Αγάπη είναι ό,τι έχεις μάθει απ” τους γονείς σου!

Ας υποθέσουμε πως η ζωή μας είναι βασισμένη σε μία σειρά μοτίβων, κινήσεων και αντιδράσεων που έχουν τις ρίζες τους στην παιδική μας ηλικία. Ας υποθέσουμε ότι αν η παιδική μας ηλικία έχει υπάρξει, με οποιονδήποτε τρόπο, δυσλειτουργική, αυτή την οικεία δυσλειτουργία θα βαλθούμε να ψάχνουμε και στην υπόλοιπη ζωή μας. Ας υποθέσουμε, τέλος, ότι όλες αυτές οι διεργασίες είναι υποσυνείδητες και ότι, ως εκ τούτου, βρισκόμαστε πάντα να αναρωτιόμαστε γιατί μας τυχαίνουν όλοι οι τεμπέληδες/εγωιστές/αγενείς ή όλες οι κακομαθημένες/άπιστες/ακοινώνητες. Αυτή λοιπόν είναι η περίληψη στο βιβλίο της ζωής όλων μας. Ας προχωρήσουμε τώρα στην εισαγωγή. Όπως συνήθως, όλα ξεκινάνε από την παιδική ηλικία.
Σύμφωνα με όλες τις θεωρίες, ο τρόπος με τον οποίο σχετίζεται ένα βρέφος και αργότερα ένα παιδί με τους γονείς του και οι τρόποι με τους οποίους αυτοί ανταποκρίνονται, θα γίνουν αργότερα οι τρόποι με τους οποίους σχετίζεται με τον κόσμο που τον περιβάλλει. Για τους πρώτους 6 μήνες της ζωής τους τα μωρά εξαρτώνται αποκλειστικά από τους γονείς για όλες τους τις ανάγκες. Ένα μεγάλο λάθος που κάνουν κάποιοι γονείς είναι ότι πιστεύουν πως με το να αφήσουν ένα μωρό 3, 4 μηνών να κλαίει, αυτό θα μάθει κάποια στιγμή να είναι αυτάρκες και θα σταματήσει να ενοχλεί. Ένα μωρό αυτής της ηλικίας, αν αφεθεί να κλαίει, πράγματι κάποια στιγμή θα σταματήσει, όχι όμως επειδή ξαφνικά δεν επιθυμεί ή δεν έχει την ανάγκη που είχε όταν ξεκίνησε. Θα σταματήσει επειδή έχει λάβει ένα μήνυμα που του λέει ότι κανένας δεν είναι εκεί για να καλύψει τις ανάγκες του. Όταν ολόκληρος ο κόσμος του δε, είναι οι γονείς του, αυτό μεταφράζεται σε μία απόλυτη έλλειψη εμπιστοσύνης, το μωρό θα αποτραβηχτεί, θα σωπάσει και οι γονείς θα το μεταφράσουν ως επιτυχημένη μέθοδο πειθαρχίας για να μη γίνει το μωρό κακομαθημένο.
Όμως, ένα παραμελημένο παιδί, θα γίνει ένας εξαρτητικός ενήλικας, χωρίς εμπιστοσύνη στον εαυτό του, με ένα σκεπτικό που λέει ‘Αφού δεν ενδιαφέρονται για μένα, μάλλον είμαι/κάνω κάτι λάθος’, και χωρίς εμπιστοσύνη προς τους άλλους, με μία αντίστοιχη πεποίθηση που λέει ‘Η εμπιστοσύνη μου θα προδοθεί, η ανάγκη μου δε θα καλυφθεί.’ Στην ηλικία μεταξύ 12 και 18 μηνών, ένα ασφαλές παιδί, που νιώθει πως οι περισσότερες ανάγκες του καλύπτονται και υπάρχει μία σταθερή και ασφαλής βάση, θα αρχίσει να εξερευνά τον κόσμο, κάνοντας όλο και περισσότερα βήματα προς το άγνωστο, πριν επιστρέψει στην ασφάλεια της μαμάς ή/και του μπαμπά. Ένα παιδί όμως που δεν έχει νιώσει αυτή τη σιγουριά, θα παραμένει πάντα κοντά στους γονείς, θα φοβάται να κοινωνικοποιηθεί και γενικά θα αποφεύγει οποιαδήποτε εξερεύνηση μπορεί να διακινδυνεύσει την παρουσία των γονιών του. Και κάπως έτσι δημιουργούμε σχέσεις που είναι λάθος για τον ψυχισμό μας, εφ’όσον οι άνθρωποι ακολουθούμε μοτίβα που έχουμε βιώσει στη διάρκεια της ζωής μας και τα αναπαράγουμε με συνέπεια ώστε να μπορούμε να παραμείνουμε σε αυτό που γνωρίζουμε πώς να το διαχειριστούμε, στο οικείο.
Έτσι, μία γυναίκα που ως παιδί κακοποιείτο σωματικά ή σεξουαλικά ή που παρατηρούσε τους γονείς να παίζουν ξύλο, θα επιλέξει να είναι σε μία σχέση με κάποιον με τον οποίο μπορεί να επαναλάβει αυτό το σενάριο. Και ενώ γνωρίζω πως η λέξη ‘επιλέξει’ ίσως σας ακούγεται παράδοξη, γιατί ποιος θα επέλεγε να είναι σε σχέση με κάποιον που τον χτυπάει ή τον προσβάλλει, τη χρησιμοποιώ γιατί ο μηχανισμός επιλογής λειτουργεί ασυνείδητα και έτσι γίνεται σχεδόν μία ανάγκη. Οι ανάγκες είναι, στο συγκεκριμένο παράδειγμα, συνήθως δύο: Αφ’ενός, πρέπει να επιλέξω να είμαι σε μία κατάσταση που γνωρίζω και άρα μπορώ να τη διαχειριστώ. Δεύτερον, είμαι σίγουρη ότι δεν αξίζω, γιατί αν άξιζα δε θα με έδερναν οι γονείς μου. Εφ’όσον δεν αξίζω, σίγουρα δε θα μπορέσω να κάνω μία όμορφη, υγιή σχέση οπότε δε χρειάζεται καν να το προσπαθήσω. Είναι μία ακριβής αναπαραγωγή του οικογενειακού περιβάλλοντος και των δυσλειτουργιών του και χωρίς κάποια βοήθεια, είναι δύσκολο να απεμπλακεί κάποιος.
Ο τρόπος με τον οποίο έχουμε μάθει να εκφράζουμε τα συναισθήματα μας προς τους γονείς μας και ο τρόπος με τον οποίο αυτοί ανταποκρίνονται, επίσης θα μας κυνηγάει για πάντα – ή τουλάχιστον για όσο καιρό αρνούμαστε να μπούμε σε θεραπεία! Αν οι γονείς μας, μας έμαθαν ότι ο θυμός μας δεν είναι αποδεκτός, με το να μας αγνοούν ή να μας τιμωρούν για αυτόν, εμείς θα περάσουμε τη ζωή μας, όχι χωρίς να βιώνουμε θυμό (κάτι τέτοιο είναι αδύνατο) αλλά βιώνοντας τον παθητικά-επιθετικά. Αυτό θα μεταφραστεί σε αντιδράσεις λίγο πολύ γνωστές σε όλους μας, δηλαδή παρακράτηση σεξουαλικών επαφών (η αγαπημένη τιμωρία των γυναικών) ή ανεπάρκεια σε δουλειές του σπιτιού ή λοιπές υποχρεώσεις (η αγαπημένη  τιμωρία των ανδρών) μέχρι να γίνει μία έκρηξη από τη μία ή και τις 2 πλευρές. Δυστυχώς όμως, όταν φτάσει το ζευγάρι στο σημείο της έκρηξης, είναι πολύ λίγα αυτά που μπορούν να διασωθούν. Χρήσιμο είναι λοιπόν να προλαμβάνουμε τέτοιες καταστάσεις, είτε με συζητήσεις με το/τη σύντροφό μας, είτε, αν αυτές φαίνονται αδιέξοδες, με τη βοήθεια ενός επαγγελματία ψυχικής υγείας.
Αντωνία Αντωνά
Σύμβουλος Ψυχικής υγείας και Συνθετική Ψυχοθεραπεύτρια
Ομήρου 2, Κηφισιά
Τηλέφωνο: 6944-757122
*Πηγή εικόνας: Buzzfeed.com

Διαβάστε περισσότερα

Οι Ελληνες και οι σύνοικοί τους λαοί

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

«Μεγάλωσα σε μια πόλη / με κατοίκους Ελληνες 100%. / Χρειάστηκε καιρός να καταλάβω / τι σήμαινε ακριβώς / πως ο συμμαθητής μου Κάννερ / ήταν Εβραίος / κι ο συναγωνιστής Γρηγόρης στου Ψυρρή / ήταν Αρμένης». Ποια η πόλη, το λέει ο τίτλος του ποιήματος: «Αθήνα προς τα τέλη της Κατοχής». Απεικονίζοντας με λίγες γυμνές λέξεις την πρωτεύουσα σε μια βαριά εποχή, ο Τίτος Πατρίκιος, στη συλλογή «Αντικριστοί καθρέφτες» του 1988, θυμάται κάποιους ανθρώπους της· αφού αυτό είναι οι πόλεις: οι άνθρωποί τους, όχι τα κτίσματα.

Σ’ αυτήν την πόλη του ποιήματος και της Ιστορίας, που αποτελείται 100% από Ελληνες, ο Κάννερ, Εβραίος που, φανταζόμαστε, γεννήθηκε εδώ κι εδώ πάει σχολείο, χαρακτηρίζεται από τον Πατρίκιο (ευθύς εξαρχής και απολύτως δίκαια) Ελληνας. Το ίδιο και ο συμπολεμιστής της ελευθερίας, ο Αρμένης με το ελληνικό όνομα. Αυτό είναι το αυτονόητο για τον ποιητή. Και δεν του χρειάζεται κανένα επιχείρημα για να πείσει ότι δεν είναι λιγότερο Ελληνες οι μη χριστιανοί Ελληνες, ούτε οι Ελληνες με αρμενική –ή όποια άλλη– καταγωγή.

Τα αυτονόητα της ποίησης όμως σπανιότατα είναι και αυτονόητα της κοινωνίας ή της επίσημης πολιτείας, που πορεύονται με βάση το «δίκαιο του αίματος». Και οι «καθαρόαιμοι» Ελληνες –όχι όλοι, πάντως πολλοί, μάλλον οι περισσότεροι– δεν έβλεπαν πάντα με καλό μάτι τους συνοίκους τους λαούς. Ετσι, συνοίκους, τους χαρακτηρίζει ο Νικόλαος Κοντοσόπουλος στο δοκίμιο «Οι Ελληνες και οι άλλοι», δημοσιευμένο στην «Επετηρίδα του Κέντρου Ερεύνης του Ελληνικού Λαογραφικού Αρχείου» της Ακαδημίας Αθηνών (τόμ. ΚΘ΄-Λ΄, 2004). Γράφει: «Σύνοικοι των Ελλήνων λαοί ή εθνικές / γλωσσικές ομάδες ήσαν και σε πολύ μικρότερα αριθμητικά ποσοστά εξακολουθούν να είναι οι Βλάχοι (Ελληνες “λατινόφωνοι”), οι Αθίγγανοι, οι Εβραίοι, οι Αρβανίτες, οι Αρμένιοι και οι σλαβόφωνοι (Ελληνες εκσλαβισθέντες γλωσσικά). [...] Οι Εβραίοι ήσαν και αυτοί [όπως οι Αθίγγανοι] σχεδόν παντού (το μεγαλύτερο ποσοστό στην πόλη της Θεσσαλονίκης). Οι Αρμένιοι, κυρίως πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής του 1922, εγκατεστάθησαν σε αστικά κέντρα της χώρας».

Οσον αφορά τους Αθίγγανους, και πλέον Ρομά (αλλά πάντα Γύφτους, με την πιο υβριστική χροιά της λέξης), τα βαθύτερα αισθήματα αποκαλύπτει η κυρίαρχη τηλεοπτική εικόνα τους: εκ φύσεως παραβατικοί, απαγωγείς παιδιών, χασισοπότες και εσχάτως δολιοφθορείς της αλυσίδας της ανακύκλωσης, μια και σπεύδουν να μαζέψουν πρώτοι τα αλουμινόκουτα. Για τους Εβραίους, το επεισόδιο της Καβάλας έδειξε πολλά για τη χρόνια δυσανεξία μας απέναντί τους, τάχα επειδή απειλούν να μας «υποκλέψουν» τον τίτλο του «περιούσιου λαού». Η αναβολή την ύστατη στιγμή των αποκαλυπτηρίων του μνημείου για τους 1.484 Εβραίους Ελληνες της πόλης που στάλθηκαν στους θαλάμους αερίων, προσέβαλε τη μνήμη και των θυμάτων και των πολλών χριστιανών που κινδύνεψαν στην Κατοχή προσπαθώντας να σώσουν Εβραίους συμπατριώτες τους. Και φανέρωσε ότι και τους νόμους του αίματος, μεροληπτικά τους εφαρμόζουμε. Για την Ελλάδα και την ελευθερία έδωσαν το αίμα τους, στα βουνά του πολέμου και της Αντίστασης ή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, χιλιάδες Ελληνοεβραίοι, αυτό όμως δεν πείθει τους εθνικούς μας μικροβιολόγους, όσους πολιτεύονται διακινώντας το μύθο ότι «οι Εβραίοι συνωμοτούν μονίμως εναντίον μας».

Για τη μοίρα των εν Ελλάδι Αρμενίων αντλώ από το δοκίμιο «Ο “επαναπατρισμός” των Αρμενίων προσφύγων της Ελλάδας την περίοδο 1920-1948» του Αρμενουί Στεπανιάν, το οποίο αποτελεί τμήμα ενός εξαιρετικού τόμου που εκδόθηκε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη από το Ινστιτούτο Αρχαιολογίας και Εθνογραφίας της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Δημοκρατίας της Αρμενίας και τον εκδοτικό οίκο Κ. & Μ. Αντ. Σταμούλη. Τίτλος του συγγράμματος «Από το Αραράτ στον Ολυμπο: θέματα αρμενικής λαογραφίας». Επιμελητές του ο Μ.Γ. Σέργης, ο Ελ. Κ. Χαρατσίδης και η Γαρυφαλλιά Γ. Θεοδωρίδου.

Γράφει ο Στεπανιάν: «Μεταξύ των ετών 1921-1923 υπολογίζεται ότι μετανάστευσαν στην Ελλάδα από τη Μ. Ασία περίπου 120 χιλιάδες Αρμένιοι. Μαζί τους μεταφέρθηκαν και χιλιάδες ορφανά Αρμενόπουλα (περίπου 17.520). [...] Οι εγκατασταθέντες (όπως όλοι οι πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής) αντιμετώπισαν προβληματικές συνθήκες διαβίωσης σε παραπήγματα και φτωχικές συνοικίες της περιφέρειας των μεγάλων πόλεων, γι’ αυτόν τον λόγο, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, το 40% εξ αυτών εγκατέλειψε την Ελλάδα με προορισμό άλλες χώρες (Ρουμανία, Βουλγαρία κ.ά.). [...] Διάφοροι νόμοι που θέσπισε η ελληνική κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 1923 όριζαν ότι όλοι οι ξένοι πρόσφυγες, ανάμεσά τους και οι Αρμένιοι, έπρεπε να εγκαταλείψουν την επαγγελματική τους στέγη. Με λίγα λόγια, έπρεπε να αφήσουν τις εργασίες τους και να μείνουν άνεργοι. Ετσι, πολλοί Αρμένιοι εργάτες σε εργοστάσια, έμποροι, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι παρέδωσαν την επαγγελματική τους ιδιότητα στους Ελληνες ομότυχούς τους πρόσφυγες, που είχαν εκπατρισθεί μαζί από τη Μ. Ασία».

