Εκρίζωση αμπελιών ζητάει η Ευρωπαϊκή Ένωση!

Του Πάρη Πέτρα – 
Φτάσαμε και σ΄αυτό το σημείο. Δεν έχεις το δικαίωμα να φυτεύεις ότι χρειάζεσαι στο δικό σου χωράφι! Το πρόστιμο όπως θα διαβάσετε είναι 1200€ ανά στρέμμα, δηλαδή για 10 στρέμματα σημαίνει 12.000 ανά έτος, και μετά διπλασιάζεται.

Αν δεν έχεις να τα πληρώσεις προφανώς σου παίρνουν το χωράφι! Αν αυτό το εξωφρενικό μέτρο συνδυαστεί και με τον νόμο περί καταγραφής/δήλωσης των υδάτων (πηγών, πηγαδιών κ.λπ.) και με τον νόμο περί «τσιπαρίσματος» όλων των οικόσιτων ζώων ο οποίος εξακολουθεί να είναι ενεργός και περιμένει ευκαιρία εφαρμογής, τότε αβίαστα μπορούμε να πούμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα εφιαλτικό – οργουελικό σενάριο που θέτει σε εφαρμογή η Παγκόσμια Τάξη και οι κατά τόπους συνεργάτες της!


Παράλληλα είναι και ο «κώδικας Αλιμεντάριους» (Codex Alimentarius), ο οποίος έχει ήδη τεθεί σε ισχύ και θα μιλήσουμε γι’ αυτό στη συνέχεια. Ξεκινάμε από την Ηλεία! Σε περιπέτειες έχουν μπει 500 περίπου αγρότες στην Ηλεία (όπως αποκάλυψε με πρωτοσέλιδο άρθρο της η εφημερίδα «Πατρίς») έπειτα από την αυστηρή εντολή – οδηγία που δόθηκε από την Ευρωπαική Ένωση στην χώρα μας που λέει ότι, κάτοχοι αμπελοτεμαχίων που έχουν φυτευθεί δίχως αντίστοιχο δικαίωμα φύτευσης μετά την 31η Αυγούστου 1998, δεν νομιμοποιούνται και υποχρεούνται να τα εκριζώσουν!
Η Διεύθυνση Αγροτικής Οικονομία του νομού Ηλείας έχει ήδη ενημερώσει τους δήμους για το θέμα ζητώντας να κληθούν οι αγρότες- αμπελουργοί πριν βρεθούν προ εκπλήξεως με τα τσουχτερά πρόστιμα. Η διευθύντρια της υπηρεσίας, Μπέκυ Σπυροπούλου, ερωτηθείσα χθες για το θέμα που έχει ανακύψει επεσήμανε ότι τα εξής: «Για όλα τα αμπελοτεμάχια που είναι φυτευμένα με οινοποιήσιμες ποικιλίες πρέπει να έχει εκδοθεί από την Υπηρεσία σχετική άδεια.
Εάν φυτευθεί οινάμπελος χωρίς άδεια θα εκριζώνεται. Οι κάτοχοι αμπελοτεμαχίων που έχουν φυτευθεί δίχως αντίστοιχο δικαίωμα φύτευσης μετά την 31η Αυγούστου 1998, δεν νομιμοποιούνται και υποχρεούνται να τα εκριζώσουν με ίδια δαπάνη.Στην περίπτωση επισημαίνει που δεν προβούν στην εκρίζωση αμέσως, επιβάλλεται χρηματική ποινή 1.200 ευρώ/στρέμμα που ισχύει για ένα έτος από την ημερομηνία κοινοποίησης του προστίμου μετά την παρέλευση του οποίου διπλασιάζεται, εφόσον η παράνομη φυτευμένη έκταση συνεχίζει να υφίσταται».
Τα σταφύλια που προέρχονται από αμπελοτεμάχια φυτευμένα μετά το έτος 1998 χωρίς άδεια απαγορεύεται να οινοποιούνται, οπότε δεν δύνανται να αναγράφονται στη Δήλωση Συγκομιδής. Επίσης πρέπει τα στοιχεία της Ενιαίας Ενίσχυσης να ταυτίζονται με τα στοιχεία της Δήλωσης Αμπελοκαλλιέργειας. Όλα αυτά σημαίνουν πολύ απλά ότι στερείται το δικαίωμα στους κατόχους γης να φυτεύουν και να παράγουν ό,τι αυτοί θέλουν! Ο κώδικας Ο κόσμος μας τρέχει με υπερβολική ταχύτητα, ιδιαίτερα στη σημερινή, ψηφιακή εποχή, έτσι που να μην μας αφήνουν περιθώρια για την παραμικρή αδράνεια και αναβλητικότητα.
Η τηλεόραση και διάφορα άλλα κέντρα «πληροφόρησης» (βάλτε και το παρά μπροστά) προσπαθούν να κρατήσουν τον κόσμο υπνωτισμένο ώστε εύκολα να τον κατευθύνουν… όπου αυτοί επιθυμούν. Μέγ(κ)α παράδειγμα οι δημοσκοπήσεις που βγάζουν κατά κόρον προκειμένου να χαλιναγωγήσουν τη βούληση του κόσμου. Κι ενώ αυτά συμβαίνουν σε γενικές γραμμές, κάποιοι άλλοι, μυστικά και εν αγνοία του κόσμου χαράσσουν το μέλλον του, φυσικά προς όφελος πολύ λίγων. Τον περασμένο Απρίλιο επρόκειτο να έλθει και στην Ελλάδα ο «κώδικας Αλιμεντάριους» αλλά κανείς δεν έμαθε να αυτό συνέβη κι αν πέρασε από την ελληνική βουλή. Υπάρχει δηλαδή πιθανότητα να έχει ψηφιστεί και να μην το έχουμε μάθε. Σε ερωτήσεις που κάναμε σε βουλευτές, αυτοί όχι μόνο δεν γνώριζαν αλλά δεν ήξεραν καν τι εστί «Codex Alimentarius»!!! Δύο είναι τα απόλυτα εργαλεία ελέγχου του ανθρώπου: το νερό και η τροφή. Ο κώδικας χτυπά ακριβώς το βασικό: την τροφή.
Ισχύει επίσημα από το 1963 με τη σύμπραξη του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας (FAQ) και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ). Μάλιστα στο πλαίσιο των δύο Οργανισμών δημιουργήθηκε και σχετική Επιτροπή που λειτουργεί πίσω απ’ τον κώδικα και υπάγεται στον Ο.Η.Ε. Με βάση τον ναζισμό! Τα καλά και τα κακά έχουν μητέρα την Ευρώπης και δεν θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά και με αυτή την περίπτωση.
Η ιστορία του Κώδικα Alimentarius ξεκινά το 1893 στην Αυστροουγγαρία. Αιτία ήταν τα προβλήματα που είχαν προκύψει κατά την εκδίκαση υποθέσεων για θέματα διατροφής και τροφίμων τα οποία έκαναν επιτακτική την ανάγκη να υπάρξει ένας κοινός κανονισμός. Ο κανονισμός αυτός, εφαρμόστηκε επιτυχώς έως το 1918, όταν διαλύθηκε η Αυστροουγγαρία. Όμως ο κώδικας δεν ξεχάστηκε…
Χρόνια αργότερα έκανε και πάλι την εμφάνισή του με εντελώς διαφορετικό πνεύμα: αυτό του ελέγχου του πληθυσμού μέσα από τη διατροφή. Ιθύνων νους της νέας ιδέας ήταν ο Fritz der Meer, πρόεδρος της εταιρίας IG Farben (συντομογραφία του γερμανικού Interessen – Gemeinschaft Farbenindustrie Aktiengesellschaft = Κοινοπραξία Βιομηχανιών Βαφικών Υλών), που ήταν γερμανική Κοινοπραξία που συστάθηκε το 1925 και διαλύθηκε με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου λόγω της συνεργασίας της με το ναζιστικό καθεστώς.
Έχει μεγάλη σημασία να δούμε ποιοι συνέστησαν την Κοινοπραξία για να διαπιστώσουμε οτι είναι οι ίδιες εταιρείες που δραστηριοποιούνται και σήμερα και μάλιστα σε ορισμένους τομείς μονοπωλιακά! AGFA (Aktien-Gesellschaft für Anilin-Fabrikation), με έδρα το Βερολίνο. Cassella (Leopold Cassella & Co.) με έδρα τη Φρανκφούρτη. BASF (Badische Anilin und Soda Fabrik), με έδρα το Λούντβιχσχαφεν. Bayer η γνωστή με την ασπιρίνη, η εφευρέτης της ηρωίνης!), με έδρα το Λεβερκούζεν. Farbwerke Hoechst (σήμερα γνωστή ως Sanofi-Aventis, μετά την κατάργηση του εμπορικού ονόματος Hoechst ), με έδρα τηΦρανκφούρτη-Χέξτ (Frankfurt-Höchst) Chemische Werke Hüls, με έδρα το Marl (προσχώρησε το 1938, μετά την ίδρυσή της). Chemische Fabrik Kalle, με έδρα το Wiesbaden-Biebrich.
Σύμφωνα με την επιτροπή εμπειρογνωμόνων, που συνέστησε για την έρευνα των δραστηριοτήτων της ο Αϊζενχάουερ, μετά το πέρας του Β΄ Παγκ. Πολέμου, «χωρίς τις τρομακτικές παραγωγικές ικανότητες της IG Farben, το ερευνητικό της έργο και την τρομερή συγκέντρωση οικονομικών δυνατοτήτων, η Γερμανία δεν θα ήταν δυνατό να αρχίσει τις εχθροπραξίες το Σεπτέμβριο του 1939». Η οικονομική δύναμη, αλλά και η τεχνογνωσία της Κοινοπραξίας ήταν τέτοια, που δημιούργησε έναν πραγματικό λαβύρινθο από καρτέλ με επίσης πολύ ισχυρές εταιρείες, εκτός Γερμανίας όπως: η Kuhlmann (Γαλλία), Imperial Chemical Industries (γνωστότερη σαν ICI) της Βρετανίας, των Standard Oil (NJ), DuPont και Dow Chemical των ΗΠΑ κ.ά.
Στον πόλεμο η εταιρία IG Farben κατασκεύαζε όπλα, πυρομαχικά για το ναζιστικό στρατό καθώς και το ειδικό αέριο μαζικής εξόντωσης των κρατούμενων. Ο Fritz derMeer καταδικάστηκε στη δίκη της Νυρεμβέργης για πολλαπλά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας αλλά, περιέργως, λίγα χρόνια μετά αποφυλακίστηκε! Προφανώς είχε άσους στο μανίκι που τους έβγαλε λίγους μήνες μετά όταν πρότεινε (προσέξτε: ο καταδικασμένος για πολλαπλά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας!!!) την επαναφορά του Κώδικα Alimentarius ως μέσο ελέγχου του πληθυσμού μέσω της τροφής. Ο ΟΗΕ το 1962 αποφασίζει να ενεργοποιήσει ξανά τον Κώδικα με το επιχείρημα της… προστασίας των καταναλωτών. Η “φονική” κοινοπραξία του εγκληματία Μέερ όχι μόνο δεν εξαφανίστηκε, αλλά διασπάστηκε σε τρεις νέες μεγάλες εταιρείες φαρμάκων: τις διάσημες Bayer, Hoechst και Basf!
Ο νέος Κώδικας – εφιάλτης Αν ο κώδικας ακολουθούσε την αρχική λογική του δεν θα ήταν φοβερός για την ανθρωπότητα. Όμως, από τη στιγμή που αναγράφει πλέον μόνο τα διατροφικά είδη που επιτρέπονται ορίζοντας αυτομάτως παράνομη κάθε παρέκκλιση απ’ τα επιτρεπόμενα, τότε… Μέχρι σήμερα η υιοθέτηση όλων των διατάξεων του κώδικα δεν ήταν υποχρεωτική για όλα τα κράτη. Ωστόσο, μετά και την τελευταία συνεδρίαση της επιτροπής, το έτος 2008 στην Ελβετία, όπου οι ΗΠΑ (που διαθέτουν ήδη τον νόμο S-510) τέθηκαν επικεφαλής της Επιτροπής, οι παράγραφοι για τα πολυβιταμινούχα τρόφιμα ενεργοποιήθηκαν και η εφαρμογή του κώδικα γίνεται πλέον υποχρεωτική για όλες τις χώρες – μέλη του ΠΟΕ (Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου).
