15 λόγοι που ο Notis Sfakianakis (νομίζει ότι) είναι πολύ καλύτερος απ' τους πρόσφυγες και τους γκέι

Ο Νότης Σφακιανάκης βρέθηκε για άλλη μια φορά στη φιλόξενη αγκαλιά της ελληνικής τηλεόρασης για να μεταφέρει τα θεάρεστα λόγια αγάπης του. Αναγνώρισε βέβαια και στους άλλους ανθρώπους το δικαίωμα να υπάρχουν, όμως έδειξε ότι είναι πολύ πολύ καλύτερός τους.

Να γιατί:


Είναι χαρακτηριστική περίπτωση απογόνου των Αρχαίων Ελλήνων

(όχι σαν αυτούς τους μαυριδερούς τους πρόσφυγες που έρχονται να μας φάνε!)

Είναι μεγαλόψυχος με τους νεότερους καλλιτέχνες

Έχει σταθερές κι αμετακίνητες απόψεις

Δήλωσε στον Αρναούτογλου σχεδόν με μια ανάσα: «Σίγουρα οι Πρόσφυγες δεν μπορούν να μείνουν στη Συρία.» Και λίγο μετά «οικειοθελώς έφυγαν»!


Eίναι κι αυτός πρόσφυγας και ξέρει!



«Είμαι και εγώ Πρόσφυγας» δήλωσε, και ο konstas στα σχόλια έγραψε: «Από πού και ως πού είναι Πρόσφυγας; Στην Γερμανία; Εκτός αν αναφέρεται στην μητέρα του που διάβασα ότι είναι μικρασιατικής καταγωγής. Οπότε η μητέρα του καλώς έφυγε (δεν ήταν ρίψασπις), αλλά οι Σύριοι κακώς έφυγαν (είναι ριψάσπιδες);


Χαιρετά ναζιστικά για να την πει στους Γερμανούς

Μη νομίσετε ότι είναι τίποτα χρυσαυγίτης!


Ξέρει να ξεχωρίζει τους ικανούς πολιτικούς

Μεταξύ των άλλων διακρίνονται ο πρόεδρος, ο αντιπρόεδρος και το πρωτοπαλίκαρο της Χ.Α. να χαιρετούν ναζιστικά (ίσως για να χλευάσουν κι αυτοί τους Γερμανούς...!)

«Έχω ψηφίσει μόνο μία φορά στη ζωή μου και ψήφισα αυτούς που βάλανε στη φυλακή. Πρόσφατα δεν έβαλαν στη φυλακή ανθρώπους οι οποίοι ήταν εκλεγμένοι από τον ελληνικό λαό; Τι προσβολή!
Πρώτα πρέπει να τα αποδείξεις και μετά να καταδικάσεις και να φυλακίσεις τους ανθρώπους. Δεν τους φυλακίζεις προκαταβολικά. Δικτατορία, φασισμός! Λένε φασίστες τους φασίστες οι φασίστες».

Έχει φοβερές νομικές γνώσεις!

Αντέδρασε για την προφυλάκιση των μελών της Χρυσής Αυγής, κι ας είναι όλοι έξω πλέον, («Δεν τους φυλακίζεις προκαταβολικά. Δικτατορία, φασισμός!») παρότι είναι απόλυτα νόμιμο και σύνηθες.


Παίζει τη Λογική στα δάχτυλα!

«Λένε φασίστες τους φασίστες οι φασίστες».
Άρα τελικά δέχεται ότι οι χρυσαυγίτες είναι φασίστες; (Ο konstas συμπληρώνει: «Και να είναι, γιατί δεν μπορούν να τους λένε φασίστες οι άλλοι φασίστες; Δεν μπορεί να λέει χοντρό έναν χοντρό, ένας χοντρός;»)


Εμπνέει τους street artists της γενιάς μας

Ξέρει να αυτοσαρκάζεται



Ξέρει με απόλυτη σιγουριά τι σε κάνει γκει

«Το lifestyle σε καθιστά ομοφυλόφιλο!» αποκάλυψε. «Παλιά ήταν ελάχιστοι, αλλά αυξήθηκαν τα τελευταία 25 χρόνια που τα Μέσα Μαζικού Επηρεασμού και Εξευτελισμού δημιουργούν προϋποθέσεις και τρόπους ζωής!»

(Μένει μόνο, ως λάτρης της αρχαιότητας να μας πει τι έκανε κάποιους απ' τους Αρχαίους Έλληνες γκέι, τότε που δεν υπήρχε το κακό "lifestyle".)

  
Είναι ενωτικός!

Αν μπορεί, για τα φράγκα, να συνεργάζεται αυτός (Χρυσή Αυγή) με τον Βουρλιώτη (ΚΚΕ), τότε βρισκόμαστε ένα βήμα πιο κοντά στην Εθνική Συναίνεση!


Μέσω του επαγγέλματός του επιτελεί πολιτιστικό έργο 

και τέλος...

 Έχει υψηλά αισθητικά στάνταρ!


.

Πηγή: www.lifo.gr

Διαβάστε περισσότερα

Καλώς ήρθατε στο οχυρό που λέγεται Ε.Ε

Μια νέα σταυροφορία ξεκινάει υπό το δίλημμα «ασφάλεια ή ελευθερία»

ΗΛΙΑΣ ΣΚΥΛΛΑΚΟΣ 

Η τρομοκρατική επίθεση από τους ισλαμοφασίστες του ISIS στο Βέλγιο, ήταν η καλύτερη αφορμή ώστε οι κυβερνήσεις της Ε.Ε να βρουν τον τρόπο για να βάλουν σε εφαρμογή το σχέδιο της γενικευμένης στρατιωτικοποίησης στα εσωτερικά των χωρών τους, να επιβάλλουν το κλείσιμο των συνόρων τους, να δικαιολογήσουν την άρνηση τους στην υποδοχή προσφύγων, να επισημοποιηθούν τα κέντρα κράτησης, αλλά και να συνεχιστούν οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή.

Στρατιώτες περιπολούν στους δρόμους των Βρυξελλών

Ας δούμε κάποιες δηλώσεις και κάποια γεγονότα για το σκηνικό που στήνεται.

1.Ζήτημα ενίσχυσης της ασφάλειας στην Ευρώπη έθεσε ο Γιούνγκερ, πράγμα που σημαίνει πως νέα κατασταλτικά μέτρα εις βάρος των λαών της Ευρώπης βρίσκονται προ των πυλών. «Η Ευρώπη εκτός από την Ενεργειακή, την Τελωνειακή και την Οικονομική Ένωση χρειάζεται και μια Ένωση Ασφάλειας» ανέφερε ο  Ζαν Κλοντ Γιούνγκερ στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε με το Γάλλο πρωθυπουργό, Μανουέλ Βαλς.

2. Στις Βρυξέλλες την επόμενη μέρα των τρομοκρατικών επιθέσεων, εφαρμόζονται συνθήκες στρατιωτικού νόμου, ενώ τα σύνορα έκλεισαν.

3. Στη Γερμανία, Δανία, τη Σουηδία  τη Φινλανδία και Αγγλία τα μέτρα ασφαλείας σε αεροδρόμια και σιδηροδρομικούς σταθμούς ενισχύθηκαν άμεσα.

4. Η Πρωθυπουργός της Πολωνίας, μετά το τρομοκρατικό χτύπημα αρνείται να δεχθεί πρόσφυγες. «Θα το πω ξεκάθαρα, μετά από όσα συνέβησαν στις Βρυξέλλες δεν βλέπω καμία πιθανότητα να φθάσουν μετανάστες στην Πολωνία αυτή την στιγμή» είπε μεταξύ άλλων σε συνέντευξη που έδωσε η Μπεάτα Σίντλο.

5. Στην Ολλανδία με απόφαση της κυβέρνησης ενισχύεται ο στρατός στα αεροδρόμια και η χώρα παραμένει το επίπεδο ασφαλείας «σημαντικού κινδύνου»

Στη χώρα μας:

6.Στην Αθήνα, εντείνονται τα μέτρα ασφαλείας σε σημεία που θεωρούνται αυξημένης επιφυλακής: μετρό, αεροδρόμια, λιμάνια και πρεσβείες.

7.Ο Τόσκας σε δηλώσεις του σχετικά με την Ειδομένη άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο αστυνομικής παρέμβασης. «Μπορεί να υπάρξουν αστυνομικές παρεμβάσεις σε περιορισμένη κλίμακα» είπε χαρακτηριστικά.

8.Κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης των πολιτικών συντακτών ο εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ, Γιώργος Κουμουτσάκος, είπε μεταξύ άλλων «Αναδεικνύεται το θέμα της ασφαλείας. Δεν πρέπει να γίνει αιτία για αποφάσεις υποταγής στο φόβο. Η ασφάλεια είναι προϋπόθεση ελευθερίας. Στη δική μας αντίληψη ήταν πάντα προτεραιότητα»

9.Ο επίτιμος Αρχηγός ΓΕΣ Χρίστος Μανωλάς σε δήλωση του στο site «οn –alert», έθεσε ζήτημα «εθνικής ασφάλειας» σε σχέση με το προσφυγικό και μαζί του συμπαρατάσσονται Άδωνις και Βαρβιτσιώτης.

10.Σε αυτή την κατεύθυνση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θέτει ζήτημα εθνικής ασφάλειας με αφορμή τους πρόσφυγες και μάλιστα ζητά να συζητηθεί στην βουλή το θέμα της «ασφάλειας των πολιτών»

11.Την ίδια στιγμή τα hot spot στη χώρα μας μετατρέπονται σε κέντρα κράτησης, δηλαδή φυλακές για χιλιάδες ανθρώπους που κρατούνται χωρίς την θέλησης τους. Αυτό αποκαλύπτει η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ η οποία αποχωρεί από την χώρα μας λέγοντας ότι δεν πρόκειται να βοηθήσει πια στη μεταφορά των μεταναστών και προσφύγων που φτάνουν στην Ελλάδα σε «κέντρα κράτησης».

***

Με όλα τα παραπάνω δεν νομίζουμε πως χρειάζεται κάτι περισσότερο για να καταλάβουμε τι σχεδιάζεται στο στρατιωτικό οχυρό που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς μια νέα σταυροφορία φαίνεται πως ξεκινάει υπό το δίλημμα «ασφάλεια ή ελευθερία».

Διαβάστε περισσότερα

Αγροτικών κινητοποιήσεων συνέχεια από τον Αγροτικό Σύλλογο Αιτωλοακαρνανίας "Μπλόκο Κεφαλόβρυσου".

Την Τετάρτη 23 Μαρτίου κατελήφθησαν τα γραφεία του ΟΠΕΚΕΠΕ στο Μεσολόγγι, και επιδόθηκε ψήφισμα με τα παρακάτω αιτήματα:

1. Πληρωμή του υπόλοιπου ποσού των επιδοτήσεων του 2015.

2. Πληρωμή της Βιολογικής Γεωργίας, κτηνοτροφίας  και σπάνιων φυλών.

3. Πληρωμή των σχεδίων βελτίωσης. Είμαστε έρμαια των τραπεζών και των προμηθευτών γιατί πιστέψαμε την κυβέρνηση και επενδύσαμε.

4. Άμεσα λύση για τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν σε εκατοντάδες παραγωγούς με τους δορυφόρους τηλεπισκόπησης.

Η κινητοποίηση αυτή έγινε συντονισμένα σε όλη την Ελλάδα . Αμέσως μετά η επιτροπή παρέδωσε τα αιτήματα και στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στο Μεσολόγγι.

Σε δηλώσεις τους οι εκπρόσωποι των αγροτών είπαν ότι είναι ντροπή να φτάνουν στο σημείο να ζητούν χρήματα που θα έπρεπε να έχουν καταβληθεί πριν από πολύ καιρό, ενώ δεν απέκλεισαν εντατικοποίηση των κινητοποιήσεων και νέο αποκλεισμό του Κόμβου Κεφαλόβρυσου.

Διαβάστε περισσότερα

Μπάμπης Παπαδόπουλος στο koutipandoras.gr:«Το ροκ ήταν διαφυγή από τη σαβούρα»

Ο Μπάμπης Παπαδόπουλος έχει διανύσει μια μεγάλη διαδρομή στα μουσικά πράγματα της χώρας: από κιθαρίστας στο συγκρότημα Τρύπες για περίπου είκοσι χρόνια, τα τελευταία χρόνια κινείται σε προσωπικές μουσικές διαδρομές που συνδυάζουν στοιχεία από το ροκ, το ρεμπέτικο, συνθέτοντας ένα ευαίσθητο μείγμα μινιμαλισμού με ελληνικό τρόπο.

