Μήπως “φραγκέψαμε” κύριε υπουργέ”;

Ο κύριος Γιαν Φαμπρ είναι ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών. Όπως ο ίδιος συστήθηκε - και καθότι δεν πρόλαβε να ενημερωθεί για τις ελληνικές Τέχνες - «στην πρώτη μου χρονιά ως καλλιτεχνικός διευθυντής, θέλω να δημιουργήσω ένα αφιέρωμα στο Βέλγιο» μιας και το Βέλγιο «είναι το σπίτι και το καταφύγιο μου» εκεί «γεννήθηκα και ανατράφηκα» και διότι εκεί «έχω αναπτύξει την καλλιτεχνική πρακτική μου»…
    Μετά ήρθε το (ελληνικό) υπουργείο Πολιτισμού να μας ενημερώσει ότι μέσω του Φεστιβάλ «το κοινό θα εισαχθεί στο καλλιτεχνικό σύμπαν του καλλιτεχνικού του διευθυντή του Jan Fabre μέσω διαφόρων καλλιτεχνικών του έργων», ότι η έναρξη του Φεστιβάλ θα είναι «μια πρόβα που θα προετοιμάζει το κοινό για το Φαμπριανό σύμπαντων διαφορετικών μορφών τέχνης και της ποιητικής του σώματος» και ότι γενικώς μέσα στην επόμενη τετραετία τα πράγματα θα εξελιχθούν κάπως έτσι:

• Τον πρώτο χρόνο το Φεστιβάλ θα είναι αφιερωμένο στις βελγικές Τέχνες (με έμφαση στα έργα του ίδιου του καλλιτεχνικού του διευθυντή),
• τα δυο επόμενα χρόνια ο «διεθνής» προσανατολισμός του Φεστιβάλ θα στηρίζεται κατά βάση σε καλλιτεχνικές συμπράξεις με καλλιτέχνες «που έχουν συνεργαστεί ή εξακολουθούν να συνεργάζονται με τον Jan Fabre»
• όσο για τον τέταρτο χρόνο θα έχουμε μια «πρωτότυπη παράσταση» που φυσικά «ο ίδιος ο Fabre θα δημιουργήσει…».

    Α, ναι: Από τον δεύτερο χρόνο και μετά προβλέπεται συμμετοχή Ελλήνων καλλιτεχνών κατά το 1/3 των παραστάσεων…
    Παρατήρηση πρώτη: Είναι θαυμάσιο κάθε άνθρωπος να αγαπά την πατρίδα του, όπως ο κ.Φαμπρ, πολύ περισσότερο που όπως λέει την θεωρεί «μια πύλη προς τον υπόλοιπο κόσμο».
    Παρατήρηση δεύτερη: Καθότι η Ελλάδα και ειδικώς η Αθήνα, ε όλο και κάποιο ρόλο έχουν παίξει διαχρονικά σε αυτό που ονομάζουμε «πύλη προς τον υπόλοιπο κόσμο», καλό θα ήταν και το Φεστιβάλ της να μην ρίχνει «πόρτα» στις ελληνικές Τέχνες που έκαναν ακριβώς αυτό: Ανέδειξαν την Ελλάδα και τον πολιτισμό της σε πύλη του πανανθρώπινου πολιτισμού.
    Παρατήρηση τρίτη: Θα ήταν λάθος η αντίθεση στα απίθανα του κ.Φαμπρ και τα πιο απίθανα του υπουργείου να πάρουν χαρακτήρα αντιπαράθεσης ανάμεσα στο ελληνικό και το ξένο. Το ουσιώδες που ανακύπτει από την λογική που μοιάζει να αναγορεύει «το ξένο καλύτερο από το ελληνικό» είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος: Από τη μια ο σωβινισμός και ο εθνικιστικός ψευτοπατριωτισμός του «όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες αυτοί τρώγανε βελανίδια» και από την άλλη εκείνος ο τάχα μου «διεθνισμός» που καπηλεύεται την πολυπολιτισμικότητα και που πίσω από τα ωραία λόγια για τις γέφυρες των πολιτισμών χρησιμοποιεί το πανίσχυρο όπλο της Τέχνης για να «τονώσει» το αντιδραστικό, το σάπιο, το παλιό εκείνο σύστημα «αξιών» του φραγκολεβαντινισμού (πράγμα, προφανώς, επιβεβλημένο σε εποχές ευρωΜνημονίων και ΝΑΤΟικών σουλατσαδόρων στο Αιγαίο). 

    Κατόπιν αυτών, η στήλη δίνει το λόγο σε έναν από τους μεγαλύτερους συνθέτες που έχει αναδείξει ο τόπος μας, τον σπουδαίο Χρήστο Λεοντή:

    «ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

    Καθηγητή του Πολυτεχνείου κύριο Μπαλτά

    Κύριε Υπουργέ

     Οι επιλογές σας, – δεν νομίζω ότι μπορεί να είναι μνημονιακή υποχρέωση - σε πρόσωπα που καλείτε από... το εξωτερικό, για να συμβάλλουν στην ανάπτυξη, την προώθηση και την προβολή του σύγχρονου ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ πολιτισμού, με αφήνουν άναυδο!!  

    Μας πέταξε «στη μούρη», χωρίς αιδώ, χωρίς ευγένεια, με έπαρση, θράσος και αναίδεια, ένα ... ΕΤΟΣ ΒΕΛΓΙΟΥ!! με δικά του έργα, με Βέλγους καλλιτέχνες και με έξοδα τού πενιχρού Ελληνικού δημοσίου, που θα παρουσιάσει φέτος το ...ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ, που άλλαξε και τ’ όνομά του, σε ΔΙΕΘΝΕΣ... για να ξεκαθαρίσουμε μιά και καλή με τον ντόπιο πληθυσμό... ( Διεθνιλίκι με έργα ενός ατόμου πρώτη φορά το ακούω... Τι σπουδαία ιδέα!).

    Για μία τετραετία θα πρέπει οι Έλληνες καλλιτέχνες να διδαχτούμε πρώτα από Βέλγους και μετά, θα δούμε τι θα γίνει, αν είμαστε καλοί μαθητές!!  

    Υπενθυμείστε, παρακαλώ, στον κύριο καλλιτεχνικό διευθυντή ότι, ο πολιτισμός δεν είναι προνόμιο μόνο των Βέλγων ή δικό του... Κάτι υπάρχει κι αλλού από Θέατρο, Μουσική, Κινηματογράφος, Ποίηση, Λογοτεχνία, Εικαστικά...

    Επισημαίνω και κάτι που παρατήρησα τελευταία, όχι μόνο στο δημόσιο τομέα. Μουσείο Μπενάκη: ΓΑΛΛΟΣ, Ελληνικό κέντρο κινηματογράφου: ΓΕΡΜΑΝΟΣ, Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: ΓΑΛΛΙΔΑ, Ελληνικό Φεστιβάλ: ΒΕΛΓΟΣ... Η συνέχεια;  

    Μεγαλύτερη περιφρόνηση και προσβολή για ΟΛΟΥΣ τους Έλληνες καλλιτέχνες, δεν νομίζω ότι έχει ξαναγίνει. ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ! ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ !  ΌΛΟΙ οι Έλληνες, καλλιτέχνες και κοινό, είμαστε απέναντί σ’ αυτή τη λογική και σ’ αυτές τις επιλογές.

    Στο παρελθόν είχαμε απαγορεύσεις, λογοκρισίες και τώρα αποκλεισμούς. Δεν έχετε αυτό το δικαίωμα και δε φαντάζομαι ότι μπορεί κανείς να επαίρεται για τη συμβολή του στον πολιτισμό της χώρας του.

    Οι ενέργειες αυτές κουμπώνουν απόλυτα με το λεχθέν κατά το παρελθόν ότι ο έλεγχος μιας χώρας περνάει μέσα από τον έλεγχο του πολιτισμού της.  

    Αλλάξτε ρότα κύριε Υπουργέ. ΤΩΡΑ! ΤΩΡΑ! Απαλλάξτε μας από αυτές τις επιλογές. Μην εμποδίζετε με τον τρόπο σας την ελπίδα από τους δημιουργούς της πατρίδας μας. ΦΤΑΝΕΙ ! Μήπως «φραγκέψαμε»;

    Κύριε Υπουργέ

    ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΒΕΛΓΟΣ. Έχω την τιμή και το προνόμιο, να είμαι πολίτης αυτής της δύσμοιρης χώρας.

    Αλήθεια, αν επεδίωκα να γίνω Βέλγος πολίτης, μήπως με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στο πρόγραμμα του φεστιβάλ, το ορατόριο μου «ΦΥΛΑΤΤΕΙΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΑΣ», το οποίο παρακολούθησε και ο εξοχότατος ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ που με κάλεσε στο γραφείο του να με συγχαρεί για το ΕΘΝΙΚΟΥ χαρακτήρα έργο μου, όπως μου τόνισε;

    ΚΡΙΜΑ!

    Χρήστος Λεοντής

    Πιστός και αμετανόητος υπηρέτης του  ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ»

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Η μαντίλα, η ξεφτίλα και η μαυρίλα

Η άποψη της στήλης και του γράφοντος – και το θέτουμε εκ προοιμίου ώστε να μην υπάρχουν παρανοήσεις ή χάσματα στις σχέσεις της μεταξύ μας ειλικρίνειας – είναι ότι οι άνθρωποι παύουν να έχουν την ανάγκη του Θεού, όταν πάρουν στα χέρια τους την υπόθεση της ζωής τους, ως ζωντανοί πρωταγωνιστές μιας πλατιάς, συλλογικής και απελευθερωτικής προοπτικής που δεν έχει για έμβλημα την μετά θάνατο ζωή αλλά τη ζωή – ζωή.
    Η διατύπωση του Μαρξ παραμένει - για μας - αξεπέραστη:

«Η θρησκευτική αντανάκλαση του πραγματικού κόσμου μπορεί γενικά να εξαφανιστεί μόνο από τη στιγμή που οι σχέσεις της καθημερινής πρακτικής ζωής θα εκφράζουν για τους ανθρώπους καθημερινά καταφανείς λογικές σχέσεις μεταξύ τους και προς τη φύση... Οι πηγές της θρησκείας - τόνιζε - δε θα βρεθούν στον ουρανό, αλλά εδώ στη Γη. Μόλις αυτή η διαστρεβλωμένη πραγματικότητα, της οποίας η θρησκεία είναι αντανάκλαση, διαλυθεί, η τελευταία θα πεθάνει από φυσικό θάνατο».

    Ας έρθουμε τώρα στο θέμα μας.
    Η εικόνα της μαθήτριας που συμμετείχε στην παρέλαση της 25^ης Μαρτίου φορώντας μαντίλα αποτέλεσε αφορμή για να ξεδιπλώσουν διάφοροι είτε τον «ευφυολόγο» είτε τον «ελληναράδικο» - άμα τε και ορθόδοξο – εαυτό τους.
    Άλλωστε πριν ακόμα από την παρέλαση είχε εμφανιστεί ο Πάγκαλος σε τηλεοπτική εκπομπή να αναρωτιέται όλο δυσφορία γιατί οι γυναίκες πρόσφυγες που θαλασσοπνίγονται στο Αιγαίο κατεβαίνουν στα νησιά μας φορώντας μαντίλα. Λογική απορία για κάποιον που ένα μήνα πριν απορούσε «γιατί δεν πάει ο Στρατός να τους μαζέψει (τους πρόσφυγες) και με τη βία να τους πάει στα στρατόπεδα;»…
    Μετά την παρέλαση την σκυτάλη παρέλαβαν εκλεκτοί δημοσιολόγοι που ωρύονταν από μιντιακές συχνότητες – γνωστές και για την αναζήτηση εκ μέρους στελεχών τους μιας «σοβαρής Χρυσής Αυγής» - που αφιονίστηκαν με την εικόνα της κοπέλας και που κραδαίνοντας τα λάβαρα του ’21 ούρλιαζαν ότι «την 25η Μαρτίου εορτάζομεν την ανεξαρτησία μας από τους Οθωμανούς και τις μαντίλες τους».
    Φυσικά, μέσα στο κλίμα που επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί, εκτός από την ξεφτίλα, έδωσε το δικό της παρών και η μαυρίλα. Δεν θα μπορούσε να λείπει η ναζιστική συμμορία με το γνωστό ύφος της:

     
Τώρα βέβαια οι λόγοι για τους οποίους αγωνίστηκαν οι Έλληνες το ’21 είναι ελαφρώς διαφορετικοί. Έτσι τουλάχιστον μας διδάσκει ο Ρήγας Φεραίος:

«Σ' Ανατολή και Δύση και Νότον και Βοριά/ για την πατρίδα όλοι να 'χωμεν μία καρδιά/ στην πίστη του καθένας ελεύθερος να ζει/ στη δόξαν του πολέμου να τρέξωμεν μαζί/ Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,/ αράπηδες και άσπροι, με μια κοινή ορμή,/ για την Ελευθερίαν να ζώσωμεν σπαθί/ πως είμαστ' αντρειωμένοι παντού να ξακουστεί.

    Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί/ Αράπηδες και άσπροι με μια κοινή ορμή/ για την ελευθερία να ζώσουμε σπαθί/ να σφάξουμε τους λύκους που το ζυγόν βαστούν/ και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά τους τυραννούν».

    Αυτά έγραφε τότε ο Ρήγας Φεραίος. Και θα πείτε τι σχέση μπορεί να έχει ο Ρήγας με τους ναζί; Ε, καμία, φυσικά.
    Πάμε παρακάτω:
    Αν η συζήτηση που επιχείρησαν να προκαλέσουν εκείνοι που πετούν ή καλύπτουν εκείνους που πετούν γουρουνοκεφαλές σε πρόσφυγες είχε να κάνει με την αντιπαράθεση στον σκοταδισμό, τα πράγματα θα έμπαιναν σε άλλη βάση.
    Αλλά τι σχέση με συζήτηση μπορεί να έχουν τα γουρουνοειδή; Τι είδους «αντισκοταδιστικός πολιτισμός» είναι εκείνος που πετάει γουρουνοκεφαλές σε ανθρώπους; Και σε ποιο εδάφιο του ελληνικού πολιτισμού ευδοκιμούν τέτοιες αθλιότητες;
    Επιπλέον, ας συγκρίνουμε, τον «αντισκοταδισμό» των υμνητών της σβάστικας με τα λόγια της ίδιας της κοπελίτσας, της 18χρονης – και αριστούχου - μαθήτριας Αγια Ιμπραήμ, που γεννήθηκε στην Ελλάδα και η καταγωγή της είναι από την Αίγυπτο και που όπως επισήμανε (στο «Εθνος») ήθελε να στείλει ένα μήνυμα κατά του ρατσισμού και του φανατισμού:

«Το περίμενα - λέει - ότι το θέμα θα συζητιόταν. Άλλωστε με τη μαντίλα φαινόμουν διαφορετική από τους υπόλοιπους μαθητές. Ήθελα όμως να περάσω το μήνυμα ότι μπορούμε όλοι μαζί να ζήσουμε ειρηνικά ακόμα και αν είμαστε διαφορετικοί. Έλληνες, Αιγύπτιοι, χριστιανοί και μουσουλμάνοι μπορούμε να είμαστε δίπλα ο ένας στον άλλον από τη στιγμή που δεν υπάρχουν φανατισμός και ρατσισμός. Κατάλαβα ότι αυτό το μήνυμα έγινε αποδεκτό αν και κάποιοι το πήραν αρνητικά».

