάφοροι για «φιλέλληνες» δανειστές ήξεραν ότι η κατανοµή των ψήφων στο ΔΝΤ ήταν πλέον σχεδόν ισοδύναµη ανάµεσα στις ΗΠΑ, από τη µια µεριά, και στις χώρες του BRIC και τη Σαουδική Αραβία, από την άλλη. Ναι, λοιπόν, «μαγαζί» των ΗΠΑ το ΔΝΤ, αλλά και ουδείς εξ εκείνων που το απαρτίζουν και συναποφασίζουν την τακτική του δεν είναι αθώος του αίματος των λαών που πέφτουν στα νύχια του ΔΝΤ.

Επαναλαμβάνουμε, λοιπόν, ότι από µόνη της η απόφαση για πρωταγωνιστική εµπλοκή του ΔΝΤ στην διαχείρηση της καπιταλιστικής κρίσης πρόσφερε από την πρώτη στιγμή µια σαφή απάντηση για το τι εννοούσαν και εννοούν οι καπιταλιστές – όλοι οι καπιταλιστές ανεξαρτήτως εθνικότητας– όταν µιλούσαν μετά την κατάρρευση της Λίμαν Μπράδερς περί της οικοδόµησης ενός «καλού», «δηµοκρατικού», «δικαιότερου» καπιταλισµού.

Η επιλογή τους από το 2008 να βάλουν ένα «λύκο», ένα διεθνή τοκογλύφο και µαυραγορίτη, που δανείζει µε ενέχυρο τις πολιτικές ελευθερίες και τα κοινωνικά δικαιώµατα λαών και χωρών για να φυλάξει τα πρόβατα είχε εξηγηθεί περίφηµα από το µεγαλοχρηµατιστή Τζορτς Σόρος στο βιβλίο του On Globalization (σ.σ: Για την Παγκοσµιοποίηση):    

«Στην περίπτωση κρίσης - γράφει ο Σόρος - οι δανειστές    

µπορούν να ευελπιστούν ότι το ΔΝΤ θα τους διασώσει»!

Εποµένως, το ΔΝΤ δεν επρόκειτο να χρησιµοποιηθεί ως µοχλός εξόδου από την οικονοµική κρίση (ούτε βέβαια υπήρξε ποτέ τέτοια πρόθεση), αλλά ως εκείνο που πάντα ήταν: ως πολιτικό εργαλείο του ιµπεριαλισµού για τη µεγαλύτερη υποταγή χωρών, κυβερνήσεων και κυρίως των λαών στις επιταγές και υποδείξεις του κεφαλαίου.

Άλλωστε, ανέκαθεν προϋπόθεση για κάθε χώρα που δανείζεται από το ΔΝΤ είναι η ανάληψη σηµαντικών «πολιτικών υποχρεώσεων». Ήδη, πολύ πριν αποβιβαστεί στην Ελλάδα, η πρώτη κίνηση του ΔΝΤ, δανείζοντας τη χρεοκοπηµένη Ουγγαρία, ήταν να επιβάλει ως όρους τη µείωση µισθών, το πάγωµα των συντάξεων και την κατάργηση στη χώρα του 13ου µισθού.

Η ιστορία του ΔΝΤ πείθει για τις «καλές» προθέσεις όσων το επικαλούνταν σαν «τεχνικό σύμβουλο», με πρώτη και καλύτερη την ΕΕ:   

Στις 120 φορές που «παρενέβη» από την ίδρυσή του για να «λύσει» προβλήµατα οι λαοί και οι χώρες που υπέστησαν την «παρέµβαση» ισοπεδώθηκαν. Όλες. Αυτός είναι και ο λόγος που πάνω από εφτά δεκαετίες τώρα, το ΔΝΤ έχει µεταβληθεί σε ό,τι πιο µισητό για τις χώρες της Λατινικής Αµερικής και του «Τρίτου Κόσµου» που έχουν ενταχθεί στα προγράµµατά του, παίζοντας ρόλο δυνάστη για τους λαούς των κρατών που πέφτουν στα πλοκάµια του.

Όσο για τις σχέσεις του ΔΝΤ µε τη «δηµοκρατία», η παράδοση της οικονοµίας της Χιλής από το φασίστα Πινοσέτ στο ΔΝΤ βοά. Το αποτέλεσµα εκείνης της πρόσδεσης, µετά το τσουνάµι των ιδιωτικοποιήσεων που παρέσυρε από τις δηµόσιες επιχειρήσεις µέχρι το σύστηµα κοινωνικής ασφάλισης, ήταν η πλήρης κατάρρευση της οικονοµίας της Χιλής το 1982.

Η «θεραπεία» της Χιλής µε το «φάρµακο» του ΔΝΤ οδήγησε την ανεργία στο 22%, το 40% των κατοίκων κάτω από το όριο της φτώχειας, και ισοπέδωσε τους µισθούς των εργαζοµένων που περικόπηκαν κατά 50%. Κάποιοι βέβαια ευνοήθηκαν. Ήταν τα µονοπώλια, που είδαν τους φόρους επί των κερδών τους να καταργούνται πλήρως.

Σημειώστε: Ειδικός απεσταλµένος του ΔΝΤ στη Χιλή εκείνη την περίοδο ήταν ο κύριος Λίπσκι, ο κατοπινός συνεργάτης του Στρος-Καν, αναπληρωτής και προσωρινός αντικαταστάτης του µετά την παραίτηση του Στρος-Καν το Μάη του 2011.

Αποκαλυπτικός για το χαρακτήρα του ΔΝΤ είναι ο ρόλος που έπαιξε και συνεχίζει να παίζει συνολικά στη Λατινική Αµερική, όπου από τη δεκαετία του ’80 έχει καταστεί συνώνυµο της εξαθλίωσης, της φτώχειας, των πτωχεύσεων, της λιτότητας και των «αναδιαρθρώσεων» χρεών που φέρνουν νέα δάνεια, νέα χρέη και διαδοχικές χρεοκοπίες.

Για παράδειγµα, η κατάρρευση της Αργεντινής µε τη ληστεία άνω του 50% των συναλλαγµατικών αποθεµάτων της χώρας, ή της Βραζιλίας, που η «εξυγίανση» της οικονοµίας της οδήγησε στο διπλασιασµό της ανεργίας, στο κατρακύλισµα των κοινωνικών παροχών και στο διπλασιασµό του δηµόσιου χρέους από το 1996 έως το 2001 είναι «έργα» του ∆ΝΤ.

Οι βασικοί κανόνες πάνω στους οποίους καλούνται να ανταποκριθούν όλες οι χώρες που οι αστικές τάξεις τους κάλεσαν το «ιππικό» του ∆ΝΤ ενάντια στους λαούς είναι οι εξής:

    α) Πλήρης ιδιωτικοποίηση όλων των κρατικών εταιρειών και καταλήστευση του εθνικού πλούτου των δανειοληπτριών χωρών,

    β) πλήρης διάλυση οτιδήποτε θυµίζει δηµόσιο χαρακτήρα ή έλεγχο στην οικονοµία με έμφαση στον εκμηδενισμό δαπανών κοινωνικού χαρακτήρα σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια κλπ ,

    γ) ενίσχυση με κάθε τρόπο της τραπεζοκρατίας και εισαγωγή ενός νοµοθετικού πλαισίου που εγγυάται τον προσανατολισµό όλων των κατασταλτικών µηχανισµών στην υπηρεσία της ασύδοτης δράσης του κεφαλαίου

    δ) πλήρης απελευθέρωση των κεφαλαιαγορών και απεριόριστη δυνατότητα κίνησης του κεφαλαίου στις χώρες που έχουν ενταχθεί στα σχετικά «προγράµµατα» -ενδεικτικό ότι στη Χιλή κατοχύρωσαν ως δικαίωµα στις ξένες επιχειρήσεις να επαναπατρίζουν τα κέρδη τους από τις δραστηριότητές τους στη Χιλή, χωρίς κανένα δασµό ή φόρο,

    ε) ανεξέλεγκτη διαµόρφωση των τιµών στη βάση ότι «όλα τα ρυθµίζει η αγορά» - το αποτέλεσµα στην Ινδονησία και στο Εκουαδόρ, για παράδειγµα, ήταν λόγω της άρσης της επιδότησης των καυσίµων και ορισµένων τροφίµων η πρόκληση τεράστιας κοινωνικής εξαθλίωσης, το 1998 και το 2001.

