Ο Ομπάμα χαμένος στη μετάφραση του… χάους

Στο χάος και στην τρομακτική δολοφονική μανία των τζιχαντιστών παραδίδεται η Μέση Ανατολή, καθώς απέναντι στην πιο απειλητική ισλαμική οργάνωση που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος κόσμος, το ISIS, η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί αμήχανη τις σφαγές και τους αποκεφαλισμούς, με τον Αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα να δηλώνει απλώς ότι «ακόμη η Αμερική δεν έχει στρατηγική για την αντιμετώπισή της».

ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ
Η δήλωση του Αμερικανού προέδρου ότι «ακόμη η Αμερική δεν έχει στρατηγική για την αντιμετώπισή του ISIS Ισλαμιστών» προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς θεωρήθηκε ότι δείχνει αμηχανία και αδυναμία, την ώρα που οι τζιχαντιστές με κατάληψη νέων εδαφών μεγαλώνουν το Ισλαμικό Κράτος.
Η δήλωση αυτή του Αμερικανού προέδρου λίγο μετά την έκτακτη συνεδρίαση σε διευρυμένη σύνθεση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, τα ξημερώματα της Παρασκευής, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς θεωρήθηκε ότι δείχνει αμηχανία και αδυναμία και αποθρασύνει τους τζιχαντιστές να εντείνουν τις επιθέσεις τους για την κατάληψη και νέων εδαφών, μεγαλώνοντας το «Ισλαμικό Κράτος» που ήδη έχει έκταση ίση με τη Βρετανία.
Τα διλήμματα που έχει απέναντί της η διεθνής κοινότητα και πρωτίστως η Ουάσιγκτον δεν είναι λίγα ούτε εύκολο να απαντηθούν.
Η Ουάσιγκτον δίνει προτεραιότητα στο Ιράκ, καθώς θεωρεί ότι τυχόν διάλυσή του θα οδηγήσει σε πλήρες χάος τη Μ. Ανατολή απειλώντας μία από τις πιο σημαντικές πετρελαιοπαραγωγούς χώρες.
Το μεγάλο πρόβλημα των Αμερικανών, που επέλεξαν να αντιδράσουν με αεροπορικούς βομβαρδισμούς εναντίον θέσεων του ISIS στο Β. Ιράκ, είναι ότι κανένας πόλεμος δεν κερδίζεται μόνο από αέρος.