Η συζήτηση μαζί του, φυσικά, δεν θα μπορούσε παρά να ξεκινήσει από την ηρωική περίοδο του ελληνικού ροκ και τις Τρύπες, για να καταλήξει στις σημερινές μουσικές του αναζητήσεις.
Συνέντευξη στους Παναγιώτη Φρούντζο, Παναγιώτη Καϊμάκη
-Ας ξεκινήσουμε, ξεδιπλώνοντας το νήμα της ζωής σου.

Ξεκινάω από τη Νεάπολη Θεσσαλονίκης, και από 11 χρόνων άρχισα να παίζω μουσική. Και αυτό γιατί μάλλον δεν είχα να κάνω πολλά πράγματα. Πέρα από το παιχνίδι με τους φίλους μου, δεν υπήρχε κάτι άλλο. Οπότε, κάπως έτσι, «συναντήθηκα» με την κιθάρα. Μέσω της μουσικής, έκανα καινούργιες παρέες και δημιούργησα νέους κύκλους. Ξεκίνησα να παίζω με διάφορα γκρουπ – ήταν πολύ φυσικό εκείνη την εποχή να συμβεί αυτό. Θυμάμαι που κάποια στιγμή κάθισα στο ίδιο θρανίο με έναν τύπο πολύ χίπη και όταν του είπα πως παίζω κιθάρα, με ρώτησε σε ποιο γκρουπ συμμετέχω. Όταν του απάντησα «δεν παίζω σε γκρουπ», με κοίταξε έκπληκτος και τραβώντας σε μάκρος τη φωνή του μου είπε σχεδόν επιτιμητικά: «Καλά, παίζεις κιθάρα και δεν παίζεις σε γκρουπ;».
-Μιλάμε για τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Οι πιτσιρικάδες εκείνου του καιρού είτε θα είχαν ροκ είδωλο είτε ποδοσφαιριστή είδωλο… Στη Νεάπολη, δηλαδή, κυριαρχούσαν ο Γιώργος Κούδας και οι μορφές του πανκ;
Ναι, ήταν ο Γιώργος Κούδας, αλλά το πανκ δεν είχε φτάσει ακόμη, καθώς ήταν ζωντανός ο μύθος των 60s. Αρχικά ακούγαμε τις μουσικές που άκουγαν οι δικοί μας, το παλιό ροκ, και σταδιακά φτάσαμε στη μουσική της δικής μας εποχής. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα: πολλά νέα παιδιά ασχολούνται με τη δεκαετία του ’80. Ακολουθούν τη διαδρομή που ακολουθήσαμε κι εμείς.
-Και πώς πρόεκυψαν οι Τρύπες;
Επειδή ο κύκλος των γκρουπ στη Νεάπολη ήταν μικρός, βρεθήκαμε με τον Γιάννη (Αγγελάκα) και τον Γιώργο (Καρρά) να παίζουμε μαζί, καθώς γνώριζα τον Κώστα (Φλωροσκούφη), τον ντράμερ.
-Σε μια συνέντευξή του, ο Γιάννης Αγγελάκας είχε πει πως η ζωή του θα ήταν πιο δύσκολη χωρίς τις Τρύπες, γιατί έτσι βρήκε τον τρόπο να διοχετεύει την ενεργητικότητά του και την έμπνευσή του.
Αυτό συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους που ασχολούνται με οποιαδήποτε μορφή τέχνης, ειδικά με τη μουσική, καθώς θεωρώ πως είναι λαϊκή μορφή τέχνης, από την άποψη πως καθένας μπορεί να την προσεγγίσει και να ασχοληθεί μαζί της. Εμείς, λοιπόν, βρήκαμε στις Τρύπες τη διέξοδό μας. Η διαφορά μας με τα σημερινά παιδιά είναι πως εμείς τότε σκεφτόμαστε ότι δεν πρόκειται να κάνουμε και τίποτε φοβερό με αυτό που ασχολούμαστε. Πιστεύαμε πως δύσκολα θα έβγαινε έξω από τα όρια της περιοχής που κινούμασταν. Κυριαρχούσε η διάθεσή μας να το κάνουμε και η όρεξή μας να βρισκόμαστε μαζί. Σήμερα, τα νέα παιδιά έχουν περισσότερες δυνατότητες να ανοιχτούν, να έρθουν σε επικοινωνία με κάποιους που κάνουν το ίδιο πράγμα στην άλλη πλευρά του κόσμου.
-Πιστεύεις, δηλαδή, ότι αν οι Τρύπες δημιουργούνταν σήμερα, η πορεία τους θα ήταν διαφορετική;
Δεν μπορώ να το ξέρω. Αν εννοείς αν θα μπορούσαμε να βγούμε εκτός συνόρων, και σήμερα θα είχαμε πρόβλημα με τον στίχο. Ο ελληνικός στίχος είναι απαγορευτικός για διεθνή καριέρα. Ο Γιάννης έγραφε πολύ ωραία στα ελληνικά, επικοινωνούσαμε στα ελληνικά, οπότε δεν σκεφτήκαμε τον αγγλικό στίχο. Ακόμη και σήμερα έτσι νιώθω: γράφω τη μουσική του χώρου στον οποίο ζω, στον οποίο ανήκω.
-Γιατί διαλύθηκαν οι Τρύπες;
Εμείς σκορπίσαμε. Έφυγε ο Γιάννης (Αγγελάκας), λέγοντας ότι θα πήγαινε να κάνει την ταινία «Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα» με τον Νίκο Νικολαΐδη, και χαθήκαμε. Καθένας μετά πήρε τον δρόμο του.
-Τι σήμαινε τότε το να είσαι ροκ;
Ξέρω εγώ; Ζούσαμε σε μια λαϊκή συνοικία, κι εμείς ήμαστε λαϊκά παιδιά. Το ροκ ήταν η διαφυγή από τη σαβούρα της καθημερινότητας. Ήταν το παραμύθι ότι μπορούσαμε να ζήσουμε κάπου αλλού, μέσω της μουσικής, μέσω των εικόνων που φτιάχναμε στο μυαλό μας. Νομίζω, άλλωστε, ότι αυτός είναι ο λόγος που ευδοκίμησε το ροκ στη χώρα μας, ίσως και αλλού. Ταξιδεύεις με ωραίο τρόπο ακούγοντας αυτές τις μουσικές. Στις παρέες μου τέτοια τραγούδια έπαιζα στην κιθάρα, όπως και ρεμπέτικα, είδος που στη δεκαετία του ’80 αναβίωσε.
-Ακούγοντας την τελευταία σου δουλειά, όπως και τη διασκευή σου στα ρεμπέτικα στο «Απ’ τη Σπηλιά του Δράκου», αντιλαμβάνομαι ότι έχεις διανύσει μεγάλη μουσική διαδρομή από τα 80s μέχρι σήμερα.
Προσωπικά, δεν τη βλέπω σαν μεγάλη. Υπάρχουν κοινά στοιχεία, αυτά που αλλάζουν είναι ο ήχος και η αισθητική. Ούτως ή άλλως, είχα σχέση με το ρεμπέτικο από την εποχή που έπαιζα στις Τρύπες – δούλευα σε ρεμπετάδικα εκείνο τον καιρό. Οπότε είναι μια μουσική που την έχω ζήσει, δεν μου είναι ξένη. Νομίζω, λοιπόν, ότι ήρθε φυσικά κι έγινε αυτό το πράγμα. Και αν έγινε με καλό τρόπο, οφείλεται σε αυτό τον λόγο. Λειτούργησα βιωματικά. Μάλιστα, λόγω της δουλειάς μου στο ΤΕΙ Λαϊκής Παραδοσιακής Μουσικής στην Άρτα όχι μόνο μπήκα λίγο πιο βαθιά στο είδος, αλλά, επιπλέον, γνώρισα τους τότε φοιτητές μου, τον Διονύση Μακρή (κοντραμπάσο) και τον Δημήτρη Βλαχομήτρο (μπουζούκι), με τους οποίους «πέσαμε» στο πάντρεμα της ντόπιας, λαϊκής μουσικής με το ροκ. Στην Ελλάδα αυτό συμβαίνει διαρκώς: ο Σκαλκώτας συνδύασε τη συμφωνική με τη δημοτική μουσική, ο Σαββόπουλος το ροκ με το ρεμπέτικο και τη δημοτική, ο Παπάζογλου… Για μένα το ρεμπέτικο είναι σαν να γυρνώ στο πατρικό μου σπίτι.
-Οι ρίζες του ροκ και του ρεμπέτικου είναι κοινές;
Δεν ξέρω. Το αμφισβητώ. Ψάχνω να βρω σε ποιο σημείο συναντιούνται; Μπορεί να υπήρχε περιθωριακή τάξη Αγγλοσαξόνων στην Αμερική, όμως το μπλουζ δεν το τραγουδούσαν αυτοί, αλλά οι Αφροαμερικανοί. Εδώ το ρεμπέτικο ήρθε μεταφέροντας μια πολύ πιο πλούσια κουλτούρα από αυτή που υπήρχε στην Ελλάδα. Αντίθετα, το μπλουζ πάτησε στη μουσική κουλτούρα που βρήκε στον Νέο Κόσμο και την πάντρεψε με στοιχεία από τη μουσική παράδοση της Αφρικής. Βέβαια, υπάρχουν κοινά στοιχεία και στα δύο είδη: η θεματολογία, η απλή γλώσσα… Θεωρώ ότι το ρεμπέτικο βρίσκεται πιο κοντά στο φλαμένκο και τα φάντος.
-Πάντως, συγκρίνοντας τις δύο μουσικές σου «φάσεις», θα έλεγα ότι σήμερα μοιάζεις περισσότερο με αναχωρητή της μουσικής.
Αν εννοείς ότι αφιερώνομαι περισσότερο, αυτό ισχύει. Είναι μεγάλος ο κόσμος της μουσικής και όσο μπαίνεις μέσα, ανακαλύπτεις ότι δεν ξέρεις τίποτε. Ή μάλλον, ανακαλύπτεις πως είναι λιγότερα αυτά που ξέρεις και πολύ περισσότερα αυτά που έχεις να μάθεις.
-Κλείνοντας, να αλλάξουμε θέμα: με τη δεύτερη φορά Αριστερά αλλάζουν τα πράγματα στην Ελλάδα.
Καταρχάς, δεν πρέπει να μιλάμε για αριστερή διακυβέρνηση. Ζούμε στην εποχή της κυριαρχίας του καπιταλισμού και η Αριστερά δεν έχει βρει απαντήσεις απέναντι σε αυτό το φαινόμενο. Μιλώντας ειδικά για την Ελλάδα, έχουμε ως λαός αναπτύξει μια άρρωστη νοοτροπία που πολύ δύσκολα θα ανατραπεί – αυτήν τη νοοτροπία δεν μπορείς να τη χαρακτηρίσεις ούτε δεξιά ούτε αριστερή, δεν έχει ιδεολογική κατεύθυνση. Και σε αυτά τα φαινόμενα καλείται η Αριστερά να δώσει απαντήσεις.
INFO
Ο Μπάμπης Παπαδόπουλος κατεβαίνει για δεύτερη φορά φέτος στην Αθήνα την Πέμπτη 24 Μαρτίου, στο Ίλιον Plus (Πατησίων & Κοδριγκτώνος 17, τηλ.: 210 8824383), για ένα ακουστικό ταξίδι με αποσπάσματα από την προσωπική δισκογραφική του πορεία. Μαζί του στη σκηνή οι ξεχωριστοί μουσικοί του Acoustic Set, οι οποίοι συμμετείχαν και στην ηχογράφηση του τελευταίου του δίσκου «Μέσα στον Πόνο Είν’ η Χαρά Μες στη Χαρά Είν’ ο Πόνος» (Puzzlemusik & B-otherside Records).
   