Αν δεχτούμε ότι οι παροιμίες, ακόμα κι αν δεν αποτελούν αναμφίλεκτη επιτομή των αντιλήψεων κάθε λαού για τους άλλους και τον εαυτό του, κάτι δείχνουν για τη νοοτροπία του, θα διαπιστώσουμε, βλέποντας όσες έπλασαν οι Ελληνες για τους τρεις «συνοίκους» του, πόσο παλιό και ριζωμένο είναι το πρόβλημα. «Αρμένην έχεις φίλον; κάλλιον εχθρόν ου θέλεις» αποθησαυρίζει στις «Παροιμίες» του ο Ν.Γ. Πολίτης, δίνοντας μάλιστα μια αμφισβητήσιμη απαλλακτική εξήγηση: «Το γένος των Αρμενίων εδυσφημείτο υπό των Βυζαντινών ως ύπουλον και κακόηθες, τα αίτια δε των κατηγοριών τούτων ουδεμία χρεία παρίσταται ν’ αναζητηθώσιν εις φυλετικόν ανταγωνισμόν, ως φρονεί ο Κρουμβάχερ, αλλ’ ίσως μάλλον εις ακριβείς μακροχρονίους παρατηρήσεις του ήθους και του χαρακτήρος των Αρμενίων». Στο λήμμα «Γύφτος», πάμπολλα τα ευρήματα, όλα τους απαξιωτικά. Ενα μόνο εδώ: «Ο γύφτος κι άγιος να γινεί, πάλι γυφτιάς μυρίζει». Το ίδιο και για τους Εβραίους: «Αλάργα από Βριό κι από σκυλί» («διότι αμφότεροι είναι ακάθαρτοι»).

Ευτυχώς, το λαϊκό πνεύμα, όπως φαίνεται και στα δημοτικά τραγούδια, διασώζει την αυτοκριτική του τιμιότητα και δεν καταντάει φανατικά μονόπλευρο. Δείγμα μια παροιμία του 17ου αιώνα: «Ο Θεός να μας φυλάγει από Σαλονικό Εβραίο, από Αθηναίο Ρωμιό κι από Εγριπιώτη Τούρκο». Δεν θα ’ταν άσχημο να μας διδάξει η αυτοσαρκαστική προθυμία του.

Διαβάστε περισσότερα

ΣΟΚ στους απανταχού αντικομμουνιστές: Σοβιετία κατάντησε την Πάτρα ο δήμαρχος Κ.Πελετίδης!

Πηγή: 902.gr |

Ε όχι και δωρεάν θερινό πρόγραμμα δημιουργικής απασχόλησης για παιδιά ρε μάστορα, τώρα που και ο τελευταίος βλαχοδήμαρχος έχει στήσει το μαγαζάκι του κερδοσκοπώντας πάνω στην ανάγκη της οικογένειας για απασχόληση των παιδιών, τους καλοκαιρινούς μήνες. 

Και δωρεάν μετακίνηση και πλήρη διατροφή και θαλάσσια σπορ και προβολή ταινιών… εσύ δεν είσαι δήμαρχος ρε Πελετίδη, εσύ είσαι «δολοφόνος» της επιχειρηματικότητας!

Δωρεάν θερινό πρόγραμμα δημιουργικής απασχόλησης για παιδιά 9-14 ετών  θα λειτουργήσει ο Δήμος Πατρέων στο χώρο της πλαζ στην Αγυιά από τις 22 Ιουνίου, έως 14 Αυγούστου, 6 μέρες την εβδομάδα (Δευτέρα έως Σάββατο), σε τέσσερις περιόδους.

Ο σχεδιασμός και η υλοποίηση του προγράμματος στηρίζεται στον κατασκηνωτικό πνεύμα και περιλαμβάνει:

1. Μετακίνηση με πούλμαν του Δήμου.

2. Πλήρη διατροφή (πρωινό, δεκατιανό, μεσημεριανό).

3. Πρόγραμμα εκγύμνασης, αθλοπαιδιών και θαλάσσιων σπορ.

4. Πρόγραμμα θεατρικού, μουσικοκινητικού παιχνιδιού και παραδοσιακών χορών.

5. Καραγκιόζη, κουκλοθέατρο, επιτραπέζια.

6. Προβολή ταινιών.

7. Ενημέρωση σε θέματα πρόληψης, διατροφής και προστασίας περιβάλλοντος.

Σε ένα ασφαλές και φιλικό για τα παιδιά περιβάλλον παιδαγωγοί και έμπειροι εμψυχωτές, θα είναι κοντά στα παιδιά καθοδηγώντας και ψυχαγωγώντας τα.

Οι αιτήσεις συμμετοχής, θα διατίθενται και θα κατατίθενται μαζί με τα απαιτούμενα δικαιολογητικά στα γραφεία του ΚΟΔΗΠ Γούναρη 76 στο τμήμα Παιδικών Σταθμών & ΚΔΑΠ τηλ. 2610 390971, έως 5 Ιουνίου 2015. 

Διαβάστε περισσότερα

Γρηγόρης Λαμπράκης: Πριν από 52 χρόνια

    Το κράτος που είχε στηθεί κατά τα πρότυπα της εγχώριας πλουτοκρατίας και είχε οικοδομηθεί πάνω στις βόμβες ναπάλμ της αμερικανοκρατίας,
    το κράτος  που δήλωνε ότι οι «Νέοι Παρθενώνες» του χτίζονταν στη Μακρόνησο, που η δημοκρατία του ήταν τόσο απαράμιλλη ώστε στις εκλογές του ψήφιζαν ακόμα και τα «δέντρα»,
    το κράτος που τέσσερα χρόνια αργότερα θα παραχωρούσε την διαχείριση των υποθέσεων της ολιγαρχίας στους Παττακούς, στους Παπαδόπουλους, στους Ντερτιλήδες και στους Μάλλιους,
    το κράτος που ο πολιτικός του υπόκοσμος είχε πάντα δοσοληψίες με τον κανονικό υπόκοσμο των Γκοτζαμάνηδων, πριν από 52 χρόνια θα χρησιμοποιούσε ένα ακόμα εργαλείο «εκδημοκρατισμού» και «σωφρονισμού»: Τα τρίκυκλα…

    22 ΜΑΗ 1963: Την Παρασκευή που μας πέρασε συμπληρώθηκαν 52 χρόνια. Εκείνη την ημέρα – ένα μήνα μετά την πρώτη Μαραθώνια πορεία Ειρήνης που η κυβέρνηση Καραμανλή την έχει απαγορεύσει και κατά την διάρκειά της ο Λαμπράκης είχε χτυπηθεί από χωροφύλακες και είχε απαχθεί από ασφαλίτες - η επιτροπή για την Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη οργανώνει στη Θεσσαλονίκη εκδήλωση.
    ΟΜΙΛΗΤΗΣ ο βουλευτής της Αριστεράς, ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Η εκδήλωση έχει οριστεί για τις 7.30 μ.μ. Γύρω από το χώρο της εκδήλωσης η τρομοκρατία ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Τραμπούκοι και Αστυνομία προσπαθούν να ματαιώσουν την εκδήλωση.
    ΩΡΑ 8.20 μ.μ. Ο Λαμπράκης ξεκινά από το ξενοδοχείο που διαμένει για να φτάσει στο χώρο της εκδήλωσης. Στη διαδρομή, σε μια απόσταση μόλις 80 μέτρων, δέχεται την πρώτη επίθεση από παρακρατικούς. Οι χωροφύλακες απλώς παρακολουθούν...
    Ο ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ εισέρχεται στο χώρο της εκδήλωσης. Παρακρατικοί και τραμπούκοι λιθοβολούν το χώρο της συγκέντρωσης. Η Αστυνομία παρακολουθεί...
    Ο ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ διακόπτει την ομιλία του. Καταγγέλλει ευθέως «σχέδιο δολοφονικής απόπειρας» εναντίον του. Καθιστά υπεύθυνη την κυβέρνηση και τις αρχές. Η Αστυνομία απλώς παρακολουθεί...
    ΩΡΑ 10.15 μ.μ. Ο Λαμπράκης κατεβαίνει από την αίθουσα της συγκέντρωσης. Η κυκλοφορία στο δρόμο έχει απαγορευτεί. Παντού βρίσκονται ασφαλίτες και χωροφύλακες. Κινείται προς το ξενοδοχείο. Απόσταση 80 μέτρα. Σε απόσταση 8 μέτρων από το βουλευτή ακούγεται το μαρσάρισμα μοτοσικλέτας. Ο οδηγός του τρίκυκλου, με σκεπασμένο τον αριθμό, πέφτει πάνω του. Ο συνεργός του στην καρότσα χτυπά το βουλευτή στο κεφάλι. Τον ρίχνουν στην άσφαλτο. Στο σημείο σχηματίζεται μια λίμνη αίματος ανάμεικτη με εγκεφαλικά υγρά...

    Η μάχη που έδωσε ο Λαμπράκης στην εντατική κράτησε 5 μέρες. Ήταν άνιση. Τα ξημερώματα της 27 Μάη του 1963, ο υφηγητής της Ιατρικής, ο πρωταθλητής στους στίβους, ο μάρτυρας της Ειρήνης και της Δημοκρατίας, ο βουλευτής της Αριστεράς, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, αφήνει την τελευταία του πνοή.
    Οι πολιτικοί αυτουργοί του ειδεχθούς εγκλήματος ουδέποτε τιμωρήθηκαν. Όσο για τους φυσικούς αυτουργούς της δολοφονίας αποφυλακίστηκαν επί χούντας…

email: mpog@enikos.gr    

Διαβάστε περισσότερα

Τι σημαίνει τύπωμα χρήματος

Του Βασίλη Παζόπουλου

Το χρήμα δεν είναι τίποτα άλλο παρά χαραγμένη εμπιστοσύνη σε χαρτί ή σε μέταλλο. Η άυλη μορφή του είναι η μεγαλύτερη απόδειξη για την πραγματική του φύση. Στις ημέρες μας μικρό ποσοστό των χρημάτων παγκοσμίως βρίσκεται υπό την μορφή χαρτονομισμάτων. 

Αρκετοί έχουν την απλοϊκή εντύπωση πως η ποσοτική χαλάρωση σημαίνει πως οι Κεντρικές Τράπεζες τυπώνουν συνέχεια χαρτονομίσματα. Η αλήθεια είναι αρκετά πιο πολύπλοκη. Στην ουσία αγοράζουν ομόλογα από τη δευτερογενή αγορά. Οι τράπεζες δίνουν στην Κεντρική Τράπεζα υποβαθμισμένα ομόλογα πιστώνοντας τον λογαριασμό τους με τα ανάλογα ποσά. 

Η Κεντρική Τράπεζα δημιουργεί χρήμα κυριολεκτικά από το τίποτα. Απλά πληκτρολογεί την εντολή. Τα χρηματοοικονομικά ιδρύματα που πωλούν τα χρεόγραφα στη Κεντρική Τράπεζα λαμβάνουν το μαγικά δημιουργημένο χρήμα, αποκτώντας ρευστότητα, ώστε να χρηματοδοτήσουν τις εταιρίες και τους καταναλωτές.

Η ποσοτική χαλάρωση αποτελεί δημιουργία χρήματος, αλλά δεν δημιουργεί πλούτο. Αγοράζονται ομόλογα που ήδη υπάρχουν. Το λεγόμενο "τύπωμα" χρήματος δικαιολογείται όταν υπάρχει τραπεζικός πανικός ή αποπληθωρισμός. Αν μια χώρα τυπώνει χρήματα που δεν αντιστοιχούν στις παραγωγικές της ικανότητες, τότε δημιουργείται υψηλός πληθωρισμός.

Η κατάσταση σήμερα

Τα επιτόκια των κρατικών ομολόγων σε όλο τον κόσμο είναι εξαιρετικά χαμηλά. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ μπορεί να δανειστεί για δέκα χρόνια με επιτόκιο λίγο χαμηλότερο του 2%, ενώ για τριάντα χρόνια σε περίπου 2,5%. Οι αποδόσεις που προσφέρει η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ δεν είναι ένα τυχαίο νούμερο. Ο στόχος της είναι να υπάρχει 2% πληθωρισμός. 

Ο μικρός πληθωρισμός θεωρείται παράγοντας ανάπτυξης, καθώς οι καταναλωτές σπεύδουν να αγοράζουν αγαθά πριν ακριβύνουν. Επίσης βοηθάει τις επιχειρήσεις που έχουν δανειστεί να αποπληρώνουν σε ευνοϊκότερες συνθήκες.

Σε άλλες αναπτυγμένες οικονομίες τα επιτόκια είναι ακόμη χαμηλότερα: Για παράδειγμα η Γερμανία και η Ελβετία δημοπρατούν ομόλογα με ετήσια απόδοση κάτω από 0%. Αυτό σημαίνει ότι εάν το αγοράσει κανείς και το κρατήσει έως τη λήξη, γνωρίζει πως θα πάρει πίσω λιγότερο από το αρχικό του κεφάλαιο. Οι δανειστές θα πρέπει να πληρώσουν την ελβετική και την γερμανική κυβέρνηση για να κρατήσουν τα χρήματά τους!

Παρά το προφανές μειονέκτημα της αρνητικής απόδοσης, βρέθηκαν εύκολα επενδυτές που την αποδέχτηκαν, δίνοντας μια σαφή ένδειξη ότι οι ασφαλείς επιλογές σπανίζουν. Μετά από την άνοδο στις μεγάλες διεθνείς αγορές που κρατάει χρόνια, έφτασε η ώρα να μετριάσουμε τις προσδοκίες μας για σημαντικές αποδόσεις. Πρέπει να υπολογίζουμε αυτό το δεδομένο, όταν αναζητάμε διεξόδους για να τοποθετήσουμε τις οικονομίες μας. Είτε πρόκειται για μετοχές ή ομόλογα, είτε για έργα τέχνης ή οικόπεδα. Κάθε επενδυτική ευκαιρία συγκρίνεται και αξιολογείται σε σχέση με άλλες τοποθετήσεις. 

Βέβαια οι ιδιώτες έχουν ένα μεγάλο πλεονέκτημα σε σχέση με τους μεγάλους θεσμικούς επενδυτές. Δεν χρειάζεται να επιλέξουν αρνητικά επιτόκια, μια που δεν κατέχουν δισεκατομμύρια προς φύλαξη. Επίσης δεν έχουν την πίεση της ανακοίνωσης οικονομικών στοιχείων κάθε τρίμηνο, οπότε μπορούν να εστιάσουν σε πιο μακροπρόθεσμο ορίζοντα. 

Ο αντίκτυπος στο χρηματιστήριο

Πολλοί αναλυτές ανησυχούν ότι οι προοπτικές της ανάπτυξης θα βλάψουν τις μετοχές βραχυπρόθεσμα, καθώς θα ενθαρρύνουν την FED να αυξήσει τα επιτόκιά της. Αντίθετα άλλοι πιστεύουν ότι η υγιής οικονομική ανάπτυξη, που δεν θα οφείλεται στις επιδράσεις της πιστωτικής επέκτασης, θα οδηγήσει σε περισσότερες θέσεις εργασίας και σε υψηλότερα εταιρικά κέρδη. 

Έχει παρατηρηθεί ιστορικά, πως η άνοδος των επιτοκίων δεν οδηγεί πάντα σε ύφεση και ακόμα κι όταν το κάνει, οι μετοχές συνήθως αυξάνονται αρκετούς μήνες μετά την αλλαγή της πολιτικής. 