    Θα το επαναλάβουμε: Συγκρίνετε την κοπέλα με τους «εγέρθητου»...

***

    Πριν κλείσουμε δεν μπορούμε παρά να σημειώσουμε την βαθύτατη υποκρισία που αναδύεται τόσο από τους φορείς της ξεφτίλας, όσο και από τους φορείς της μαυρίλας.
    Ας ακολουθήσουμε την σοφή προσέγγιση των Κινέζων ότι «μια φωτογραφία – χίλιες λέξεις»:
    1) Εδώ βλέπουμε εικόνα από την προχτεσινή παρέλαση. Έχουν πρόβλημα και με αυτές τις παραδοσιακές μαντίλες οι «ορθοδοξο-ελληναράδες»; Και γιατί δεν το έχουν εκφράσει 200 χρόνια τώρα;

    2) Κι αυτή η εικόνα, από την παρέλαση είναι. Ευτυχώς! Α, ναι: Η πρώτη χώρα στον κόσμο που αναγνώρισε την Ελληνική Επανάσταση – ήδη από το 1822 και ενώ οι Μεγάλες Δυνάμεις αποκαλούσαν τους Έλληνες «τρομοκράτες» - ήταν μια μικρή δημοκρατία στην άλλη άκρη του κόσμου: Η Αϊτή. Η χώρα αυτή που το 1803 είχε σπάσει τα δεσμά της δουλοκτησίας και είχε διώξει τους γάλλους δουλοκτήτες από το έδαφός της, κατοικείται από ανθρώπους που έχουν το ίδιο χρώμα με την πανέμορφη Ελληνοπούλα της φωτογραφίας.

    3) Τούτη η κοπελάρα είναι Κούρδισα αντάρτισσα. Πολεμάει τους ISIS με το όπλο στο χέρι. Ποιός είναι ενάντια στον σκοταδισμό; Αυτή με την μαντίλα της, ή οι ελληνόφωνοι φασίστες;

    4) Αυτό είναι ένα από τα χαρτονομίσματα με τα οποία έκαναν τις συναλλαγές τους οι Έλληνες μέχρι το 2002. Πώς το άντεχαν οι «ελληναράδες»; Πάλι καλά που δεν ακούσαμε ότι «ευτυχώς που ήρθε το ευρώ και σωθήκαμε από αυτά τα “ισλαμικά” χαρτονομίσματα»!

    5) Αυτή είναι η Μπουμπουλίνα. Γιατί δεν της ζητούν όλοι αυτοί οι γελοίοι να βγάλει την μαντίλα της;

    6) Τούτη η κυρά είναι η Κυρά της Ρω. Το όνομά της έγινε σύμβολο γενναιότητας και πατριωτισμού. Κάθε μέρα, επί 40 χρόνια, πήγαινε στην άκρη του νησιού της, 4 μίλια δυτικά από το Καστελόριζο και σε απόσταση 12 μιλίων από τις τουρκικές ακτές, σηκώνοντας την ελληνική σημαία. Υπάρχει κάποιο πρόβλημα με την μαντίλα της;

    7) Εδώ δεν έχουμε να πούμε τίποτα. Μόνο σεβασμό έχουμε για τους ανθρώπους και την πίστη τους. Σεβασμό. Για όλους τους ανθρώπους. Εκτός από εκείνους τους θεομπαίχτες που δεν έχουν ούτε τον Θεό τους ούτε την (μαντιλοφόρα) Παναγία τους.

    Και κάτι ακόμα: Οι ναζί της Χρυσής Αυγής, αυτοί που μαγαρίζουν τη μνήμη των ηρώων του ’21, εκτοξεύουν αντιισλαμικό δηλητήριο, κάνουν δηλώσεις ενάντια στα τζαμιά, στους μουσουλμάνους, στις μαντίλες.
    Φυσικά, στην πραγματικότητα, δεν έχουν κανένα πρόβλημα ούτε με τα μουσουλμανικά φέσια, ούτε με τα οθωμανικά φακιόλια. Υπό μία προϋπόθεση: Να είναι ναζιστικά!
    Η φωτογραφία του υποφυρερίσκου της Χρυσής Αυγής, του Παππά, καπελωμένου με το μουσουλμανικό φέσι που φορούσαν οι μουσουλμανικές μεραρχίες των SS στα Βαλκάνια το 1943, η φωτογραφία με το «καλό φέσι» (καλό, αρκεί να έχει επάνω τη σβάστικα και τις χιτλερικές νεκροκεφαλές), πράγματι είναι χίλιες λέξεις…   

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Νίκος Καλογερόπουλος: Αυτά πουλημένα τομάρια είναι, αλλά ας ξυπνήσει κι ο Έλληνας!

[...] Αυτά πουλημένα τομάρια είναι, αλλά ας ξυπνήσει κι ο Έλληνας! Ας ξυπνήσει κι  ο Έλληνας, να δει τι ψηφίζει εν πάση περιπτώσει! Αλλά δεν ξέρω τι έχει πάθει ο Έλληνας, και κοιμάται ολόρθος! Θυμάσαι τι λέει ο Βάρναλης; Άιντε θύμα, άιντε ψώνιο, άιντε σύμβολο αιώνιο, αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς!  Άιντε να δούμε… πότε, στο διάολο, θα ξυπνήσει!" Ο ηθοποιός, συγγραφέας και τραγουδοποιός Νίκος Καλογερόπουλος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, με αφορμή το κλείσιμο της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, και συμμετέχοντας στην ακτιβιστική Έρευνα για την Κρίση που δημοσιεύεται στο tvxs από το 2010.

N.K.: Η αφορμή δεν είναι για να μιλήσουμε μόνο γι' αυτό που συνέβη, αλλά είναι η αφορμή για να φύγουν όλοι αυτοί οι μαμούχαλοι και να πάνε από κει που ήρθανε! Αυτή η αφορμή να γίνει η ΕΡΤ.
Και πιστεύω ότι ο κόσμος δεν πάει εκεί για να συμπαρασταθεί μόνο στους εργαζόμενους της ΕΡΤ, γιατί οι άνεργοι είναι δύο εκατομμύρια Έλληνες! Πάει, γιατί δεν γούσταρε αυτή την ξεφτίλα να κατεβάσουν τους διακόπτες και να γίνει σκοτάδι, μαύρη νύχτα, στο εθνικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο. Το οποιο ανήκει σε μας! Δεν ανήκει σ’ αυτούς!
Κι αφού όλες οι πρασινοσκουφίτσες και οι γαλαζοσκουφίτσες είναι εκεί μέσα -γιατί οι ίδιοι τους διορίσανε- δεν μπορούσανε να κάνουν εξυγίανση; Αν θέλανε να την κάνουν, θα λέγανε: ώπα! Κράτα 100 μέσα! Ή 50! Όσους θέλεις κράτα!
Αλλά δεν θα κλείσεις όλο το κανάλι!
Εγώ με την Ερτ δεν τά χω καλά. Παρόλο που τις πιο ωραίες μου δουλειές εκεί της έκανα, έχω να πατήσω το πόδι μου 20 χρόνια. Δεν γουστάρανε εμένα, αλλά δεν τους γούσταρα και γω.
Όμως, το κανάλι, δεν έπρεπε να κλείσει με τίποτα! Μου θύμισε τους Γερμανούς που ήρθανε και φωνάζανε ράους, και μπαμ τους κλείσανε!

Αλλά, φοβάμαι, ότι αυτό το έκανε ο Σαμαράς, γιατί δεν είχε που να σταθεί. Για να καλύψει τις πομπές του με τους Ρώσους, και με όλα αυτά που κάνανε.
Πενήντα – πενήντα το’ χω... Να είναι δηλαδή είτε 50% η μαλακίας τους, είτε κόλπο για να την κάνουνε… Γιατί είναι τρόμπες. Έτσι πιστεύω. Αλλά το άλλο 50% το ‘χω, ότι δεν είχε που να πάει. Kαι με τούτη δω την κίνηση πήγε να κάνει και το μάγκα… ότι πάει να κάνει κάθαρση, και να βρει ευκαιρία να την κοπανήσει και να φύγει. Παίζει και αυτό.
Γιατί αυτοί είναι παράλογοι εντελώς, δεν μπορείς να τους πιάσεις πουθενά. Λες, τώρα, μαλάκας είναι; Ή επικίνδυνος; Αλλά ο μαλάκας είναι και επικίνδυνος. Γι’ αυτό είναι αήττητος ο μαλάκας. Γιατί στρέφεται εναντίον του εαυτού του πρώτα. Κατάλαβες;
Τώρα από μαλακία το κάνανε; Ή… Δεν ξέρω. Τι να πω; Ή από τη μαλακία τους, ή από το φασισμό τους!

Γιατί, αυτό, στρέφεται εναντίον τους. Δεν το φανανταζόντουσαν ότι θα γίνει αυτή η ιστορία τώρα, και το κράξιμο από τα διεθνή μέσα. Αυτό, δεν το φαντάζονταν…

Αλλά τώρα εμείς να πάρουμε αφορμή και να τους πάρουμε φαλάγγι! Να φύγουνε! Ο κόσμος πρέπει να βγει όλος έξω, να γεμίσει η Μεσογείων! Όλοι οι άνεργοι, δύο εκατομμύρια, να πάνε εκεί κάτω. Και ένα εκατομμύριο να πάνε, σε μια βδομάδα έχουνε φύγει με ελικόπτερο σινούκ!

Κρ.Π.: Γενικά, σε όλη αυτή την κρίση γενικά που έχει ξεσπάσει εδώ και χρόνια, προσωπικά πώς έχεις αντιδράσει;

Ν.Κ.: Ηθοποιός είμαι, συγγραφέας είμαι, τραγουδοποιός είμαι. Αυτά κάνω. Μέσα από κει, κάνω αυτό που νομίζω σωστό. Για τον πολιτισμό. Εκεί μπορώ να προσφέρω και να εργαστώ.
Πήρα, λοιπόν, τα τραίνα εδώ στην Κυπαρισσία, που τα ριμάξανε… Γιατί το τραίνο δεν έρχεται πια στην Κυπαρισσία! Άμα δεις έχει μείνει μόνο μια ταμπέλα εδώ δίπλα... Από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε το έργο και ανακαινίστηκαν τα βαγόνια, οι γραμμές, οι σταθμοί, και όλα, μετά από μια βδομάδα έκλεισε! Τόσο ηλίθιοι είναι! Τόσο πουλημένοι.
Και πήρα αυτά τα δύο κτήρια που αφήσανε, και χρησιμοποιώντας στην κυριολεξία από τα σκουπίδια όλα τα παλιά υλικά, και ότι είχα, αν και δεν είχα πολλά ποτέ, δεν φημίζομαι για τα πλούτη μου, αλλά τά βαλα όλα, και το ένα το έκανα μουσική σκηνή και θεατράκι, που το λέω «Τραινοτεχνίον» και ξεκινάει από τέλος του μήνα να λειτουργεί.
Και το άλλο κτήριο, θα το κάνω μεγάλο μπακάλικο Μεσσηνιακών αγροτικών προϊόντων. Επιλεγμένα, όμως. Από τα μαγκάκια που κάνουν αυτό που κάνουν με συνείδηση και αγάπη! Ο ένας φτιάχνει ωραίες ελιές, ο άλλος κάνει λάδι εξαιρετικό, ο άλλος κάνει μέλια. Όλα τα προϊόντα της Μεσσηνίας!

Και βρίσκω μια συμπαράσταση από εδώ, από αυτούς που καταλαβαίνουν... κι έχω συγκινηθεί βαθύτατα. Ο ένας έχει μπουλντόζες, χωματουργικά και τέτοια. Ούτε τα πετρέλαια δεν θέλει! Ο άλλος αναλαμβάνει να κάνει τη διαμόρφωση του εξωτερικού χώρου, ο άλλος μας κάνει δώρο όλα τα ηχητικά μας, άλλος έβαλε τις μπογιές. Πραγματικά έτσι γίνεται αυτό. Κι είναι ένας χώρος και ένα έργο που ανήκει σε όλη την περιφέρεια! Εγώ έτσι αντιστέκομαι.

Κρ.Π.: Δηλαδή, από τη μια ο πολιτισμικός και από την άλλη ο φυσικός μας πλούτος;

Ν.Κ.: Μαζί πάνε αυτά! Αλλά, είναι τόσο ξεφτίλες… Έρχονται κάτι κινέζοι εδώ, οι οποίοι έχουν ξετρελαθεί με το λάδι. Από μια κουταλιά λάδι να έτρωγε κάθε κινέζος, θα είχαμε δώσει όλο το λάδι μας στην τιμή που το αξίζει! Δεν σου λέω ακριβά ή φτηνά, αλλά εκεί που του αξίζει!

Διότι, τώρα, το έχουνε μόνο δύο ευρώ το κιλό! Έρχονται οι μαφιόζοι οι Ιταλοί, και οι Ισπανοί, παίρνουνε το λάδι και το πάνε στην Ιταλία και στην Ισπανία, και μετά το φέρνουνε και το πουλάνε στα δικά μας σούπερ μάρκετ σε εκατονταπλάσια τιμή! Κατάλαβες;

Είναι σαν τα πετρέλαια που έχουμε, και τα αέρια! Που δεν θέλουνε να τα βγάλουνε. Θυμάσαι στις εκπομπές του Χαρδαβέλα, που τα έλεγε, και τον χλευάζανε; Ειδικά αυτός ο μαμούχαλος ο «μαζί τα φάγαμε», που του έλεγε, βάλε μου κανά λίτρο πετρέλαιο, και τον εδούλευε.

Αλλά δεν ντρέπονται οι λεχρίτες! Πιάσανε και κλείσανε από πάνω και την Ερτ! Κι οι Ακρίτες μας, τώρα θα βλέπουνε μόνο τα τούρκικα!  Άμα μείνουμε αυτοί επάνω; Είναι ικανοί, να κάνουνε επίσημη γλώσσα την τουρκική! Όπως η Διαμαντοπούλου, είχε πει να κάνουμε την αγγλλική! Κι όλοι αυτοί, εξακολουθούν να είναι παράγοντες!