#Μπάμπης Παπαδόπουλος

Διαβάστε περισσότερα

Οι πόλεμοι είναι δικοί τους, δικά μας είναι μόνο τα θύματα

«Έχουμε πόλεμο». Έτσι ακριβώς το είπε ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, ο Μ.Βαλς: «Έχουμε πόλεμο».
    Υπενθυμίζουμε:
    α) Είναι η Γαλλία του κ.Βαλς, είναι η Γαλλία του «σοσιαλιστή» Ολάντ, που παρέδωσε επιθετικά όπλα στη λεγόμενη «συριακή αντιπολίτευση» και μέσω αυτής στους ισλαμοφασίστες το 2012, και τούτο παρά το εμπάργκο όπλων που είχε επιβληθεί από το 2011.
    Η ομολογία είναι του ίδιου του Ολάντ και όπως γράφεται περιέχεται στο βιβλίο του δημοσιογράφου Ξαβιέ Πανόν, με τίτλο «Στα παρασκήνια της γαλλικής διπλωματίας» (εκδόσεις L’ Archipel) που κυκλοφόρησε φέτος. Εκεί σε συνέντευξή του προς τον συγγραφέα, ο Ολάντ ερωτηθείς για τις παραδόσεις γαλλικών όπλων, απαντά: «Αρχίσαμε όταν ήμασταν βέβαιοι πως θα πήγαιναν σε σίγουρα χέρια. Για τα φονικά όπλα, ήταν οι υπηρεσίες μας που προχώρησαν στις παραδόσεις»…
    Ανάμεσα στα άλλα όπλα που παρέδωσε η Γαλλία στο όνομα της καταπολέμησης του Άσαντ και σε… «σίγουρα χέρια», ήταν, σύμφωνα με το βιβλίο, κανόνια διαμετρήματος 20mm, μυδραλιοβόλα, εκτοξευτήρες ρουκετών και αντιαρματικοί πύραυλοι…
    β) Είναι η Γαλλία, σύμφωνα με τα έγγραφα που κατατέθηκαν στο Συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ, η μεν Γαλλία τροφοδοτούσε με όπλα τον λεγόμενο «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» παρότι ήταν γνωστό ότι τα δύο τρίτα αυτού του εξοπλισμού προωθούνταν προς την Αλ Κάιντα στη Συρία.   
    Ήταν οι μονάδες της Αλ Κάιντα που στη συνέχεια συσπειρώθηκαν - μαζί με τα γαλλικά όπλα τους – με τους τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους»…

***

    «Έχουμε πόλεμο» επαναλαμβάνουν οι αρχιστράτηγοι του ολέθρου από τον Λευκό Οίκο μέχρι την Ντάουνινγκ Στριτ και τα επιτελεία του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στις πολύπαθες Βρυξέλλες.
    Υπενθυμίζουμε:
    α) Ήταν οι ΗΠΑ που εξέθρεψαν το φίδι για να το στρέψουν ενάντια στην Σοβιετική Ένωση. Ήταν 3 Φλεβάρη 1980 όταν ο «μάγος» της αμερικανικής διπλωματίας,  ο Μπρζεζίνσκι, φωτογραφιζόταν στο Κίμπερ του Πακιστάν σε συνοριακό φυλάκιο με το Αφγανιστάν, με τον  Μπιν Λάντεν.
                        
        Όπως βλέπουμε (περιοδικό «American Interest», τεύχος Μάης - Ιούνης 2008), ο Μπρζεζίνσκι, ο σύμβουλος του Κάρτερ, κατόπιν του Κλίντον και αργότερα του Ομπάμα, ως εκπρόσωπος των ΗΠΑ και ο Οσάμα Μπιν Λάντεν ως επικεφαλής και οργανωτής των μουτζαχεντίν τελούσαν σε αγαστή συνεργασία.
    Τόσο αγαστή ήταν η συνεργασία τους ώστε ο Μπρζεζίνσκι, εφτά ολόκληρα χρόνια μετά τους Δίδυμους Πύργους, ακόμα δηλαδή και όταν η Αλ Κάιντα λογιζόταν ως η μεγαλύτερη τρομοκρατική απειλή στον κόσμο, όταν τον ρωτούσαν αν είχε να δηλώσει κάτι για την συμμετοχή του στην δημιουργία των μουτζαχεντίν για λογαριασμό των ΗΠΑ, απαντούσε ευθέως και απροκάλυπτα: «Θα το ξαναέκανα»!
    β) Ο ευρωατλαντισμός ήταν εκείνος που όχι μόνο κατασκεύασε αλλά και φιλοτέχνησε για μια ολόκληρη περίοδο το προφίλ του φιδιού.

    Έτσι παρουσίαζαν οι συνεργάτες – κατασκευαστές του και ο Τύπος της Δύσης τον Μπιν Λάντεν:

«Αντισοβιετικός μαχητής θέτει τον στρατό του στον δρόμο προς την ειρήνη» («The Independent», 6/12/1993)!

    Έτσι πλάσαραν τον Μπιν Λάντεν αρχές της δεκαετίας του ’90 οι δυτικοί φίλοι του. Τότεο Μπιν Λάντεν δεν ήταν ακόμα τρομοκράτης. Ήταν ένας καλοκάγαθος… επενδυτής, που τον περιέγραφαν έτσι:

«Σαουδάραβας επιχειρηματίας ο οποίος στρατολόγησε μουτζαχεντίν τώρα τους χρησιμοποιεί σε μεγάλα κατασκευαστικά έργα στο Σουδάν»!

    Αυτός ήταν ο Λάντεν, ένας… εργολάβος.  

***

    «Έχουμε πόλεμο» και «θα κάνουμε τα πάντα για να νικήσουμε την τρομοκρατία», δήλωσε χτες ο Ομπάμα.  Μάλιστα. Αλλά ποιος πολεμάει και έναντι ποίου;   
    Υπενθυμίζουμε:
    α) Η είδηση που μεταδόθηκε από το πρακτορείο ειδήσεων Reuters (Τιερί Μεισάν, http://www.voltairenet.org/article185178.html) και – φυσικά – θάφτηκε, έλεγε ότι:
    Το Αμερικανικό Κογκρέσο, σε ειδική συνεδρίαση τον Ιανουάριο του 2014, ψήφισε τη χρηματοδότηση και τον εξοπλισμό μέχρι τις 30 Σεπτέμβρη 2014, όχι μόνο του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού», αλλά και των Τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους» (“US Congress secretly approves arms deliveries to Syria”, VoltaireNetwork, 30 January 2014)…
    β) Η Δύση ενίσχυσε με κάθε τρόπο τον λεγόμενο «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» για να ανατρέψει τον Άσαντ. Αλλά ποιος δεν γνωρίζει ότι ο  διοικητής του «Ισλαμικού Κράτους», ο αποκαλούμενος «Χαλίφης Ιμπραήμ», ήταν ένα από τα επιφανή μέλη του Επιτελείου του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» που ενισχύθηκε παντοειδώς από τη Δύση;…

***

    Ποιος φταίει, λοιπόν; Το… Ισλάμ, όπως σαλιαρίζουν οι πρόθυμοι σάλιαγκες της θεωρίας του «πολέμου των πολιτισμών»; Η΄ μήπως φταίνε οι Φρανκενστάιν που αφού κατασκεύασαν το «είδωλό τους» τώρα αναζητούν την «αιτία» στο αφιόνι με το οποίο οι ίδιοι οι Φρανκενστάιν πότισαν τα τέρατά τους;
    Η απάντηση είναι προφανής από την εποχή που οι Σταυροφόροι καλούνταν να αποκεφαλίσουν τους «άπιστους» αφήνοντας στον Θεό το καθήκον της διαλογής για το ποιος ήταν ή δεν ήταν αμαρτωλός από τα θύματα…
    Σε όσους, λοιπόν, «αμφισβητούν» ότι η τρομοκρατία τροφοδοτείται και αξιοποιείται κατά το δοκούν από τους διώκτες της, εκείνοι που απορούν και εξανίστανται με την «συνωμοσιολογία» μας, υπενθυμίζουμε:

-Όχι κάποιο «κομμουνιστικό» και «ρυπαρό» ΜΜΕ, αλλά το αμερικανικό NBC ήταν που έφερε στη δημοσιότητα το σύνολο των στοιχείων (24/8/1998) για την δημιουργία από τις ΗΠΑ των Ταλιμπάν και των πακτωλό των δολαρίων με τα οποία οι Αμερικανοί τροφοδοτούσαν τον Μπιν Λάντεν

-Στο Ιράκ του πρώην φίλου των ΗΠΑ, του Σαντάμ, στο αντιδραστικό πλην πιο κοσμικό κράτος στον αραβικό κόσμο, η κατοχή των Δυτικών έφερε την Αλ Κάιντα.

-Στη Λιβύη βασιλεύει η θεοκρατία και οι φύλαρχοι.

-Στο Αφγανιστάν, στη θέση των κομμουνιστών που κατάργησαν την μπούργκα, η Δύση έφερε τους Ταλιμπάν.

-Στο Πακιστάν, από τον Ζία Ουλ Χακ μέχρι τον Μουσάραφ, και στην Ινδονησία του Σουχάρτο οι δικτάτορες - μαριονέτες των ΗΠΑ φρόντισαν να στρέψουν το λαό στον Μωάμεθ, αφού πρώτα έσφαξαν εκατομμύρια κομμουνιστές.

-Στη Σαουδική Αραβία (που μόλις χτες ανακάλυψε ότι οι γυναίκες είναι… θηλαστικά) και στο Κατάρ είναι η κλίκα των ΗΠΑ που κυβερνάει και αυτή που πρώτη τροφοφοτεί μουτζαχεντίν, ταλιμπάν και τζιχαντιστές.

-Στην Αφρική η «ειρηνική επέμβαση» των ΗΠΑ και της ΕΕ αντί για καταλαγή επέφερε περισσότερο φανατισμό περί το Ισλάμ .

-Στην Παλαιστίνη ένα πολιτικό κίνημα δεκαετιών κάνουν οι Δυτικοί τα πάντα να πάρει θρησκευτικά χαρακτηριστικά.

-Σχεδόν 50 (!) είναι οι επεμβάσεις της Γαλλίας σε Αφρική και Ασία από το 1960 και μετά.

-Πάνω από 900 (!) οι τρομοκρατικές επιχειρήσεις της CIA ανά τον κόσμο μόνο κατά την περίοδο 1961 – 1975, σύμφωνα με τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της ίδιας της CIΑ.

    Σε όλα τα προηγούμενα δεν πρέπει να ξεχνάμε και τούτο: Τις αβυσσαλέες κοινωνικές ανισότητες στο εσωτερικό της Δύσης που γεννούν τον πολτό μέσα από τον οποίο στρατολογούνται οι φυσικοί αυτουργοί εγκλημάτων σαν αυτό που διαπράχτηκε τον Νοέμβρη στο Παρίσι.

***

    Ναι, λοιπόν, πράγματι. Έχουμε πόλεμο. Αλλά καθώς το έγκλημα είναι πολύ μεγάλο για να αντέξει κανείς την υποκρισία των δακρυσμένων κροκόδειλων του ιμπεριαλισμού, ας είμαστε σαφείς: Οι πόλεμοι είναι δικοί τους. Δικά μας είναι μόνο τα θύματα.
    Ο πόλεμός τους για τα πετρέλαια, για την ενέργεια, για τον έλεγχο των αγορών, για την επέκταση και την ανακατανομή της οικονομικής και γεωστρατηγικής ισχύος τους, είναι οι νεκροί μας.
    Ο πόλεμός τους είναι οι νεκροί μας!
   Οι ιμπεριαλιστές, οι «σύμμαχοί» μας του ΝΑΤΟ, οι «εταίροι» μας της ΕΕ, αυτοί που όσους πρόσφυγες δεν πνίγουν στο Αιγαίο και δεν εγκλωβίζουν στην Ελλάδα τους «παζαρεύουν» με την Τουρκία, έφεραν την τρέλα του πολέμου τους στα σπίτια μας!
    Το κόκκινο του αίματος των αθώων που χρόνια τώρα χύνεται στη Δαμασκό και στη Βαγδάτη, το ίδιο κόκκινο και το ίδιο αθώο χύνεται τώρα στο Μπατακλάν και στις Βρυξέλλες.
    Για τα μονοπώλια και τις πολυεθνικές του πετρελαίου, για τους εργολάβους της ενέργειας και τους πολιτικούς ιθύνοντες της παγκόσμιας γεωπολιτικής σκακιέρας, οι νεκροί στις Βρυξέλλες, στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στη Μαδρίτη, στη Νέα Υόρκη, λογίζονται σαν μια «παράπλευρη απώλεια» από την οποία οι Φρανκενστάιν κερδίζουν και πάλι, αξιοποιώντας πολιτικά και οικονομικά τον τρόμο, ρίχνοντας λίπασμα στον φασισμό και στην άκρα δεξιά, φαλκιδεύοντας ελευθερίες, κάνοντας διασύνδεση του προσφυγικού – μεταναστευτικού με την τρομοκρατία, πουλώντας «ασφάλεια» και βρίσκοντας άλλοθι για νέες ιμπεριαλιστικές επιδρομές.    
    Το φρικιαστικό έγκλημα, η ανείπωτη τρέλα των δολοφονιών ενισχύει τις φωνές περί επιστροφής της «11ης Σεπτέμβρη», αυτή τη φορά σε ευρωπαϊκό έδαφος. 
    Πράγμα που σημαίνει ότι το ρολόι πάει ακόμα πιο πίσω. Το ρολόι θα επιχειρηθεί από τους «προστάτες» μας να γυρίσει σε τέτοιες εποχές και σε τέτοιες συνθήκες ανασφάλειας και φαλκίδευσης των κοινωνικών ελευθεριών, που αξίζει να ακούσουμε την προειδοποίηση του Φραγκλίνου:

Όσοι δέχονται να θυσιάσουν στοιχειώδεις ελευθερίεςστο όνομα της ασφάλειας, δεν αξίζουν ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια...