Κάθε χώρα που θα υποδεχθεί τον κώδικα θα είναι υποχρεωμένη να μην εμποδίζει με οποιονδήποτε τρόπο την ελεύθερη εισαγωγή γενετικά τροποποιημένων προϊόντων, ζώων και επικίνδυνων χημικών.Οποιαδήποτε αντίσταση στον κώδικα θα θεωρείται συγκαλυμμένη παρεμπόδιση του εμπορίου και θα έχει ως συνέπεια οικονομικές κυρώσεις για τη χώρα που θα αντιδράσει. Επίσης η χώρα εκείνη δεν θα μπορεί να εισάγει ή να εξάγει κανένα προϊόν διατροφής. Ως γνωστόν οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης φρόντισαν να διαλύσουν την παραγωγή της Ελλάδας που, αναγκάζεται πλέον να εισάγει το 60% των ειδών διατροφής. Οποιαδήποτε αντίσταση λοιπόν στον Κώδικα θα σήμαινε οικονομική καταστροφή. Η μόνη λύση είναι η αξιοποίηση των καλλιεργήσιμων εκτάσεων αλλά πλέον και αυτό φαίνεται ότι απαγορεύεται (βλ. περίπτωση Ηλείας).
Η Ελλάδα εκτός του γεγονότος ότι συμμετέχει στον ΠΟΕ, τυγχάνει να είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που σημαίνει ότι επίσημος διαπραγματευτής σε όλες τις συμφωνίες είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και όλοι γνωρίζουμε πώς υποκύπτουν οι αδύναμες χώρες στους εκβιασμούς. Οι υπεύθυνοι στην Ελλάδα τηρούν σιγή ιχθύος. Μερικοί γνωρίζουν καλά αλλά, επικαλούνται τη θέση τους και αρνούνται να μιλήσουν.
Τι σημαίνει για τους καταναλωτές Με την εφαρμογή του Κώδικα, οι βιταμίνες A, B, C, D, ιχνοστοιχεία όπως ο ψευδάργυρος και το μαγνήσιο θα είναι παράνομα, όταν οι ποσότητες είναι θεραπευτικές! Ο νέος Κώδικας θα απαγορεύει τη χρήση θρεπτικών ουσιών όπως βιταμίνες ή μέταλλα που λαμβάνονται για πρόληψη ή την αντιμετώπιση κάποιας πάθησης. Αυτές οι ουσίες θα χαρακτηρίζονται ως τοξικές και δηλητήρια. Αυτό σημαίνει ότι θα απαγορεύεται ακόμη και η συνταγή γιατρού, που δίνει συμπληρώματα διατροφής ή φάρμακα με βιταμίνες, ακόμα κι αν κάποιος τα έχει πραγματικά ανάγκη. Συγκεκριμένα, η δοσολογία θα περιορίζεται μόνο στο 15% της συνιστώμενης ποσότητας. Έτσι η θεραπεία θα περιορίζεται μόνο στα φάρμακα των εταιριών.
Το ίδιο απαγορευμένες θα είναι και οι διατροφικές συμβουλές που έχουν να κάνουν με την ενίσχυση της διατροφής και του ανοσοποιητικού μέσω της λήψης θρεπτικών ουσιών. Τα τρόφιμα θα υποβάλλονται υποχρεωτικά σε ελέγχους για τις ποσότητες που εμπεριέχουν και θα τροποποιούνται με ακτινοβολία, έτσι ώστε να αποβάλλουν οποιαδήποτε πλεονάζουσα “τοξική” ουσία. Ο κατάλογος των θρεπτικών ουσιών που θα επιτρέπονται θα είναι αρκετά περιορισμένος. Την ίδια στιγμή όμως που ο Κώδικας εξαιρεί επωφελείς ουσίες για τον οργανισμό μας, προσθέτει κάποιες επιβλαβείς ουσίες, όπως για παράδειγμα το φθόριο που παράγεται από βιομηχανικά απόβλητα. Ήδη το 66% του νερού των ΗΠΑ φθοριώνεται.
Σημειώνουμε εδώ ότι το φθόριο πρωτοχρησιμοποιήθηκε στο Γκουλάγκ επειδή ανακαλύφθηκε ότι οι κρατούμενοι που έπιναν νερό με φθόριο ήταν συγκαταβατικοί και έτσι ήταν εύκολα ελέγξιμοι και χειραγωγήσιμοι. Σήμερα το συναντάμε σε όλες σχεδόν τις οδοντόκρεμες και στο νερό πάρα πολλών κρατών. Παράθυρο στα μεταλλαγμένα Πέρα από τη λίστα των “τοξικών” συστατικών των τροφών, η Επιτροπή Alimentarius ανοίγει τον δρόμο στα Γενετικά Τροποποιημένα Τρόφιμα, αλλά και στα μεταλλαγμένα ζώα που θα παράγουν την τροφή μας. Προβλέπει ότι οι αγελάδες που θα παράγουν τα γαλακτοκομικά προϊόντα, θα λαμβάνουν υποχρεωτικά την αυξητική ορμόνη rBGH της διαβόητης πολυεθνικήςMonsato. Ήδη το αγελαδινό γάλα αποτελεί το νούμερο 1 κίνδυνο ασθενειών του πλανήτη. Κάθε ζώο που θα χρησιμοποιείται για τη διατροφή μας θα υφίσταται αγωγή με υποκλινικά αντιβιοτικά και αυξητικές ορμόνες επίσης υποχρεωτικά.
Ο Κώδικας απαιτεί κάθε είδους τροφή να υφίσταται επεξεργασία με ακτινοβολία εκτός και αν καταναλώνεται ωμό και σε τοπικό επίπεδο. Φυσικά συμπεριλαμβάνει και τα βιολογικά προϊόντα και μάλιστα «βιολογικά» θα θεωρούνται εκείνα στα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί κτηνιατρικά φάρμακα, αυξητικές ορμόνες κ.λπ. Κατά συνέπεια, μόνο όποια θέλουν οι εταιρείας θα βαφτίζουν «βιολογικά προϊόντα». Ο απόλυτος έλεγχος της γεωργίας – κτηνοτροφίας και των ανθρώπων μέσα από γραφεία, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τσιπάκια, gps… Εφιάλτης! Είναι εύκολο να αντιληφθεί οποιοσδήποτε τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που κρύβονται πίσω απ’ τον Κώδικα. όπως και τους διεστραμμένους εγκεφάλους που τον προωθούν. . Από τον Απρίλιο του 2011 Ο Κώδικας Διατροφής μέσα σε μια δεκαετία προωθείται πυρετωδώς σε όλο το κόσμο. Ήδη 185 χώρες τον έχουν ενσωματώσει στα νομικά τους συστήματα. Η μέθοδος εισαγωγής του είναι οι ευθυγράμμισης με οδηγίες του ΠΟΕ και της Ε.Ε. προς τα κράτη και το «πέρασμα» νόμων που καλλιεργούν το έδαφος για την πλήρη εφαρμογή του. Ίσως απ’ το 2017 να δούμε πράματα που δεν έχουν γραφεί και στο πιο τρελό σενάριο. Ας μην ξεχνάμε ότι η οικονομική ύφεση είναι ένα εκβιαστικό μέσον προς τα κράτη για να εφαρμόσουν τις εντολές της Παγκόσμιας Τάξης.
Από την 1η Απριλίου 2011 τέθηκε σε εφαρμογή μια Οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έχει ήδη ξεκινήσει να εφαρμόζεται στην Αγγλία, η οποία περιλαμβάνει τα φαρμακευτικά παραδοσιακά προϊόντα φυτικής προέλευσης. Στην Ελλάδα ψηφίστηκε από “επιτροπή” (κατά τον προσφιλή τρόπο προκειμένου να διατηρείται η ανωνυμία) και από την 1η Απριλίου 2006 και για τα επόμενα 5 χρόνια δόθηκε περιθώριο να κατοχυρωθούν φυτικά προϊόντα. Τα… κατάφεραν 183 κι έτσι μόνο αυτά αποτελούν «εμπορεύσιμο είδος», αφού κατά τον «ναπολεόντειο νόμο» το εμπόριο άλλων φυτικών προϊόντων που δεν περιλαμβάνει η λίστα είναι… παράνομο (!), επομένως δεν μπορούν τα εκτός είδη να βρίσκονται στα ράφια των καταστημάτων! Ακόμη κι αν υπάρξει κατανάλωση κάποιου φυτικού προϊόντος στο σπίτι, που δεν περιλαμβάνεται στη λίστα και ως εκ τούτου δεν έχει περάσει από έλεγχο φαρμακοβιομηχανίας, ο καταναλωτής μπορεί να έχει πρόβλημα με τον Νόμο. Καλά διαβάσατε: μπορεί να μηνυθεί, για παράδειγμα, μια μητέρα για το τσάι που έφτιαξε στο παιδί της και αυτό έπαθε ενδεχομένως μια άσχετη αρρώστια…
Το φυτικά προϊόντα έχουν ελάχιστο κόστος παραγωγής καθώς είναι προϊόντα της Φύσης. Εφ’ όσον όμως οι φαρμακευτικές εταιρίες τα εμπορεύονται ως εκχύλισμα κατόπιν επεξεργασίας, συσκευασίας, διαφήμισης κ.λπ., ανεβαίνει έως και 1000 φορές επάνω την αξία τους. Υπολογίζεται ότι από ένα στρέμμα ελληνικής άγριας φύσης η φαρμακευτική εταιρία μπορεί να έχει κέρδος το χρόνο από 10000 – 20000 ευρώ. Εδώ και μερικά χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν ψηφίσει νόμο σχετικά με τις Περιοχές Νατούρα (Natura), οι οποίες καταλαμβάνουν το 23% της έκτασης της Ελλάδος, όταν στα υπόλοιπα κράτη του κόσμου δεν υπερβαίνει το 4%. Με δεδομένη την οικονομική κρίση και τα Μνημόνια που έχουν υπογράψει, πολύ εύκολα οι περιοχές μπορούν να παραδοθούν προς εκμετάλλευση στις φαρμακευτικές και λοιπές εταιρίες. Ίσως εδώ θα πρέπει να σκεφτούμε λίγο περισσότερο ότι δεν είναι τυχαία η εμμονή, ιδιαίτερα του Α. Λοβέρδου, στην απελευθέρωση του επαγγέλματος των φαρμακοποιών και στην διάλυση της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας όπως έγινε στο παρελθόν με την ΧΡΩΠΕΙ που παρήγαγε το Αλγκόν, βασικό αντίπαλο (και πολύ καλύτερο) στην Ασπιρίνης…
Αξίζει ακόμα να επισημάνουμε ότι ο τ. πρωθυπουργός Γ.Α.Π. υπέγραψε την εισαγωγή μεταλλαγμένου σπόρου πατάτας, ειδικώς για τη χώρα μας και όχι για τα κράτη της Ε.Ε.. Η Νέα Τάξη Πραγμάτων τα τελευταία χρόνια προχωρά με γοργά βήματα. Υπό το «Δόγμα του Σοκ» που εφαρμόζουν σε πολλές γωνιές του πλανήτη αναμένονται αλλαγές που δεν χωρά ο μέσος νους. Στον «Κώδικα Διατροφής» (Αλιμεντάριους) ταιριάζει περισσότερο η ονομασία «κώδικας διαστροφής», κι αν κάποιοι θεωρήσουν αυτά που διάβασαν ακραία συνιστούμε αναμονή και θα τρίβουν τα μάτια τους. Στις 28 Μαρτίου 2011 δεκαέξι (16) Έλληνες πολίτες έστειλαν εξώδικη διαμαρτυρία στον τότε πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου σχετικά με τον «Διατροφικό Κώδικα». Μεταξύ άλλων τονίζουν ότι «η ψήφιση από εσάς του κώδικα τούτου θα έχει άμεση κατάθεση αγωγών αποζημίωσης για τις βλάβες που προξενήσουν τέτοιες διατάξεις και άμεσα ασφαλιστικά μέτρα για την δέσμευση της περιουσίας σας, όπως και κατάθεση μηνύσεων για γενοκτονία και εσχάτη προδοσία.