Η επέλαση των τζιχαντιστών
Eνώ το Ισλαμικό Κράτος ήδη έχει έκταση ίση με τη Βρετανία, η Δύση εμφανίζεται ανήμπορη να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις του.
Οπως δήλωσε ο αρχηγός των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Μάρτιν Ντέμπσεϊ, δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν οι τζιχαντιστές εάν δεν υπάρξει άμεση και αποφασιστική προσβολή των θέσεων που έχουν καταλάβει στη Βόρεια και Κεντρική Συρία.
Στην Ουάσιγκτον όλοι γνωρίζουν ότι ούτε το Ιράκ μπορεί να σταθεροποιηθεί ούτε ο Λίβανος να διασωθεί όσο παραμένει ανέπαφο το μεγάλο ορμητήριο του ISIS στη Συρία.
Με δεδομένο ότι οι ΗΠΑ και ειδικά ο πρόεδρος Ομπάμα αποκλείουν κατηγορηματικά κάθε χερσαία εμπλοκή στην περιοχή, στο Ιράκ βρέθηκαν οι «πρόθυμοι» για τη «βρώμικη δουλειά». Οι πεσμεργκά, οι Κούρδοι πολεμιστές της αυτόνομης κουρδικής περιοχής του Β. Ιράκ, ανέλαβαν να συνεχίσουν στο έδαφος τη δουλειά που ξεκίνησε η αμερικανική πολεμική αεροπορία.
Το ενδιαφέρον των Αμερικανών για το Β. Ιράκ δεν είναι μόνο θεωρητικό.
Στην περιοχή δραστηριοποιούνται οι δύο πετρελαϊκοί κολοσσοί EXXON και Chevron, ενώ μόνο στην κουρδική περιοχή εκτιμάται ότι υπάρχει το ένατο σε μέγεθος κοίτασμα πετρελαίου στον κόσμο που υπολογίζεται σε 50 δισ. βαρέλια. Το Αρμπίλ, η πρωτεύουσα του ιρακινού Κουρδιστάν, είναι η έδρα πολλών ακόμη πετρελαϊκών εταιρειών που διαχειρίζονται κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Ομως και αυτή η επιλογή των Αμερικανών δεν είναι χωρίς κινδύνους. Το ISIS διατηρεί τις δυνάμεις του στο κεντρικό και δυτικό Ιράκ, ενώ ο εξοπλισμός των Κούρδων από τη Δύση και η αναβάθμιση του ρόλου τους τούς απομακρύνει ακόμη περισσότερο από τη Βαγδάτη.
Η πραγματική πρόκληση όμως για τη Δύση και κυρίως για την Ουάσιγκτον είναι η Συρία.
Ακόμη κι αν ο πρόεδρος Ομπάμα μπορέσει να εξασφαλίσει μια «συμμαχία πρόθυμων» για να πλήξει αεροπορικά το ορμητήριο και αρχηγείο του ISIS στη Ράκα στη βόρεια Συρία, δεν υπάρχει σύμμαχος επί του εδάφους που θα επιφέρει το τελικό πλήγμα στους τζιχαντιστές.
Η στρατιωτική δυνατότητα της συριακής αντιπολίτευσης είναι ιδιαίτερα περιορισμένη, ενώ δεν θεωρείται και αξιόπιστη από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Εξάλλου, από τα «σπλάχνα» της αντιπολίτευσης ξεπήδησαν και η οργάνωση Αλ Νούσρα (παρακλάδι της Αλ Κάιντα) και το ISIS.
Οι μόνες δυνάμεις που ίσως θα μπορούσαν να καλύψουν επί του εδάφους το κενό εξουδετερώνοντας το ISIS είναι εκείνες που έχουν μείνει πιστές στον πρόεδρο Ασαντ. Αλλά μάλλον δύσκολα θα βρισκόταν ηγέτης στη Δύση που θα προσέφερε σανίδα σωτηρίας στο καθεστώς του Ασαντ.
Από τις γειτονικές χώρες μόνο η Τουρκία διαθέτει τέτοιου μεγέθους στρατιωτική δυνατότητα, όμως δεν υπάρχει καν η σκέψη για χερσαία εμπλοκή σε έναν «εμφύλιο» αλλά και σεχταριστικό πόλεμο στο έδαφος της Συρίας που πολύ εύκολα θα μεταφερόταν στο τουρκικό έδαφος.
Εξάλλου, κάθε απόφαση για μονομερή αεροπορική επίθεση εναντίον των τζιχαντιστών στο συριακό έδαφος θα πρέπει να λάβει υπόψη της ότι ακόμη το καθεστώς Ασαντ έχει στη διάθεσή του σύγχρονα ρωσικά πυραυλικά συστήματα εδάφους-αέρος.
Οπως όμως προειδοποίησε ο ίδιος ο αρχηγός των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Μάρτιν Ντέμπσεϊ, δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθεί το ISIS αν δεν υπάρξει άμεση και αποφασιστική προσβολή των οχυρών θέσεων που έχει καταλάβει στη βόρεια και κεντρική Συρία. Και στην Ουάσιγκτον όλοι γνωρίζουν ότι ούτε το Ιράκ μπορεί να σταθεροποιηθεί ούτε ο Λίβανος να διασωθεί όσο παραμένει ανέπαφο το μεγάλο ορμητήριο του ISIS στη Συρία.