Οι πιο ευάλωτες μετοχές είναι αυτές που ήδη έχουν ανέβει αρκετά, βασιζόμενες κυρίως στις προσδοκίες της αγοράς, όχι λόγω αυξήσεων των μεγεθών τους, όπως κάποιων τεχνολογικών εταιρειών. Επίσης αναμένεται να χάσουν σε ελκυστικότητα οι εταιρείες κοινής ωφελείας και οι εταιρείες επενδύσεων ακινήτων, μια που αρκετοί επενδυτές αυτής της κατηγορίας θα στραφούν προς τα ομόλογα. Οι τομείς που επωφελούνται από την ισχυρότερη οικονομική ανάπτυξη, είναι τα καταναλωτικά αγαθά και ο χρηματοοικονομικός κλάδος. 

Γιατί ο αποπληθωρισμός είναι κακός

Οι λόγοι που πρέπει να αποφεύγεται ο αποπληθωρισμός είναι πολλοί, αλλά οι βασικότεροι είναι τρεις: οδηγεί τις επιχειρήσεις σε ζημιές και αποεπένδυση, ενώ τους καταναλωτές σε μείωση της αγοραστικής δύναμης τους. 

Στις επιχειρήσεις αν πέσει ο τζίρος κατά 10%, δεν σημαίνει πως τα κέρδη πέφτουν 10%, αλλά πολύ παραπάνω. Αν υποχωρήσει ο κύκλος εργασιών 25%-30% συνήθως αρχίζουν να λειτουργούν με ζημιές. Αποδεικνύεται από την ανάλυση του νεκρού σημείου (break even point).

Ο άλλος λόγος είναι πως δημιουργεί οικονομικές και ψυχολογικές προϋποθέσεις που δεν ευνοούν την ανάπτυξη. Όταν για παράδειγμα θέλεις να αγοράσεις ένα κτήριο ή ακόμα και ένα μηχάνημα και ξέρεις πως όσο περνάει ο καιρός θα μπορείς να το αποκτήσεις φτηνότερα, αναβάλλεις την επένδυση σου. 

Ο τρίτος λόγος είναι πως σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία όπως η σημερινή, η τιμή των αγαθών είναι διεθνής. Δεν πρόκειται να αλλάξει την τιμή πώλησης εύκολα ο παραγωγός, ανάλογα με την οικονομική πολιτική της χώρας που θέλει να πουλήσει τα προϊόντα του. Συνεπώς πέφτουν οι μισθοί, αλλά οι τιμές των εμπορευμάτων δεν υποχωρούν. 

Όλα αυτά τα προβλήματα δεν είναι μόνο θεωρητικά. Τα ζήσαμε στην πράξη στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια, με την εφαρμογή της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης.  

* Ο Βασίλης Παζόπουλος είναι οικονομολόγος, χρηματιστηριακός αναλυτής της Guardian Trust ΑΧΕΠΕΥ, συγγραφέας του βιβλίου Επενδυτές χωρίς Σύνορα.
 

** Οι Επενδυτές χωρίς Σύνορα θα βρίσκονται στην Βόρεια Ελλάδα από το Σάββατο 23 Μαΐου. Πληροφορίες στο www.ependytes.com
 

vpazopoulos@gmail.com

Διαβάστε περισσότερα

Οι Ελληνες και οι σύνοικοί τους λαοί

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

«Μεγάλωσα σε μια πόλη / με κατοίκους Ελληνες 100%. / Χρειάστηκε καιρός να καταλάβω / τι σήμαινε ακριβώς / πως ο συμμαθητής μου Κάννερ / ήταν Εβραίος / κι ο συναγωνιστής Γρηγόρης στου Ψυρρή / ήταν Αρμένης». Ποια η πόλη, το λέει ο τίτλος του ποιήματος: «Αθήνα προς τα τέλη της Κατοχής». Απεικονίζοντας με λίγες γυμνές λέξεις την πρωτεύουσα σε μια βαριά εποχή, ο Τίτος Πατρίκιος, στη συλλογή «Αντικριστοί καθρέφτες» του 1988, θυμάται κάποιους ανθρώπους της· αφού αυτό είναι οι πόλεις: οι άνθρωποί τους, όχι τα κτίσματα.

Σ’ αυτήν την πόλη του ποιήματος και της Ιστορίας, που αποτελείται 100% από Ελληνες, ο Κάννερ, Εβραίος που, φανταζόμαστε, γεννήθηκε εδώ κι εδώ πάει σχολείο, χαρακτηρίζεται από τον Πατρίκιο (ευθύς εξαρχής και απολύτως δίκαια) Ελληνας. Το ίδιο και ο συμπολεμιστής της ελευθερίας, ο Αρμένης με το ελληνικό όνομα. Αυτό είναι το αυτονόητο για τον ποιητή. Και δεν του χρειάζεται κανένα επιχείρημα για να πείσει ότι δεν είναι λιγότερο Ελληνες οι μη χριστιανοί Ελληνες, ούτε οι Ελληνες με αρμενική –ή όποια άλλη– καταγωγή.

Τα αυτονόητα της ποίησης όμως σπανιότατα είναι και αυτονόητα της κοινωνίας ή της επίσημης πολιτείας, που πορεύονται με βάση το «δίκαιο του αίματος». Και οι «καθαρόαιμοι» Ελληνες –όχι όλοι, πάντως πολλοί, μάλλον οι περισσότεροι– δεν έβλεπαν πάντα με καλό μάτι τους συνοίκους τους λαούς. Ετσι, συνοίκους, τους χαρακτηρίζει ο Νικόλαος Κοντοσόπουλος στο δοκίμιο «Οι Ελληνες και οι άλλοι», δημοσιευμένο στην «Επετηρίδα του Κέντρου Ερεύνης του Ελληνικού Λαογραφικού Αρχείου» της Ακαδημίας Αθηνών (τόμ. ΚΘ΄-Λ΄, 2004). Γράφει: «Σύνοικοι των Ελλήνων λαοί ή εθνικές / γλωσσικές ομάδες ήσαν και σε πολύ μικρότερα αριθμητικά ποσοστά εξακολουθούν να είναι οι Βλάχοι (Ελληνες “λατινόφωνοι”), οι Αθίγγανοι, οι Εβραίοι, οι Αρβανίτες, οι Αρμένιοι και οι σλαβόφωνοι (Ελληνες εκσλαβισθέντες γλωσσικά). [...] Οι Εβραίοι ήσαν και αυτοί [όπως οι Αθίγγανοι] σχεδόν παντού (το μεγαλύτερο ποσοστό στην πόλη της Θεσσαλονίκης). Οι Αρμένιοι, κυρίως πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής του 1922, εγκατεστάθησαν σε αστικά κέντρα της χώρας».

Οσον αφορά τους Αθίγγανους, και πλέον Ρομά (αλλά πάντα Γύφτους, με την πιο υβριστική χροιά της λέξης), τα βαθύτερα αισθήματα αποκαλύπτει η κυρίαρχη τηλεοπτική εικόνα τους: εκ φύσεως παραβατικοί, απαγωγείς παιδιών, χασισοπότες και εσχάτως δολιοφθορείς της αλυσίδας της ανακύκλωσης, μια και σπεύδουν να μαζέψουν πρώτοι τα αλουμινόκουτα. Για τους Εβραίους, το επεισόδιο της Καβάλας έδειξε πολλά για τη χρόνια δυσανεξία μας απέναντί τους, τάχα επειδή απειλούν να μας «υποκλέψουν» τον τίτλο του «περιούσιου λαού». Η αναβολή την ύστατη στιγμή των αποκαλυπτηρίων του μνημείου για τους 1.484 Εβραίους Ελληνες της πόλης που στάλθηκαν στους θαλάμους αερίων, προσέβαλε τη μνήμη και των θυμάτων και των πολλών χριστιανών που κινδύνεψαν στην Κατοχή προσπαθώντας να σώσουν Εβραίους συμπατριώτες τους. Και φανέρωσε ότι και τους νόμους του αίματος, μεροληπτικά τους εφαρμόζουμε. Για την Ελλάδα και την ελευθερία έδωσαν το αίμα τους, στα βουνά του πολέμου και της Αντίστασης ή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, χιλιάδες Ελληνοεβραίοι, αυτό όμως δεν πείθει τους εθνικούς μας μικροβιολόγους, όσους πολιτεύονται διακινώντας το μύθο ότι «οι Εβραίοι συνωμοτούν μονίμως εναντίον μας».

Για τη μοίρα των εν Ελλάδι Αρμενίων αντλώ από το δοκίμιο «Ο “επαναπατρισμός” των Αρμενίων προσφύγων της Ελλάδας την περίοδο 1920-1948» του Αρμενουί Στεπανιάν, το οποίο αποτελεί τμήμα ενός εξαιρετικού τόμου που εκδόθηκε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη από το Ινστιτούτο Αρχαιολογίας και Εθνογραφίας της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Δημοκρατίας της Αρμενίας και τον εκδοτικό οίκο Κ. & Μ. Αντ. Σταμούλη. Τίτλος του συγγράμματος «Από το Αραράτ στον Ολυμπο: θέματα αρμενικής λαογραφίας». Επιμελητές του ο Μ.Γ. Σέργης, ο Ελ. Κ. Χαρατσίδης και η Γαρυφαλλιά Γ. Θεοδωρίδου.

Γράφει ο Στεπανιάν: «Μεταξύ των ετών 1921-1923 υπολογίζεται ότι μετανάστευσαν στην Ελλάδα από τη Μ. Ασία περίπου 120 χιλιάδες Αρμένιοι. Μαζί τους μεταφέρθηκαν και χιλιάδες ορφανά Αρμενόπουλα (περίπου 17.520). [...] Οι εγκατασταθέντες (όπως όλοι οι πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής) αντιμετώπισαν προβληματικές συνθήκες διαβίωσης σε παραπήγματα και φτωχικές συνοικίες της περιφέρειας των μεγάλων πόλεων, γι’ αυτόν τον λόγο, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, το 40% εξ αυτών εγκατέλειψε την Ελλάδα με προορισμό άλλες χώρες (Ρουμανία, Βουλγαρία κ.ά.). [...] Διάφοροι νόμοι που θέσπισε η ελληνική κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 1923 όριζαν ότι όλοι οι ξένοι πρόσφυγες, ανάμεσά τους και οι Αρμένιοι, έπρεπε να εγκαταλείψουν την επαγγελματική τους στέγη. Με λίγα λόγια, έπρεπε να αφήσουν τις εργασίες τους και να μείνουν άνεργοι. Ετσι, πολλοί Αρμένιοι εργάτες σε εργοστάσια, έμποροι, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι παρέδωσαν την επαγγελματική τους ιδιότητα στους Ελληνες ομότυχούς τους πρόσφυγες, που είχαν εκπατρισθεί μαζί από τη Μ. Ασία».

Αν δεχτούμε ότι οι παροιμίες, ακόμα κι αν δεν αποτελούν αναμφίλεκτη επιτομή των αντιλήψεων κάθε λαού για τους άλλους και τον εαυτό του, κάτι δείχνουν για τη νοοτροπία του, θα διαπιστώσουμε, βλέποντας όσες έπλασαν οι Ελληνες για τους τρεις «συνοίκους» του, πόσο παλιό και ριζωμένο είναι το πρόβλημα. «Αρμένην έχεις φίλον; κάλλιον εχθρόν ου θέλεις» αποθησαυρίζει στις «Παροιμίες» του ο Ν.Γ. Πολίτης, δίνοντας μάλιστα μια αμφισβητήσιμη απαλλακτική εξήγηση: «Το γένος των Αρμενίων εδυσφημείτο υπό των Βυζαντινών ως ύπουλον και κακόηθες, τα αίτια δε των κατηγοριών τούτων ουδεμία χρεία παρίσταται ν’ αναζητηθώσιν εις φυλετικόν ανταγωνισμόν, ως φρονεί ο Κρουμβάχερ, αλλ’ ίσως μάλλον εις ακριβείς μακροχρονίους παρατηρήσεις του ήθους και του χαρακτήρος των Αρμενίων». Στο λήμμα «Γύφτος», πάμπολλα τα ευρήματα, όλα τους απαξιωτικά. Ενα μόνο εδώ: «Ο γύφτος κι άγιος να γινεί, πάλι γυφτιάς μυρίζει». Το ίδιο και για τους Εβραίους: «Αλάργα από Βριό κι από σκυλί» («διότι αμφότεροι είναι ακάθαρτοι»).

Ευτυχώς, το λαϊκό πνεύμα, όπως φαίνεται και στα δημοτικά τραγούδια, διασώζει την αυτοκριτική του τιμιότητα και δεν καταντάει φανατικά μονόπλευρο. Δείγμα μια παροιμία του 17ου αιώνα: «Ο Θεός να μας φυλάγει από Σαλονικό Εβραίο, από Αθηναίο Ρωμιό κι από Εγριπιώτη Τούρκο». Δεν θα ’ταν άσχημο να μας διδάξει η αυτοσαρκαστική προθυμία του.

Διαβάστε περισσότερα

Ελλάδα έχεις….λουκέτο

Το τέλος της πραγματικής οικονομίας θα φέρνει συνεχώς πακέτα βοήθειας για επενδύσεις αποικιοκρατών

Ξενοφώντας Ερμείδης

Η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα είναι τελειωμένη. Όσα πακέτα επενδυτικά, ανάπτυξης ή όπως αλλιώς θέλει να τα ονομάσει η ελληνική κυβέρνηση, το έγκλημα που έγινε στην Ελλάδα ήταν τέτοιο που δεν πρόκειται η οικονομία να πάρει τα πάνω της ποτέ ξανά.

Σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία το χρέος της χώρας αυτή την στιγμή είναι 312,7 δις ευρώ και όσο κι αν θέλει η κυβέρνηση να πανηγυρίζει ότι κατάφερε να το μειώσει από το τέλος του 2014 κατά 2 δις ευρώ, αυτό δεν έγινε λόγω των εσόδων του δημοσίου από την πραγματική οικονομία της χώρας, αλλά από την επιστροφή των χρημάτων του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που μετακινήθηκαν για να πάρει μερίδιο αυτών και το ΔΝΤ για την δόση του.

Παράλληλα τα ταμειακά διαθέσιμα του κράτους είναι μόλις 796 εκατ. ευρώ. Βρισκόμαστε δηλαδή στο -312 δις ευρώ. Όμως αυτό δεν είναι το πραγματικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα. Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται στα στοιχεία των επιχειρήσεων που έχουν βάλει οριστικά λουκέτο και που ήταν ο κύριος τροφοδότης του κράτους μέσω φορολογίας.

Επενδύσεις σε Αποικία 

Από τα στοιχεία της ΓΣΕΒΕΕ  μόνο για το διάστημα από το 2008 μέχρι το 2013 έβαλαν λουκέτο 230,000 επιχειρήσεις και χάθηκαν 800,000 θέσεις εργασίας. Ακόμα τα στοιχεία από το 2013 μέχρι σήμερα δεν έχουν βγει και θα είναι τραγικότερα διότι εκατοντάδες χιλιάδες ήταν οι ελεύθεροι επιχειρηματίες που προσπαθούσαν να επιβιώσουν χρηματοδοτώντας με τις τελευταίες οικονομίες τους την δουλειά δεκαετιών, βάζοντας χρέος οι ίδιοι στον εαυτό τους.

