Η Μεγάλη Μάχη που δίνει η Ρωσσία

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*
Σήμερα, η ταυτόχρονη επίθεση του νεοταξικού αμερικανο-ευρωενωσιακού άξονα κατά της Ελλάδας και της Ρωσσίας, οικονομικά και στρατιωτικά, θυμίζει εν πολλοίς την γεωγραφία του «Πολέμου των Πολιτισμών» στην εκδοχή του Σάμιουελ Χάντιγκτον και την στοχοποίηση του «ορθόδοξου τόξου» κατ’ αυτήν.
Εχει γίνει αισθητό, λέει ο Paul Graig Roberts, o πρώην υφυπουργός Οικονομικών επί Ρήγκαν, ότι ισχυρά κέντρα στο Πεντάγωνο και στο Στέητ Ντηπάρτμεντ, ασπάζονται αυτή την θέση  και διακατέχονται από την ρεβανσιστική μανία να δώσουν ένα «σκληρό μάθημα» στην Ρωσσία που …είχε το θράσος να σηκώσει το ανάστημα απέναντι στην προέλαση του 4ου Ράιχ των Γκλομπαλιστών.
Η νέα αυτή τυχοδιωκτική στάση της Δύσης, από τον Λευκό Οίκο μέχρι το Βερολίνο, έγκειται στον φόβο της υπερεθνικής, νεοταξικής, ελίτ ότι το χρονοδιάγραμμα των σχεδιασμών της έχει ανατραπεί από την αντίσταση των λαών στην Ευρώπη και την Μέση Ανατολή και κινδυνεύει να εκτροχιαστεί εντελώς, αν ισχυροποιηθούν περαιτέρω τα αντιτιθέμενα σ’ αυτούς κέντρα ισχύος όπως η Ρωσσία, το Ιράν, ο ευρωπαϊκός Νότος κ.ά.
Στα πλαίσια αυτά, εξελίσσεται ένας σκληρός γύρος οικονομικών πιέσεων με τις απαιτήσεις της τρόϊκας στην Ελλάδα και τις κυρώσεις που πλήττουν το ρούβλι στην Ρωσσία, αλλά και στρατιωτικών απειλών στην Κριμαία και το Αιγαίο.
Τι θέλουν τα δυτικά αρπακτικά και οι στρατοκράτες του ΝΑΤΟ;
α) Να κρατήσουν υπόδουλη στον άξονά τους την Ελλάδα, μη αφήνοντάς της περιθώρια εναλλακτικής εθνικής και εξωτερικής πολιτικής με νέες συμμαχίες.
β) Να εμποδίσουν την Ρωσσία να αναδειχθεί στον ισχυρό, ανεξάρτητο πόλο που θα συσπειρώσει και θα οργανώσει την παγκόσμια αντίσταση των λαών απέναντι στον πλανητικό φασισμό και στην ερεβόφρονη, οργουελική εξουσία του.
Ο κόσμος βρίσκεται σε ένα επικίνδυνο σταυροδρόμι. Οι Ρώσσοι το γνωρίζουν αυτό και είναι φανερό από τις κινήσεις του τελευταίου τριμήνου ότι η ρωσσική πολεμική μηχανή έχει αναπτυχθεί και είναι σε ετοιμότητα για αποφασιστικό χτύπημα σε κάθε πρόκληση της Δύσης.
Πετρέλαια, ρούβλια και … ΣΥΡΙΖΑ
Η σημερινή κατάσταση μετά την ουκρανική σύγκρουση, η οποία κάθε άλλο παρά εκτονώνεται, συγκρίνεται με ένα νέο «τείχος του Βερολίνου» που οδήγησε στον διχασμό της Ευρώπης και του κόσμου, όπως δήλωσε ο ίδιος ο Βλαντίμιρ Πούτιν κατά την καθιερωμένη, ετήσια, συνέντευξη Τύπου που έδωσε στα μέσα Δεκεμβρίου στο Κρεμλίνο.
Επικρίνοντας την στάση της Δύσης, ο Ρώσσος πρόεδρος άσκησε δριμεία κριτική στην αμερικανο-γερμανική επιθετικότητα λέγοντας χαρακτηριστικά ότι φέρονται σαν «αυτοκρατορία» με έπαρση νικητών απέναντι σε «υποτελείς» που πρέπει να υπακούσουν.
Προς επίρρωση της διαπίστωσης του Πούτιν, λιγες ημέρες μετά,  ήρθε το γερμανικό Der Spiegel να προειδοποιήσει τους «υποτελείς» ότι, αν «το ρωσσικό πρόβλημα εξαπλωθεί και σε άλλες χώρες» και «στην Ελλάδα έρθουν οι λάθος άνθρωποι στην εξουσία», εννοώντας βέβαια τον ΣΥΡΙΖΑ, θα υπάρξει αναταραχή και νέα παγκόσμια κρίση… Είχε προηγηθεί μια άλλη, τεράστιας σημασίας, πρόκληση των ΗΠΑ για την οποία υπήρξε απόλυτη αποσιώπηση από τα εταιρικά ΜΜΕ.
Πρόκειται για την υιοθέτηση ενός σημαντικού νομοθετικού πλαισίου από την Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ στις 4 Δεκεμβρίου (H. Res. 758)  που είναι ένα ντε φάκτο «πράσινο φως» για τη νέα παγκόσμια σύρραξη.
Δίνει στον Αμερικανό πρόεδρο και διοικητή των ενόπλων δυνάμεων την άδεια να ξεκινήσει, χωρίς την έγκριση του Κογκρέσσου, την διαδικασία στρατιωτικής σύγκρουσης με την Ρωσσία
Απαντώντας σε μια, σχετική με την πολεμική περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ερώτηση του John Simpson από το BBC, ο Πούτιν είπε ότι το μόνο πράγμα που έκανε έως τώρα η Ρωσσία είναι να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της· δεν επιτίθεται σε κανένα, δεν έχει παρά μόνο δύο στρατιωτικές βάσεις στο εξωτερικό, και έχει σταματήσει τις στρατηγικές πτήσεις βομβαρδιστικών από τις αρχές της δεκαετίας του ’90.
Αντιθέτως, οι ΗΠΑ, κατά παραβίαση των διεθνών συμφωνιών, συνεχίζουν τις πτήσεις αεροσκαφών με πυρηνικές κεφαλές, έχουν στρατιωτικές βάσεις σε ολόκληρο τον κόσμο και ο προϋπολογισμός του Πενταγώνου είναι δεκαπλάσιος από αυτόν της Ρωσσίας. «Ποιος είναι ο επιθετικός; Εμείς; Είναι αυτό λογικό;», τόνισε ο Πούτιν. «ΟΙ ΗΠΑ αναπτύσσουν τους αντιβαλλιστικούς πυραύλους τους στην Ευρώπη γύρω στα σύνορά μας και εμείς είμαστε αυτοί που επιδιώκουμε επιθετική πολιτική;», κατέληξε ο Πούτιν χειροκροτούμενος.

Βλέπουμε την ιστορία να επαναλαμβάνεται, όπως παρατηρεί ο αναλυτήςJames Petras, καθηγητής στο Binghamton University της Νέας Υόρκης. Ο ιδεολογικός πυρήνας της αμερικανο-γερμανικής ιμπεριαλιστικής επέκτασης και κατάκτησης στην Ευρώπη και τον Καύκασο είναι η «Ρωσσική Απειλή», ακριβώς όπως ο ίδιος λόγος χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει, από την ναζιστική Γερμανία, την κατάκτηση και κατοχή της Ελλάδας, των Βαλκανίων, της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλτικών χωρών, με την βοήθεια των ντόπιων συνεργατών των Ναζί, πριν από 73 χρόνια, σημειώνει ο συγγραφέας. [James Petras, The Rise of German Imperialism and the Phony «Russian Threat», www.informationclearinghouse.info, 08/12/2014].
Το κεντρικό μιλιταριστικό κίνητρο των Ναζί, το οποίο ανέλαβαν να υλοποιήσουν τα δύο τρίτα από τα επίλεκτα στρατεύματά τους, έβλεπε ανατολικά με στόχο την κατάκτηση και την καταστροφή της Ρωσσίας.
Μεταπολεμικά, ιδιαίτερα στα τέλη της δεκαετίας του ’60, η Γερμανία επανέκτησε την οικονομική πρωτοκαθεδρία της στην Ευρώπη, επωφελούμενη από την αμερικανονατοϊκή υπονόμευση και περικύκλωση της Ρωσσίας, της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανικών κρατών.
Μετά την πτώση του τείχους και την ένωση των δύο γερμανικών κρατών, η άνοδος της γερμανικής ισχύος  σε παγκόσμια κλίμακα δεν θα συνέβαινε ποτέ, αν το καθεστώς της Βόννης δεν είχε λεηλατήσει τα εργοστάσια, τις παραγωγικές φάρμες και, το πιο σημαντικό, τις ρωσσικές και ανατολικοευρωπαϊκές αγορές, μαζί με αρκετά εκατομμύρια εξειδικευμένους μηχανικούς, εργάτες και τεχνικούς.
Η γερμανική πολιτικο-οικονομική επέκταση μέσω των «λαϊκών εξεγέρσεων» συνοδεύτηκε σύντομα από την αμερικανική και νατοϊκή στρατιωτική επιθετικότητα –που πυροδοτήθηκε από αποσχιστικά κινήματα και στρατιωτικά πραξικοπήματα όπως στην Γιουγκοσλαβία και την Ουκρανία.
Καθένα από αυτά τα κέντρα εξουσίας, η Γερμανία και η ΗΠΑ, συμμερίζονταν την κοινή αναζήτηση μιας «νέας τάξης πραγμάτων», βασισμένης σε μια μονοπολική στρατιωτική υπεροχή και στην επιβολή της βάρβαρης νεοφιλελεύθερης πολιτικής του «Σοκ και Δέος».
Η μετατροπή της Ρωσσίας σε «failed state», παραδομένο στους ολιγάρχες, τους γκάνγκστερς και τους δυτικο-δωσίλογους που ακολούθησε την πτώση της ΕΣΣΔ –κάτι ανάλογο με αυτό που γίνεται στην Ελλάδα μετά το ΔΝΤ και την τρόϊκα-, δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την καταστροφή που επιδίωκαν γιατί τους σταμάτησε η «απρόοπτη άνοδος του Βλαντίμιρ Πούτιν» στην εξουσία.
Ο Πούτιν με την έμπιστη ομάδα του αποδυνάμωσε τους ολιγάρχες, ξαναζωντάνεψε και αποκατέστησε την κρατική εξουσία και την οικονομική, βιομηχανική, επιστημονική, πνευματική και στρατιωτική ισχύ της Ρωσσίας μακριά από τα δυτικά κέντρα αποφάσεων.
Στην αρχή, ο Πούτιν, εξηγεί ο James Petras, «θεώρησε με περισσή αισιοδοξία» ότι η σταθεροποίηση μιας Ρωσσίας με ελεύθερη αγορά «θα ήταν καλοδεχούμενη από τις ΗΠΑ και την Ε.Ε.», αποδεχόμενή την, μάλιστα, σαν ισότιμο εταίρο. Αλλά, γρήγορα, έγινε απολύτως σαφές ότι οι ΗΠΑ και η Γερμανία ήθελαν να στείλουν την Ρωσσία πίσω στο καθεστώς δουλοπαροικίας της δεκαετίας του ’90, «εξοντώνοντας τους συμμάχους της, τους εμπορικούς συνεταίρους της και τα ανεξάρτητα κράτη»…, αναζητώντας νέους κλώνους του άθλιου Γιέλτσιν.
«Το όνειρο του Χίτλερ για την κατάκτηση της Ανατολής μέσω μιας μονοπολικής στρατιωτικής δύναμης έχει τώρα, υπό την Γερμανίδα πρωθυπουργό Άγγελα Μέρκελ, πάρει την μορφή της κατάκτησης “αθέατα” της Βόρειας και Κεντρικής Ευρώπης, με οικονομικό εκβιασμό των Βαλκανίων, και με βίαια πραξικοπήματα στην Ουκρανία και την Γεωργία», τονίζει χαρακτηριστικά ο James Petras.
Είναι φανερό ότι «ο λύκος κι αν εγέρασε κι άλλαξε το μαλλί του, μήτε τη γνώμη τ’ άλλαξε, μήτε την κεφαλή του», ότι τα δυτικά όρνεα, που έκαναν πάνω στις στάχτες του Βυζαντίου το «διδακτορικό» τους στην αποικιοκρατία για να κουρσέψουν αργότερα ολάκερο τον πλανήτη, ακολουθούν τα ίδια βήματα απέναντι στην «Ρωσσική Απειλή». Ζούμε μια επανάληψη του ίδιου δόγματος, που χρησιμοποίησε ο Χίτλερ για να εξασφαλίσει την υποστήριξη από τους Γερμανούς καπιταλιστές, τους τραπεζίτες και τους φιλοναζί συνεργάτες πέραν του Ατλαντικού για να ανοίξει το ανατολικό μέτωπο, το 1941.
Η νεοταξική αμερικανική και γερμανική ελίτ και οι banksters πιστεύουν ότι, αν εξουδετερώσουν την Ρωσσία και τον Πούτιν, θα μπορέσουν να περικυκλώσουν την Κίνα και να εδραιώσουν την Νέα Τάξη τους στον πλανήτη.
Σαν αποτέλεσμα όλων αυτών, στις 18 Νοεμβρίου, η σημαντική απόφαση H.Res.758 που προσκομίστηκε στην Βουλή των Αντιπροσώπων περιγράφει την Ρωσσία ως «Επιθετικό Κράτος», ζητώντας στρατιωτική δράση εναντίον της.
Δεν έχουμε πλέον να κάνουμε με έναν «Ψυχρό Πόλεμο» αλλά με κάτι πολύ πιο επικίνδυνο και ανεξέλεγκτο. Καμμιά από τις εγγυήσεις της εποχής του Ψυχρού Πολέμου δεν ισχύει.
Το Δόγμα του νέου Παγκόσμιου Πολέμου – Το χρονοδιάγραμμα των εξελίξεων
Είναι γεγονός ότι τελευταία έχει επέλθει μια ρήξη στις σχέσεις Ανατολής και Δύσης, η οποία συνοδεύεται από ακραία πολεμική προπαγάνδα και τα Ηνωμένα Έθνη κάνουν πως δεν βλέπουν τα εκτεταμένα εγκλήματα πολέμου που διαπράττει η αμερικανο-νατοϊκή στρατιωτική μηχανή.
Προειδοποίηση για το ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά σε μια επικίνδυνη κλιμάκωση της αμερικανορωσσικής σύγκρουσης είχε κάνει από πέρσι, μέσω των στηλών της εφημερίδας Financial Times, ο καθηγητής γεωπολιτικών συγκρούσεων Dennis Sandole του πανεπιστημίου George Mason των ΗΠΑ (www.ft.com, 16/8/2014).
Eίχε προηγηθεί ένα κυνικό δημοσίευμα των New York Times (13/6/2014, www.nytimes.com), με τίτλο «Τhe Lack of Major Wars May Be Hurting Economic Growth» το οποίο προσπαθεί να περάσει την αντίληψη ότι, αν η Δύση αποφασίσει να προχωρήσει σε μια νέα σύρραξη στο μοντέλο του β’ παγκ. πολέμου, τότε θα ξεπεραστεί η οικονομική κρίση, θα διαγράψουν δυναμικά, έτσι, οι ΗΠΑ το Υπερ-χρέος των 3 τρις δολλαρίων που χρωστούν στην Κίνα και άλλες χώρες, θα έλθει οικονομική ανάπτυξη και στο τέλος θα επικρατήσει παγκόσμια ευημερία.
Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα των εξελίξεων που αποκάλυψε το Centre for Research on Globalization (05/12/2014), τον Μάϊο του 2014, ο Νόμος Αποτροπής της Ρωσσικής Επιθετικότητας (RAPA) που εισήχθη στην αμερικανική Γερουσία (S 2277) νομοθετεί την στρατιωτικοποίηση της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλτικών χωρών και:
Διατάσσει τον Πρόεδρο: (1) να εφαρμόσει ένα σχέδιο για την αύξηση της υποστήριξης των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στις ένοπλες δυνάμεις της Πολωνίας, της Εσθονίας, της Λιθουανίας και της Λετονίας, και άλλων κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, και (2) διατάσσει τον Μόνιμο Αντιπρόσωπο των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ να ζητήσει την εξέταση μόνιμης στάθμευσης στρατευμάτων του ΝΑΤΟ σε αυτές τις χώρες.
Επίσης διατάσσει τον Πρόεδρο να υποβάλει ένα σχέδιο στο Κογκρέσο για την επιτάχυνση των προσπαθειών πυραυλικής άμυνας του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης.
Το ψήφισμα S 2277 εστάλη στην Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας για αναθεώρηση, αλλά οι βασικές προτάσεις του βρίσκονται ήδη στο στάδιο της εφαρμογής.