Αυτά πουλημένα τομάρια είναι, αλλά ας ξυπνήσει κι ο Έλληνας! Ας ξυπνήσει κι  ο Έλληνας, να δει τι ψηφίζει εν πάση περιπτώσει! Αλλά δεν ξέρω τι έχει πάθει ο Έλληνας, και κοιμάται ολόρθος! Θυμάσαι τι λέει ο Βάρναλης; Άιντε θύμα, άιντε ψώνιο, άιντε σύμβολο αιώνιο, αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς!  Άιντε να δούμε… πότε, στο διάολο, θα ξυπνήσει!-
---
Υπογραφές διαμαρτυρίας για το κλείσιμο της ΕΡΤ - ΕΔΩ

Διαβάστε περισσότερα

«Παιδί είναι – δεν καταλαβαίνει». Τι καταλαβαίνουν τελικά τα παιδιά και τι κάνουμε εμείς γι' αυτό;

Πόσο αντιφατικοί είμαστε αλήθεια εμείς οι γονείς! Από τη μια λέμε «παιδί είναι – δεν καταλαβαίνει» και από την άλλη «τα παιδιά καταλαβαίνουν τα πάντα». Τι ισχύει τελικά;

Στην ερώτηση τι καταλαβαίνει ένα παιδί, η απάντηση είναι «εξαρτάται». Εξαρτάται από την ηλικία του παιδιού, τον χαρακτήρα του και το θέμα. ‘Αλλα πράγματα μπορεί να κατανοήσει ένα παιδάκι 4 ετών και άλλα ένας έφηβος 11 χρονών.
Ωστόσο, έχει διαπιστωθεί σε σχετικές έρευνες ότι οι γονείς σπάνια μπορούν να προβλέψουν σωστά τι θα καταλάβει το παιδί τους σε μια συγκεκριμένη περίσταση. Φαίνεται πως συχνά οι γονείς είναι τόσο κοντά, τόσο «ταυτισμένοι» με το παιδί τους που δεν καταφέρνουν να το δουν σαν ξεχωριστό άτομο. ‘Ετσι, δεν αξιολογούν πάντα σωστά τις αντιληπτικές του δυνατότητες και δυσκολεύονται να προβλέψουν τι θα αντιληφθεί το παιδί τους για ένα ζήτημα.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι το παιδί, ακόμα και το πολύ μικρό ή το χαμηλής νοημοσύνης παιδί, «πιάνει» τον συναισθηματικό τόνο και την ατμόσφαιρα γύρω του. Αν έχουμε ένα σοβαρό οικονομικό πρόβλημα που μας αγχώνει, το παιδί μπορεί, ακόμα κι αν του το εξηγήσουμε, να μην κατανοήσει όλες τις λεπτομέρειες. Σίγουρα όμως θα νιώσει την έντασή μας ή τη στενοχώρια μας.
Το παιδί, όσο μικρό κι αν είναι διαισθάνεται τα συναισθήματα των γύρω του, βλέπει τις εκφράσεις και τις αντιδράσεις τους, ακούει τον τόνο της φωνής τους. Το δίχρονο παιδάκι που θα δει μια μαμά να φωνάζει, νιώθει στο πετσί του την ένταση της και του προξενεί στρες, παρόλο που μπορεί ακόμα να μην ξέρει καν τη λέξη «θυμός» και επομένως να μην μπορεί να σκεφτεί «η μαμά είναι θυμωμένη».
Ως γονείς, λοιπόν, θα έπρεπε να μας απασχολούν δύο σχετικά ερωτήματα. Κατ΄αρχήν τι καταλαβαίνει το παιδί ως προς τις λεπτομέρειες ενός πραγματικού συμβάντος (είτε πρόκειται για ένα γεγονός, είτε για μια συζήτηση, για σχόλια που κάνουμε, κλπ.) Κατά δεύτερο, τι αισθάνεται το παιδί βιώνοντας το συναισθηματικό φορτίο του συμβάντος αυτού.
‘Ενα παιδί οκτώ ετών μπορεί να μην καταλαβαίνει τι ακριβώς σημαίνει απόλυση, καρκίνος ή θάνατος. Διαισθάνεται όμως ότι κάτι άσχημο συμβαίνει και ότι εμείς νιώθουμε άσχημα γι αυτό.
Και χρειάζεται τη βοήθεια μας για να επεξεργαστεί αυτό που αισθάνεται. Και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ως γονείς: το παιδί μας χρειάζεται για να το βοηθήσουμε να ονομάσει κάπως και να εκφράσει τα δυσάρεστα συναισθήματα που βιώνει όταν κάτι άσχημο συμβαίνει. Μόνο του δεν είναι σε θέση να το κάνει και αν δεν το κάνει, τα συναισθήματα αυτά θα παραμείνουν μπερδεμένα μέσα του και θα το μπλοκάρουν.
Από την άλλη μεριά, συχνά τα παιδιά ακούν κάποιες συζητήσεις ή νιώθουν την ένταση στην ατμόσφαιρα και βγάζουν εσφαλμένα συμπεράσματα για το τι συμβαίνει τα οποία μπορούν να τα αγχώσουν χωρίς λόγο. Ο γονιός μπορεί να γυρίσει εκνευρισμένος από την εφορία και να πει κάτι πολύ βαρύ του τύπου «θα πάθω εγκεφαλικό στο τέλος» χωρίς να εννοεί βέβαια πραγματικά ότι θα το πάθει. Το παιδί που το ακούει όμως είναι πιθανό να νομίζει ότι πραγματικά συμβαίνει κάτι πολύ κακό και ότι ο πατέρας του μπορεί να αρρωστήσει.
Το τρομερό είναι ότι αν ένα παιδί βγάλει λάθος συμπέρασμα για το πρόβλημα που βιώνει ο γονιός, είναι πιθανό να μην μιλήσει ποτέ γι΄αυτό καθαρά προκειμένου να μην στενοχωρήσει τον γονιό. ‘Ετσι η παρεξήγηση δεν θα λυθεί ποτέ και το παιδί θα μείνει μόνο του να διαχειριστεί αυτό που νομίζει ότι συμβαίνει.
Καλό θα ήταν, λοιπόν, να έχουμε πάντα κατα νου ότι το παιδί μας αντιλαμβάνεται κάποια πράγματα από όσα συμβαίνουν αλλά δεν ξέρουμε ποιά ακριβώς και με τι τρόπο. Για τον λόγο αυτό πρέπει να επιλέγουμε συνειδητά τι θεωρούμε σωστό να μάθει το παιδί και τι όχι.
Αν συμβαίνει κάτι που για κάποιο λόγο επιλέγουμε να το κρύψουμε από το παιδί, τότε καλό θα ήταν πραγματικά να το κρύψουμε. ‘Οχι να αφήνουμε το παιδί να ακούει μισόλογα, να μας βλέπει «κάπως» αλλά να παριστάνουμε ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Η στάση αυτή είναι πολύ επικίνδυνγη και μπορεί να δημιουργήσει πολλά προβλήματα στο παιδί. Αν το παιδί καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά κι εμείς επιμένουμε πως δεν συμβαίνει τίποτα, θα βγάλει λάθος συμπεράσματα, δεν θα μας εμπιστεύεται, θα αμφιβάλλει για την αντιληπτική του ικανότητα, και θα έχει μια συναισθηματική φόρτιση που δεν θα ξέρει τι να την κάνει.
Ωστόσο, καλό θα ήταν ως γονείς να μην κρυβόμαστε πίσω από το μικρό μας δαχτυλάκι. ‘Οταν συμβαίνει κάτι άσχημο, το παιδί το νιώθει. Είναι προτιμότερο να μιλήσουμε καθαρά γι΄αυτό, με τρόπο που ταιριάζει στην ηλικία και τη νοημοσύνη του παιδιού. Να παρουσιάσουμε τη δυσάρεστη αλήθεια μέσα σε ένα θετικό πλαίσιο του τύπου «θα τα καταφέρουμε», και να το βοηθήσουμε να εκφράσει τα συναισθήματά και τις απορίες του. Να το καθησυχάσουμε ρεαλιστικά (όχι με ψεύτικες υποσχέσεις) και να το ενθαρρύνουμε. ‘Ετσι μέσα από την άσχημη κατάσταση που όλοι βιώνουμε, θα διδάξουμε στο παιδί μας κάποια πολύτιμα πράγματα όπως ότι είμαστε μαζί στα δύσκολα, ότι αντέχουμε, ότι μπορούν τα πράγματα να γίνουν καλύτερα.
________________
Σοφία Ανδρεοπούλου, Ψυχολόγος – Οικογενειακή Θεραπεύτρια
Πηγή: sophiaandreopoulou.gr via antikleidi.com

 

 

Διαβάστε περισσότερα

Οδύσσεια χωρίς Ιθάκη...

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Ενα κουφάρι πόλης απόμεινε από την Παλμύρα. Αυτό ανακατέλαβε ο στρατός του καθεστώτος Ασαντ, εκδιώκοντας τους βαρβάρους του Ισλαμικού Κράτους, γηγενείς και Ευρωπαίους. Σοκαριστικές οι εικόνες από την ερειπωμένη πόλη, θα μπορούσαν να αποστομώσουν και τους πλέον μικρόκαρδους απ’ όσους εδώ και στην υπόλοιπη Ευρώπη καταγγέλλουν τους πρόσφυγες σαν καλοπερασάκηδες που παράτησαν την πατρίδα τους χωρίς σοβαρό λόγο. Αλλά βέβαια θα έπαυαν να υβρίζουν μόνο αν επρόκειτο για ανθρώπους διατεθειμένους να αρνηθούν τα εθελότυφλα δόγματά τους μπροστά στην κατάφωρη πραγματικότητα. Και κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει.

Δεν λοιδορούν, όμως, μόνο αυτοί τους πρόσφυγες. Δεν είναι αυτοί οι μόνοι που τους περιφρονούν, βασιζόμενοι απροκάλυπτα ή κουτοπόνηρα σε ρατσιστικά κριτήρια. Οι παγίδες και οι κίνδυνοι που έχουν να αντιμετωπίσουν στη ατέρμονη Οδύσσειά τους είναι πάμπολλοι. Και δεν είναι προετοιμασμένοι για όλους. Γνωρίζουν, βέβαια, πως οι διακινητές δεν θα διστάσουν να τους αποσπάσουν εκβιαστικά και τα τελευταία ευρώ τους ή να τους πουλήσουν διαλυμένες βάρκες και μαϊμουδοσωσίβια.

Υποψιάζονται ότι στον δρόμο μπορεί να πέσουν σε κλέφτες και σε κάθε λογής απατεώνες, που θα τους χρεώσουν ένα πεντάευρο το νεράκι κι άλλο τόσο τη φόρτιση του κινητού τους, αλλά και σε φονταμενταλιστές δυτικού τύπου που θα τους κοροϊδέψουν πετώντας τους γουρουνοκεφαλές. Ξέρουν επίσης ότι από τα λόγια των πολιτικών που τάχα έχουν χάσει τον ύπνο τους από τα προσφυγικά βάσανα, είκοσι θ’ ακούνε και πρέπει να κρατάνε ένα μόνο – και αυτό πολύ είναι.

Ολα αυτά, ωστόσο, κι άλλα χειρότερα, θα τα καταπιούν εύκολα και θα πειστούν να εμπιστευτούν και πάλι το ανθρώπινο είδος, αν κάποιος άγνωστος τους προσφέρει μια φραντζόλα ψωμί, ένα σκουφί, μια μπάλα για τον πιτσιρικά. Είναι όμως εντελώς απροετοίμαστοι, ψυχικά και πνευματικά, για το ενδεχόμενο να βρεθούν γελασμένοι ή να εκτεθούν σε σοβαρό κίνδυνο από ανθρώπους που δείχνουν να τους συμπαραστέκονται, είναι όμως μπλεγμένοι με τις κατασκευές του μυαλού τους και τα φαντάσματά του. Αυτή είναι η πιο αθώα ερμηνεία της νέας εξαπάτησης των προσφύγων («το μεσημέρι θ’ ανοίξουν τα σύνορα...») που βρίσκονται καθηλωμένοι στην Ειδομένη. Και αυτή ενδιαφέρει εδώ. Οι υπόλοιπες εικασίες για σκοτεινά κέντρα, πρακτοριλίκια και λοιπά συνωμοσιολογικά έχουν τους δικούς τους πνευματικούς πατέρες και διακινητές.

Ανθρωποι που βρίσκονται στην έσχατη απόγνωση, μετέωροι ανάμεσα στο τίποτε της πατρίδας τους και το (μέχρι στιγμής) τίποτε της φυγής τους, είναι αναγκασμένοι να πιστεύουν οτιδήποτε ελπιδοφόρο και φωτεινό, ακόμη κι αν θα το έβρισκαν πάραυτα ανεδαφικό και ψεύτικο αν μπορούσαν να το μετρήσουν με ψυχρό, καθαρό μυαλό. Οσοι δηλώνουν μεν αλληλέγγυοι, αλλά τους εμπαίζουν καλλιεργώντας καταφανώς φρούδες ελπίδες· όσοι επιχειρούν να τους σκηνοθετήσουν σαν κομπάρσους σε «επαναστατικά συμβάντα», που τάχα θα ξεμπροστιάσουν την Ευρώπη ή θα γκρεμίσουν τους φράχτες, προσθέτουν απογοήτευση στην απογοήτευση. Και αδικία στην αδικία.

Διαβάστε περισσότερα

Τα πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων μεταναστών ας ταρακουνήσουν τη συνείδησή μας

Νότια Ομάχα, Τορόντο, Κάλγκουρλι και οι πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής δίνουν απάντηση στις γουρουνοκεφαλές

ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΕΝΕΖΑΚΗΣ

Στους δύσκολους καιρούς μας και μέσα σε συνθήκες παρατεταμένης κρίσης, ανάμεσα στα άλλα που έχουμε χάσει ή χάνουμε, κινδυνεύουμε να χάσουμε και τον ανθρωπισμό μας. Προσπαθούμε να ισορροπήσουμε ανάμεσα στα μεγάλα και οξυμένα προβλήματα επιβίωσης που αντιμετωπίζουμε και τα φαινόμενα ξενοφοβίας και ρατσισμού που φυτρώνουν γύρω μας, μέσα στις αυλές μας.
Είναι καθήκον μας να μην αφήσουμε τη ντροπή της γουρουνοκεφαλής να λεκιάσει τις ψυχές μας.
Ο τόπος στον οποίο ζούμε μαρτυρεί συνεχείς μετακινήσεις πληθυσμών, μεταναστεύσεις και προσφυγικά ρεύματα.
Από τον 12ο αιώνα π.Χ., όπου μπορεί να φτάσει με σχετική σιγουριά η ιστορική μας γνώση, μέχρι σήμερα, μεγάλες ομάδες πληθυσμών πότε έρχονται και εγκαθίστανται στη Νότια Βαλκανική, και πότε φεύγουν από εδώ  σε άλλους τόπους σε Ανατολή και Δύση, σε Βορά και Νότο.
Τον 19ο αιώνα, αμέσως κιόλας μετά την Ελληνική Επανάσταση και τη δημιουργία του σύγχρονου ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, το 1830, σημειώνονται μεταναστευτικά ρεύματα κύρια προς τις επαρχίες της …Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από την Πελοπόννησο,  τη Στερεά Ελλάδα και τα νησιά του Αιγαίου χιλιάδες Έλληνες προσπαθούν να ξεφύγουν από την άθλια οικονομική κατάσταση και τις συνέπειες της πρώτης πτώχευσης του 1827 και να βρουν καλύτερες συνθήκες ζωής στην Κωνσταντινούπολη και τις μικρασιατικές ακτές.
Ακολούθησαν η δεύτερη πτώχευση του 1843, η Τρίτη πτώχευση, του Τρικούπη, το 1893, ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 και οι Βαλκανικοί πόλεμοι του 1912 – 1913 που συνοδεύτηκαν από τα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα προς την Ευρώπη και την Αμερική.
Η μικρασιατική καταστροφή του 1922 οδήγησε πάνω από 1.500.000 Ελληνες πρόσφυγες στη χώρα μας από την Τουρκία, οι οποίοι αντιμετώπισαν άθλιες συνθήκες επιβίωσης και την αντιπροσφυγική, ξενοφοβική συμπεριφορά αρκετών Ελλήνων της «παλαιάς Ελλάδας».
Οι Ελληνες μετανάστες, αντιμετώπισαν εχθρότητα, ρατσισμό, υποτίμηση. Αισθάνθηκαν ανεπιθύμητοι, πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Αυτές οι συμπεριφορές έφτασαν ακόμα και σε επίπεδα πογκρόμ απέναντι στους Ελληνες μετανάστες. Χαρακτηριστικά ήταν τα γεγονότα στις ΗΠΑ το 1909, στον Καναδά το 1918 και στην Αυστραλία το 1935.