    στ (και κυριότερο): Όλα τα παραπάνω συνοδεύονται από «υποδείξεις» για μειώσεις μισθών και συντάξεων, για µαζικές απολύσεις εργαζοµένων στο όνοµα της µείωσης του κόστους παραγωγής, για πλήρη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, και φυσικά από µέτρα στραγγαλισµού των λαών που έχουν δανειστεί, αφού τα χρέη των αρχικών δανείων καταβάλλονται στο πολλαπλάσιο στο ταµείο του διεθνούς τοκογλύφου.

    Αυτό είναι από το 1944 το «εργαλείο» - βασικός πυλώνας του ιμπεριαλισμού που λέγεται Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και που ελέγχεται ουσιαστικά από τις ΗΠΑ, όσο κι αν κατά καιρούς έχει για επικεφαλής Γάλλους διευθυντές, όπως η Λαγκάρντ και πριν ο «σοσιαλιστής» Ντοµινίκ Στρος-Καν.

    Αυτό ήταν πάντα. Αυτή είναι η «τεχνογνωσία» που διαθέτει για να βγάλει την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσµο από την κρίση. Τι απ΄όλα αυτά δεν γνώριζαν οι εγχώριοι ταγοί μας, παλιοί και νέοι;

    Τι ακριβώς δεν είχαν καταλάβει όταν έναν μόλις χρόνο µετά την εµπλοκή του ΔΝΤ στην Ελλάδα, ο Ντοµινίκ Στρος-Καν δήλωσε:

    «Οι Έλληνες βρίσκονται µέσα στα σκατά. Και µάλιστα πολύ    

    βαθιά» (συνέντευξη στο Canal+, 13/3/2011).

    Δεδοµένου, μάλιστα, ότι η ελληνική πλουτοκρατία και οι εκπρόσωποί της έχουν οδηγήσει τους Έλληνες να «συναναστρέφονται» µε µηχανισµούς όπως το ΔΝΤ, δεν φαίνεται να είχε και πολύ άδικο.

    Αλλά οι τελευταίοι που πρέπει να παριστάνουν τους «έκπληκτους» από τέτοιες διαπιστώσεις ή πολύ περισσότερο τους «σωτήρες» του λαού από τέτοιες καταστάσεις είναι εκείνοι (οι δεξιοί, «αριστεροί» και «κεντροαριστεροδεξιοί») που μας έριξαν και μας διατηρούν σε αυτές τις υπέροχες ΔουΝουΤο-καταστάσεις. 

Διαβάστε περισσότερα

«Δουλειά για όλους. Δουλειά με δικαιώματα»!

Άρχισε χθες με επιτυχία η πορεία Πάτρα- Αθήνα, του Δήμου της Πάτρας για την ανεργία. Την ερχόμενη Κυριακή 10 Απριλίου καταλήγει στο Σύνταγμα με συλλαλητήριο.

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ 

Απολυτα επιτυχημένη κρίνεται από τους οργανωτές της, η χθεσινή, πρώτη μέρα της πορείας Πάτρα- Αθήνα, που διοργανώνει ο Δήμος Πατρέων για την ανεργία. Η πορεία θα καταλήξει την ερχόμενη Κυριακή, 10 Απριλίου, στην Αθήνα,  ενώ χθες οι πορευόμενοι διανυκτέρευσαν στο Αίγιο, όπου προηγουμένως πραγματοποιήθηκε μεγάλη συγκέντρωση, στην πλατεία Ψηλών Αλωνίων, με συμμετοχή εργαζόμενων της πόλης. Το πρωί της Δευτέρας, στις 9, η πορεία θα συνεχιστεί μέχρι τον επόμενο σταθμό που θα είναι η Ακράτα.
Η πορεία, που θα διανύσει τα 220 χιλιόμετρα Πάτρας- Αθήνας, ξεκίνησε το πρωί της Κυριακής, λίγο πριν τις 9,  από την Πάτρα με επικεφαλής τη δημοτική αρχή. Το κεντρικό της σύνθημα είναι: «Δουλειά για όλους. Δουλειά με δικαιώματα». Λίγον πριν την εκκίνηση, ο  Δήμαρχος Πατρέων, Κώστας Πελετίδης, μίλησε στην τηλεόραση της ΕΤ1 και αναφέρθηκε στους στους στόχους της κινητοποίησης.

Οι συμμετέχοντες φορούν τις ανάλογες μπλούζες και τα καπέλα που έδωσε η Δημοτική Αρχή. 

Κάθε έξι με επτά χιλιόμετρα της διαδρομής θα υπάρχει στάση όπου θα γίνονται εκδηλώσεις από σωματεία και φορείς της περιοχής. Οι συμμετέχοντες θα φιλοξενούνται τα βράδια σε δημοτικά αθλητικά κέντρα, με ντουζιέρες, νιπτήρες, θέρμανση, ενώ κατά τη διάρκεια της πορείας θα παρέχονται φαγητό, νερό και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη εάν χρειαστεί. Στο πίσω μέρος της πορείας ακολουθούν βαν του Δήμου Πατρέων για την ξεκούραση των συμμετεχόντων και την αποθήκευση των αποσκευών. Κάθε πρωί, τις μέρες που διεξάγεται η διαδήλωση, θα δίνεται η δυνατότητα σε όποιον θέλει, να μεταφερθεί με λεωφορείο στο σημείο που βρίσκεται η πορεία. Αντίστοιχα, κάθε βράδυ, θα ξεκινούν λεωφορεία από το χώρο διαμονής για την Πάτρα, για όποιον θέλει να επιστρέψει.

Ο χάρτης της πορείας 

Δημοσιεύουμε το χάρτη της πορείας με τους βασικούς σταθμούς. Για μεγέθυνση πατήστε πάνω στο χάρτη. 

Διαβάστε περισσότερα

Τι πραγματικά μάθαμε από τα Wikileaks: Πως στήνεται άλλη μια χρεοκοπία

 

Η διαρροή της απομαγνητοφωνημένης συνομιλίας Τόμσεν – Βελκουλέσκου μπορεί να μην προσφέρει σημαντικές ειδήσεις για όσους γνωρίζουν εκ των έσω τον τρόπο με τον οποίο κινούνται οι μεγάλες δυνάμεις απέναντι στην Ελλάδα.

Επιβεβαιώνουν όμως θέσεις που μέχρι σήμερα χαρακτηρίζονταν σαν θεωρίες συνωμοσίας απ΄τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και τους πολιτικούς που εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία είτε για το Βερολίνο είτε για την Ουάσινγκτον.

Η διαρροή της απομαγνητοφώνησης ρίχνει και τις τελευταίες μάσκες καθώς ξεκαθαρίζει ποιοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι στην Ελλάδα στηρίζουν την κάθε πλευρά. Οι ανακοινώσεις και τα σχόλια των επόμενων ημερών θα είναι ενδεικτικές καθώς το χάσμα ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Γερμανία θα διευρυνθεί.