Η φιγούρα του Dr Strangelove (Πήτερ Σέλλερς), πρώην Ναζί επιστημόνα και συμβούλου του Αμερικανού προέδρου, σε αναπηρική καρέκλα [όπως ο σημερινός Οικονομικός Φύρερ της Ευρώπης Δρ Σόϊμπλε] στην  αξεπέραστη αντι-ψυχροπολεμική κωμωδία του Στάνλεϋ Κιούμπρικ «S.O.S. Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα» με πολλούς συμβολισμούς από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

Στα μέσα Ιουλίου, ο διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη στρατηγός Philip Breedlove [σ.σ.: το όνομα του οποίου θυμίζει συμπτωματικά τον Dr Strangelove (Πήτερ Σέλλερς), πρωταγωνιστή της γνωστής ταινίας του Κιούμπρικ, της οποίας το σενάριο σατίριζε τους πολεμοκάπηλους του Πενταγώνου που ήθελαν να ρίξουν ατομικές βόμβες στην Μόσχα], σε συνεννόηση με το Πεντάγωνο και το υπουργείο Άμυνας της Βρετανίας, ζήτησε:
«Την δημιουργία μιας βάσης στην Πολωνία με αρκετά όπλα, πυρομαχικά και άλλα εφόδια για να στηριχθεί η ταχεία ανάπτυξη χιλιάδων στρατευμάτων εναντίον της Ρωσίας». (Russia Today, 24 Ιουλίου 2014).
Σύμφωνα με τον στρατηγό Breedlove, το ΝΑΤΟ χρειάζεται «βάση με εφόδια και δυνατότητες, έτοιμη να δεχθεί ταχέως αναπτυσσόμενες δυνάμεις» και « να συστήσει την αποθήκευση προμηθειών – όπλων, πυρομαχικών και τροφίμων – στο αρχηγείο που θα στηρίξουν μια ξαφνική εισροή χιλιάδων νατοϊκών στρατευμάτων» (Times, 22 Αυγ 2014).
Το «Σενάριο Blitzkrieg» του Breedlove -που θα μπορούσε ίσως να οδηγήσει σε στρατιωτική κλιμάκωση- επαναβεβαιώθηκε κατά τη διάσκεψη κορυφής του ΝΑΤΟ τον Σεπτέμβριο στην Ουαλία. Εκεί αποφασίστηκε το αποκαλούμενο σχέδιο δράσης του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Η Σύνοδος Κορυφής της Ουαλίας είχε δώσει το «πράσινο φως».
Μόλις ένα μήνα αργότερα, τον Οκτώβριο, στις χώρες της Βαλτικής πραγματοποιήθηκαν αμερικανο-νατοϊκές στρατιωτικές ασκήσεις. Στις αρχές Νοεμβρίου, έγινε και δεύτερος γύρος  ασκήσεων τόσο στα κράτη της Βαλτικής, όσο και της Ανατολικής Ευρώπης.
Ως μέρος αυτής της ευρύτερης προσπάθειας, οι νατοϊκές στρατιωτικές ασκήσεις Iron Sword 2014 –στις οποίες συμμετείχαν εννέα χώρες-μέλη της Ατλαντικής Συμμαχία- ξεκίνησαν στη Λιθουανία στις αρχές Νοεμβρίου:
«Αμερικανικά τάνκς αντήχησαν στην Λιθουανία ως επίδειξη δύναμης προς τη Ρωσία ότι δεν είναι καλοδεχούμενη στην περιοχή».
Οι στρατιωτικές ασκήσεις στρέφονται ρητά κατά της Ρωσίας. Σύμφωνα με τη Μόσχα, αυτές συνίσταντο στην «αυξανόμενη ετοιμότητα λειτουργίας» καθώς και τη μεταφορά νατοϊκής «στρατιωτικής υποδομής στα ρωσικά σύνορα».
Σε απάντηση στις κινήσεις του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας, η Ρωσική Ομοσπονδία πραγματοποίησε επίσης στις αρχές Νοεμβρίου εκτεταμένα παίγνια πολέμου στη θάλασσα του Barent. Οι ρωσικές ασκήσεις συνίσταντο σε δοκιμή «ολόκληρης της πυρηνικής τριάδας της, που αποτελείται από στρατηγικά βομβαρδιστικά αεροπλάνα, υποβρύχια» και τον «διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο Topol-M, που εκτοξεύθηκε από το Plesetsk στην περιοχή του Aρχαγκέλσκ» την 1η Νοεμβρίου.
Αλλά, από τον περασμένο Δεκέμβριο, η Αμερική είναι πραγματικά επί ποδός πολέμου. Με βάση το σενάριο του Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου που έχει στο συρτάρι του το Πεντάγωνο εδώ και πάνω από δέκα χρόνια, η στρατιωτική δράση εναντίον της Ρωσίας εξετάζεται πλέον σε «επιχειρησιακό επίπεδο». Επίσης, τόσο η Γερουσία, όσο και η Βουλή έχουν θεσπίσει νομοθεσία που κατοχυρώνει την διασφάλιση της νομιμότητας για την διεξαγωγή ενός πολέμου εναντίον της Ρωσίας.
Η υιοθέτηση ενός μεγάλου τμήματος της νομοθεσίας από την αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων στις 4 Δεκεμβρίου (House Resolution 758) δίνει (εν αναμονή της ψηφοφορίας στη Γερουσία) ντε φάκτο το «πράσινο φως» στον πρόεδρο των ΗΠΑ και αρχιστράτηγο να ξεκινήσει -χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου – την διαδικασία στρατιωτικής σύγκρουσης με τη Ρωσία.
Η παγκόσμια ασφάλεια βρίσκεται σε κίνδυνο. Αυτή η ιστορική ψηφοφορία -που μπορεί να επηρεάσει τις ζωές εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως- δεν έχει προβληθεί καθόλου σχεδόν από τα ΜΜΕ. Υπάρχει απόλυτη σιωπή των μέσων ενημέρωσης.
Όποια και νάναι τα πιθανά οικονομικά πλεονεκτήματα μιας τέτοιας σύγκρουσης, με βάση την εμπειρία του παρελθόντος, σήμερα οι υπολογισμοί πρέπει να γίνονται με διαφορετικό τρόπο γιατί οι τεχνολογίες του πολέμου έχουν γίνει απείρως πιο καταστροφικές και, έτσι, μια μεγάλης κλίμακας παγκόσμια σύγκρουση μπορεί να είναι το τέλος του πολιτισμού.
Ο κόσμος βρίσκεται σε επικίνδυνο σταυροδρόμι. Η Μόσχα έχει ήδη δείξει ότι θα απαντήσει δυναμικά στις απειλές των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ αφού τα σύνορά της απειλούνται.
Στις 3 Δεκεμβρίου, το Υπουργείο Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας ανακοίνωσε την έναρξη της λειτουργίας της νέας στρατιωτικο-πολιτικής δομής που θα αναλάβει δράση στην περίπτωση του πολέμου.
Η Ρωσία εγκαινίασε το νέο κέντρο εθνικής άμυνας, με ισχύ πολλαπλάσια του αμερικανικού Πενταγώνου, που σκοπό έχει την παρακολούθηση των απειλών κατά της εθνικής ασφάλειας σε καιρό ειρήνης, αλλά θα αναλάβει τον έλεγχο ολόκληρης της χώρας σε περίπτωση πολέμου. (RT, 3η Δεκεμβρίου 2014).
Χωρίς αμφιβολία, σε κατάσταση πολιορκίας σήμερα, η Ρωσσία θα υποχρεωθεί να κάνει ξανά θυσίες αλλά στο τέλος ελπίζουμε όλοι ότι θα νικήσει, ακριβώς όπως στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο ρωσσικός λαός ανέτρεψε την πολεμική καταιγίδα μετά το Στάλινγκραντ. Το ίδιο και τώρα, θα επιβιώσει, θα μεγαλουργήσει και θα γίνει ξανά φάρος ζωής και ελπίδας για όλους τους ανθρώπους που αγωνίζονται να αποκρούσουν την επιβολή της νατοϊκής και γερμανο-ευρωενωσιακής, στρατιωτικής και οικονομικής, τυραννίας σε όλο τον κόσμο.
*Δημοσιεύθηκε στο  Hellenic Nexus τ.93, Φεβρουάριος 2015

Διαβάστε περισσότερα

Και τώρα το απόλυτο ελληνικό αδιέξοδο

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Συμφωνώ απόλυτα ότι η παρούσα κυβέρνηση, που όπως το έχω ήδη πει και γράψει, είναι κατά τη γνώμη μου η τελευταία εφεδρεία ελπίδας, πρέπει να αντιμετωπιστεί με υπομονή. Το πρόβλημα, όμως, είναι δυστυχώς ότι για λόγους για τους οποίους ουδόλως ευθύνεται η ίδια, αλλά μόνον και ολοκληρωτικά οι προκάτοχοί της, δεν υπάρχει πια για αυτήν, διαθέσιμος χρόνος. Βρίσκεται, λοιπόν, η νέα κυβέρνηση σε πραγματικό αδιέξοδο, επειδή από την μία πλευρά οι αγαπητοί μας «εταίροι» της έχουν βάλει στην κυριολεξία το μαχαίρι στο λαιμό, εφόσον με τίποτε δεν θέλουν να δεχθούν μια, έστω και ήπια σοσιαλιστική κυβέρνηση στους κόλπους τους, ενώ από την άλλη πλευρά η ίδια η νέα κυβέρνηση έχει φράξει τη μόνη διέξοδο που διέθετε και που ήταν η ΡΗΞΗ με τους δανειστές. Συνεπώς, η συμπαράσταση, εκ μέρους του ελληνικού λαού, που ακόμη υπάρχει σε μεγάλο βαθμό, όχι μόνον δεν αρκεί για την άρση του αδιέξοδου, αλλά επιπλέον είναι βέβαιο ότι θα υποστεί κάθετη πτώση μόλις συνειδητοποιηθεί η αδυναμία της παρούσας κυβέρνησης να υλοποιήσει αυτά που προεκλογικά έχει υποσχεθεί-έστω και το ήμισυ αυτών!

Βεβαίως, υπάρχει εξήγηση του πως και του γιατί η νέα ελληνική κυβέρνηση είναι πλήρως παγιδευμένη και ανήμπορη να ακολουθήσει οδό διαφορετική από αυτήν των προκατόχων της: της επαιτείας, της υποταγής, των σταγόνων ρευστότητας, της συνέχισης της εξαθλίωσης. Δυστυχώς, επί 5 συναπτά έτη, κυβερνητικοί και ΜΜΕ «κατατόπιζαν» το λαό για την κόλαση που τον περιμένει αν η χώρα γύριζε στο εθνικό της νόμισμα. Δεν ήταν απαραίτητη η όποια σοβαρή συζήτηση, που άλλωστε ουδέποτε επιχειρήθηκε στο παρελθόν, αλλά αντιθέτως το θέμα «δραχμή» έγινε απαγορευμένο, σκοτεινό, ανήκε δήθεν σε κάθε μορφής μαφίες και κακοποιούς, που είχαν ειδικά συμφέροντα, που ήθελαν την καταστροφή της Ελλάδας, και για αυτό υποστήριζαν τη δραχμή. Ουδέποτε, στα 5 αυτά χρόνια, οι αρμόδιοι αισθάνθηκαν την ανάγκη να εξηγήσουν στον ταλαίπωρο ελληνικό λαό πως συμβαίνει διεθνούς φήμης οικονομολόγοι να δηλώνουν ανενδοίαστα ότι η μοναδική σωτηρία της Ελλάδας είναι η επιστροφή στο εθνικό της νόμισμα και οι ίδιοι-από κοινού φυσικά με τους δανειστές- να δηλώνουν ότι θα πρόκειται για καταστροφή. Ουδέποτε στα 5 αυτά χρόνια επιχειρήθηκε μια έστω εισαγωγική σύγκριση ανάμεσα στα καθημερινά οικονομικά εγκλήματα που υπέμενε ο ελληνικός λαός, με την υποτιθέμενη «κόλαση της νέας δραχμής».

Ουδέποτε στα 5 αυτά χρόνια, έγινε η παραμικρή προσπάθεια να δοθεί κάποιο περιεχόμενο στην υποτιθέμενη πάντοτε «κόλαση» του GREXIT. Ουδέποτε στα 5 αυτά χρόνια διερωτήθηκαν οι αρμόδιοι για το πώς θα μπορούσε να εξηγηθεί η χρήση του GREXITαπό τους δανειστές μας, ως εκβιαστικό φόβητρο εναντίον μας, κάθε φορά που προσπαθούσαν να επιβάλλουν ένα νέο εγκληματικό και πάντοτε φευ αναποτελεσματικό μέτρο, και πως συνέβαινε η μόνιμα επαναλαμβανόμενη αυτή απειλή να έρχεται σε σαφή αντίθεση με τις προτάσεις, τις αναλύσεις και τις προτροπές των γνωστότερων οικονομολόγων και κατόχων Nobel της υφηλίου, που επέμεναν- και επιμένουν- ότι η Ελλάδα είναι αδυνατον να σωθεί εντός της ευρωζώνης.

Την εβδομάδα που πέρασε ήμουν ομιλήτρια για την Ελλάδα σε συνέδριο στο Παρίσι, με θέμα την εξεύρεση ενός νέου νομισματικού συστήματος για ολόκληρη την Ευρώπη. Την Ευρώπη, που βρίσκεται σε διαρκή ύφεση και σε διψήφιο αριθμό ανεργίας, εξαιτίας ακριβώς του άρρωστου ευρώ. Γνωστότατα ονόματα οικονομολόγων από ολόκληρο το φάσμα της ευρωζώνης, που δεν μου έδωσαν την εντύπωση να έχουν ειδικά συμφέροντα πλουτισμού ή άλλα, σε περίπτωση που η Ελλάδα θα επέστρεφε στο εθνικό της νόμισμα ήταν παρόντα με παρεμβάσεις στο συνέδριο.

Στο συνέδριο έγιναν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες παρεμβάσεις, και θα έλεγα ότι η συζήτηση γύρω από το ελληνικό δράμα συγκέντρωσε το 40-50% των συζητήσεων, με σαφή προσπάθεια εξεύρεσης λύσης και όχι καταδίκης της. Θα προσπαθήσω στο προσεχές μέλλον-κάτι που δεν είναι εύκολο, καθώς οι περισσότερες εισηγήσεις δεν ήταν γραπτές- να κάνω μια περίληψη των σημείων που ενδιαφέρουν την Ελλάδα. Μεταξύ, ωστόσο, των τελικών συμπερασμάτων, αυτό που αναφέρθηκε για την Ελλάδα ήταν ως εξής: «Η Ελλάδα, για να σωθεί, πρέπει να εξέλθει κατεπειγόντως από την ευρωζώνη. Αλλά, η έξοδός της εμποδίζεται από τους ιθύνοντες της Ευρώπης, για να μην τεθεί σε κίνδυνο το ευρώ».

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία με την υπόσχεση ότι θα διατηρήσει την Ελλάδα στο ευρώ. Δεν γνωρίζω σε τι ποσοστό πίστευε ότι «η Ελλάδα σώζεται παραμένοντας στο ευρώ», αλλά αυτό που αναγνωρίζω είναι ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να γίνει κυβέρνηση, αν αποφάσιζε να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Δηλαδή, ότι η σωτηρία του δεν είναι εντός αλλά εκτός της ευρωζώνης. Και, ακόμη, ότι η κόλαση που έζησε για 5 χρόνια, και που θα εντείνεται χωρίς τελειωμό, μέχρις ότου να αποπληρωθεί κατά το 75% το ελληνικό χρέος, είναι πολύ πιο αβάσταχτη από τη διαδικασία της επιστροφής στη δραχμή. Φθάνει αυτή να ετοιμαστεί με προσοχή. Φθάνει να ληφθούν άμεσα μέτρα υπέρ των απορότερων, και εδώ βέβαια το σοσιαλιστικό προφίλ του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμο.

Ουδείς ζήτησε τη γνώμη μου, αλλά την καταθέτω ωστόσο, ως απλή Ελληνίδα. Άλλωστε, την ίδια αυτή γνώμη υποστηρίζω συνεχώς από το 2010, παρότι ακούω κατά καιρούς πληθώρα οικονομικών ασυναρτησιών και ανοησιών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει λύση. Έστω και αν οι δανειστές υποχωρούν κατά 1/100 κάθε φορά, μετά από κάθε εκβιασμό, αυτό θα γίνεται απλώς, ακριβώς όπως και στο παρελθόν, για να επιτυγχάνουν αυτά που θέλουν, και αυτά που δεν πρέπει να θέλει η Ελλάδα, επειδή την σκοτώνουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ, συνεπώς, δεν έχει άλλη λύση, αλλά ούτε θα έπρεπε να αναζητήσει άλλη λύση. Να εξηγήσει στον ελληνικό λαό, που τον τιμά με την αγάπη και την εμπιστοσύνη του, ότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Να του υποσχεθεί, ότι στους δύσκολους μήνες που θα έρθουν, η κυβέρνηση θα κάνει τα πάντα με Σοβαρότητα με αυταπάρνηση, με συνέπεια και ύστερα από ενδελεχή μελέτη των δεδομένων, ώστε το κόστος της μετάβασης-που φυσικά υπάρχει, και φυσικά πρέπει να αναλυθεί- να είναι όσο γίνεται μικρότερο. Να δηλώσει, επιτέλους, ανοικτά, την αλήθεια: ότι, δηλαδή, υπέκυψε και ο ΣΥΡΙΖΑ στον ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝ, που με τόσο τραυματικό και επιπόλαιο τρόπο φοβέριζαν το λαό επί 5 ολόκληρα χρόνια οι προκάτοχοί του.

Από σήμερα, από τώρα……πρέπει να κατατοπιστεί ο ελληνικός λαός, για το τι τον περιμένει αν παραμείνει στο ευρώ με τις πολύ γνωστές άθλιες συνθήκες, και σε τι μπορεί να ελπίζει αν αποφασίσει το «μεγάλο πήδημα». Πρέπει ο κάθε Έλληνας να αποβάλλει τον τρόμο, που τόσο μεθοδικά του εμφύσησαν επί 5 χρόνια, και να συγκεντρώσει όλες του τις δυνάμεις στην επιτυχία αυτού του εγχειρήματος.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΧΑΝΕΤΑΙ, και φυσικά δεν ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ για αυτό. Δεν υπήρχε ούτε ανάπτυξη, ούτε success stories, ούτε έξοδος από μνημόνια και τα τοιαύτα πριν από αυτόν…..Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ θα ευθύνεται εφεξής αν δεν χρησιμοποιήσει την τόσο πολύτιμη συμπαράσταση του ελληνικού λαού, για να προσπαθήσει να τον σώσει.

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας 9.3.2015

Επίτιμη διδάκτωρ 5 Πανεπιστημίων και επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Ρουμανίας

πηγή: pentapostagma.gr

Διαβάστε περισσότερα

Το Δίστομο ξεπλένει την ελληνική ξεφτίλα

Το Δίστομο βάζει η κυβέρνηση σαν ασπίδα για να ανταποδώσει το «χαστούκι» που έφαγε ο Βαρουφάκης από τον Σόιμπλε στο Γιουρογκρούπ

Ομάδα «Τοίχος»

Μετά από το φιάσκο της διαπραγμάτευσης του τελευταίου Γιουρογκρούπ, ο πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής ξεκίνησε πόλεμο αποκλειστικά στην Γερμανία εγείροντας ξαφνικά ως πρώτο θέμα τις γερμανικές αποζημιώσεις. Η πρώτη απειλή εναντίον των Γερμανών αφορά  στις αποζημιώσεις 28 εκατ. ευρώ σε συγγενείς θυμάτων του Γ’ Ράιχ που έχουν επιδικαστεί το 1998 από την Ολομέλεια του Άρειου Πάγου. Η κυβέρνηση απειλεί με κατάσχεση του κτιρίου του  Ινστιτούτου Γκαίτε  Αθηνών το οποίο ανήκει στο γερμανικό δημόσιο.