Από τον Ιανουάριο μέχρι σήμερα στην Θεσσαλονίκη κλείνουν καθημερινώς 4 βιοτεχνίες, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης. Οι πλειονότητα των επιχειρήσεων που όχι απλά έκλεισαν αλλά είναι χρεωμένες ανήκουν στην μεταποίηση και στο εμπόριο. Στα μνημονιακά χρόνια που διανύουμε εξαφανίστηκε διαπαντός τόσο η κύρια πηγή εσόδων του δημοσίου αλλά και οι εξειδικευμένοι εργατοϋπάλληλοι που  δούλευαν σε αυτές .

Αυτοί που έχασαν την δουλειά τους είναι χρονίως άνεργοι σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΑΕΔ και μεγαλύτεροι κατά έξι χρόνια από την τελευταία ημέρα της εργασίας τους. Όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο γρήγορα θα μείνουν στο ράφι λόγω ηλικίας ως μη επιλέξιμοι από οποιαδήποτε επιχείρηση κι αν ανοίξει. Αν σκεφτεί κανείς ότι οι περισσότεροι από αυτούς είχαν και ένα δάνειο για το σπίτι τους, τότε δεν χρειάζεται να είσαι καθηγητής οικονομικών για να καταλάβεις ότι είναι έτοιμοι να πάνε για μεροκάματο ακόμα και για 24 ώρες το 24ωρο.

Αντίθετα οι επιχειρήσεις που ανοίγουν με ταχύτητα φωτός είναι επιχειρήσεις μπαρ, καφέ και εστίασης. Η ζωή αυτών των επιχειρήσεων δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη του ενός έτους εφόσον η φορολογία, οι ασφαλιστικές εισφορές και οι λογαριασμοί ΔΕΚΟ είναι τόσο υψηλοί που οι νέοι αυτοί επιχειρηματίες ακολουθούν τον δρόμο των παλαιών στημένοι στις εφορίες και τα ΚΕΑΟ για να μπουν σε ρύθμιση των 100 δόσεων. Επίσης, η οικονομική στενότητα των πολιτών κάνει τον καφέ ακόμα και του 1 ευρώ να φαντάζει πολυτέλεια.

Μόλις θα αλλάξουν οι συντελεστές του ΦΠΑ προς τα πάνω και όταν οι αγορές θα πρέπει να γίνονται με χρεωστικές κάρτες για να ελέγχεται το κομπόδεμα του καθενός που δεν το έχει στην τράπεζα, μόνο η βόλτα στην κατ’ ευφημισμό αγορά θα είναι σαν ταξίδι στο διάστημα.

Τα «πακέτα» φέρνουν χρέη όχι ανάπτυξη

Παρ’ όλη αυτή την οικονομική συντέλεια που έχει έρθει στην χώρα, η κυβέρνηση θέλει να πείσει ότι τα επενδυτικά πακέτα Γιούνκερ των 500 εκατ. ευρώ που θα έρθουν στην χώρα θα λύσουν το πρόβλημα των μικρομεσαίων και ότι η νέα Συμφωνία που θα φέρει 50 δις άμεσα στην χώρα θα κινήσουν την αγορά. Καταρχάς τα δάνεια για τους μικρομεσαίους που ο κ. Σταθάκης τα θεωρεί μεγάλη ανάπτυξη δεν είναι τίποτε άλλο από δάνεια που απλά θα έχουν μικρότερο επιτόκιο από αυτό που θα έδιναν οι ιδιωτικές τράπεζες. Δηλαδή επιτόκιο στο επίπεδο προ μνημονίου. Όμως  το θέμα είναι να πάρεις δάνειο ή να ξεχρεώνεις το δάνειο; Ένα παρόμοιο κόλπο είχε κάνει και η κυβέρνηση Σημίτη για «επιδοτούμενους νέους επιχειρηματίες» που με το μεγάλο ντου που έκαναν έκλεισαν δεκάδες παλιές επιχειρήσεις και χρέωσαν τους «νέους επιχειρηματίες» με τόκους δανείου και οφειλές στο πρώην  ΤΕΒΕ.

Αν ήταν να κινηθεί η αγορά με δανεικά, τότε από το 2010 η συνεχώς δανειζόμενη Ελλάδα θα έπρεπε να είναι η πιο αναπτυγμένη χώρα στον πλανήτη. Αντιθέτως χρεώθηκε εκατοντάδες δις, κατέστρεψε την πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγή, εισέπραξε εκατοντάδες δις από μνημονιακά χαράτσια από τους πολίτες και είναι διπλάσια  χρεωμένη και με αχρηστευμένα τα γρανάζια που κινούσαν τη μηχανή της πραγματική οικονομίας.

 

Το χρέος είναι επιπλέον 161 δις 

Οι Έλληνες δεν χρωστάνε με το ζόρι μόνο τα 312 δις στους δανειστές, αλλά χρωστάνε  80 δις σε επιχειρηματικά και στεγαστικά δάνεια στις τράπεζες, 70 δις στην εφορία, 10 δις στα ασφαλιστικά ταμεία, 1,8 δις στην ΔΕΗ συν τα χρωστούμενα σε δάνεια μεταξύ ιδιωτών. Άρα το χρέος των Ελλήνων δεν είναι 312 δις ευρώ, αλλά τουλάχιστον 473,8 δις ευρώ τα οποία προσαυξάνονται με το δευτερόλεπτο.

Όποιο σύστημα οικονομικό και να υιοθετήσουν από την Ε.Ε, από τον ΟΟΣΑ, από τη Αμερική και από την Ευρωπαϊκή Επενδυτική Τράπεζα  η οικονομία της Ελλάδας είναι τελειωμένη όσο επιμένει να θέλει να παραμείνει αποικιοκρατούμενη χώρα. Το κίνητρο που ήταν παραγωγή και δημιουργία για μεγαλύτερο τζίρο, για μεγαλύτερο μισθό, για άνοδο στην ιεραρχία στον κάθε τομέα πραγματικής εργασίας έχει δια παντός ενταφιαστεί.

Το μόνο που μπορεί να φέρουν τα πακέτα δανεικής βοήθειας είναι ένας μισθός της ευρωπαϊκής Ρουμανίας των 250 ευρώ μόνο για να μη πεινάσει ο αραχνιασμένος από την ανεργία εργάτης, οικοδόμος, τεχνίτης, πωλητής, κοκ. Και αυτό το σενάριο είναι καλό, διότι το κακό σενάριο είναι να σφάζονται μεταξύ τους άνεργοι μετανάστες με άνεργους ιθαγενείς για το ποιος θα δουλέψει 12ωρο ανασφάλιστος  αντί πινακίου εισαγόμενης φακής.

Διαβάστε περισσότερα

Google: Μηχανές με κοινή λογική θα «κωδικοποιούν τις σκέψεις»

Αναπτύσσεται μια νέα γενιά αλγορίθμων που κωδικοποιούν τις σκέψεις σε αλληλουχίες αριθμών

Οι μηχανές θα μπορούν να αντιλαμβάνονται τις λέξεις ως διανύσματα, ελπίζει η Google

Ο γκουρού της τεχνητής νοημοσύνης που προσέλαβε η Google πριν από δύο χρόνια αναπτύσσει τώρα αλγορίθμους που κωδικοποιούν τα νοήματα της γλώσσας σε «διανύσματα σκέψης». Εντός μιας δεκαετίας, λέει, οι μηχανές θα έχουν αναπτύξει «κοινή λογική».

Λύση δύο κεντρικών προβλημάτων της τεχνητής νοημοσύνης

Η νέα προσέγγιση, λέει ο καθηγητής Τζεφ Χίντον, θα λύσει δύο κεντρικά προβλήματα στον χώρο της τεχνητής νοημοσύνης: την κατανόηση και χρήση της φυσικής, καθημερινής ομιλίας, και την ικανότητα για λογική σκέψη.

Ο βρετανός Χίντον, ο οποίος προγραμματιζόταν να δώσει ομιλία την Παρασκευή στη Βασιλική Εταιρεία του Λονδίνου, παρουσίασε το όραμά του στην εφημερίδα The Guardian.

Ανέφερε ότι η Google βρίσκεται στα πρώτα στάδια της ανάπτυξης μιας νέας γενιάς αλγορίθμων που κωδικοποιούν τις «σκέψεις» σε αλληλουχίες αριθμών που ονομάζονται «διανυσματικές σκέψεις».

Στα μαθηματικά, τα διανύσματα είναι χονδρικά αναπαραστάσεις φυσικών μεγεθών που μπορούν να αναλυθούν σε συνιστώσες. Για παράδειγμα, η ταχύτητα ενός αντικειμένου που κινείται διαγώνια μπορεί να θεωρηθεί η συνιστώσα δύο επιμέρους ταχυτήτων με κατεύθυνση προς τα εμπρός και προς τα πλάγια.

Αφορμή για την ερευνητική προσπάθεια ήταν τα προβλήματα στην υπηρεσία μετάφρασης Google Translate, η οποία βασίζεται σήμερα σε λεξικά και μεταφρασμένα κείμενα αναφοράς. Δεδομένου ότι οι αλγόριθμοι αυτοί δεν κατανοούν το νόημα του κειμένου, είναι επιρρεπείς σε χοντροκομμένα λάθη.

Τα διανύσματα σκέψης

Τα διανύσματα σκέψης, λέει ο Χίντον, θα φέρουν τις μηχανές πιο κοντά στο πραγματικό νόημα. Κάθε λέξη σε μια πρόταση θα αντιστοιχίζεται σε ένα διάνυσμα που ορίζει τη θέση της σε έναν διανυσματικό χώρο νοήματος. Με άλλα λόγια, το νόημα ή σκέψη είναι η διανυσματική συνισταμένη των λέξεων.

Στην περίπτωση της αυτόματης μετάφρασης, οι διανυσματικές σκέψεις γεφυρώνουν τις δύο γλώσσες. Όπως λέει ο Χίντον, «αν πάρεις το διάνυσμα του Παρισιού,  αφαιρέσεις το διάνυσμα της Γαλλίας και προσθέσεις το διάνυσμα της Ιταλίας, αυτό που παίρνεις είναι η Ρώμη. Είναι εντυπωσιακό».

Το δύσκολο βέβαια είναι να αποδώσει κανείς διανύσματα σε κάθε λέξη. Στην αρχή αυτό γίνεται στην τύχη, ωστόσο ο αλγόριθμος θα εκπαιδεύεται σταδιακά μέσω έτοιμων μεταφράσεων και θα ενημερώνεται για τα λάθη του σε κείμενα που συναντά για πρώτη φορά.

Η εκπαίδευση των αλγορίθμων με μεγάλα σύνολα δεδομένα είναι εξάλλου η βασική έννοια της λεγόμενης «Βαθιάς Μάθησης» (Deep Learning), της οποίας ήταν πρωτεργάτης ο Χίντον τη δεκαετία του 1980.

Εμπορικές εφαρμογές της «Βαθιάς Μάθησης»

Η Βαθιά Μάθηση έχει ήδη αρχίσει να βρίσκει εμπορικές εφαρμογές. Ένα από τα εντυπωσιακότερα παραδείγματα είναι ο Watson, το σύστημα τεχνητής νοημοσύνης της IBM που ανακηρύχθηκε πρωταθλητής στο τηλεπαιχνίδι Jeopardy! και εκπαιδεύεται τώρα σε νέες ειδικότητες όπως η Ιατρική.

Ο καθηγητής παραδέχεται πως η ιδέα της ψηφιοποίησης των σκέψεων δεν θα βρει σύμφωνους τους πάντες. Όμως το όραμά του δεν φαίνεται υπεραισιόδοξο στον δρα Χέρμαν Χάουζερ, επιχειρηματία και επιστήμονα υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ: «Ο Χίντον είναι ο νούμερο 1 γκουρού παγκοσμίως σε αυτόν τον τομέα» είπε στην εφημερίδα.

Διαβάστε περισσότερα

ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ

    «Δεν το ονοματίζω τούτο το χαρτί διαθήκη για το λόγο ότι δεν έχω τίποτα να διαθέσω.

    Ό,τι βιος είχα το έχω δώσει στο Κόμμα, στο Κόμμα στο ΚΚΕ με τα γνωστά σύμβολά του, την Μαρξιστική - Λενινιστική ιδεολογία του, το πρόγραμμά του και τις αρχές του.

    Πολιτικά δεν έχω επίσης τίποτα να αφήσω. Ό,τι είχα το έδωσα με τη συγκεκριμένη δράση μου. Να αφήσω πολιτικές ορμήνιες δεν το θεωρώ σοβαρό.

    Θέλω να επιστρέψω, και να ταφώ στον τόπο που γεννήθηκα στο Παλιοζογλώπι και συγκεκριμένα στον Αηλιά για νάχω αγνάντιο. Ο τάφος να είναι απλός, μόνο να φραχτεί για να μην με ξεχώσουν τα αγρίμια.

    Δεν θέλω λόγους και στεφάνια. Αυτά να εκφραστούν με βοήθεια στο Κόμμα.

    Σεπτέμβρης 1994

Γεια σας

    Χαρίλαος Φλωράκης»

Ο «αποχαιρετισμός» του Χαρίλαου Φλωράκη, όπως δημοσιεύτηκε στο φύλλο του «Ριζοσπάστη», στις 24 Μάη 2005.

    Στο βιβλίο του Χρήστου Θεοχαράτου για τον Χαρίλαο Φλωράκη, ο συγγραφέας ρωτά κάποια στιγμή τον Χαρίλαο:
     «Πρόεδρε, μια - μια και ένας - ένας, η γενιά σου φεύγει. Έφυγε ήδη. Μετρημένοι είστε όσοι μένετε. Κι όμως, μετά από κάθε ξόδι, κοιτάς ίσα μπροστά και εκφράζεις την πίστη σου ότι ο σοσιαλισμός βρίσκεται στο δρόμο, ότι έρχεται! Από πού αντλείς την αισιοδοξία σου για την επιτυχία του αγώνα, αφού οι αγωνιστές - οι πολλοί αγωνιστές - βρίσκονται, πια, στο χώμα;».
     Και κείνος απαντά:

     «Οι ζευγάδες φεύγουν, μωρέ! Η σπορά μένει. Και φουντώνει. Και μεγαλώνει. Και καρπίζει. Και ρίχνει νέους σπόρους στη γη. Και οι κύκλοι επαναλαμβάνονται. Έτσι νόμιζε και η γενιά του 1912-1913 ότι είναι η τελευταία ηρωική γενιά. Και τι θα γίνει ο τόπος μόλις φύγει. Μα ήρθε η γενιά του '40, η νέα σπορά, και ανέβασε πιο ψηλά τη σημαία του αγώνα. Έτσι λέει κάθε γενιά - ταυτίζοντας τον εαυτό της με την ιστορία. Και λησμονά τη σπορά. Που έρχεται πολύ βαθιά από το παρελθόν και πηγαίνει πολύ βαθιά στο μέλλον. Βλέπεις, μωρέ, αυτά τα νιάτα γύρω σου, που νομίζεις πως είναι ξεστρατισμένα και συμβιβασμένα; Κούνια που σε κούναγε. Μόλις υπάρξει μια σπίθα, αυτά τα νιάτα θα γίνουν πυρκαγιά, θα γίνουν ηφαίστειο. Και θα αποδειχθούν καλύτερα από τη γενιά των πατεράδων τους και των παππούδων τους. Και θα σηκώσουν τη σημαία του αγώνα μέχρι τον ήλιο. Είναι η σπορά, σου λέω...» («ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ - Ο Λαϊκός Ηγέτης», τόμος Β΄, Χρήστου Θεοχαράτου).