Οι μετανάστες, επιβάτες της τρίτης θέσης, πέρναγαν από ιατρική εξέταση στο Ελλις Αίλαντ

ΗΠΑ, Νότια Ομάχα 1909

Χιλιάδες συμπατριώτες μας, διωγμένοι από τη φτώχεια, επιλέξανε τις ΗΠΑ, τη «Γη της Επαγγελίας». Μετά από ένα ταξίδι κάτω από άθλιες συνθήκες, στα αμπάρια των πλοίων, αντιμετώπιζαν την Καραντίνα, τα Κέντρα Διαλογής, τα Hot Spot της εποχής,  το περίφημο Ελλις Αϊλαντ, όπου ακόμα κι ένα κρύωμα από το ταξίδι ήταν αρκετό να σε γυρίσει πίσω. Ανεπιθύμητοι κρίνονταν όσοι δεν φαινόντουσαν αρκετά γεροί για βαριές δουλειές ή δεν είχαν έναν συγγενή ή φίλο να εγγυηθεί ότι θα έβρισκαν ένα κομμάτι ψωμί και ένα κρεβάτι.
Οσοι κατάφερναν, με νόμιμους ή παράνομους τρόπους, να περάσουν τις πύλες εισόδου, βρέθηκαν αντιμέτωποι και με Ελληνες μετανάστες προηγούμενων γενιών, τους Πατρόνους, οι οποίοι τους εκμεταλλεύτηκαν άγρια. Μαζί με άλλες εθνότητες, Ιταλούς, Σλάβους, Ισπανούς, αφρικανούς και ασιάτες, αντιμετώπισαν έναν ξέφρενο ρατσισμό ακόμα και την Κου Κλουξ Κλαν. Ειδικότερα οι Ελληνες ήταν: οι βρόμικοι, υπάνθρωποι, απολίτιστοι, άγριοι, βιαστές, επιρρεπείς στο έγκλημα, τεμπέληδες, χαρτοπαίχτες, παιδεραστές, απεργοσπάστες, απατεώνες, τσαντάκηδες, αλκοολικοί, αντικοινωνικά στοιχεία. Σχεδόν όλα αυτά που ακούμε γύρω μας να χρεώνονται στους πρόσφυγες από το Αφγανιστάν, τη Συρία, το Ιράκ, το Πακιστάν ή παλιότερα τους Αλβανούς, τους Νιγηριανούς, τους Βούλγαρους, τους Πολωνούς και πάει λέγοντας.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, στη Νότια Ομάχα της Νεμπράσκα σε μια πόλη 35.000 κατοίκων καταγράφεται μια ελληνική κοινότητα 2 – 3 χιλιάδων κατοίκων,  εργάτες στα τοπικά σφαγεία και τους σιδηροδρόμους οι περισσότεροι, και κάποιοι μικρέμποροι.
Ενας νεαρός μετανάστης, ο Γιάννης Μασουρίδης, που είχε φύγει από ένα χωριό της Καλαμάτας το 1906, συλλαμβάνεται, έπειτα από καταγγελία, κατηγορούμενος ότι «είχε σχέσεις» με μια ανήλικη κοπέλα, 17 χρόνων, η οποία του έκανε μαθήματα αγγλικών. Ηταν Σάββατο 19 Φεβρουαρίου του 1909. Τη στιγμή της σύλληψης ανταλλάχτηκαν πυροβολισμοί με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του Μασουρίδη και το θάνατο του αστυνομικού Εντ Λόουρι. Ο Μασουρίδης κινδυνεύει με λιντσάρισμα από μερικές εκατοντάδες που συγκεντρώθηκαν αμέσως με αυτό τον σκοπό. Η αστυνομία με δυσκολία καταφέρνει να τον φυγαδεύσει με ασθενοφόρο, άσχημα χτυπημένο και αναίσθητο.
Την επόμενη μέρα αρχίζει εκστρατεία κατά των «βρωμερών Ελλήνων», το αίτημα είναι να φύγουν οι μετανάστες από την περιοχή. Οι εφημερίδες αμέσως γράφουν για τον «Ελληνα δολοφόνο» και δημοσίευσαν την εμπρηστική ανθελληνική προκήρυξη όπου γινόταν λόγος για τους «βρομερούς Ελληνες που επιτίθενται στις γυναίκες μας και χτυπούν τους περαστικούς στο δρόμο, που διατηρούν χαρτοπαιχτικές λέσχες και κάθε λογής παρανομίες». Στο κλείσιμο της προκήρυξης γινόταν έκκληση για συνάντηση στο Δημαρχείο «όπου θα πάρουμε μέτρα για να διώξουμε τους Ελληνες από την πόλη μας.» (εφημερίδες World Herald και Daily News, 20.2.1909).

Οι πετυχημένοι (πίσω οι ίσκιοι τους απεικονίζουν τους ίδιους όταν έφθαναν στις ΗΠΑ) 

διώχνουν τους φτωχούς νεόφερτους (αμερικανικό σκίτσο της εποχής από το λεύκωμα «Οπου γη Ελλάδα…»). 

ΕΘΝΟΣ 20.2.2010

Την επομένη το κύριο άρθρο της Herald αναφερόταν στον Μασουρίδη με τα ακόλουθα λόγια: «Ενας Ελληνας που στη γενέτειρά του δεν είχε ποτέ το προνόμιο να υψώσει το κεφάλι του προς τα πάνω (…) η μόνη του σκέψη ήταν να σκοτώσει, να σκοτώσει.»
Την Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 1909 οργανώνεται συγκέντρωση χιλίων κατοίκων που γρήγορα μετατρέπεται σε συλλαλητήριο το οποίο κατέληξε σε ανεξέλεγκτη βία. Με κραυγές «θάνατος στους Ελληνες», «θυμηθείτε τον καημένο τον Λόουρι» το πλήθος επιτέθηκε στην ελληνική συνοικία, το «Γκρικ-τάουν». Είχε αρχίσει το πογκρόμ κατά των Ελλήνων και όλων όσων έμοιαζαν με Ελληνες. Οσοι από τους ανύποπτους κάτοικους της συνοικίας δε κατάφεραν να ξεφύγουν έπεσαν στα χέρια των φανατισμένων Αμερικάνων και δάρθηκαν χωρίς έλεος.
Στην απελπισία του κάποιος προσπάθησε να αμυνθεί με όπλο και τραυμάτισε ελαφρά δυο παιδιά. Τότε πλέον το πλήθος των επιτιθέμενων χωρίστηκε στα δυο και άρχισε τις λεηλασίες και τα σπασίματα σ’ όλα τα μαγαζιά και τα σπίτια των Ελλήνων. Οι ταραχές συνεχίστηκαν όλη τη μέρα κάτω από τη σιωπηλή επιδοκιμασία κάποιων αστυνομικών και την αδυναμία των τοπικών αρχών.
Επί έξι ώρες το πλήθος «με ρεβόλβερ, με κλομπ και με δαυλούς γύριζε στην πόλη, έπινε τα κλεμμένα ποτά, έκλεβε εμπορεύματα, χτυπούσε όποιον μπορούσε, μέχρι να τρέξει το αίμα από τις πληγές.»
Περίπου 1.300 Ελληνες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πόλη και μαζί τους άλλοι Βαλκάνιοι.
Μια βδομάδα μετά, απεσταλμένος της ελληνικής πρεσβείας στις ΗΠΑ, που φτάνει στην πόλη για να καταγράψει τις καταστροφές , συστήνει στους εναπομείναντες Ελληνες να είναι «κόσμιοι» και «να μη ομιλώσιν εις τας γυναίκας» όταν τις συναντούν στο δρόμο!
Τον Ιούνιο του 1909 ο Μασουρίδης καταδικάζεται σε θάνατο με απαγχονισμό. Σύμφωνα με την κατηγορία πυροβόλησε και σκότωσε τον αστυνομικό επιχειρώντας να διαφύγει. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι επιχείρησε να πετάξει το όπλο του, όταν τον έπιασαν για να μην πληρώσει το βαρύτατο πρόστιμο. Ο αστυνομικός τον πυροβόλησε τότε και τον τραυμάτισε. Αμυνόμενος πυροβόλησε και η σφαίρα βρήκε τον αστυνομικό στην καρδιά.
Τον Μάιο του 1910 λόγω ανεπάρκειας στοιχείων και παραλείψεων στη διαδικασία, το Ανώτατο Δικαστήριο της Νεμπράσκα ακύρωσε τη θανατική ποινή και επέβαλε στον Μασουρίδη συνολική ποινή 14 ετών. Αυτός έμεινε στις φυλακές πεντέμισι χρόνια και μετά επέστρεψε στο χωριό του στην Ελλάδα.
Μετά το τέλος όμως  των ταραχών η κοινότητα των Ελλήνων της περιοχής σκόρπισε σ’ ολόκληρη την Αμερική. Από τις δύο – τρεις χιλιάδες μεταναστών που ζούσαν στη Νότια Ομάχα μέχρι εκείνο το μοιραίο Σάββατο του Φλεβάρη του 1909, σε λίγους μήνες η απογραφή του 1910 κατέγραφε μόλις 59 άτομα.
Την ίδια βδομάδα με τα επεισόδια αυτά ξέσπασαν παρόμοιες βίαιες ταραχές σε δύο τουλάχιστον πόλεις, στο Κάνσας Σίτι της πολιτείας Κάνσας και στο Ντέιτον του Οχάιο.
Η ιστορία της Ομάχα δεν ήταν η μοναδική. Οι μετανάστες ένιωσαν στο πετσί τους εκατοντάδες διωγμούς, διακρίσεις, ρατσισμό και ξενοφοβία. Ηταν όμως το μαζικότερο πογκρόμ και ξεπερνούσε σε βία και παροξυσμό όσα είχαν προηγηθεί και όσα ήλθαν μετά.

Καναδάς, Τορόντο 1918

Τον Αύγουστο του 1918, 10.000 Καναδοί βετεράνοι του  Α’  Παγκόσμιου Πολέμου μαζί με ένα πλήθος 40.000 «πατριωτών» Καναδών, εξαπέλυσαν πογκρόμ σε βάρος των Ελλήνων μεταναστών του Τορόντο.

Από 2 έως 5 Αυγούστου 1918, όχλος 50.000 βετεράνων και πολιτών διαδήλωσαν στους δρόμους του 

Τορόντο, λεηλατώντας και καταστρέφοντας τις ελληνικές επιχειρήσεις (Ειδικές Συλλογές,

 University of Washington Libraries).

Οι Ελληνες, τους οποίους οι Καναδοί αποκαλούσαν Slackers (τεμπέληδες – φυγόστρατοι), ήταν κυρίως ιδιοκτήτες εστιατορίων ή δούλευαν σαν μάγειροι, ψήστες, σερβιτόροι ή υπάλληλοι εμπορικών καταστημάτων. Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου η Ελλάδα παρέμεινε ουδέτερη, με αποτέλεσμα οι Ελληνες του Καναδά να μην κατατάσσονται στον ελληνικό στρατό, οι δε Καναδάς να μην προσλαμβάνει στο δημόσιο τους Ελληνες από φόβο μήπως τελικά η Ελλάδα μπει στον πόλεμο με τη πλευρά της Γερμανίας.

Από τη διαμαρτυρία των βετεράνων πολέμου στο Τορόντο, 1918

Στις 2 Αυγούστου χιλιάδες βετεράνοι του πολέμου είχαν προγραμματίσει το συνέδριο του Μεγάλου Συνδέσμου Βετεράνων Πολέμου στο Τορόντο για την αντιμετώπιση των οξυμένων προβλημάτων που αντιμετώπιζαν γυρνώντας από το μέτωπο, ανάπηροι, ταλαιπωρημένοι και σε άθλια κατάσταση. Για αυτή τους τη κατάσταση πολύ εύκολα θεώρησαν υπεύθυνους τους Slackers Ελληνες.
Η αφορμή δόθηκε την προηγούμενη μέρα, όταν ένας ανάπηρος βετεράνος, ο Κλόντ Κλιντερνάι (Claude Cludernay) μεθυσμένος μπήκε στο ελληνικής ιδιοκτησίας  White City Café, στην Yonge Street, προκάλεσε καυγά και χτύπησε έναν σερβιτόρο, ο οποίος τον πέταξε έξω από το μαγαζί και κάλεσε την αστυνομία.
Ο Κλιντερνάι συνελήφθη και πέρασε το βράδυ του στο αστυνομικό τμήμα. Την άλλη μέρα επέστρεψε στο Καφέ για να ζητήσει συγγνώμη.
Το επεισόδιο όμως δεν έληξε εκεί. Η αφορμή είχε βρεθεί. Ο «Βίαιος Αύγουστος» είχε ήδη ξεκινήσει. Για τις επόμενες 4 μέρες (2 – 5 Αυγούστου 1918) 50.000 πολίτες του Τορόντο εξαπέλυσαν πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων και των επιχειρήσεών τους. Η περιοχή που περικλείεται από τις οδούς  Jarvis, Yonge, Carleton και Dundas παραδόθηκε στους βάνδαλους που κατέστρεφαν ότι έβρισκαν μπροστά τους.
Το ανθρωποκυνηγητό και ο ξυλοδαρμός των Ελλήνων ξεκινούσε το πρωί και σταματούσε στις 3 τα ξημερώματα. Το White City Café καταστράφηκε τελείως, δεκάδες άλλες επιχειρήσεις λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν.
Η περιφερειακή εθνοφυλακή και η αστυνομία όλο αυτό το διάστημα παρακολουθούσε χωρίς να επεμβαίνει.
Το ανθελληνικό πογκρόμ, ο «Βίαιος Αύγουστος» τέλειωσε στις 6 Αυγούστου, αφήνοντας πίσω του αδιευκρίνιστο αριθμό νεκρών, εκατοντάδες τραυματίες και ζημιές σε ελληνικές περιουσίες και σπίτια ύψους 1.250.000 δολαρίων. Κανένας Ελληνας δεν αποζημιώθηκε ποτέ για τις ζημιές με πρόσχημα διαφορές που υπήρχαν ανάμεσα στην ελληνική την καναδική και την βρετανική κυβέρνηση.