Ο Σημίτης «πούλησε» το Δίστομο 

Το 2000 και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ήταν έτοιμη να στείλει κλητήρα για να κατάσχει το εν λόγω κτίριο ως αποζημίωση για τους συγγενείς των δολοφονηθέντων του Διστόμου. Όμως, το Δίστομο έγινε και εκείνη την εποχή από μαρτυρικός τόπος, μέσω διπλωματικών διενέξεων. Ο πρώην πρωθυπουργός Σημίτης, σταμάτησε την κατάσχεση για να εγκρίνει η Γερμανία την είσοδο της Ελλάδας στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση.

Βέβαια, ο Σημίτης δεν το έπραξε αυτό μόνος του διότι για να αναιρεθεί ή να εκτελεστεί τέτοια απόφαση μόνο ο υπουργός Δικαιοσύνης μπορεί να παρέμβει. Ενώ ο υπουργός Δικαιοσύνης υπέγραψε την απόφαση κατάσχεσης το 2000 και ο κλητήρας παρέδωσε στο Ινστιτούτο Γκαίτε το κατασχετήριο, λίγες ημέρες μετά την έγκριση της Γερμανίας να μπει η Ελλάδα στην ΟΝΕ, ο υπουργός Δικαιοσύνης πρόδωσε τους Διστομήτες παίρνοντας πίσω την εντολή κατάσχεσης.

Η Δικαιοσύνη έγινε διπλωματία 

Πρέπει όμως οι υπουργεί Δικαιοσύνης που έπραξαν το άδικο εναντίον του Διστόμου να κατανομαστούν, διότι ήταν και οι μοναδικοί, που χωρίς την έγκριση του εκάστοτε πρωθυπουργού, να πράξουν το καθήκον υπέρ των αδικούμενων. Από το 1998 που ο Άρειος Πάγος αμετάκλητα αποφάσισε ότι οι συγγενείς των θυμάτων του Διστόμου πρέπει να αποζημιωθούν, οι υπουργοί που δεν σιώπησαν υπέρ διπλωματικών και οικονομικών συμφερόντων ήταν:

Ευάγγελος Γιαννόπουλος, Δημήτριος Γουργουράκης, Μιχάλης Σταθόπουλος, Φίλιππος Πελτσάνικος, Αναστάσιος Παπαληγούρας, Σωτήρης Χατζηγάκης, Νίκος Δένδιας, Χάρης Καστανίδης, Μιλτιάδης Παπαϊωάνου, Χρίστος Γεραρής, Αντώνης Ρουπακιώτης, Χαράλαμπος Αθανασίου.

Στα χέρια του την υπόθεση για την κατάσχεση ή όχι της ακίνητης δημόσιας περιουσίας της Γερμανίας μέσα στην Ελλάδα έχει αυτή την στιγμή ο υπουργός Δικαιοσύνης, Νίκος Παρασκευόπουλος και αναμένουμε αν θα πράξει το δίκαιο ή θα βάλει την υπόθεση στο αρχείο αν και πάλι η Γερμανία κάνει το χατήρι να δώσει ευκολίες δανείων στην κυβέρνηση, πάντα με το αζημίωτο.

 

Απειλές για τα μάτια του κόσμου

Από τη μια πλευρά η κυβέρνηση Σύριζα- ΑΝΕΛ απειλεί ότι θα κατάσχει γερμανική δημόσια περιουσία εντός της Ελλάδας (που θα έπρεπε ήδη να το κάνει και να μην συγχέει την Δικαιοσύνη με την διπλωματία) και από την άλλη έχει αφήσει την γερμανική ημιδημόσια εταιρεία Fraport να ετοιμάζει να κάνει δικά της τα 14 περιφερειακά αεροδρόμια της Ελλάδας μέγιστης γεωπολιτικής και οικονομικής αξίας.

Την στιγμή που ο κύριος Τσίπρας απειλεί μέσω τετελεσμένης απόφασης της Δικαιοσύνης υπέρ του Διστόμου ότι θα τιμωρήσει την Γερμανία για την συμπεριφορά της στις διαπραγματεύσεις για νέο δάνειο, είναι σε ισχύ το «Ελληνογερμανικό Ίδρυμα για τη Νεολαία» το οποίο ίδρυσαν από κοινού Παπούλιας και Γκάουκ.  Μέσω αυτού του Ιδρύματος η Γερμανία προσπαθεί να κλείσει το θέμα των θηριωδιών που έπραξε στα μαρτυρικά χωριά όλης της Ελλάδας δίνοντας ψίχουλα επιδοτήσεων για έργα Πολιτισμού!

Διαβάστε περισσότερα

ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΤΗΣ COCA-COLA

Οι εργαζόμενοι στην Coca Cola Θεσσαλονίκης δίνουμε έναν μεγάλο απεργιακό αγώνα εδώ και 17 μήνες – από την 1^η Οκτωβρίου 2013 – με αίτημα την ακύρωση όλων των απολύσεων και την επαναλειτουργία του εργοστασίου.

Η συνέχιση του αγώνα μας γίνεται τώρα και υπόθεση οικονομικής αντοχής.

Το Σωματείο μας εκφράζοντας τη βούληση όλων των απεργών – μελών του δίνει στη δημοσιότητα τους Τραπεζικούς Λογαριασμούς μας.

Πάρτε μέρος στον αγώνα μας ενισχύοντας το απεργιακό μας ταμείο και συνεχίζοντας το ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ των προϊόντων της COCA COLA: AMITA – FANTA – ZERO κ.λ.π. μέχρι να επαναλειτουργήσει το εργοστάσιο.

ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΤΤΙΚΗΣ – ΙΒΑΝ: GR2201608750000000084799149

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ – ΙΒΑΝ: GR9201102110000021148008697

Διαβάστε περισσότερα

Σαπίλα!

    Τα πέντε χρόνια που πέρασαν είχαμε:
    α)  Έναν πρωθυπουργό που πήγε στις Κάννες, του είπαν εκεί η Μέρκελ, οι «εταίροι» και οι εγχώριοι «σωτήρες» ότι η θητεία του έληξε πριν την ώρα της, εκείνος το δέχτηκε, παρέδωσε την κυβέρνηση και όλα αυτά …  θυμήθηκε να τα «καταγγείλει» μετά από 4 χρόνια μόνο και μόνο για να πάρει μερικά ψηφαλάκια και να μπει στη Βουλή…
    β) Έναν δεύτερο πρωθυπουργό, δοτό, που διορίστηκε από τους εγχώριους «σωτήρες» με μόνη του ιδιότητα ότι ήταν τραπεζίτης, εκλεκτός της ΕΚΤ, που συγκρότησε κυβέρνηση με κοινοβουλευτικό μανδύα τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, μόνο και μόνο για να παρθούν όλα εκείνα τα μέτρα που αφαιρούσαν το αίμα του λαού για να ποτίζονται οι γερμανικές, οι γαλλικές, οι ελληνικές και κάθε «εθνικότητας» τράπεζες…
    γ) Έναν τρίτον πρωθυπουργό που έχτισε το αντιπολιτευτικό προφίλ του στην «αντιμνημονιακή» ρητορική, αλλά όταν έγινε πρωθυπουργός υπέγραψε επιστολές ότι τα Μνημόνια ήταν δικής του… «ιδιοκτησίας» και έφτασε να απολογηθεί ενώπιον της Μέρκελ για την προηγούμενη «αντιμνημονιακή» ρητορική του λέγοντας εκείνο το απίθανο «ουδείς αναμάρτητος»…
    δ) Τώρα μαθαίνουμε ότι είχαμε κι έναν υπουργό Οικονομικών, ο οποίος το διάστημα 2012 – 2014, όταν έξι εκατομμύρια Έλληνες βούλιαζαν στα Τάρταρα της φτώχειας και της ανέχειας, όταν το πολιτικό σύστημα μιλούσε στους Έλληνες για τον «πατριωτισμό των θυσιών», εκείνος φυγάδευε τα λεφτά του στο εξωτερικό, διότι φοβόταν ο καημένος μην τα χάσει λόγω της πολιτικής που εφαρμοζόταν στην Ελλάδα την οποία, όμως, οι υπόλοιποι Έλληνες έπρεπε να την υφίστανται σαν «πατριωτική»!  
    Αλήθεια – και χωρίς περιστροφές – αν όλα αυτά δεν αποτελούν αλάνθαστο μέτρο και αδιαφιλονίκητη απόδειξη για την «ποιότητα» της τάξης που κυβερνά αυτό τον τόπο, την ευτέλεια και ενίοτε την σαπίλα εκείνου που αποκαλείται αστικό πολιτικό σύστημα αυτής της χώρας, τότε τι είναι;
    Υστερόγραφο: Και μη μας πει κανείς ότι όλα αυτά άλλαξαν μετά τις 25 Γενάρη. Τίποτα δεν άλλαξε και τίποτα δεν θα αλλάξει όσο την πολιτική εξουσία (που είναι κάτι πολύ ευρύτερο και βαθύτερο από την κυβερνητική εξουσία) θα συνεχίζει να την έχει εκείνη η τάξη που προκαλεί και στηρίζεται στην ευτέλεια και την σαπίλα.

email: mpog@enikos.gr 

Διαβάστε περισσότερα

Η Ελλάδα, η Ρωσία και η πολιτική της ταπείνωσης

Η επίλυση διεθνών συγκρούσεων εκτός από τη λογική και τα συμφέροντα έχει να κάνει και με συναισθήματα. Η πληγωμένη εθνική περηφάνια των Ελλήνων και η υπόσχεση Τσίπρα. Ο ρόλος των συμβόλων στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές.

Του Gideon Rachman
Αμέσως πριν εκλεγεί πρωθυπουργός της Ελλάδας τον Ιανουάριο, ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε μια υπόσχεση στους ψηφοφόρους: «Τη Δευτέρα θα σταματήσει η εθνική ταπείνωση. Θα τελειώσουμε με τις διαταγές από το εξωτερικό».
Όσοι μπαίνουν στον πειρασμό να αντιμετωπίσουν αυτήν την έμφαση στην εθνική ταπείνωση ως μια ελληνική ιδιαιτερότητα καλά θα κάνουν να δουν τι γίνεται και σε άλλα σημεία του πλανήτη. Όταν σκέφτομαι τα τέσσερα διεθνή θέματα για τα οποία έχω γράψει περισσότερο την τελευταία χρονιά -τη Ρωσία, την ευρωζώνη, τη Μέση Ανατολή και την ανατολική Ασία-, ένα στοιχείο που τα συνδέει όλα είναι η ρητορική της εθνικής ή της πολιτιστικής ταπείνωσης.
Μία από τις πρώτες κινήσεις του Τσίπρα ως πρωθυπουργού ήταν να επισκεφτεί μνημείο Ελλήνων ανταρτών που εκτελέστηκαν από τους ναζί το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η κίνηση αυτή είχε να κάνει με την εθνική περηφάνια: να υπενθυμίσει στους ψηφοφόρους τον ηρωισμό του παρελθόντος και ταυτόχρονα να επιστρέψει ένα μέρος της ταπείνωσης στους Γερμανούς, τους ηγέτες των πιστωτών της ευωζώνης.
Η ελληνική κυβέρνηση ήρθε στην εξουσία υποσχόμενη να μειώσει ριζικά το χρέος της χώρας και να εγκαταλείψει τη λιτότητα. Αλλά παρά το γεγονός ότι η συγκρουσιακή προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε ελάχιστα στην επίτευξη των συγκεκριμένων στόχων, αυτή η επίδειξη ανυπακοής ικανοποίησε τους Έλληνες ψηφοφόρους. Τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις ανέβηκαν, ακόμα και καθώς συρρικνώνονταν οι καταθέσεις των ελληνικών τραπεζών.
Η αντιπαράθεση της Ρωσίας με τη Δύση, όπως και η σύγκρουση της ελληνικής κυβέρνησης με τους πιστωτές, θρέφεται από ένα αίσθημα πληγωμένης εθνικής υπερηφάνειας. Ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και οι Ρώσοι αξιωματούχοι της γενιάς του υπηρετούσαν κάποτε ένα πολύ μεγαλύτερο και ισχυρότερο έθνος, τη Σοβιετική Ένωση.
Τώρα ο κ. Πούτιν επιμένει πως η σύγχρονη Ρωσία πρέπει να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται σαν μια μεγάλη δύναμη. Αν και οι φαινομενικοί λόγοι για την επέμβαση στην Ουκρανία έχουν να κάνουν με την υπεράσπιση πολύ συγκεκριμένων συμφερόντων -ναυτικών βάσεων, αγορών και συνόρων-, η ρητορική της Μόσχας κρύβει ένα αίσθημα εθνικής ταπείνωσης. Η Ρωσία, επιμένει, δεν μπορεί να παραμερίζεται και να αγνοείται.
Οι Ρώσοι θα δείξουν πως δεν μπορούν να άγονται και να φέρονται από τους υπερόπτες Αμερικανούς. Ο κ. Πούτιν βουτά πολύ πίσω στο παρελθόν για να επικαλεστεί το πνεύμα των πιο ιστορικών στιγμών του έθνους: τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο του 1940. Και αξιωματούχοι θριαμβολογούν για το πυρηνικό οπλοστάσιο της Ρωσίας ως ένα «τοτέμ» του κύρους της υπερδύναμης και έναν λόγο για να τους φοβούνται οι υπόλοιποι.
Ένα αίσθημα εθνικής ταπείνωσης είναι κομβικό και στην προσέγγιση της Κίνας με τον έξω κόσμο. Τα ιστορικά εγχειρίδια και το εθνικό μουσείο στο Πεκίνο είναι επικεντρωμένα στον «αιώνα της ταπείνωσης», που διήρκεσε από την πρώτη επαφή με τον δυτικό ιμπεριαλισμό το 1840 ως την ήττα της Ιαπωνίας το 1945. Το μήνυμα που μεταφέρεται στους νέους είναι πως μια αδύναμη Κίνα ταπεινώθηκε και λεηλατήθηκε από τις ξένες δυνάμεις. Η σύγχρονη Κίνα, τους λένε, δεν θα στριμωχθεί ποτέ στη γωνία.
Ο πρόεδρος Ξι Τζινπίνγκ ζητά ένα «νέο τύπο σχέσεων μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων». Είναι ένα αίτημα η Κίνα να αντιμετωπίζεται ως ίση απέναντι στις ΗΠΑ.
Την ιδέα ότι η Δύση καταπίεσε και ταπείνωσε τους μουσουλμάνους την έχουν εκμεταλλευτεί και οι ισλαμιστές τζιχαντιστές. Το 2003, ο Τομ Φρίντμαν, αρθρογράφος των New York Times, επισήμανε μια ομιλία με το στοιχείο αυτό από τον τότε πρωθυπουργό της Μαλαισίας, Μαχαδίρ Μοχάμαντ, και υποστήριξε πως «η πιο υποτιμημένη δύναμη στις διεθνείς σχέσεις είναι η ταπείνωση». Σύμφωνα με τον κ. Φρίντμαν το αίσθημα ταπείνωσης βρισκόταν πίσω τόσο από την παλαιστινιακή αντίσταση κατά του Ισραήλ όσο και από το ένοπλο αντάρτικο κατά της αμερικάνικης κατοχής στο Ιράκ.
Όταν ξέσπασαν οι επαναστάσεις στη Μέση Ανατολή το 2011, φάνηκε πως πολλοί Άραβες είχαν αποφασίσει ότι οι δικές τους κυβερνήσεις ήταν η πραγματική αιτία για τη δυστυχία και την ταπείνωσή τους. Από τότε ωστόσο, έγινε και πάλι της μόδας να κατηγορούν τους ξένους και τη Δύση. Η κυβέρνηση του Ιράν και οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους και του Λεβάντε μισούν θανάσιμα η μια πλευρά την άλλη, αλλά μοιράζονται μια ρητορική που υπόσχεται να απορρίψει την ταπείνωση από τη Δύση, είτε είναι το Ιράν που επιμένει στο δικαίωμά του να έχει ένα πυρηνικό πρόγραμμα ή το ΙΚΙΛ που κάνει κήρυγμα κατά των δυτικών αξιών.
Στο πέρασμα των χρόνων, διάφοροι θεωρητικοί και φιλόσοφοι έχουν γράψει για το ρόλο της περηφάνιας και της ταπείνωσης στα ανθρώπινα πράγματα. Ο Ζαν Ζακ Ρουσό, ο φιλόσοφος του Διαφωτισμού του 18ου αιώνα, υποστήριξε ότι η πηγή της διαφθοράς του ανθρώπου βρίσκεται στην ανθρώπινη επιθυμία να αναγνωριστεί ως ανώτερος των άλλων. Η ανησυχία για το κύρος (που δεν την αποκαλούσε έτσι ο Ρουσό) ήταν η ρίζα πολλών δεινών.
Αιώνες αργότερα, οι «ρεαλιστές» θεωρητικοί των διεθνών σχέσεων, υποστήριξαν ότι τα κράτη κινητοποιούνται από πολλά από τα ίδια συναισθήματα που χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους. Οι ρεαλιστές τόνισαν τη δίψα του κράτους για ισχύ. Η άλλη πλευρά του συναισθήματος αυτού είναι η απόγνωση να αποφευχθεί η έλλειψη ισχύος και η ταπείνωση που την ακολουθεί.
Η σημασία όλων των παρά πάνω είναι πως η επίλυση διεθνών συρράξεων έχει να κάνει εκτός από τη λογική και τα συμφέροντα και με συναισθήματα.
Πολλές φορές η απαιτούμενη παραχώρηση για την αντιμετώπιση ενός συναισθήματος εθνικής ή πολιτιστικής ταπείνωσης μπορεί να είναι αδύνατη. Κανείς δεν θα συναινέσει σε ένα χαλιφάτο για να φροντίσει τα πληγωμένα συναισθήματα του ΙΚΙΛ. Αλλά κάποιες φορές οι κινήσεις που απαιτούνται για την αποκατάσταση της εθνικής περηφάνιας μπορεί να είναι αρκετά μικρότερες. Η Ελλάδα δεν φαίνεται να έχει κερδίσει σημαντικές παραχωρήσεις από τους δανειστές της.
Σε κάθε περίπτωση, μια επίδειξη εθνικής ανυπακοής φαίνεται να ηρεμεί τους Έλληνες για την ώρα. Ενώ η Δύση αναλογίζεται μια επικίνδυνη σύγκρουση με τη Ρωσία και τη φιλόδοξη Κίνα, μπορεί να έχει κατά νου πως μερικές φορές τα σύμβολα έχουν τόσο μεγάλη σημασία όσο και η ουσία.
Πηγή Financial Times