Το ISIS εξελίσσεται σε μια ασύμμετρη και ιδιαίτερα επικίνδυνη απειλή, καθώς διαθέτει μια σειρά από «ποιοτικά» όπλα.
Ασκεί ιδεολογική γοητεία που ξεπερνά τα σύνορα του Ιράκ και της Συρίας και κινητοποιεί ριζοσπαστικοποιημένους νέους μουσουλμάνους στα μεγάλα αστικά κέντρα της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ολλανδίας, των ΗΠΑ, της Αυστραλίας, και φυσικά στις Βαλκανικές χώρες, όπου ακόμη είναι ζωντανή η παράδοση των σκληρών συγκρούσεων στους γιουγκοσλαβικούς πολέμους που είχαν και έντονο θρησκευτικό χαρακτήρα.
Ενα ακόμη σημαντικό όπλο των τζιχαντιστών έχουν αποδειχτεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που φροντίζουν να φθάσει η τρομακτική φήμη τους πριν από τους ίδιους σε κάθε γωνιά του Ιράκ και της Συρίας. Τα βίντεο και οι φωτογραφίες με τις μαζικές εκτελέσεις και τους αποκεφαλισμούς των «kafir» (των «απίστων») και των «αποστατών» προκαλούν πανικό στους απροστάτευτους ανθρώπους, ακόμη και στους σουνίτες, στις περιοχές που πέφτουν στα χέρια του ISIS. Αυτή όμως η ανεξέλεγκτη βία με ιδεολογικό-θρησκευτικό προκάλυμμα έλκει περισσότερο τους περιθωριοποιημένους μουσουλμάνους της Δύσης.
Εχοντας εξασφαλίσει σημαντική χρηματοδότηση από τα λύτρα, το ISIS υπολογίζεται ότι έχει εισπράξει περισσότερα από 10 εκατ. δολάρια, ενώ, σύμφωνα με υπολογισμούς του πρακτορείου Bloomberg, κερδίζει καθημερινά περισσότερα από 2 εκατομμύρια δολάρια πουλώντας λαθραία πετρέλαιο προς τις κουρδικές περιοχές, την Τουρκία και το Ιράν, και έχοντας σημαντικές «χορηγίες» από χώρες του Κόλπου, μπορεί όχι μόνο να εξασφαλίζει σύγχρονο οπλισμό (πέραν των μεγάλων αποθεμάτων πανάκριβου αμερικανικού οπλισμού που εγκατέλειψε ο ιρακινός στρατός), αλλά και να οργανώνει κρατικές δομές στις περιοχές που ελέγχει.
Με ή χωρίς τη θέληση των γυναικών
Γάμοι με φιρμάνι του χαλίφη
Η «ρομαντική» ιδέα της ίδρυσης ισλαμικού κράτους, όπως το δίδασκαν πολλοί ακραίοι σουνίτες ιμάμηδες στα τζαμιά του Λονδίνου και του Παρισιού, δεν είναι πια απόμακρο όνειρο ούτε πρωτόγονο πείραμα στα μακρινά βουνά του Αφγανιστάν. Το άφησαν να πάρει σάρκα και οστά στον αυλόγυρο της Ευρώπης…
Οι γυναίκες κάθε ηλικίας στις περιοχές που ελέγχει το Ισλαμικό Κράτος βρίσκονται τώρα στο στόχαστρο του «χαλιφάτου», καθώς επιχειρείται να δημιουργηθεί μια νέα γενιά τζιχαντιστών που θα συνδέονται και με δεσμούς αίματος, ενώ ταυτόχρονα οι μαχητές που προέρχονται από την Ευρώπη, την Αμερική, το Αφγανιστάν ή τον Καύκασο θα αποκτούν δεσμό με τα εδάφη που καταλαμβάνουν. Καθώς η μοιχεία τιμωρείται με λιθοβολισμό από τα ισλαμικά δικαστήρια της Σαρίας που έχει επιβάλει το ISIS, ο αρχηγός του, «χαλίφης» Αμπου Μπακρ Αλ Μπαγκντάτι, εξέδωσε φιρμάνι βάσει του οποίου κάθε πολεμιστής του που αποφασίζει να παντρευτεί θα παίρνει 1.200 δολάρια και σπίτι.
Ηδη μάλιστα λειτουργεί, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ειδική υπηρεσία γάμων στο Χαλέπι, όπου θα μπορούν να υποβάλλουν… αίτηση οι υποψήφιες νύφες. Οι γυναίκες δηλώνουν τη διεύθυνσή τους και το όνομά τους και περιμένουν να γνωρίσουν τον γαμπρό τον οποίο πρέπει να παντρευτούν. Η διαδικασία δεν είναι όμως τόσο απλή καθώς, όπως έχει καταγγελθεί, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που τζιχαντιστές εφορμούν σε χωριά καταγράφοντας τις ανύπαντρες γυναίκες, οι οποίες από φόβο για την τύχη των οικογενειών τους προσφέρονται ως σύζυγοι στους τζιχαντιστές.
[Πηγή: ΕΘΝΟΣ, 31/08/2014]