Η στροφή της κυβέρνησης Τσίπρα από τον “ατλαντισμό” προς την γερμανοκρατία – στροφή που συνέπεσε με την απομάκρυνση Βαρουφάκη- Παναρίτη – είναι ίσως το σημείο κλειδί για να κατανοήσει κανείς αρκετά από αυτά τα σχόλια.

Ποια είναι τα σημαντικότερα στοιχεία της διαρροής:

• Ότι οι ΗΠΑ αναμένουν νέα χρεοκοπία της Ελλάδας μέχρι τον Ιούλιο (πιθανότατα και με κάποια μορφή τραπεζικού πανικού) που θα δώσει ώθηση στις αποφάσεις.

THOMSEN: What is going to bring it all to a decision point? In the past there has been only one time when the decision has been made and then that was when they were about to run out of money seriously and to default. Right?

VELCULESCU: Right!

THOMSEN: And possibly this is what is going to happen again. In that case, it drags on until July, and clearly the Europeans are not going to have any discussions for a month before the Brexits and so, at some stage they will want to take a break and then they want to start again after the European referendum.

• Ότι οι σημαντικές κινήσεις του ΔΝΤ και της ΕΕ πραγματοποιούνται με προγραμματισμένα ή προβλέψιμα πιστωτικά γεγονότα. Είτε δηλαδή προκαλούν μια κρίση ή αφήνουν να εξελιχθεί κάποια που έχει προβλεφθεί και συνεπώς θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί. Η εκπρόσωπος του ΔΝΤ λέει καθαρά ότι θα πρέπει να υπάρξει ένα γεγονός αλλά ακόμη δεν έχουν καταλήξει τι μορφή θα πρέπει να έχει.

THOMSEN: But that is not an event. That is not going to cause them to… That discussion can go on for a long time. And they are just leading them down the road… why are they leading them down the road? Because they are not close to the event, whatever it is.

VELCULESCU: I agree that we need an event, but I don’t know what that will be.

• Το ΔΝΤ έχει στα χέρια του έκθεση για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους (προφανέστατα αρνητική) την οποία δεν παρουσιάζει χρησιμοποιώντας την σαν εργαλείο διαπραγματεύσεων και εκβιασμού.

VELKOULESKOU:[…] And the other

question is about the DSA [Debt Sustainability Analysis] and whether we will put it out at some point.

• Η κυβέρνηση Τσίπρα θα αναγκαστεί να βάλει το μαχαίρι στο κόκκαλο (των συνταξιούχων) ακόμη και αν υπάρξει ελάφρυνση του χρέους (διαβάστε για αυτό την ανάλυση του Λεωνίδα Βατικιώτη που εξηγούσε πριν από τη διαρροή το παιχνίδι ΕΕ-ΔΝΤ)

Ότι το ΔΝΤ δεν πιστεύει τα στοιχεία για την πορεία της ελληνικής οικονομίας που παρουσιάζει η ΕΕ και η ελληνική κυβέρνηση δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Τέλος ότι η κυβέρνηση Τσίπρα σε κανένα σημεία δεν φαίνεται να συμμετέχει ενεργά στην ουσία των διαπραγματεύσεων για το μέλλον της Ελλάδας, αφού δεν συζητά το ενδεχόμενο μη αποπληρωμής του παράνομου χρέους.

Πηγή:

info-war.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ο μόνος λόγος που η Ελλάδα δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ

Έξι χρόνια μετά την κρίση και τα απανωτά μνημόνια η χώρα δεν έχει αλλάξει

Από τον Πολύφημο

Έξι χρόνια μετά την κρίση και τα απανωτά μνημόνια, ο λόγος για τον οποίο αποφάσισαν για πρώτη φορά να συγκεντρωθούν μια ομάδα πεντακοσίων και πλέον Ελλήνων καλλιτεχνών δεν ήταν ούτε η φτώχεια κι η ανεργία του χώρου τους, ούτε καν το μνημόσυνο της καλλιτεχνικής έκφρασης που κήρυξαν οι πολιτικές λιτότητας καθώς η τέχνη κι ο βιοπορισμός των ανθρώπων της αποτέλεσαν σύγχρονες μνημονιακές πολυτέλειες. Ήταν ένας Βέλγος, ένας Μπαλτάς, και η απειλή να «αφελληνιστεί» το Φεστιβάλ Αθηνών.
Έξι χρόνια μετά την κρίση και τα απανωτά μνημόνια, ο λόγος για τον οποίο εκατοντάδες αγρότες σε όλη την Ελλάδα έκλεισαν τους δρόμους, τα σύνορα, τα περάσματα και τα τελωνεία, δεν ήταν οι εγκληματικές πολιτικές που έριξαν τα παιδιά τους και τα παιδιά των γειτόνων τους στην ανεργία, την εκμετάλλευση και την αναγκαστική μετανάστευση, ούτε γιατί τα χτυπημένα και σαπισμένα αγαθά της γης τους έγιναν προϊόντα πλιάτσικου από φτωχές γριές και γέρους μετά το τέλος κάθε λαϊκής αγοράς σε όλες τις ελληνικές μεγαλουπόλεις. Ήταν γιατί κάποιος αποφάσισε να στείλει τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση των 40 τελευταίων ετών (και βάλε) στη δική τους πόρτα, φέρνοντάς τους στην ίδια κατάσταση στην οποία βρίσκονται εδώ κι έξι χρόνια σχεδόν όλοι οι επαγγελματίες αυτής της χώρας.
Έξι χρόνια μετά την κρίση και τα απανωτά μνημόνια, ο λόγος για τον οποίο εισαγγελείς και δικαστικοί εξεγέρθηκαν κι άρχισαν να βγάζουν τη μια ανακοίνωση μετά την άλλη, δεν είναι ούτε η καθολική αθώωση όλων των υπευθύνων της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής της χώρας και του λαού της, ούτε η εξόφθαλμη εξυπηρέτηση των επιχειρηματικών και πολιτικών αφεντικών μιας μερίδας συναδέλφων τους με αντάλλαγμα τις γενναίες τους προαγωγές, ούτε η κατά συρροήν παραβίαση εγχώριων και διεθνών νομοθεσιών αναφορικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες. Ήταν μια συζήτηση στη βουλή για το ρόλο της δικαιοσύνης σε έναν τόπο ο οποίος κατέρρευσε επειδή οι λειτουργοί της απέτυχαν παταγωδώς να πράξουν τα αυτονόητα.
Έξι χρόνια μετά την κρίση και τα απανωτά μνημόνια, ο λόγος για τον οποίο η συντεχνία των δημοσιογράφων εξεγείρεται δεν είναι τα χρυσά παιδιά-πολυθεσίτες της μεγάλης μάσας από την εποχή Σημίτη μέχρι τις μέρες μας, ούτε τα απανωτά ψέματα των χρεοκοπημένων εκδοτικών ομίλων και των καναλιών, ούτε η απόλυτη ασυδοσία των αφεντικών των ΜΜΕ που προκάλεσε την κατρακύλα της ελευθερίας του Τύπου σε παγκόσμιο επίπεδο, ούτε τα ψεύτικα στημένα ρεπορτάζ για τους ναζί που βοηθούσαν γιαγιάδες στα ΑΤΜ, ούτε το μασκάρεμα του φασισμού σε «κοινωνικό ακτιβισμό» με την απανωτή προβολή διαφόρων «πολιτών» που αποδείχθηκαν εγκληματίες ναζί, ούτε η χρήση τους ως όργανα διαπόμπευσης οροθετικών που οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία, ούτε η αποδοχή των στημένων δημοσκοπήσεων που γελοιοποίησαν κάθε έννοια τεκμηρίωσης, ούτε η καταφανέσταστη παραβίαση κάθε είδους δημοσιογραφικής δεοντολογίας από τα τερατουργήματα της εβδομάδας του δημοψηφίσματος. Ήταν η απόπειρα να παύσουν οι πολυθεσίτες του ΑΠΕ και της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης, η προβολή βίντεο «στοχοποίησης» του Γιάννη Πρετεντέρη, της Όλγας Τρέμη και του Μπάμπη Παπαδημητρίου από την ΕΡΤ, το ξεφώνημά τους σε κάθε κινητοποίηση με το εύηχο, εύστοχο και πάντοτε διαχρονικό «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι», και η υπόθεση αποκαλύψεων των κυκλωμάτων εκβιαστών και μαφιόζων που σχεδόν όλοι γνώριζαν αλλά κανείς δεν μιλούσε.
Έξι χρόνια μετά την κρίση και τα απανωτά μνημόνια, ο λόγος για τον οποίο η Ελλάδα δεν έχει αλλάξει, είναι γιατί κανείς δεν θέλει την αλλαγή. Οι συντεχνίες, οι αδιάφοροι, οι απελπισμένοι, οι αβόλευτοι που νομίζουν ακόμη πως είναι βολεμένοι, η ανύπαρκτη δικαιοσύνη, τα ηλίθια κυβερνητικά επιτελεία, η αυταπάτη της ΕΕ και του ευρώ, ο μπαμπούλας και η απειλή ενός Grexit, η πολιτισμική και πολιτική κατρακύλα, τα δειλά, κενά και παραδομένα νεανικά μυαλά, οι φοιτητές-όργανα μιας εποχής που κόλλησε στη δεκαετία του ’70 κι από τότε δεν έχει αλλάξει καθόλου, το «κίνημα» της ΓΣΕΕ του «ναι» και των ολιγόωρων απεργιών με τα αντάρτικα του Τζαβέλλα, τις παρελάσεις μπροστά από τη βουλή και τα ούζα στον Μπαϊρακτάρη.
Έξι χρόνια μετά την κρίση και τα απανωτά μνημόνια η χώρα δεν έχει αλλάξει και το μόνο βέβαιο είναι πως ούτε οι εκλογές ούτε τα δημοψηφίσματα πρόκειται να φέρουν κάτι καινούριο.