Διαβάστε περισσότερα

Πώς το ευρώ συνέτριψε την ελληνική οικονομία

1.  «200 εταιρείες συγκεντρώνουν το 68% των εξαγωγών»

«Συνεχώς διευρύνεται ο αριθμός των επιχειρήσεων που στρέφονται από τις εξαγωγές στις εισαγωγές προκειμένου να αυξήσουν το περιθώριο κέρδους. Ήδη, οι τέσσερις στις πέντε «εξωστρεφείς» εταιρείες έχουν περιορίσει το μερίδιο των εξαγωγών στον συνολικό τους τζίρο σε επίπεδα αρκετά κάτω του 50%. Γιατί συμβαίνει αυτό; Από τους ισολογισμούς προκύπτει ότι στην Ελλάδα σε πολλούς τομείς, τα περιθώρια κέρδους του εμπορίου είναι πολύ υψηλότερα από αυτά της βιομηχανίας.
Έτσι, οι εταιρείες είτε διακόπτουν την παραγωγική δραστηριότητα και το ρίχνουν στο εμπόριο είτε μεταφέρουν την παραγωγική διαδικασία εκτός των ελληνικών συνόρων προκειμένου να συγκρατήσουν το κόστος. Αυτές οι δύο κινήσεις εξηγούν και το γιατί διευρύνεται συνεχώς το εμπορικό έλλειμμα στην Ελλάδα (σ.σ.: στο τέλος του 2003 ξεπέρασε τα 22,6 δισ. ευρώ): εισάγουμε τα πάντα και εξάγουμε μόλις 180 προϊόντα εκ των οποίων ελάχιστα διατηρούν την ανταγωνιστικότητά τους.
[…]
Οι χιλιάδες μικρομεσαίοι που έχουν «πάρε-δώσε» με το εξωτερικό αδυνατούν -λόγω έλλειψης πόρων- είτε να βελτιώσουν την ποιότητα του προϊόντος τους είτε να ρίξουν την τιμή του, με αποτέλεσμα να χάνουν συνεχώς έδαφος στον διεθνή στίβο. Από τις 4.500 εξαγωγικές εταιρείες που εμφανίζονται στα μητρώα της ICAP, οι 3.500 -δηλαδή περίπου οι 8 στις 10- παρουσιάζουν έσοδα κάτω των δύο εκατομμυρίων ευρώ από πωλήσεις αγαθών εκτός συνόρων. Μάλιστα στην πλειονότητα τους (σε αναλογία άνω του 80%) οι μικρομεσαίοι εξαγωγείς λειτουργούν με μονοψήφια ποσοστά κέρδους ή ακόμη και με ζημιές.
[…]
Ο κλάδος των τροφίμων – ο μεγαλύτερος εξαγωγέας της χώρας καθώς συγκεντρώνει μερίδιο 10,5% επί των συνολικών εξαγωγών – είχε να αντιμετωπίσει το σκληρό ευρώ. Η διολίσθηση των περισσότερων άλλων νομισμάτων έναντι του ευρώ, μείωσε τα έξοδα για τους εισαγωγείς τροφίμων καθώς τα προϊόντα τους παράγονταν σε ευρώ και πωλούνταν στα νομίσματα των χωρών εισαγωγής τους. Η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία κατέγραψε σημαντικές ανατιμήσεις στα προς εξαγωγή προϊόντα τροφίμων καθώς οι εταιρείες προσπάθησαν να αναπληρώσουν το χαμένο έδαφος αυξάνοντας τις τιμές. Το αποτέλεσμα ήταν να μειωθεί ακόμα περισσότερο η ανταγωνιστικότητα»
Ελευθεροτυπία, 25/7/2004:
Link: http://pastebin.com/Zpb3tUwL
2. «Με το ένα χέρι μάς δίνουν κονδύλια και με το άλλο μάς τα παίρνουν πίσω»
«Η Ε.Ε. έφερε στην Ελλάδα νομισματική σταθερότητα και ονομαστική σύγκλιση. Δεν κατάφερε όμως να φέρει και την πραγματική σύγκλιση μισθών και εισοδημάτων, καθώς η χαμηλή ανταγωνιστικότητα έδιωξε την παραγωγή, έφερε εισαγωγές και άφησε πίσω της υψηλή ανεργία και προβλήματα. Τελευταία φορά η δραχμή υποτιμήθηκε το Μάρτιο του 1998 κατά 14%. Τόσο υπολογίσθηκε τότε ότι έπρεπε να περιοριστεί η αξία του νομίσματός μας για να γίνουν τα ελληνικά προϊόντα και οι υπηρεσίες πιο «φθηνές» και να είναι έτσι ανταγωνιστικές με τις ευρωπαϊκές. Από τότε συνδέθηκε οριστικά η ισοτιμία της δραχμής με το ευρώ. Ωστόσο, από το 2001 έως το 2009 χάσαμε το 26,6% της ανταγωνιστικότητας μας έναντι των ξένων αγορών (εκτιμήσεις της ΤτΕ). Οι εξαγωγές της Ελλάδας έφταναν τότε στο 22,9% του ΑΕΠ και σήμερα έχουν περιοριστεί στο 18,8%. Η χώρα εισάγει προϊόντα στο ύψος του 28,5% του ΑΕΠ (στοιχεία Κομισιόν). Εντός της Ε.Ε. η Ελλάδα εξάγει προϊόντα αξίας ίσης με το 3,7% του ΑΕΠ (έναντι 23,3% που είναι η επίδοση της Γερμανίας). Το 1980 η Ελλάδα έστελνε στις αγορές της Δυτικής Ευρώπης προϊόντα στο ύψος του 4,7% του ΑΕΠ της και η Γερμανία στο ύψος του 13,7%. Εμείς συνεχίζουμε να στέλνουμε έξω λίγα και συνήθως «φθηνά» προϊόντα, μη τυποποιημένα, χάνοντας ακόμη και την εγχώρια αγορά των οπωροκηπευτικών, τα οποία έρχονται σε πιο ανταγωνιστικές τιμές από «έξω». Αντίθετα, οι εισαγωγές από κράτη της Ε.Ε. θέριεψαν, φτάνοντας το 2009 στο 11,6% του ΑΕΠ. Βασικός προμηθευτής, σύμφωνα με στοιχεία των εμπορικών ακολούθων, είναι η Γερμανία, έπεται η Ιταλία και άλλα κράτη της Δυτικής Ευρώπης, ενώ στην πρώτη πεντάδα περιλαμβάνεται και η Γαλλία. Το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (ροές προϊόντων, υπηρεσιών και κεφαλαίων) έφτασε το 2009 στο 13,1% του ΑΕΠ, όταν το 1980 είχαμε πλεόνασμα 1,9% του ΑΕΠ.
[…]
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αδυναμίας να προωθηθεί με επιτυχία ένα ανταγωνιστικό ελληνικό προϊόν είναι η ιστορία του ελαιόλαδου. Η Ελλάδα είναι η τρίτη παραγωγός χώρα ελαιολάδου παγκοσμίως, το λάδι μας έχει την καλύτερη ποιότητα διεθνώς, αλλά καλύπτει μόλις το 3% της «πίτας» των ανεπτυγμένων αγορών της Δύσης, αφού συνεχίζεται η πώληση «χύμα» λαδιού σε ιταλικές εταιρείες, οι οποίες στη συνέχεια το συσκευάζουν και το εμπορεύονται για λογαριασμό τους κερδίζοντας πολύ περισσότερα.
[…]
Τεράστιο πρόβλημα ανταγωνιστικότητας στην ελληνική βιομηχανία αλλά και τη γεωργία κατέγραφε προ τετραετίας και το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Μελετών (ΚΕΠΕ) του υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης. Ζητούσε την άμεση ανάληψη δράσης, καθώς η κατάσταση γινόταν ασφυκτική. Υπολόγιζε ότι μόνο 26 από τα 260 προϊόντα που παράγει η Ελλάδα είναι ανταγωνιστικά στις ξένες αγορές, έστω και των αναπτυσσόμενων κρατών της Ανατολικής Ευρώπης. Εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης ελάχιστα προϊόντα έχουν κάποια τύχη, τα έλαια, ο καπνός, τα ποτά»
Ελευθεροτυπία, 17/10/2010:
Link: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=214251

Διαβάστε περισσότερα

Ο «κουτσουρεμένος» ύπνος οδηγεί σε παραπανίσια κιλά

Επηρεάζει τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα και «ξεκουρδίζει» τον μεταβολισμό του οργανισμού

Μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στη σιλουέτα και γενικότερα στον μεταβολισμό προκαλεί το «κουτσούρεμα» ακόμα και 30 λεπτών πολύτιμου ύπνου ημερησίως

Σαν Ντιέγκο 

Η έλλειψη ακόμα και 30 λεπτών πολύτιμου ύπνου την ημέρα, μπορεί μακροπρόθεσμα να οδηγήσει στο «ξεκούρδισμα» του μεταβολισμού και στην αύξηση του σωματικού βάρους, εξηγούν οι επιστήμονες.

Τα ενδιαφέροντα αποτελέσματα που παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο του ετήσιου συνεδρίου ενδοκρινολογίας, ENDO 2015 (5-8 Μαρτίου) στο Σαν Ντιέγκο, στις ΗΠΑ, έρχονται από τους ειδικούς του Κολεγίου Ιατρικής Weill Cornell στην Ντόχα, στο Κατάρ.
«Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι ο ύπνος μικρής διάρκειας συνδέεται με την παχυσαρκία και με την εμφάνιση του διαβήτη. Εμείς ωστόσο διαπιστώσαμε ότι μόλις 30 λεπτά λιγότερου ύπνου ημερησίως αρκούν για να προκαλέσουν βλάβες μακροπρόθεσμα ως προς την ινσουλινοευαισθησία του οργανισμού» αναφέρει χαρακτηριστικά ο κύριος συγγραφέας της μελέτης, καθηγητής Ιατρικής, δρ Σαχράντ Ταχέρι.  «Κάτι τέτοιο ενισχύει προηγούμενες παρατηρήσεις κατά τις οποίες ο κουτσουρεμένος ύπνος είχε συνδεθεί με συσσωρευτικές μεταβολικές επιπτώσεις».  
Ελλειψη χρόνου, λιγότερος ύπνος
Στη σύγχρονη κοινωνία, οι αυξημένες κοινωνικές και επαγγελματικές υποχρεώσεις οδηγούν τον κόσμο σε καθημερινή στέρηση πολύτιμων ωρών ύπνου, τον οποίο προσπαθεί στη συνέχεια να αναπληρώσει κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου. Ωστόσο, η καθημερινή έλλειψη ύπνου, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι δυνατόν να οδηγήσει μακροπρόθεσμα σε μεταβολικές διαταραχές οι οποίες θα μπορούσαν να ενισχύσουν ακόμα και την εμφάνιση του διαβήτη τύπου 2.
«Η έλλειψη ύπνου παρατηρείται συχνά στις μέρες μας. Μόλις κατά την τελευταία δεκαετία ωστόσο έχουμε συνειδητοποιήσει τις μεταβολικές της επιπτώσεις» λέει ο δρ Ταχέρι.
«Τα ευρήματά μας υποδεικνύουν ότι η ρύθμιση των ωρών νυχτερινής ξεκούρασης θα μπορούσε να προσφέρει ευεργετικά οφέλη τόσο στη σιλουέτα και στον μεταβολισμό μας, όσο και στην γενικότερη απόδοση του οργανισμού μας. Στο πλαίσιο λοιπόν μιας ισορροπημένης διατροφής με στόχο την απώλεια βάρους, καλό θα ήταν να ακολουθούμε και ένα υγιές μοτίβο ύπνου για ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία» προσθέτει ο ειδικός.

Διαβάστε περισσότερα

Ο «κόσμιος», ο «κοσμοπολίτης» και ο Homo Europaeus - ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Στις βαριά αδικημένες λέξεις, μαζί με τον «κυνισμό», που κατάντησε να θεωρείται ταυτόσημος της αγένειας και της ωμότητας, και τον «επικούρειο», που στένεψε νοηματικά και ακυρώθηκε ηθικά ώστε να καλύψει τον ανέμελο ηδονοθήρα, πρέπει να υπολογίσουμε και τον «κοσμοπολίτη». Και αυτόν τον όρο τον ταπείνωσε η συνήθης χρήση του. Για να τον σύρει στο επίπεδο του αμέριμνου ταξιδιώτη, του καλοπερασάκια, που, αδιάφορος τάχα για πατρίδες και σύνορα, τρυγάει υπερεθνικές «εμπειρίες». Τα συνώνυμά του; Μπον βιβέρ, βιπ, χάι σοσάιετι κ.ο.κ.

Είχα διαβάσει χρόνια πριν για κάποια μάλλον περιθωριακή προσπάθεια υπεράσπισης της ουσίας (άρα και του ονόματος) της κυνικής φιλοσοφίας, με την εισαγωγή ενός νέου όρου, του «zynisme», που θα προσδιόριζε την ωμή και απρεπή συμπεριφορά. Θα έμενε έτσι καθαρή -στη διεθνή ορολογία- η παλαιά λέξη «cynisme», για να ονοματίζει το φιλοσοφικό σύστημα των αρχαίων Κυνικών, του Αντισθένη, του Διογένη και όσων άλλων σύχναζαν στο γυμναστήριο του Κυνοσάργους. Αυτό ήταν το μόνο όπου μπορούσαν να γυμνάζονται όσα παιδιά δεν είχαν γεννηθεί από γνήσιους Αθηναίους· οι ημίαιμοι. Γι’ αυτό και υπήρχε εκεί ιερό του Ηρακλέους, «επεί κακείνος ουκ ην γνήσιος εν θεοίς, αλλ’ ενείχετο νοθεία διά την μητέρα θνητήν ούσαν», όπως λέει ο Πλούταρχος βιογραφώντας έναν άλλον νόθο, τον Θεμιστοκλή, γιο Αθηναίου και Θρακιώτισσας. Νόθος άλλωστε ήταν και ο ίδιος ο Αντισθένης, σαν γιος Αθηναίου και μιας δούλας, επίσης Θρακιώτισσας (ποιος ξέρει πόσους σπουδαίους αρχαίους θα έπρεπε να αποκηρύξουμε, αν δίναμε βάση στη βλακώδη ιδεοληψία του «καθαρού ελληνικού αίματος»). Οσο για το Κυνόσαργες, παράγεται -για να αντιγράψω από ένα αρχαιολογικό Λεξικό του 1837, του Νικολάου Λωρέντη- «εκ του κύων και αργός ήτοι ταχύς, διότι εν ω ποτέ ο Δίομος επρόσφερε θυσίαν εις τον Ηρακλέα, κύων τις αρπάσας μίαν μερίδα κρέατος εκ των θυμάτων έφυγεν με αυτήν εις τούτο το μέρος».

Το εγχείρημα λοιπόν της αναβάπτισης του όρου «κυνισμός» δεν ευοδώθηκε, αν κρίνω και από το γεγονός ότι πληκτρολογώντας «zynisme» στο Γκουγκλ δεν εμφανίστηκε ούτε ένα εύρημα, έστω σαν ολιγόλεκτο επιτύμβιο μιας έξυπνης ιδέας. Συνεχίζουμε έτσι να πορευόμαστε με τα ονόματα ως είχαν, γνωρίζοντας όμως πια πως η «επίσκεψίς» τους δεν είναι πάντοτε «αρχή σοφίας», όπως πίστευε ο Αντισθένης. Και σίγουρα δεν είναι στην περίπτωση του «κοσμοπολίτη». Ή του «κοσμίου», όπως αυτοπροσδιοριζόταν ο Σωκράτης, κατά την αφήγηση του Επίκτητου: «Αν όσα λένε οι φιλόσοφοι για τη συγγένεια ανάμεσα στον θεό και τους ανθρώπους αληθεύουν, τι άλλο μένει στους ανθρώπους, πλην εκείνου που έλεγε ο Σωκράτης; Δηλαδή, σε όποιον σε ρωτάει από πού είσαι, να μην του απαντάς πως είσαι Αθηναίος ή Κορίνθιος, αλλά πολίτης του κόσμου [“κόσμιος”]». Κι από κοντά ο Διογένης, ο Κύων: «Ερωτηθείς πόθεν είη, κοσμοπολίτης έφη». Και δεν εννοούσε βέβαια, αυτός ο δάσκαλος της αυτάρκειας αλλά και διά βίου μαθητής της σκληραγωγίας, ότι πολύ θα ήθελε να σουλατσάρει από τόπο σε τόπο κυνηγώντας ηδονές. Η φιλοσοφία του, επικυρωμένη από τη ζωή του, ήταν το εντελώς αντίθετο.