Διαβάστε περισσότερα

Η διαπραγμάτευση που βρυχάται.

Θλιβερή έφθασε η Ελληνική Αντιπροσωπεία στη Ρώμη. Ελληνες απ’ τη Συρία. Μπήκαν στην Πόλη χαράματα, χωρίς πολλές φανφάρες και φασαρίες, σεμνοπρεπώς ντυμένοι (τι δα; για να ζητιανέψουν είχαν έρθει) και γρήγορα-γρήγορα έσπευσαν στα καταλύματα των πατρώνων τους. Ανάμεσά τους κι ένας-δυο Σελευκίδες, να ’χει και κάποιαν βαρύτητα η αντιπροσωπεία – ο ένας απ’ αυτούς, ο Δημήτριος, είχε κάνει χρόνια όμηρος στη Ρώμη, ήξερε πολλούς (τι κουμάσια ήταν) και τον ήξεραν όλοι (τι κούφιος, γλείφτης και ρεμπεσκές ήταν).
Επρεπε οι Γραικοί να κάνουν γρήγορα. Η Ρώμη ξυπνούσε, με τους πυροσβέστες να μαζεύουν τα πτώματα των νυχτερινών καβγάδων απ’ τη Συβούρα και τις άλλες κακόφημες συνοικίες, τους Συγκλητικούς και τους άλλους άρχοντες των Γενών να υποδέχονται εξ όρθρου στους Οίκους τους τούς πελάτες τους (άλλοι να τους υποβάλλουν σεβάσματα κι άλλοι αιτήματα) ενώ ταυτοχρόνως φορούσαν κοκέτικα τις τόγες τους κι οργάνωναν τις συναντήσεις για τις διαβουλεύσεις (και τις συνωμοσίες) της ημέρας. Την τελευταία στιγμή. Ολα στη Ρώμη γίνονταν την τελευταία στιγμή – ήταν, αν όχι πάντα, πάντως συχνά, ρευστοί οι συσχετισμοί, αλλιώς ξημέρωναν οι μέρες κι αλλιώς νύχτωναν.
Σε λίγο, οι δρόμοι προς τη Σύγκλητο θα ήταν αδιάβατοι. Κάρα με προμηθευτές, βαστάζοι και κούληδες, πληβείοι που χλαπάκιαζαν στα καπηλειά τα πρωινά τους λουκάνικα πνιγμένα σε αψύ κρασί, έμποροι που άνοιγαν τα μαγαζιά τους, κλέφτες που έβγαιναν για «να αρπάξουν την ημέρα», ιερείς που έσπευδαν για τις πρωινές θυσίες, πολιτικές συμμορίες ροπαλοφόρων και μαχαιροβγαλτών που έψαχναν να μισθώσουν τις υπηρεσίες τους, ξένες κι εξωτικές πρεσβείες, γαβριάδες και γυναίκες ελευθερίων ηθών, κουστωδίες σωματοφυλάκων που προστάτευαν τους πατρικίους ώσπου να φθάσουν σώοι στους προορισμούς τους – απόκοντα και οι Ελληνες ικέτες, όλοι και όλα συνέθεταν ένα αξεδιάλυτο κουβάρι, απ’ το λιμάνι της Οστιας έως τον Καπιτωλίνο λόφο.
Στα σκαλιά της Συγκλήτου, απαλλαγμένοι από τα πλήθη οι Εγγεγραμμένοι Πατέρες σχημάτιζαν τα πρώτα πηγαδάκια, μιλούσαν για αυτά που «έπρεπε» να ομιλούν -πώς πάνε φέτος τα κρεμμυδάκια- κι εννοούσαν ό,τι θα έπρεπε ο συνομιλητής τους να καταλάβει – αν πάρεις εσύ φέτος τα σιτάρια απ’ την Αίγυπτο, δικαιούμαι εγώ την ξυλεία απ’ την Ιβηρική, αν πνίξεις εσύ με ελληνικό κρασί τη Γαλατία, θα έχω εγώ προτεραιότητα στα μπαχαρικά απ’ τις Ινδίες – όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν πια στη Ρώμη και όλοι στη Ρώμη μπορούσαν εν τέλει να συνεννοηθούν (στα ζόρια γίνονταν και κάποιοι φόνοι), αλλά στο τέλος η μοιρασιά άφηνε ευχαριστημένους τους νόμους (εξ ου και… ρωμαϊκό δίκαιο), τους οίκους και τους θεούς, ανοίγοντας σε όλους την όρεξη για τα επόμενα.