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

9 έμποροι όπλων, συμπονούν το λαό του Βελγίου

https://spasmenoparathyroblog.wordpress.com

Ή αλλιώς, πώς αυτοί που εξόπλισαν τη Σαουδική Αραβία και κατ’ επέκταση το ISIS, θα σε πείσουν πως η ασφάλεια είναι πολυτιμότερη της ελευθερίας.

Ή αλλιώς, πώς αυτοί που εξόπλισαν τη Σαουδική Αραβία και κατ’ επέκταση το ISIS, θα σε πείσουν πως η ασφάλεια είναι πολυτιμότερη της ελευθερίας.
Στο ξύπνημα άλλης μιας τρομοκρατικής επίθεσης στην Ευρώπη, που στοίχισε τις ζωές αθώων ανθρώπων, βλέπουμε την επανάληψη ενός κακοπαιγμένου θεάτρου, όπου βασιλιάδες και πρόεδροι μαζί με τα ΜΜΕ, προσπαθούν να μας πείσουν πως η ασφάλεια είναι πολυτιμότερη της ελευθερίας. Πως τα κλειστά σύνορα, οι καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, οι στρατιωτικοποιημένες πόλεις και η σταδιακή καταπάτηση της ελευθερίας μας, είναι η απάντηση στην απειλή ενάντια στην ασφάλειά μας.

ADVERTISEMENT

Σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος της Ευρώπης έσπευσε να καταδικάσει μία έτσι κι αλλιώς αποτρόπαια τρομοκρατική πράξη. Οι σκέψεις όλων των ηγετών σήμερα φαίνεται να είναι με τα θύματα και τις οικογένειές τους. Τις υπόλοιπες μέρες όμως, τις σκέψεις των ηγετών φαίνεται να απασχολεί ένας άτυπος αγώνας δρόμου, για το ποιος θα εξοπλίσει πρώτος και περισσότερο τη Σαουδική Αραβία, ίσως τον κύριο υποστηρικτή του ISIS και της Μπόκο Χαράμ; Είναι άραγε σύμπτωση που αυτοί οι θεσμοί, θεωρούν ως απάντηση σε κάθε πρόβλημα, το στρατό και τα όπλα; Είναι αυτοί οι θεσμοί οι πλέον κατάλληλοι για να αναλάβουν την περιφρούρηση της ασφάλειάς μας, στην περίπτωση που τους χαρίσουμε την ελευθερία και τα δικαιώματά μας;
Ας δούμε απλά τις αντιδράσεις ορισμένων ευρωπαίων ηγετών.
Αυστρία

Είμαι σοκαρισμένος από τις επιθέσεις στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών και την πόλη. Οι σκέψεις μου είναι με τις οικογένειες και τους φίλους των θυμάτων.

Φινλανδία
O πρόεδρος της Φινλανδίας, δήλωσε:

Είμαι βαθιά θλιμμένος για τις επιθέσεις στις Βρυξέλλες. Η καρδιά μου είναι με τα θύματα και τους αγαπημένους τους.

Γαλλία
Με αυτό το σκίτσο αντέδρασε η Le Monde
ενώ ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, Μανουέλ Βαλς, δήλωσε πως

Βρισκόμαστε σε πόλεμο και η Ευρώπη θα υποφέρει για αρκετούς μήνες ακόμη πολεμικές ενέργειες. Και, ενώπιον αυτού το πολέμου, πρέπει να είμαστε ανά πάσα στιγμή σε εγρήγορση

Γερμανία
Η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, μέσω του εκπροσώπου της ανέφερε:

Οι ειδεχθείς επιθέσεις στις Βρυξέλλες, πρέπει να μας φέρουν πιο κοντά. Αλληλέγγυοι με τα θύματα και αποφασιστικοί απέναντι στους τρομοκράτες

 Ιταλία
Ο Matteo Renzi έγραψε στο τούιτερ:

Με την καρδιά και το μυαλό μας στις Βρυξέλλες, στην Ευρώπη

Ολλανδία
Ο πρωθυπουργός της Ολλάνδίας, Mark Rutte, ανέφερε:

Το Βέλγιο χτυπήθηκε ξανά από δειλές και δολοφονικές επιθέσεις. Οι καρδιές μας είναι με τα θύματα και τους συγγενείς τους. Η Ολλανδία είναι έτοιμη να βοηθήσει και να υποστηρίξει τους νότιους γείτονές μας, με όποιο τρόπο γίνεται.

Σουηδία
Ο πρωθυπουργός της Σουηδίας, ανέφερε:

Πρόκειται για μια επίθεση ενάντια στη δημοκρατική Ευρώπη. Δε θα δεχθούμε ποτέ, οι τρομοκράτες να επιτίθενται στην ανοιχτή μας κοινωνία.

Μεγάλη Βρετανία
Ο πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, μας ενημέρωσε πως:
Είμαι σοκαρισμένο και ανήσυχος από τα γεγονότα στις Βρυξέλλες. Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε.

Βέλγιο
Το ίδιο το Βέλγιο, φαίνεται να έχει εξάγει όπλα στη Σαουδική Αραβία, με το μεσαιωνικό βασίλειο της Μέσης Ανατολής, να είναι ο κύριος αποδέκτης της βελγικής οπλικής βιομηχανίας το 2011.

---

Οι συγκεκριμένς χώρες, αναφέρονται απλά ενδεικτικά. Κάθε χώρα της Ε.Ε. έχει δώσει έστω από μία σφαίρα στη Σαουδική Αραβία. Τα συμπεράσματα για το ποιος εξόπλισε και για το ποιος μπορεί να σταματήσει τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, τα αφήνουμε σε εσάς.

Διαβάστε περισσότερα

“…ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία…”

   Παγκόσμια Μέρα Ποίησης η χτεσινή.
    Ανάμεσα στις διαχρονικές δημιουργίες του οικουμενικού Τούρκου ποιητή Αζίζ Νεσίν το - οδυνηρά επίκαιρο - ποίημά του  «Σώπα, μη μιλάς» (η συγκλονιστική απαγγελία από την Μαριέττα Ριάλδη):  

***

«Γύφτε λαέ, άκουσέ με!... Το πρωτόσταλτο είμαι/

σημάδι από την πλάση που θάρθει-/

κ' ύστερα κι από ποιους καιρούς και χρόνια πόσα!/

Ένας εγώ, και ζω για χίλιους./

Γύφτε λαέ, άκουσέ με...- δε σου μίλησε/

προφήτης σου ποτέ σαν τη δική μου γλώσσα! (...)

Ο Νόμος, όταν απ' τη γνώμη του σοφού/

δε δίνεται σαν κάτι τι θεόσταλτο,/

στραγγουλιστής και πνίχτης είναι ο Νόμος!/

Πνοή του Νόμου, που τα πάντα κυβερνά,/

μέσα μας είν' εμάς ο Νόμος, αητομάτης!/

Νόμος, εμάς, νυχτοήμερα και πάντα, ο δρόμος!/ (...)

Εμείς δε γονατίσαμε σκυφτοί/

τα πόδια να φιλήσουμε του δυνατού,/

σαν τα σκουλήκια που πατεί μας/

μα για ν' αντισταθεί με το σπαθί,/

βρέθηκε σαν πολύ στοχαστική/

και σαν πολύ ονειρόπλεχτη η ψυχή μας./ (...)»

Κωστής Παλαμάς

***

«Γράφω για κείνους που δεν ξέρουν να διαβάσουν
για τους εργάτες που γυρίζουνε το βράδυ με τα μάτια κόκκινα απ’ τον άμμο
για σάς χωριάτες, που ήπιαμε μαζί στα χάνια τις χειμωνιάτικες νύχτες του αγώνα
ενώ μακριά ακουγότανε το ντουφεκίδι των συντρόφων μας.

Γράφω να με διαβάζουν αυτοί που μαζεύουν τα χαρτιά απ’ τους δρόμους
και σκορπίζουνε τους σπόρους όλων των αυριανών μας τραγουδιών
γράφω για τους καρβουνιάρηδες, για τους γυρολόγους και τις πλύστρες.

Γράφω για σάς
αδέρφια μου στο θάνατο
συντρόφοι μου στην ελπίδα
που σας αγάπησα βαθειά κι απέραντα
όπως ενώνεται κανείς με μια γυναίκα.

Κι όταν πεθάνω και δε θάμαι ούτε λίγη σκόνη πια μέσα στους δρόμους σας
τα βιβλία μου, στέρεα κι απλά
θα βρίσκουν πάντοτε μια θέση πάνω στα ξύλινα τραπέζια
ανάμεσα στο ψωμί
και τα εργαλεία του λαού».

Τάσος Λειβαδίτης

***

«(...) Α, ναι, πόσες ανόητες μάχες, ηρωισμοί, φιλοδοξίες, υπεροψίες,

θυσίες και ήττες και ήττες, κι άλλες μάχες, για πράγματα που

κιόλας

ήταν από άλλους αποφασισμένα, όταν λείπαμε εμείς. Και οι

άνθρωποι, αθώοι,

να χώνουν τις φουρκέτες των μαλλιών μες στα μάτια τους, να

χτυπούν το κεφάλι

στον πανύψηλο τοίχο, γνωρίζοντας βέβαια πως ο τοίχος δεν πέφτει

ούτε ραγίζει καν, να δουν τουλάχιστον μέσ' από μια χαραμάδα

λίγο γαλάζιο ασκίαστο απ' το χρόνο και τη σκιά τους. Ωστόσο

- ποιος ξέρει -

ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να

αρχίζει

η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του άνθρωπου (...)».

Γιάννης Ρίτσος

***

«(…) Κράτησα τη ζωή μου κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας

ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της

βροχής

σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς,

καμιά φωτιά στην κορυφή τους· βραδιάζει.

Κράτησα τη ζωή μου˙ στ’ αριστερό σου χέρι μια γραμμή

μια χαρακιά στο γόνατο σου, τάχα να υπάρχουν

στην άμμο του περασμένου καλοκαιριού τάχα

να μένουν εκεί πού φύσηξε ό βοριάς καθώς ακούω

γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή (…)».

Γιώργος Σεφέρης

***

«Σε ονόμασα βασίλισσα.
Υπάρχουν ψηλότερες από σένα, ψηλότερες.
Υπάρχουν αγνότερες από σένα, αγνότερες.
Υπάρχουν ομορφότερες από σένα, ομορφότερες.
Αλλά εσύ είσαι η βασίλισσα.

Όταν περπατάς στο δρόμο
κανείς δε σε αναγνωρίζει.
Κανένας δε βλέπει το κρυστάλλινο σου στέμμα, κανένας δεν κοιτάζει
το από κόκκινο χρυσό χαλί
που πατάς καθώς περνάς,
το χαλί δεν υπάρχει.

Κι όταν εμφανίζεσαι
όλοι οι ποταμοί ακούγονται
στο κορμί μου, καμπάνες
σείουν τον ουρανό
κι ένας ύμνος γεμίζει τον κόσμο.

Μονάχα εσύ κι εγώ,
μονάχα εσύ κι εγώ, αγάπη μου,
τον ακούμε».

Πάμπλο Νερούντα

***

    Στις 19 Οκτωβρίου 1979, με αφορμή την αναγγελία για τη βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο Οδυσσέας Ελύτης – την περασμένη Παρασκευή συμπληρώθηκαν 20 χρόνια από τον θάνατό του, στις 18 Μαρτίου 1996 – είχε κάνει την ακόλουθη δήλωση:

«Ήδη, σας το είπα. Είναι ηβαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.

Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι “πρακτικοί άνθρωποι” -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί - μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό.

Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα ‘μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας - και της εποχής μας».

    Ναι, ο λαός μας και οι λαοί όλου του κόσμου, χρωστάμε πολύ περισσότερα στους ποιητές μας απ’ ό,τι στους… δανειστές μας.

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Κάλεσμα από την προσωρινή διοίκηση του Αγροτικού Συλλόγου Αιτωλοακαρνανίας "Μπλόκο Κεφαλόβρυσου".

Συνάδελφε αγρότη, ο κόμπος της αγανάκτησης έφτασε στο χτένι της οργής. Πρέπει να βάλουμε τέλος στον εμπαιγμό της κυβέρνησης και του κ. Αποστόλου, που επιμένει να μας αντιμετωπίζει ως πολίτες β’ κατηγορίας.

Την Τετάρτη 23 Μαρτίου καταλαμβάνουμε τα γραφεία του ΟΠΕΚΕΠΕ στο Μεσολόγγι, σε συντονισμό με τους συναδέλφους από όλη την Ελλάδα και απαιτούμε να γίνουν οι πληρωμές όλων των οφειλόμενων ΕΔΩ και ΤΩΡΑ.