ΑΣΥΛΙΑ ΤΕΛΟΣ, ΡΑΓΙΑΔΕΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΙΑ». 
Πηγή: «Νέος Αγρότης»

Διαβάστε περισσότερα

«Οι εφαρμογές του Χίτλερ έχουν μεταφερθεί στη βιομηχανία κρέατος»

Του Κώστα Παπαντωνίου

Πριν λίγους μήνες, μέλη του κινήματος 269life που διεκδικεί να σταματήσει η μαζική σφαγή ζώων στην Ελλάδα και παγκοσμίως, έστρεψαν τα βλέμματα πάνω τους, με ένα σπάνιο και σκληρό ακτιβισμό. Έκαναν branding (μαρκαρίστηκαν), με τον ίδιο τρόπο που μαρκάρονται τα εκτρεφόμενα ζώα στις βιομηχανίες όλου του κόσμου.
 

 Ο ακτιβισμός καλύφθηκε από blogs μέχρι κανάλια και το θέμα έγινε για κάποιες μέρες viral. Κατά βάση κόσμος τρόλαρε πολύ, ενώ λίγοι ενδιαφέρθηκαν πραγματικά να μάθουν περισσότερα για όσα τρώνε. Οι περισσότεροι αντιμετώπισαν την ενέργεια ως «ακραία» και «γραφική».
Παρόλα αυτά η υπερβολική κατανάλωση κρέατος επανέρχεται συχνότερα στο προσκήνιο ως ζήτημα. Η τελευταία αφορμή δόθηκε λόγω.. τσικνοπέμπτης. Αρκετοί ήταν εκείνοι που αντιτάχθηκαν στο έθιμο και θύμισαν τα μαρτύρια στα οποία υποβάλλονται τα ζώα. Δεν κατάφεραν βέβαια να μας σώσουν ή να μας στερήσουν, όπως το πάρει κάνεις, την αιθαλομίχλη από την τσίκνα.
Με την προσδοκία να μάθουμε περισσότερα για ό,τι φτάνει στο πιάτο μας συναντηθήκαμε με δύο μέλη του κινήματος 269life. Μας μίλησαν για τον τρόπο που λειτουργεί η βιομηχανία κρέατος, στην οποία τόνισαν ότι «έχουν μεταφερθεί οι εφαρμογές του Χίτλερ».  Παράλληλα επισήμαναν την επιτακτική ανάγκη να αλλάξουμε διατροφικές συνήθειες, όχι μόνο για να μη βασανίζονται τα ζώα, αλλά και για να μπορεί να τρώει όλος ο πλανήτης, αφού με τη σημερινή τεράστια κατανάλωση κρέατος, εξαντλούνται μεγάλες ποσότητες φυσικών πόρων, με συνέπεια να υπάρχει πρόβλημα σίτισης για τον μισό πληθυσμό.
Για ποιους λόγους κάνατε τον ακτιβισμό;
Θέλαμε να δει ο κόσμος τι τραβάνε τα ζώα μέσα στις παραγωγικές μονάδες. Τον πόνο και την αγωνία που βιώνουν. Δεν συγκρίνονται με τον ακτιβισμό βέβαια, αλλά θεωρήσαμε ότι μπορούσε να τραβήξει βλέμματα και να φανεί ότι υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν όλα τα ζώα, όχι μόνο σκύλους και γάτες.
Ποιες ήταν οι αντιδράσεις;
Ακούσαμε πολλά βρισίδια, από τα πιο κοινά μέχρι τα πιο χυδαία. Μας είπαν ότι είμαστε πράκτορες της ISIS, είμαστε συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ή ακόμη φασίστες.
Γιατί πιστεύετε ότι συνέβη αυτό;
Ίσως γιατί τους φαίνεται αδιανόητο να υπάρχουν άνθρωποι που προχωρούν σε δράσεις όπως αυτή για τα ζώα. Γιατί τα ζώα θεωρούνται αντικείμενα. Θεωρούνται μπριζόλα, λουκάνικο, μπέικον, γύρος. Δεν είναι αγελάδα, γουρούνι και κότα.
Ο κόσμος μπήκε επίσης σε θέση άμυνας, γιατί συγκρούστηκε στην ουσία με ένα δικό του κομμάτι. Το φαγητό αποτελεί βασικό κομμάτι της καθημερινότητας και είναι πολύ πιο δύσκολο να το «αρνηθείς» απ’ ό,τι για παράδειγμα να αρνηθείς να φοράς γούνες. Είναι πιο δύσκολο να εξετάσεις ηθικά αυτό που έχεις στο πιάτο σου και να ξεβολευτείς, ενώ το να πεις «δεν πάω να αγοράσω γούνα» είναι πολύ πιο εύκολο.
Πετύχατε κάτι;
Υπήρχαν άτομα, κρεατοφάγοι, που στη θέα της δράσης προβληματίστηκαν για ποιο λόγο τα άτομα αυτά έκαναν κάτι τόσο ακραίο πάνω τους. Μας ρώτησαν για ποιο λόγο δεν τρώμε κρέας. Αλλά και από τον κύκλο μας, φίλοι κρετοφάγοι, στους οποίους μιλάγαμε για το θέμα και αδιαφορούσαν, τώρα τους έκανε το «κλικ».  Σκοπός δεν μπορεί να είναι να κάνουμε τον άλλο να αλλάξει άμεσα βέβαια, αλλά να αρχίσει να σκέφτεται σιγά – σιγά τι έχει στο πιάτο του.
Ποιοι είναι οι λόγοι που δεν τρώτε κρέας;
Σίγουρα δεν είναι λόγοι υγείας ούτε γενικά και αόριστα περιβαλλοντικοί. Είναι ηθικοί.  Δεν θέλουμε να βιώνει κανένα ζώο τον βασανισμό.
Πώς αντιμετωπίζονται τα ζώα πριν φτάσουν στο σφαγείο;
Ακρωτηριασμοί, τους κόβουν τα γεννητικά όργανα με ένα ξυραφάκι, βγάζουν τα κέρατα από αγελάδες και τα μοσχαράκια, τα ράμφη στα κοτόπουλα και άλλα.  Κατά την εκτροφή τους τα έχουν στην απομόνωση, το σκοτάδι και τη βρωμιά. Υπάρχει περιορισμός της κίνησης ειδικά στις κότες. Δεν βγάζουν τα ζώα ποτέ έξω, ακόμη και τα ελευθέρας βοσκής δεν ξέρουμε πόσο… ελεύθερα είναι, καθώς δεν υπάρχουν έλεγχοι.
Τους δίνουν επίσης πολλά φάρμακα. Λόγω του συνωστισμού είναι πιο εύκολο να μεταδοθούν ασθένειες και παίρνουν πολλά αντιβιώτικά. Στα γουρούνια που έχουν αυξημένη ευφυία όπως ένας πεντάχρονο παιδί, δίνουν αγχολυτικά και αντικαταθλιπτικά. Έχουν παρατηρηθεί φαινόμενα που τα γουρούνια κοπανούν τα κεφάλια τους πάνω στα σύρμα, φαινόμενα κανιβαλισμού, ακόμη και να τρώνε δικά τους άκρα. Γενικά σκέψου πως θα αντιδρούσε ένας άνθρωπος αν τον εγκλωβίζεις σε ένα χώρο, συν ότι έχεις να κάνεις συχνά με εργάτες που βγάζουν τα απωθημένα τους στο ζώο.
Η σύγχρονη βιομηχανία έχει εμπνευστεί απ ό,τι έκαναν οι ναζί στους εβραίους. Όλες οι εφαρμογές που είχε εφαρμόσει ο Χίτλερ, μεταφέρθηκαν στη βιομηχανία κρέατος.
Δεν υπάρχουν νόμοι;
Υπάρχει νομοθεσία και ευρωπαϊκές οδηγίες, αλλά όχι έλεγχοι. Μιλάμε για κλειστούς χώρους, δεν μπορείς να επισκεφθείς με την κάμερα ή ακόμη κι αν πας θα είναι εκείνη τη στιγμή καθαροί και περιποιημένοι.
Μια μέρα πριν τη σφαγή τους τι συμβαίνει;
Μένουν νηστικά για ώρες. Δεν είναι απαραίτητο η φάρμα που τα εκτρέφει να έχει και σφαγείο. Συνεπώς, στα ταξίδια, από 12 μέχρι και 36 ώρες, μένουν νηστικά. Oι νόμοι λένε ότι οι οδηγοί πρέπει να σταματάνε και τα ζώα να τρέφονται και να πίνουν νερό, κάτι που δεν συμβαίνει. Όσο πιο γρήγορα ολοκληρωθεί η μεταφορά, τόσο πιο γρήγορα θα πληρωθεί ο άλλος. Τα ζώα μένουν μέσα στο φορτηγό στοιβαγμένα σε απόλυτη βρωμιά και σε θερμοκρασία 60 και 70 βαθμών καθώς όλες οι κατασκευές είναι μεταλλικές. Τα αφήνουν νηστικά για ένα ακόμη λόγο. Θέλουν να μένει  καθαρό το έντερό τους για να μην μολύνεται το κρέας με ακαθαρσίες όταν τα τεμαχίζουν.
Εναντιώνεστε γενικώς στην κατανάλωση του κρέατος ή απλά στις διαδικασίες που προηγούνται;
Σε οποιαδήποτε εκμετάλλευση ζώου για οποιοδήποτε λόγο. Όταν επιτρέπεις να συμβαίνει κακό σε ένα ζώο που έχει συναισθήματα σαν κι εσένα, άσχετα που δεν μιλά την ίδια γλώσσα με σένα, αφήνει πάρα πολλά ανοικτά παράθυρα εκμετάλλευσης. Όπως να εκμεταλλευτείς κι έναν άνθρωπο που έχει νοητική στέρηση. Είμαστε ανεκτικοί στο να καταπατώνται δικαιώματα, αλλά αυτό μας γύρνα μπούμερανγκ. Λιγότερο iq δεν σημαίνει λιγότερο δικαίωμα στη ζωή.
Μέσα από τις παρεμβάσεις που έχετε κάνει, έχετε δει καθόλου να αλλάζουν συνειδήσεις;
Αυτό δεν μπορείς να το ξέρεις 100% διότι η επαφή με τον κόσμο είναι στιγμιαία, με την έννοια ότι δεν τον ξαναβλέπεις τον άλλο για να δεις την εξέλιξη. Ενίοτε πολλά παιδιά που περνούν από κάποια δράση και παίρνουν κάποιο φυλλάδιο, επικοινωνούν στη συνέχεια με τη σελίδα και καμιά φορά ξαναέρχονται σε δράσεις για να ξαναμιλήσουμε, ακόμη και για να συμμετέχουν μέσα στο κίνημα. Ένα γενικότερο feedback που παίρνουμε είναι ότι υπάρχει μια μειωτική τάση στην κατανάλωση κρέατος στη Δύση. Δυστυχώς συμβαίνει το αντίθετο στην Ασία.
Τι γλιτώνουμε αν σταματήσουν οι εκτροφές ζώων;
Τα φυτικά τρόφιμα που δίνουμε στις αγελάδες, φτάνουν για να ταϊστεί όλος ο πληθυσμός της γης σήμερα. Είμαστε 7,3 δις, θα εξοικονομούσαμε για να ταϊστούν 8,4 δις άνθρωποι, μόνο αν σταματούσαμε να  εκτρέφουμε αγελάδες. Αν το κάναμε με όλα τα ζώα φαντάσου τι ποσότητες θα εξοικονομούνταν.
Εξυπακούεται ότι ούτε οι μεταλλαγμένες τροφές θα χρειάζονταν, καθώς τώρα απαιτούνται πολύ μεγάλες ποσότητες τροφίμων για τα ζώα φάρμας. Θα είναι η ντομάτα ντομάτα και το  καλαμπόκι καλαμπόκι. Δεν θα καταστρέφονται επίσης δάση για να γίνονται βοσκότοποι.
Αυτή τη στιγμή για να τρώμε όλοι σωστά και δίκαια η τροφή που μπορεί να μας προσφέρει η γη είναι για 3 δις κόσμο. Με φυτοφαγική διατροφή θα μπορούσαμε να τρώμε όλοι το ίδιο. Να μην καταπιέζουμε κανένα ζώο και να μην το δολοφονούμε και να έχουμε και ποιοτική τροφή.
Αν στραφεί αλλού η κατανάλωση δεν θα υπάρξει πρόβλημα;
Για ένα κιλό σιτάρι χρειάζονται 1000 λίτρα νερό. Για ένα κιλό μοσχαρίσιου κρέατος θες 11.000 λίτρα νερού, για ένα λίτρο γάλα θες 4.000 λίτρα νερό, μη μιλήσουμε για πόσα κιλά φυτικής πρωτεϊνης πρέπει να φάει το ζώο ώστε να παράγει αυτά που θέλουν να παράγει. Έχουμε τρελή δαπάνη ενέργειας και πρώτων υλών κι αυτό συμβαίνει διότι κάποιοι επιμένουν να καταναλώνουν μπέικον και σουβλάκια. Δεν κάνεις μόνο κακό στα ζώα, αλλά σκοτώνεις τον πλανήτη σου.  Επιβαρύνεις τους υπόλοιπους ανθρώπους, καθώς είναι σαν να τους παίρνεις το φαί από το στόμα, είναι σαν να παίρνεις αυτά που πρέπει να φάνε, μόνο και μόνο για μια μπριζόλα. Ταίζεις φυτικές ποσότητες το ζώο, το οποίο σκοτώνεις στη συνέχεια για να το φας, το οποίο αρρωσταίνει και σκοτώνει εσένα. Είναι ένας παράλογος κύκλος που επαναλαμβάνεται.
Πιθανότατα φταίει η άγνοια.
Οι βιομηχανίες κυριαρχούν, έχουν πολύ μεγάλη εξουσία και λεφτά. Από την άλλη εμείς που μιλάμε γι αυτά δεν έχουμε τίποτα. Δεν είμαστε ούτε ΜΚΟ, ούτε έχουμε λεφτά, όλα από την τσέπη μας τα πληρώνουμε όταν και αν θα έχουμε λεφτά, διότι όπως η υπόλοιπη κοινωνία είναι αντιμέτωπη με την ανεργία, έτσι και από εμάς πολλοί είναι άνεργοι. Γι” αυτό το branding ήταν ένας καλός τρόπος να μας ακούσουν.
Επίσης φταίει το πώς «μαθαίνουμε». Από μικρός έχεις μεγαλώσει με πεποιθήσεις και μια κατευθυντήρια που θεωρείς ότι είναι η σωστή. Όπως μας λέγανε οι γονείς μας «για να κάνεις γερά κόκκαλα πιες γάλα», ή «φάε κρέας για να μεγαλώσουν τα μαλλιά σου». Το γάλα είναι η πρώτη αιτία οστεοπόρωσης. Όσοι καταναλώνουν γάλα έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να πάθουν οστεοπόρωση και καρκίνο του προστάτη. Η διαφήμιση όμως σου λέει πιες γάλα γιατί έχει ασβέστιο.
Οι νέες συσκευασίες που βλέπουμε στην τηλεόραση για το γάλα γράφουν πως έχουν προσθήκη βιταμίνης D και ασβεστίου. Γιατί βάζεις ασβέστιο σε ένα προϊόν που είναι φουλ από αυτό; Τόσο καλό και τόσο πλήρες, γιατί του προσθέτεις;
Πίνοντας γάλα, το αίμα σου γίνεται πιο όξινο, οπότε για να έρθει σε φυσιολογικά επίπεδα, «τραβάει ασβέστιο από τα κόκκαλα. Δεν σημαίνει βέβαια ότι όποιος πίνει γάλα ή κρέας αυτόματα παθαίνει οστεοπόρωση.
Η ενημέρωση στα σχολεία είναι εφικτή;
Έχει να κάνει με τον εκάστοτε διευθυντή σχολείου, που συνήθως δεν σου δίνουν άδεια διότι οι περισσότεροι δεν είναι καν ζωόφιλοι με την κλασσική έννοια. Περνάει σκυλί από το σχολείο και γίνεται χαμός. Όταν μιλήσαμε με τον  ΣΥΡΙΖΑ ώστε να μπει ένα κομμάτι στην εκπαίδευση για τα ζώα και την τροφή, μας απάντησε «ας μάθουμε να σεβόμαστε τα γατιά και τα σκυλιά και βλέπουμε για τα υπόλοιπα».
Η πρωτοβουλία σας ξεκίνησε το 2014. Εσείς πώς αλλάξατε μυαλά;
Παρότι η μάνα μου δεν έτρωγε κρέας, καθώς από μόνη της είχε δει ότι δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα γουρούνια και στα γατιά δεν είχα επηρεαστεί. Μέχρι που έτυχε να δω ένα βίντεο όταν ήμουν 14 χρονών. Ήταν ένα βίντεο με εκτροφεία και σφαγεία. Το είδα το βράδυ και το μεσημέρι της ίδια μέρας ήταν το τελευταίο που έφαγα κρέας,  Αυτά που μου έλεγε η μαμά μου περνούσαν κι έφευγαν. Όταν έτρωγα χοιρινό δεν μπορούσα να το ταυτίσω με το γουρούνι.
Εγώ δεν είχα οικογένεια με ζωοφιλικά συναισθήματα και δεν είχα ποτέ κατοικίδιο. Έτρωγα μάλιστα πολύ απέξω σε κάποια φάση. Σε κάποια φάση ψάχνοντας στο ίντερνετ, είδα ένα σχετικό βίντεο 5 λεπτών και έκοψα από εκείνη τη στιγμή το κρέας. Τα γαλακτομικά τα έκοψα ένα μήνα αργότερα. Εδώ και τέσσερα χρόνια είμαι vegan. Αηδίασα με το πώς ο άνθρωπος μπορεί να γίνει τόσο βίαιος σε ένα ζώο που είναι αβοήθητο.
Είναι δύσκολο να είσαι vegan;
Εγώ έγινα στα 33-34.  Από μόνος μου μπορεί να μην άλλαζα ποτέ. Ήρθα σε επαφή με κάποιον και είδα τα πράγματα διαφορετικά. Εδώ φαίνεται και η αξία να μην είσαι μόνο vegan αλλά να κινητοποιείσαι για να ενημερωθεί περισσότερος κόσμος. Στη μετάβαση, δεν σου λείπει απολύτως τίποτα. Υπάρχουν άλλωστε προϊόντα που μοιάζουν στη γεύση, όπως μπιφτέκια σόγιας και λουκάνικα. Όπως και γλυκά που δεν χρησιμοποιούν ζωικά προϊόντα. Το ζήτημα είναι πρώτα να αναρωτηθείς τι έχεις στο πιάτο σου.
Πηγή: 3pointmagazine.gr

Διαβάστε περισσότερα

Συνέχισε τον Πόλεμο για να ’ρθει η Ειρήνη

Disclaimer / Προειδοποίηση:

Δεν θα φύγουμε ήσυχα μέσα στη νύχτα. Stop.

Το μέλλον δεν έχει γραφτεί. Stop.

Όλα Είναι Κοινά. Stop.

---

Barikat.gr

Και αν η Αμυγδαλέζα δεν ήταν λάθος; / Ένα νέο ΤΙΝΑ ευδοκίμησε στο Προεδρικό Μέγαρο

“Στο πλαίσιο τούτο η Ελλάδα: Α. Με πνεύμα Ανθρωπισμού και Αλληλεγγύης έναντι των Προσφύγων αλλά και θωρακίζοντας την ασφάλεια του Ελληνικού Λαού, θα […] Φυλάσσει και τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Υπ’ αυτό το πνεύμα όχι μόνον συνεργάζεται με την Frontex, αλλά επιζητεί και επιδιώκει την δραστική ενίσχυσή της και την τελική ταχύτατη μετεξέλιξή της σ’Ευρωπαϊκή Ακτοφυλακή […] Περαιτέρω δε συνεργάζεται πλήρως στο πεδίο των συμπεφωνημένων αποστολών του ΝΑΤΟ [… ] Γ. Ενισχύει τις ανοιχτές δομές προσωρινής φιλοξενίας Προσφύγων, παραλλήλως προς την ενίσχυση των προαναχωρησιακών κέντρων παράτυπων μεταναστών¹. […] καθιστώντας σαφές ότι μονομερείς ενέργειες δεν είναι επιτρεπτές²Β. Να προωθήσει, το ταχύτερο δυνατόν, προγράμματα επιστροφών παράτυπων  μεταναστών³, ενεργοποιώντας υφιστάμενες Συμφωνίες Επανεισδοχής και συνάπτοντας νέες. Γ. Να προωθήσει τηνσυνεργασία με την Τουρκία⁴, προκειμένου αυτή αφενός ν’ ανακόψει αμέσως τις ροές Προσφύγων προς την Ευρωπαϊκή Ένωση⁵.” (σ.σ: όλες οι επισημάνσεις δικές μας)
Ανακοίνωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας / 4 Μαρτίου 2016
Στην Ελλάδα, μια κυβέρνηση όπου δεν κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης μετά από 6 χρόνια πολεμικής λιτότητας και την ρητή εντολή του Ιούλη, σκέφτεται να το κάνει για μερικές χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες (ενώ φιλοξενούμε 30.000.000 τουρίστες κάθε χρόνο!). Έφερε 50 θηρία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, παραγκώνισε τις δομές αλληλεγγύης, άφησε αναπάντητο τον φασισμό και τον μαυραγοριτισμό (λεφτάκια!). Έτρεξε τελευταία στιγμή να δημιουργήσει χώρους με απλήρωτη εργασία φαντάρων, με κακοπληρωμένη εργασία νέων μέσω των χρυσοφόρων ΜΚΟ και “επενδυτών” κάθε είδους. Αυτο-ανακηρύχτηκε ως το ανατολικό τείχος της Ευρώπης – Φρούριο.