Διαβάστε περισσότερα

Ο εφιάλτης στο δρόμο με τους… φόρους!

Τι πλήρωσαν (μέχρι τώρα) μισθωτοί και ελεύθεροι επαγγελματίες στην εποχή των μνημονίων

ΔΑΝΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ 

«Αν ήθελα να βάλω έναν τίτλο στη φορολογική ιστορία της χώρας, θα ήταν: τέλειωσαν τα άσχημα- έρχονται τα χειρότερα»! Αυτή η εύστοχη δήλωση έγινε πριν από δέκα περίπου μέρες (18 Μαρτίου) από τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών, Τρύφωνα Αλεξιάδη, στη Βουλή. Όπως ήταν φυσικό αυτή η διαπίστωση έστρεψε τα φώτα των μέσων ενημέρωσης στο πρόσωπο του υφυπουργού, όχι γιατί είπε ψέματα, αλλά γιατί προσδιόρισε και το τι μας περιμένει…

Από το κακό στο.. χειρότερο

Ο κ. Αλεξιάδης, ο οποίος κατά τη συνήθη πρακτική προέβη σε διορθωτικές δηλώσεις, θα μπορούσε να διεκδικήσει το βραβείο ειλικρίνειας, και μάλιστα ως μέλος μιας κυβέρνησης, η οποία δεν διακρίνεται καθόλου γι αυτή την αρετή. Το θέμα όμως είναι ότι ο κ. Αλεξιάδης δεν έγινε υπουργός για να κάνει διαπιστώσεις, αλλά για να αλλάζει τα κακώς κείμενα που εντοπίζει. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για όλα τα μέλη της κυβέρνησης.
Πράγματι, αν ανατρέξει κανείς στην πρόσφατη (την μετά το πρώτο μνημόνιο) φορολογική ιστορία της χώρας, θα καταλήξει στη διαπίστωση ότι το «κάθε χρόνος και χειρότερα» ισχύει απολύτως για τη συντριπτική πλειοψηφία των φορολογουμένων.

Επιστροφή στο 2003!

Για να δούμε τι ακριβώς συνέβη αυτά τα χρόνια των μνημονίων στον τομέα της φορολογίας, αρχίζουμε με τον προσδιορισμό του μέσου ετήσιου εισοδήματος σήμερα, για να υπολογίσουμε κατόπιν τι υπέστη ο μέσος φορολογούμενος πολίτης.
Έτσι λοιπόν το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα, με όρους Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) το 2015 ήταν περίπου 16.000 ευρώ. Δηλαδή, όσο ήταν το 2003!(1)
Αξίζει, όμως, να δούμε την «περιπέτεια» του μέσου εισοδήματος αυτά τα τελευταία, μνημονιακά, χρόνια, για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης για τις συνέπειες από την εφαρμογή των μνημονίων. Έτσι, αν το 2003 είμασταν στα 16.000 ευρώ, το 2008 φθάσαμε στα 21.845 ευρώ (αύξηση κατά 36%). Από το 2009 ως το 20015, με τη εφαρμογή των μνημονίων, πέσαμε στα 16.000 ευρώ, εκεί που είμασταν, δηλαδή, πριν δώδεκα χρόνια…
Θα πρέπει, όμως να διευκρινίσουμε ότι οι 16.000 ευρώ του 2015 έχουν πολύ μικρότερη αξία από τις 16.000 ευρώ του 2003, αφού οι τιμές παραμένουν κατά 25% υψηλότερες σε σχέση με τις προ δωδεκαετίας, ενώ οι φορολογικοί συντελεστές έχουν αυξηθεί από 15% ως 400%!

Ο μισθωτός στην πρέσσα 

Ας πάρουμε λοιπόν το τυπικό δείγμα του φορολογούμενου. Του μισθωτού οικογενειάρχη με δυο παιδιά και ετήσιο εισόδημα 16.000 ευρώ (δηλαδή το μέσο κατά κεφαλήν).

• Το 2003 ένας μισθωτός με αυτά τα χαρακτηριστικά είχε φόρο εισοδήματος 1.530 ευρώ. Τότε, το αφορολόγητο για την περίπτωση του ήταν 8.400 ευρώ (σήμερα είναι 9.550). Τότε, ακόμη, αυτός ο μισθωτός είχε έκπτωση φόρου, για τα δυο παιδιά, 210 ευρώ. Έτσι, τελικά πλήρωνε 1.320 ευρώ.(2)
  
• Το 2015 ένας μισθωτός με τα ίδια χαρακτηριστικά (δυο παιδιά και 16.000 ευρώ εισόδημα) πλήρωσε 1.532 ευρώ. Φυσικά στο υπολογισμό δεν περιλαμβάνεται το επίδομα τέκνων, που καταργήθηκε, ενώ προστέθηκε η εισφορά αλληλεγγύης. Βεβαίως, αν υλοποιηθεί το σενάριο μείωσης του αφορολόγητου, ο φόρος θα εκτοξευθεί σε πάνω από 2.000 ευρώ. Δηλαδή αύξηση του φόρου, από το 2003 ως το 2015, κατά 16% (στην καλύτερη περίπτωση), με προοπτική να ανέβει πάνω από το 50% αν μειωθεί το αφορολόγητο…
  

Ο ελεύθερος επαγγελματίας στο απόσπασμα…

Για να έχουμε μια πληρέστερη εικόνα της φορολογικής λεηλασίας που υπέστησαν τα λαϊκά στρώματα κατά τη μνημονιακή περίοδο προσθέτουμε τα στοιχεία που αφορούν στους ελεύθερους επαγγελματίες, οι οποίοι αποτελούν μια μεγάλη μερίδα του συνόλου των φορολογουμένων. Και στην περίπτωση αυτή παίρνουμε το τυπικό δείγμα, δηλαδή τον ελεύθερο επαγγελματία, με δυο παιδιά και ετήσιο εισόδημα 16.000 ευρώ (δηλαδή το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα των φορολογουμένων το 2015).