Τα λάφυρα απ’ την Ελλάδα ήταν πολύ της μόδας εκείνη την εποχή – δεν είχαν ξεκάνει ακόμα όλους τους Ελληνες, ήταν όμως θέμα χρόνου να ξεκάνουν οι Ελληνες ο ένας τον άλλον και στο τέλος όλους μαζί οι Ρωμαίοι. «Συντρίμμια η μάνα τους η Μακεδονία», όπως έγραψε κι ο ποιητής, ανίκανες να σηκώσουν πλέον το βάρος των λαών τους οι δυναστείες στη Συρία και την Αίγυπτο, ψυχορραγούσαν οι Αχαιοί – δεν έφθαναν πια μόνον λάφυρα απ’ την Ελλάδα στη Ρώμη, αλλά κατέφθαναν λάφυρα οι ίδιοι οι Ελληνες. Με πρόσφορο στην κοσμοκράτειρα την ίδια την Ελλάδα. Πάρ’ την, αγά μου, να αγιάσω (και να πλουτίσω). Μην το κουράζεις άλλο, πάρε τη Συρία κι άσε μου την Αίγυπτο, ή πάρε την Αίγυπτο (αρκεί να φάει και η Ρόδος) και άσε τη Συρία, την τρως αργότερα, πάρε κληρονομιά την Πέργαμο, αλάλιασε την Κόρινθο και κάψε την Αθήνα.
Εκείνο το πρωί η Σύγκλητος δεν άνοιξε τις πόρτες της – πάνω απ’ τον ναό του Διός στην Ακρόπολη πέταξε ζερβά ένας αητός, δεν ήταν καλός ο οιωνός, σχόλασε η Σύγκλητος κι απόμεινε στα σκαλιά η Ελληνική Αντιπροσωπεία να ρωτά τους πάτρωνές της με αγωνία: με μας τι θα γίνει; Roma locuta, causa finita, η Ρώμη αποφάσισε, η υπόθεση έκλεισε! Τι αποφάσισε, ρε παιδιά; -με όλον τον σεβασμό- τι αποφάσισε; ούτε τα αιτήματά μας άκουσε, ούτε τίποτα! τι αποφάσισε;
Δεν χρειάζονται ακροάσεις. Συνήθως οι αποφάσεις λαμβάνονται πριν από τις ακροάσεις. Οι αποφάσεις που σας αφορούν έχουν ληφθεί από καιρό. Απ’ όταν πάψατε να αποφασίζετε εσείς, αποφασίζουμε εμείς. Πηγαίνετε εν ειρήνη, ρωμαϊκή ειρήνη, είπαν οι πάτρωνες, ευχαρίστησαν οι Ελληνες και συνέχισαν οι Ρωμαίοι την αγαπημένη τους συζήτηση για τα κρεμμυδάκια φέτος.
Ζαρωμένοι οι Ελληνες αντιπρόσωποι απ’ τη Συρία βγήκαν απ’ την Πόλη πριν καν νυχτώσει – ψιλόβρεχε, πήραν την Αππία οδό, θα διανυκτέρευαν σε κάποιο καθ’ οδόν πανδοχείο. Να ανασυγκροτηθούν. Να γράψουν τους λόγους τους – μη λένε κουταμάρες όταν γυρίσουν στην Αντιόχεια.
Βάρβαροι αυτοί οι Λατίνοι, μουρμούριζε αργότερα στο πανδοχείο ο Δημήτριος, τρώγοντας δείπνο βασιλικό (ήξεραν τη δουλειά τους οι μάγειροί του), πολυτελώς εκ νέου ενδεδυμένος, καθώς αρμόζει σ’ έναν Σελευκίδη – βάρβαροι, άρχισε να υψώνει τον τόνο της φωνής του. Βάρβαροι, συγκατένευσαν κι όλοι οι άλλοι
παρατρεχάμενοι, λούζοντας πλέον τους Ρωμαίους με σκώμματα και βρισιές.
Διαπραγματευθήκαμε σκληρά! Σκληρότερα δεν γινόταν! Και προτείνω, όταν γυρίσουμε στην Αντιόχεια να στήσουμε έναν λέοντα στην Αγορά, παρόμοιο με αυτόν της Χαιρώνειας ή της Αμφίπολης· και στο βάθρο του να χαράξουμε ψήφισμα λαμπρό σε ωραία ελληνικά:
«σαξές στόρυ με εντολή Σαμαρά». Τέλειο. Με μέτρο και δωρικό.