Ι

Πράττω (ὀρθῶς) κατὰ τον βίον μου

Έχω την αίσθηση, ότι μέσα σε λίγα χρόνια οι άνθρωποι θα κάνουν ό, τι κάνουν πάντα καλύτερα όταν η οικονομία βουλιάζει . Θα κατηγορούν τους μετανάστες και τους φτωχούς.
Mark Baum, “The Big Short: Inside the Doomsday Machine”

Σύγκρουση πολιτισμών & βαρβαροτήτων ή σύγκρουση δύο κόσμων;
Το τέλος του ψυχρού πολέμου και η κατάρρευση της ΕΣΣΔ, έδωσε στον πανίσχυρο πια νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό και τους εκπροσώπους του την ευκαιρία να εισάγουν τη θεωρία του τέλους της Ιστορίας. Η βασική ιδέα ήταν ότι η εξέλιξη των κοινωνικών και πολιτικών ιδεών έφθασε στο τελευταίο ιστορικό της στάδιο, με την ελεύθερη αγορά να αποτελεί το τελευταίο στάδιο των οικονομικών συστημάτων και τη φιλελεύθερη αστική δημοκρατία το τελευταίο στάδιο εξέλιξης των πολιτικών συστημάτων. Η αιώνιος θρίαμβος του “δημοκρατικού καπιταλισμού”∙ ο θρίαμβος του κεφαλαίου πάνω στις δυνάμεις της εργασίας. Λίγα χρόνια μετά, βλέπουμε πόσο μέσα έπεσαν…
Ένα βασικό ιδεολογικό όπλο των οργανικών διανοούμενων του δυτικού καπιταλισμού προκειμένου να υποστηρίξει τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ήταν / είναι η «σύγκρουση πολιτισμών», στην οποία οι κοινωνικές σχέσεις καθορίζονται πρωταρχικά από την πολιτισμική ταυτότητα, την σύγκρουση του ”δυτικού πολιτισμού” με το Ισλάμ. Μια θέση που υιοθετεί πλήρως τις παραδόσεις του οριενταλισμού, της κατασκευής δηλαδή της εικόνας της Ανατολής από τη Δύση. Μιας εικόνας που δημιουργεί το / τον “Άλλο”, τον εχθρό που θα μας ενώσει και θα μας προσδιορίσει. Μια διαρκής προσπάθεια να κρυφτεί η ταξική σύγκρουση πίσω από την εικόνα του “ξένου εισβολέα”.

Η ελπίδα δεν έρχεται, τη φτιάχνουμε εμείς⁶
“Μιλάμε για σύγκρουση μεταξύ δύο κόσμων. Από τη μια ο κόσμος του κεφαλαίου, της εκμετάλλευσης, της μισαλλοδοξίας και της βαρβαρότητας⁷. Ο κοινωνικό-πολιτικός συνασπισμός των πλουσίων, των χρήσιμων αδιάφορων και δήθεν αγανακτισμένων. Από την άλλη ο κόσμος της αντίστασης, της αλληλεγγύης, της αυτο-θυσίας και της ισότητας. Ο κοινωνικό-πολιτικός συνασπισμός του κόσμου που νιώθει το αόρατο χέρι της αγοράς να τον πνίγει. Είναι η άνεργη και υπό μετανάστευση νέα γενιά, οι 4 εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς πρόσβαση σε φάρμακα, […] οι μετανάστες-εργάτες της Μανωλάδας και της ΒΙΟΜΕ.”⁸
Τους τελευταίους μήνες επιβεβαιώθηκε η ιστορική και πολιτική συνέχεια του αγωνιζόμενου λαού. Ο λαός του “ΌXI” είναι ο λαός της αλληλέγγυας στάσης απέναντι στους πρόσφυγες. Η συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης, η εθελοντική προσφορά, η ασπίδα προστασίας που δεν επιτρέπει στους φασίστες να παίξουν το παιχνίδι τους. Φαίνεται ότι ο κόσμος φέρεται κατά το βιος του ∙ δηλαδή την ζωή του, την θέση του στη κοινωνία. Επιλέγει την αλληλεγγύη ως αρετή των φτωχών, των προλεταρίων. Όμως, αν δεν θέλουμε να βρεθούμε προ δυσάρεστων εξελίξεων, πρέπει να οργανώσουμε τη συνύπαρξη με τους χιλιάδες συνανθρώπων μας. Να βοηθήσουμε να προχωρήσουν όσοι εγκλωβίζονται από φράχτες, να ανατρέψουμε το ασφυκτικό πλαίσιο που δημιουργείται.

ΙΙ

(Πράττω) Κατά τον Δαίμονα Εαυτού ⁹

Η εταιρία που λέγεται ΜΚΟ
Η κρίση του προσφυγικού ήταν αδύνατον να απορροφηθεί από αυτήν την πολιτική και τις υπάρχουσες δομές. Οι ΜΚΟ έρχονται να καλύψουν δήθεν αυτή την τρύπα. Όλη η κοινωνική πολιτική που αναφέρεται στους πρόσφυγες αφορά σε αυτές. Δομές στέγασης, ενοικίαση ξενοδοχείων, πληροφόρηση προσφύγων, διανομή ρούχων, φαγητού, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, μεταφορά προσφύγων, διερμηνείες, συνοδείες ασυνόδευτων ανήλικων, νομικές υπηρεσίες, ψυχοκοινωνική στήριξη. Όλα τα παραπάνω αγαθά αυτή την στιγμή αποτελούν αρμοδιότητα εκατοντάδων ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, ως προνομιακός συνομιλητής του κράτους.
Η εταιρεία που λέγεται ΜΚΟ βρίσκεται υπό συνθήκες οικονομικού “μπουμ”. Μόνο στην Λέσβο δραστηριοποιούνται πάνω από 80. Η ίδια περίπου κατάσταση πάει να δημιουργηθεί και στην Ειδομένη, Πειραιά, Ελληνικό κτλ. Οι χρηματοροές προς αυτές, μέσω Ε.Ε και άλλων τύπου funds, έχουν πάρει κυριολεκτικά φωτιά. Μόλις προχθές ανακοινώθηκαν επιπλέον 700 εκ. ζεστά ευρώ, που θα χορηγηθούν απευθείας σε ΜΚΟ από την Ε.Ε.  Το τελευταίο πεντάμηνο, οι προσλήψεις νέων ανθρώπων υπό 2 μήνες και 3 μήνες συμβάσεις με μπλοκάκια, χωρίς άδειες και ωράρια, έχουν πάρει φωτιά επίσης Χιλιάδες νέοι ανθρώποι με κινηματικές και αντιφασιστικές αντιλήψεις, αντιμετωπίζουν ως μοναδική προοπτική επιβίωσης την πρόσληψη σε μια ΜΚΟ, το ξεζούμισμα τους σε καθημερινά 12ωρα. Η νοητή συνέχεια της λογικής των voucher και της επισφάλειας.

Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες ως υπόθεση της Ε.Ε, του κράτους και των ΜΚΟ
Παράλληλα, η κινηματική αλληλεγγύη δέχεται ισχυρές πιέσεις από το κράτος. Στη Λέσβο, πλέον, Frontex και Λιμενικό δεν επιτρέπουν την επαφή των παράκτιων δομών αλληλεγγύης με τις προσφυγικές βάρκες. Η περισυλλογή γίνεται στα ανοιχτά του Αιγαίου, όπου μετά οι πρόσφυγες μεταφέρονται παγωμένοι στο λιμάνι, περιμένοντας βρεγμένοι για πολλές ώρες μέχρι να μεταφερθούν από λεωφορεία των ΜΚΟ στα στρατόπεδα. Aυτή η διαδικασία έχει οδηγήσει σε θύματα, ξεπαγιασμένα λόγω “πρωτοκόλλου”. Η είσοδος στο χώρο κράτησης στο λιμάνι απαγορεύεται για όλες τις εθελοντικές δομές, πλην της Ύπατης Αρμοστείας και κάποιων ΜΚΟ.
Το προσφυγικό αναδύεται ως πυλώνας ανάπτυξης του Ελληνικού καπιταλισμού, με την μετακίνηση εκατομμυρίων ανθρώπων να επιφέρει κέρδη για διάφορες μερίδες της αστικής τάξης και του κράτους. Προσοδικά κυκλώματα παντός είδους, μικρομεσαίος μαυραγοριτισμός εφοπλιστές, μεταφορές, τηλεπικοινωνίες, real estate και κατασκευές¹⁰. H βιομηχανία κλειστών συνόρων, που καρπώνεται δισεκατομμύρια από τη διακίνηση ανθρώπων. Ένα διεθνές Δίκτυο από τη Μέση Ανατολή κ στην Β. Αφρική ως την Αθήνα την Ειδομένη, γεμάτο από παιδική εκμετάλλευση και απαγωγές ασυνόδευτων ανήλικων παιδιών, που δεν καταγράφονται πουθενά¹¹. Ο πλούτος λαών της Ανατολής απαλλοτριώνεται μέσα από τον πόλεμο, από funds στις εκεί χώρες, ενώ ο υπόλοιπος ρευστοποιείται σε ληστρικές τιμές, ως “δασμός” στον εκάστοτε ευρωπαϊκό καπιταλισμό¹².

Για μια Αλληλεγγύη που Ανατρέπει το Πλαίσιο / Ρίχνει Φράχτες / Οργανώνει την συνύπαρξη
Συμπερασματικά, μια από τις ζωτικές ανάγκες αναβίωσης κοινωνικών αλληλέγγυων δομών και δικτυώσεων προκύπτει για να μην αντικατασταθεί η έννοια της αλληλεγγύης και της αυτο-οργάνωσης, από την λογική της εξυπηρέτησης “πελατών με κοινωνικές ευαισθησίες”. Η αλληλεγγύη δεν μπορεί να γίνει από εταιρίες, όπου σε όλα τα κρίσιμα θέματα θα συνεργάζονται ομαλά με μπάτσους και υπουργεία, χωρίς να νοιάζονται για την καθημερινή καταστολή, τις θαλάσσιες βαρβαρότητες κ.α. Δεν μπορεί να γίνει από όσους δε διεκδικούν τίποτα παρά μονάχα να πιάνουν τα νούμερα εξυπηρέτησης πελατών που έχουν θέσει, τα νέα “projects” όπου έχουν εγκριθεί. Μην απορήσουμε όταν οι ΜΚΟ θα εμφανιστούν για να αναλάβουν και ανάγκες στέγασης και ημών, των “ιθαγενών”.
Η αλληλεγγύη μας πρέπει να στοχεύσει στην κατάργηση του “Άλλου”, την αποκατάσταση του ως ίσου, στην ίδια πλευρά του οδοφράγματος. Στο ένα χέρι πρέπει να κρατάμε τους κόφτες συρματοπλεγμάτων και στο άλλο τον αγώνα για νομιμοποίηση, την ιδιότητα πολίτη, την πρόσβαση στην εργασία, το δικαίωμα στην ευτυχία, εδώ στη χώρα μας. Ανακτώντας την αλληλεγγύη από από το κράτος, τις ΜΚΟ, τον Μαρινάκη και τους “σελέμπριτι”, πρέπει να ανατρέψουμε το πλαίσιο διαχωρισμού πρόσφυγα / μετανάστη, την προοπτική καταυλισμών και “κέντρων” μακριά από τις πόλεις και τον κοινωνικό έλεγχο μας. Μαζί , στα σπίτια, στις ζωές, τους καθημερινούς αγώνες μας.
Διαφορετικοί, αλλά και τόσο ίδιοι. Νομάδες της γης, περιπλανώμενοι από πόλεμο σε πόλεμο, με τους πλούσιους να μας ορθώνουν τείχη παντού. Συνεχίζοντας τον Πόλεμο για να’ ρθει η Ειρήνη.

ΙΙΙ

Επίλογος Τριλογίας

Our Democracy has been hacked / The economy is rigged / The time is Now
“We don’t need the key. We ‘ll break in”
Rage Against The Machine. Know Your Enemy
Το 2008 οι παγκόσμιες ελίτ κρατικοποίησαν τρισεκατομμύρια ιδιωτικών χρεών, που παρήχθησαν στο χρηματοπιστωτικό τομέα (κερδοφορία επί του μέλλοντος, πίστωση, Χ – Χ’), με βάση κάτι αστεία μοντέλα, εκτιμήσεις και «πιστοποιήσεις», εισάγοντας τις κρίσεις χρέους. Τα προηγούμενα χρόνια είχαν καταφέρει να ανατρέψουν το μεταπολεμικό μοντέλο συσσώρευσης κεφαλαίου¹³, ενώ σταδιακά αλυσόδεσαν την Εργασία με χρέη και απαιτήσεις. Αντάλλαξαν την εργατική μας δύναμη με υποσχετικές αποπληρωμής, βελτιστοποίησαν και ενοποίησαν όλες τις πρότερες διάσπαρτες πρακτικές υποταγής και απέδωσαν στην (χρηματοπιστωτική) Πίστη τον ρόλο του επιστάτη.
Το 2016 συνεχίζει από εκεί που μας άφησε το «ενοχλητικό» 2015. Στην επικράτεια της κρίσης ο απέθαντος Φιλελευθερισμός συνεχίζει τα φουτουριστικά και ευγονιστικά σχέδια που αποβλέπουν στη δημιουργία του ανθρώπου – μηχανής, μιας νέας φυλής εργαζομένων με αυξημένη παραγωγικότητα, πιστά υπάκουη στους αφέντες της . Για τους φιλελεύθερους, η ανθρωπιά πάντα ήταν χαρακτηριστικό δικό τους και όχι καθολικό, κάτι που φρόντιζαν να υπενθυμίζουν όταν κάποιος σκλάβος διάβαζε «απαγορευμένα» κείμενα τους και σήκωνε κεφάλι. Όποια νίκη υπήρξε απέναντι στην «εργοστασιακή δεσποτεία» των Φιλελεύθερων είχε προκύψει μέσα από τη δημοκρατική διαδικασία, τον Δημοκρατικό έλεγχο της «οικονομίας» με τα πολλά κεφάλια της¹⁴

Ασυμβίβαστοι / Απροσάρμοστοι (We are the Great Uncompromisers)
Μια Νέα Αριστερά, σε μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, που θα τρομοκρατήσει το Κεφάλαιο και θα μεταφέρει τον πόλεμο στην επικράτεια του (εμπορεύματος και του κέρδους).
Μια Νέα Αριστερά όπου θα ξεκινήσει από την ισότητα, την ελευθερία.
Μια Νέα Αριστερά όπου θα ξεκινήσει από την αναδιανομή ισχύος και πλούτου.
Μια Νέα Αριστερά όπου θα ξεκινήσει από τη δημοκρατία ως οργανωτική αρχή και πηγή ισχύος .
Μια Νέα Αριστερά όπου θα υπηρετήσει την Εργασία σε όλα τα χρώματα, σε όλες τις μορφές της.
Μια νέα Αριστερά όπου θα επιδιώξει να αμφισβητήσει το ρήγμα της Α’ Διεθνούς στη πράξη.
Μια Νέα Αριστερά όπου θα παρακάμψει τα «30 χρόνια ήττας» και θα επιτεθεί σήμερα.
Μια νέα Αριστερά όπου μπορεί και να μην λέγεται καν έτσι.
Για Όλους Όλα. Έδω. Εμείς. Τώρα.