• Το 2003 ο επαγγελματίας αυτής της κατηγορίας πλήρωσε φόρο 1.370 ευρώ. Τώρα πληρώνει 4.160 ευρώ ως φόρο εισοδήματος, συν 650 ευρώ ως τέλος επιτηδεύματος, σύνολο 4.810 ευρώ. Στην περίπτωση του δηλαδή ο φόρος υπερδιπλασιάστηκε και συγκεκριμένα η ποσοστιαία αύξηση το 2015 σε σχέση με το 2003 έφτασε το 250%!
  

Ομως ο φορολογικός Γολγοθάς για μισθωτούς, συνταξιούχους, μικρομεσαίους επιχειρηματίες δεν τελειώνει εδώ, αφού στα δυσβάστακτα βάρη που προαναφέραμε πρέπει να προσθέσουμε και τους έμμεσους φόρους, την κατά γενική ομολογία πιο άδικη φορολογία.

Η… εκτόξευση του ΦΠΑ 

Πριν 12 χρόνια, ο ΦΠΑ υπολογιζόταν με 18% και όχι 23%, όπως σήμερα. Κατά μέσο όρο, ο ΦΠΑ αυξήθηκε στα περισσότερα προϊόντα κατά 27%, ενώ σε σειρά προϊόντων και υπηρεσιών (τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης), όπου ο συντελεστής αυξήθηκε από το 8% στο 23%, η αύξηση ήταν 187,5%. Ακόμη, ο ειδικός φόρος κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης τετραπλασιάστηκε, ενώ μεγάλες αυξήσεις σημειώθηκαν σε τσιγάρα, ποτά, βενζίνη και τέλη κυκλοφορίας.
Μια από τις σημαντικότερες πηγές άντλησης φορολογικών εσόδων από το κράτος και ταυτόχρονα μια από τις μεγαλύτερες πληγές αφαίμαξης του εισοδήματος των λαϊκών νοικοκυριών αυτή την δωδεκαετία ήταν τα τεκμήρια διαβίωσης, τα οποία αυξήθηκαν και σε αριθμό και σε τιμές. Φυσικά, το μεγαλύτερο πλήγμα, στον τομέα αυτό, ήταν ο φόρος ακίνητης περιουσίας, με τη μορφή του ΕΝΦΙΑ.

• Το 2003, λοιπόν, ο μόνος φόρος για ακίνητη περιουσία ήταν ο Φόρος Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας (ΦΜΑΠ), τον οποίο πλήρωναν περίπου 200.000 φορολογούμενοι, με ακίνητη περιουσία αξίας άνω των 400.000 ευρώ.
  
• Εννοείται ότι οι αντικειμενικές αξίες, επί των οποίων υπολογιζόταν η φορολογητέα αξία των ακινήτων, ήταν πολύ μικρότερες σε σχέση με σήμερα αφού μεσολάβησαν οι αυξήσεις του 2005 και του 2007.
  
• Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της φορολογικής καταιγίδας, που έπληξε την ακίνητη περιουσία, αξίζει να πούμε ότι ο αριθμός των ιδιοκτητών που πληρώνουν αυξήθηκε από τις 200.000 σε 6.000.000!
  

Υπολογίστε τώρα ότι στον προϋπολογισμό του 2016, υπάρχουν σαφείς προβλέψεις εσόδων από τις αλλαγές στη φορολογία εισοδήματος και από την αύξηση του φόρου εισοδήματος στους αγρότες και στα ενοίκια, συνολικού ύψους περίπου 330 εκατ. Ευρώ. Μάλιστα θεωρείται πιθανότερο ότι το ποσό αυτό θα είναι  αρκετά μεγαλύτερο, εξ αιτίας των αντιρρήσεων του «κουαρτέτου». Με δυο λόγια, και πάλι, τα χειρότερα έρχονται…
(1) «Οι τιμές παραμένουν αισθητά υψηλότερες», «Καθημερινή» 21/3/2016
(2) Στοιχεία Τραπέζης της Ελλάδος. 

Διαβάστε περισσότερα

Pablo Neruda, “Το Βιβλίο των Ερωτήσεων” (μετάφραση: Γιώργος Μίχος) (Α’ δημοσίευση)

1.
Γιατί τεράστια τόσο τ’ αεροπλάνα
βόλτες δε κάνουνε με τα παιδιά τους;
Ποιο είναι το κίτρινο πουλί
που τη φωλιά γεμίζει με λεμόνια;
Γιατί δεν τα μαθαίνουν να μαζεύουν
μέλι απ’ τον ήλιο τα ελικόπτερα;
Που άφησε η ολόγιομη σελήνη
το νύχτιο σάκο της με αλεύρι;
2.
Αν πέθανα χωρίς να καταλάβω
τώρα από ποιόν ρωτάω την ώρα;
Από πού βγάζει τόσα φύλλα
η κάθε της Γαλλίας άνοιξη;
Που ο τυφλός μπορεί να ζήσει
που οι μέλισσες τον κυνηγάνε;
Αν και το κίτρινο τελειώσει
με τι το ψωμί θα φτιάχνουμε;