Για να προσγειωθούμε απότομα στο τώρα, πόσο πολίτες του κόσμου αισθανόμαστε εμείς, όσοι (ιδού μια ευλογία που συχνά μεταλλάσσεται σε κατάρα) κυκλοφορούμε στην ίδια μικρότατη, πλην όμορφη και πλούσια φέτα γης με τους εισηγητές του ηθικού και πνευματικού κοσμοπολιτισμού; Κι αν όχι πολίτες του κόσμου όλου, της Ευρώπης έστω, κι ακόμα στενότερα, της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Με ποια δικαιώματα συναρτούμε τον όρο και την υπόσταση «Ευρωπαίος», αλλά και με ποιες απαράγραπτες υποχρεώσεις τον θεωρούμε ταυτισμένο; Το ίδιο ερώτημα αφορά φυσικά και τους Ιταλούς, τους Γάλλους, τους Γερμανούς – αλλά και τους Ρώσους. Υποκείμενο ερώτημα: Πόσο γνωρίζουμε οι Ελληνες τους Ισπανούς λ.χ. και πόσο οι Ισπανοί τους Ελληνες, ώστε να ελπίσουμε πως η αλληλογνωριμία θα μπορούσε να υπηρετήσει το μοντέλο «Ευρωπαίος»;

Η αλήθεια είναι ότι μετά τα τέλη του Ιανουαρίου αναζωπυρώθηκε και εδώ και σε άλλες χώρες η συζήτηση για το ποια η Ευρώπη. Μέσα από τις έριδες, τις διαφωνίες και τις προσπάθειες συμβιβασμού, κάποια πράγματα αποσαφηνίστηκαν. Αλλα λειτουργούν παρηγορητικά, άλλα όμως, ίσως τα περισσότερα, αφήνουν πικρή γεύση. Και νομιμοποιούν ώς έναν βαθμό τον ευρωσκεπτικισμό, που δεν είναι μονοφωνικός και μονόχρωμος. Φάνηκε, ας πούμε, ότι τα στερεότυπα στα οποία βασίζεται η αναπαράσταση των αλλοεθνών, προσβλητικά και μειωτικά συνήθως, εμποδίζουν τη βαθύτερη αλληλοκατανόηση.

Μολαταύτα, φάνηκε επίσης πως υπάρχουν ήδη κάποιες ραγισματιές στο τείχος που υψώνουν τα στερεότυπα αυτά. Μπορούμε έτσι να βλέπουμε ένα κομματάκι της πραγματικότητας μέσα από τις τρυπούλες που ανοίχτηκαν. Να βλέπουμε δηλαδή πως οι Γερμανοί δεν είναι όλοι «Γερμανοί», ένα καλούπι όλοι τους, φτιαγμένο από την προκατάληψή μας· το έδειξε άλλωστε αυτό η εναντίωση στη λαϊκίστικη «Μπιλντ», που εκδηλώθηκε αμέσως, και από τα κάτω (με τα τιτιβίσματα «απλών ανθρώπων») και από τα πάνω (με τις αντιδράσεις πολιτικών και δημοσιογράφων). Και, ταυτόχρονα, να βλέπουν και οι Γερμανοί πως οι Ελληνες δεν είναι όλοι «Ελληνες»· δεν ταιριάζουν δηλαδή όλοι τους στο πατρόν που κατασκεύασε η κοπτορραπτική της δικής τους προκατάληψης.

Αυτό είναι σίγουρα παρήγορο, όχι πάντως αρκετό για να πιστέψουμε πως εμφανίστηκε ο Homo Europaeus. Είναι άλλωστε αποκαρδιωτικό το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση νοείται μόνον οικονομικά και πορεύεται μάλλον ζαλισμένη, δίχως έναν αυθεντικά ευρωπαϊκό αέρα· δίχως ένα σχέδιο που να χρειάζεται τους πολιτικούς και τους πολίτες για να υλοποιηθεί και όχι τους γραφειοκράτες και τους τεχνοκράτες που διοικούν τώρα. Αποκαρδιωτικό και το ότι η εκχώρηση τμήματος της εθνικής κυριαρχίας, διά της οποίας θεμελιώνονται οι ολότητες, δεν ισχύει για όλους. Η καταφανής ανισότητα είναι προσβλητική για τους μισούς λαούς της Ενωσης, που δίκαια νιώθουν υποτελείς και ταπεινωμένοι. Μια τόσο σαθρή και άδικη βάση δεν μπορεί βέβαια να βοηθήσει να σχηματιστεί η ταυτότητα του Ευρωπαίου πολίτη ή του κοσμοπολίτη. Ο Διογένης, το δίχως άλλο, θα κλεινόταν απογοητευμένος στο πιθάρι του.

Διαβάστε περισσότερα

“Δεν φταίνε οι ναζί που είναι ναζί, φταίνε οι μαύροι που είναι μαύροι”!

Η 8^η Μάρτη, η Ημέρα της Γυναίκας, στην Ελλάδα «γιορτάστηκε» δυο μέρες πριν από την θεσπισμένη ημερομηνία της και «γιορτάστηκε έτσι:

Αυτά είχαν συμβεί πριν από 3 σχεδόν χρόνια. Αλλά την Παρασκευή, στη δίκη που έγινε για τα «ανδραγαθήματα» του ναζί Κασιδιάρη, το δικαστήριο κατέληξε ότι εκείνες οι μπουνιές που είχε ρίξει στην Λιάνα Κανέλλη δεν στοιχειοθετούν την κατηγορία της επικίνδυνης σωματικής βλάβης. Αλλά της… απλής σωματικής βλάβης. Ως εκ τούτου η δίωξη εναντίον του τερματίστηκε…
Είχαμε τονίσει την επόμενη ακριβώς μέρα από όσα είχαν διαδραματιστεί στα τηλεοπτικά πλατό ότι η «Χρυσή Αυγή» είναι ένα συστημικό τοξικό παράγωγο, βγαλμένο μέσα από τα σπλάχνα και τα απόβλητα του συστήματος της ταξικής βαρβαρότητας. Κομμάτι του εποικοδομήματος αυτού του συστήματος είναι και η Δικαιοσύνη που το διέπει.
Είχαμε τονίσει τότε ότι αυτό το ναζιστικό μόρφωμα, αυτή η μετενσάρκωση της «Ένωσης φίλων του Χίτλερ», η απαρτιζόμενη από ελληνόφωνα «Ες - Ες», από τους απόγονους των κουκουλοφόρων και των γερμανοτσολιάδων, συνιστά μια δολοφονική συμμορία στρατιωτικού τύπου. Ακολούθησαν οι φωτογραφίες του Κασιδιάρη με το τατουάζ με τη σβάστικα να δεσπόζει στο χεράκι του. Στο ίδιο χεράκι με το οποίο αυτός ο «άντρακλας» γρονθοκοπεί γυναίκες…
Και είχαμε σημειώσει πως τα όσα είχε παρακολουθήσει το πανελλήνιο εκείνο το πρωινό στα πλατό του «Αντέννα» ήταν ένα «ψήγμα» μπροστά στα όσα είχαν ήδη διαπράξει και κυρίως στα όσα σχεδίαζαν να διαπράξουν οι ναζιστές. Ότι ήταν ένα «τίποτα» μπροστά στα μαχαιρώματα κατά αλλοδαπών, στα νυχτερινά πογκρόμ στις γειτονιές της Αθήνας και αλλού, στις εγκληματικές επιθέσεις των «Καιάδων» κατά φοιτητών και εργατών. Εκείνο που ακολούθησε ήταν η δολοφονία ενός παλικαριού, του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι. Oι οργανωμένες και σχεδιασμένες δολοφονικές επιθέσεις κατά μελών του ΚΚΕ στο Πέραμα. Oι εκατοντάδες επιθέσεις κατά μεταναστών. H επίδειξη του ναζιστικού τραμπουκισμού σε δημόσια θέα. Tο σαλιάρισμα και η θωπεία της «μπαλτακοειδούς» έκφανσης του κράτους με και προς τον ναζισμό.
Ωστόσο το δικαστήριο έκρινε την Παρασκευή – έτσι είπε ο κύριος εισαγγελέας - ότι οι μπουνιές του Κασιδιάρη στην Κανέλλη είναι ένα θέμα που έπρεπε να κριθεί με αυστηρά νομικά κριτήρια και όχι με πολιτικά αφού δεν συνιστά πολιτικό ζήτημα! Προφανώς δεν θα υπάρχει τίποτα το πολιτικό στο να γρονθοκοπεί κάποιος γυναίκες με αιτιολογικό ότι «είσαι κουμούνι που πρέπει να γίνει σαπούνι»…
Κατά την ίδια λογική, όμως, τι το πολιτικό μπορεί να κρύβεται στο να μαχαιρώνει κάποιος μετανάστες επειδή είναι μαύροι, ή να επιτίθεται με ρόπαλα κατά κομμουνιστών επειδή είναι κομμουνιστές, ή να δολοφονεί το γιο του μαστρο-Τάκη στη ναυπηγοεπισκευαστική, τον αντιφασίστα Παύλο επειδή είναι αντιφασίστας!
Μήπως, λοιπόν, θα πρέπει και η επόμενη δίκη για την Χρυσή Αυγή να γίνει με αυστηρά νομικά κριτήρια; Μήπως θα δούμε κανέναν εισαγγελέα να ανοίγει παράθυρο σε μια «λογική» που λέει δεν φταίνε οι ναζί που είναι ναζί, φταίνε οι δολοφονημένοι και οι μαχαιρωμένοι που είναι μαύροι, κομμουνιστές και αντιφασίστες;;!!!
Στην προχτεσινή δίκη είχαμε κι άλλες «ομορφιές». Ακούστηκε, για παράδειγμα, ότι οι μπουνιές δεν ήταν ακριβώς μπουνιές γιατί ο «άντρακλας» δεν τις εκτόξευσε με κλειστή αλλά… με ανοιχτή παλάμη.
Συνεπώς, αν θέλετε να λιντζάρετε κάποιον, αν θέλετε να χτυπήσετε μια γυναίκα, αν θέλετε να τραμπουκίσετε κατά του οποιουδήποτε, κάντε το με… ανοιχτή παλάμη. Η Δικαιοσύνη θα σας απαλλάξει από την κατηγορία της επικίνδυνης σωματικής βλάβης. Θα πάτε για απλή σωματική βλάβη. Και θα την βγάλετε καθαρή…
Κάπως έτσι την έβγαλαν καθαρή και οι «ρίγκο» που είχαν πυροβολήσει τους μετανάστες στη Μανωλάδα. Η ίδια Δικαιοσύνη ήταν που τότε είχε αποφανθεί ότι τα σκάγια που γέμισαν το κορμί των μεταναστών εργατών δεν έφυγαν απευθείας από τις καραμπίνες των επιστατών του «τσιφλικά». Οι επιστάτες, κατάληξε η Δικαιοσύνη, είχαν πυροβολήσει ψηλά και απλώς ήταν ο αέρας που πήρε τα σκάγια τα οποία πέφτοντας προς τη γη (είναι κι αυτός ο διαβολεμένες νόμος της βαρύτητας) «πυροβόλησαν» τους ανθρώπους… Που ξέρετε, ίσως να ήταν και το μάγουλο της Κανέλλη που «μαγνήτισε» τις… ανυπεράσπιστες γροθιές του Κασιδιάρη.
Όλα αυτά θα ήταν γελοία, αν δεν ήταν άκρως αποκαλυπτικά μιας κατάστασης τόσο επικίνδυνης που αγγίζει τα όρια του συναγερμού. Μιας κατάστασης που διαμορφώνει όρους ανοχής απέναντι στον ναζισμό. Και δεν χρειάζεται να είσαι νομικός για να αντιληφθείς ότι η ανοχή απέναντι στο έγκλημα του ναζισμού συνιστά υπόθαλψη του εγκλήματος. Κι αυτή είναι μια διαπίστωση που εξάγεται πολιτικά. Πέρα από νομικισμούς. Αρκεί να διαθέτει κανείς τα στοιχειώδη της πολιτικής «αλφαβήτας».  
email: mpog@enikos.gr 

Διαβάστε περισσότερα

«Στρατός στο δρόμο»! Έρχεται προσεχώς!

Του ΠΑΡΙ ΚΑΡΒΟΥΝΟΠΟΥΛΟΥ
Όπως ακριβώς είχαμε προβλέψει στο χθεσινό μας άρθρο ουδείς πρόκειται να αντιδράσει για τα όσα σοβαρά έχουν δηλώσει δημόσια δύο Επίτιμοι Αρχηγοί. Και σύμφωνα με τα οποία έγιναν και οι δύο δέκτες εντολών για παραχώρηση στρατιωτικού προσωπικού προκειμένου αυτό να χρησιμοποιηθεί σε θέματα “εσωτερικής ασφάλειας”.
Οι δηλώσεις του Επίτιμου Α/ΓΕΝ Κοσμά Χρηστίδη ήταν αναμενόμενο ότι θα …τις έπαιρνε ο αέρας. Τις έκανε όταν στην εξουσία ήταν η κυβέρνηση η οποία είχε ζητήσει την “ενεργοποίηση” τμημάτων των ΕΔ. Και είχαν ενεργοποιηθεί σε κάποιες περιπτώσεις λένε οι πληροφοριες.
Αλλά οι δηλώσεις του Επίτιμου Α/ΓΕΣ Κωνσταντίνου Γκίνη που έγιναν σε μια απολύτως ψύχραιμη και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη που παραχώρησε στο Onalert.gr έγιναν επί κυβερνήσεως “πρώτη φορά αριστερά”!
Όσοι γνωρίζουν τα του ΥΠΕΘΑ και των Γενικών Επιτελείων δεν εκπλήσσονται από την “ησυχία” που επικρατεί. Για να πούμε περιφραστικά αυτό που γράψαμε και χθες ,ότι δηλαδή ουδείς θα αγγίξει το θέμα:
•Δεν θα το κάνουν γιατί είτε δεν ξέρουν τι θα βγει από την όποια “κινητοποίηση” της πολιτικής ηγεσίας, είτε γνωρίζουν πάρα πολύ καλά που καταλήγει το νήμα…
Επειδή όμως το τελευταίο διάστημα ακούμε διάφορα σενάρια επιστημονικής φαντασίας πίσω από τα οποία κάποιοι προσπαθούν μάλλον να καλύψουν την αδυναμία παρέμβασης να κάνουμε “λιανά” ορισμένα πράγματα ,που εμείς θεωρούμε πάρα πολύ σοβαρά:
•Όταν δύο αποδεκτοί από το σύνολο του στρατεύματος Αρχηγοί βγαίνουν δημόσια και λένε τόσο σοβαρά πράγματα είναι και απρεπές να τους αγνοείς. Μπορεί να είναι ενοχλητικά όσα λένε να τους φέρνουν σε δύσκολη θέση ειδικά αυτή τη περίοδο αλλά να είναι απολύτως βέβαιοι ότι όλο το στράτευμα έχει πειστεί από τους δύο Αρχηγούς. Δεν αναμένουν την κινητοποίηση του πολιτικού συστήματος για την επιβεβαίωση των Αρχηγών τους. Η αξιοπιστία τους είναι δεδομένη και την κέρδισαν διοικώντας. Την ευαισθησία του πολιτικού συστήματος αναμένουν oι στρατιωτικοί.
•Το μήνυμα που στέλνει η σιωπή είναι οτι …το έργο “στρατός στους δρόμους” παίζεται ήδη στα …προσεχώς. Ο κ. Γκίνης με πάρα πολύ ψύχραιμο τρόπο εξήγησε ότι αν κάποιοι πιστεύουν ότι πρέπει ο στρατός να “εμπλουτίσει” τις αποστολές του και με θέματα “εσωτερικής ασφάλειας” ας το θέσει προς συζήτηση. Έτσι κάνουν τα σοβαρά κράτη. Πρόσθεσε ο Επίτιμος Α/ΓΕΣ ότι δεν θεωρεί ότι ταιριάζει στην κουλοτύρα μας αλλά και αυτό πρέπει να συζητηθεί ενδεχομένως. Το να επιχειρείται να “περάσει” στα “μουλωχτά” ένα τέτοιο σοβαρό θέμα είναι και επικίνδυνο και αστείο ταυτόχρονα.

Όλα τ΄ άλλα είναι δικαιολογίες για να μην αγγίξουμε τη φωτιά . Κι από τέτοιες δικαιολογίες έχουμε χορτάσει. Για να …ελαφρύνουμε και λίγο το βαρύ κλίμα θα σας μεταφέρουμε ένα από τα σενάρια που κυκλοφόρησαν για άλλο καυτό θέμα των ημερών. Την απόφαση για την παραμονή του Α/ΓΕΕΘΑ Μιχαήλ Κωσταράκου. Κάποιοι λοιπόν στα σοβαρά ,λένε ότι το…onalert.gr “κράτησε” στην θέση του τον Αρχηγό. Κι αυτό γιατί το πρωί της συνεδρίασης του ΚΥΣΕΑ αποκάλυψε όσα είχαν συμφωνηθεί στο γραφείο του ΥΕΘΑ .Και λόγω της διαρροής αναγκάστηκαν να αλλάξουν τη σύνθεση. Δεν κυκλοφορεί ως ανέκδοτο αλλά ως σοβαρή εκδοχή . Παρόλα αυτά μπορείτε ελεύθερα να γελάσετε…

Διαβάστε περισσότερα

Munchau: Η πραγματική βόμβα στην ΕΕ κρύβεται στη Γερμανία!

Δριμεία κριτική στο Βερολίνο ασκεί ο Wolfgang Munchau. Ζητά άμεσες μεταρρυθμίσεις για τράπεζες και ασφαλιστικές της Γερμανίας. Το μοντέλο που χρεοκοπεί και ο κίνδυνος για νέα μεγάλη χρηματοοικονομική κρίση.