ΥΓ.: Πέντε κόκκινες γραμμές στον Αδη πέσανε σε ένα πηγάδι / Βρήκαν Ελληνες στον πάτο κι άλλους τόσους παρακάτω / Κουράγιο παλληκάρια μου κι Αννα-Μισέλ σας κλαίει / (Ρεφραίν): Εδώ σπιτάκια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν / Πήγε ο Αδωνις στον Αδη κι έπεσε σε ένα πηγάδι/ Και το πηγάδι τρόμαξε και το πηγάδι ερώτα: Μην είδες τον Χαρδούβελη, μην άκουσες τι λέει; / (Ρεφραίν): Πάνε οι κόκκινες γραμμούλες, θα μας κλάψουνε μανούλες, αγαπούλες…

Διαβάστε περισσότερα

“Και τι θα έπρεπε να κάνουμε τώρα;’’

Γελοιογραφία για την εξέγερση της Κρήτης ενάντια στους φόρους το 1928

    Πρώτο: Εγώ δεν δέχομαι ότι η Ελλάδα υπερφορολογείται», έλεγε τον περασμένο Νοέμβρη ο πρώην υπουργός Οικονομικών και νυν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, ο Γιάννης Στουρνάρας. Λίγο αργότερα δόθηκε στη δημοσιότητα η έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής. Ιδού τα στοιχεία:

• Οι φορολογικοί συντελεστές στην Ελλάδα είναι υψηλότεροι από το μέσο όρο όλων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
• Παρ’ ότι τα λαϊκά εισοδήματα συγκριτικά με το 2010 έχουν συρρικνωθεί κατά 50%, η φορολογική επιβάρυνση μισθωτών και συνταξιούχων έχει αυξηθεί έως και 700% (!) και των ελεύθερων επαγγελματιών έως και 900%!
• Ο ΦΠΑ αυξήθηκε από το 2010 τέσσερις φορές.
• Οι φόροι στα καύσιμα έχουν αυξηθεί τρεις φορές.
• Εξαιτίας ενός και μόνο γεγονότος, της αύξησης των φορολογικών συντελεστών στο πετρέλαιο θέρμανσης, η λαϊκή οικογένεια επιβαρύνθηκε με αύξηση των φόρων κατά 450%!

*

   Δεύτερο: Σύμφωνα με την άποψη που η πατρότητά της αποδίδεται στον βουλευτή Επικρατείας και στενότατο συνεργάτη του κ.Σαμαρά, τον κ.Χρύσανθο Λαζαρίδη, «ο ΕΝΦΙΑ είναι ένας καταπληκτικός φόρος»!
   Το καταπληκτικό με τον «καταπληκτικό» αυτό φόρο - που έχει αλαλιάσει το πανελλήνιο - είναι ότι ήρθε να προστεθεί σε μια στιγμή που οι φόροι επί των ακινήτων (σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού) είχαν ήδη επταπλασιαστεί…

*

   Τρίτο: Στην Ελλάδα, όπου ο λαός «υποφορολογείται» και στην οποία επιβάλλονται «καταπληκτικοί φόροι» (όπως ο ΕΝΦΙΑ), συμβαίνουν τα εξής… «καταπληκτικά»:
   Προ Μνημονίων: Σύμφωνα με τη μελέτη του ΟΟΣΑ, το 2007 στην Ελλάδα η πραγματική φορολογική επιβάρυνση για τα κέρδη των «εχόντων και κατεχόντων» δεν ξεπερνούσε το 15,9%. Την ίδια στιγμή η πραγματική φορολογική επιβάρυνση της εργασίας ήταν στο 35,1%. Με άλλα λόγια η φοροληστεία δεν είναι μια εφεύρεση των Μνημονίων. Αποτελεί καθεστώς διαρκείας: Από την προ Μνημονίων εποχή, ήδη, η εργασία εφορολογείτο στην Ελλάδα κατά τρεις φορές περισσότερο απ΄ ότι φορολογείτο το κεφάλαιο.
   Μετά Μνημονίων: Οι φόροι που πλήρωναν τα Νομικά Πρόσωπα το 2004 ανέρχονταν στο 25,7% του συνόλου των άμεσων φόρων. Δέκα χρόνια μετά, και συγκεκριμένα όπως αποτυπώθηκε στον προϋπολογισμό του 2013 οι φόροι που πλήρωσαν τα Νομικά Πρόσωπα δεν ξεπέρασαν το 8,2% του συνόλου των άμεσων φόρων. Με άλλα λόγια: Οι φόροι που πληρώνουν τραπεζίτες, βιομήχανοι, εργολάβοι και λοιποί «αναξιοπαθούντες» έχουν μειωθεί κατά 3 φορές, την ίδια περίοδο που οι φόροι επί των εργαζόμενων, των συνταξιούχων και εν γένει των λαικών στρωμάτων έχουν αυξηθεί κατά 7 και 9 φορές!