    Σήμερα συμπληρώνονται 10 χρόνια από τις 22 Μάη 2005, από το «πέταγμα» του Χαρίλαου Φλωράκη στο τελευταίο του αγνάντιο, στον Αη-Λιά.
    Ο Χαρίλαος λείπει. Αλλά είναι πάντα εδώ. Ζωντανός στις μνήμες και τις καρδιές μας. Στο πρόσωπό του σκύβουμε ευλαβικά το κεφάλι.
    Στο πρόσωπό του και στη μνήμη του τιμάμε μια ολόκληρη γενιά κομμουνιστών, των ζευγάδων. Εκείνους που με τη σπορά τους σφράγισαν ανεξίτηλα τους αγώνες του λαού και την ιστορία του τόπου.

   

    «Οι άλλοι χρειάζονταν σελίδες. Αυτός τα ίδια πράγματα μπορούσε να τα συμπυκνώσει σε μιαν αράδα. Μια κουβέντα του μέτραγε όσο χίλιες.

    Το “μάλωμα” του Χαρίλαου είχε κάτι από την τρυφεράδα της μάνας. Ο Χαρίλαος ήξερε να σε “μαλώνει”. Γιατί το δικό του το “μάλωμα” ερχόταν από έναν άνθρωπο, που ποτέ δεν τσιγκουνευόταν το “μπράβο”. Αν άξιζες το “μπράβο”, στο 'δινε από καρδιάς. Κι όταν “άστραφτε και βρόνταγε”, τότε ήξερες ότι πήρες και πάλι αυτό που σου άξιζε. Σταράτα.

    Για τη γενιά των νεότερων κομμουνιστών, αυτός, που πια αναμετριόταν με την Ιστορία, είχε πάντα χρόνο. Να δείξει, να προτείνει, να συμβουλέψει, να ρωτήσει, να “πάρει γνώμες”.

    Η σοφία του Χαρίλαου δεν ήταν μόνον ότι ήξερε τι έλεγε και πώς το έλεγε. Ο Χαρίλαος ήταν σοφός, γιατί ήξερε να ακούει. Κέρδιζε με την απλότητα του ανθρώπου, που ποτέ δεν καμώθηκε ότι τα ξέρει όλα, αποδείχνοντας, έτσι, ότι ήξερε τα περισσότερα από όλους τους άλλους.

    Ο Χαρίλαος ήταν από κείνους, που στο 'δειχνε ότι πάντα σε είχε στην “έγνοια” του. Τον ένιωθες πλάι σου, όπως τη φροντίδα και τη ζεστασιά του δικού σου ανθρώπου. Ο Χαρίλαος είχε πάντα το νου του στην ορμήνια μην πέσεις σε κακοτοπιά. “Γνοιαζόταν” μη χάσεις το δρόμο, σου 'δειχνε τα “περάσματα”.

    Για μας, για τη γενιά των νεότερων κομμουνιστών, δεν ήταν ποτέ ο Φλωράκης. Ήταν ο “Χαρίλαος”. Ο καπετάνιος, ο αντάρτης, ο ηγέτης. Στρατηγός και στρατιώτης μαζί.

    Ήταν ο “Χαρίλαος”. Ο δικός μας και όλης της Ελλάδας. Ήταν το “πρόσωπό” μας στην κοινωνία. Μας ρωτούσαν πώς πρέπει να είναι οι κομμουνιστές και μείς απαντούσαμε: “Να, όπως αυτός”! Ήταν η ιστορία του Κόμματός μας. Το καθάριο των οραμάτων μας. Τα τιμαλφή του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντός μας. Το διαβατήριο στα ταξίδια της συνείδησής μας. Ήταν το σύμβολο, η υπόληψη και η Τιμή μας».

    Αυτά γράφαμε πριν από 10 χρόνια στον δικό μας «αποχαιρετισμό» στον Χαρίλαο. Δεν έχουμε να προσθέσουμε ή να αφαιρέσουμε ούτε μια λέξη. Μόνο ένα: Τώρα, με όλη την εμπειρία και τα γεγονότα που μεσολάβησαν, δέκα χρόνια μετά, καταλαβαίνουμε καλύτερα εκείνους τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου:

«Nα λείπεις – δεν είναι τίποτα να λείπεις.

Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει, θα είσαι για πάντα

μέσα σ’ όλα εκείνα που γι’ αυτά έχεις λείψει,

 θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλο τον κόσμο…»

email: mpog@enikos.gr   

Διαβάστε περισσότερα

Έτοιμα όλα για την Τελική Παράδοση

Η Γερμανία αποφάσισε τη νέα Συμφωνία «Αποικίας  Ελλάδας»- Η Γαλλία σε ρόλο φερέφωνου και η Ελλάδα έτοιμη να υπογράψει τα πάντα

Μαρία Τσολακίδη

Ενώ το Μαξίμου και ο κ. Τσίπρας «αντιμάχονται» αν η Συμφωνία που έρχεται θα έχει δύο φάσεις ή θα είναι μία και μοναδική, την απάντηση την δίνουν Ολάντ και Μέρκελ που δεν είναι άλλη από αυτή που ξεκαθάρισε στην ομιλία του στον ΣΕΒ ο πρωθυπουργός και αυτό που δήλωσε στην ΚΟ του Σύριζα, πριν μιλήσουν τα δύο μεγάλα αφεντικά δημοσίως.

Αρχικώς μέχρι τέλος του μήνα θα επέλθει μία μίνι συμφωνία ρευστότητας για να κυλήσει οι μέρες μέχρι τα τέλη Ιουνίου όπου θα εκπνεύσει ο χρόνος της παράτασης του 2ου Μνημονίου που συμφωνήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου. Μετά ακριβώς έρχεται η νέα έκπληξη. Το χείριστο σενάριο για τον ελληνικό λαό θα είναι αν η Γερμανία αποφασίσει να επισπεύσει την Συμφωνία Αποικία ένα μήνα νωρίτερα και ο κ. Τσίπρας να το εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά ως μεγάλη νίκη της κυβέρνησής του.

Τσίπρας και δανειστές ήδη τα έχουν «βρει»

Ελληνική κυβέρνηση και δανειστές θέλουν το ίδιο ακριβώς πράγμα: Μακροχρόνια λύση με απαραίτητο πακέτο βοήθειας. Αυτό δήλωσε ο κ. Ολαντ στην κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσε με την κ. Μέρκελ στην Ρίγα, αλλά το ίδιο ακριβώς επιθυμεί και ο κ. Τσίπρας αφού προηγήθηκε η δήλωσή του για μακροχρόνια λύση στην οικονομική πολιτική της Ελλάδας στην ομιλία του στον ΣΕΒ που έγινε στις αρχές της εβδομάδας, με ένα επενδυτικό πακέτο.

Επικοινωνιακά για άλλη μια φορά η κυβέρνηση θέλει να βαπτίσει το νέο μνημόνιο (εφόσον το όποιο πακέτο και να δοθεί θα έχει όρους όπως και το μνημόνιο) ως επενδυτικό πακέτο. Όπως ακριβώς έκανε και με την Τρόικα που από κατοχικές δυνάμεις τις ανέβασε ιεραρχικά στην συνείδηση του λαού ως Θεσμούς. Οι Θεσμοί δεν καταργούνται, μένουν ως θεμέλιο στην νέα πολιτική κατάσταση αποικιοκρατίας της χώρας.

Έτσι, η Ελλάδα μπαίνει στην τελική ευθεία με την πολιτική λύση που θα δοθεί στην Σύνοδο Κορυφής αφήνοντας το 1/3 των απαιτήσεων των δανειστών μετέωρο για την τελική Συμφωνία που θα έρθει από τα τέλη Ιουνίου και μετά.

Ανησυχητική είναι η φράση του Γάλλου προέδρου για το τι θα περιμένει τον ελληνικό λαό μέσα στον καλοκαίρι: «Πρέπει να επιταχύνουμε, διότι η ημερομηνία του τέλους Μαΐου πλησιάζει γρήγορα. Η Ελλάδα έχει και ανάγκη χρηματοδότησης, η οποία δεν μπορεί πλέον να περιμένει. Πρέπει να βρεθούν πόροι. Θα έχουμε την ευκαιρία, όπως το κάνουμε συχνά, να μιλήσουμε με τον κ. Τσίπρα και στην Ρίγα και εκεί θα μιλήσουμε με μια φωνή«. Αυτή η μία φωνή μνημονιακών δανειστών με μια κυβέρνηση που αυτοχαρακτηρίζεται ως «αντιμνημονιακή» στρώνει το χαλί για τη μόνιμη κυριαρχία των δανειστών-εταίρων στην αποικία Ελλάδα.

Ο κ. Ολάντ, ο οποίος μίλησε ως φερέφωνο της κ. Μέρκελ, δήλωσε το τρομακτικό σενάριο που ο κ. Τσίπρας γνωρίζει εξ αρχής και «παίζει» τον αντιδραστικό όλους αυτούς τους μήνες: «Θέλουμε η Ελλάδα να παραμείνει στην Ευρωζώνη, αλλά θέλουμε και να βρούμε μια μακροπρόθεσμη λύση ώστε να μην έχουμε πάντα αυτή την ανασφάλεια. Αυτό είναι προς το συμφέρον όλων – Ελλάδας και ΕΕ – αυτό είναι το πνεύμα το οποίο μας οδηγεί και σίγουρα θα μας οδηγήσει και τις επόμενες ημέρες. Θα κάνουμε τα πάντα ώστε ως το τέλος Μαϊου να βρίσκονται λύσεις στο τραπέζι«.

Ξαφνικά η αντιμνημονιακή κυβέρνηση που ήθελε να αλλάξει την πολιτική όλης της Ευρώπης έρχεται και συμφωνεί τουλάχιστον με τη Γερμανία και τη Γαλλία οι οποίες δεν αλλάζουν την δική τους πολιτική στην Ευρώπη αλλά ενσωματώνουν την Ελλάδα για το τελικό τους σχέδιο της Πολιτικής Ενωμένης Ευρώπης.

Η ΝΔ ως συμπολίτευση

Είναι η πρώτη φορά στα πολιτικά χρονικά της Ιστορίας της νεότερης Ελλάδας, που αντιπολίτευση η οποία ιδεολογικά είναι κάθετα αντίθετη με την κυβέρνηση ανακοινώνει ότι σταματά την αντιπολιτευτική της δράση μέχρι να υπογραφεί η τελική Συμφωνία με τους εταίρους και να έρθει στην Βουλή για ψήφιση. Μάλιστα το ΝΑΙ ή το ΌΧΙ δεν θα το αποφασίσουν δημοκρατικά βάση βουλευτών αλλά συζητιέται να αποφασιστεί βάση αυτού που θέλει ο πρόεδρος της Ν.Δ.

«Η ΝΔ, ως η κατ’ εξοχήν ευρωπαϊκή παράταξη της πατρίδας μας, είναι λογικό ότι δεν μπορεί να εκφράσει άποψη επί μιας ανύπαρκτης ακόμα συμφωνίας, για την ολοκλήρωση της πέμπτης αξιολόγησης του μνημονίου μεταξύ της κυβέρνησης και τρόικας. Η ΝΔ θα στηρίζει πολιτικές που προωθούν την ανάπτυξη ενισχύουν την παραγωγικότητα, τις θέσεις εργασίας που σήμερα απειλούνται από την ανεύθυνη και ασυνάρτητη πολιτική της κυβέρνησης”, αναφέρει η ανακοίνωση της ΝΔ.

Οι θέσεις εργασίας, η παραγωγικότητα και η ανάπτυξη είναι τα τρία θέματα που έθιξε ο κ. Τσίπρας στον ΣΕΒ και με αφορμή αυτά τα καυτά θέματα απαιτεί ευρωπαϊκό επενδυτικό πακέτο από τους εταίρους, δηλαδή ένα νέο μνημόνιο με άλλο όνομα. Είναι σίγουρο ότι η ΝΔ ως «η κατ’ εξοχήν ευρωπαϊκή παράταξη» θα ψηφίσει μια τέτοια Συμφωνία. Δεν παίρνει θέση καν για τον ενιαίο ΦΠΑ στο 20% που απαιτούν οι δανειστές, για την αύξηση του ΦΠΑ σε νερό, φάρμακα και ενέργεια αλλά ούτε καν για την ελληνική εξωτερική πολιτική που αυτή την περίοδο κοιμάται όταν Αλβανοί, μουσουλμάνοι της Θράκης και Σκοπιανοί εγείρουν  εθνικά θέματα.

Ο παλιός Σύριζα ως ανάχωμα

Εφόσον πλέον δεν υπάρχει αντιπολίτευση με ισχυρό κομματικό ρεύμα στον ελληνικό λαό να παίξει τον ρόλο του αναχώματος για αυτά που έρχονται με τις Συμφωνίες «αριστερών», «πατριωτών», «φιλελευθέρων» και «σοσιαλδημοκρατών» με άρμα την κυβέρνηση, στήνεται ένα νέος πολιτικός χώρος μέσα στον Σύριζα με πρωτοστάτες τον κ. Λαφαζάνη με την αριστερή πλατφόρμα  και τον κ, Μηλιό με το «Κόκκινο Δίκτυο». Μάλιστα  στη πρώτη συνέντευξη τύπου που έδωσε το «Κόκκινο Δίκτυο» το μέλος της ΠΓ του Σύριζα κ. Νταβανέλος δήλωσε ξεκάθαρα: «Σύντομα θα γίνει σαφές ότι οι δανειστές θέλουν το τρίτο μνημόνιο και θα επιδιώξουν να το κάνουν συντρίβοντας πολιτικά τον ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης δήλωσε ότι «οι κόκκινες γραμμές ξεθωριάζουν», όπως και το πρόγραμμα της ΔΕΘ«.

Οι γνωρίζοντες είναι αυτοί που στελεχώνουν τον Σύριζα και είναι σίγουροι ότι η κυβέρνηση θα κάνει αυτά ακριβώς που θέλουν οι δανειστές-εταίροι, εναρμονίζοντας την κομματική τους γραμμή σε άκρως μνημονιακή.

Για μια πιθανή λαϊκή έκρηξη που μπορεί να συμβεί λόγω της διαιώνισης της οικονομικής κατάστασης του ελληνικού λαού και εξαιτίας των νέων όρων της Συμφωνία που έρχεται, το σύστημα έχει ήδη βάλει μπροστά τους πολιτικούς πυροσβεστήρες ακόμα μία φορά.

Διαβάστε περισσότερα

Το Απίθανο Συμβόλαιο: Η Τυραννία της Αποπληρωμής του Χρέους

 

Του Σπύρου Λαβδιώτη*

20 Μαΐου 2015

Υπάρχουν δύο τρόποι για να κατακτήσεις και να υποδουλώσεις ένα έθνος. Ό ένας είναι με το ξίφος. Ο άλλος είναι με το χρέος. Η κατάκτηση με το χρέος λαμβάνει χώρα σιωπηλώς και παρασκηνιακά,εμπαίζοντας το λαό με δέλεαρ την ανάπτυξη και τη σωτηρία του από τα δεινά της μιζέριας λόγω έλλειψης κεφαλαίων. Αρχικά, στην επιφάνεια τίποτε δεν αλλάζει στο ρυθμό ζωής. Απλά, η χώρα είναι υπό νέα διοίκηση και ο φόρος υποτέλειας, ο τόκος, δεν είναι ακόμη αισθητός.