ΤΕΛΟΣ ΤΡΙΛΟΓΙΑΣ

—

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 

(Πράττω) εις γνώσιν εαυτού

Το μεγαλύτερο σφάλμα του σταλινισμού ήταν η παρακάτω αντιστροφή: Όποιος θέλει να υπερασπιστεί την Σοβιετική Ένωση, να κάνει επανάσταση στη χώρα του (Λένιν) -> Όποιος θέλει να κάνει επανάσταση στη χώρα του, πρέπει να υπερασπίζεται τη Σοβιετική Ένωση (Στάλιν)
“Φ. ΚΛΑΟΥΝΤΙΝ: «Η κρίση του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος», Α’ τόμος, ΓΡΑΜΜΑΤΑ 1981” (ελεύθερη απόδοση)
“Αυτή η μηχανή κυριαρχίας, ελέγχου και χειραγώγησης των μελών του κόμματος πουθενά δεν αποκαλύπτει τόσο καλά την αποτελεσματικότητα της όσο στην εικόνα αυτού του τύπου κομματικού μέλους, που η μηχανή στην κυριολεξία παράγει σαν το ειδοποιό και αναντικατάστατο προϊόν της. Αυτό το ισόβιο επαγγελματικό στέλεχος, δεμένο με το κόμμα με ένα είδος οικονομικού νομού που απαιτεί την ανεπιφύλακτη υποταγή του σε αντάλλαγμα με τον άρτον του τον επιούσιον. Και το μέσο αυτό επιβίωσης που είναι ο κομματικός του μισθός, το επαγγελματικό στέλεχος (συνήθως διαλεγμένο από την κομματική νεολαία η την σπουδάζουσα) δε μπορεί να το διακινδυνεύσει καθώς δεν έχει επάγγελμα δεν πρόλαβε να πακτώσει η το έχει πολύ καιρό εγκαταλείψει. Και τις περισσότερες φορές δεν αποκτάει ούτε καν μια πραγματική επαφή με τις μάζες, καθώς ασχολείται βασικά με το να τις ελέγχει. Είναι απλή παρηγοριά και μύθευση να γράφει το εκλογικό σου βιβλιάριο οικοδόμος, ταχυδρομικός, μεταλλουργός, η ότι άλλο, όταν έχεις από είκοσι ή και τριάντα χρόνια ανταλλάξει την εργατική σου ιδιότητα με τη θέση του υπαλληλοποιημένου διανοούμενου, που είναι λίγο – πολύ «υπεύθυνο» στέλεχος. Υπάρχουν πολλών ειδών επαγγελματικά στελέχη και υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στα επαγγελματικά στελέχη υπάλληλους της Κεντρικής Επιτροπής η των επαρχιακών οργανώσεων και στο επαγγελματικό στέλεχος που ζει σε πραγματική επαφή με τη βάση. Πρόκειται πάντως, συνήθως για μια δραματική υπόσταση, δύσκολη να τη ζήσει κανείς και να την αντέξει, να είσαι επαγγελματικό στέλεχος στο επίπεδο εκείνο όπου δεν έχεις ούτε τις ανταμοιβές της υψηλής εξουσίας ούτε τον πλούτο της επαφής με τη βάση, και να είσαι υποχρεωμένος να εξιδανικεύεις υποχρεωτικά την άλογη λογική του κόμματος. Τα επαγγελματικά στελέχη βλέπουν από κοντά τις αντιφάσεις – και υπό τον όρο να σωπαίνεις η να συμβιβάζεσαι. Ποιά ελευθερία απομένει στο πιστό και υποταγμένο, από κομφορμισμό η από ανάγκη, επαγγελματικό στέλεχος, εκτός κι αν είναι το είδος του φανατικού θρησκευόμενου; Καμία ελευθερία, εκτός και αν μπορέσει να συνδεθεί με τη βάση, με τη μάζα και να είναι αρκετά κομμουνιστής για να το θέλει.”
Αλτουσέρ Λουί, Τι πρέπει ν’ αλλάξει στο κομμουνιστικό κόμμα, Αγώνας, Αθήνα

«Είσαι αρκετά κομμουνιστής για να το θέλεις;»
Η Βάρκιζα δεν θα ήταν τόσο καταστροφική, αν δεν είχε γίνει αποδεκτή, σε γενικές γραμμές, από τον “σκελετό” του ΕΑΜ. Αντίστροφα, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι αν όλοι πειθαρχούσαν στο σύμπλεγμα ισχύος “ηγεσία ΚΚΕ – Σοβιετική Ένωση – Σύμμαχοι” και σέβονταν τη “Συμφωνία”, θα ανέκυπτε ως πιθανό το ενδεχόμενο να προκύψει κάποιος παρανοϊκός “λαϊκομετωπισμός” με τους ξαναμμένους αστούς, εν μέσω διώξεων, ώστε να διευκολυνθούν οι προτεραιότητες της “σοσιαλιστικής πατρίδας”.¹⁵ Αν όλοι υπάκουαν, γιατί ο παγκόσμιος συσχετισμός και η ανθρωπιστική κρίση το “επέβαλλε”. Αλλά δεν το ζήσαμε, γιατί δεν παρέδωσαν όλοι τα όπλα. Γιατί – δεν – πίστεψαν.
* Φοβού τους Ιανούς και αλληλεγγύη φέροντες.
Αρνήσου το ρόλο του στελέχους – Ιανού¹⁶ του κράτους/κυβέρνησης/”κόμματος”/”κινήματος”. Που εκδηλώνει την αλληλεγγύη του φιλτραρισμένη, αναδεικνύοντας και αποκρύπτοντας τις πολλαπλές ταυτότητες του, ανάλογα με τις συνθήκες. Που θα βρεθεί στη πρεσβεία άλλης χώρας για τα τείχη όπου υπάρχουν και στην δικιά του. Που θα αυτο-λογοκριθεί, που θα συμβιβαστεί με το υπάρχον, που θα καταδιώξει την κριτική. Που δεν θα αντισταθεί στην “επιστροφή” της μικρούλας από το Αφγανιστάν, όπου ο ίδιος/α αγκάλιασες και στήριξες, γιατί . . και τι να έκανε;

Δώσε μου το ποτό του ρευστού που αποσυντίθεται

Και δάνεισε μου το γλυκό βάλσαμο και την ευλογία

Της λήθης , το άδειο και ισχυρό

1 Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος -> Κάποιοι άνθρωποι είναι παράτυποι (πάλι Όργουελ;)

2 Μονομερής ενέργεια είναι και η νομιμοποίηση, η πρόσβαση στην εργασία και στην αξιοπρέπεια; Μονομερής ενέργεια είναι αυτό; https://barikat.gr/content/h-varkeloni-perimenei-toys-prosfyges-poy-den-erhontai-0

3 (Επι)στροφή στην απέλαση

4 Μια “ασφαλής” χώρα σαν την Τουρκία. Μια συνεργάσιμη χώρα σαν την Τουρκία.

5 Άμεση ανακοπή των προσφυγικών “ροών”. Τι κάνει νιάου – νιάου στα αντιτορπιλικά του ΝΑΤΟ;

6 http://www.avgi.gr/article/5921575/i–elpida–den–erxetai–ti–ftiaxnoume–emeis

7 Από την άλλη Ισλαμικός Φονταμενταλισμός. Από την άλλην, αγοραίος φονταμενταλισμός .Δύο βαρβαρότητες, “Silicon Valley vs ISIS”, που αναδύονται ως οι δύο ρεαλιστικές μορφής κοινωνικής οργάνωσης παγκόσμια. Ή δούλα στη Foxconn ή σκεύος των μουζαχεντίν. Πρέπει να επιλέξουμε;

8 https://barikat.gr/content/min-kryvoyme-dipsame-gia-oyrano

9 Πραγματική έννοια της φράσης Πράττω κατά (σύμφωνα) με τον Δαίμονα Εαυτό, ο οποίος είναι η μορφή της συσχέτισης σου με τον κόσμο΄. Με μια διασταλτική ερμηνεία, πράτωω με βάση τα συμφέροντα της τάξης μου.

10 O Λάτσης και η blue star με όλα τα καθημερινά δρομολόγια των πλοίων του από το βόρειο Αιγαίο στην Αθήνα γεμάτα από χιλιάδες ανθρώπους , ξενοδοχεία επιδοτούμενα με εκατομμύρια ευρώ για τράνζιτ διαμονή, Η τραινοσέ από μια χρεοκοπημένη εταιρεία αρχίζει κ γίνεται “ανταγωνιστική”, αεροπορικές εταιρείες σε ρεκόρ πωλήσεων και αφίξεων, τηλεπικοινωνίες με καινούργια και τεράστια πελατολόγια (ι τι τζίρο έχει κάνει η Vodafone, η Wind κτλ τον τελευταίο χρόνο). Ιδιοκτήτες ακινήτων στα νησιά τριπλασιάζουν τις τιμές ενοικίασης τους. Η αξία των ακινήτων στο βόρειο Αιγαίο εκτινάσσεται, το κατασκευαστικό κεφάλαιο ετοιμάζει τις νέες “ προσωρινές πόλεις” της μετανάστευσης.

11 Αποχωρούν από τους ξενώνες διαμονής τους με την ελπίδα να περάσουν τα σύνορα, εγκλωβίζονται και γυρνάνε στην Αθήνα και στην Θεσ/νικη, περιφερόμενα ως άστεγα που καταλήγουν κλειδωμένα από κυκλώματα διακίνησης σε υπόγεια αστικών κέντρων, έτοιμα προς πώληση. Εμπόριο παιδικών οργάνων, παιδική πορνεία για κάθε άρρωστο γούστο της υψηλής κοινωνίας.

12 Ας θυμηθούμε για παράδειγμα τον νόμο της Δανίας, όπου στα σύνορα λήστευε αντικείμενα αξίας από τους πρόσφυγες.

13 που επένδυε στη ενίσχυση της κατανάλωσης μέσω της λαϊκής ζήτησης με τη μορφή του μισθού

14 Βλ. επίσης: https://barikat.gr/content/i-poy-lismonithike-mia-alli-opsi-toy-fileleytherismoy-synenteyxi-me-ton-domenico-losurdo

15Τα ΚΚ διαφόρων χωρών στέλνουν πένθιμο χαιρετισμό

16 Ήταν ο ρωμαϊκός θεός όλων των μεταβάσεων.  Janus bifrons (Ιανός διπρόσωπος).

Διαβάστε περισσότερα

“Ε, τότε εγώ δεν είμαι”!

Πάμε να δούμε πως ακριβώς το ξεστόμισε ο κ.Κατρούγκαλος:

             
 
          Σχόλιο πρώτο:

            

    Σχόλιο δεύτερο:
    Και εγώ – επιτρέψτε μας το προσωπικό του ύφους – όταν έπαιζα μπάλα, όταν ξεκινούσε το παιχνίδι και για κανένα δεκάλεπτο νόμιζα ότι ήμουν ο Μαραντόνα. Μετά μου περνούσε, όμως…
    Σχόλιο τρίτο:
    «Ο,τι του φανεί του Λωλοστεφανή» (λαϊκή παροιμία). Στην περίπτωσή μας – του ευφυούς κ.Κατρούγκαλου, δηλαδή - δεν έχει την έννοια του «τρελού» ή του γραφικού του χωριού, αλλά χρησιμοποιείται ως έκφραση που αναφέρεται σε περιπτώσεις ατόμων η φαντασία των οποίων οργιάζει, τουτέστιν λένε «ό,τι να’ναι» και βλέπουν ό,τι θέλουν, ανεξαρτήτως αν αυτό στέκει.
    Σχόλιο τέταρτο:
    Ας θυμηθούμε πως το έθετε ο Μπρεχτ (λαμβάνοντας υπόψη φυσικά ότι ο Μπρεχτ δεν είχε κομμουνιστικές περγαμηνές… εφάμιλλες με εκείνες του κ.Κατρούγκαλου):
    «Αν σε ρωτήσουν αν είσαι κομμουνιστής - έλεγε - μην δείξεις το κομματικό σου βιβλιάριο, δείξε τις πράξεις σου».
    Πράξεις που ξεκινούν από προσκλήσεις στο ΝΑΤΟ και εφαρμογές Μνημονίων μέχρι τους ΕΝΦΙΑ, τους πλειστηριασμούς κατοικιών, τις αθρόες ιδιωτικοποιήσεις και τις συμφωνίες με τον ΣΕΒ για το Ασφαλιστικό, τι άλλο θα μπορούσαν να προδίδουν εκτός από… «κομμουνισμό».
    Σχόλιο πέμπτο:
    Σύντροφοι μιας συγκλονιστικής μορφής του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας μας, του Αντώνη Αμπατιέλου, θυμόντουσαν και μετέφεραν από μνήμης τα λόγια του σε μια προ δεκαετιών εκδήλωση του ΚΚΕ. Είχε πει τότε ο Αμπατιέλος μιλώντας στους συναδέλφους του ναυτεργάτες  :
    «Όταν ακούτε κάποιον και αυτοαποκαλείται “κομμουνιστής” να τρέχετε μακριά. Εκατοντάδες και χιλιάδες στα ξερονήσια και στις φυλακές δεν τολμήσαμε ΠΟΤΕ να προφέρουμε αυτή τη λέξη για τους εαυτούς μας! Γιατί ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ είναι τίτλος τιμής που στον δίνει πρώτα η κοινωνία και το κίνημα, ο λαός δηλαδή και μετά το Κόμμα και αφού κλείσεις τα μάτια για πάντα».
    Θα πείτε: «Τι συγκρίνετε τώρα;». Δίκιο έχετε. Γι’ αυτό ακριβώς το κάνουμε. Για να πείτε αυτό ακριβώς: «Τι συγκρίνουμε, τώρα»…
    Σχόλιο έκτο:
    Ο Μαρξ, όταν κάποιοι συγκαιρινοί του αυτοαποκαλούνταν «μαρξιστές» ενώ στην πραγματικότητα ασελγούσαν πάνω στη σκέψη του, λύνοντας μιας δια παντός αυτές τις «εξ ονόματός του» αθλιότητες και προσδιορίζοντας τον εαυτό του σε σχέση με αυτούς τους δήθεν «μαρξιστές», είχε πει εκείνο το περίφημο: «Το μόνο σίγουρο είναι ότι εγώ δεν είμαι μαρξιστής»!
    Δεν ξέρουμε αν στο ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζουν στον Μαρξ την ιδιότητα του κομμουνιστή, αλλά δεν αποκλείουμε αν ζούσε ο Μαρξ, ακούγοντας τον κ.Κατρούγκαλο να δηλώνει «κομμουνιστής», να απαντούσε: «Ε, τότε εγώ δεν είμαι»…
    Σχόλιο έκτο:
    Στο βιβλίο του «Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω», ο Λένιν περιγράφει τι πράγμα είναι αυτός ο «οπουρτουνισμός», δηλαδή ο καιροσκοπισμός, η τακτική του «άλλα λέω κι άλλα κάνω», η πολιτική συμπεριφορά που προσπαθεί να κρύψει τις προθέσεις της αλλά και τις πράξεις της πίσω από μεγαλοστομίες και στρεψοδικίες. Γράφει:
    «... δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ το χαρακτηριστικό γνώρισμα όλου του σύγχρονου οπορτουνισμού σ' όλους τους τομείς: την αοριστία του, την ασάφειά του, το ασύλληπτό του. Ο οπορτουνιστής απ' την ίδια του τη φύση, αποφεύγει πάντα να θέτει ένα ζήτημα συγκεκριμένα και σταράτα, αναζητά τη συνισταμένη, στριφογυρίζει σαν φίδι ανάμεσα σε δυο απόψεις που αλληλοαποκλείονται προσπαθώντας να είναι σύμφωνος και με τις δυο, τις διαφωνίες του τις συνοψίζει σε μικροτροποποιήσεις, αμφιβολίες, αθώους κι ευσεβείς πόθους κλπ»
    Είναι προφανές: Ο οπορτουνισμός στερείται πολιτικών αρχών. Πράττει το «μαύρο» αλλά παριστάνει την «λευκή περιστερά». Μπορεί με ευκολία να αλλάζει φρασεολογία κατά το δοκούν. Σε συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους αποτελεί χρήσιμο καθεστωτικό εργαλείο. Ένας από τους λόγους είναι κι αυτός: Ομιλεί σαν φορέας μέτρων και πολιτικών «αριστερών» την ώρα που εξοντώνει την κοινωνία προωθώντας τα συμφέροντα των καπιταλιστών.
Σχόλιο έβδομο:
Το "έτσι είναι αν έτσι νομίζετε" είναι μια θαυμάσια συμβουλή του Πιραντέλλο για να προσπερνάμε και μεταξύ άλλων για να ξεμπερδεύουμε με την ανοησία. Με την ανοησία. Όχι, όμως και με την ύβρη.