 Wolfgang Munchau

Τα περισσότερα από όσα μπορούσαν να πάνε άσχημα στην ευρωζώνη… πήγαν. Από τα λίγα πράγματα που έμειναν ανέπαφα από τις μεταρρυθμίσεις ήταν ο χρηματοοικονομικός κλάδος της κεντρικής Ευρώπης. Κι αυτό όμως μπορεί σύντομα να αλλάξει.
Η προφανής σταθερότητα του κλάδου μέχρι κάποιου σημείου προκαλεί έκπληξη. Η Γερμανία, η Ολλανδία και σε λιγότερο βαθμό η Αυστρία καταγράφουν επίμονα μεγάλα πλεονάσματα αποταμιεύσεων, κεφάλαια που επένδυσαν στο εξωτερικό.
Στην Αυστρία, ένας αγωγός για αυτές τις εκροές ήταν η Hypo Alpe Adria, η τράπεζα που κρατικοποιήθηκε το 2007 αφού υπέστη σοβαρές ζημίες στην κεντρική Ευρώπη. Την προηγούμενη εβδομάδα, η bad bank η οποία είχε απορροφήσει όλους τους μη εξυπηρετούμενους τίτλους της, κήρυξε moratorium σε χρέη 11 δισ. ευρώ.
Η Γερμανία έχει τις δικές της επικίνδυνες τράπεζες. Ο πραγματικός κίνδυνος όμως, είναι αλλού: στον κλάδο ασφαλειών ζωής. Ο οίκος πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody’s, ήδη προειδοποίησε από τα τέλη του 2013 ότι το περιβάλλον των χαμηλών επιτοκίων θα είναι πολύ επικίνδυνο για τις γερμανικές ασφαλιστικές. Εκείνη την περίοδο, η απόδοση των 10ετών γερμανικών ομολόγων βρισκόταν στο αξιοπρεπές 2%. Την προηγούμενη Παρασκευή, όμως, άγγιξε το 0,34%. Για τα 5ετή ομόλογα, η απόδοση είναι αρνητική.
Η σημερινή εκκίνηση του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω μείωση των επιτοκίων της αγοράς, όσο συνεχίζεται το πρόγραμμα – δηλαδή τουλάχιστον μέχρι το Σεπτέμβριο του 2016. Για να δει κανείς τον αντίκτυπο των χαμηλών επιτοκίων στον ασφαλιστικό κλάδο χρειάζεται να κατανοήσει το επιχειρηματικό του μοντέλο. Αυτές οι επιχειρήσεις πουλούν ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά προϊόντα. Επενδύουν τα χρήματα που παίρνουν από τους ασφαλισμένους σε κρατικά και εταιρικά ομόλογα. Για να λειτουργήσει αυτό, η μέση απόδοση των ομολόγων που έχουν στο χαρτοφυλάκιό τους χρειάζεται να είναι υψηλότερο από την εγγυημένη απόδοση που δίνουν.
Τα πράγματα γίνονται χειρότερα εάν αναλογιστεί κανείς ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε μία περίοδο όπου ο ίδιος ο ασφαλιστικός κλάδος αντιμετωπίζει αυστηρότερη εγχώρια και ευρωπαϊκή εποπτεία. Από το 2011, οι γερμανικές ασφαλιστικές εταιρίες πρέπει να έχουν προβλέψεις έναντι της υποχώρησης των ομολογιακών αποδόσεων. Και το νέο ευρωπαϊκό εποπτικό καθεστώς θα επιβάλει αυστηρότερες κεφαλαιακές απαιτήσεις και κανόνες φερεγγυότητας από το 2016.
Με μηδενικά επιτόκια είναι πολύ δύσκολο για τον κλάδο συνολικά να διατηρήσει τη φερεγγυότητά του. Προβλέποντας τις δυσκολίες, οι γερμανικές ασφαλιστικές άρχισαν να διαφοροποιούνται σε άλλες τοποθετήσεις όπως τα ακίνητα και το private equity, αναλαμβάνοντας μεγαλύτερο ρίσκο. Όλα αυτά, όμως, είναι μικρής κλίμακας.
Μία από τις καλύτερες αναλύσεις επί του θέματος είναι εκείνη που συνέταξαν δύο στελέχη της Bundesbank. Έκαναν τρία σενάρια προσομοίωσης – βασικό, ήπιου στρες και έντονου στρες. Στο δυσμενές σενάριο, η μέση απόδοση είναι μεταξύ 1% και 2% που είναι μεγαλύτερη από τα γερμανικά ομόλογα σήμερα.
Βεβαίως, η μέση απόδοση στα χαρτοφυλάκια των ασφαλιστικών είναι υψηλότερη. Κι αυτό επειδή οι ασφαλιστικές έχουν ομόλογα που αγόρασαν πριν από πολλά χρόνια, όταν τα επιτόκια ήταν υψηλότερα.
Όσο περνά ο καιρός όμως, το βάρος των ομολόγων με τα χαμηλά επιτόκια στα χαρτοφυλάκια των ασφαλιστικών θα αυξηθεί. Για τις ασφαλιστικές, ο μεγάλος κίνδυνος τώρα είναι το χρονικό διάστημα που θα παραμείνουν χαμηλά τα επιτόκια.
Το αποτέλεσμα αυτής της προσομοίωσης είναι σοκαριστικό. Στο ηπιότερο σενάριο, 12 από τις 85 γερμανικές ασφαλιστικές που ερευνήθηκαν θα χρεοκοπήσουν μέχρι το 2023. Στο δυσμενέστερο σενάριο, ο αριθμός αυξάνεται στις 32 με συνολικό μερίδιο αγοράς 43%. Και αυτό αφορά μόνο τον ασφαλιστικό κλάδο. Πολλές γερμανικές επιχειρήσεις έχουν υποχρηματοδοτούμενα ασφαλιστικά σχήματα, που μπορεί επίσης να αντιμετωπίσουν προβλήματα.
Όταν ακούτε τους Γερμανούς κεντρικούς τραπεζίτες να διαμαρτύρονται για τους χρηματοοικονομικούς κινδύνους που προκύπτουν από τα χαμηλά επιτόκια, αναφέρονται σε αυτό ακριβώς.
Τα χαμηλά επιτόκια δεν είναι βεβαίως η αιτία για αυτό το αργοκίνητο τρένο. Η αιτία είναι, βεβαίως, το ίδιο το τρένο. Εάν υπάρχει κάτι στην Ευρώπη που χρήζει άμεσης μεταρρύθμισης, δεν είναι η ελληνική αγορά προϊόντων, αλλά ο γερμανικός και ο αυστριακός χρηματοοικονομικός κλάδος. Αυτό μπορεί να ακούγεται εντελώς απίθανο για τον περιστασιακό παρατηρητή. Εάν όμως, η Γερμανία συνεχίσει να επιβάλει αυτή την πολιτική αποπληθωριστικής προσαρμογής στην ευρωζώνη και να καταγράφει μεγάλα πλεονάσματα αποταμιεύσεων, χωρίς να έχει μεταρρυθμίσει το δικό της χρηματοοικονομικό κλάδο, τότε θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε για μία νέα μεγάλη χρηματοοικονομική κρίση.

Διαβάστε περισσότερα

Munchau: Η πραγματική βόμβα στην ΕΕ κρύβεται στη Γερμανία!

Δριμεία κριτική στο Βερολίνο ασκεί ο Wolfgang Munchau. Ζητά άμεσες μεταρρυθμίσεις για τράπεζες και ασφαλιστικές της Γερμανίας. Το μοντέλο που χρεοκοπεί και ο κίνδυνος για νέα μεγάλη χρηματοοικονομική κρίση.

 Wolfgang Munchau

Τα περισσότερα από όσα μπορούσαν να πάνε άσχημα στην ευρωζώνη… πήγαν. Από τα λίγα πράγματα που έμειναν ανέπαφα από τις μεταρρυθμίσεις ήταν ο χρηματοοικονομικός κλάδος της κεντρικής Ευρώπης. Κι αυτό όμως μπορεί σύντομα να αλλάξει.
Η προφανής σταθερότητα του κλάδου μέχρι κάποιου σημείου προκαλεί έκπληξη. Η Γερμανία, η Ολλανδία και σε λιγότερο βαθμό η Αυστρία καταγράφουν επίμονα μεγάλα πλεονάσματα αποταμιεύσεων, κεφάλαια που επένδυσαν στο εξωτερικό.
Στην Αυστρία, ένας αγωγός για αυτές τις εκροές ήταν η Hypo Alpe Adria, η τράπεζα που κρατικοποιήθηκε το 2007 αφού υπέστη σοβαρές ζημίες στην κεντρική Ευρώπη. Την προηγούμενη εβδομάδα, η bad bank η οποία είχε απορροφήσει όλους τους μη εξυπηρετούμενους τίτλους της, κήρυξε moratorium σε χρέη 11 δισ. ευρώ.
Η Γερμανία έχει τις δικές της επικίνδυνες τράπεζες. Ο πραγματικός κίνδυνος όμως, είναι αλλού: στον κλάδο ασφαλειών ζωής. Ο οίκος πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody’s, ήδη προειδοποίησε από τα τέλη του 2013 ότι το περιβάλλον των χαμηλών επιτοκίων θα είναι πολύ επικίνδυνο για τις γερμανικές ασφαλιστικές. Εκείνη την περίοδο, η απόδοση των 10ετών γερμανικών ομολόγων βρισκόταν στο αξιοπρεπές 2%. Την προηγούμενη Παρασκευή, όμως, άγγιξε το 0,34%. Για τα 5ετή ομόλογα, η απόδοση είναι αρνητική.
Η σημερινή εκκίνηση του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω μείωση των επιτοκίων της αγοράς, όσο συνεχίζεται το πρόγραμμα – δηλαδή τουλάχιστον μέχρι το Σεπτέμβριο του 2016. Για να δει κανείς τον αντίκτυπο των χαμηλών επιτοκίων στον ασφαλιστικό κλάδο χρειάζεται να κατανοήσει το επιχειρηματικό του μοντέλο. Αυτές οι επιχειρήσεις πουλούν ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά προϊόντα. Επενδύουν τα χρήματα που παίρνουν από τους ασφαλισμένους σε κρατικά και εταιρικά ομόλογα. Για να λειτουργήσει αυτό, η μέση απόδοση των ομολόγων που έχουν στο χαρτοφυλάκιό τους χρειάζεται να είναι υψηλότερο από την εγγυημένη απόδοση που δίνουν.
Τα πράγματα γίνονται χειρότερα εάν αναλογιστεί κανείς ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε μία περίοδο όπου ο ίδιος ο ασφαλιστικός κλάδος αντιμετωπίζει αυστηρότερη εγχώρια και ευρωπαϊκή εποπτεία. Από το 2011, οι γερμανικές ασφαλιστικές εταιρίες πρέπει να έχουν προβλέψεις έναντι της υποχώρησης των ομολογιακών αποδόσεων. Και το νέο ευρωπαϊκό εποπτικό καθεστώς θα επιβάλει αυστηρότερες κεφαλαιακές απαιτήσεις και κανόνες φερεγγυότητας από το 2016.
Με μηδενικά επιτόκια είναι πολύ δύσκολο για τον κλάδο συνολικά να διατηρήσει τη φερεγγυότητά του. Προβλέποντας τις δυσκολίες, οι γερμανικές ασφαλιστικές άρχισαν να διαφοροποιούνται σε άλλες τοποθετήσεις όπως τα ακίνητα και το private equity, αναλαμβάνοντας μεγαλύτερο ρίσκο. Όλα αυτά, όμως, είναι μικρής κλίμακας.
Μία από τις καλύτερες αναλύσεις επί του θέματος είναι εκείνη που συνέταξαν δύο στελέχη της Bundesbank. Έκαναν τρία σενάρια προσομοίωσης – βασικό, ήπιου στρες και έντονου στρες. Στο δυσμενές σενάριο, η μέση απόδοση είναι μεταξύ 1% και 2% που είναι μεγαλύτερη από τα γερμανικά ομόλογα σήμερα.
Βεβαίως, η μέση απόδοση στα χαρτοφυλάκια των ασφαλιστικών είναι υψηλότερη. Κι αυτό επειδή οι ασφαλιστικές έχουν ομόλογα που αγόρασαν πριν από πολλά χρόνια, όταν τα επιτόκια ήταν υψηλότερα.
Όσο περνά ο καιρός όμως, το βάρος των ομολόγων με τα χαμηλά επιτόκια στα χαρτοφυλάκια των ασφαλιστικών θα αυξηθεί. Για τις ασφαλιστικές, ο μεγάλος κίνδυνος τώρα είναι το χρονικό διάστημα που θα παραμείνουν χαμηλά τα επιτόκια.
Το αποτέλεσμα αυτής της προσομοίωσης είναι σοκαριστικό. Στο ηπιότερο σενάριο, 12 από τις 85 γερμανικές ασφαλιστικές που ερευνήθηκαν θα χρεοκοπήσουν μέχρι το 2023. Στο δυσμενέστερο σενάριο, ο αριθμός αυξάνεται στις 32 με συνολικό μερίδιο αγοράς 43%. Και αυτό αφορά μόνο τον ασφαλιστικό κλάδο. Πολλές γερμανικές επιχειρήσεις έχουν υποχρηματοδοτούμενα ασφαλιστικά σχήματα, που μπορεί επίσης να αντιμετωπίσουν προβλήματα.
Όταν ακούτε τους Γερμανούς κεντρικούς τραπεζίτες να διαμαρτύρονται για τους χρηματοοικονομικούς κινδύνους που προκύπτουν από τα χαμηλά επιτόκια, αναφέρονται σε αυτό ακριβώς.
Τα χαμηλά επιτόκια δεν είναι βεβαίως η αιτία για αυτό το αργοκίνητο τρένο. Η αιτία είναι, βεβαίως, το ίδιο το τρένο. Εάν υπάρχει κάτι στην Ευρώπη που χρήζει άμεσης μεταρρύθμισης, δεν είναι η ελληνική αγορά προϊόντων, αλλά ο γερμανικός και ο αυστριακός χρηματοοικονομικός κλάδος. Αυτό μπορεί να ακούγεται εντελώς απίθανο για τον περιστασιακό παρατηρητή. Εάν όμως, η Γερμανία συνεχίσει να επιβάλει αυτή την πολιτική αποπληθωριστικής προσαρμογής στην ευρωζώνη και να καταγράφει μεγάλα πλεονάσματα αποταμιεύσεων, χωρίς να έχει μεταρρυθμίσει το δικό της χρηματοοικονομικό κλάδο, τότε θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε για μία νέα μεγάλη χρηματοοικονομική κρίση.

Διαβάστε περισσότερα

Η σοφία της αγάπης

Από τον Θανάση Γιαλκέτση

Ο Πολωνός κοινωνιολόγος Ζίγκμουντ Μπάουμαν έχει μελετήσει ιδιαίτερα τις μεγάλες αλλαγές που επιφέρει στις ανθρώπινες και τις κοινωνικές σχέσεις η μετάβαση από το «σταθερό» στο «ρευστό» στάδιο της νεωτερικότητας. Ο ρευστός σύγχρονος κόσμος στον οποίο κατοικούμε είναι ένα σύμπαν απορρυθμισμένο, εξατομικευμένο, εκτεθειμένο στη διαρκή ανασφάλεια και αβεβαιότητα που συνοδεύει τις επιταχυνόμενες μεταβολές. Η ρευστή νεωτερικότητα απεχθάνεται οτιδήποτε στέρεο και ανθεκτικό. Στο βιβλίο του «Ρευστή αγάπη» (Εστία, 2006) ερευνά αυτή τη νέα ευθραυστότητα των ανθρώπινων δεσμών. Η ακόλουθη συνέντευξη του Μπάουμαν δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «La Repubblica».

• Τι είναι αυτό που μας ωθεί να αναζητάμε πάντα νέες σχέσεις;

Η ανάγκη να αγαπάμε και να μας αγαπούν, σε μια διαρκή αναζήτηση ικανοποίησης, χωρίς ποτέ να είμαστε σίγουροι ότι είμαστε αρκετά ικανοποιημένοι. Η ρευστή αγάπη είναι ακριβώς αυτό: μια αγάπη διαιρεμένη ανάμεσα στην επιθυμία για συγκινήσεις και στον φόβο του δεσμού.

• Επομένως είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σύντομες σχέσεις ή να ζούμε μέσα στην απιστία.

Κανείς δεν είναι «καταδικασμένος». Μπροστά σε διάφορες δυνατότητες εναπόκειται σε μας η ευθύνη να επιλέξουμε. Ορισμένες επιλογές είναι πιο εύκολες και άλλες είναι πιο ριψοκίνδυνες. Εκείνες που είναι φαινομενικά λιγότερο δεσμευτικές είναι πιο απλές σε σχέση με εκείνες που απαιτούν προσπάθεια και θυσίες.

• Ωστόσο, εσείς ζήσατε μιαν αγάπη με πολύ μεγάλη διάρκεια, εκείνη με τη σύζυγό σας τη Γιανίνα, που πέθανε πριν από λίγα χρόνια.

Η αγάπη δεν είναι ένα προκατασκευασμένο και έτοιμο προς χρήση αντικείμενο. Εναπόκειται στις δικές μας φροντίδες, χρειάζεται διαρκή προσπάθεια για να αναγεννιέται, να αναδημιουργείται και να αναζωογονείται καθημερινά. Πιστέψτε με, η αγάπη ανταμείβει θαυμάσια αυτήν την αφοσίωση. Οσο για μένα (και ελπίζω έτσι να ήταν και για τη Γιανίνα) μπορώ να σας το πω: όπως το κρασί, η γεύση της αγάπης βελτιώθηκε με το πέρασμα του χρόνου.

• Σήμερα ζούμε περισσότερες σχέσεις στη διάρκεια μιας ζωής. Είμαστε πιο ελεύθεροι ή μόνο πιο φοβισμένοι;

Ασφάλεια και ελευθερία είναι και οι δυο τους αξίες αναγκαίες, αλλά βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους. Το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε για μεγαλύτερη ασφάλεια είναι λιγότερη ελευθερία και το τίμημα μιας μεγαλύτερης ελευθερίας είναι λιγότερη ασφάλεια. Οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν μιαν ισορροπία, χωρίς ποτέ να το καταφέρνουν.

• Εσείς, ωστόσο, γεράσατε μαζί με τη σύζυγό σας. Πώς αντιμετωπίσατε την πλήξη της καθημερινότητας; Το να γερνούν δυο άνθρωποι μαζί έχει γίνει παλιομοδίτικο;

Είναι η προοπτική των γηρατειών αυτή που θεωρείται ήδη παλιομοδίτικη, καθώς ταυτίζεται με τον περιορισμό των δυνατοτήτων επιλογής και την απουσία «νεωτερισμών». Εκείνων των «νεωτερισμών» που σε μια κοινωνία καταναλωτών έχουν εξυψωθεί στο υψηλότερο επίπεδο της ιεραρχίας των αξιών και θεωρούνται το κλειδί της ευτυχίας. Τείνουμε να μην ανεχόμαστε τη ρουτίνα, επειδή ήδη από την παιδική μας ηλικία έχουμε συνηθίσει να θέλουμε αντικείμενα «μιας χρήσης», για να τα αντικαθιστούμε γρήγορα. Δεν γνωρίζουμε πλέον τη χαρά των πραγμάτων που έχουν μεγάλη διάρκεια, που είναι καρποί της προσπάθειας και μιας επιμελούς εργασίας.