*

   Τέταρτο: Στην Ελλάδα που «δεν υπερφορολογείται», από το 2004 έως και το 2014 (Προϋπολογισμός 2014, πίνακας 3.6, σελίδα 82), οι φόροι που στην συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν πληρωθεί από τα λαϊκά στρώματα ανέρχονται αθροιστικά στα 513,243 δισ. ευρώ!  
   Επειδή το παραμύθι με τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων έπαψε να έχει δράκο (σσ: άλλωστε το κατ’ έτος κονδύλι για μισθούς και συντάξεις στο δημόσιο δεν ξεπέρασε ποτέ στο συγκεκριμένο διάστημα τα 23 δισ. ευρώ ενώ φέτος έχει πέσει στα 17 δισ. ευρώ), επειδή επίσης στην χώρα αυτή η αγοραστική δύναμη των μισθών είχε κατρακυλήσει στα επίπεδα της δεκαετίας του ’80 πριν ακόμα εμφανιστεί η κρίση, κι επειδή η Ελλάδα των ράντζων στα νοσοκομεία και του πακτωλού στην παραπαιδεία είναι σε όλους γνωστή, το ερώτημα ζητά επίμονα απάντηση: Τα λεφτά του ελληνικού λαού που έχουν πάει; Τους φόρους που πληρώνει ο ελληνικός λαός ποιος τους υπεξαιρεί; Το πάνω από μισό τρισεκατομμύριο ευρώ σε φόρους που πλήρωσαν σε μια δεκαετία οι εργάτες, οι υπάλληλοι, οι συνταξιούχοι, οι βιοπαλαιστές, που πήγαν; Γιατί σε μισθούς, σε Υγεία και σε Παιδεία δεν πήγαν…  

* 

   Μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι που η κυβέρνηση απαιτεί εντός του 2014 την καταβολή επιπλέον φόρων ύψους 11 δισ. ευρώ από τα υποζύγια. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι που με τον προϋπολογισμό του 2014 εκτίναξε τους φόρους πάνω στην ακίνητη περιουσία στα 3,9 δισ. ευρώ! Τα όσα συμβαίνουν με τον ΕΝΦΙΑ, λοιπόν, δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου «υπολογιστικού λάθους». Είναι το αποτέλεσμα μιας στυγνής πολιτικής που ενσυνείδητα και αδυσώπητα επιβάλλουν οι κυβερνώντες.
   Απέναντι σε αυτή την κατάσταση το ζήτημα που τίθεται είναι κεφαλαιώδες: Τι πρέπει να κάνει ο ελληνικός λαός; Ο εργάτης, ο υπάλληλος, ο άνεργος, ο απολυμένος, ο «απασχολήσιμος», ο μεροκαματιάρης έχει «υποχρέωση» να πληρώνει; Κι αν δεν πληρώνει τότε είναι «αντικοινωνικό στοιχείο» και «φοροφυγάς»;
   Μα πριν αποδοθούν αυτοί οι χαρακτηρισμοί θα πρέπει οι κάθε λογής εισαγγελείς να απαντήσουν:
   α) Που έχει πάει ο κανόνας που έθετε ο Άνταμ Σμιθ, δηλαδή ο ίδιος ο πατέρας του συστήματος τους, του καπιταλισμού, ο οποίος έλεγε: «Οι φόροι θα πρέπει να αντιστοιχούν στη φοροδοτική ικανότητα του ατόμου, και επιπλέον θα πρέπει να είναι συγκεκριμένοι, ευκόλως βεβαιούμενοι και αποδοτικοί».
   β) Τι γίνεται αν το «υποζύγιο» δεν έχει πια να πληρώνει.
   γ) Ακόμα και στην περίπτωση που υποθέσουμε ότι ο μεροκαματιάρης συνεχίζει να διατηρεί ελάχιστη φοροδοτική δυνατότητα, πόσο «νόμιμο» είναι να υποβάλλεται σε ένα όλο και πιο άδικο καθεστώς φορολογικής λεηλασίας.
   δ - και κυριότερο) Ποια είναι μεγαλύτερη υποχρέωση για τον άνθρωπο του μόχθου: Να πληρώσει τον άδικο και δυσβάσταχτο φόρο ή να κρατηθεί στη ζωή και να πασχίσει με τα λίγα που έχει να συντηρήσει την οικογένεια και τα παιδιά του αντί να τα δώσει στην εφορία;
   Τα ερωτήματα αυτά, στην Ελλάδα των 4 εκατομμυρίων ανθρώπων που σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, μόνο ρητορικά δεν είναι.