email: mpog@enikos.gr 

Διαβάστε περισσότερα

Για τον Hugo Chavez

O Hugo Rafael Chavez Frias (1954-2013) αποτελεί τον αναμορφωτή της λαϊκής Βενεζουέλας.

Συμεών Ανδρονίδης

«Γόμες, σεισμέ της Βενεζουέλας, πνίγεις αργά αργά φυσιογνωμίες, διάνοιες μέσα στον κρατήρα του. Ο άνθρωπος πέφτει τη νύχτα μέσα σου κουνώντας τα χέρια, σκεπάζοντας το πρόσωπο απ’ τα άγρια χτυπήματα, ρουφιέται από τους βάλτους, βουλιάζει σε υπόγειες φλέβες, ξαναπροβάλλει σκαφτιάς στους χωματόδρομους, μ’ αλυσίδες στα πόδια, ως να πεθάνει, κατακομματιασμένος, ν’ αφανιστεί, να χαθεί».
( Pablo Neruda, ‘O Γόμες’, ‘Η προδομένη άμμος’).
O Hugo Rafael Chavez Frias (1954-2013) αποτελεί τον αναμορφωτή της λαϊκής Βενεζουέλας. Ο πρώην συνταγματάρχης των ειδικών δυνάμεων της Βενεζουέλας εξελέγη πρόεδρος το 1998. Από εκείνη τη χρονιά ορόσημο για τη σύγχρονη ιστορία της χώρας, εκκίνησε ουσιαστικά η διαδικασία της μπολιβιαριανής επανάστασης. Ο comandante Chavez αρέσκονταν να χρησιμοποιεί τον όρο ‘επανάσταση’ για να περιγράψει και για προσδώσει νόημα στις πολιτικές μίας εκτεταμένης αναδιανομής πλούτου που πραγματοποίησε.
Ο ‘δικός του’ σοσιαλισμός, ή σοσιαλισμός του 21ου αιώνα αποτελούσε ένα σύμμεικτο ιδεολογικό-πολιτικό αμάλγαμα, το οποίο περιλάμβανε αναφορές στον Simon Bolivar και στον εθνικοαπελευθερωτικό του αγώνα, ‘πρωτόλειες’ ριζοσπαστικές-αριστερές πτυχές, εστίαση σε μία ριζική αναδιαμόρφωση των θεσμών, ενεργοποίηση του λαϊκού-εργατικού παράγοντα, έναν αντιαμερικανισμό της δράσης που όμως προσέλαβε κύρια τη μορφή της καταδίκης της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ, ‘ανασυγκρότηση’ της Νότιας Αμερικής ως ‘χώρου’ όπου συνυφαίνονται το θεώρημα της εθνικής ανεξαρτησίας ή της απόκτησης εθνικής ανεξαρτησίας με μία συγκεκριμένη ριζοσπαστική κοινωνική ταυτότητα.
Οι πολιτικές του ‘Κινήματος για την Πέμπτη Δημοκρατία’ άγγιξαν το πεδίο του κοινωνικού, το ίδιο το πλαίσιο αναπαραγωγής των κοινωνικών τάξεων της Βενεζουέλας.
Οι κοινωνικές-ταξικές ρήξεις που προκλήθηκαν υπήρξαν το προϊόν που ‘γέννησε’ η συγκρότηση και η δραστηριοποίηση ενός οιονεί λαϊκού-εργατικού μπλοκ, το οποίο ακριβώς ως ‘εργαλείο’ κοινωνικής κίνησης έφερε την ιδεολογική σφραγίδα της σοσιαλιστικής-μπολιβαριανής επανάστασης.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, οι πολιτικές που εφάρμοσαν οι διαδοχικές κυβερνήσεις του Hugo Chavez είχαν ως αποτέλεσμα την ανάδυση και την αποκρυστάλλωση μίας βαθιάς διαιρετικής τομής, την οποία σχηματικά θα αποκαλούσαμε ως τομή μεταξύ ενός κοινωνικού, λαϊκής υφής σοσιαλιστικού τσαβισμού και ενός κατά βάση πλουτοκρατικού αντιτσαβισμού που συσπείρωνε γύρω του τμήματα-μερίδες της αστικής τάξης καθώς και της νέας μικροαστικής τάξης.
Το κομματικό σύστημα της χώρας συνυφάνθηκε και δραστηριοποιήθηκε γύρω από αυτή τον διαιρετικό άξονα. Κι οι ταξικά μεροληπτικές πολιτικές του Comandante ήταν εξόχως σημαντικές: μεγάλη μείωση της ‘ενδημικής’ φτώχειας’, καταπολέμηση του αναλφαβητισμού, δραστική επέκταση της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, αναδιανομή πλούτου και ισχύος από τα ‘άνω προς τα κάτω’, διαμέσου της διανομής προς το μπλοκ των λαϊκών τάξεων πετρελαϊκού μερίσματος, αναδόμηση των λαϊκών συνοικιών του Καράκας και των υπόλοιπων αστικών κέντρων της χώρας, συγκρότηση συμμαχιών και διακρατικών ενώσεων που αντιστρατεύονταν το πλέγμα στρατιωτικής-οικονομικής ισχύος και κυριαρχίας των ΗΠΑ. Η πολιτική αυτή ενείχε τα ‘κατάλληλα αποτελέσματα’.
Μία δραστική αλληλουχία-εναλλαγή της πολιτικής και οικονομικής πάλης των τάξεων έλαβε χώρα στη Βενεζουέλα, ή αλλιώς, ιδωμένη με άλλους όρους, η εργατική τάξη, ευρύτερα οι υποτελείς τάξεις ανήλθαν εμπροσθοβαρώς στην πολιτική σκηνή, μεταβάλλοντας τους ίδιους τους κανόνες της πολιτικής αντιπροσώπευσης και της συνάρθρωσης κοινωνικών συμφερόντων. Μία κριτική αξιολόγηση του μπολιβαριανού σοσιαλισμού, επιβάλλει και την αναφορά στις προσίδιες δυσλειτουργίες του, την έμφαση σε έναν εν πολλοίς μονολιθικό κοινοβουλευτισμό, την ‘απόσπαση’ συναίνεσης από  τις ηγεμονικές (και μη) μερίδες της αστικής τάξης, την εκλογικίστικη τακτική,  τη μη προώθηση περαιτέρω ριζοσπαστικών πολιτικών, την εισπήδηση του κόμματος στο κρατικό-κυβερνητικό πεδίο, τη συγκρότηση ενός κρατικού γραφειοκρατισμού που προσομοίαζε σε μία ιδιαίτερη νομή της εξουσίας.
Ο σοσιαλισμός του Comandante σχετίζεται με την ίδια τη διαδικασία επανεπινόησης του μπολιβαριανού φαντασιακού και της μπολιβαριανής πρακτικής, προσαρμοσμένων στις σύγχρονες συνθήκες ενός συγκεκριμένου κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού. Η μπολιβαριανή επανάσταση εγγράφει στο εσωτερικό της τα εννοιολογικά χαρακτηριστικά ενός σταδιακού κοινωνικοπολιτικού ριζοσπαστισμού, ο οποίος ιδωμένος υπό το πλαίσιο ιδιαίτερων συνθηκών και εναλλασσόμενος με έναν περιώνυμο «ρεαλισμό της συνύπαρξης», προσδιορίζει τη δράση της.
Εντός αυτής της διαδικασίας ανακύπτουν ζητήματα που σχετίζονται με την διφυή φύση του σοσιαλισμού: έμφαση στον κοινοβουλευτικό δρόμο για το σοσιαλισμό, ή προσφυγή σε μία μορφή ένοπλης ταξικής βίας, βία, που, την ίδια στιγμή, «καθαγιάζεται» από το σκοπό;  Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πως ο πολιτικός-ιδεολογικός τσαβισμός, ένεκα της ιδεολογίας της ‘αφύπνισης’ που περιλαμβάνει, συγκροτεί μία «ιδιαίτερη στιγμή θέασης» του ιστορικού προτσές: τη συγκεκριμένη και φορτισμένη περίοδο, o Hugo Chavez αποτελεί ένα ιδιότυπο μείγμα πολιτικού-στρατιωτικού ο οποίος, άλλοτε ριζοσπαστικά «ανυπόμονος» και άλλοτε ρεαλιστικά «εγκρατής» δρα με στόχο να μεταβάλλει την κοινωνική ταυτότητα της χώρας του.
Η συγκροτούμενη και τσαβική «ιδιαίτερη στιγμή θέασης» του προτσές της εξέλιξης, έγκειται στην ικανότητα του Hugo Chavez να  ενσαρκώνει τον «μύθο», τον πολιτικό «μύθο» που διατρέχει την ιστορία μαζί με την πραγματικότητα: ο «μύθος» του αντιιμπεριαλιστή ηγήτορα που με τους πύρινους λόγους του καταδικάζει το ρόλο και την ιμπεριαλιστική δράση των ΗΠΑ στην αποκαλούμενη και «πίσω αυλή» της, (Νότια Αμερική), αποκτώντας τα χαρακτηριστικά του ηγέτη του νοτιοαμερικάνικου μπλοκ του αντιιμπεριαλισμού, (που όμως, «συμβιβάζεται» με την πραγματικότητα, προχωρώντας στη συγκρότηση συμμαχιών με συγκεκριμένα κράτη με στόχο την απόκρουση της επιθετικότητας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού),  ο «μύθος» του σοσιαλιστική ηγέτη που προβάλλει ως υπερασπιστής των προλετάριων, ορμώμενος από την κοινωνική-οικονομική τους περιθωριοποίηση, ο «μύθος» του ριζοσπάστη που σκέπτεται ρεαλιστικά, που διαβλέπει κάθε φορά τους καταναγκασμούς της πραγματικότητας,  ο «μύθος» του προέδρου που κατατροπώνει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ο πολιτικός «μύθος» λοιπόν και η βιωμένη πραγματικότητα, οι αντιφάσεις και η γραμμική-σταθερή πορεία αποτελούν αξεδιάλυτες όψεις της προσωπικότητας του πρώην συνταγματάρχη.
Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας υπήρξε ένα πρόσωπο του καιρού του. Αναζητώντας τις νομιμοποιητικές του αναφορές στους ήρωες της Βενεζουελάνικης και νοτιοαμερικάνικης ανεξαρτησίας, προβάλλει ως «εργαλείο» και μορφή ώσμωσης και συνύφανσης του ατομικού πράττειν με το συλλογικό, ήτοι με την εμπροσθοβαρή κίνηση των λαϊκών-υποτελών τάξεων της Βενεζουέλας. Η δημιουργία του ‘Κινήματος για την Πέμπτη Δημοκρατία’ αποτελεί μείζον γεγονός για το πολιτικό-κομματικό σύστημα της χώρας. Στο εσωτερικό του κόμματος συνυφαίνονται οι απελευθερωτικές-αντιαποικιακές αναφορές μαζί με τη θεωρία της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, η καθημερινή πολιτική πρακτική και δράση μαζί με τον κύριο στόχο που είναι ουσιαστικά η «δημιουργία» μίας ‘νέας’ χώρας.
Και πράγματι, η Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας αποτελεί τον «καρπό» των προσπαθειών του τσαβικού κόμματος, μία Δημοκρατία που συγκροτείται αφενός μεν  στον αντίποδα των προηγούμενων συστημάτων διακυβέρνησης, αφετέρου δε στη βάση μίας κοινωνικής λαϊκότητας που προσδιορίζεται όχι με βάση την συλλογική (εργατική) κατοχή των μέσων παραγωγής αλλά κύρια στο υπόβαθρο της διεκδίκησης και της «συν»-διαχείρισης του πλούτου της χώρας. Αν επιχειρήσουμε να αναλύσουμε λίγο διαφορετικά τα γεγονότα, θα λέγαμε πως αν o  presidente Chavez συνέβαλλε στη διαμόρφωση του κόμματος τότε ήταν το κόμμα εκείνο που συνέβαλλε στη διαμόρφωση μίας ‘νέας’ χώρας της κοινωνικής αναδιανομής. Μετεβλήθη η θέση και ο ρόλος των κοινωνικών τάξεων και μερίδων τάξεων της χώρας. Όμως, μία ‘νέα’ μικροαστική τάξη των εξειδικευμένων επαγγελματιών ‘αυτονομήθηκε’ πολιτικά στην πορεία.
Μιλώντας με γκραμσιανούς όρους, θα αναφέραμε πως το κόμμα λειτούργησε ως συλλογικός διανοούμενος που διαμεσολαβούσε τα αιτήματα, τις στοχεύσεις και τα συμφέροντα μίας πολύ σημαντικής μερίδας των λαϊκών-κυριαρχούμενων τάξεων. Γενικά μιλώντας, ένα ριζοσπαστικό κόμμα οφείλει να δρα έχοντας ως στόχο το μετασχηματισμό των υποτελών τάξεων σε ιστορικό ‘μπλοκ’, σε συμπαγή μερίδα δύναμης ανατροπής του βιωμένου (κεφαλαιοκρατικού) ‘είναι’.
Προκύπτει έτσι ένα σχήμα ταξικής (διαταξικής) στη βάση της Δημοκρατίας, ακριβώς διότι συγκροτώντας το πλαίσιο του «λαού»[1] των εργαζομένων (των λαϊκών τάξεων), τον αναδίδει στο προσκήνιο, όχι ως αποκλειστικό κάτοχο-νομέα των μέσων παραγωγής και της εξουσίας αλλά ως προνομιακό συνδιαχειριστή. Η Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας είναι η Δημοκρατία των μη-προνομιούχων που δεν μετασχηματίζονται σε αποκλειστικά προνομιούχους, μη παύοντας όμως να αποτελεί Δημοκρατία μίας  οιονεί βαθιάς ταξικότητας.
Η ‘νέα’ Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας αποτελεί το πρακτικό πολιτικό αποτέλεσμα των αντιφάσεων (και της προσπάθειας άρσης τους) που συσσώρευσαν η δράση του συγκροτήματος εξουσίας, ευρύτερα η κατίσχυση και η αναπαραγωγή του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Υπήρξε το αποτέλεσμα του τέλους της ταξικής ανακωχής, που δεν έφθασε μέχρι την κήρυξη ενός ολοκληρωτικού ταξικού ‘πολέμου’.  Η υποκειμενικότητα της Δημοκρατίας εμφιλοχωρεί στην πρακτική κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα.
Ο απολογισμός είναι θετικός. Ο Ηugo Rafael  Chavez Frias  διεκδικεί μία θέση όχι στο ‘εικονοστάσιο’ των ηρώων του σοσιαλισμού, αλλά στο κάδρο εκείνων των ηγετών που μέσα από αντινομίες, δυσλειτουργίες και παλινωδίες αντέστρεψαν τη φορά των πραγμάτων, την κοινωνική και πολιτική ιστορία.  Μία εκ νέου ανάδυση μίας εθνικής ταυτότητας αντίστασης ενυπάρχει στο συγκροτησιακό πυρήνα του τσαβισμού, τη στιγμή που η ιστορία ενός συλλογικού οργάνου (μπολιβαριανό κόμμα) ενέχει και συγκροτεί την σύγχρονη κοινωνική-πολιτική ιστορία της Βενεζουέλας.