3.
Πες μου, είναι γυμνό το ρόδο
ή έχει μόνο αυτό το ρούχο;
Γιατί τα δέντρα συναντούνε
το μεγαλείο των ριζών τους;
Ποιός, ποιός τις τύψεις που ακούει
απ’ το παράνομο αμάξι;
Είναι στον κόσμο κάτι πιο θλιμμένο
από ένα τρένο ακίνητο μες στη βροχή;
7.
Είναι ειρήνη του περιστεριού η ειρήνη;
Ο λιόπαρδος κάνει τον πόλεμο;
Γιατί ο καθηγητής διδάσκει
τη γεωγραφία του θανάτου;
Τι τρέχει με τα χελιδόνια
που αργά φτάνουν στο κολέγιο;
Είναι αλήθεια πώς μοιράζουν
γράμματα διάφανα στα ουράνια;
8.
Τι πράγμα προκαλεί τα ηφαίστεια
και φτύνουν φλόγα κρύο τρέλα;
Γιατί ο Χριστόφορος Κολόμβος
δεν ανακάλυψε την Ισπανία;
Πόσα ερωτήματα έχει ο γάτος;
Τα δάκρυα που δεν κλαίγονται
προσμένουν σε μικρές λιμνούλες;
Ή είναι αόρατα ποτάμια
που τρέχουν όλο προς τη θλίψη;
12.
Σε ποιόν χαμογελάει το ρύζι
με δόντια άπειρα λευκά;
Γιατί τις σκοτεινές τις εποχές
γράφουν με αόρατο μελάνι;
Γνωρίζει η ωραία του Καράκας
πόσες έχει το ρόδο φούστες;
Γιατί να με τσιμπούν οι ψείρες
και οι λογοτεχνικοί λοχίες;
24.
Το 4 είναι 4 για όλους;
Τα εφτά ειν’ όλα ίδια;
Το φως που σκέφτεται ο κρατούμενος
είναι το ίδιο αυτό που σε φωτίζει;
Έχεις σκεφτεί ποτέ τι χρώμα
ειν’ ο Απρίλης των αρρώστων;
Ποια μοναρχία δυτική
έχει σημαία παπαρούνες;
43.
Ποια ήταν αυτή που σ’ αγαπούσε
στο όνειρο, όταν κοιμόσουν;
Που παν τα πράγματα του ονείρου;
Πάνε στα όνειρα των άλλων;
Και ο πατέρας που ζει στα όνειρά σου
Πεθαίνει πάλι όταν ξυπνάς;
Ανθοφορούνε τα φυτά του ονείρου
και ωριμάζουν τα βαριά τους φρούτα;
59.
Γιατί δεν γεννήθηκα μυστηριώδης;
Γιατί με δίχως συντροφιά μεγάλωσα;
Ποιός μ’ έστειλε να χαλαρώσω
τις πόρτες της ίδιας μου της περηφάνιας;
Και Ποιός έβγαινε για μένα να ζήσει
όταν κοιμόμουν ή όταν αρρώσταινα;
Τι σημαία ξεδιπλώθηκε
εκεί όπου δεν με ξεχάσαν;
60.
Και τι σημασία έχω εγώ
στο δικαστήριο της λησμονιάς;
Ποια είν’ η αναπαράσταση
του ερχομένου αποτελέσματος;
Είναι ο σπόρος δημητριακού
με το κίτρινο πλήθος του;
Ή είναι η κοκκαλιάρικη καρδιά
ο αντιπρόσωπος του ροδάκινου;
65.
Λάμπει η σταγόνα του μετάλλου
σαν συλλαβή στο άσμα μου;
Και δεν σέρνεται μια λέξη
φορές σαν ένα ερπετό;
Δεν έριξε μες στην καρδιά σου
ένα όνομα σαν πορτοκάλι;
Από ποιο ποτάμι βγαίνουν τα ψάρια ;
Από τη λέξη αργυροχόος;
Και δεν ναυαγούν τα ιστιοφόρα
από υπερβολή φωνηέντων;
67.
Μπορείς, αναγνωστάριο, να μ’ αγαπήσεις
και να μου δόσεις ένα φιλί ουσιαστικό;
Το λεξικό είναι ένας τάφος
ή μια κηρήθρα κλειστό μέλι;
Σε ποιο παράθυρο κάθισα
κοιτάζοντας το χρόνο το θαμμένο;
Ή αυτό που βλέπω από μακριά
είναι αυτό που δεν έχω ζήσει ακόμα;
74.
Γιατί μένει στα κλαριά
μέχρι που τα φύλλα πέφτουν;
Και που μένουν κρεμασμένα
τα κίτρινα παντελόνια του;
Αλήθεια πως μοιάζει να προσμένει
να συμβεί κάτι το φθινόπωρο;
Ίσως η ζέστη ενός φύλλου
ή η μεταφορά του σύμπαντος;
Υπάρχει ένας μαγνήτης κάτω από τη γη
μαγνήτης αδελφός του φθινοπώρου;
Πότε υπαγορεύεται κάτω απ’ τη γη
η ονομασία του ρόδου;
Το βιβλίο ανήκει στην όψιμη παραγωγή του Νερούδα και φαίνεται να γράφτηκε μεταξύ 1971(Γαλλία) και1973 (Χιλή). Δημοσιεύτηκε μετά το θάνατο του ποιητή το 1974. Ο ποιητής έχει δοκιμάσει τη μορφή των ερωτήσεων στο ποίημα «Από το κλειστό στόμα μπαίνουν οι μύγες» στο βιβλίο Εστραβαγάριο. Από τη μορφή αυτού του ποιήματος βγαίνει ολόκληρο το παρόν βιβλίο.
Στο Βιβλίο των Ερωτήσεων έχουμε την αλλεπάλληλη ερωτηματοθεσία που προσιδιάζει σε ένα παιδί που ρωτάει για τον κόσμο. Από μια άποψη πρόκειται για παιδικά ποιήματα. Κάποια μάλιστα αποσπάσματα του βιβλίου έτυχαν τέτοιο χειρισμό και δημοσιεύτηκαν με σχέδια απευθυνόμενα σε παιδιά.
Αυτό που τώρα μας είναι αόρατο είναι το γιατί μιας τέτοιας ποιητικής αντίδρασης. Γιατί μας είναι σχεδόν αόρατη η πίεση της κομματικής σοβαροφάνειας που αξίωναν τα κομμουνιστικά κόμματα από τα μέλη τους, πόσο μάλλον από το Νερούδα, τον χρεωμένο με το Γενικό Άσμα. Και ο Νερούδα ως γνήσιος ποιητής έβλεπε καθαρά αυτό τον αόρατο κορσέ με τον οποίο προσπαθούσαν να τον μουμιοποιήσουν, και πιστεύω πως αυτό ήταν που τον οδήγησε στη συγγραφή του Εστραβαγάριου και του βιβλίου που μεταφράζουμε εδώ. Κάποια παρόμοια προβλήματα είχε και ο δικός μας ο Ρίτσος εδώ όταν η δημοσίευση των πεζογραφημάτων του σκόνταψε πάνω στην υπερσυντηρητική κομματική ηθική. Και βέβαια ο Ρίτσος και ο Νερούδα είχαν την εμβέλεια να αντιδράσουν, άλλοι πολλοί βρέθηκαν στα μικρά σαγόνια των συνελεύσεων και των διαγραφών.
Σε όλους αυτούς που υπερεκτίμησαν συναισθηματικά όλες αυτές τις αστείες τώρα πια διεργασίες, http://www.poiein.gr/archives/11372/index.html

Διαβάστε περισσότερα

Πώς το πληγωμένο μέσα μας παιδί μολύνει τη ζωή μας

 

«Πιστεύω ότι αυτό το παραμελημένο, πληγωμένο μέσα παιδί του παρελθόντος είναι η μεγαλύτερη πηγή της ανθρώπινης δυστυχίας. Μέχρι να διεκδικήσουμε και να προασπίσουμε εκείνο το παιδί, αυτό θα συνεχίσει να κάνει εκδραμάτιση και να μολύνει την ενήλικη ζωή μας». -Bradshaw