Οι δανειστές παρουσιάζονται ως σωτήρες της χώρας χρησιμοποιώντας ωραία λόγια και ήπιες εκφράσεις, μιλούν για «αμοιβαία επωφελή συνεργασία» και «φιλική προς την ανάπτυξη» παροχή δανείων. Εκπέμπουν μηνύματα αισιοδοξίας στον ταλαιπωρημένο λαό, παίζοντας με τις λέξεις:βαπτίζουν τα επαχθή δάνεια σε «βοήθεια», τη λιτότητα σε «δημοσιονομική προσαρμογή» και την τοκογλυφία σε «αλληλεγγύη». Οι προθέσεις τους εμφανίζονται φιλικές, ότι επιτελούν με το πρόγραμμα «μεταρρυθμίσεων» ένα κοινωφελές έργο και συμπάσχουν στα προβλήματα μιας εξαθλιωνόμενης κοινωνίας που μαστίζεται από την ανεργία. Πρέπει όμως να γίνουν θυσίες, προς το παρόν τονίζουν, για τη βιωσιμότητα και τη σωτηρία της χώρας στο μέλλον. Έτσι, ο λαός αισθάνεται ανακούφιση και θεωρεί ότι είναι οι ευεργέτες του, ενώ είναι οι δυνάστες του.

Η κατάκτηση ενός έθνους με το ξίφος έχει το μεγάλο μειονέκτημα ότι ο εχθρός είναι ορατός και ο λαός για να ανακτήσει την πολυπόθητη ελευθερία του ενδέχεται να εξεγερθεί. Έτσι, απαιτείται να επιβληθεί συνεχιζόμενη άσκηση στρατιωτικής επιτήρησης και βίας. Και ενδεχομένως καταστολής ενός ξεσηκωμού από τις δυνάμεις κατοχής, πρακτική που έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με το δόγμα της Νέας Τάξης (New Order) πραγμάτων. Το νέο δόγμα έκανε την εμφάνισή του το 1991 – μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού – υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτό προωθεί την ιδέα της παγκόσμιας διακυβέρνησης των εθνών μέσω της παγκοσμιοποίησης των αγορών,laissez faire – laissez passé, και του ελέγχου του νομίσματος με την έκδοση ενός κοινού νομίσματος από υπέρ-εθνικές κεντρικές τράπεζες.

Το πρόβλημα με τον θεσμό του κοινού νομίσματος και την έκδοσή του από το μονοπώλιο του χρήματος, την υπέρ-εθνική τράπεζα, όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), είναι ότι κάθε κράτος-μέλος απεμπολεί με την ένταξη το δικαίωμα της έκδοσης εθνικού νομίσματος, τη νομισματική πολιτική και μαζί τμήμα της εθνικής του κυριαρχίας. Το αίτιον, το κράτος πρέπει τώρα το χρήμα να το δανειστεί με επιβάρυνση τόκου από το μονοπώλιο του χρήματος την ΕΚΤ, με όρους που ορίζει, αφού αυτή καθορίζει την νομισματική πολιτική και όχι το ίδιο το κράτος – έθνος. Το παράδοξο είναι ότι η ΕΚΤ το χρήμα που χορηγεί με τόκο στα κράτη-μέλη το δημιουργεί από το τίποτε από «ζεστό αέρα», δεν υπάρχει κάλυμμα χρυσού κι αργύρου, είναι μια λογιστική εγγραφή που απορρέει από το νομικόδικαίωμα να δημιουργεί χρήμα. Υπάρχουν χρεόγραφα, και εάν δεν υπήρχαν, δεν θα υπήρχε καθόλου χρήμα στο νομισματικό μας σύστημα.

Ωστόσο, όταν ένα κράτος έχει υιοθετήσει ένα νομισματικό σύστημα στο οποίο το χρήμα για να τεθεί σε κυκλοφορία δημιουργείται αναγκαία από χρέος μέσω χορήγησης πιστώσεων από ιδιωτικές τράπεζες, [1] τότε ανακύπτει ένα μεγάλο πρόβλημα δυσλειτουργίας. Τα δάνεια πρέπει να αποπληρωθούν μαζί κι οι τόκοι από όλους τους φορείς της οικονομίας, το δημόσιο, τις ιδιωτικές επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά. Οι τράπεζες όμως χορηγούν από το τίποτε μόνο την πίστωση με την αμφίεση «κεφάλαιο», που συνιστά το «δάνειο», απαιτούν όμως να πληρωθούν και οι τόκοι περιοδικά, οι οποίοι δεν έχουν δημιουργηθεί ως χρήμα. Είναι φανερό το τρομερό αδιέξοδο των δανειοληπτών, καθώς το καρτέλ των ιδιωτικών τραπεζών στέλνει έξω στον σκληρό κόσμο όλους τους φορείς να παλέψουν ο ένας εναντίον του άλλου, σε ένα άγριο πόλεμο, όπως τον περιγράφει ο Thomas Hobbes στο Leviathan «πόλεμος εναντίον όλων», να φέρουν πίσω τα χρήματα των τόκων που δεν υπάρχουν στην οικονομία, απλώς αποτελούν την αμοιβή των δανειστών.

Αυτό είναι το «απίθανο συμβόλαιο» που έχουν υπογράψει οι Ελληνικές κυβερνήσεις με τους τραπεζίτες, το οποίο είναι αδύνατον να εκπληρωθεί από το σύνολο της κοινωνίας. Κάποιοι υποχρεωτικά πρέπει να αθετήσουν τα δάνειά τους και να δηλώσουν χρεοκοπία έτσι ώστε να βρουν οι υπόλοιποι τα αναγκαία χρήματα να αποπληρώσουν τους τόκους. Γι αυτό, ο Αριστοτέλης αναφώνησε: «το χρήμα δεν γεννάει απογόνους». Το χρήμα μας είπε ο μεγάλος φιλόσοφος, δεν είναι δημιούργημα της φύσης, αλλά του νόμου και αυτό επινοήθηκε για τη διευκόλυνση των συναλλαγών. Η τοκογλυφία είναι μισητή στην κοινωνία, επειδή το κέρδος προέρχεται από το ίδιο το χρήμα, πολλαπλασιάζεται από τον τόκο, και όχι από τη χρήση για την οποία προορίσθηκε.[2]

Εντούτοις, η ιστορία της σύγχρονης Ελλάδος ξεκινάει μετά την επανάσταση του 1821, η οποία δεν σχετίζεται με τις φιλοσοφικές αρχές του Αριστοτέλη, αλλά ούτε με τις δημοκρατικές αρχές της αρχαίας Ελλάδος, όπου τα δημοσιονομικά θέματα συνιστούσαν ένα από πρώτα θέματα προς συζήτηση στην εκκλησία του δήμου. Η Ελλάδα, μετά τον επαναστατικό αγώνα ήταν σε χαώδη κατάσταση, ανοργάνωτη και ερειπωμένη με νοοτροπία και συνήθειες που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια της μακράς περιόδου της τουρκοκρατίας. Στα πρώτα του βήματα, το νέο κράτος είχε να αντιμετωπίσει μια άβυσσο στον οικονομικό τομέα. Η χώρα ήταν ένας σωρός ερειπίων, η ασφάλεια από ληστείες και πειρατείες απουσίαζε, τα ταμεία ήταν άδεια, ενώ η τραπεζική πίστη βρίσκονταν στα χέρια των σαράφηδων και τοκογλύφων, που δάνειζαν με τόκο έως και 50% ! Εθνικό νόμισμα δεν υπήρχε και οι συναλλαγές γίνονταν κυρίως με τα γρόσια και τους παράδες.

Η οικονομική κατάσταση είχε ήδη επιδεινωθεί από τις αρχές του 1823 και η έκθεση της επιτροπής που είχε ορίσει η Β’ Εθνοσυνέλευση του Άστρους (12 Απριλίου 1823) για να συντάξει έναν προϋπολογισμό απεικόνιζε την κρισιμότητα της κατάστασης.[3] Τα έσοδα του 1ου εξαμήνου του 1823 συνιστούσαν περίπου το 1/3 των δαπανών. Η επιτροπή κατέληξε ότι είναι αδύνατον να ισοσκελιστεί ο προϋπολογισμούς με εσωτερικό δανεισμό και προέτρεπε να γίνει πιο χρηστή διαχείριση και να αναζητηθούν πόροι στο εξωτερικό. Έτσι η προσωρινή κυβέρνηση Κουντουριώτη – Μαυροκορδάτου αποφάσισε να προσφύγει στην Αγγλία για την εξεύρεση δανείου. Τον Ιούνιο του 1823 η κυβέρνηση εξουσιοδότησε τους Ορλάνδο και Λουριώτη να μεταβούν στο Λονδίνο, οι οποίοι τον Φεβρουάριο 1824 συνομολόγησαν τα επονομασθέντα «δάνεια της ανεξαρτησίας».

Μ’ αυτό τον τρόπο ξεκίνησε η εξάρτηση της Ελλάδος από ξένο δανεισμό έχοντας ως ιερό σκοπό τη συνέχιση του επαναστατικού αγώνα για την ελευθερία και την ανεξαρτησία. Ωστόσο, ποτέ δεν ανέκτησε την ανεξαρτησία της από τα δεσμά της διεθνούς κεφαλαιαγοράς, διότι ήταν αδύνατο να εκπληρωθούν από τη φύση του οι όροι του «απίθανου συμβολαίου» που υπέγραφαν οι ελληνικές κυβερνήσεις με τους δανειστές, πόσο μάλλον όταν οι όροι είναι επαχθείς.

Όντως, οι όροι των «δανείων της ανεξαρτησίας» ήταν επαχθείς ή καλύτερα «ληστρικοί».[4] Το τελικό ποσό του 1ου δανείου που έφθασε στην επαναστατική διοίκηση με καθυστερήσεις, ήταν μόλις 308.000 £ (38% του δανείου) [5] και ως εγγύηση για την αποπληρωμή του δανείου τέθηκαν από ελληνικής πλευράς τα δημόσια κτήματα και τα δημόσια έσοδα! Το παράξενο, το «ληστρικό» δάνειο χαιρετίστηκε στην Ελλάδα ως πολιτική επιτυχία. Είναι εύλογο να διερωτηθεί ο αναγνώστης, πως το 2ο δάνειο των 2.000.000 £ που περιορίστηκε στο ποσό των 232.000 £ θα μπορούσε πολιτικώς να χαρακτηριστεί; Πως φθάνοντας καθ’ οδό στην επαναστατική διοίκηση, εξαερώθηκε, χάνοντας το 88% της αξίας του; Ήτοι μετατράπηκε σε μικρότερο ποσό του πρώτου δανείου, αν και το δεύτερο είχε συναφθεί σε υπερδιπλάσια ονομαστική αξία. Πως έγινε αυτή η ταχυδακτυλουργία; Η ιστορία του «πετσοκόμματος» είναι μεγάλη και γλαφυρή, αλλά αληθινή.[6]

 

Με το οξύμωρο της πώλησης της δεύτερης φρεγάτας για να χρηματοδοτηθεί η πρώτη, η επαναστατική διοίκηση εγκαινίασε το Ponzi σχήμα στη χρηματοοικονομία, πριν γεννηθεί ο Ponzi και επήλθε η πρώτη χρεοκοπία το 1827, πριν ακόμα δημιουργεί επίσημα το Ελληνικό κράτος. Μέσα σ’ αυτή τη φούρια ο Ιωάννης Καποδίστριας απεύθυνε έγκλιση στις «αυλές» αναζητώντας την εκ νέου δανειοδότηση, αλλά η απάντηση ήταν αρνητική και η χώρα βρέθηκε σε δεινή θέση.

Εντούτοις, παρ’ όλη τη χαώδη κατάσταση που είχε να αντιμετωπίσει ο Καποδίστριας με την άφιξή του το 1828, είναι εντυπωσιακό ότι ο Κυβερνήτης αμέσως ασχολήθηκε με το θέμα της ανόρθωσης της ρημαγμένης οικονομίας και της κοπής εθνικού νομίσματος. Κατανόησε ότι για να μπει μια τάξη στην οικονομία, έπρεπε να αντικατασταθούν τα τουρκικά γρόσια ως μέσω συναλλαγών και ιδίως αισθάνθηκε πως το εθνικό νόμισμα είναι συνυφασμένο με την εθνική κυριαρχία και αξιοπρέπεια, πυλώνες που εκφράζουν την ανεξάρτητη υπόσταση του ελληνικού κράτους. Γνώριζε ότι το εθνικό νόμισμα αποτελούσε το κλειδί της σύστασης ενός ανεξάρτητου κράτους και οι αναμνήσεις ήταν ακόμη νωπές από τη πτώχευση της ελληνικής διοίκησης. Τώρα ο ίδιος έφερε και το βάρος της εξυπηρέτησης των «ληστρικών» δανείων της Επανάστασης.

Χρήματα στο δημόσιο ταμείο δεν υπήρχαν. Έτσι, στις 2 Απριλίου 1828, με έγγραφό του ο Καποδίστριας προς το «Πανελλήνιον» ζήτησε να μελετηθεί το θέμα και να υποβληθεί σχετικό σχέδιο:

«Η κυβέρνηση, χωρίς να αμφιβάλει για τη χρηματική βοήθεια που θα δοθεί στην Ελλάδα από τη μεγαλοψυχία των συμμαχικών αυλών και οφείλοντας να τη διαχειριστεί με τον πιο επωφελή τρόπο για τις δημόσιες ανάγκες, θεωρεί από όλες τις ανάγκες πιο σημαντική και επείγουσα την ανάγκη για εθνικό νόμισμα… Είναι λοιπόν καλύτερο να αποφασίσουμε δίχως αναβολή γι αυτό και να φροντίσουμε για την ίδρυση νομισματοκοπείου… Ζητώ, λοιπόν, από το Πανελλήνιο να εκπονήσει σχέδιο μαζί με το σκεπτικό που θα το συνοδεύει».[7]

 

Το «Πανελλήνιον» υπέβαλε το σχέδιο ψηφίσματος, η εγκατάσταση του Νομισματοκοπείου έγινε στην Αίγινα και το πρώτο νόμισμα της σύγχρονης Ελλάδας, ο αργυρός « φοίνικας» κόπηκε στις 27 Ιουνίου 1829. Αξίζει να σημειωθεί η ιδιαίτερη σύμπτωση που το συνόδευε, ότι κόπηκε στην Αίγινα, όπου τον 7ο αιώνα π.Χ. είχαν κοπεί τα πρώτα Ελληνικά νομίσματα της αρχαιότητας, οι «χελώνες».

Στις 20 Ιουλίου 1829, οι πρώτοι φοίνικες μοιράστηκαν στα μέλη της Εθνοσυνελεύσεως, και ήταν εμφανής η συγκίνηση των μελών στη θέα και στην αφή του εθνικού νομίσματος, που έδινε την αίσθηση πως η Ελλάδα ήταν πλέον ένα ανεξάρτητο κράτος. Ιδού, πως ο Καποδίστριας στην επιστολή προς την Δ’ Εθνοσυνέλευση αιτιολόγησε την αναγκαιότητα εθνικού νομίσματος.[8]

Την ανάγκην ταύτην υπαγορεύουσιν η τιμή του Έθνους, το συμφέρον του Εθνικού Ταμείου και η ευκολία των συναλλαγμάτων, θεωρούμενη μάλιστα κατά τον ελάχιστον όρον της τιμής του νομίσματος, από την οποίαν εξαρτάται η κατά μέρος των πολιτών κατά πολύ λυσιτελής οικονομία. … Είμαστε προηγουμένως βέβαιοι ότι θέλετε αισθανθή επίσης, ως και ημείς, την ανάγκην της κατασκευής Εθνικών νομισμάτων, και θέλετε προΐδει και τα εξ αυτών προσγενησομένας ουσιώδεις και μεγάλας ωφελείας εις την Επικράτειαν.