Βίαιος Αύγουστος: Ένα ντοκιμαντέρ για τα πογκρόμ
εναντίον των Ελλήνων μεταναστών στο Τορόντο το 1918

Αυστραλία, Κάλκουρλι 1934

Παρόμοια αντιμετώπισαν οι μετανάστες μας και στην Αυστραλία. Οι Ελληνες θεωρήθηκαν μετανάστες δεύτερης κατηγορίας και τους είχαν κατατάξει στους white aliens (λευκοί αλλοδαποί) μαζί με τους Ιταλούς, τους Γιουγκοσλάβους, τους Αλβανούς και τους σλαβικής καταγωγής ανατολικοευρωπαίους. Αυτοί ήταν οι dagoes (μελαμψοί βρομιάρηδες). Οι Ελληνες  και στην Αυστραλία, κατηγορήθηκαν για άγνοια της αγγλικής γλώσσας, φτώχεια που οδηγεί στην αλητεία, σεξουαλική παρενόχληση, παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας. «Αγράμματοι και ανειδίκευτοι, δουλεύουν με χαμηλούς μισθούς και παίρνουν τις δουλειές των Αυστραλών βρετανικής καταγωγής.
Από το 1924 και μετά αρχίζει μια άλλου τύπου κινδυνολογία: Οι Έλληνες και λοιποί μελαχρινοί αγρεργάτες «έχουν αρχίσει να αγοράζουν τα καλύτερα κτήματα», στερώντας από τους «κατάλευκους» Αγγλοσάξονες το αποκλειστικό προνόμιο της γαιοκτησίας, καταγγέλει το  Εμπορικό Επιμελητήριο της Τάουνσβιλ.
Κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου οι Ελληνες της Αυστραλίας αντιμετωπίζουν την έξαρση των ανθελληνικών αισθημάτων και αντίστοιχο ρατσισμό με εκείνον του Καναδά.
Τον Ιούλιο του 1915, 200 άτομα, ανάμεσά τους 60 στρατιώτες, καταστρέφουν ένα ελληνικό καφενείο στο Μπρίσμπεϊν. Τον Νοέμβρη, στο Σίδνεϊ κυκλοφορεί μια ψεύτικη φήμη ότι έλληνας υπάλληλος ιταλικού μανάβικου δολοφόνησε αδειούχο φαντάρο. Το μανάβικο γίνεται βίδες από τον εξαγριωμένο όχλο. Ακολουθεί λιθοβολισμός της Διεθνούς Λέσχης από 300 στρατιώτες, με συνδρομή κάπου 1000 πολιτών. Λίγες μέρες μετά, στις 13 Δεκεμβρίου, 300 στρατιώτες αρχίζουν να καταστρέφουν συστηματικά τα ελληνικά μαγαζιά στο κέντρο του Σίδνεϊ. Σύντομα τους στρατιώτες τους πλαισιώνουν εκατοντάδες νεαροί και σε λίγο ένας όχλος 4.000 παίρνει μέρος στις βιαιοπραγίες. Οι αρχές χαρακτηρίζουν τις επιθέσεις «άνομη ηλιθιότητα» με το σκεπτικό ότι τα σπασμένα θα τα πληρώσουν οι αυστραλέζικες ασφαλιστικές εταιρείες και όχι οι Ελληνες.
Τον Οκτώβρη του επόμενου χρόνου εκατοντάδες πολίτες λεηλατούν τα ελληνικά μαγαζιά στο Πέρθ.
Στις  9 Δεκεμβρίου 1916, ένα πλήθος με επικεφαλής στρατιωτικούς, λεηλατούν και πυρπολούν ελληνικά καταστήματα στο Κάλγκουρλι και το γειτονικό Μπάουλντερ.
Τα ρατσιστικά ξεσπάσματα συνεχίστηκαν και μετά το τέλος του πολέμου με αποκορύφωμα τις ταραχές και την βία του Ιανουαρίου του 1934 στο Κάλγκουρλι και στο Μπάουλντερ, κέντρα της εξορυκτικής βιομηχανίας χρυσού της Δυτικής Αυστραλίας που έχουν μετατραπεί σε μια μόνιμη εστία ρατσισμού εναντίον των dagoes.

Οι ζημιές στο ξενοδοχείο Home From Home Hotel μετά τις καταστροφές 

του Γενάρη 1934 (State Library of Western Australia)

Στις 28 Γενάρη του 1934, ένας δημοφιλής ποδοσφαιριστής της περιοχής, σε κατάσταση μέθης, ο ανθρακωρύχος Τζόρτζ Εντουαρντ Τζόρνταν (George Edward Jordan) στήνει καυγά στο ιταλικό ξενοδοχείο Home From Home Hotel, με τον Ιταλό μπάρμαν Κλαούντιο Ματαμπόνι (Claudio Mattaboni). Ο Ιταλός τον έσπρωξε έξω από το ξενοδοχείο, ο Τζόρνταν έπεσε και χτύπησε το κεφάλι του στο πεζοδρόμιο. Λίγο αργότερα, από το κάταγμα στο κρανίο, πέθανε. Οι φήμες ότι οι Ιταλοί είχαν δολοφονήσει τον ποδοσφαιριστή προκάλεσαν εκτεταμένη βία.
Επί δύο μέρες εκατοντάδες ένοπλοι «γηγενείς» χρυσωρύχοι θα λεηλατούν και θα καίνε τα ελληνικά, γιουγκοσλάβικα και ιταλικά μαγαζιά της περιοχής, καθώς και αρκετά σπίτια νοτιοευρωπαίων μεταναστών. Εκατοντάδες τραυματίες ο απολογισμός. Συνολικά, 92 κατοικίες και 37 μαγαζιά θα γίνουν παρανάλωμα του πυρός.
Τρομοκρατημένοι, οι Ελληνες του Κάλγκουρλι «εγκατέλειψαν εν ώρα νυκτός τα πάντα», σύμφωνα με τη διατύπωση του τότε γενικού προξένου Λ. Χρυσανθόπουλου, «μεταβάντες δι’ αυτοκινήτων και άλλων μεταφορικών μέσων εις άλλα χωρία, οπόθεν μετέβησαν της εις Πέρθην μεταβαινούσης αμαξοστοιχίας, φθάσαντες εκεί μετά των οικογενειών των εν οικτρά καταστάσει, ως πρόσφυγες» (Τάμης 1997, σ.85).
Στο γειτονικό Μπάουλντερ, Ιταλοί και Γιουγκοσλάβοι μετανάστες θα αντιτάξουν ένοπλη άμυνα στα στίφη των επιδρομέων, με αποτέλεσμα δυο νεκρούς και δεκάδες τραυματίες.

«Το Προσφυγάκι», το μαρμάρινο άγαλμα του 150 μ.Χ. βρέθηκε το 1922 σε ανασκαφές του Έλληνα αρχαιολόγου Κουρουνιώτη στον αρχαιολογικό χώρο του Βουλευτηρίου ή Γεροντικού της Νύσσης. Το Προσφυγάκι ακολούθησε τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής και βρίσκεται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

Κοντά σε αυτό το ρατσιστικό κυνήγι που βίωσαν οι μετανάστες μας στη Δύση και την Ανατολή πρέπει να συνυπολογίσουμε και το δράμα που έζησαν οι δικοί μας πρόσφυγες μετά την Μικρασιατική καταστροφή, αυτή τη φορά εδώ στα χώματα της μάνας πατρίδας.
Οι «τουρκόσποροι», οι «κουρελήδες» με τις «παστρικιές» τους, δεν έφτανε το ξερίζωμα και η εξαθλίωσή τους, θλιβερό αποτέλεσμα των παιχνιδιών των μεγάλων δυνάμεων, που πάνω στη πλάτη τους και με το αίμα των λαών της περιοχής, μοίρασαν τη λεία τους πάνω στο πτώμα της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έζησαν και το ρατσισμό, την ξενοφοβία και την εκμετάλλευση από τους «γηγενείς αδελφούς» τους.
Σήμερα, το πιο πιθανό είναι τις επόμενες μέρες να ενισχυθεί η ρατσιστική και φασιστική βία σε μετανάστες και πρόσφυγες τόσο από το κράτος, όσο και από το παρακράτος στην Ευρώπη και τη χώρα μας.
Μαζί με τον αγώνα και την απαίτηση να σταματήσουν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι στη Συρία και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και την απεμπλοκή της χώρας μας από αυτούς τους σχεδιασμούς, πρέπει να ενισχυθούν τα χαρακτηριστικά της αλληλεγγύης μας προς τους κολασμένους αυτής της γης. Είτε πρόκειται για Ελληνες θύματα της οικονομικής κρίσης, είτε για μετανάστες και πρόσφυγες θύματα των οικονομικών ή πολεμικών παρεμβάσεων των ιμπεριαλιστών.
Οι γουρουνοκεφαλές της Βέροιας δεν μπορεί και δεν πρέπει να χαρακτηρίσουν το λαό μας.

ΠΗΓΕΣ: Ελευθεροτυπία 14.6.1998 και 1.10.2000, 

Εθνος 20.2.2010.

John G. Bitzes, “The Anti–Greek Riot of 1909—South Omaha,” περιοδικό Nebraska History 51 (1970)

The Canadian Encyclopedia – free Toronto in Time app

Αναστάσιος Μ. Τάμης «Ιστορία των Ελλήνων της Αυστραλίας» (τ.A΄ [1830-1958], εκδόσεις Βάνιας, Θεσσαλονίκη 1997).

Διαβάστε περισσότερα

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Στις 30 Μάρτη 1952, σαν σήμερα πριν από 64 χρόνια, «έφυγε» ο Νίκος Μπελογιάννης. Ήταν μόλις 37 ετών. Εκτελέστηκε.
    Ο Μπελογιάννης είχε πολλά «κουσούρια» που δεν θα μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητα από τους δολοφόνους του.
    Εκτός από μαχητής με το όπλο στο χέρι ενάντια στους κατακτητές και στους εκμεταλλευτές ήταν και μαχητής με «όπλο» την πένα. Ήταν ένας διανοούμενος στην υπηρεσία του λαού.
    Απόδειξη τόσο το βιβλίο του «Η Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας», όσο και το βιβλίο του «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα»που εκδόθηκε το 1998 από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» στην επέτειο των 80 χρόνων του ΚΚΕ. Ένα έργο γραμμένο σε συνθήκες εγκλεισμού του στην Ακροναυπλία από την μεταξική δικτατορία και στη συνέχεια μέχρι την απόδρασή του από τις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής.
    Στο βιβλίο εξετάζεται ο ρόλος του ελληνικού κεφαλαίου σε συνδυασμό με τη διείσδυση και τη συνεργασία του με το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια ακτινογραφία της ελληνικής οικονομίας που ξεκινά από το 1824 και φτάνει έως το 1940 για το πώς λειτούργησε ο «σωτήριος» δανεισμός, από τα πρώτα «δάνεια της ανεξαρτησίας» μέχρι και τη μεταξική δικτατορία.
    Ο Μπελογιάννης περιγράφει τους ληστρικούς όρους των δανείων με σκοπό την αποκόμιση κερδών από ντόπιους και ξένους τοκογλύφους και το πώς οι επακόλουθες πτωχεύσεις του 1827, του 1843, του 1893 και του 1932 έγιναν πεδίο θησαυρισμού της πλουτοκρατίας μέσα από επιβολή συνθηκών αποστέρησης του λαού.
«…ο λαός υπόφερνε– γράφει ο Μπελογιάννης. Είχε γονατίσει από τους φόρους, κι η τοκογλυφία ερχότανε ύστερα να του δώσει τη χαριστική βολή. Αφήνω κατά μέρος κάθε δική μου περιγραφή και παίρνω ένα κομμάτι από την Ιστορία του Καρολίδη, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο: «Την εποχή εκείνη η χώρα εσπαράζετο υπό της φυγοδικίας και των συμμοριών τοκογλύφων, οίτινες εν συνεργασία προς τους ταμίας του κράτους και αυτούς ακόμα τους δικαστάς είχον δημιουργήσει αλληλεγγύην και κατέτρωγαν τας σάρκας του λαού» (…). Κι έτσι, τοκογλύφοι, κομματάρχες, δικαστές, ταμίες, Εθνοτράπεζα, κράτος και ληστές – τούτοι οι τελευταίοι πολύ λιγότερο από τους άλλους – εκτελούσαν το ίδιο «εθνοφελές» έργο: Την ερήμωση της χώρας και τον αφανισμό του λαού. Και στο αντιλαϊκό τούτο όργιο, έρχονται και οι ξένοι κεφαλαιούχοι να πάρουν μία από τις καλύτερες θέσεις».
    Στον επίλογο του βιβλίου ο Μπελογιάννης σημειώνει:
«… Γενικά, η πολιτική ζωή της χώρας μας μέσα στα 120 χρόνια της ελεύθερης ύπαρξής της επηρεάστηκε σημαντικά από τις θελήσεις κι τα συμφέροντα των ξένων κεφαλαιούχων και των χωρών τους. Και τα συμφέροντα αυτά ήταν πάντοτε αντίθετα με τα συμφέροντα της Ελλάδας και του λαού της. Παρ’ όλα αυτά όμως, οι ελληνικές κυβερνητικές κλίκες, όταν έφταναν στο σταυροδρόμι που οδηγούσε ή στην υπεράσπιση της ανεξαρτησίας της πατρίδας τους ή στην υποταγή στις επιθυμίες και τους εκβιασμούς των ξένων, προτίμησαν πάντοτε, σχεδόν χωρίς εξαίρεση, το δεύτερο δρόμο (…)».

    Ο δημοσιογράφος Γιώργος Κορωναίος, σε ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Προοδευτική Αλλαγή» την επόμενη μέρα της εκτέλεσης του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του, περιγράφει τις τελευταίες στιγμές:
«Ο υπαρχιφύλαξ, διαταχθείς υπό του διευθυντού του, μετέβη αμέσως εις την πτέρυγαν όπου ευρίσκοντο τα κελιά των 8 μελλοθανάτων και εισήλθεν πρώτον εις το υπ’ αριθμ. 2 απομονωτήριον, εις το οποίο εκρατούντο οι Μπελογιάννης, Λαζαρίδης και Μπάτσης. Πλησιάζει τον Μπελογιάννη.
«Νίκο σήκω»
Ατάραχος ο Μπελογιάννης σηκώνεται και λέει:
«Πάμε για καθαρό αέρα;»
«Ναι, του απαντά, σας πάνε για εκτέλεση» (…)»

    ΉτανΚυριακή.Στις30 Μάρτη 1952.Ήταν Κυριακή! Μέρα που κατά της διάρκεια της Κατοχής ακόμα και αυτοί οι Γερμανοί ναζί δεν έκαναν εκτελέσεις…
    Πριν ακόμα χαράξει, μέσα στο σκοτάδι, στις 4.12’ τα χαράματα, σαν κοινός δολοφόνος, το κράτος των γερμανοτσολιάδων, αυτών που πλέον είχαν ντυθεί αμερικανοτσολιάδες, το κράτος των μαυραγοριτών, αυτών που έχτιζαν «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο, προχωρούσε στο στυγερό έγκλημα.  
    Ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του, ο Δημήτρης Μπάτσης, ο Νίκος Καλούμενος και ο Ηλίας Αργυριάδης, πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.
    Το παράγγελμα γι’ αυτή την πολιτική δολοφονία, που θα αποτελεί αιώνιο στίγμα για το καθεστώς της αμερικανοκρατίας και για το πολιτικό σύστημα της ολιγαρχίας στην Ελλάδα,δόθηκε σαν σήμερα, πριν από 64 χρόνια.
     Την ίδια μέρα που το μετεμφυλιακό καθεστώς της άρχουσας τάξης, η κυβέρνηση Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο και οι πάτρωνές τους, οι Αμερικάνοι, εκτέλεσαν τον Μπελογιάννη, ο Γιάννης Ρίτσος, εξόριστος στον Αϊ – Στράτη, στο ποίημά του «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ», γράφει:
«Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε./ Μ’ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία./ Μ’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει (…)».