Πολλά άτομα ενηλικιώνονται έχοντας μέσα τους ένα θυμωμένο και πληγωμένο παιδί, το οποίο χωρίς αιτία και ασυνείδητα μολύνει την ενήλικη συμπεριφορά του ατόμου. Για να γίνει κατανοητό πώς μας επηρεάζει το πληγωμένο μέσα μας παιδί θα πρέπει να δούμε τα βασικά χαρακτηριστικά με τα οποία εκφράζεται και επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα τη ζωή μας.
Συν-εξάρτηση: Η συν-εξάρτηση σημαίνει ότι το άτομο δεν έχει επαφή με τα δικά του αισθήματα, τις δικές του ανάγκες και επιθυμίες, με αποτέλεσμα να βιώνει απώλεια της ταυτότητας. Το άτομο εξαρτάται από κάτι έξω από τον εαυτό του για να μπορεί να έχει μια ταυτότητα.
Τα νοσηρά οικογενειακά συστήματα υποθάλπουν τη συνεξάρτηση. Όταν το οικογενειακό περιβάλλον είναι γεμάτο βία ή αδιαφορία το παιδί πρέπει να επικεντρωθεί σε κάτι έξω από αυτό.
«Χωρίς υγιή εσωτερική ζωή, ζει στην εξορία προσπαθώντας να βρει εκπλήρωση από έξω».
Οι ανάγκες της παιδικής ηλικίας δεν ικανοποιήθηκαν, με αποτέλεσμα το άτομο να μην γνωρίζει ποιο είναι, ποια είναι η ταυτότητά του.
Βάναυση συμπεριφορά: Κάποια άτομα με το πληγωμένο μέσα τους παιδί μπορεί να εμφανίσουν βάναυση συμπεριφορά.
Όταν ένα παιδί βιώνει κακοποίηση κατά τη διάρκεια της σωματικής, συναισθηματικής ή σεξουαλικής βίας που δέχεται δεν μπορεί να παραμείνει μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, με αποτέλεσμα να απομακρύνεται από τον εαυτό του.
Για να επιβιώσει από τον πόνο το παιδί αποσυνδέεται από την ταυτότητά του και αντί για αυτό ταυτίζεται με τον βασανιστή του, το άτομο από το οποίο δέχεται τη βία.
Ναρκισσιστική διαταραχή: Μια βασική ανάγκη κάθε παιδιού είναι η άνευ όρων αγάπη, που προέρχεται από έναν μη επιτιμητικό γονέα. Μέσα από την αγάπη αυτή που δέχεται, το παιδί μαθαίνει ποιο πραγματικά είναι.
Όλοι έχουμε ανάγκη από ένα πρόσωπο που λειτουργεί ως καθρέφτης και αντανακλά τα κομμάτια του εαυτού μας, που μας δείχνει ότι μετράμε, ότι αξίζουμε, ότι κάθε κομμάτι του εαυτού μας μπορεί να γίνει αποδεκτό.
Ως παιδιά έχουμε ανάγκη να στηριχτούμε στην αγάπη όσων μας φροντίζουν. Πρόκειται για υγιείς ναρκισσιστικές ανάγκες, που αν δεν έχουν ικανοποιηθεί, έχουμε οδηγηθεί σε μια απώλεια ή καταστροφή της αίσθησής μας για το Εγώ Είμαι.
Αν ως ενήλικες κουβαλάμε μέσα μας ένα παιδί που είναι ναρκισσιστικά στερημένο τότε έχουμε μια ακόρεστη λαχτάρα για αγάπη, προσοχή και τρυφερότητα.
Οι απαιτήσεις του παιδιού έρχονται στην επιφάνεια και σαμποτάρουν τις ενήλικες σχέσεις μας, καθώς νιώθουμε ότι η αγάπη που μας δίνουν δεν είναι αρκετή. Ένα ναρκισσιστικά στερημένο παιδί δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες του, καθώς στην πραγματικότητα είναι ανάγκες του παιδιού και όχι του ενήλικα.
Πρόκειται για ανάγκες εξάρτησης, που απαιτούν μια διαρκή παρουσία του άλλου για να ικανοποιηθούν, καθώς τα παιδιά έχουν την ανάγκη του γονιού δίπλα τους όλη την ώρα. Για να επέλθει θεραπεία θα πρέπει ο ενήλικας να θρηνήσει για αυτή τη στέρηση που έχει βιώσει και βιώνει.
Οι ναρκισσιστικά στερημένοι ενήλικες απογοητεύονται από τις σχέσεις τους, αναζητούν τον τέλειο εραστή που θα ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες τους, γίνονται εξαρτημένα άτομα, αναζητούν υλικές ανέσεις και χρήματα και χρησιμοποιούν τα παιδιά για να καλύψουν τις ναρκισσιστικές τους ανάγκες.
Εμπιστοσύνη: Ένα ακόμη σημαντικό θέμα κατά τη φροντίδα του παιδιού είναι πόσο αξιόπιστοι είναι αυτοί που το φροντίζουν, ώστε να βοηθήσουν το παιδί να μην αναπτύξει ένα αίσθημα δυσπιστίας.
Το παιδί που έχει μεγαλώσει μέσα σε ένα επικίνδυνο, εχθρικό και απρόβλεπτο περιβάλλον, θεωρεί ότι θα πρέπει να είναι πάντα σε εγρήγορση ώστε να ελέγχει τα πάντα και να μην πληγωθεί.
Το παιδί που μεγάλωσε χωρίς την κατάκτηση της εμπιστοσύνης από το περιβάλλον είτε εγκαταλείπει κάθε έλεγχο και εμπιστεύεται με ένα αφελή τρόπο, ενώ εξαρτάται από τους άλλους και τους υπερεκτιμά, είτε αποσύρεται στην απομόνωση και τη μοναξιά, βάζοντας προστατευτικά τείχη γύρω του.
«Ένα άτομο που δεν έμαθε να εμπιστεύεται συγχέει την ένταση με την οικειότητα, την καταπίεση με τη φροντίδα και τον έλεγχο με την ασφάλεια».
Συμπεριφορά ρόλων: «Η εκδραμάτιση ή η εκ νέου αναπαράσταση είναι ένας από τους πιο καταστροφικούς τρόπους με τους οποίους το πληγωμένο μέσα μας παιδί σαμποτάρει τη ζωή μας».
Μέσα από συμπεριφορές καταναγκασμού που μας οδηγούν σε επανάληψη του παρελθόντος θεωρούμε ότι αυτή τη φορά θα μπορέσουμε να τα καταφέρουμε. Μπαίνουμε σε μια διαδικασία να πιστεύουμε ότι αν γίνουμε τέλειοι θα καταφέρουμε να κάνουμε τον γονιό να μας υπολογίσει και να μας δείξει αγάπη και στοργή.
Επίσης, η εκδραμάτιση μπορεί να είναι προς τον εαυτό μας και να αφορά την κακοποίηση που έχουμε βιώσει στο παρελθόν.
«Το αδιάλυτο συναίσθημα από το παρελθόν συχνά στρέφεται εναντίον του εαυτού».
Μαγική πίστη: είναι η πίστη ότι ορισμένες λέξεις, χειρονομίες ή συμπεριφορές μπορούν να αλλάξουν την πραγματικότητα.
Οι δυσλειτουργικοί γονείς συχνά ενισχύουν τη μαγική σκέψη των παιδιών τους. Είναι φυσικό ένα παιδί να σκέφτεται μαγικά. Αλλά αν ένα παιδί είναι πληγωμένο λόγω των ανικανοποίητων αναγκών εξάρτησης, δε μεγαλώνει στην πραγματικότητα. Γίνεται ενήλικος μολυσμένος από τη μαγική λογική του παιδιού.
Παραδείγματα μαγικής πίστης είναι: "Άν έχω χρήματα θα είμαι εντάξει". "Άν προσπαθήσω πολύ, ο κόσμος θα με ανταμείψει". "Η αναμονή φέρνει υπέροχα αποτελέσματα". "Ο γάμος μπορεί να λύσει όλα μου τα προβλήματα".
Αν το μέσα μας παιδί είναι πληγωμένο, θα συνεχίσει να αντιλαμβάνεται αυτές τις ιστορίες κυριολεκτικά. Ως ενήλικες παιδιά, περιμένουμε και/ ή αναζητάμε με τρόπο μαγικό το καλό τέλος όπου έκτοτε θα ζήσουμε ευτυχισμένοι».