• Καταλήξαμε να μετατρέψουμε τα συναισθήματα σε εμπορεύματα. Πώς μπορούμε να ξαναδώσουμε στον άλλον τη μοναδικότητά του;

Η αγορά διέβλεψε στην απελπισμένη ανάγκη μας για αγάπη την ευκαιρία πελώριων κερδών. Και μας δελεάζει με την υπόσχεση ότι θα μπορέσουμε να τα έχουμε όλα χωρίς κόπο: ικανοποίηση χωρίς εργασία, κέρδη χωρίς θυσίες, αποτελέσματα χωρίς προσπάθεια, γνώση χωρίς διαδικασία μαθητείας. Η αγάπη απαιτεί χρόνο και ενεργητικότητα. Σήμερα όμως το να ακούσουμε το πρόσωπο που αγαπάμε, το να αφιερώσουμε τον χρόνο μας για να βοηθήσουμε τον άλλον στις δύσκολες στιγμές, το να ανταποκριθούμε στις ανάγκες του και στις επιθυμίες του περισσότερο απ’ όσο στις δικές μας, έχει γίνει περιττό. Το να αγοράζουμε δώρα σε ένα κατάστημα αρκεί για να αντισταθμίζει τη δική μας έλλειψη συμπόνιας, φιλίας και ενδιαφέροντος. Μπορούμε όμως να αγοράσουμε τα πάντα εκτός από την αγάπη. Δεν θα βρούμε την αγάπη σε ένα κατάστημα. Η αγάπη είναι ένα εργοστάσιο που εργάζεται αδιάκοπα είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο και εφτά μέρες τη βδομάδα.

• Ισως συσσωρεύουμε σχέσεις για να αποφύγουμε τους κινδύνους της αγάπης, λες και η «ποσότητα» θα μας καθιστούσε απρόσβλητους από την οδυνηρή αποκλειστικότητα των σχέσεων.

Ετσι είναι. Οταν αυτό που μας περιβάλλει γίνεται αβέβαιο, η αυταπάτη ότι έχουμε τόσες «δεύτερες επιλογές», που μας αποζημιώνουν για το βάσανο της προσωρινότητας, είναι ελκυστική. Το να μετακινούμαστε από τον ένα τόπο στον άλλο (που είναι περισσότερο ελπιδοφόρος επειδή δεν τον έχουμε ακόμα δοκιμάσει) φαίνεται πιο εύκολο και δελεαστικό από το να δεσμευόμαστε σε μια μακρά προσπάθεια επιδιόρθωσης των ατελειών του σημερινού τόπου διαμονής μας, προκειμένου να τον μετασχηματίσουμε σε αληθινή κατοικία μας και όχι μόνο σε ένα μέρος στο οποίο ζούμε. Η «αποκλειστική αγάπη» σχεδόν ποτέ δεν είναι απαλλαγμένη από οδύνες και προβλήματα, αλλά η χαρά βρίσκεται στην κοινή προσπάθεια για το ξεπέρασμά τους.

• Σε έναν κόσμο γεμάτο πειρασμούς μπορούμε να αντισταθούμε; Και γιατί;

Χρειάζεται να έχουμε πολύ ισχυρή θέληση για να αντισταθούμε. Ο Λεβινάς είχε μιλήσει για τον «πειρασμό του πειρασμού». Αυτό που στην πραγματικότητα επιθυμούμε είναι η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε όταν νιώθουμε τον πειρασμό και όχι αυτό που ο πειρασμός υπόσχεται να μας δώσει. Επιθυμούμε αυτήν την κατάσταση επειδή είναι μια ρωγμή στη ρουτίνα. Από τη στιγμή που νιώθουμε τον πειρασμό νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι: κοιτάζουμε ήδη πέρα από τη ρουτίνα, αλλά δεν έχουμε ακόμα ενδώσει στον πειρασμό, δεν έχουμε ακόμα φτάσει στο σημείο από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή. Μια στιγμή αργότερα, αν ενδώσουμε, η ελευθερία χάνεται και αντικαθίσταται από μια νέα ρουτίνα. Ο πειρασμός είναι μια παγίδα στην οποία τείνουμε να πέφτουμε χαρούμενα και με τη θέλησή μας.

• Εσείς όμως γράφετε: «Κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει δυο φορές τον ίδιο έρωτα και τον ίδιο θάνατο». Ερωτευόμαστε μόνο μια φορά στη ζωή;

Δεν υπάρχει ένας κανόνας. Το ζήτημα είναι ότι κάθε έρωτας, όπως και κάθε θάνατος, είναι μοναδικός. Γι’ αυτόν τον λόγο κανείς δεν μπορεί να «μάθει να αγαπάει», όπως και κανείς δεν μπορεί να «μάθει να πεθαίνει».

• Το 1968 έλεγαν: «Τα θέλουμε όλα και αμέσως». Η επιθυμία μας για άμεση ικανοποίηση είναι και τέκνο εκείνης της περιόδου;

Το 1968 θα μπορούσε να είναι μια αφετηρία, αλλά η αφοσίωσή μας στην άμεση και χωρίς δεσμούς ικανοποίηση είναι το προϊόν της αγοράς, που κατόρθωσε να κεφαλαιοποιήσει την τάση μας να ζούμε το παρόν.

• Σε έναν κόσμο που καταναλώνει τα πάντα οι «ανθρώπινοι δεσμοί» είναι ένα εμπόδιο;

Οι ανθρώπινοι δεσμοί αντικαταστάθηκαν από τις «συνδέσεις». Ενώ οι δεσμοί απαιτούν δέσμευση και αφοσίωση, η «σύνδεση» και η «αποσύνδεση» είναι ένα παιχνίδι για παιδιά. Στο Facebook μπορούμε να έχουμε εκατοντάδες φίλους κινώντας ένα δάχτυλο. Το να αποκτά κανείς φίλους στη ζωή είναι πιο περίπλοκο. Αυτό που κερδίζουμε σε ποσότητα το χάνουμε σε ποιότητα. Αυτό που κερδίζουμε σε ευκολία (που νομίζουμε ότι είναι ελευθερία) το χάνουμε σε ασφάλεια.

Διαβάστε περισσότερα

Ο ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΡΗ ΣΚΙΑΔΟΠΟΥΛΟ

AΡΗ(Ι)ΣΤΕΡΟΜΕΤΡΟ

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Η συνεννοηση είναι δύσκολο πράγμα. Ακόμα και μεταξύ φίλων. Ακόμα και μεταξύ των πιο εγκάρδιων. Αλλά γι’ αυτό είναι οι φίλοι. Για να ξεδιαλύνουν τις ασυνεννοησίες. Ειδικά τις ασυνεννοησίες που προκύπτουν όχι λόγω εκείνων που είπες, άλλα λόγω εκείνων που νομίζει ο φίλος σου ότι είπες. Πάμε λοιπόν:

Ισχυρίστηκα ότι υπάρχει «αριστερόμετρο». Ο αγαπημένος μου φίλος, ο Άρης Σκιαδόπουλος, μου απάντησε (τρομοκρατημένος) ότι το μέτρο είναι κακό πράγμα γιατί του θυμίζει κανόνες που μπορεί ο ισχυρός της στιγμής να στρέψει με δογματισμό εναντίον όποιου δεν συμφωνεί μαζί του κλπ. Όμως:

1) Το μέτρο είναι μια χαρά εργαλείο. Το συγκεκριμένο δε (το «αριστερόμετρο») είναι αναντικατάστατο εργαλείο πολιτικής ανάλυσης και συνάμα επίγνωσης. Και ο κανόνας που διέπει τη χρήση του είναι αλάνθαστος: «Μέτρον άριστον»! Τέτοιοι κανόνες δεν μπορεί να προκαλούν τρόμο. Διότι πολύ απλά είναι το αντίθετο του τρόμου. Δεν φταίει το «αριστερόμετρο», λοιπόν, αν κάποιοι το μετατρέψουν σε εργαλείο του Προκρούστη. Πολύ περισσότερο δεν φταίει αυτό αν κάποιοι όταν τους μετρήσεις με το «αριστερόμετρο» βγαίνουν λίγοι. Όπως δεν φταίει η ζυγαριά που σε δείχνει λιποβαρή ή υπέρβαρο. Όπως δεν φταίει το θερμόμετρο αν έχεις πυρετό ή υποθερμία.

2) Το «αριστερόμετρο» είναι πολύ χρήσιμο. Λόγω μιας βασικής του ιδιότητας (θα τη δούμε στη συνέχεια) βοηθάει να ξεχωρίζεις τον αριστερό Κουβέλη από τον αριστερό Βελουχιώτη, για να φέρουμε ένα χοντροκομμένο παράδειγμα. Ή τον αριστερό Μπλερ και τον αριστερό Γιώργο Παπανδρέου από τον αριστερό Κάστρο.

3) Το «αριστερόμετρο» δεν εμποδίζει – ειδικά μάλιστα στη χώρα του είσαι ό,τι δηλώσεις – το δικαίωμα του ατομικού αυτοπροσδιορισμού ή της ετερότητας κανενός. Για το θολωμένο μυαλό του (τάχα μου) κομμουνιστή ή του (τάχα μου) αριστερού που το κραδαίνει σαν «μπαλτά» για να κόψει στα μέτρα του τους ανθρώπους σύμφωνα με το πώς «πρέπει» να είναι ο ένας ή ο άλλος, δεν φταίει το «αριστερόμετρο». Ούτε ο κανονικός κομμουνιστής. Γιατί ο (κανονικός) κομμουνιστής – αγαπημένε μου Άρη – παλεύει για μια κοινωνία που κι ο ένας και ο άλλος θα είναι όπως γουστάρει και θα κάνει ό,τι γουστάρει. Για την ακρίβεια παλεύει για μια κοινωνία όπου «η ελευθερία του καθενός θα είναι η προϋπόθεση για την ελευθερία όλων». Σε τι χρειάζεται συνεπώς το «αριστερόμετρο»; Στο εξής: Βοηθάει να κάνεις εκτιμήσεις σύμφωνα με τον τρόπο που πρότεινε ο Μαρξ: Αλίμονο – έλεγε – αν οι άνθρωποι είχαν για τους άλλους την άποψη που έχουν αυτοί οι άλλοι για τον εαυτό τους. Κάτι που – όπως συμπλήρωνε – αν ισχύει μια φορά στις ανθρώπινες σχέσεις στις πολιτικές σχέσεις ισχύει χίλιες φορές.

4) Που έχει κατασκευαστεί το «αριστερόμετρο»; Παντού! Σε κάθε σημείο της Γης. Από τη Μακρόνησο και το Προεδρικό Μέγαρο του Αλιέντε μέχρι τον φανοστάτη των Τρικάλων και τα «ορεινά» των Ιακωβίνων. Ποιοί το έχουν κατασκευάσει; Αμέτρητοι! Από τον Σπάρτακο, τη Ρόζα, τον Τσε Γκεβάρα και τον Λένιν, μέχρι τον Λαμπράκη, τον Ρίτσο, τον Μπελογιάννη, τον Πλουμπίδη, τον Βιδάλη και τον Νίκο τον Καραντηνό. Πώς το κατασκεύασαν; Χωρίς διαπραγματεύσεις και χωρίς καμία «δημιουργική ασάφεια»…

5) Το «αριστερόμετρο» – μα ήμουν σαφής στο άρθρο Άρη μου – δεν μετράει πόσους τόμους Απάντων του Λένιν έχεις ή δεν έχεις διαβάσει ή πόσα ποιήματα του Μαγιακόφσκι. Μετράει φυσικά την ηθική αρτιότητα, τη συνέπεια, την ανιδιοτέλεια, την αυτοθυσία, τη λεβεντιά, την εντιμότητα τα οποία (και σ’ αυτό ήμουν σαφής) αποτελούν εκ των ων ουκ άνευ προϋποθέσεις για έναν αριστερό (σσ: γι’ αυτό Άρη μου, όταν λες ότι «υπάρχουν και κάποιοι Αριστεροί που και ιδιοτελείς είναι και ανέντιμοι και αδίστακτοι» η απάντηση είναι απλή: Δεν είναι αριστεροί)…

6) Επίσης το «αριστερόμετρο» δεν κάνει μπανιστήρι στα εκλογικά παραβάν για να δει τι ψηφίζει ο καθένας. Άλλωστε δεν χρειάζεται. Και εγώ – στο άρθρο μου τουλάχιστον – δεν έθεσε τέτοιο κριτήριο. Γιατί πραγματευόμουν κάτι πολύ σοβαρότερο. Τόσο σοβαρότερο που ενίοτε υπερβαίνει την ψήφο. Για παράδειγμα, ο Χατζιδάκις δεν νομίζω να ψήφισε ποτέ ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε ο Μπαλζάκ (φαντάζομαι). Αλλά δεν θα έβγαιναν ποτέ «λειψοί» σε σχέση με πολλούς «αριστερούς» αν είχαν να μετρηθούν με το «αριστερόμετρο». Για τον λόγο που θα εξηγήσω ευθύς αμέσως.

7) Το «αριστερόμετρο», τελικά, εκείνο που μετράει είναι την ΤΑΞΙΚΗ τοποθέτηση. Το «με ποιόν είσαι». Αυτή είναι, η ταξική τοποθέτηση – εκείνο το «σκουριασμένο» και «δογματικό»: «Με το κεφάλαιο ή με τον εργάτη;» Άρη μου – που καθορίζει αν όλα αυτά τα χαρίσματα (της ηθικής αρτιότητας, της ανιδιοτέλειας, της αυτοθυσίας, της λεβεντιάς, της εντιμότητας) θα μετασχηματιστούν σε πολιτική δύναμη για την καταπολέμηση της ατιμίας, της εκμετάλλευσης και της αδικίας. Αυτή είναι – η ταξική τοποθέτηση με την πλευρά των καταπιεσμένων – που μετατρέπει την ανθρωπιά σε πολιτική συνείδηση και που παλεύει πολιτικά, κοινωνικά και ΤΑΞΙΚΑ για την «εγκαθίδρυση» (όπως γράφω) της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της τιμιότητας στον κόσμο. Κι αν αυτό ισχύει μια φορά με τους ανθρώπους, ισχύει χίλιες φορές με τα κόμματα.

Αυτή είναι – η ταξική τοποθέτηση ως προϊόν της ταξικής ανάλυσης – που βοηθάει να μετράμε τα αυτονόητα. Και συγκεκριμένα: Ότι άλλη Αριστερά είναι η Αριστερά της αστικής διαχείρισης του απάνθρωπου συστήματος της ταξικής εκμετάλλευσης κι άλλη η Αριστερά που αποτελεί πολιτική δύναμη καταπολέμησης και ανατροπής της ταξικής εκμετάλλευσης, δηλαδή της ταξικής απανθρωπιάς. Άλλη Αριστερά εκείνη για την οποία εκδίδει ανακοινώσεις υποστήριξης ο ΣΕΒ κι άλλη Αριστερά εκείνη διεκδικεί την απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών. Άλλη η Αριστερά που αποδίδει στο ΝΑΤΟ ρόλο «εγγυητή» της ειρήνης με την Τουρκία, κι άλλη η Αριστερά που αντιμάχεται το ΝΑΤΟ των ιμπεριαλιστών που απειλούν μονίμως να πυρπολήσουν τους λαούς της Ελλάδας και της Τουρκίας.

Δικαίωμα του καθενός να είναι και να αισθάνεται όσο αριστερός θέλει, δικαίωμα του καθενός, αριστερού ή μη, να διαλέξει όποια Αριστερά θέλει, να θεωρεί καλύτερη εκείνη ή την άλλη Αριστερά. Και δικαίωμα οποιουδήποτε (ελπίζω να αναγνωρίζεται αυτό το δικαίωμα και στην καθ’ ημάς «μειοψηφία που αντιστέκεται» που θα ‘λεγε και ο Λογοθετίδης) να κρίνει κατά τα γούστα του ποια Αριστερά είναι, τελικά, Αριστερά.

Όπως, ελπίζω, δεν υπάρχει αντίλογος στο προφανές: Αυτές οι Αριστερές, ανεξαρτήτως του πόσο ή πόσους – πραγματικούς όπως θα έλεγες κι εσύ – αριστερούς έχουν στις τάξεις τους, δεν είναι δυο ίδιες, ίσες κι όμοιες Αριστερές, Άρη μου. Μάρτυρας; Το «αριστερόμετρο»!

* Πηγή: www.imerodromos.gr

Ακολούθως παρατίθεται το κείμενο του Άρη Σκιαδόπουλου, το οποίο έχει ως εξής:

ΑΜΕΤΡΟΕΠΗΣ ... ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ!

Toυ ΑΡΗ ΣΚΙΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*

Το μέτρο. Ένα εργαλείο που μετρά, υπολογίζει, εφαρμόζει.Κι εγώ, ένας ανθρωπάκος πού ανέκαθεν τον τρομοκρατούσε κάθε μέτρο. Γιατί το μέτρο συνέπιπτε πολλές φορές με κανόνες διαχρονικής ακαμψίας. Το μέτρο, λοιπόν, σήμαινε και σύνολο κανόνων, εντός συγκεκριμένου πλαισίου, που κατέληγαν σε δόγμα. Πάνω στο δόγμα στήθηκαν όλες οι θρησκείες και στο όνομα του δόγματος οργανώθηκαν σφαγές και οδηγήθηκαν άνθρωποι στην πυρά. Μπροστά λοιπόν στό δόγμα- στο κάθε δόγμα- η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Κι αλίμονο αν αυτό, το θεσπισμένο ως η άρρητη αλήθεια, μέτρο, έπεφτε στα χέρια κάποιου παρανοϊκού. Η ιστορία έχει κάμποσα παραδείγματα πολιτικών αντιπάλων που εξανδραποδίστηκαν, ή εκτελέστηκαν, γιατί κατά την άποψη εκείνου που αποφάσιζε για το ποιος τηρεί, ή όχι, το μέτρο, οι άνθρωποι εξώκειλαν κατά την άποψη του. Καθένας, είτε οι Απόστολοι, είτε ο Χίτλερ, είτε ο Μουσολίνι, είτε ο Ροβεσπιέρος, κρατούσε το μέτρο και ουαί κι αλίμονο σ΄ όποιον ήταν εκτός του μέτρου. Μαύρο σκοτάδι που τον έφαγε.