Πρώτη φορά στα χρονικά που η Ενιαία Ενίσχυση του προηγούμενου έτους δεν έχει πληρωθεί, όπως επίσης τα αγροπεριβαλλοντικά και άλλες οφειλές, Τα σοβαρά προβλήματα των παραγωγών παραμένουν άλυτα! Πρέπει να καταλάβουν ότι οι οικονομικές αντοχές μας εξαντλήθηκαν. Και πως αν δεν γίνουν οι πληρωμές άμεσα, η παραγωγή που ήδη καταρρέει θα σβήσει.

Πόσο ακόμα θα περιμένουμε από τους Κυβερνώντες να σταθούν στο ύψος των απαιτήσεων της κοινωνίας; Δεν πρόκειται να παραδώσουμε τα «όπλα». Ο αγώνας συνεχίζεται!

Προσυγκέντρωση στις 10.30 το πρωί στον Κήπο των Ηρώων.

Διαβάστε περισσότερα

Τριπλό χτύπημα στις Βρυξέλλες

Τουλάχιστον εικοσιεννέα νεκροί και δεκάδες τραυματίες από τρεις εκρήξεις σε αεροδόμιο και μετρό

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

Τουλάχιστον εικοσιεννέα νεκροί και δεκάδες τραυματίες είναι ο μέχρι στιγμής απολογισμός των τριών εκρήξεων, σήμερα το πρωί, στις Βρυξέλλες, δύο στο αεροδρόμιο και μία σε κεντρικό σταθμό του μετρό.
Οι εκρήξεις στο αεροδρόμιο σημειώθηκαν ταυτόχρονα στις 8 το πρωί (ώρα Βρυξελλών) στο γκισέ των Αμερικανικών Αερογραμμών στην αίθουσα αναχωρήσεων.
Σύμφωνα με το βελγικό πρακτορείο ειδήσεων Belga, δευτερόλεπτα πριν τις εκρήξεις υπήρξαν πυροβολισμοί, ενώ ακούστηκε κάποιος να φωνάζει στα αραβικά. Επίσης, επιβεβαιώνεται η πληροφορία για τουλάχιστον έναν βομβιστή αυτοκτονίας στο αεροδρόμιο. Η τρίτη έκρηξη έγινε μια ώρα αργότερα στο σταθμό Μααλμπέκ του μετρό. Εκπρόσωπος της πυροσβεστικής δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο πως οι νεκροί είναι συνολικά 21, καθώς 11 άνθρωποι σκοτώθηκαν στο αεροδρόμιο και 10 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από την επίθεση στο μετρό. Δεκάδες είναι οι τραυματίες.
Οι επικοινωνίες στη βελγική πρωτεύουσα πραγματοποιούνται με δυσκολία, ενώ οι αρχές απηύθυναν έκκληση να μην χρησιμοποιούνται τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το αεροδρόμιο έκλεισε και αναμένεται να επαναλειτουργήσει στις 6 το πρωί της Τετάρτης (τοπική ώρα). Κλειστοί είναι, επίσης, οι σταθμοί του μετρό στις βελγική πρωτεύουσα, ενώ διακόπηκαν όλα τα δρομολόγια των μέσων μαζικής μεταφοράς, καθώς και του Eurostar. Έκλεισε τα σύνορά της με το Βέλγιο η Ολλανδία.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνέστησε στο προσωπικό της να αποφεύγει τις μετακινήσεις, ενώ στην πορτοκαλί βαθμίδα ανέβηκε το επίπεδο συναγερμό στα κτήρια της ΕΕ. Σύμφωνα με ανάρτηση της Επιτρόπου Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, όλες οι συναντήσεις εντός των κτιρίων αναβάλλονται και επιτρέπεται η είσοδος μόνο στο προσωπικό με κάρτα εισόδου.
Ενδεικτικές του πανικού που επικρατεί είναι αναφορές και φήμες που διαδίδονται για νέα «θερμά σημεία» σε όλο το Βέλγιο: Διαψεύστηκε αναφορά για έκρηξη στα Δικαστήρια, ενώ υπήρξαν αναφορές για ύποπτα πακέτα σε διάφορα σημεία (μεταξύ των οποίων και στο Παλάτι). Τελευταία αναφορά ήθελε και τον κεντρικό σταθμό της Αμβέρσας να εκκενώνεται.
Το επίπεδο συναγερμού σε όλο το Βέλγιο αυξήθηκε στην ύψιστη βαθμίδα (4). Σε μία πρώτη δήλωσε ο πρωθυπουργός του Βελγίου Σαρλ Μισέλ δήλωσε πως «παρακολουθούμε την κατάσταση λεπτό προς λεπτό». «Πρώτη μας προτεραιότητα είναι τα θύματα» έγραψε στο Twitter και κάλεσε τους πολίτες να αποφεύγουν τις μετακινήσεις.
Αξίζει να αναφερθεί πως η αιματηρή επίθεση στο αεροδρόμιο, αλλά και η έκρηξη στο μετρό σημειώθηκαν τέσσερις ημέρες μετά τη σύλληψη στη χώρα του βασικού καταζητούμενου για τις επιθέσεις στο Παρίσι, Σαλάχ Αμπντεσλάμ.
Τα δύο περιστατικά όμως δείχνουν κενά ασφαλείας τόσο στη φύλαξη του αεροδρομίου όσο και του δικτύου του μετρό, παρόλο που η βελγική αστυνομία βρισκόταν σε κατάσταση συναγερμού για ενδεχόμενα αντίποινα μετά τη σύλληψη του Αμπντεσλάμ.
Το γεγονός ότι βρισκόμαστε λίγες μέρες πριν το Πάσχα των καθολικών, ενισχύει την ανησυχία αφού η κίνηση με όλα τα μέσα μεταφοράς είναι πολύ αυξημένη.
Στη Γαλλία, ο πρόεδρος Ολάντ και ο πρωθυπουργός Βαλς συγκάλεσαν συνεδρίαση το μεσημέρι με τους υπουργούς Εσωτερικών και Άμυνας για την εξέταση της κατάστασης. Σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών, Μπ.Καζνέβ, αναπτύσσονται επιπλέον 1.600 αστυνομικοί και μέλη της χωροφυλακής «στα σύνορα και σε συγκοινωνιακές υποδομές».
Δεν υπάρχουν ακόμη λεπτομέρειες για την κατάσταση στα γαλλοβελγικά σύνορα (στα ολλανδοβελγικά σύνορα, οι έλεγχοι έχουν ενταθεί). Ανεστάλησαν επίσης τα σιδηροδρομικά δρομολόγια των Eurostar και Thalys.
Αυξήθηκαν ήδη τα μέτρα ασφαλείας στο κεντρικό αεροδρόμιο του Παρισιού, το Σαρλ ντε Γκωλ, αλλά ενισχύθηκαν οι δυνάμεις και στο Ορλί όπως και στον Γκαρ ντυ Νορντ (που συνδέει σιδηροδρομικά Παρίσι και Βρυξέλλες). Ενίσχυση μέτρων και στο αεροδρόμιο της Τουλούζης.
Ενισχύθηκαν επίσης τα μέτρα ασφαλείας και στις ευρωπαϊκές υπηρεσίες στο Στρασβούργο.
Στην Ολλανδία, ο στρατός ενίσχυσε τα μέτρα ασφαλείας στα αεροδρόμια της χώρας όπως και στα σύνορα – κυρίως προς την βελγική πλευρά.
Ο Ολλανδός πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε ανέφερε πως η ολλανδική κυβέρνηση «συνιστά να μην γίνουν ταξίδια προς το Βέλγιο» μετά τις επιθέσεις.
Στην Βρετανία, ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον ανέφερε ότι λίγο μετά τις επιθέσεις συγκάλεσε έκτακτη κυβερνητική σύσκεψη (το λεγόμενο «COBRA») που θα εξετάσει τα γεγονότα στις Βρυξέλλες. Ενισχύθηκαν ήδη τα μέτρα ασφαλείας στο Γκάτγουικ, όπως ανακοίνωσε το αεροδρόμιο.
«Είμαι σοκαρισμένος και ανήσυχος για τα γεγονότα στις Βρυξέλλες, θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε» ανέφερε ο Κάμερον.
Στην Ιταλία, η οποία ανησυχεί ιδιαίτερα για επιθέσεις ήδη από το μακελειό στο Παρίσι, διατάχθηκε ήδη αύξηση των μέτρων ασφαλείας σε όλα τα αεροδρόμια της χώρας. Προτεραιότητα δίνεται στο Fiumicino της Ρώμης, όπου η επιφυλακή αυξήθηκε στο ύψιστο επίπεδο (όντας ενισχυμένη ήδη μετά το Νοέμβριο).
Και η Ρωσία προχωρά σε «επανεξέταση των μέτρων ασφαλείας» στα αεροδρόμια της ρωσικής επικράτειας, όπως ανέφερε ο υπουργός Μεταφορών Μαξίμ Σολόκοφ.

Διαβάστε περισσότερα

«Πάλι τα ίδια και τα ίδια θα μου πεις, φίλε»