Οι αργυροί φοίνικες (κόπηκαν συνολικά 11.798) [9] και όλα τα νομίσματα που κυκλοφόρησαν ως εθνικό νόμισμα του ελληνικού κράτους, σταμάτησε η κοπή τους μετά την άφιξη του Όθωνα και το Νομισματοκοπείο της Αίγινας έκλεισε με διάταγμα της 1ης Φεβρουαρίου 1833. Είναι εμφανές ότι οι Βαυαροί δεν είχαν καμία διάθεση να τιμήσουν τη μνήμη του Καποδίστρια, αλλά αντίθετα προσπάθησαν να εξαφανίσουν ότι είχε σχέση με την πολύπλευρη διακυβέρνηση και τη χρηστή διοίκηση του εξαίρετου αυτού πολιτικού άνδρα, ενός πραγματικού ευεργέτη της πατρίδος, που διακρίνονταν για τη σεμνότητα του ήθους, την αφιλοκέρδεια και τον ακέραιο χαρακτήρα.

Η νομισματική ιστορία της περιόδου του Καποδίστρια περιλαμβάνει και τις προσπάθειες της έκδοσης χαρτονομίσματος μέσω της Εθνικής Χρηματιστικής Τράπεζας για τις επείγουσες πληρωμές του κράτους. Τόσο οξύ ήταν το ταμειακό πρόβλημα, που ο ίδιος ο Καποδίστριας έβαζε χρήματα από τον προσωπικό του λογαριασμό για κάλυψη των δαπανών. Εν μέσω δυσπραγίας, τον Ιούνιο 1830 ο Κυβερνήτης αποφάσισε να χρηματοδοτήσει τις δαπάνες του προϋπολογισμού με την έκδοση χαρτονομίσματος, αιτιολογώντας την έκτατη πράξη ως εξής:

«Χρεωστούντες να εξεύρωμεν τον τρόπον να θεραπεύσωμεν την ανάγκην ταύτην (την ταμειακή), χωρίς να επιφορτίσωμεν με νέους φόρους την γεωργίαν και το εμπόριον, τα οποία οφείλομεν να αναζωογονήσωμεν, ως παθόντα εκ της παρελθούσης ανωμαλίας∙ θεωρούντες την ανάγκην του να μεταχειρισθώμεν εις την περίστασιν ταύτην και προς θεραπείαν των εκ της ελλείψεως αποτελεσμάτων το εις τα άλλα έθνη παραδεδεγμένον χαρτονόμισμα και συνάμα να ασφαλίσωμεν την υπόληψιν αυτού».[10]

 

Από την ανωτέρω δήλωση του Καποδίστρια προκύπτει ότι ο Κυβερνήτης προσπάθησε με το ψήφισμα του Ιουνίου 1831, να εισαγάγει το «χαρτονόμισμα» και όχι το «τραπεζογραμμάτιο» για να θεραπεύσει τις ταμειακές ανάγκες της κυβέρνησης. Κι αυτό, διότι μόνο το χαρτονόμισμα που εκδίδεται απ’ ευθείας από το κράτος, δεν επιφορτίζει με νέους φόρους τη γεωργία και το εμπόριο και εν γένει την οικονομική δραστηριότητα, αλλά την αναζωογονεί. Αντιθέτως, το τραπεζογραμμάτιο εκδίδεται από τις τράπεζες και η ύπαρξή του σε κυκλοφορία οφείλεται σε δάνεια με επιβάρυνση τόκων, οι οποίοι εξ ανάγκης πρέπει να καλυφτούν με νέους φόρους. Γι αυτό, η κατάσταση είναι φοβερή όταν οι κυβερνήσεις στην προσπάθεια να αυξήσουν τον εθνικό πλούτο, πρέπει να χρεωθούν και να υποστούν τοκογλυφικές επιβαρύνσεις. Κι αυτή η πρακτική μετατράπηκε σε φρίκη στη σημερινή εποχή, με την υφαρπαγή των αποθεματικών των ταμείων για πληρωμές τόκων και χρεολυσίων, για να παραμείνει η χώρα πάση θυσία στη ζώνη του ευρώ! [11]

 

Όπως βλέπουμε, σε μία μακρινότερη εποχή, ο πρώτος Κυβερνήτης του νεοσύστατου ελληνικού κράτους αντιμετώπιζε το ίδιο πρόβλημα: της έλλειψης ταμιακών διαθεσίμων για την πληρωμή των κρατικών δαπανών και τη χρηματοδότηση της οικονομικής δραστηριότητας. Έτσι, σε αρμονία με το γνωμικό «πενία τέχνας κατεργάζεται» έγινε η σύλληψη της ιδέας της δημιουργίας του «χαρτονομίσματος», που επρόκειτο να κυκλοφορήσει για λογαριασμό του κράτους και όχι για λογαριασμό της Εθνικής Χρηματιστικής Τράπεζας.[12] Η Τράπεζα όμως ήταν ιδιωτική στη μετοχική της βάση και απαιτείτο η συνδρομή ξένων κεφαλαίων για να ανδρωθεί. Το κράτος με άδεια τα ταμεία αδυνατούσε να συνεισφέρει και για να αντληθούν κεφάλαια, οι μέτοχοι ως δέλεαρ ελάμβαναν 8% σε ετήσια βάση επί των χρημάτων που τοποθετούσαν και είχαν το δικαίωμα να αποσύρουν τα κεφάλαια τους, μετά την πάροδο ενός έτους. Ως συνέπεια, αντιμετώπισε προβλήματα ανάπτυξης των τραπεζικών εργασιών της, αλλά στο σύντομο βίο της (έκλεισε το 1834 με απόφαση της Αντιβασιλείας) συνείσφερε στην ανασύσταση του τόπου.

Το βαρυσήμαντο ερώτημα είναι γιατί μετά την αρχική επιτυχία της άντλησης κεφαλαίων για την ενδυνάμωση του μετοχικού κεφαλαίου της Εθνικής Χρηματιστικής Τράπεζας – μετά την Δ’ Εθνοσυνέλευση στο Άργος – η εισροή κεφαλαίων καθηλώθηκε και τα πρώτα κρούσματα απόσυρσης εμφανίσθηκαν; Η Τράπεζα συστάθηκε ως οιονεί Κρατική Τράπεζα (Banque d’ Etat) με την προσδοκία ότι κεφάλαια θα εισέρρεαν από πατριωτισμό στο κενό δημόσιο ταμείο για να ανακουφιστούν επείγουσες και πολλές ανάγκες του ερειπωμένου τόπου. Και τι άλλο, εκτός του πατριωτισμού, διερωτάται ο Ιωάννης Βαλαωρίτης, θα μπορούσε να προτρέψει τα κεφάλαια κατά την τρικυμιώδη εκείνη εποχή για να συμμετέχουν στην ίδρυση αυτού του είδους Τράπεζας;[13]

 

Τη φιλοπατρία επικαλέστηκε και ο Κυβερνήτης παροτρύνοντας τους ευκατάστατους Έλληνες για καταθέσεις προς την Τράπεζα αναθέτοντας τη διεύθυνση στον Πρόβουλο του επί της οικονομίας τμήματος του Πανελληνίου. Αν και οι οικονομικές περιστάσεις ήταν μίζερες, ο φιλελληνισμός των ξένων και ο πατριωτισμός των Ελλήνων υπερτερούσαν αυτές τις δυσχέρειες. Μάλιστα, πρώτος ο Κυβερνήτης και οι περί αυτού οικείοι έδωσαν το παράδειγμα με τη συνδρομή τους στο μετοχικό κεφάλαιο της Τράπεζας. Επίσης, συμμετείχαν και ο βασιλιάς της Βαυαρίας Λουδοβίκος, ο τραπεζίτης Εϋνάρδος και άλλοι φιλέλληνες, ακόμη και ονόματα στρατηγών, όπως ο Κολοκοτρώνης και συμπλήρωναν το κατάλογο των μετόχων ευπατρίδες Έλληνες, άλλοι από το περίσσευμα και άλλοι από το υστέρημά τους.[14] Τα κατατεθέντα κεφάλαια ανήλθαν σε 2.034.660 τουρκικά γρόσια σύμφωνα με την κατάσταση που υπέβαλε ο Καποδίστριας στην Δ’ Εθνοσυνέλευση, η οποία επικύρωσε το ψήφισμα θέσπισης της Εθνικής Χρηματιστικής Τράπεζας.[15]

 

Πως λοιπόν πήγαν τόσο στραβά οι εργασίες της Εθνικής Χρηματιστικής Τράπεζας με τόσα τρανταχτά ονόματα, επιφανείς πολιτικούς και τραπεζίτες και έμπειρους διαχειριστές, έτσι ώστε στα μέσα του 1830, οι εναπομείναντες μέτοχοι τραβούσαν άρον άρον τα κεφαλαία τους; Μήπως ισχύει η κοινότοπος επεξήγηση των εγχειριδίων «της αποτυχίας της να εμπνεύσει την αναγκαία εμπιστοσύνη γιατί το κράτος απορροφούσε όλα της τα κεφάλαια σε μη παραγωγικούς σκοπούς;» ’Η μήπως όταν πρόκειται περί χρημάτων ο θερμότερος και ο αγνότερος πατριωτισμός δεν δύναται να εκπληρώσει το μοχλό της εμπιστοσύνης με τον οποίο και μόνο μετακινούνται και έλκονται τα μεγάλα κεφάλαια, που θρυμματίστηκε με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1830;

 

Είναι αξιοσημείωτο ότι μετά τριάντα χρόνια το όραμα του Καποδίστρια το ακολούθησε ο Abraham Lincoln το 1861,ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Ο Lincoln εξέδωσε τα Greenbacks, τα χαρτονομίσματα των Ηνωμένων Πολιτειών, απευθείας από το κράτος για να χρηματοδοτήσει χωρίς δάνεια τις αυξημένες δημόσιες δαπάνες και τον στρατό και οδήγησε τη χώρα του επιτυχώς διαμέσου της μεγαλύτερης συνταγματικής, στρατιωτικής και ηθικής κρίσης στην ιστορία της. Η στάση του υπέρ της έκδοσης του εθνικού νομίσματος υπήρξε απαράμιλλος και την υπογραμμίζει το εδάφιο που ακολουθεί:

« Το προνόμιο της δημιουργίας και της έκδοσης του χρήματος δεν είναι μόνο το υπέρτατο δικαίωμα της κυβέρνησης, αλλά αποτελεί και τη μεγαλύτερη δημιουργική της ευκαιρία και οι φορολογούμενοι θα εξοικονομήσουν τεράστια ποσά από τόκους, προεξοφλήσεις οφειλών και επιβαρύνσεις συναλλαγών. Το χρήμα θα σταματήσει πλέον να είναι ο άρχοντας και θα γίνει ο υπηρέτης της ανθρωπότητας. Η Δημοκρατία θα υψωθεί υπεράνω του χρήματος». 

Η μοίρα όμως επιφύλασσε άλλη τύχη για τις μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες του Καποδίστρια και του Lincoln.

Η τυραννία της αποπληρωμής του χρέους έφτασε στο απόγειό της, με τη σύσταση του Βασιλείου της Ελλάδος και το όνειρο για μια Δημοκρατική Ελλάδα το διαδέχεται η Μοναρχία. Σύμφωνα με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου της 3ης Φεβρουαρίου 1830, που υπογράφτηκε από τις τρείς εγγυήτριες δυνάμεις (Αγγλία – Γαλλία- Ρωσία), Άρχων Ηγεμών της Ελλάδος ορίζεται ο 16χρόνος Πρίγκιπας της Βαυαρίας, ‘Οθων- Φρειδερίκος- Λουδοβίκος. Με πλήρες όνομα, Όττο Φρίντριχ Λούντβιχ φον Βίττελσμπαχ, ο βασιλιάς «άνευ της βουλήσεως του ελληνικού λαού» έρχεται, συνοδευόμενος από πολυμελή βαυαρικό στρατό και τριμελή Αντιβασιλεία Βαυαρών.

Την έλευση του Όθωνα στην Ελλάδα στις 25 Ιανουαρίου 1833, την συνοδεύει δάνειο 60 εκατ. φράγκων, που συνήφθη από τις εγγυήτριες δυνάμεις και τη Βαυαρία στο όνομα του «ανεξάρτητου» Βασιλείου της Ελλάδος. Δέον να επισημανθεί ότι οι προστάτιδες δυνάμεις ενώ αρνήθηκαν επίμονα κάθε δανειακή διευκόλυνση στον Κυβερνήτη της Ελληνικής Πολιτείας Ιωάννη Καποδίστρια, τώραγενναιόδωρα χορηγούν 60.000.000 ff [16] για την εγκαθίδρυση της Βασιλικής Μοναρχίας, που κατοχύρωνε την εξάρτηση και τη διασφάλιση της αποπληρωμής των δανείων.

Η Αντιβασιλεία είχε επίσης αναλάβει και το βάρος της εξυπηρέτησης των «ληστρικών» δανείων του επαναστατικού αγώνα. Πόροι για την αποπληρωμή των δανείων δεν υπήρχαν αφού τα όσα ποσά εκταμιεύτηκαν δεν αξιοποιήθηκαν για επενδύσεις υποδομής της κατεστραμμένης ελληνικής οικονομίας. Ένα μεγάλο μέρος κατασπαταλήθηκε από την Αντιβασιλεία σε μισθούς και οδοιπορικά της Αντιβασιλείας, για τη μισθοδοσία και τη μεταφορά του βαυαρικού στρατού, σε πολιτικά ρουσφέτια και στα λούσα του παλατιού. Ένα άλλο, σε αποζημιώσεις στην Τουρκία για την εξαγορά ελληνικών περιοχών, ενώ οι τόκοι που απαιτείτο να καταβάλλονται στους δανειστές ανέρχονταν στο ήμισυ σχεδόν των εσόδων του κράτους ετησίως. Ως αποτέλεσμα, επεβλήθησαν σκληρά μέτρα λιτότητας προκαλώντας μεγάλη δυσαρέσκεια στο λαό.[17]

 

Τα μέτρα όμως δεν απέδωσαν σε μια ήδη αδύναμη οικονομία και το καλοκαίρι του 1843 η κυβέρνηση ενημερώνει τους δανειστές ότι αδυνατεί να πληρώσει τη δόση του χρέους και ζητά νέο δάνειο. Οι εγγυήτριες δυνάμεις αρνούνται, εκτός και εάν δεχθεί να υπογραφεί Μνημόνιο. Έτσι γεννήθηκε η Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, η οποία οδήγησε στην παραχώρηση Συντάγματος και θεωρητικά άλλαξε το πολιτειακό σκηνικό από τη μοναρχία στη βασιλευόμενη δημοκρατία. Ακολούθως, η χώρα κήρυξε στάση πληρωμών προς τους δανειστές της, διότι ήταν αδύνατον να εκπληρωθεί το «απίθανο συμβόλαιο» παρά τα μέτρα λιτότητας. Έτσι, επέρχεται η 2η χρεοκοπία και η χώρα βρέθηκε πολύ φτωχότερη από την ημέρα που σύναψε το δάνειο, αφού το χρέος είχε ανέλθει λόγω του ανατοκισμού των τόκων στα 90 εκατ.ff από 60 εκατ. ff και τα μέτρα οδήγησαν σε μακροχρόνια ύφεση και στην εξαθλίωση μεγάλου μέρους της κοινωνίας.