    Ο Μπελογιάννης από την πρώτη στιγμή της σύλληψής του όχι μόνο δεν αφαίρεσε, αλλά είχε φροντίσει να προσθέσει και άλλους λόγους στους εκτελεστές του για του πάρουν τη ζωή.
    Εκείνοι ισχυρίζονταν ότι ήταν «προδότης» και ότι γι’ αυτό τον δίκαζαν. Εκείνος τους απαντούσε:
«Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας…».
    Εκείνοιισχυρίζονταν ότι είναι κομμουνιστής και ως εκ τούτου «κατάσκοπος». Εκείνος τους απαντούσε:
«Οι μάρτυρες φτάσανε μέχρι του σημείου να λένε πως κάθε Κομμουνιστής είναι κατάσκοπος και πως οι Κομμουνιστές δεν είναι Έλληνες και πως το ΚΚΕ δεν είναι ελληνικό Κόμμα. Τι άτιμο ψέμα! Ο πατριωτισμός κάθε κόμματος μετριέται μόνο τότε που η λευτεριά και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας διατρέχει κίνδυνο. Απ’ αυτό και μόνο αν βγάζατε συμπέρασμα, θα σχηματίζατε τη σωστή εντύπωση για το χαρακτήρα του ΚΚΕ, που χωρίς καμία αμφιβολία πρόκειται για καθαρό πατριωτικό Ελληνικό Κόμμα».
    Όλοτο σύστημα εξουσίας που προσήγαγε τον Μπελογιάννη στο εδώλιο πίστευε ότι με μηχανορραφίες θα μετέτρεπε τις δίκες σε πεδίο διαπόμπευσης των κομμουνιστών. Αλλά ο Μπελογιάννης με τα λόγια του κατά τη διάρκεια της απολογίας του είχε ανατρέψει τα πάντα. Είχε μετατρέψει τους στρατοδίκες του από κατηγόρους σε κατηγορούμενους. Στον αντικομμουνισμό και στις απειλές τους, απαντούσε:
«… αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες,  χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε κι όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας». 
    Ο Μπελογιάννης είχε «ενοχλήσει» τους στρατοδίκες του. Η σύγκριση μαζί του ήταν ανυπόφορη για τους διώκτες του. Τον Νοέμβρη του ’51, στην πρώτη του απολογία στο στρατοδικείο, ξεκαθάρισε:
«Εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών… Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του… Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: Να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ’ αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω».
    Ο Μπελογιάννης μετέτρεψε το εναντίον του Στρατοδικείο σε πεδίο κατηγορίας και γελοιοποίησης των κατηγόρων του. Ο διάλογος, κατά τη διάρκεια της δίκης με έναν από τους βασικούς κατηγόρους του, τον αστυνομικό Αγγελόπουλο, είναι ενδεικτικός:
 «ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ισχυρίζεστε ότι ήρθα εδώ για να εφαρμόσω τις αποφάσεις των Ολομελειών της ΚΕ του ΚΚΕ;
 ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Μάλιστα.
 ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Οι αποφάσεις αυτές λένε ότι βάση της δράσης του ΚΚΕ είναι ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες, την ειρήνη. Έτσι δεν είναι;
 ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Έτσι.
 ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Επομένως, ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες και την ειρήνη είναι συνωμοσία κατά της Ελλάδας;
 ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Όχι.
 ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ευχαριστώ. Αυτό μονάχα ήθελα να διευκρινίσω».

«Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας. Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα».
    Ήταν τα τελευταία λόγια του Μπελογιάννη κατά την απολογία του, το Φλεβάρη του ’52. Λίγες μέρες πριν από την εκτέλεσή του.
    Τα λόγια του Μπελογιάννη – παντοτινό σύμβολο του πατριώτη, του διεθνιστή, του ανθρώπου, του κομμουνιστή – αποδείχτηκαν πολύ πιο ισχυρά από τις κάννες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Πολύ πιο ανθεκτικά από τους μικρόνοες που νόμιζαν ότι δολοφονώντας τον Μπελογιάννη θα τον φίμωναν. Τον εκτέλεσαν νομίζοντας ότι έτσι τα λόγια του θα έπαυαν να δονούν για πάντα τις καρδιές όλων εκείνων που δεν κάνουν «δήλωση μετανοίας». Τι ηλίθιοι…

    
Μετάτη δολοφονία ο Πωλ Ελυάρ έγραψε:
«Ο Μπελογιάννης είναι νεκρός. Δε θυσίασε τίποτα απ’ την τιμή και την ελπίδα μας για ένα αύριο φωτεινό. Χαμογελούσε…»
    Ο Μπελογιάννης, στα όπλα των δολοφόνων έστρεψε το δικό του «όπλο»: Ένα γαρύφαλλο. Και τρεις κουβέντες:
«Αγωνιζόμαστε για να προφτάσουμε την αυγή και το αύριο, για να δημιουργήσουμε νέους χρόνους κι εποχές, στο μπόι των ονείρων μας, στο μπόι των ανθρώπων».

Διαβάστε περισσότερα

Μας περνούν για… ηλίθιους

Φαιδρότητες για την «εξυγίανση» του ελληνικού ποδοσφαίρου

ΝΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ 

Να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, επιχείρησε χθες ο υφυπουργός Αθλητισμού, Σταύρος Κοντονής, αναφερόμενος στην εκρηκτική κατάσταση του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου.

Το κάζο της ματαίωσης της συνάντησης του κ. Κοντονή με τους προέδρους των τεσσάρων «μεγάλων» ΠΑΕ (Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΑΡΚ, ΠΑΟΚ), που ήταν προγραμματισμένη για την περασμένη Τετάρτη, αποδεικνύει ότι είναι ανέφικτη η αντιμετώπιση της αθλιότητας, από εκείνους που την δημιουργούν και την αναπαράγουν. Το είπαμε και το επαναλαμβάνουμε: Οι «τέσσερις» δεν μπορούν να δώσουν τη λύση του προβλήματος, επειδή οι ίδιοι είναι το πρόβλημα.

Το γεγονός ότι η κυβέρνηση επιδιώκει να «ομαλοποιήσει» την κατάσταση στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο με τη συνδρομή αυτών των κυρίων, δείχνει ότι επιθυμεί όχι την αλλαγή, αλλά τη διαχείριση της σήψης.

Και μόνον το ότι ο υφυπουργός καλεί τους «τέσσερις» και κανέναν άλλο, δείχνει τη «φιλοσοφία» του κυβερνητικού εγχειρήματος: Να τα βρούμε με τους «μεγάλους», που κάνουν κουμάντο…

Από την άλλη πλευρά, οι ιδιοκτήτες των «μεγάλων» ΠΑΕ, συμπεριφέρονται όχι μόνο ως ιδιοκτήτες του ποδοσφαίρου, στο σύνολο του, αλλά και ως ιδιοκτήτες του κράτους. Ο ένας (ο Γ. Αλαφούζος) απέρριψε εξ αρχής την πρόσκληση, του άλλου (του Β. Μαρινάκη) του «απαγόρευσε» τη συμμετοχή ο Προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών και τέλος, οι άλλοι δύο (Δ. Μελισσανίδης, Ιβάν Σαββίδης) δήλωσαν ότι η συμμετοχή τους δεν είχε πλέον νόημα.

Έτσι, ενώ με τον έναν, ή άλλον τρόπο, τα τέσσερα αφεντικά της Super League «έφτυσαν» την κυβερνητική πρόσκληση, ο Σπ. Κοντονής έκανε ότι… έβρεχε.

Για να καταλάβετε, η ανακοίνωση της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, για τη ματαίωση της συνάντησης, αναφέρει: «Ωστόσο, η ήδη υπάρχουσα και δημόσια εκπεφρασμένη – μέσω επίσημων ανακοινώσεων και δηλώσεων – πρόθεση και των τριών ιδιοκτητών για τη δημιουργία ενός νέου μοντέλου στο ελληνικό ποδόσφαιρο, την προάσπιση της δημόσιας Τάξης, την πάταξη της βίας στους αγωνιστικούς χώρους, καθώς και τη διαμόρφωση νέων δεδομένων στην επιχειρηματικότητα του αθλήματος, μας δίνει τη δύναμη να συνεχίσουμε σταθερά και αποφασιστικά στο δρόμο της σύγκλισης, του εκσυγχρονισμού, της διαφάνειας και της πλήρους αναγέννησης του ποδοσφαίρου»…
Κάνουμε λάθος, ή μας περνούν για ηλίθιους;

Διαβάστε περισσότερα

Ήταν μια χώρα: Γιουγκοσλαβία…

Τα γεγονότα της Σρεμπρένιτσα το 1995 υπήρξαν από τα αιματηρότερα  του γιουγκοσλαβικού εμφυλίου που υποκινήθηκε από τους ιμπεριαλιστές της ΕΕ και των ΗΠΑ. Έχασαν τη ζωή τους 8.000 μουσουλμάνοι.
    Την περασμένη Παρασκευή, που το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία καταδίκασε τον ηγέτη των Σερβοβοσνίων Ράντοβαν Κάρατζιτς σε ποινή 40 ετών με την κατηγορία του ενόχου για τη γενοκτονία στη Σρεμπρένιτσα, το ημερολόγιο έδειχνε: 24 Μάρτη 2016. Τυχαίο; Η’ κίνηση συμβολισμού;
    Ανεξαρτήτως της… σύμπτωσης, ας πάμε σε μια άλλη 24^η του Μάρτη. Ήταν 24 Μάρτη 1999, πριν δεκαεπτά χρόνια, όταν άρχιζε το μακελειό που κράτησε 78 μέρες. Ήταν η αρχή του τέλους για την Γιουγκοσλαβία. Μια χώρα που ο λαός της όρθωσε το ανάστημά του στις μεραρχίες του Χίτλερ, δεν υπάρχει πια. Τη διέλυσε το ΝΑΤΟ σε συνεργασία με την ΕΕ.
    Οι χειροκροτητές της θηριωδίας των χιλιάδων νεκρών, των «παράπλευρων απωλειών», των ΝΑΤΟικών «λαθών», των εκτελέσεων αμάχων, του βομβαρδισμού νοσοκομείων, σχολείων, ΜΜΕ και νεκροταφείων (!), αυτοί που κόβουν και ράβουν στα μέτρα τους το Διεθνές Δίκαιο, υποστήριζαν τότε ότι τα αμερικανικά «Στελθ» αποτελούσαν προάγγελο της «δημοκρατίας» και της «ειρήνης» στα Βαλκάνια και τον κόσμο.
    Η αλήθεια είναι ότι εκείνος ο πόλεμος, που έγινε με πρόσχημα τα «δικαιώματα των μειονοτήτων», εξελίχτηκε σε «προληπτικό πόλεμο» στο Αφγανιστάν και μετεξελίχτηκε σε «ανθρωπιστικό πόλεμο» στο Ιράκ.
    Στον έναν μόλις χρόνο από τη λήξη των βομβαρδισμών στο «απελευθερωμένο» Κοσσυφοπέδιο είχαν συμβεί τα εξής:
4.121 επιθέσεις εναντίον Σέρβων Κοσσοβάρων, 757 Σέρβοι δηλώνονταν αγνοούμενοι, είχαν καταστραφεί 1.134 εκκλησίες, 102 μοναστήρια, 6 οστεοφυλάκια, 96 πύργοι και άλλα ιστορικά μνημεία. Φυσικά πρέπει να προστεθούν και δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες Σέρβοι από την περιοχή.
    Στις 78 μέρες της «ανθρωπιστικής» τους δράσης που ξεκίνησε στις 24/03/1999 λίγο πριν τις 9 το βράδυ όταν και ήχησαν οι σειρήνες στην Πρίστινα, στο Βελιγράδι, στην Ποντγκόριτσα, στο Νόβισαντ, τα βομβαρδιστικά του ΝΑΤΟ πραγματοποίησαν 35.788 μαχητικές αποστολές εναντίον 200 γιουγκοσλαβικών πόλεων.
    Το Κοσσυφοπέδιο και όλη η Γιουγκοσλαβία έγινε στόχος ακόμα και απαγορευμένου τύπου βομβών με θύματα χιλιάδες αμάχους. Σύμφωνα με τα στοιχεία του αμερικανικού Πενταγώνου, η μία στις πέντε βόμβες που έπληξαν τη Γιουγκοσλαβία, δηλαδή περίπου 500.000 βόμβες, περιείχαν απεμπλουτισμένο ουράνιο.
    Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, οι επιδρομείς εξαπέλυσαν κατά της Γιουγκοσλαβίας 35.450 δέσμες βομβών διασποράς, οι οποίες είναι απαγορευμένες από τις διεθνείς συνθήκες.
    Η επίθεση του ΝΑΤΟ έγινε με πρόσχημα τα «ανθρώπινα δικαιώματα». Η αλήθεια είναι ότι όταν το 1999 αναπτύχθηκαν οι ΝΑΤΟικές δυνάμεις στην περιοχή, καταγράφτηκαν 547 δολοφονίες και 932 απαγωγές Σέρβων, ενώ έως το 2009 και με σταθερή τη ΝΑΤΟική παρουσία στο Κόσσοβο, οι αριθμοί ήταν: 1.192 δολοφονίες, 1.303 απαγωγές και 1.305 τραυματισμοί.
    Η Γιουγκοσλαβία αποτέλεσε το πειραματικό εργαστήριο για την σε ευρωπαϊκό έδαφος εμπέδωση της παγκόσμιας «νέας τάξης» μέσω των βομβαρδιστικών. Αμέσως μετά τους βομβαρδισμούς, είχε και μια ακόμα πρωτιά: Έγινε το πειραματικό εργαστήριο για την εφαρμογή της «νέας τάξης» και με τη μέθοδο της κάλπης, και με τη μέθοδο των εκλογών.
    Στη μετά τους βομβαρδισμούς Γιουγκοσλαβία «αναγεννήθηκε» μέχρι και ο «πρίγκιψ Καραγεώργεβιτς», ο τύπος που τον έφερε ο Γιώργος Παπανδρέου στην Αθήνα και τον αποκαλούσε «υψηλότατο».
    Στη μετα-βομβαρδισμένη Γιουγκοσλαβία το πολιτικό δολάριο είχε μεγάλη πέραση: Σε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια υπολόγιζε η «Ουάσιγκτον Ποστ» τα χρήματα που μέσω της CIA έπαιξαν το δικό τους ρόλο στις εκλογές στη Γιουγκοσλαβία μετά την επιδρομή...
    Η «δημοκρατικότερη» εξέλιξη της επέμβασης του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια ήταν φυσικά η απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου από τη Σερβία. Μέχρι να φτάσουμε εδώ, είχαν προηγηθεί οι εκλογές - παρωδία στο Κοσσυφοπέδιο με απόντες βεβαίως τους Σέρβους, και με παρόντες τους δολοφόνους του UCK.  
    Να θυμίσουμε ότι ο πρώτος ΝΑΤΟικός επίτροπος του Κοσσυφοπεδίου, ο κατοπινός υπουργός Εξωτερικών του Σαρκοζί, ο «σοσιαλιστής» Κουσνέρ, είχε δηλώσει ότι: «Οι εκλογές αυτές υπήρξαν οι καλύτερες που έχουν διεξαχθεί ποτέ στα Βαλκάνια». Σήμερα στο Κοσσυφοπέδιο δεσπόζει η μεγαλύτερη αμερικανοΝΑΤΟική βάση που υπάρχει σε ολόκληρο τον κόσμο...
    Με τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, λύθηκαν πολλά στόματα. Ένα από αυτά ήταν του πρώην υπουργού Εξωτερικών της Βρετανίας, λόρδου Οουεν. Το άρθρο του στην «Ουάσιγκτον Ποστ», την επομένη των βομβαρδισμών, είχε τον εξής εύγλωττο τίτλο: «Επανασχεδιάστε το χάρτη των Βαλκανίων».
    Τι έλεγε η τότε ελληνική κυβέρνηση για όλα αυτά; Σύμφωνα με τον τότε υπουργό Εξωτερικών, τον κ. Γ. Παπανδρέου, τα σύνορα στην περιοχή δε θα έπρεπε να αλλάξουν, αλλά (διότι υπάρχει και ένα «αλλά»), αν αλλάξουν με «βελούδινο διαζύγιο» τότε ο κ. Παπανδρέου δε θα είχε πρόβλημα! Όπως αντιλαμβάνεστε, ένας νέος θεωρητικός είχε γεννηθεί. Ο θεωρητικός των «βελούδινων» πολέμων...
    Τα Βαλκάνια, η Γιουγκοσλαβία, δεν επελέγησαν τυχαία ως πεδίο θερμής εφαρμογής του νέου ΝΑΤΟικού δόγματος. Τα Βαλκάνια, με την έννοια της γεωστρατηγικής τους θέσης, δεν είναι μια οποιαδήποτε περιοχή. Είναι η περιοχή που έγινε σταυροδρόμι δυο Παγκόσμιων Πολέμων. Είναι η περιοχή που το σχέδιο του Γ΄ Ράιχ για την προέλασή του στην Ανατολή προϋπέθετε την κατάτμησή της. Η επέλαση της «νέας τάξης», λοιπόν, στη γεωγραφική περιφέρεια που ο Μπρζεζίνσκι έχει βαφτίσει «Ευρασία», προϋπέθετε τη ΝΑΤΟποίηση των Βαλκανίων.
    Πώς ενήργησε στις συνθήκες της ΝΑΤΟικής θηριωδίας η Ελλάδα;
Όπως θυμούνται οι πάντες, η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ισχυριζόταν ότι «η Ελλάδα ΔΕΝ συμμετείχε στον πόλεμο»! Στα πλαίσια αυτής της «μη συμμετοχής», ήταν το ΠΑΣΟΚ των κ. κ. Σημίτη - Παπανδρέου που:

• Μετέτρεψε την Ελλάδα σε διοικητικό κέντρο του πολέμου των 78 ημερών,
• κατέστησε την Ελλάδα ένα παντός καιρού διαμετακομιστικό κέντρο των πεζοναυτών που «εξανθρώπιζαν» τα Βαλκάνια,
• έστειλε το αντιτορπιλικό «Θεμιστοκλής» στην Αδριατική υπό τη σημαία του ΝΑΤΟ,
• παραχώρησε το Λιτόχωρο για την απόβαση των ΝΑΤΟικών,
• παραχώρησε ακόμα και τις εθνικές οδούς της χώρας για να περνούν τα τανκς των «συμμάχων».

    Η κυβέρνηση που «δεν συμμετείχε» στο έγκλημα, ήταν η κυβέρνηση που, σύμφωνα με τα συγκεντρωτικά στοιχεία του ΓΕΕΘΑ, από την έναρξη του πολέμου μέχρι τα τέλη Σεπτέμβρη 1999, έδωσε την άδεια να περάσει από τη Θεσσαλονίκη με κατεύθυνση το Κοσσυφοπέδιο η ακόλουθη ΝΑΤΟική δύναμη πυρός:

• 1.000 αεροσκάφη,
• 420 πλοία,
• 510 σιδηροδρομικοί συρμοί με πολεμικό υλικό,
• 1.400 φάλαγγες στρατιωτικών οχημάτων διαφόρων τύπων,
• 60.000 στρατιώτες...

    Η κυβέρνηση - που «δεν συμμετείχε» - μετέτρεψε την Ελλάδα σε μόνιμο ΝΑΤΟικό πολεμικό ορμητήριο.
    Όσα έγιναν το 1999 και όσα ακολούθησαν δεν εμπόδισαν τις «πατριωτικές φιέστες» πάνω στο πτώμα της Γιουγκοσλαβίας. Να θυμίσουμε μόνο τούτο: Μερικούς μήνες μετά τη λήξη των βομβαρδισμών, ο τότε υπουργός Αμυνας, ο Ακης Τσοχατζόπουλος, έστησε ειδική φιέστα στο Ουρόσεβατς (σσ: το Ουρόσεβατς είναι μία από τις περιοχές που ομολογημένα επλήγη με βόμβες ουρανίου και πλουτωνίου).
    Αλλά δεν ήταν μόνος του. Είχε στο πλευρό του τη ΝΔ και το ΣΥΝ. Σ' εκείνη τη φιέστα ήταν που έλαμψε το αστέρι της κ. Δαμανάκη, που για λογαριασμό του ΣΥΝ (τότε), απευθυνόμενη στους Έλληνες φαντάρους που συμμετείχαν στη ΝΑΤΟική δύναμη κατοχής του Κοσσυφοπεδίου, προέβη στην ακόλουθη δήλωση:
«Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζετε, μας βγάζετε ασπροπρόσωπους και η Ελλάδα μπορεί να είναι περήφανη για σας»!
    Ήταν υπερήφανη, δηλαδή, η κ. Δαμανάκη (του ΣΥΝ, τότε) επειδή Έλληνες φαντάροι λειτουργούσαν σαν μισθοφόροι του ΝΑΤΟ. Ένιωθε ότι βγαίνει ασπροπρόσωπη η κυρία Δαμανάκη (του ΣΥΝ τότε και επίτροπος της ΕΕ κατόπιν) από το γεγονός ότι Έλληνες φαντάροι βρίσκονται εκτός των συνόρων της χώρας και εκτελούν τις διαταγές των Αμερικανών.
    Ο πόλεμος κατά της Γιουγκοσλαβίας ήταν μια «πρόβα τζενεράλε» και για το «Διεθνές Δίκαιο» του 21ου αιώνα. Απόδειξη ότι η προσφυγή της Γιουγκοσλαβίας εναντίον εκείνων που τη βομβάρδισαν απορρίφθηκε.
    Όπως είχε ανακοινώσει η εισαγγελεύς του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης (στα κελιά του οποίου δολοφονήθηκε ο Μιλόσεβιτς), η διεθνής κοινότητα θεώρησε αβάσιμους τους λόγους που επικαλέστηκε η Γιουγκοσλαβία όταν ζήτησε να απαγγελθεί η κατηγορία της γενοκτονίας εναντίον του Κλίντον, του Μπλερ, του Σολάνα, του Κλαρκ και της υπόλοιπης παρέας.
    Ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία ήταν η αρχή. Το είχε άλλωστε ξεκαθαρίσει ο Κλίντον:
     «Αυτό που κάναμε στο Κοσσυφοπέδιο μπορούμε να το ξανακάνουμε τώρα, μπορούμε να το κάνουμε αύριο αν είναι αναγκαίο, είτε στην Αφρική, είτε στην Κεντρική Ευρώπη», ήταν τα λόγια του, τον Ιούνη του 1999.
    Το έγκλημα κατά της Γιουγκοσλαβίας ήταν το τέλος των μύθων.
    Μύθος πρώτος: «Αν φύγει το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια θα γίνει σφαγή», μας έλεγαν.
    Με τι μας απειλούσαν δηλαδή; Μας απειλούσαν και μας απειλούν με κάτι που ήδη γίνεται, και γίνεται επειδή ακριβώς υπάρχει το ΝΑΤΟ στην περιοχή. Το ΝΑΤΟ «ήρθε να φέρει την ειρήνη» και στο μεταξύ οι Ουτσεκάδες σκοτώναν Σκοπιανούς, οι Σκοπιανοί καταδίωκαν Αλβανούς, οι Αλβανοί δολοφονούσαν Σέρβους, οι Σέρβοι της Βοσνίας εκτελούσαν Βόσνιους μουσουλμάνους, οι μουσουλμάνοι της Βουλγαρίας ζητούσαν αυτονομία, οι πράκτορες της CIA αλώνιζαν και αλωνίζουν στο Μαυροβούνιο, και κατά τ' άλλα, το ΝΑΤΟ ...φέρνει την ειρήνη.
    Μύθος δεύτερος: «Να μη φύγουν το ΝΑΤΟ και η ΕΕ από τα Βαλκάνια για να μην αλλάξουν τα σύνορα».
    Με τι μας απειλούσαν δηλαδή; Μας απειλούσαν και μας απειλούν με τα αποτελέσματα ενός εγκλήματος που ήδη διαπράττεται. Αρχής γενομένης από την απόφαση της ΕΕ το Δεκέμβρη του 1991, όλα αυτά τα χρόνια της ευρωενωσιακής και ευρωατλαντικής παρουσίας στα Βαλκάνια, τα Βαλκάνια γέμισαν προτεκτοράτα. Τα σύνορα έχουν ήδη αλλάξει.
    Κάτι ακόμα: Αυτοί που τότε διέλυσαν μια χώρα στο όνομα της προστασίας των μουσουλμανικών μειονοτήτων, είναι οι ίδιοι που σήμερα πνίγουν μουσουλμάνους πρόσφυγες στο Αιγαίο, είναι οι ίδιοι που αφού κατασκεύασαν τους ισλαμοφασίστες τύπου ISIS και έφεραν τον πόλεμο στα σπίτια μας,  ελεεινολογούν το Ισλάμ στο όνομα της δυτικής «ανεκτικότητας»…

Διαβάστε περισσότερα

ΟΙ ΛΑΪΚΕΣ ΜΑΖΕΣ ΣΤΑ 1821

 

του Γιάννη Ζεύγου*

Η λαϊκή εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του 1821 στάθηκε ο πρώτος μεγάλος σταθμός στην πάλη του ελληνικού λαού για την πρόοδο και ανύψωσή του. Κείνη η εποποιία απόδειξε τους απέραντους θησαυρούς ζωτικότητας και ηρωισμού, που περικλείνουν οι λαϊκές μάζες και διακήρυξε βροντόφωνα πως οι μάζες με τους αγώνες τους δημιουργούν την ιστορία.

Οι πλουτοκράτες πλαστογραφώντας την ιστορία διεκδικούν την ηρωική λαϊκή κληρονομιά του 1821. Οι εθνοκάπηλοι μιλάν για εθνικά ιδανικά, οι τύρανοι και στραγγαλιστές των λαϊκών ελευθεριών ψέλνουν το μεγαλόπνοο ύμνο της ελευθερίας που βγήκε απ’ τα ιερά κόκκαλα του ελληνικού λαού. Η αστική τάξη παραποιεί την ιστορία για να κρύψει τον αντεθνικό της χαραχτήρα, για να σκεπάσει την ιδεολογική της γύμνια και την ιστορική της χρεοκοπία.

Ωστόσο τα ιστορικά και αδιάψευστα γεγονότα διακηρύχνουν πως η επανάσταση του 1821 ήταν έργο των λαϊκών μαζών και ανήκει πλέρια στον εργαζόμενο λαό που με επικεφαλής το προλεταριάτο αγωνίζεται να την ολοκληρώσει. Οι λαϊκές μάζες – οι αγρότες και ναύτες, οι χειροτέχνες, οι μικρέμποροι και διανοούμενοι – αποτέλεσαν τις δυνάμεις που οργάνωσαν βασικά και κίνησαν την επανάσταση και που στην πορεία της χάραξαν τις λύσεις και σημείωσαν τους δρόμους ανάπτυξης του ελληνικού λαού.

Λίγα γεγονότα είνε αρκετά να δείξουν πως η δράση των λαϊκών μαζών στην επαναστατική φωτιά του 1821 εξεδήλωσε αυθόρμητα και εμβρυώδικα τους εσώτερους πόθους του εργαζομένου έθνους, πούναι πόθοι ιστορικοί και που ενσαρκώνονται στην επιταχτική ανάγκη να λυθούν τα δημοκρατικά προβλήματα.

***

Όπως είναι γνωστό στα 1821 οι εμποροκαραβοκυραίοι ήταν πιο δυνατοί στο νησί της Ύδρας και οι κοτσαμπάσηδες ήταν πιο δυνατοί στην Πελοπόννησο. Αυτές λοιπόν οι εύπορες τάξεις πήραν την πρωτοβουλία του αγώνα, ή τουλάχιστον βγήκαν καλοθελώς στην επανάσταση, ή τους ανάγκασαν οι μάζες; Να η απάντηση που δίνει η ιστορία σ’ αυτό το ερώτημα:

Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος ο πιο σπουδαίος αστός ιστορικός μιλώντας για το ξέσπασμα της επανάστασης στο Μωρηά και για τους κοτσαμπάσηδες γράφει:

«Αυτοί δεν – δηλαδή οι κοτσαμπάσηδες – εταλαντεύοντο έτι αλλ’ ο Φλέσσας καταπείσας το Ν. Σολιώτη να τολμήσει τας πρώτας εν τη επαρχία Καλαβρύτων εχθροπραξίας περιήγαγε τον Ασημάκην Ζαΐμην και κατόπιν όλους τους λοιπούς εις την ανάγκην να ακολουθήσωσι το ρεύμα». Ο Παπαφλέσσας ήταν ένας από τους πιο ηρωικούς επαναστάτες λαϊκούς αρχηγούς και ο Ν. Σολιώτης ήταν κλέφτης, επαναστατημένος αγρότης και αυτός στηριζόμενοι στην αγροτική μάζα άρχισαν την επανάσταση και ανάγκασαν τους Ζαΐμηδες και τους λοιπούς τσιφλικάδες του Μωρηά να ακολουθήσουν.

Το ίδιο πράγμα έγινε με τους εμπόρους. Στην Ύδρα οι έμποροι με τους Κουντουριώτηδες επικεφαλής δεν ήθελαν με κανένα τρόπο να βγουν στην επανάσταση. Οι ναύτες τους ανάγκασαν. Οι ναύτες και ο άλλος λαός της Ύδρας μ’ επικεφαλής τον ισάξιο του Παπαφλέσσα, ηρωικό πλοίαρχο Οικονόμου επαναστάτησαν, γκρέμισαν την εξουσία των εμπόρων και κήρυξαν την εθνική επανάσταση. Οι ναύτες έκαναν διπλή επανάσταση. Ενάντια στους Τούρκους καταπιεστές και ενάντια στους συμμάχους τους τους εμπόρους. Η ηρωική εξέγερση των ναυτών του 1821 αποτελεί ιστορικό προάγγελο, επαναστατικό μήνυμα και σύμβολο για το μεγάλο ρόλο της εργατικής τάξης όπως και η προδοτική στάση των εμπόρων στην πιο κρίσιμη στιγμή αποτελεί τον πρόλογο της όλης προδοτικής ιστορίας της τάξης τους.