Δυσλειτουργία οικειότητας: Πολλοί ενήλικες που έχουν ένα πληγωμένο μέσα τους παιδί κινούνται ανάμεσα στον φόβο της εγκατάλειψης και τον φόβο του καταποντισμού της προσωπικότητας.
Κάποιοι είναι μόνιμα απομονωμένοι επειδή φοβούνται να αφεθούν στις εκδηλώσεις αγάπης ενός άλλου προσώπου, ενώ κάποιοι αρνούνται να διακόψουν καταστροφικές σχέσεις επειδή φοβούνται να μείνουν μόνοι.
Το πληγωμένο μέσα μας παιδί δεν μας αφήνει να αναπτύξουμε οικειότητα στις σχέσεις, καθώς δεν έχουμε την αίσθηση του αυθεντικού εαυτού.
Το πληγωμένο παιδί έχει ήδη βιώσει ένα μεγάλο πλήγμα, που είναι η απόρριψη του αυθεντικού εαυτού, καθώς δεν πήρε την επιβεβαίωση που είχε ανάγκη από τον γονιό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ψεύτικου εαυτού, που συμπεριφέρεται με τον τρόπο που θεωρεί ότι θα μπορέσει να κερδίσει την αγάπη.
«Βαθμιαία, ο ψεύτικος εαυτός γίνεται αυτός που το άτομο νομίζει πραγματικά ότι είναι. Ξεχνάει ότι ο ψεύτικος εαυτός είναι μια προσαρμογή, ένας ρόλος βασισμένος σε ένα σενάριο που κάποιος άλλος έγραψε.
Πώς μπορείς να μοιραστείς τον εαυτό σου με έναν άλλο, όταν δεν ξέρεις στην πραγματικότητα ποιος είσαι; Πώς μπορεί κάποιος άλλος να σε μάθει αν δεν ξέρεις εσύ ποιος πραγματικά είσαι;
Χωρίς ασφαλή όρια δεν μπορούμε να ξέρουμε που τελειώνουμε εμείς και που αρχίζουν οι άλλοι. Δε μπορούμε να πούμε όχι και δεν ξέρουμε τι θέλουμε, πράγματα που είναι κρίσιμες μορφές συμπεριφοράς για την καθιέρωση της οικειότητας».
Απείθαρχη συμπεριφορά: Το παιδί έχει ανάγκη από γονείς που λειτουργούν με βάση την αυτοπειθαρχία και δεν την απαιτούν μόνο από το παιδί.
«Μαθαίνουν από αυτό που οι γονείς τους στην πράξη κάνουν, όχι από αυτό που λένε ότι κάνουν. Όταν οι γονείς δεν είναι πρότυπα πειθαρχίας, το παιδί γίνεται απείθαρχο. Όταν οι γονείς τιμωρούν αυστηρά (και δεν κάνουν όσα λένε) το παιδί γίνεται υπερ-πειθαρχικό.
Το απείθαρχο μέσα μας παιδί είναι φυγόπονο, χρονοτριβεί, αρνείται να αναβάλλει την άμεση ικανοποίηση των αναγκών του, επαναστατεί, είναι ισχυρογνώμον και αδιάλλακτο και δρα ενστικτωδώς χωρίς σκέψη.
Το υπερ-πειθαρχικό παιδί είναι άκαμπτο, έμμονο, υπερβολικά ελεγχόμενο και υπάκουο, ευχαριστεί τους άλλους και είναι παγιδευμένο στη ντροπή και την ενοχή. Οι περισσότεροι ταλαντεύονται ανάμεσα στα δύο».
Εξαρτημένη καταναγκαστική συμπεριφορά: Το πληγωμένο μέσα μας παιδί έχει ανάγκη από σχέσεις εξάρτησης για να μπορέσει να επιβιώσει.
Η εξάρτηση αποτελεί μια παθολογική σχέση προς κάθε μορφή αλλαγής της διάθεσης η οποία οδηγεί σε καταστροφικές για τη ζωή συνέπειες. Οι εξαρτήσεις είναι εξαρτήσεις δράσης (εργασία, αγορές, χαρτοπαιξία, σεξ, θρησκευτικές ιεροτελεστίες), συναισθηματικές εξαρτήσεις και εξαρτήσεις από διάφορα αντικείμενα.
«Η σκέψη μπορεί να είναι ένας τρόπος για να αποφύγουμε τα συναισθήματα».
Όλες οι εξαρτήσεις έχουν ένα στοιχείο σκέψης, που ονομάζεται ψυχαναγκασμός.
«Στον πυρήνα των περισσότερων έξεων υπάρχει το πληγωμένο μέσα παιδί, το οποίο βρίσκεται σε συνεχή κατάσταση λαχτάρας και ακόρεστης ανάγκης».
Διαστροφές της σκέψη: Το παιδί καθώς μεγαλώνει έχει ανάγκη από υγιή πρότυπα για να μπορέσει να μάθει να ξεχωρίζει τη σκέψη από το συναίσθημα- «να σκέπτονται τα συναισθήματα και να νιώθουν τη σκέψη».
Αν το παιδί μάθει να διαχωρίζει τη σκέψη από το συναίσθημα, μεγαλώνοντας μπορεί να χρησιμοποιήσει τη σκέψη σαν ένα τρόπο για να αποφύγει τα οδυνηρά συναισθήματα που βιώνει.
Δύο παραδείγματα διαστρέβλωσης της σκέψης είναι η γενίκευση (γίνεται διαστρέβλωση όταν τη χρησιμοποιούμε για να μας αποσπάσει από τα συναισθήματά μας) και λεπτολογία (όταν η λεπτολογία- έμφαση στις λεπτομέρειες- χρησιμεύει για να μας αποσπάσει από τα οδυνηρά συναισθήματά μας, τότε διαστρεβλώνει την πραγματικότητα της ζωής μας.
Αν απορροφηθούμε σε συμπεριφορές τελειομανίας δίνοντας έμφαση στη λεπτομέρεια αποφεύγουμε τα συναισθήματα της ανεπάρκειας που νιώθουμε).
Το κενό (απάθεια, κατάθλιψη): Το πληγωμένο μέσα μας παιδί μπορεί να μας οδηγήσει στην εκδήλωση μιας χαμηλού βαθμού κατάθλιψης, που εκφράζεται κυρίως με ένα αίσθημα κενότητας.
Η κατάθλιψη οφείλεται στην υιοθέτηση του ψεύτικου εαυτού και στην εγκατάλειψη του αληθινού εαυτού, που δημιουργεί ένα κενό μέσα στο άτομο. «Αναφέρομαι σ’ αυτό το φαινόμενο ως η "τρύπα στην ψυχή κάποιου". Όταν ένα άτομο χάσει τον αυθεντικό εαυτό του, χάνει την επαφή με τα αληθινά αισθήματα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες του.
Αντί γι’ αυτά βιώνει αισθήματα που απαιτούνται για τον ψεύτικο εαυτό του. Το να έχεις ψεύτικο εαυτό σημαίνει να παίζεις κάποιο ρόλο. Ο αληθινός εαυτός δεν είναι ποτέ παρών». Το άτομο ουσιαστικά νιώθει ένα κενό και μια απάθεια, καθώς βρίσκεται σε μια κατάσταση πένθους του αληθινού εαυτού.
«Όταν το μέσα μας παιδί πληγώνεται, νιώθουμε κενοί και μελαγχολικοί. Η ζωή έχει κάτι το μη πραγματικό γύρω της. Είμαστε εκεί, αλλά δε μετέχουμε. Αυτή η αίσθηση του κενού οδηγεί στη μοναξιά. Επειδή ποτέ δεν είμαστε αυτοί που πράγματι είμαστε, δεν είμαστε ποτέ αληθινά παρόντες. Ακόμη κι αν οι άνθρωποι μας θαυμάζουν και προσκολλούνται σε μας, νιώθουμε μόνοι».
Όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά οδηγούν στη διατήρηση ενός πληγωμένου μέσα μας παιδιού, το οποίο μολύνει την ενήλικη ζωή μας, με αποτέλεσμα να κουβαλάμε συναισθήματα από την παιδική ηλικία, που διαστρεβλώνουν τις ανάγκες και επιθυμίες μας, την αναζήτηση αγάπης και τα συναισθήματα που μας προκαλούν οι σχέσεις μας.
«Αυτό το παραμελημένο, πληγωμένο μέσα παιδί του παρελθόντος είναι η μεγαλύτερη πηγή της ανθρώπινης δυστυχίας».
Bradshaw, John. (1992). «Ο γυρισμός στο μέσα μας παιδί»,  Εκδόσεις Λύχνος.
Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος, MSc
Πηγή: papadopsixologos

Διαβάστε περισσότερα