Ο αναγνώστης εύκολα θα διαπιστώσει την εστία του προβλήματος του παρελθόντος και του παρόντος του ελληνικού οικονομικού φαινομένου: τη συνεχή εξάρτηση της Ελλάδος – ευθύς αμέσως μετά τον επαναστατικό αγώνα- και εν συνεχεία ως «ανεξάρτητο» κράτος, μέχρι και σήμερα από ληστρικά δάνεια αλλότριων δυνάμεων υπό μορφή σωτηρίας. Όμως, τα συμβόλαια δανείων είναι απίθανο να εκπληρωθούν σε ένα νομισματικό σύστημα που το χρήμα γεννιέται από το χρέος και αυξάνεται με τον ανατοκισμό του τόκου. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα οικονομικά προβλήματα είναι κυκλικά και επαναλαμβανόμενα, διότι η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει. Γι αυτό, το σκηνικό των συνθηκών χρεοκοπίας της Ελλάδος είναι πανομοιότυπο.

Η Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα δεν ευδοκίμησε λόγω της ουσιαστικής καθαίρεσης από την εξουσία του Καποδίστρια με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου, το οποίο όριζε Άρχοντα Ηγεμόνα της Ελλάδος τον Όθωνα. Έτσι επήλθε η αλλαγή του Πολιτεύματος, χωρίς τη βούληση του ελληνικού λαού, από Ελληνική Πολιτεία σε Βασιλική Μοναρχία – σε αρμονία με τα δεσποτικά καθεστώτα της Ευρώπης. Επιπροσθέτως, ο Καποδίστριας έπρεπε να καθαιρεθεί από την εξουσία, διότι παρέκαμψε την έκδοση του χρήματος μέσω δανεισμού και αυτό υπονόμευε το Αγγλοσαξονικό μοντέλο που έχει ως υπόβαθρο τις ιδεολογικές αρχές του φιλελευθερισμού. Αρχές, οι οποίες εκθειάζουν τη θεωρία του ατομικού συμφέροντος όπως τις διατύπωσε ο Adam Smith στον Πλούτο των Εθνών, που έρχονται σε μετωπική σύγκρουση με τις αρχές του κοινωνικού συμφέροντος που πρέσβευε η πολιτική του ευπατρίδη Καποδίστρια. Η πολιτική του απελευθέρωνε την Ελλάδα από τα δεσμά της υποτέλειας και της εξάρτησης της ανασυγκρότησης της χώρας και ανάπτυξης της ρημαγμένης οικονομίας με χρηματοδότηση από εξωτερικό δανεισμό.

Από μια άλλη οπτική γωνία, η ρηξικέλευθος νομισματική πολιτική του Καποδίστρια στην ουσία ξήλωνε τον ακρογωνιαίο λίθο του μοντέλου, την ξακουστή Τράπεζα της Αγγλίας. Η φημισμένη Κεντρική Τράπεζα, που ευκρινώς αναφέρει στο καταστατικό της ότι «επωφελείται του τόκου σε όλα τα χρήματα που δημιουργεί από το τίποτε» μέσω δανεισμού, με βάση το σύστημα των κλασματικών αποθεματικών. Έτσι το νομισματικό σύστημα που οραματίσθηκε ο Καποδίστριας με το φοίνικα να έχει στη μια όψη την Ελληνική Πολιτεία και από την άλλη το όνομα του Κυβερνήτη με ημερομηνία 1828, για να θυμίζει την αναγέννηση του Έθνους, ήταν ανάθεμα για τις μεγάλες δυνάμεις. Το «πουλάκι» είχε βγει από το κλουβί, είχε απελευθερωθεί, με το χαρτονόμισμα που το εξέδιδε απ’ ευθείας το ίδιο το κράτος, ελεύθερο από χρέος, χωρίς την υποχρέωση επιστροφής κεφαλαίου και τόκου σε τραπεζίτες. Τα τραπέζια είχαν αναποδογυρίσει και οι δανειστές δεν είχαν, όχι μόνο μέρος για να φάνε, αλλά και καρέκλες για να κάτσουν.

Η ηγεμονική θέση της Αγγλίας στην εποχή του Καποδίστρια έχει αντικατασταθεί στη σημερινή εποχή από την ηγεμονία της Γερμανίας στην Ευρωζώνη, όπου η Ελλάδα πνιγμένη στα χρέη έχει μετατραπεί σε κλοτσοσκούφι των διεθνών δανειστών για άλλη μια φορά. Η χώρα μας βρίσκεται στη δύνη μιας νέας de jure χρεοκοπίας, γιατί η πολιτική ηγεσία δεν έχει διδαχθεί από την ιστορία. Το σύστημα της δημιουργίας του Χρήματος από το Χρέος διατηρήθηκε και η φύση του λαού παρέμεινε αμετάβλητη, εθισμένη στα δάνεια και στις δόσεις, με τη φράση «να πάρουμε τη δόση» στα χείλη του καθενός και μετά «έχει ο Θεός» κάπως «θα τα βολέψουμε». Το βόλεμα ιστορικώς σήμαινε νέα δάνεια. Μ’ αυτή τη συμπεριφορά και τρόπο σκέψης η Ελλάδα βάδιζε από χρεοκοπία σε χρεοκοπία με το αλησμόνητο του Τρικούπη «Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν!» Όμως, συνεχίζουμε εις μάτην διότι το «απίθανο συμβόλαιο» είναι αδύνατον να εκπληρωθεί.

*Ο κ. Σπύρος Λαβδιώτης είναι οικονομολόγος, πρώην διοικητής της Τράπεζας Καναδά

Παραπομπές

 

1. Η επεξήγηση της δημιουργίας του σύγχρονου Χρήματος από το Χρέος, δίδεται στο δοκίμιο « Το Παιχνίδι Προπετάσματος Καπνού και Καθρεπτών», 8 Μαΐου 2015, https://spiros26.wordpress.com

2. Αριστοτέλης, Πολιτικά Α’, 1258, β5.

3. Τα πρώτα χρόνια της Επανάστασης ο ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας συντηρούνταν από τα ελάχιστα έσοδα του κράτους. Φόροι δεν υπήρχαν, πλην της έκτατης φορολογίας του κλήρου και μονών, που επέφερε μηδαμινές εισπράξεις. Τα έσοδα προέρχονταν κυρίως από τις συνεισφορές των φιλοπάτριδων και φιλελλήνων, τελωνιακούς δασμούς και από τη «λαφυραγωγία» των απελευθερωμένων περιοχών. Επίσης, έσοδα προέκυπταν από λύτρα, μέσω της εξαγοράς αιχμαλωτισθέντων ευπόρων Τούρκων και των χαρεμιών τους. Πρέπει όμως να ειπωθεί ότι σημαντικά έσοδα θα μπορούσαν να προέλθουν από τα λάφυρα που άφηναν οι Τούρκοι πίσω τους, ιδίως από τις πειρατείες, αλλά θησαύριζαν κατεξοχήν οι καραβοκύρηδες των νησιών, διότι δεν υπήρχε ένα κοινό ταμείο για τον αγώνα, αλλά «λαφυραγωγούνταν» από τους αγωνιστές. Στις αρχές του 1823 η κατάσταση ήταν τόσο απελπιστική ούτως ώστε οι εθνικές ομολογίες που εκδόθηκαν, συναλλάσσονταν στο 15% – 17% της ονομαστικής τους αξίας.

4. Το πρώτο δάνειο που συνομολογήθηκε τον Φεβρουάριο του 1824 στο Λονδίνο ονομαστικής αξίας 800.000 £ είχε επιτόκιο 5%, προμήθεια 3%, ασφάλιστρα 1.5% και περίοδο αποπληρωμής 36 χρόνια. Το τελικό ποσό που έφθασε στην επαναστατική διοίκηση ήταν μόλις 308.000 λίρες! Το δάνειο είχε οριστεί στο 59% του ονομαστικού (472.000 £) και παρακρατήθηκαν 80.000 λίρες ως προκαταβολή τόκων δύο ετών, 16.000 £ για χρεολύσια και 2000 £ για προμήθεια. Τα υπόλοιπα σπαταλήθηκαν από τους διαπραγματευτές! Το δεύτερο δάνειο ανήρχετο στα 2.000.000 £ και η σύναψη έγινε στο Λονδίνο ( 25-1- 1825). Το καθαρό ποσό περιορίστηκε στις 816.000 £, αφού είχε οριστεί στο 55% του ονομαστικού, δηλαδή στις 1.100.000 £ και παρακρατήθηκαν 284.000 £ για προκαταβολή τόκων δύο ετών, χρεολύσια και προμήθεια. Τελικά, στη διοίκηση της επανάστασης έφθασε μόνο το ποσό των 232.000 £!!! Πηγή: Α. Ανδρεάδης (1939), Έργα ΙΙ Μελέται επί της Συγχρόνου Ελληνικής Δημόσιας Οικονομίας, σελ. 306, Αθήνα.

5. Κατά τον Γ. Ρωμαίο, Η Ελλάδα των Δανείων και των Χρεοκοπιών (2012), το ποσό εκτιμάται στις 298.000 £.

6. Συνοπτικά, από το 2ο δάνειο διατέθηκαν 212.000 £ για την αναχρηματοδότηση του πρώτου δανείου, 284.000 £ παρακρατήθηκαν για τόκους δύο ετών, χρεολύσια και προμήθεια, 77.000 £ για την αγορά όπλων και πυροβόλων, 160.000 £ για την παραγγελία 6 ατμοκίνητων πλοίων από τα οποία μόνο 3 έφθασαν στην Ελλάδα [ο «Ερμής», το «Καρτερία» και η «Επιχείρηση»] και 155.000 £ για τη ναυπήγηση δύο φρεγατών, εκ των οποίων μόνο η «Ελλάς» έφθασε στην Ελλάδα, η δεύτερη πωλήθηκε για να χρηματοδοτηθεί η πρώτη. Το υπόλοιπο ξοδεύτηκε σε μισθούς.

7. Επιστολή Ιωάννη Καποδίστρια προς το Πανελλήνιο, Αίγινα, 2 Απριλίου 1828, ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ, Ιωάννης Καποδίστριας, Μέρος Β’, σελ.18, National Geographic, Αθήνα 2013.

8. Τζαμάλης Αναστάσιος, Τα νομίσματα της Νεώτερης Ελλάδας (1828-1979), σελ. 110, Αθήνα 1980.

9. Οι Φοίνικες του Καποδίστρια: το πρώτο νόμισμα του νεώτερου ελληνικού κράτους, Λύκειο Βαρβακείου, 2013

10. Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος έτους 1831, Ψήφισμα ΚΖ’/17 Ιουνίου 1831.

11. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σε πρόσφατο δελτίο ( Greece: Transactions with the Fund, until March 31 2015) γνωστοποιεί ότι η Ελλάδα πλήρωσε σε τόκους και επιβαρύνσεις 2.646 δις SDRs σε συνολικό κεφάλαιο δανεισμού ύψους 27.766 δις SDRs, ήτοι με επιβάρυνση τόκου 9.53% , από τον Μάιο του 2010 έως την 31η Μαρτίου 2015!

12. Η Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα ιδρύθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1828 στην Αίγινα, με τη βοήθεια του Ελβετού φιλέλληνα τραπεζίτη Εϋνάρδου, φίλου του Καποδίστρια. Ό κύριος ‘μοχλός’ ήταν ο Γ. Σταύρος (πρώην ταμίας του Εκτελεστικού και σύμβουλος του Κυβερνήτη). Ήταν το πρώτο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα του νεοελληνικού κράτους και ασκούσε αρμοδιότητες του υπουργείου οικονομικών, παράλληλα με τις τραπεζικές εργασίες. Είχε την ευθύνη της έκδοσης χαρτονομίσματος και εκτύπωσε χαρτονομίσματα των 5,10,50, και 100 φοινίκων συνολικής αξίας 500.000 (από 3.000.000). Το Δημόσιο Ταμείο όφειλε να καταβάλει τις πληρωμές προς τους δικαιούχους, κατά το 1/3 σε χαρτονομίσματα και κατά 2/3 σε νομίσματα. Η συνεισφορά της υπήρξε σημαντική στην ανασύσταση του στρατού και στόλου, οργάνωση της διοίκησης και ενίσχυσε τη γεωργία με τη χρηματοδότηση γεωπονικών έργων.

13. Ιωάννης Βαλαωρίτης, Ιστορία της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος (1842-1902), σελ. 2, Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης.

14. Νύση Μεταχά Μεσσηνέζη, Γεώργιος Σταύρος και Εθνική Τράπεζα, σελ. 112, Αθήνα 1956.

15. Η Δ’ Εθνοσυνέλευση έγινε στο Άργος από τις 11 Ιουλίου έως τις 6 Αυγούστου 1829 και συμμετείχαν 236 πληρεξούσιοι από όλη την Ελλάδα, για πρώτη φορά εκλεγμένοι από άμεση ψηφοφορία στις εκλογές του 1829. Σ’ αυτή εγκρίθηκε η πολιτική του Καποδίστρια και συστάθηκε Γερουσία με 27 γερουσιαστές σε αντικατάσταση του συμβουλευτικού σώματος του Πανελληνίου, που είχε ιδρυθεί με την άφιξη του Κυβερνήτη το 1828. Ελήφθησαν σημαντικές αποφάσεις σχετικά με τη λειτουργία του κράτους που περιγράφηκαν σε 13 ψηφίσματα. Ενδεικτικά αναφέρονται, η έκδοση του εθνικού νομίσματος, του φοίνικα, η θέσπιση της Εθνικής Χρηματιστικής Τράπεζας, η απαγόρευση εξαγωγής αρχαιοτήτων από την Ελλάδα και νόμος για την εκδίκαση υποθέσεων στα δικαστήρια.

16. Το δάνειο των 60.000.000 γαλλικών φράγκων του Όθωνα (1833) ορίστηκε στο 95% του ονοματικού (57 εκατ. ff) και θα καταβάλλονταν σε τρείς δόσεις. Ωστόσο, η 3 η δόση των 20.000.000 ff ουδέποτε καταβλήθηκε στην Ελλάδα, αλλά παρακρατήθηκε από τους πιστωτές για την εξυπηρέτηση του δανείου. Από τις υπόλοιπες δύο δόσεις (40 εκατ. ff) που θα εκταμιεύονταν σύμφωνα με τις ανάγκες του Βασιλείου, τα 35 εκατ. ff, αντί να χρησιμοποιηθούν για την ανοικοδόμηση της χώρας, τα χρήματα σπαταλήθηκαν από την Αντιβασιλεία και σε έξοδα του Βαυαρικού στρατού και, σε αποζημιώσεις στην Τουρκία για την εξαγορά των περιοχών της Αττικής, Εύβοιας και Φθιώτιδας.

17. Τα μέτρα λιτότητας περιελάμβαναν,

α) απόλυση του 1/3 των δημοσίων υπαλλήλων,

β) μείωση 20% των μισθών όσων παρέμειναν,

γ) παύση πληρωμής των συντάξεων, (εκείνη την εποχή συντάξεις δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού, αλλά σε ορισμένες κατηγορίες),

δ) κατάργηση όλων των υγειονομικών υπηρεσιών του κράτους,

ε) κατάργηση όλων των διπλωματικών αποστολών στο εξωτερικό,

ζ) απόλυση όλων των μηχανικών του δημοσίου και παύση των δημόσιων έργων,

η) μείωση 60% των στρατιωτικών δαπανών που περιλάμβανε και μείωση του αριθμού και του μισθού και αντί για μισθό οι αξιωματικοί έπαιρναν χωράφια.

θ) αύξηση των φόρων και δασμών,

ι) επιβολή προκαταβολής στο φόρο εισοδήματος και της «δεκάτης», που ήταν ο φόρος της αγροτικής παραγωγής, και

ια) νομιμοποίηση όλων των αυθαιρέτων κτισμάτων και καταπατημένων γαιών με την πληρωμή προστίμου.

Πηγή:http://pylitonfilon.blogspot.gr/2015/05/blog-post_21.html

Διαβάστε περισσότερα