Σ’ όλη τη χώρα οι λαϊκές μάζες πήραν την πρωτοβουλία της εξέγερσης και οι εμποροκοτσαμπάσηδες αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν γιατί διέτρεχαν τον άμεσο κίνδυνο να τους ξεπαστρέψει ο επαναστατημένος λαός είτε οι εξαγριωμένοι Τούρκοι.

Η επαναστατική πρωτοβουλία των λαϊκών μαζών δεν περιορίστηκε μόνο να πάρουν τα όπλα και να αρχίσουν την επανάσταση. Ο ηρωισμός και η αυτοθυσία των μαζών συνέχισαν την επαναστατική πάλη εφτά ολόκληρα χρόνια και στη φωτιά των αγώνων αναδείχτηκαν ασύγκριτοι ήρωες και ως αρχηγοί του επαναστατημένου λαού σαν τον Αθ. Διάκο, τον Παπαφλέσσα, τον Κανάρη, τον Καραϊσκάκη. Και στα πεδία των μαχών – στο Βαλτέτσι, στη Γραβιά, στο Μεσολόγγι, στη Χίο, στη Σάμο, σε στεριά και θάλασσα έστησαν αθάνατα μνημεία δόξας. Ποιος ήταν ο ρόλος των εμποροκοτσαμπάσηδων στην επική μονομαχία τους έθνους με τον τουρκικό απολυταρχισμό; Έμποροι και κοτσαμπάσηδες δε φρόντιζαν για τίποτα άλλο παρά μόνο για να αρπάζουν τη γη, να ληστεύουν το λαό με τα νοίκια, να κλέβουν τα δάνεια και να παραλύουν τις επαναστατικές λαϊκές δυνάμεις. Ο ίδιος ο αστός ιστορικός Κ. Παπαρρηγόπουλος γράφει: «Οι μαχηταί της επαναστάσεως εξεπλήρωσαν κατά ξηράν και κατά θάλασσαν το καθήκον αυτών επαξίως του επιδιωχθέντος μεγάλου σκοπού. Είνε δε τούτου ένεκα, μάλλον αξιάγαστοι όσον δι’ όλου του αγώνος ουδέποτε εκτησάμεθα κυβέρνησιν πράγματι χειραγωγήσασαν τα κοινά του έθνους συμφέροντα και τελεσφόρως προνοήσασαν περί οργανισμού και συντηρήσεως των στρατιωτικών του έθνους δυνάμεων».

Ο αστός ιστορικός ομολογεί πως οι λαϊκές μάζες, οι μαχητές της επανάστασης εξεπλήρωσαν με θαυμάσιο τρόπο το επαναστατικό εθνικό τους καθήκον, ενώ οι εμποροκοτσαμπάσηδες στάθηκαν ανίκανοι να οργανώσουν και να συντηρήσουν τις επαναστατικές δυνάμεις.

Η επαναστατική δημιουργικότητα των λαϊκών μαζών απλώθηκε σ’ όλα τα επίπεδα και έθιξε στο σύνολό τους τα δημοκρατικά προβλήματα, που εκδηλώθηκαν στην πορεία της επανάστασης. Απ’ αυτήν την άποψη οι μάζες επανειλημμένα βρέθηκαν αντιμέτωπες με τους εμποροκοτσαμπάσηδες και έτειναν να βαθύνουν και να ευρύνουν την επανάσταση.

Αναφέραμε την εξέγερση των ναυτών ενάντια στους εμπόρους, που επαναλήφθηκε πολλές φορές στη διάρκεια της επανάστασης. Στα Βέρβαινα οι ένοπλες αγροτικές μάζες τον Ιούνη του 1821 εξεγέρθηκαν, σήκωσαν τα όπλα ενάντια στους τουρκοκοτζαμπάσηδες, όπως τους αποκαλούσαν, και ζήτησαν να τους ξεπαστρέψουν. Οι χειροτέχνες της Τρίπολης είχαν κι’ αυτοί την εξέγερση τους ενάντια στην αντίδραση των φεουδαρχικών στοιχείων. Στις εργασίες των εθνοσυνελεύσεων οι ένοπλες μάζες επανειλημμένα εξάσκησαν άμεση πίεση για να μην αρπάξουν την γη οι εμποροκοτζαμπάσηδες. Μαζί με τους δημοκρατικούς διανοούμενους επέβαλαν την επέχταση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των λαϊκών ελευθεριών στα συντάγματα, που ψηφίσθηκαν από τις εθνοσυνελεύσεις.

Ακόμα είνε χαρακτηριστικό ότι εκδηλώθηκαν και μαζικά κινήματα με «κομμουνιστικό» χαραχτήρα, όπως έγινε στο νησί Άνδρο με το Δημ. Μπαλή. Ο χωρικός Δημ. Μπαλής απηύθυνε προκήρυξη στο λαό, «περιέχουσαν ιδέας όχι απλώς σοσιαλιστικάς, αλλ’ αυτό τούτο κομμουνιστικάς εν εποχή, καθ’ ην ο κομμουνισμός και ως λέξις και ως ιδέα ήτο τελείως άγνωστος παρ’ ημίν… έγραφε ότι η νήσος Άνδρος είνε και αυτή ποίημα τους Θεού, καθώς και όλος ο κόσμος και ότι οι προπάτορες των αρχόντων, ελθόντες εις την νήσον, εξουσίασαν δια της βίας την καλλιτέραν γην αυτής, χωρίς να έχωσι προς τούτο κανέν δικαίωμα περισσότερον από τους άλλους». Και ο Μπαλής, αφού συγκέντρωσε πάνω από τριακόσιους χωρικούς «άπαντας κηρυχθέντας οπαδούς του», έκανε συνέλευση του λαού, έκαψε τους αρχοντικούς πύργους και θα έσφαζε και τους άρχοντες και θα μοίραζε την γη τους αγρότες, αν δεν προλάβαινε ένα πολεμικό καράβι.

Ο επαναστατημένος λαός έβανε την πληβειακή σφραγίδα των επαναστατικών λύσεων σ’ όλα τα προβλήματα της πάλης. Απ’ τους κόλπους της λαϊκής μάζας αναδείχθηκαν ήρωες στρατηγοί και ναυμάχοι και στην πορεία της πάλης έτεινε αυθόρμητα να διαμορφωθεί το αριστερό λαϊκό δημοκρατικό μέτωπο.

Η επανάσταση του 1821 απόδειξε τις τρομερές δημιουργικές ικανότητες, που περικλείνουν οι λαϊκές μάζες άμα βρουν τη δυνατότητα να τις εκδηλώσουν και να τις αναπτύξουν. Οι ιστορικές συνθήκες και η συντηρητική φύση των εμποροτσιφλικάδων δεν επέτρεψαν να ολοκληρωθεί στα 1821 το έργο της λαϊκής επανάστασης.

Η τάξη των αστικοτσιφλικάδων μέχρι σήμερα εμπόδισε τη λύση των δημοκρατικών προβλημάτων, πνίγει τις ικανότητες του ελληνικού λαού, δεν άφινε να αναπτυχτούν σε πλούσια και εκπολιτιστική δημιουργία.

Στη σημερινή περίοδο στα βάθη της συνείδησης των λαϊκών μαζών ωριμάζει καινούργιο 1821 σε ασύγκριτα πιο τρανές διαστάσεις. Το προλεταριάτο που οι ναύτες της Ύδρας προανάγγειλαν τον ιστορικό του προορισμό, συγκεντρώνει γύρω του το Παλλαϊκό μέτωπο για λαοκρατική επαναστατική ολοκλήρωση του 1821.

*25/3/1936

Γ. ΖΕΥΓΟΣ

Διαβάστε περισσότερα

«Ελλάς· πυρ! Ελλήνων· πυρ! Χριστιανών· πυρ! Τρεις λέξεις νεκρές. Γιατί τις σκοτώσατε;»

Στις 28 Μάρτη του 1969 ο Γιώργος Σεφέρης με μαγνητοφωνημένο μήνυμά του που στέλνει κρυφά και μεταδίδεται από την Ελληνική Υπηρεσία του BBC, εκφράζεται ανοιχτά κατά του δικτατορικού καθεστώτος της χούντας των συνταγματαρχών. Την ίδια δήλωση διένειμε στον ελληνικό και ξένο τύπο. Η ―για πρώτη φορά δημόσια― τοποθέτηση του γνωστού παγκοσμίως ποιητή (το 1963 έχει τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας) εναντίον της χούντας προκάλεσε αίσθηση.

Η Μαρώ Σεφέρη διηγείται: “Τη δήλωση κατά της δικατορίας τη σκεφτότανε από πολύ καιρό. Όταν μάλιστα ήμασταν στο Πρίνστον είχε αποφασίσει να την κάνει από εκεί, αλλά μετά μετάνιωσε. “Όχι”, λέει, “δεν θα την κάνω στο εξωτερικό, θα πάω πίσω και θα την κάνω στην πατρίδα μου”. Όταν γυρίσαμε εδώ, είχε ήδη αρχίσει κάποια κίνηση κατά της χούντας με πρωτοβουλία του Γιάγκου Πεσμαζόγλου. Να συγκεντρωθούν κάποιοι λογοτέχνες και να κάνουν μια κοινή δήλωση. Ήρθε ο Πεσμαζόγλου με έναν φίλο Αμερικάνο και του ζήτησαν να κάνει τη δήλωση που θα την υπέγραφαν και οι άλλοι. Ο Γιώργος αντέδρασε. “Δεν δέχομαι”, είπε, “αν κάνω δήλωση, θα την κάνω μόνος μου”. Έτσι έγραψε το γνωστό κείμενο αναλαμβάνοντας μόνος του όλη την ευθύνη. Ο Πεσμαζόγλου βοήθησε πολύ στο να το στείλει έξω και να γίνει γνωστό. Εγώ πήρα πολλά αντίγραφα, τα έβαλα σε φακέλους και πήγα και τα μοίρασα σε όλες τις εφημερίδες εκτός από την “Εστία”. Ο Σεφέρης είχε καθήσει στου “Ζώναρς” και με περίμενε. Όταν τέλειωσα το μοίρασμα, πήγα τον βρήκα και φύγαμε αμέσως για τους Δελφούς μαζί με τον Ιταλό εκδότη Έντζο Κρέα. Όταν γυρίσαμε στην Αθήνα πολλοί φοβόνταν να μας πλησιάσουν. (…) Λίγες μέρες μετά, ήρθε στο σπίτι ένας απ’ αυτούς τους μυστικούς της χούντας με τα καπέλα και τα μαύρα γυαλιά και ρώτησε τον Σεφέρη γιατί έκανε τη δήλωση. “Άκουσε να δεις”, του λέει, “εγώ ήμουνα έξω κι όμως γύρισα στον τόπο μου κι έκανα τη δήλωση στην Ελλάδα. Δεν κρύφτηκα από κανέναν, την έστειλα σ’ όλες τις εφημερίδες, και τις ξένες και τις ελληνικές. Αν θέλετε, πιάστε με”. Εκείνος του έκανε και μερικές άλλες ερωτήσεις και σηκώθηκε κι έφυγε. Λίγο αργότερα όμως, ο Πιπινέλης μας πήρε τα διαβατήρια για να μη μπορούμε να ταξιδέψουμε κι αυτό μας έφερε πολλές δυσκολίες.”
[ΜΑΡΩ ΣΕΦΕΡΗ: “ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΣΕΦΕΡΗ” (συνομιλία με τον Α. Φωστιέρη και τον Θ. Νιάρχο, περιοδικό Η ΛΕΞΗ τ. 53, Μάρτης – Απρίλης 1986) – πηγή: λογομνήμων…]

Ο Σεφέρης συνεργαζόταν επ’ αμοιβή με το BBC από τις αρχές της δεκαετίας του ’50, όταν υπηρετούσε ως σύμβουλος στην Πρεσβεία της Ελλάδας στο Λονδίνο («Η εκπομπή μου στο ραδιόφωνο πληρώθηκε 58 λίρες. Σπάνια ήμουν τόσο περήφανος για χρήματα που κέρδισα» είχε γράψει στο ημερολόγιό του). Ποιήματα του Σεφέρη ακούστηκαν πολλές φορές από τα μικρόφωνα του BBC και κατά τη διάρκεια της εφταετούς δικατορίας στην Ελλάδα.
Η δήλωση της 28 Μάρτη:
«Πάει καιρός. Πάει καιρός που πήρα την απόφαση να κρατηθώ έξω από τα πολιτικά του τόπου. Προσπάθησα άλλοτε να το εξηγήσω, αυτό δε σημαίνει διόλου πως μου είναι αδιάφορη η πολιτική ζωή μας.
Έτσι, από τα χρόνια εκείνα ως τώρα τελευταία έπαψα κατά κανόνα ν’ αγγίζω τέτοια θέματα. Εξάλλου τα όσα δημοσίεψα ως τις αρχές του 1967, και η κατοπινή στάση μου ―δεν έχω δημοσιέψει τίποτε στην Ελλάδα από τότε που φιμώθηκε η ελευθερία― έδειχναν, μου φαίνεται αρκετά καθαρά, τη σκέψη μου.
Μολαταύτα, μήνες τώρα αισθάνομαι μέσα μου και γύρω μου ολοένα πιο επιτακτικά το χρέος να πω ένα λόγο για τη σημερινή κατάστασή μας. Με όλη τη δυνατή συντομία, να τι θα έλεγα:
Κλείνουν δύο χρόνια που μας έχει επιβληθεί ένα καθεστώς ολωσδιόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος μας, και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας, στον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο.
Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης όπου, όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές με πόνους και με κόπους, πάνε κι αυτές να καταποντιστούν μέσα στα ελώδη, στεκάμενα νερά. Δε θα μου ήταν δύσκολο να καταλάβω πως τέτοιες ζημιές δεν λογαριάζουν πάρα πολύ για ορισμένους ανθρώπους. Δυστυχώς δεν πρόκειται μόνο γι’ αυτόν τον κίνδυνο.
Όλοι πια το διδάχτηκαν και το ξέρουν πως στις δικτατορικές καταστάσεις η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει, αναπότρεπτη, στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μάς βασανίζει, συνειδητά ή ασυνείδητα, όπως στους παμπάλαιους χορούς του Αισχύλου. Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωρεί το κακό.
Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανέναν απολύτως πολιτικό δεσμό, και, μπορώ να το πω: μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι εθνική επιταγή.
Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου. Παρακαλώ το Θεό να μη με φέρει άλλη φορά σε παρόμοια ανάγκη να ξαναμιλήσω.
28 Μαρτίου 1969.»
Ο τίτλος της ανάρτησης είναι στίχοι του Σεφέρη, από το ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΩΝ, Β΄:
Από βλακεία
Ελλάς· πυρ! Ελλήνων· πυρ! Χριστιανών· πυρ! Τρεις λέξεις νεκρές. Γιατί τις σκοτώσατε;
Αθήνα, καλοκαίρι — Princeton N. J., Χριστούγεννα 1968



Πηγή

Διαβάστε περισσότερα