[1] Ήταν πολύ σημαντική η συνεισφορά των λαϊκών τάξεων της Βενεζουέλας κατά τη διάρκεια της απόπειρας πραξικοπήματος το 2002, ένα πραξικόπημα που έφερε τη σφραγίδα της ανοιχτής δράσης των ΗΠΑ και των ηγεμονικών και πλέον αντιδραστικών μερίδων της αστικής τάξης. Τι πραγματικά μικρή πίστη στο ιδεώδες της Δημοκρατίας και στα σημαινόμενα της, ένα από τα οποία είναι η διενέργεια εκλογών και η συνακόλουθη αρχή της εναλλαγής στην εξουσία!

Διαβάστε περισσότερα

Η θρυλική μάχη της Κοκκινιάς. Ο ΕΛΑΣ πολέμησε Γερμανούς και ταγματασφαλίτες. Εκτελέστηκαν οι 37 από τους 300 Έλληνες αιχμαλώτους...

Τον Μάρτιο του 1944 στην Κοκκινιά στη Νίκαια, δόθηκε μια σκληρή μάχη μεταξύ των Ναζί και δυνάμεων του ΕΛΑΣ.
Οι κατακτητές ενισχύθηκαν με Έλληνες χωροφύλακες, ταγματασφαλίτες και γερμανοτσολιάδες. Στο πλευρό των ΕΛΑΣιτών βρέθηκαν μέλη της ΕΠΟΝ, αλλά και πολλοί κάτοικοι της περιοχής.
Οι συγκρούσεις ξεκίνησαν στις 4 Μαρτίου και τερματίστηκαν στις 8, με την υποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων.
Η μάχη
Τις πρώτες δύο ημέρες  οι ΕΛΑΣίτες αναχαίτισαν τις επιθέσεις.
Οι επιδρομείς οπισθοχώρησαν και σκορπίστηκαν στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά.
Ο λαός της Κοκκινιάς που βρισκόταν στους δρόμους πραγματοποιώντας συλλαλητήριο κατά της τρομοκρατίας, πανηγύρισε την υποχώρηση των Γερμανών.
Την τρίτη ημέρα της μάχης, οι Γερμανοί μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες τους, κατάφεραν να πλησιάσουν στο κέντρο της Κοκκινιάς, αλλά και πάλι δεν κατάφεραν να απωθήσουν τον ΕΛΑΣ.
Αυτή τη φορά είχαν να αντιμετωπίσουν και το λαό που μπλόκαρε την είσοδό τους, καθώς πραγματοποιούσε μαζική πανεργατική απεργία.
Η 7η Μαρτίου ήταν η πιο δύσκολη μέρα για τους ΕΛΑΣίτες, καθώς οι μάχες είχαν κορυφωθεί, αλλά τα πυρομαχικά τελείωναν.
Σε κάθε στενό της Κοκκινιάς γίνονταν συγκρούσεις.
Μέχρι τις 11 το πρωί η αντίσταση του ΕΛΑΣ είχε αρχίσει να κάμπτεται, αλλά το μεσημέρι πάρθηκε η απόφαση για αντίποινα.
Οι υπερασπιστές της Κοκκινιάς αποφάσισαν να πολεμήσουν ακόμα  και με τα χέρια!
Οι Γερμανοί αιφνιδιάστηκαν, καθώς ήταν σίγουροι ότι σύντομα θα επικρατούσαν.
Πολλοί από αυτούς οχυρώθηκαν στο σχολείο που υπήρχε πάνω από τον Αη Γιώργη της Νίκαιας.
Ο ΕΛΑΣ είχε καταφέρει να τρομοκρατήσει τους κατακτητές, όχι όμως χωρίς απώλειες.

Άποψη της παλιάς Κοκκινιάς. όπου οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ αντιμετώπισαν τους Ναζί ακόμα και με τα χέρια

8^η Μαρτίου, η ημέρα οπισθοχώρησης των Γερμανών
Οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους πέρασαν το βράδυ της 7^ης Μαρτίου, κλεισμένοι στο σχολείο.
Όταν ξημέρωσε άρχισαν να κάνουν εφόδους σε σπίτια αναζητώντας αγωνιστές του ΕΛΑΣ.
Το μεσημέρι εκτέλεσαν τρία άτομα στην πλατεία Αγίων Αναργύρων.
Το απόγευμα της ίδιας ημέρας οι επιδρομείς της Κοκκινιάς άρχισαν να αποχωρούν σταδιακά.
Μαζί τους όμως πήραν και 300 αιχμαλώτους που τους μετέφεραν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου.
Οι Κοκκινιώτες βασανίστηκαν σκληρά.
Ο λαός ξεχύθηκε στους δρόμους για να γιορτάσει την οπισθοχώρηση των Γερμανών, αλλά και να ζητήσει εκδίκηση για όσους αιχμαλωτίστηκαν.
Οι Γερμανοί απάντησαν με βασανιστήρια και εκτελέσεις.
Από τους 300 Κοκκινιώτες, οι 37 στήθηκαν στο απόσπασμα στα νταμάρια του Χαϊδαρίου.
Για λίγους μήνες η Κοκκινιά έζησε ήσυχα, καθώς οι Γερμανοί δεν τολμούσαν να εμφανιστούν. Μετά τη μάχη και την υποχώρηση της 8ης Μαρτίου, οι κατακτητές δεν πλησίαζαν την περιοχή, έως τον Αύγουστο του 1944. Τότε έβαψαν και πάλι τα χέρια τους με το αίμα των Ελλήνων, στο γνωστό «Μπλόκο της Κοκκινιάς».

Διαβάστε περισσότερα

Comandante Chávez: Οι σταθμοί στη ζωή και την πολιτική του διαδρομή

Σαν σήμερα στις 5 Μαρτίου του 2013 ο Ούγκο Τσάβες άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 58 ετών μετά από διετή μάχη με τον καρκίνο. Για 14 χρόνια ο πρόεδρος της Βενεζουέλας υπήρξε ένας από τους πιο χαρισματικούς και ταυτόχρονα πιο αμφιλεγόμενους ηγέτες στο κόσμο. Ήταν κάθε άλλο παρά ένας «άχρωμος» πρόεδρος. Ένα αποτυχημένο πραξικόπημα το 1992 ήταν αυτό που τον έφερε στο προσκήνιο αλλά οι εκλογικοί του θρίαμβοι ήταν αυτοί που αναγέννησαν την Αριστερά της Λατινικής Αμερικής.
Για περισσότερα από 14 χρόνια, ο Ούγκο Τσάβες πρωταγωνίστησε στην πολιτική σκηνή της Βενεζουέλας. Κυβέρνησε τη χώρα από το 1999, ενώ μόλις πριν από λίγους μήνες επανεξελέγη για τρίτη φορά στο τιμόνι της χώρας. Εκλογική ήττα δεν γνώρισε ποτέ ενώ το 2012 κατάφερε να ματαιώσει πραξικόπημα που τον ανέτρεψε για λίγες ώρες. Διατηρούσε σταθερά υψηλά επίπεδα δημοτικότητας, παρά την έντονη εχθρότητα που αντιμετώπιζε από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Φορούσε συνήθως στρατιωτική στολή με τον χαρακτηριστικό κόκκινο μπερέ, ενώ προς το τέλος της ζωής του, εμφανιζόταν συνήθως με τα εθνικά χρώματα της Βενεζουέλας.
Ο πρώην αντισυνταγματάρχης και αλεξιπτωτιστής γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου του 1954. Ήταν γιος δασκάλων και μεγάλωσε με τη γιαγιά του. Μια απόπειρα πραξικοπήματος το Φεβρουάριο του 1992 τον οδήγησε στη φυλακή για δύο χρόνια. Ωστόσο το 1998, ως υποψήφιος του συνασπισμού των αριστερών κομμάτων, κέρδισε τις προεδρικές εκλογές. Δύο χρόνια αργότερα, επικυρώθηκε από το λαό η πρότασή του για το νέο «Σύνταγμα της Μπολιβαριανής Επανάστασης» και ο ίδιος επανεξελέγη στην προεδρία.
Ήταν σφοδρός πολέμιος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, αν και ποτέ δεν διέκοψε την παροχή πετρελαίου προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Καλλιέργησε μια επαναστατική αλλά αμφιλεγόμενη, για πολλούς, εικόνα έχοντας πολιτική φιλία με προσωπικότητες όπως ο Μουαμάρ Καντάφι της Λιβύης, ο Ιρανός πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ και ο πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ αλ Ασαντ.
Σταθερή πολιτική του θέση να ενισχύσει το ρόλο του κράτους στην οικονομική δραστηριότητα, χωρίς πάντως να καταφέρνει πάντα να ελέγξει τον πληθωρισμό. Αύξησε, πάντως, τις «κοινωνικές αποστολές», που του χάρισαν την αμέριστη υποστήριξη των λαϊκών τάξεων. Ως επικεφαλής της μεγαλύτερης παραγωγού χώρας πετρελαίου στη Νότια Αμερική, έχει χτίσει τη δημοτικότητά του πάνω σε πολλά κοινωνικά προγράμματα, συμπεριλαμβανομένης της υγείας, της εκπαίδευσης και της στέγασης. (Διαβάστε: Πόσο άλλαξε η Βενεζουέλα επί Τσάβες;)
Από τον Ιούνιο του 2011 όταν διαγνώστηκε ότι πάσχει από καρκίνο, υποβλήθηκε σε τέσσερις χειρουργικές επεμβάσεις στην Κούβα. Μετά από την τελευταία χειρουργική επέμβαση στην Αβάνα στις 11 Δεκεμβρίου, είχε σχεδόν εξαφανιστεί από το δημόσιο λόγο μέχρι και την ανακοίνωση του θανάτου του την Τρίτη.
Οι σημαντικότεροι σταθμοί της σταδιοδρομίας του:

• 1982: Ιδρύει το Επαναστατικό Κίνημα Μπολίβαρ (MBR)

• 4/2/1992: Ηγείται αποτυχημένης απόπειρας πραξικοπήματος εναντίον του προέδρου Αντρές Πέρες. Φυλακίζεται για δυόμιση χρόνια, έως ότου απελευθερώνεται από τον νέο πρόεδρο, Καλντέρα. Το Επαναστατικό Κίνημα Μπολίβαρ μετονομάζεται σε Κίνημα 5η Δημοκρατία (MVR).

• 6/12/1998: Εκλέγεται πρόεδρος της χώρας με ποσοστό 56%. Η υποψηφιότητά του υποστηρίζεται από τα κόμματα Κίνηση προς το Σοσιαλισμό (MAS) και Κόμμα για όλους (PPT).

• 2/2/1999: Ορκίζεται πρόεδρος.

• 16/12/1999: Εγκρίνεται με συντριπτική πλειοψηφία το νέα Σύνταγμα το οποίο, μεταξύ άλλων, ανοίγει το δρόμο για την παραμονή του στην εξουσία έως το 2012.

• 30/7/2000: Επανεκλέγεται πρόεδρος για εξαετή θητεία, όπως προβλέπει το νέο Σύνταγμα. Συγκεντρώνει το 59,5% των ψήφων.

• 12/4/2002: Εξαναγκάζεται σε παραίτηση από τις ένοπλες δυνάμεις και μεταφέρεται σε στρατιωτική βάση νότια του Καράκας. Είχε προηγηθεί η αιματηρή καταστολή διαδήλωσης στην πρωτεύουσα, για την οποία ο στρατός απέδωσε την ευθύνη στους υποστηρικτές του. Την εξουσία αναλαμβάνει μεταβατική κυβέρνηση με επικεφαλής τον πρόεδρο του συνδέσμου επιχειρηματιών.

• 14/4/2002: Αποκαθίσταται στην εξουσία. Απευθύνει έκκληση για ενότητα και ανακοινώνει την έναρξη ‘«ενός εθνικού διαλόγου στρογγυλής τραπέζης».

• 10/12/2002: Η κυβέρνηση κηρύσσει κατάσταση επιστράτευσης λόγω της παρατεινόμενης γενικής απεργίας που οργάνωσε η αντιπολίτευση με αίτημα την παραίτησή του. Στις 3/2/2003, η αντιπολίτευση τερματίζει επίσημα τη γενική απεργία και στις 29/5, κυβέρνηση και αντιπολίτευση καταλήγουν σε πολιτική συμφωνία για δημοψήφισμα με θέμα την παραμονή του στην προεδρία.