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

​​Ωστε λοιπόν κινδυνεύουμε με πληθυσμιακή και πολιτισμική αλλοίωση. Και με εξισλαμισμό. Είναι σχέδιο. Είναι πλεκτάνη – των Τούρκων, των Εβραίων, των μασόνων, του Σόρος, των Ρότσιλντ, μπορεί και του Κίσινγκερ. Είναι «στημένο κόλπο». Το ‘πε, άλλωστε, ο κ. Νότης Σφακιανάκης, το ρεπερτόριο του οποίου έχει συρρικνωθεί στα άσματα «Μακεδονία ξακουστή» και «Των εχθρών τα φουσάτα». Και πριν και κατόπιν αυτού το λένε και το ξαναλένε πολιτικοί, θρησκευτικοί και (παρα)στρατιωτικοί ταγοί και ανθυποταγοί, εφημερίδες κατακίτρινες και συγχρόνως κατάμαυρες, και αμέτρητες ιστοσελίδες ειδικευμένες στη διακίνηση νοθευμένης ελλαδίνης. Το διατράνωσαν, λ.χ., με το ψήφισμά τους, όσοι συγκεντρώθηκαν προ μηνός στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο, σε εκδήλωση με τον τίτλο «Μένουμε Ελληνες και Ορθόδοξοι»:
«Αντιστεκόμαστε στη επιβολή των στόχων της διαβόητης Νέας Τάξεως Πραγμάτων, η οποία, προωθώντας το αφροασιατικό ισλαμικό στοιχείο στην Ευρώπη, αποβλέπει στη συρρίκνωση, υποχώρηση και εξαφάνιση του ευρωπαϊκού πολιτισμού και ιδιαίτερα του Ελληνικού και Ορθοδόξου πολιτισμού».
Κάποια στιγμή θα πρέπει να έρθει σε συνεννόηση το ένα ημισφαίριο του εγκεφάλου μας με το άλλο. Να βρεθούν κάπου στη μέση και να συμφωνήσουν στο τι ακριβώς πιστεύουν, τι φοβούνται, τι ελπίζουν από κοινού. Αλλιώς θα καταντήσουν καταγέλαστα και τα δύο, ανίκανα να πείσουν οποιονδήποτε για οτιδήποτε, έτσι αντιφατικά όπως εκφράζονται, σαν ν’ ανήκουν σε διαφορετικά κρανία. Δεν νοείται να βροντοφωνάζουμε περήφανοι ότι το γένος μας είναι αθάνατο, το έθνος μας ανίκητο, η φυλή μας περιούσια, η γλώσσα μας μοναδική και παμμήτειρα και ο πολιτισμός μας αιώνιος διδάχος της οικουμένης, και την ίδια στιγμή να κλαίμε, να κλαιγόμαστε μάλλον, λέγοντας ανάμεσα στους λυγμούς μας ότι πάει, χανόμαστε, θα αλλοιωθούμε δημογραφικά και πολιτισμικά με δέκα, είκοσι ή εκατό χιλιάδες πρόσφυγες.
Πού και πότε αυτό; Στην Ελλάδα, όπου την τελευταία εικοσιπενταετία εντάχθηκαν στον κοινωνικό ιστό, χωρίς να τον ταράξουν σοβαρά, κοντά ένα εκατομμύριο μετανάστες· που δεν ήταν όλοι Ευρωπαίοι ούτε όλοι χριστιανοί, και, από τους χριστιανούς, δεν ήταν όλοι ορθόδοξοι. Δεν ήταν, άλλωστε, αυτή η πρώτη φορά που φάνηκε πως ο «ελληνισμός του κράματος» δεν είναι μια απλή ποιητική επινόηση του Καβάφη. Αλλά, θα πει κανείς, οι πρόσφυγες έρχονται από την «απολίτιστη» Ασία. Από την οποία ήρθαν και όσοι Ελληνες είχαν γλιτώσει το τουρκικό μακέλεμα, οι «Τουρκόσποροι», σύμφωνα με τη μειωτική ορολογία με την οποία τους υποδέχθηκε η Ελλάδα. «Για τους ανθρώπους του Κωνσταντίνου», λέει ο Γιώργος Σεφέρης στο «Χειρόγραφο Σεπ. ‘41», «εμείς που ερχόμασταν από το σκλαβωμένο Εθνος, που είχαμε ανατραφεί μόνο με μια λαχτάρα, την Ελλάδα, ήμασταν οι Τουρκόσποροι». Ωστε, και πάλι, δεν είναι απλή ποιητική επινόηση οι εξής σεφερικοί στίχοι, στον «Τελευταίο σταθμό» (1944): «Πάλι τα ίδια και τα ίδια θα μου πεις, φίλε. / Ομως τη σκέψη του πρόσφυγα τη σκέψη του αιχμάλωτου τη σκέψη / του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια / δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς».
Δεν γίνεται, λοιπόν, να λέμε τα συνήθη για τον τράχηλο του Ελληνος, που κανένας ζυγός δεν τον τσακίζει, και για τα αντιστασιακά μας γονίδια, που δεν τα σκιάζει φοβέρα καμιά, και ταυτόχρονα να μοιρολογάμε αυτόν τον τόσο σπουδαίο εαυτό μας, αναγγέλλοντας πότε τον θάνατο της γλώσσας μας, πότε το τέλος της φυλής και πότε τον επικείμενο αφανισμό του ελληνισμού. Δεν γίνεται τη μια μέρα να κρεμάμε πρωτοσέλιδη την προφητεία του πατρός Αλφα, που αναγγέλλει την ανασύσταση όλων μαζί των αυτοκρατοριών της φυλής, και την επομένη την προφητεία του πατρός Βήτα, που ανακοινώνει το αυριομεθαυριανό τέλος της Ελλάδας. Μια κάποια αυτοσυνέπεια δεν είναι περιττή.
Δεν αντέχεται να διατυμπανίζουμε τη βεβαιότητά μας, από του άμβωνος ή στις τηλεοράσεις, πως ο Θεός είναι παλαιόθεν μεροληπτικός προστάτης μας (και όχι μοιρασμένος, όπως το δωδεκάθεο στον Τρωικό Πόλεμο) και η Παναγιά μαζί μας· να διασαλπίζουμε την πίστη μας πως η Ορθοδοξία μας είναι η πνευματικότερη, η φωτεινότερη και η ανθεκτικότερη θρησκεία, διότι είναι και η μόνη αληθινή, και την ίδια στιγμή, με τα ίδια χείλη, να ψέλνουμε τη νεκρώσιμη ακολουθία της. Να πιάνουμε, δηλαδή, το τροπάρι του εξισλαμισμού μας, που υποτίθεται πως τον ανέθεσαν εργολαβικά κάποια μυστηριώδη κέντρα στους τάχα πρόσφυγες και στην πραγματικότητα μεταμφιεσμένους τζιχαντιστές. Μέρος του «σχεδίου» αυτού, όπως καταγγέλλεται σε εκκλησίες και κανάλια, είναι και η απόφαση να συσταθεί Τμήμα Ισλαμικών Σπουδών στη Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης. Το διατράνωσαν, εξάλλου, στο προαναφερθέν ψήφισμά τους οι συγκεντρωθέντες στο Βελλίδειο υπό την αιγίδα του αγίου Θεσσαλονίκης και του επίτιμου αρχηγού του ΓΕΣ Φραγκούλη Φράγκου:
«Λέμε ΟΧΙ στη λειτουργία Τμήματος Ισλαμικών Σπουδών μέσα στη Θεολογική Σχολή ΑΠΘ. Η κλιμακούμενη ισλαμική βία προοιωνίζει [δικά τους τα ανορθόδοξα ελληνικά] ότι το τμήμα αυτό θα εξελιχθεί σε φυτώριο ισλαμικού εξτρεμισμού και ορμητήριο τζιχαντιστών».
Βλασφημία η λειτουργία ενός τέτοιου τμήματος! Υβρις! Ισλαμοποίηση! Και όχι μόνο. Είναι επιπλέον «"άμικτος μίξις", ανόσια παρεμβολή, ανίερη σύζευξη, ακατανόητη ηττοπάθεια με παραπλανητικά δήθεν εθνικά επιχειρήματα, βόμβα στην εθνική μας συνοχή, καταιγίδα στην ορθόδοξη θεολογία και την εκκλησιαστική μας ενότητα, απαράδεκτη, διεθνώς, πανεπιστημιακή πράξη, εμπέδωση των ξενοκίνητων και επίβουλων διαθρησκειακών συναντήσεων, προοίμιο της νεοεποχίτικης θρησκείας». Ολα αυτά και άλλα πολλά τα εκτόξευσε στην ίδια εκδήλωση του Βελλιδείου ο αρχιμανδρίτης Αθανάσιος Αναστασίου, προηγούμενος της Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου, απαγορεύοντας στην πολιτεία να νομοθετεί και στο πανεπιστήμιο να αυτοδιοικείται. Ανέκαθεν πολιτευομένη, η Εκκλησία, και κομματικά μεροληπτική, δεν αρκείται στο μερίδιο εξουσίας που της αναλογεί. Μετερχόμενη τις μεθόδους της εισπηδήσεως, που η ίδια καταδικάζει σε άλλες περιπτώσεις, εισβάλλει απαιτητική στην περιοχή της πολιτείας.
Μένω στη λέξη «ηττοπάθεια» του αρχιμανδρίτη. Αυτό, πιστεύω, είναι το γνώρισμα της κινδυνολογικής ρητορικής: η ηττοπάθεια. Ελάχιστα εμπιστεύονται την ποιότητα και την ανθεκτικότητα του ελληνισμού και της Ορθοδοξίας όσοι, ενώ δοξολογούν το ζεύγος αυτό, εμφανίζουν σαν τόσο μα τόσο εύκολο τον αφελληνισμό και τον εξισλαμισμό μας. Και ίσως αυτός είναι ο πραγματικός εθνικός μας διχασμός: η διαρκής κίνηση του ψυχοπνευματικού μας εκκρεμούς ανάμεσα την αχαλίνωτη φυλετική οίηση και στη συμπλεγματική αυτοϋποτίμηση.

Διαβάστε περισσότερα

Η.Π.Α: Tα 23 δις θα φτάσουν oι πωλήσεις κάνναβης

Στα 23 δις μέχρι το 2020 οι πωλήσεις ιατρικής και ψυχαγωγικής κάνναβης
H κάνναβη γίνεται γρήγορα η μεγαλύτερη, ημι-νόμιμη επιχείρηση σε όλη τη χώρα, με τις πωλήσεις πέρυσι να φτάνουν τα 5,7 δις $ και δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους να εργάζονται σε επιχειρήσεις κάνναβης (καλλιέργεια, συσκευασία πωλήσεις) και να πληρώνουν φόρους.
Το Κολοράντο, η Αλάσκα, το Όρεγκον και η Ουάσιγκτον έχουν νομιμοποιήσει τη ψυχαγωγική χρήση για ενήλικες, και 23 πολιτείες μαζί με την Περιφέρεια της Κολούμπια επιτρέπουν κάποια μορφή ιατρικής χρήσης. Αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι η κάνναβη παραμένει ένα παράνομο ναρκωτικό σε ομοσπονδιακό επίπεδο.
Σε όλη τη χώρα, χιλιάδες άνθρωποι σπεύδουν στη βιομηχανία, και αγωνίζονται να εργαστούν μέσα σε ένα συνονθύλευμα αντικρουόμενων νόμων (τοπικών, πολιτειακών, ομοσπονδιακών), πολλές φορές χωρίς λογαριασμούς σε τράπεζες, οι οποίες φοβούνται τους ομοσπονδιακούς νόμους και βλέπουν επιφυλακτικά την κάνναβη.
Η βιομηχανία αναμένεται να αυξηθεί το 2016, ιδιαίτερα εάν οι ψηφοφόροι της Καλιφόρνιας αυτό το φθινόπωρο αποφασίσουν να νομιμοποιήσουν τη ψυχαγωγική χρήση, σύμφωνα με την έρευνα της ArcView και της New Frontier, που εστιάζουν σε ανάλυση δεδομένων σχετικά με την κάνναβη. Μέχρι το 2020, οι πωλήσεις ιατρικής και ψυχαγωγικής κάνναβης θα φτάσουν τα 23 δισεκατομμύρια δολάρια.
legalit

Διαβάστε περισσότερα

Για να βλέπουμε ή για να κλαίμε;

    Χτες ήταν η «Παγκόσμια μέρα ευτυχίας». Υπάρχει και τέτοια…
Στην Ευρώπη γιορτάστηκε έτσι:

• 120 εκατομμύρια φτωχοί,
• 30 εκατομμύρια άνεργοι,
• 4,5 εκατομμύρια άστεγοι,
• 8 ευρωπαϊκές χώρες με 6 από αυτές μέλη της ΕΕ να είναι στον κατάλογο των 15 πρώτων χωρών στον παγκόσμιο δείκτη μιζέριας - υπάρχει και τέτοιος… (πηγή: Bloomberg)

Στην Ελλάδα έτσι:

• Από το 2010 ο δείκτης της απόλυτης φτώχειας έχει αυξηθεί  κατά 30 ποσοστιαίες μονάδες,
• το 48% των νοικοκυριών ζει κάτω από το όριο της φτώχειας,
• το 20,9% αδυνατεί να καλύψει βασικές ανάγκες,
• οι – επισήμως καταγεγραμμένοι – άνεργοι ανήλθαν στους 1 εκατομμύριο 81 χιλιάδες,
• το 50% όσων συνεχίζουν να εργάζονται αμείβεται στον ιδιωτικό τομέα με 800 ευρώ και κάτω,
• 1,182 εκατομμύρια συνταξιούχοι ζουν με κάτω από 700 ευρώ,
• 1 εκατομμύριο εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι από έναν έως και 12 μήνες,
• το 68% των Ελλήνων δεν διαθέτει εισόδημα πάνω από το 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος που θεωρείται όριο της επίσημης φτώχειας,
•  η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα παγκοσμίως στους ρυθμούς επιδείνωσης του δείκτη μιζέριας για τον λαό της κι αυτό πριν από την εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου (στοιχεία: ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, ΟΑΕΔ, σύστημα «Ήλιος», Κομισιόν, Bloomberg).

Στην Αμερική έτσι:

• Με το 95% των κερδών που παράγονται από το «αναπτυξιακό μοντέλο Ομπάμα» να καταλήγουν στο πλουσιότερο 1% του πληθυσμού και από αυτά τα κέρδη το 60% να πηγαίνει στους μεγιστάνες του πλούτου που αποτελούν το μόλις 0,1% του πληθυσμού,
• με 55 εκατομμύρια Αμερικανούς να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας εκ των οποίων 15,5 εκατομμύρια είναι παιδιά,
• με πάνω από 50 εκατομμύρια Αμερικανούς να μην έχουν ασφάλεια υγείας και με 50 εκατομμύρια ανθρώπους να σιτίζονται με κουπόνια σίτισης,
• με το μέσο όρο των εσόδων των ανώτερων εισοδηματικά τάξεων στις ΗΠΑ να είναι κατά 400 φορές μεγαλύτερος από το μέσο όρο των αποδοχών των εργαζόμενων στρωμάτων (αναλυτικότερα: “Καλώς ήρθε το δολάριο”)

Σε όλο τον κόσμο «γιορτάστηκε» έτσι:

• Με περίπου 748 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να εξακολουθούν να μην έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό με συνέπεια -και μόνο εξ αυτού του λόγου - περίπου 1.000 παιδιά να πεθαίνουν κάθε μέρα από διαρροϊκές ασθένειες που συνδέονται με το επισφαλές πόσιμο νερό, την ανεπαρκή αποχέτευση ή τις κακές συνθήκες υγιεινής.
• Με 62 ανθρώπους που κατέχουν τόσο πλούτο όσος ο πλούτος που κατέχει ο μισός πληθυσμός της Γης - περίπου 3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι – να έχουν δει τα πλούτη τους από το 2010 και μετά να αυξάνονται κατά 44% όταν ο πλούτος των φτωχότερων 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων μειώθηκε κατά 41% (στοιχεία: Oxfam, Unicef)

                                                                  ***
    Σήμερα είναι, επίσης, μια ακόμα Παγκόσμια μέρα: Η «Παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού».
    Για το πώς «γιορτάζεται» αυτή η μέρα, αρκεί:

• Να δει κανείς το «πρόγραμμα» της Κου Κλουξ Κλαν με το οποίο διεκδικεί την προεδρία των ΗΠΑ ο Τραμπ.
• Να ρίξει μια ματιά στο βρικολάκιασμα του φασισμού απ’ άκρη σε άκρη της ΕΕ και στις αποφάσεις της «Αγίας Οικογένειας» των Βρυξελλών για το πώς το προσφυγικό μετατρέπεται σε «παζάρι ψυχών».
• Να δει πως τα εργαστήρια των πολυεθνικών από τη μια εξοπλίζουν τους ISIS και από την άλλη εξάγουν την «δημοκρατία» των πολέμων, της φτώχειας, της εκμετάλλευσης, της ξενοφοβίας.
• Να δει τις εικόνες των νεκρών παιδιών στο Αιγαίο, τις εικόνες από το Νταχάου της Ειδομένης.
• Να ρίξει μια ματιά από τους ναζί που κυβερνούν την Ουκρανία και τους ακροδεξιούς που φυτεύουν συρματοπλέγματα στα σύνορα μέχρι τους μαχαιροβγάλτες της ναζιστικής συμμορίας που κυκλοφορούν ελεύθεροι… 

                                                            ***
    Κάναμε, λοιπόν, την καταγραφή. Για να είμαστε, μάλιστα, πιο ήσυχοι με την συνείδησή μας μπορούμε να κλάψουμε κιόλας. Να κλάψουμε; Ας κλάψουμε. Να εξοργιστούμε, ας εξοργιστούμε. Να θρηνήσουμε, ας θρηνήσουμε. Όμως, για να παραφράσουμε τον Βάρναλη, η αλήθεια, παραμένει: Με ευχές,  παρακάλια και κλάματα δεν γλιτώνεις από τα τσακάλια.
    Το ερώτημα, συνεπώς, που ανακύπτει και κάθε φορά επιχειρείται να κρυφτεί κάτω από το χαλί από τους θιασώτες του «δεν αλλάζει τίποτα» και του «δεν υπάρχει εναλλακτική», είναι τούτο: Τι κάνουμε;
    Αν δεν τεθεί, κι αν δεν απαντηθεί αυτό το ερώτημα, τότε όλα, η οργή, η θλίψη, ο θρήνος, ο αποτροπιασμός, η αγανάκτηση θα είναι ένα αδειανό πουκάμισο.
    Χαρακτηριστική περίπτωση το προσφυγικό: Ακόμα κι αυτή η μεγαλειώδης, η συγκλονιστική εκδήλωση αλληλεγγύης του ελληνικού λαού στο δράμα των προσφύγων, θα έχει πέσει τελικά στο κενό.
    Θα αποτελεί ένα παράσημο ανθρωπιάς (το οποίο φυσικά δεν θα πάρουν ποτέ οι ναζί), αλλά ένα παράσημο ανθρωπιάς σε έναν απάνθρωπο κόσμο, και μάλιστα ένα παράσημο πίσω από το οποίο θα προσπαθούν να ξεπλύνουν το αίμα που έχουν στα χέρια τους αυτοί που προκαλούν την απανθρωπιά.   
    Ακούμε επί βδομάδες και μήνες για το πόσο ντροπή, πόσο όνειδος συνιστούν για την κατ’ ευφημισμό «πολιτισμένη Ευρώπη» οι αποφάσεις της. Σωστά.
    Αλλά όλη αυτή η ντροπή, όλο αυτό το όνειδος είναι το αποτέλεσμα, είναι οι συνέπειες. Τα αίτια; Ποια είναι τα αίτια; Θα τα διαπιστώσουμε; Θα τα φωτίσουμε; Κι αν το κάνουμε θα τα φωτίσουμε για να παρακολουθούμε το φαινόμενο ή για να πάρουμε μέτρα ανάσχεσης και ανατροπής του;
    Τα λόγια του Ισπανού φιλοσόφου Ντανιέλ Ινεράριτι στην «El Paίs» αξίζει να προσεχτούν:
«Η αγανάκτηση - έλεγε - παύει να είναι ένα ανώδυνο αστείο που είναι ανίκανο να αλλάξει αφόρητες καταστάσεις, όταν συνοδεύεται από µία λογική ανάλυση του “γιατί”, όταν εντοπίζει ξεκάθαρα τα προβλήματα αντί να αρκείται να ξεφωνίζει τους ενόχους και όταν προτείνει συγκεκριμένο πρόγραμμα δράσης».
    Τα αίτια, λοιπόν. Όμως: Είναι ή δεν είναι ο πόλεμος το αίτιο; Αλλά τι είναι πόλεμος; Δεν είναι η αιματοβαμμένη πολιτική του ιμπεριαλισμού; Και τι είναι ιμπεριαλισμός; Δεν είναι η ισχύς και η εξουσία των πολυεθνικών και των μονοπωλίων που με την μορφή της κρατικής τους οργάνωσης βομβαρδίζουν, όπως κάνει η Γαλλία, όπως κάνει η Ιταλία, όπως κάνουν οι ΗΠΑ, τη Μέση Ανατολή;
    Παραπέρα: Αυτή η κρατική οργάνωση δεν είναι διαπλεγμένη σε μια σειρά διεθνικούς οργανισμούς όπως είναι η ΕΕ, όπως είναι το ΝΑΤΟ; Αλλά αν αυτή είναι η πολιτική της ΕΕ και του ΝΑΤΟ τι ρόλο παίζει η Ελλάδα μέσα σε αυτό το κλαμπ του εγκλήματος; Συμμετέχουμε και «συμμαχούμε» στο όνομα των «εθνικών συμφερόντων», λένε κάποιοι. Μα ποιο εθνικό συμφέρον διασφαλίζεται στην Ειδομένη, στο Αιγαίο, στον Περσικό, στο Αφγανιστάν;
    Για μια ακόμα φορά «εθνικό» βαφτίζεται το πιο ιδιοτελές, το πιο στενό, το πιο αντιπατριωτικό και το πιο απάνθρωπο συμφέρον μιας κάστας που για το δικό της και μόνο για το δικό της συμφέρον έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε ένα νεκροταφείο κοινωνικών δικαιωμάτων για τους Έλληνες και σε ένα στρατόπεδο ψυχών για τους πρόσφυγες.
    Τα αίτια, λοιπόν. Και πως κόντρα στον ραγιαδισμό, κόντρα στη θεωρία του «καθίστε ήσυχα γιατί θα έρθουν χειρότερα», θα ψάξουμε το δρόμο διαφυγής και απόδρασης από όλα αυτά που προκαλούν ντροπή, πόνο, καταστροφή και θάνατο.
    Αυτό είναι το ζήτημα. Αυτό ήταν πάντα. Μόνο που σήμερα, ο φασισμός, ο ρατσισμός, η δυστυχία, η ανέχεια, η κρίση του συστήματος που παράγει μια χούφτα Κροίσους πάνω στις ερήμους της κοινωνικής, φυλετικής, ρατσιστικής και τελικά ταξικής εκμετάλλευσης, καθιστά την αναμέτρηση με τα αίτια του εγκλήματος επιτακτική.
    Τόσο επιτακτική, όπως ακριβώς το έθεσε ο Σαρτρ: Όποιος – έλεγε - δεν χρησιμοποιεί τα μάτια του για να βλέπει, θα είναι πάντα όμηρος να τα χρησιμοποιεί για να κλαίει.

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ο σολίστ του μπουζουκιού Μανώλης Χιώτης

 Χιώτης ήταν από τις προσωπικότητες που άλλαξαν τον ρου της ελληνικής μουσικής με μια απλή κίνηση.
Η καινοτομία των τεσσάρων χορδών που εισήγαγε στο μπουζούκι το έκανε αποδεκτό και σε κύκλους εκτός των «κακόφημων», συγκεντρώνοντας τη μήνη βεβαίως των παραδοσιακών λαϊκών τριχορδάδων.
Κι έτσι το απαγορευμένο και «χαρακτηρισμένο» όργανο μπήκε στα σαλόνια της πλατιάς μάζας, γινόμενο σύμβολο της ελληνικής λαϊκής μουσικής.
Ο Χιώτης δεν είναι φυσικά γνωστός μόνο για το τετράχορδο μπουζούκι, αφού αυτός είναι που εγκαινίασε την έννοια του «κέντρου διασκέδασης», την ώρα που πλούμισε τη μουσική μας με λάτιν ήχους και ρυθμούς μάμπο, ρούμπα, σάμπα, ακόμα και σουίνγκ!
Και βέβαια δεν πρέπει να παραλείψουμε την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του στο μπουζούκι, που θα κάνει τον Τζίμι Χέντριξ να τον παραδεχτεί ως τον κορυφαίο σολίστα εγχόρδου στον πλανήτη.
Ας δούμε λοιπόν τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής του λαϊκού συνθέτη, που γεννήθηκε σαν σήμερα...
Πρώτα χρόνια

Ο Μανώλης Χιώτης γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 1921 και πέθανε την ίδια μέρα (21 Μαρτίου 1970), σε ηλικία 49 ετών, από ένα καπρίτσιο λες της μοίρας. Γενικευμένη συμφωνία για τον τόπο γέννησής του δεν υπάρχει, με κάποιους μελετητές του ρεμπέτικου να αναφέρουν τη Θεσσαλονίκη ως γενέτειρά του, ενώ άλλοι να τον τοποθετούν στο Ναύπλιο. Οι συχνές μετακινήσεις της οικογένειάς του από Θεσσαλονίκη σε Ναύπλιο και τανάπαλιν ευθύνονται ενδεχομένως για την ασυνέπεια των αναφορών.
Φαίνεται πάντως ότι ο μάγκας πατέρας του, Διαμαντής Χιώτης, γέννημα θρέμμα του Πειραιά, και η μητέρα του είχαν εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη μεταξύ 1920-1935, προερχόμενοι από το Ναύπλιο. Όσο για το επίθετό του, έλκει την καταγωγή του από τη ιδιαίτερη πατρίδα του πατέρα του, τη Χίο.
Από μικρός ο Χιώτης δείχνει την κλίση του στη μουσική, γι' αυτό και επιστρατεύεται ο περίφημος μουσικοδιδάσκαλος της εποχής, Γιώργος Λώλος, ο οποίος θα τον εισάγει στον κόσμο των εγχόρδων: ο μικρός μαθαίνει κιθάρα, βιολί και ούτι. Η οικονομική επιφάνεια εξάλλου της οικογένειας παρέχει στον Χιώτη άνετα παιδικά χρόνια, με κάθε του απαίτηση να γίνεται για τους γονείς του διαταγή.
Σε ηλικία 15 ετών, το 1935, η οικογένεια επιστρέφει στο Ναύπλιο και ο Χιώτης κάνει τις πρώτες του εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα, με τη δυναμική του μητέρα να διατηρεί ένα από τα πλέον περίφημα ξενυχτάδικα της καλής κοινωνίας του Ναυπλίου.
Κάθοδος στην Αθήνα

Έφηβος ακόμη, το 1936, κατεβαίνει στην Αθήνα για να κυνηγήσει το όνειρο. Πρώτη εμφάνιση στην πρωτεύουσα, στο κέντρο «Παγώνια», στο πλευρό του Στράτου Παγιουμτζή. Ο μεγάλος Στράτος θα τον πάρει μαζί του στο «Δάσος», ως μέλος της ορχήστρας του, ενώ λίγο αργότερα θα τον φέρει σε επαφή με τη δισκογραφική «Κολούμπια», στην οποία και υπογράφει συμβόλαιο ως «διευθύνων πρίμο όργανο».
Ο 16χρονος μπουζουξής θα φανερώσει το ταλέντο του από νωρίς, ενώ σύντομα το όνομά του θα φιγουράρει ως βασικός εκτελεστής στην «Κολούμπια», με την οποία και θα συνεργαστεί για πολλά χρόνια. Το 1937-1938 θα γράψει σε δίσκο φωνογράφου το πρώτο του τραγούδι («Γιατί δεν λες το ναι» ή «Το χρήμα δεν το λογαριάζω»), πάντα με τον Παγιουμτζή στο πλευρό του.
Την ίδια εποχή γνωρίζεται με τον Μπαγιαντέρα και κερδίζει την εύνοιά του, παίζοντας μαζί του τις προπολεμικές επιτυχίες του πρώτου: «Νυχτερίδα», «Μ' έχεις μαγεμένο», «Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη» κ.ά.
Μεταπολεμική περίοδος

Στη δεκαετία του '40, ο Χιώτης γράφει τη μία επιτυχία μετά την άλλη: «Πάλι στις τρεις ήρθες εχθές να κοιμηθείς», «Θα σου πω το μυστικό μου», «Το φτωχομπούζουκο» κ.λπ. Η καριέρα του αρχίζει να παίρνει τα πάνω της, ενώ την ίδια εποχή είναι που του μπαίνει το μικρόβιο για ένα μπουζούκι με διαφορετικό ήχο από τον συνήθη.
Ήταν ωστόσο μετά την απελευθέρωση που ο Χιώτης θα χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά τον ενισχυτή στις εμφανίσεις του, βλέποντας την καριέρα του να εκτινάσσεται απότομα. Την ιδέα την πήρε από γαλλικό συγκρότημα που εμφανιζόταν στην Αθήνα, όπου και αντίκρισε για πρώτη φορά την ηλεκτρική κιθάρα. Το αρχοντορεμπέτικο γεννιέται μέσα σε μια νύχτα από τη φαεινή ιδέα του Χιώτη να εφαρμόσει τον ενισχυτή σε λαϊκό όργανο.