Και ιδού προχθές πληροφορήθηκα από το φίλο μου και συνάδελφο μου Νίκο Μπογιόπουλο, ότι«φυσικά και υπάρχει Αριστερόμετρο». Αυτό ομολογώ ότι με εξέπληξε και με προβλημάτισεβαθύτατα. Μάλιστα, έμαθα ότι η απόλυτη τήρηση αυτού του Αριστερόμετρου στοχεύει να βγάλει από άλλα τάρταρα τους λαούς για να κατακτήσουν τον Όλυμπο. Κι ένοιωσα ακόμα πιο δυσάρεστα όταν ο Νίκος διαπιστώνει πως κάποιος μπορεί να είναι τίμιος,ανιδιοτελής, αλληλέγγυος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι αριστερός, επειδή δεν πληροί την αναγκαία συνθήκη που θα μετέτρεπε όλα αυτά τα χαρίσματα σε πολιτική δύναμη καταπολέμησης της ατιμίας, της εκμετάλλευσης και της αδικίας. Και, εν ολίγοις, όποιος δεν κατέχει γρι από Μανιφέστο και Κεφάλαιο και δεν μετέχει των κινητοποιήσεων, δεν μπορεί να ονομάζεται αριστερός. Χωρίς βέβαια να συμπληρώσει ότι υπάρχουν και κάποιοι Αριστεροί που και ιδιοτελείς είναι και ανέντιμοι και αδίστακτοι.

Αυτά όλα όμως, σήμερα το 2015, ηχούν κάπως παράξενα. Και πολύ φοβούμαι πως αν ισχύει αυτό τοΑριστερόμετρο τότε το κουστούμι θα μείνει μισοέτοιμο. Για τον απλούστατο λόγο, ότι δεν πέρασαν όλοι από την ΚΝΕ κι όλοι δεν είναι μέλη του Κόμματος. Εν τούτοις, πολλοί είναι εκείνοι που διεκδικούν το δικαίωμα να σκέφτονται ως αριστεροί, να ψηφίζουν το ΚΚΕ, ή την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ή το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά να μην είναι κι έτοιμοι για τη μεγάλη επανάσταση. Τουλάχιστον,όχι ακόμα.

Όταν όμως, τους κόβεις κουστούμι με Αριστερόμετρο, Ε, τότε οι άνθρωποι αυτοί μπορεί και να απογοητευθούν, διότι ίσως δεν διαθέτουν την προσαρμοστικότητα και την αυστηρή πειθαρχία της Λιάνας, που αγωνίζεται για να μας πάει στον Όλυμπο!

Και θυμάμαι παρεμπιπτόντως τώρα μια σκηνή από «Τα παιδιά από το Αρμπάτ». Είναι μια ομάδα, πού οδηγούνται στη Σιβηρία ως αντισταλινικοί. Σταματάνε το βράδυ σ΄ ένα χάνι να ξεκουραστούν και πιάνουν την κουβέντα. Όλοι είναι εναντίον του Στάλιν, πλην ενός γέροντα, που τον υπερασπίζεται λυσσαλέα. Οπότε τον ρωτούν:

-Εντάξει εμείς ρε μάστορα. Δίκαια τραβολογιόμαστε, εσύ όμως γιατί, αφού είσαι και Σταλινικός;

Κι απάντησε ο γέροντας:

- Για το δικαίωμα τής ετερότητας.

Κι εγώ τώρα που συμφωνώ με το γέροντα για το δικαίωμα της ετερότητας, δεν ξέρω αν είμαι εκτός Αριστερόμετρου. Δεν ξέρω κι αν κατηγορηθώ ως οπορτουνιστής (άλλη μεγάλη κουβέντα κι αυτή). Δεν ξέρω πάλι αν μπορώ εύκολα να κατηγορήσω όποιον σήμερα δηλώνει αριστερός αλλά το βλέπει λίγο χλωμό να ξεσηκωθούν οι μικροαστοί να κάνουν τη μεγάλη επανάσταση. Ξέρω όμως αρκετούς που ψηφίζουν το ΚΚΕ και είναι εκτός Αριστερόμετρου. Ξέρω κι άλλους που ψηφίζουν ΑΝΤΑΡΣΥΑ κι είναι επίσης εκτός Αριστερόμετρου, αλλά και Μαρξιστές διανοούμενους και ακαδημαϊκούς που παίζουν στα δάχτυλα το Μαρξ και το Μανιφέστο, που δεν είναι δεξιοί, αλλά ψηφίζουν άλλα κόμματα της αριστεράς, αλλά δηλώνουν αριστεροί. Το ζήτημα είναι ότι δεν έχουν αυτό το γ........νο πιστοποιητικό από το οποίο προκύπτει ότι βρίσκονται εντός Αριστερόμετρου!

Έτσι λοιπόν, εμείς οι...αμετροεπείς αριστεροί, είμαστε καταδικασμένοι στην απόλυτη μοναξιά και την περιφρόνηση. Ανάξιοι τού Ολύμπου! Περιφέρουμε μόνο το σαρκίο μας απέλπιδες και απροστάτευτοι. Άξιοι μόνο της ταξικής κολάσεως.

Υ.Γ. Μια απορία, αν δύναται κανείς παρακαλώ να μου την λύσει: Είναι γνωστό ότι οι Τούρκοι απέσυραν προχθές τα σχέδια τους για το Αιγαίο ύστερα από παρέμβαση του ΝΑΤΟ. Το ΚΚΕ στην ανακοίνωση επισημαίνει ότι

«τα διαβήματα διαμαρτυρίας τής ελληνικής Κυβέρνησης στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ δεν μπορούν να κρύψουν ότι στην πράξη αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η ενσωμάτωση της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, όχι μόνο δεν μπορεί να εξασφαλίσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, αλλά γεννά κινδύνους και βάζει το λαό σε νέες περιπέτειες».

Μήπως δηλαδή έκαμε άσχημα το ΝΑΤΟ που απέτρεψε τους Τούρκους, ή μήπως θά πρεπε να μην ήμασταν στο ΝΑΤΟ και να εμπλακούμε;

*Πηγή: www.imerodromos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Μου δείχνεις τα χαμηλά επιτόκια των άλλων; Σου δείχνω το ευρώ…

Του Νίκου Κωτσικόπουλου

Ήταν 28 Απριλίου του 2014, η τελευταία μέρα που το ευρώ είδε τιμή, πάνω από τα 1,39 δολάρια. Σε λιγότερο από 12 μήνες ακολούθησε βουτιά και αυτές τις ημέρες, το ευρώ κάτω από τα 1,10 δολάρια, μετράει ήδη μια πτώση περίπου 21%

Πρόκειται για τεράστια πτώση η οποία σε τόσο μικρό διάστημα, μικρότερο από ένα χρόνο, ισοδυναμεί περίπου με υποτίμηση και μάλιστα ενός θεωρητικά ισχυρού νομίσματος, που είναι πια και αποθετικό νόμισμα. Με άλλα λόγια γεμίζει τα αμπάρια, τα αποθέματα, των Κεντρικών Τραπεζών, σε όλο τον πλανήτη κι όχι μόνο αυτά των χωρών της Ευρωζώνης.

Είναι πια συναλλαγματικό απόθεμα το ευρώ. Κι είναι χαρακτηριστική η είδηση των περασμένων ημερών, ότι η Δανία, πούλησε κορώνες αξίας 25 δις σε ευρώ, για να διατηρήσει την ισοτιμία της κοντά στο ευρωπαϊκό νόμισμα που υποχωρεί.

Με άλλα λόγια, η Δανία ξόδεψε σταθερές ισχυρές κορώνες, για να αγοράσει ευρώ που διολισθαίνει, έτσι που το νόμισμά της να παρακολουθεί την πορεία του ευρώ και να διολισθαίνει κι αυτό.

Για να μην ακριβαίνει πολύ σε σχέση με το κοινό νόμισμα και να έχει η οικονομία της ανταγωνιστικότητα και δυνατότητα εξαγωγών (δηλαδή για να έχουν κέρδη οι επιχειρηματίες και δουλειές οι εργαζόμενοι), σε σχέση με τις άλλες οικονομίες στην Ευρώπη.

Σε αυτή την ίδια άνιση μάχη, είχε μπλεχτεί επί χρόνια και η Ελβετία, με το δικό της ελβετικό φράγκο. Από το 2011 μέχρι και το Γενάρη του 2015 οπότε η Ελβετία δεν άντεξε πια κι εγκατέλειψε την πτωτική πορεία παρακολούθησης του ευρώ, αφού πρώτα ξόδεψε άφθονα ισχυρά ελβετικά φράγκα για να το αγοράζει…

Έκαψε όπως έγινε γνωστό, σε αυτά τριάμισι χρόνια, ελβετικά φράγκα αξίας άνω των 250-260 δις σε ευρώ, αφού τα αποθέματά της στο ευρωπαϊκό νόμισμα, διπλασιάστηκαν σε πάνω από 500 δις ευρώ φθάνοντας το 85% του ΑΕΠ της χώρας στο τέλος του 2014.

Κι αγόρασε αντίστοιχα, ένα νόμισμα που πέφτει συνεχώς και χάνει αξία, χωρίς να σταματά η πτώση του, με τις αγορές της. Είναι βλέπεις, άλλο να αγοράζεις κι ας είσαι πλούσιος με άφθονο χρήμα κι άλλο να έχεις την εκτυπωτική μηχανή του ευρώ και να μπορείς να τυπώνεις. Το είχαν διαπιστώσει αυτό οι Ελβετοί και με το δολάριο μεταξύ 2008 και 2011…

Η Ελβετία, έχασε ακόμα πάνω από 10 δις ευρώ, από την πτώση της τιμής του χρυσού, που είναι -με πίεση των υπερσυντηρητικών- το άλλο της συναλλαγματικό απόθεμα, έως και 20% των αποθεμάτων της συνολικά…

Η Ελβετία δηλαδή, δεν έχει δολάριο (που η ισοτιμία του τώρα ανεβαίνει) στα αποθέματά της, έχει ευρώ και χρυσό που πέφτουν. Κι έχει και ένα νόμισμα που ακριβαίνει και εμποδίζει τις εξαγωγές των εταιριών της, τον τουρισμό, την ανάπτυξη και χτυπάει τις δουλειές των εργαζομένων…

Είναι το πρώτο θύμα, του νομισματικού πολέμου, των Γερμανών και της ΕΚΤ, που πήραν τη σκυτάλη από τις ΗΠΑ, όταν με την κρίση του 2008 τύπωσαν δολάρια, για να εξαφανίσουν τα χρέη των τραπεζών και του δημοσίου.

Θύμα τώρα, είναι και η Δανία, η Αυστρία, η Ουγγαρία και όλοι οι δανεισμένοι σε ελβετικά φράγκα, σε δύσκολη θέση είναι και η Σουηδία, χάνει από νόμισμα και από τιμή του πετρελαίου η ισχυρή Νορβηγία, χάνει περισσότερα η Ρωσία…

Να περιμένουμε παρέμβαση κοντά στο parity;

Αλλά ας γυρίσουμε λίγο στο ευρώ. Η πτώση του ευρώ, είναι ένας άλλος τρόπος για να δούμε τι συμβαίνει με τα επιτόκια- αποδόσεις, (yields) των ευρωπαϊκών ομολόγων. Είναι στα ιστορικά χαμηλά τους, όλα.

Από τα γερμανικά, μέχρι τα ιταλικά, γαλλικά, ισπανικά πορτογαλικά ομόλογα (πλην των ελληνικών φυσικά), όλα έχουν χαμηλό επιτόκιο και δίνουν την ευκαιρία στις ευρωπαϊκές χώρες, να δανείζονται φθηνά, την ώρα που η κοντόφθαλμη ΕΚΤ, ανακοίνωνε από την Κύπρο ότι ξεκινά πρόγραμμα αγοράς τους.

Για ποιο λόγο; Μα για να διαμορφώνει με τις αγορές τους, χαμηλά επιτόκια ώστε να μπορούν τα υπερχρεωμένα κράτη, να δανείζονται φθηνότερα, για να αλλάζουν το ακριβό χρέος τους που λήγει σύντομα, με άλλο χρέος πιο μακρινό και πιο φθηνό.

Και με αυτή την έννοια, το σχέδιο δουλεύει για την ΕΚΤ και την Ευρωζώνη. Τα επιτόκια, είναι ήδη χαμηλά, η Ιταλία, με ανάγκη να εξοφλήσει χρέος 502 δις ευρώ φέτος, μπορεί να το αλλάξει ανανεώνοντας το δανεισμό, με άλλο χρέος που θα λήγει 7 -10 χρόνια αργότερα και θα έχει και φθηνότερο επιτόκιο.

Αλλά το ευρώ πέφτει μαζί με τα επιτόκια δανεισμού των ομολόγων. Κι αυτό ακόμα παραμένει βολικό. Στο κάτω-κάτω πέφτουν κι οι τιμές του πετρελαίου, όλα καλά λοιπόν μέχρι στιγμής για την Ευρωζώνη και την ΕΚΤ;

Όχι ακριβώς. Κάπου κάτω από τα 1,10 δολάρια του ευρώ και πιθανό κοντά σε αυτό που οι αγορές αποκαλούν parity και είναι η ισοτιμία ένα προς ένα (1 ευρώ =1 δολάριο), θα πρέπει να αναμένουμε μια μεγάλη ανοδική αντίδραση του ευρώ, υποκινούμενη, από τις ΗΠΑ, άλλες Κεντρικές Τράπεζες πιθανόν ακόμα και την ΕΚΤ και τους Γερμανούς.

Οι Γερμανοί ίσως βολεύονται με ένα πιο αδύναμο ευρώ, αλλά με ένα πολύ αδύναμο ευρώ; Αυτό δεν τους αρέσει καθόλου και χτυπάει τα θεμέλια της όποιας _τέλος πάντων- οικονομικής σκέψης πρεσβεύουν. Χτυπά τα λεφτά που έρχονται στο σπίτι από τις εξαγωγές τους κι αυτό είναι μια σκέψη που δεν αντέχουν.

Και είδαμε άλλωστε πόσο αντιδρούν στις πολιτικές Ντράγκι. Όχι όλοι οι Γερμανοί οικονομολόγοι και κυβερνητικοί προφανώς, αρκετοί όμως αντιδρούν ήδη και σκληρά.

Κάπου εδώ μπαίνει και το ελληνικό θέμα, μαζί με τις αδηφάγες αγορές που κάποιοι νομίζουν πως τις έχουν εξευμενίσει και ειδικά όσον αφορά το ελληνικό πρόβλημα, νομίζουν πως τις έχουν καλύψει. Γελοία σκέψη.

Θα αντέξει το ευρώ, μετά από μία ανοδική αντίδραση κοντά στο 1/1; Λογικά η αντίδραση θα πρέπει να αναμένεται, γιατί ο φόβος μιας πτώσης κάτω από εκεί, θα είναι μεγάλος. Θα μπουν στη μάχη η αμερικανική Fed, η ελβετική SNB και οι σκανδιναβικές Κεντρικές Τράπεζες, μαζί με την ΕΚΤ;

Εδώ ο ίδιος ο Ντράγκι μια μέρα πριν τις ανακοινώσεις του στην Κύπρο και άρχισε να διαρρέει ότι μπορεί να μην ξεκινήσει καν το πρόγραμμα νομισματικής χαλάρωσης. Μήπως έβλεπε το ευρώ;  Στην Κύπρο την Πέμπτη, διακήρυξε πως το πρόγραμμα έχει ήδη πετύχει. Εννοεί ότι δεν χρειάζεται να ξοδέψει χρήμα για ομόλογα;

Ίσως. Μπορεί να χρειαστεί να μαζέψει λίγο το ευρώ, αλλά τι θα κάνει; Θα στεγνώσει τις αγορές που θέλει να βοηθήσει; Μήπως έχει ήδη αποτύχει και είναι σε παγίδα, λόγω της πολιτικής που ακολουθεί;

Θα πέσει τελικά η τιμή του ευρώ λίγο αργότερα παρά την παρέμβαση; Με ποια αφορμή; Την Ελλάδα και τις δύσκολες διαπραγματεύσεις που ήδη τη στραγγαλίζουν ταμειακά; Κι αν πέσει, πόσο θα πέσει; Μέχρι τα περίπου 0,80 του δολαρίου; Είναι καλά εκεί για τις ΗΠΑ και αλλά και τους Γερμανούς και την Ευρωζώνη και τους άλλους Ευρωπαίους, σε Σκανδιναβία, Αυστρία με χρεοκοπημένες τράπεζες και το ομόσπονδο κρατίδιό της, της Καρινθίας, που θα σύρει σε κούρεμα 50% για χρέος 10 δις ευρώ την Deutsche Bank και την Pimco (σε γερμανικά χέρια κι αυτή), αφού η κυβέρνηση της Αυστρίας αρνήθηκε να αναλάβει το χρέος;

Αυτά είναι μόνο σημάδια, περίπου ασήμαντα για την ώρα. Και θα αντέξουν τελικά τα φθηνά επιτόκια των ευρωπαϊκών ομολόγων με αυτή την κατάσταση, αν το ευρώ δεν αντέχει ή θα δούμε μήπως και τσακισμένο ευρώ και ακριβά επιτόκια και εικόνα διάλυσης του οικοδομήματος της Ευρωζώνης, επειδή οι Γερμανοί οδηγούν σε αδιέξοδο;

Και τελικά, πόσο κοντόφθαλμη είναι η γερμανική ηγεσία, που έχει ένα σχέδιο και νομίζει πως οι άλλοι δεν το βλέπουν και δεν το ξέρουν και διακινδυνεύει έτσι την διάλυση της Ευρωζώνης, την οποία όμως, δεν μπορεί να επιβάλει, αφού δεν την θέλουν αυτοί, που της επέτρεψαν, να είναι σήμερα μια μεγάλη δύναμη: Οι ΗΠΑ δηλαδή αλλά και οι άλλοι νικητές του πολέμου…

Πηγή: thepressproject.gr

Διαβάστε περισσότερα