• 15/8/2004: Κερδίζει το δημοψήφισμα για την παραμονή του στην προεδρία. Το 58,25% των ψηφοφόρων ψήφισε υπέρ και το 41,74% κατά, αποτέλεσμα το οποίο απορρίπτει η αντιπολίτευση ως προϊόν εκλογικής νοθείας και χονδροειδούς χειραγώγησης.

• 3/12/2006: Επανεκλέγεται πρόεδρος με ποσοστό 62,89%.

• 18/1/2007: Το Κοινοβούλιο, στο οποίο η αντιπολίτευση δεν συμμετέχει, του μεταβιβάζει ομόφωνα πλήρεις εξουσίες για 18 μήνες.

• 2/12/2007: Ηττάται στο δημοψήφισμα για τη συνταγματική μεταρρύθμιση που εισηγήθηκε με στόχο την εδραίωση ενός σοσιαλιστικού κράτους που θα του επέτρεπε να θέτει απεριόριστα υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές, να εφαρμόσει σειρά κολεκτιβιστικών μέτρων στην οικονομία και να έχει το δικαίωμα επιβολής της λογοκρισίας στον Τύπο σε καταστάσεις κρίσης.

• 15/1/2009: Το κοινοβούλιο εγκρίνει τροπολογία του συντάγματος για την κατάργηση των χρονικών περιορισμών στην ανανέωση της θητείας προσώπων που εκλέγονται σε διάφορα αξιώματα απευθείας από το λαό, συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου.

• 15/1/2009: Εγκρίνεται σε δημοψήφισμα, με ποσοστό 54,36%, η συνταγματική τροπολογία που επιτρέπει απεριόριστο αριθμό προεδρικών θητειών.

• 26/9/2010: Το Σοσιαλιστικό Κόμμα διατηρεί την πλειοψηφία των εδρών στο κοινοβούλιο, όμως ο συνασπισμός της αντιπολίτευσης εξασφαλίζει περισσότερο από το ένα τρίτο των εδρών, κάτι που δυσκολεύει την παντοδυναμία του. Η αντιπολίτευση είχε μποϊκοτάρει τις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές (2005), με αποτέλεσμα το Σοσιαλιστικό Κόμμα να κατέχει επί πέντε χρόνια τη συντριπτική πλειοψηφία των κοινοβουλευτικών εδρών.

• 1/7/2011: Ο Τσάβες παραδέχεται ότι υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στην Κούβα για την αφαίρεση καρκινικού όγκου.

• 17/8/2011: Ανακοινώνει ότι σχεδιάζει να εθνικοποιήσει όλες τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τομέα του χρυσού και ότι θα ενισχύσει τα αποθέματα της χώρας σε χρυσό.

• 28/2/2012: Υποβάλλεται σε νέα επέμβαση για αφαίρεση όγκου από την περιοχή της πυέλου.

• 12/5/2012: Ανακοινώνει το τέλος και την επιτυχία της θεραπείας στην οποία υποβαλλόταν στην Κούβα για τον καρκίνο από τον οποίο πάσχει.

• 10/7/2012: Ανακοινώνει ότι έχει ανακάμψει πλήρως από τον καρκίνο.

• 8/10/2012: Επανεκλέγεται για τρίτη φορά πρόεδρος της χώρας, με ποσοστό 54% των ψήφων, έναντι του 45% του αντιπάλου του, Ενρίκε Καπρίλες.

• 12/12/2012: Υποβάλλεται σε λεπτή χειρουργική επέμβαση στην Κούβα μετά την επανεμφάνιση καρκίνου, η οποία χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα περίπλοκη αλλά επιτυχής.

• 10/1/2013: Ο Τσάβες δεν είναι σε θέση να ορκιστεί πρόεδρος ενώπιον της Εθνοσυνέλευσης.

• 05/03/2013: Ο Τσάβες φεύγει από τη ζωή

^{Ο Ραούλ Κάστρο αποχαιρετά τον Ούγκο Τσάβες}
tvxs.gr

Διαβάστε περισσότερα

“Μπράβο παιδί μου, σκίζε γάτες…”

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

Στην συνέντευξή του στον «ενικό», κληθείς να απαντήσει για το περίφημο δημοσίευμα του «Βήματος» και για τις συναντήσεις του – υπό τα νιαουρίσματα της «γάτας Ιμαλαϊων» με τον Στ.Ψυχάρη – ο πρωθυπουργός κάνοντας μακρά ανάλυση της αταλάντευτης στάσης του απέναντι στην διαπλοκή, σχολίασε: «Την έσκισα τη γάτα»…
Σε αυτή την λεβέντικη στάση του πρωθυπουργού, που με τόση συστολή ο ίδιος περιέγραψε, θα επανέλθουμε.
Προς το παρόν – και παρότι δεν έδωσε πειστική απάντηση στις ερωτήσεις γιατί χρειάστηκαν 4 συναντήσεις και γιατί όλες μυστικές – ας κρατήσουμε τη διαβεβαίωση του κ.Τσίπρα ότι στο πρόσωπο του κ.Ψυχάρη «έσκισε τη γάτα» της διαπλοκής. Ίσως έτσι να έχει ανοίξει και ο δρόμος για να «σκίσει» και κανένα Μνημόνιο…
Το ενδιαφέρον, εν προκειμένω, το εντοπίζουμε στο επιχείρημα που επιστράτευσε ο κ.Τσίπρας για να αποσείσει κάθε «σκιά» για την όποια ευνοϊκή στάση του ΔΟΛ απέναντί του, πριν πάρουν τα πράγματα τη σημερινή μορφή της σύγκρουσης της κυβέρνησης με το συγκρότημα.
Συγκεκριμένα, ακόμα κι όταν του επισημάνθηκε από τον κ.Χατζηνικολάου ότι μετά από αυτές τις συναντήσεις εκδηλώθηκε «αλλαγή γραμμής» του συγκροτήματος προς το ευνοϊκότερο για τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι αυτή η «αλλαγή γραμμής» εκφράστηκε έως και ανήμερα των εκλογών του Γενάρη με το τότε πρωτοσέλιδο του «Βήματος» υπέρ Τσίπρα, ο πρωθυπουργός επέμεινε: Τα φιλικά γι’ αυτόν δημοσιεύματα, είπε, υπήρξαν μόνο «μετά τις εκλογές». Και με νόημα αναρωτήθηκε: «Την προηγούμενη Κυριακή, τι γράφανε;».
Η γενική, δε, τοποθέτηση του πρωθυπουργού ήταν πως «η μετατόπιση πολλών ΜΜΕ την ημέρα των εκλογών έγινε επειδή πιστεύανε ότι και ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το ίδιο με τους προηγούμενους», ότι αυτό συνέβη διότι πίστευαν ότι «θα εξαργυρώνανε την στήριξη με διευκολύνσεις» αλλά, πρόσθεσε, «εμείς πολύ απλά δεν το κάναμε».
Θαυμάσια περιγραφή. Αλλά αφού ο ίδιος ο πρωθυπουργός έθεσε ως ατράνταχτο ατού της επιχειρηματολογίας του το κριτήριο του χρόνου κατά τον οποίο εκδηλώθηκε αυτή η φιλική διάθεση της «διαπλοκής» (όπως ο ίδιος την περιγράφει) απέναντί του, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η περιγραφή του πάσχει σε ένα σημείο: Δεν συμπίπτει με την πραγματικότητα.
Εξηγούμαστε:
α) Δεν ήταν «μετά τις εκλογές», ήταν ανήμερα ακριβώς των εκλογών της 25 Γενάρη 2015, όταν το «Βήμα» κυκλοφόρησε έτσι:

Δηλαδή: Μετά από 4 (μυστικές) συναντήσεις με τον κ.Ψυχάρη, στις οποίες ο κ.Τσίπρας άκουγε (όπως λέει) τα αιτήματα του εκδότη για «διευκολύνσεις», ο κ.Τσίπρας την τελευταία του προεκλογική και «αποκλειστική συνέντευξη» επέλεξε να την δώσει στην εφημερίδα του συγκεκριμένου εκδότη. Μια συνέντευξη που δημοσιεύτηκε με τρόπο που, όπως πιστοποιεί το πρωτοσέλιδο, διαλαλούσε σε βαθύ κόκκινο φόντο τις εξαγγελίες Τσίπρα για «σαρωτικές αλλαγές στο κράτος για την πάταξη της διαφθοράς» και έχριζε τον κ.Τσίπρα πρωθυπουργό πριν καν ανοίξουν οι κάλπες.
β) Επειδή ο κ.Τσίπρας ρώτησε ναι, αλλά «την προηγούμενη Κυριακή, τι γράφανε;» να του υπενθυμίσουμε. Αυτά έγραφε το «Βήμα» στις 11 Γενάρη 2015:

Δηλαδή: Η εφημερίδα του εκδότη που ζητούσε «διευκολύνσεις» από τον κ.Τσίπρα έμοιαζε να «πριμοδοτεί» μια «κυβέρνηση της Αριστεράς» κρίνοντας ως «ιστορικών διαστάσεων» την «πολιτική ανατροπή από ενδεχόμενη πρωτιά Τσίπρα». Κι αυτά όχι «μετά τις εκλογές». Δυο βδομάδες πριν από τις εκλογές ήταν.
γ) Όπως θυμόμαστε, εκλογές δεν είχαμε μόνο τον Γενάρη. Ας θυμηθούμε μερικά πρωτοσέλιδα όχι «μετά τις εκλογές», αλλά πριν τις εκλογές του Σεπτέμβρη:

Δηλαδή: Την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου, που ολοκληρώθηκε δυο μέρες αργότερα, «Τα ΝΕΑ» την πανηγύριζαν στις 12 Αυγούστου 2015 εκθειάζοντας τον κ.Τσίπρα που με αυτόν τον τρόπο, τον μνημονιακό, «γύριζε σελίδα για μια νέα Αριστερά»…
δ) Ενώ οι εκλογές είχαν ήδη προκηρυχθεί, τρεις βδομάδες πριν ανοίξουν οι κάλπες, στις 22/23 Αυγούστου 2015, η εφημερίδα «Τα ΝΕΑ» κυκλοφόρησε έτσι:

Δηλαδή: Με ψηφισμένο το τρίτο Μνημόνιο, πάλι σε βαθύ κόκκινο φόντο, «Τα ΝΕΑ» αποθέωναν τον κ.Τσίπρα και – μεσούσης της προεκλογικής περιόδου – παρουσίαζαν το Μνημόνιό του και την τακτική του σαν «τελευταία σφυριά στο ελληνικό πολιτικό κατεστημένο από τα αριστερά στα δεξιά».
ε) Δεν ήταν, όμως, μόνο τα πρωτοσέλιδα του ΔΟΛ. Ήταν τα ίδια τα άρθρα του κ.Ψυχάρη. Όπως για παράδειγμα εκείνο στις 9 Αυγούστου 2015, παραμονές της ψήφισης του Μνημονίου, όταν ο εκδότης που – κατά τον κ.Τσίπρα – ζητούσε «εκδουλεύσεις», έγραφε με πάθος:
«Γεννάται έτσι η ελπίδα η έλευση της Αριστεράς στην εξουσία να σημάνει τον εκσυγχρονισμό του κράτους που επεχείρησαν αλλά δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κώστας Σημίτης (…) μοιάζει να ανατέλλει το άστρο του Αλέξη Τσίπρα». Προεκλογικά γράφτηκαν κι αυτά.
στ) Υπάρχουν, τέλος, ορισμένα δημοσιεύματα που (όπως και αρκετά πρωτοσέλιδα) πράγματι ήταν μετεκλογικά, αλλά τόσο έντονα τα μηνύματα του συντάκτη τους, που δεν μπορούν να περνούν απαρατήρητα. Όπως, για παράδειγμα, πάλι άρθρο του κ.Ψυχάρη και μάλιστα πρόσφατα (13 Δεκεμβρίου 2015), όταν υπό τον άνευ παρερμηνειών τίτλο «ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ», μεταξύ άλλων έγραφε:
«Η σημερινή κυβέρνηση δεν είναι απλώς χρήσιμη: είναι απαραίτητη (…). Γι’ αυτό αφήστε τον κ. Τσίπρα να κάνει τη δουλειά του».
***
Σημείωση 1η: Θα μας ρωτήσει κάποιος: «Και τι ευθύνη έχει ο Τσίπρας που τον εκθείαζε ο ΔΟΛ, τι φταίει για τις κυβιστήσεις του συγκροτήματος;».
Ενδεχομένως καμία, αλλά πρόκειται για λάθος ερώτηση, σε λάθος παραλήπτη. Εμείς – επαναλαμβάνουμε – εκείνο που καταγράφουμε είναι ότι το επιχείρημα που επιστράτευσε ο κ.Τσίπρας για να αποσείσει κάθε «σκιά» για την όποια ευνοϊκή στάση του ΔΟΛ απέναντί του, ότι δηλαδή αυτή εκδηλώθηκε «μετά τις εκλογές», δεν ισχύει. Τόσο απλά. Ο ίδιος επικαλέστηκε το συγκεκριμένο (αβάσιμο) επιχείρημα. Ας μην το επικαλείτο.
Σημείωση 2η: Ο κ.Τσίπρας, για όσους δεν κατάλαβαν πόσο άτεγκτος είναι απέναντι στα ποικιλώνυμα και περιώνυμα «συμφέροντα», πρόσθεσε με έμφαση ότι δεν σηκώνει «μύγα στο σπαθί του σε ζητήματα ηθικής»
Περίφημα. Χαιρόμαστε ιδιαίτερα να ακούμε ότι ο πρωθυπουργός, που έκανε «ναι» το όχι του δημοψηφίσματος και που ψήφισε Μνημόνια ίδια με εκείνα που κατήγγειλε ως βάρβαρες πολιτικές εξυπηρέτησης ταξικών συμφερόντων, ιεραρχεί τόσο υψηλά το κριτήριο της ηθικής στην πολιτική.
Σημείωση 3: Ήταν σε αυτά ακριβώς τα ζητήματα, της «διαπλοκής» και των «συμφερόντων», που ο κ.Τσίπρας είπε – και σωστά – ότι κρίνεται «από το τι πράττει». Έφερε δε ως απόδειξη πεπραγμένων τη ρύθμιση για τις τηλεοπτικές άδειες.
Δεδομένων, πάντως, των εν λόγω ρυθμίσεων (θα αναφερθούμε ειδικώς σε αμέσως επόμενο σημείωμα της στήλης) όπου εμείς δεν είδαμε για τις νέες αδειοδοτήσεις να έχει υπάρξει κάποια δικλείδα αποκλεισμού των «ολιγαρχικών συμφερόντων» που κατά τεκμήριο αποτελούν πυλώνα της «διαπλοκής (παλιάς, νέας, αδιάφορο), και μιας και για να έχει κανείς κανάλι χρειάζονται κάτι πολλά εκατομμύρια (που προφανώς δεν βρίσκονται στις τσέπες της «αντιολιγαρχίας»),
συμπαθάτε μας, αλλά ακούγοντας τον κ.Τσίπρα στα όσα πράττει κατά της κατηραμένης διαπλοκής να εγγράφει και ότι – κατά δήλωσή του – «την έσκισε τη γάτα», εκτός από την Μέρκελ και τα Μνημόνια, το μυαλό μας πήγε και σ’ αυτό:

Διαβάστε περισσότερα