Στη δεύτερη εκτέλεση του ήδη γνωστού τραγουδιού του «Ο πασατέμπος» (1946), κάνει την πρώτη του εμφάνιση το τετράχορδο μπουζούκι -σύμφωνα με την παραδεδομένη άποψη-, μια καινοτόμα σύλληψη που εισάγει ο Χιώτης στο όργανο. Όσο για το πάλκο, χρησιμοποιεί πλέον δύο μπουζούκια, ένα κλασικό με μεταλλικές χορδές και ένα με χορδές από έντερα, ώστε η χροιά του να μοιάζει με το ούτι.
Το τετράχορδο μπουζούκι του Χιώτη δεν ήταν διαφορετικό μόνο από κατασκευαστικής πλευράς, είχε και μια ακόμα λειτουργία: μπορούσε να γίνει ευκολότερα δεκτό στα «μεγάλα σαλόνια», στα οποία εξάλλου είχε μεγαλώσει και ο ίδιος. Η ιστορία θέλει τον Χιώτη να φέρνει την ιδέα του τετράχορδου μπουζουκιού (4 διπλές σειρές) στον περίφημο οργανοποιό Ζοζέφ, ο οποίος και κατασκεύασε δύο πρωτότυπα.
Δεκαετία του '50

Το 1950 θα βρει τον Χιώτη με δύο χρόνια χωρίς σουξέ, έπρεπε λοιπόν να σκαρφιστεί μια λύση: πείθει τον στιχουργό Νίκο Ρούτσο να τον προμηθεύει με τους στίχους που απέρριπτε ο Τσιτσάνης. Οι πολυπόθητες επιτυχίες έρχονται με τα «Πεταλάκια» και το «Σ' αυτό το φτωχοκάλυβο», με τον Χιώτη να διασφαλίζει τη θέση του στο πάλκο.
Το 1954 θα έρθει ο πρώτος του γάμος, με την τραγουδίστρια Ζωή Νάχη, με την οποία και αποκτά νωρίς-νωρίς δύο παιδιά. Η μοίρα είχε ωστόσο άλλα στο μυαλό της και σε σύντομο χρονικό διάστημα θα γνωρίσει τη Μαίρη Λίντα, με την οποία και θα αποτελέσουν το ανεπανάληπτο ντουέτο που κυριάρχησε στο ελληνικό τραγούδι για περισσότερο από μία δεκαετία!

Ο Χιώτης θα παντρευτεί τη Μαίρη Λίντα το 1959, με την οποία θα παραμείνει παντρεμένος μέχρι το 1966. Αυτή θα είναι και η εποχή της μεγάλης του ακμής: κλασικές επιτυχίες, απανωτά σουξέ και εμφανίσεις στον κινηματογράφο, την ίδια στιγμή που η πειραματική του διάθεση θα φέρει τους πρώτους λάτιν ρυθμούς στο ελληνικό πεντάγραμμο: μάμπο, σάμπα, ρούμπα και δεν συμμαζεύεται. Οι νεωτερισμοί του αυτοί θα τον διαφοροποιήσουν καθοριστικά από τους άλλους μεγάλους λαϊκούς συνθέτες της εποχής, μετατρέποντάς τον σε εισηγητή μιας ιδιαίτερης μουσικής σχολής. Γι' αυτό και ο αθηναϊκός Τύπος τον αποκαλούσε «οδηγό του μπουζουκιού στα σαλόνια».
Και βέβαια ήταν και τα σόλο του, με το μπουζούκι να απογειώνεται και να τον χαράσσει αμετάκλητα στις μνήμες του κόσμου. Ποτέ άλλοτε το «υπερβολικά λαϊκό» αυτό όργανο δεν έβγαλε τέτοιο ήχο! Ταυτόχρονα, μοιράζει σουξέ αριστερά και δεξιά, με τα πλέον αξιομνημόνευτα να είναι τα κομμάτια που έδωσε στον Στέλιο Καζαντζίδη.
Ο Χιώτης είναι ωστόσο γνωστός και για μια ακόμα καινοτομία του: τα κέντρα διασκέδασης! Μετά τον πόλεμο συλλαμβάνει την ιδέα ενός «καθαρού» νυχτερινού κέντρου που ο κόσμος θα μπορούσε να διασκεδάσει χωρίς «παρατράγουδα»: ανοίγει το κοσμικό κέντρο «Πίγκαλς», που έμελλε να είναι και το πρώτο «κοσμικό κέντρο» της Αθήνας.

«Επιτάφιος» και δεκαετία του '60

Η δεκαετία έμελλε να ολοκληρωθεί με ένα μνημειώδες έργο για την ελληνική μουσική. Ήταν το 1959 όταν ο Χιώτης θα ενορχηστρώσει τον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου, μελοποιημένο από τον Μίκη Θεοδωράκη, που έχει ήδη κάνει μια αποτυχημένη έκδοση, και τον απογειώνει! Ο δίσκος μπαίνει στα στόματα όλων των Ελλήνων και κάνει τους συντελεστές του λαϊκούς ήρωες.
Μια νέα εποχή ξεκινά για τους κορυφαίους μπουξουξήδες της χώρας, που μετονομάζονται σε σολίστ του μπουζουκιού και μπαίνουν στην καλή κοινωνία αλλά και τις συνθέσεις του λεγόμενου «έντεχνου» τραγουδιού.
Ο Χιώτης ενορχηστρώνει τους «Λιποτάκτες», την «Πολιτεία» και το «Αρχιπέλαγος», ενώ από κοινού με τις φωνές της Μαίρης Λίντα, του Μπιθικώτση, του Καζαντζίδη, της Μαρινέλλας και το «βαρύ πυροβολικό» Θεοδωράκη και Χατζιδάκι (του οποίου υπήρξε για καιρό σολίστας) σφραγίζουν το ελληνικό τραγούδι της εποχής. Και είναι ακριβώς αυτός που θα ανοίξει τον δρόμο του «παντρέματος» τον λαϊκών μουσικών και των λόγιων συνθετών, φτάνοντας το «έντεχνο» τραγούδι στη μεγάλη του ακμή.

Στη δεκαετία του 1960 μάλιστα ο Χιώτης περιλαμβανόταν μόνιμα στον ειδικό πίνακα του υπουργείου Εξωτερικών με καλλιτέχνες στους οποίους θα μπορούσαν να διασκεδάσουν οι υψηλοί προσκεκλημένοι και οι βασιλικοί επισκέπτες της χώρας.
Το 1960 ανήκει στον Χιώτη, ο οποίος μεσουρανεί έχοντας ήδη κερδίσει το στοίχημά του: το τετράχορδο μπουζούκι του έχει καθιερωθεί, παρά τις σφοδρές αντιρρήσεις των οργανοπαικτών του κλασικού τρίχορδου, που το χλεύαζαν ως «κιθαρομπούζουκο», και το συναντάμε πλέον παντού: από νυχτερινά κέντρα και συναυλίες μέχρι τον κινηματογράφο και τις τουρνέ, έως και... τον Λευκό Οίκο!


Η περίοδος της Αμερικής
Κατά τα πρότυπα των ελλήνων καλλιτεχνών της εποχής, ο Χιώτης θα επισκεφτεί τις ΗΠΑ για να παίξει για την ακμάζουσα ομογένεια. Αξίζει να σημειώσουμε ότι τεκμηριώνεται πλέον πως ο Χιώτης κλήθηκε ειδικά για να παίξει στα γενέθλια του αμερικανού προέδρου Λίντον Τζόνσον!
Στην περιοδεία του στην Αμερική είναι που θα μπει στα αυτιά του περίφημου μουσικού και δεξιοτέχνη της κιθάρας Τζίμι Χέντριξ, ο οποίος θα τον θεωρήσει έκτοτε ως τον καλύτερο σολίστα εγχόρδου. Η ταχύτητα και οι αυτοσχεδιασμοί του Χιώτη ήταν πράγματι το κάτι άλλο, με το τραγούδι του «Την έδιωξα κι όμως την αγαπώ» να βρίσκεται στο προσωπικό μουσικό αρχείο του Χέντριξ μετά τον θάνατό του.
Ο Χέντριξ γνωρίστηκε με τον Χιώτη πιθανότατα στο Σικάγο, όταν και έπαιξαν σε διπλανά μαγαζιά, με τον Τζίμι να αναφωνεί έπειτα από ρεσιτάλ: «Ο Χιώτης είναι ο μεγαλύτερος σολίστας του κόσμου».

Το τέλος

Τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του μεγάλου μαέστρου έμελλε να είναι και τα πλέον δραματικά. Το 1966 χωρίζει με τη Μαίρη Λίντα, γεγονός που του στοίχισε σε καθοριστικό βαθμό, κάνει μια σειρά από αποτυχημένες συνεργασίες, ενώ την ίδια εποχή θα αντιμετωπίσει και το σοβαρό πρόβλημα με την υγεία του: ο καρκίνος αρχίζει να τον κατατρώει. Μόνο ευχάριστο διάλειμμα, ο γάμος του με την Μπέμπα Κυριακίδου, με την οποία θα περάσει τα χρόνια που του απέμειναν.
Ο Μανώλης Χιώτης πέθανε την ημέρα των γενεθλίων του, νικημένος από από τον καρκίνο, στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο. Το ημερολόγιο έδειχνε 21 Μαρτίου 1970. Ο επίλογος θα γραφτεί στο Α' Νεκροταφείο, με τη συνοδεία των τριών συζύγων του και το τραγούδι του «Ηλιοβασίλεματα» να τον αποχαιρετά. Χιλιάδες κόσμου θα τον συντροφεύσουν στην τελευταία του κατοικία...

2375" mozallowfullscreen="" src="https://player.vimeo.com/video/62583604" webkitallowfullscreen="" width="300">

Η Μηχανή του Χρόνου, 40 Χρόνια Μανώλης Χιώτης from Bouzouki Fever on Vimeo.


Οκτώβριος του 1969, ο Μίκης Θεοδωράκης φυλακίζεται στο στρατόπεδο Ωρωπού.Το παρακάτω απόσπασμα είναι από τη βιογραφία του:

 « Την μέρα που ο Μανώλης Χιώτης θα ξεψυχούσε στο σπίτι του στον Ωρωπό, σπρωγμένος από ποια μυστηριακή δύναμη, ήρθε να με αποχαιρετήσει με το αγαπημένο μας τραγούδι, το «Ροδόσταμο»… Γνώριζε πως είμαι κλεισμένος στο στρατόπεδο, όπως γνώριζε και ότι η μουσική μου ήταν απαγορευμένη. Εν τούτοις ήρθε με δυο-τρεις φίλους του στον μώλο που βρίσκεται 100-150 μέτρα μακριά και βαδίζοντας τραγουδούσαν όλοι μαζί γυρισμένοι προς εμάς, για να τους ακούσουμε. Εμείς είχαμε πλαγιάσει μετά το μεσημεριανό γεύμα. Ακριβώς πάνω απ’ το κρεβάτι μου ήταν η σκοπιά. Σκύβει λοιπόν ο χωροφύλακας και μου λέει: - Κύριε Μίκη, κύριε Μίκη, νομίζω ότι το τραγούδι αυτό είναι δικό σας. - Ποιο τραγούδι; - Να, εκεί στον μώλο… Αμέσως βγαίνω έξω και πάω στο συρματόπλεγμα για να ακούσω και να δω. Πράγματι ήταν το «Ροδόσταμο». Σιγά-σιγά μαζεύτηκαν κι άλλοι κρατούμενοι. - Ποιοι να’ ναι αυτοί; Αυτοί προχωρούσαν αργά προς τη θάλασσα με τα πρόσωπα στραμμένα προς το Στρατόπεδο. Τότε αναγνώρισα τη φωνή του Χιώτη. - Παιδιά, είναι ο Χιώτης. Βγήκαν και οι χωροφύλακες και κάποιος βαθμοφόρος φάνηκε στον μώλο για να τους συλλάβει. Φαίνεται όμως, ότι μόλις γνώρισε τον Χιώτη, κάτι τους είπε και γύρισε πίσω. Τώρα η παρέα περπατά πάντοτε αργά προς την ξηρά και πάντοτε τραγουδώντας. Δεν μπορούσαμε φυσικά να δούμε τα πρόσωπά τους. Εγώ όμως με τη φαντασία μου έβλεπα καθαρά το πρόσωπο του αγαπημένου μου φίλου και συνεργάτη. Την άλλη μέρα διαβάσαμε την τραγική είδηση στις εφημερίδες: «Χθες το απόγευμα και ώρα τάδε ο Μανώλης Χιώτης άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του στον Ωρωπό …»

Διαβάστε περισσότερα