*

   Αν κοιτάξει κανείς πίσω στην Ιστορία θα πει ότι σήμερα απέχουμε πολύ από το 1928. Ήταν τότε που οι Κρητικοί ξεσηκώθηκαν κατά των φόρων, αρνήθηκαν την άγρια φορολογία που είχε επιβληθεί με πρόσχημα τα δάνεια από το εξωτερικό, αποκήρυξαν τους κυβερνητικούς βουλευτές που αποφάσιζαν όλο και σκληρότερα μέτρα σε βάρος των φτωχών και ανέτρεψαν δύο συμμαχικές, πολυκομματικές κυβερνήσεις...
   Απέχουμε ακόμα περισσότερο από το μακρινό 1192 της εξέγερσης των κατοίκων της Λευκωσίας. Πάλι λόγω των φόρων που καλούνταν να πληρώσουν στο Τάγμα των Ναϊτών που είχε αγοράσει το νησί από τον βασιλιά την Αγγλίας. Το αποτέλεσμα εκείνης της εξέγερσης ήταν και η διακοπή του ξεπουλήματος του νησιού…
   Όμως, πόσο απέχουμε, πραγματικά, όσον αφορά την φορομπηχτική τακτική στην Ελλάδα του 2014, από εκείνη που επικρατούσε στην Ευρώπη του Μεσαίωνα; Ήταν τότε που σύμφωνα με το «Οικονομολογικόν εγχειρίδιον» του Joseph Garnier («Το Χωνί», 31/8/2012, Δ.Καζάκης) οι εξέχοντες άνακτες και οι αυλικοί τους υποστήριζαν ότι «αν (το λαό) δεν τον καταθλίβουν οι επιβαρύνοντες φόροι, τότε θα γίνει αυθάδης» και ότι «πρέπει να κρατάμε φορτωμένο το μουλάρι για να το εμποδίσουμε να κλωτσάει»!
   Πόσο απέχουμε στην Ελλάδα του 2014 από το περιβάλλον που επικρατούσε στο δικαστήριο της Κολωνίας το 1849; Ήταν το δικαστήριο που αθώωσε τον Μαρξ από τις κατηγορίες που του είχε προσάψει η γερμανική κυβέρνηση, όταν στην «Εφημερίδα του Ρήνου» που εξέδιδε, έγραφε: «Και τι θα έπρεπε να κάνουμε τώρα; Θα έπρεπε να αρνηθούμε να πληρώνουμε φόρους (…). Η άρνηση πληρωμής φόρων είναι το καθήκον κάθε πολίτη».
   Και, τελικά, ποιανού επίτευγμα είναι, αν όχι της κυβέρνησης, δυο αιώνες μετά να ακούγεται τόσο επίκαιρη η κριτική του Μαρξ στην φορολογική πολιτική της κυβέρνησης της Γερμανίας στα 1848, για την οποία έλεγε ότι «στοχεύει στην επιβολή στην κοινωνία νόμων που έχουν καταδικαστεί από τις συνθήκες ζωής αυτής της κοινωνίας· στοχεύει στη διατήρηση νομοθετών που ενδιαφέρονται μόνο για τα δικά τους ιδιαίτερα συμφέροντα· επιδιώκει να καταχραστεί την πολιτική εξουσία για να θέσει τα συμφέροντα μιας μειοψηφίας πάνω από τα συμφέροντα της πλειοψηφίας…». 
  

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Μαθήματα νεοφιλελευθερισμού σε φοιτητές από τον Φούχτελ και τον Ανδριανόπουλο

Κυριολεκτικά γερμανοτσολιάδες, γερμανοδοσίλογοι, νεομαυραγορίτες… νεοφιλελεύθερα σκουλίκια για πάτημα από το λαό μας… αλλά η ξεπουλημένη εγχώρια “Αριστερά” σιωπά… κάποτε έλεγε σε τέτοια καθάρματα “προδότες θα πεθάνετε. ΟΠΛΑ” .

Μαθήματα νεοφιλελευθερισμού σε έλληνες φοιτητές με «καθηγητές» τον Χανς Φούχτελ και τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο! Και μάλιστα σε «Θερινή Ακαδημία» στη Λέσβο, ώστε τα σεμινάρια να συνδυάζονται με διακοπές.

Της Βασιλικής Σιούτη
Την ευθύνη της διοργάνωσης είχε ένα από τα γερμανικά πολιτικά ιδρύματα, που έχουν αναλάβει ενεργό ρόλο μετά την κρίση και τη γερμανική κηδεμονία, το νεοφιλελεύθερο Friedrich Naumann, σε συνεργασία με τη ΜΚΟ «Ιωάννης Καποδίστριας».

Το πρόγραμμα που είχε ως τίτλο «Βιώσιμη ανάπτυξη, Νησιωτικός χώρος και Οικονομική κρίση» πραγματοποιήθηκε το τρίτο δεκαήμερο του Ιουλίου και οι γερμανοί βουλευτές που συμμετείχαν σε αυτό, έμειναν τόσο ευχαριστημένοι, που -όπως δήλωσαν- ανυπομονούν να έρθει η ώρα αυτοί οι νέοι να πάρουν την εξουσία.

---

Από την ιστοσελίδα του γερμανικού ιδρύματος

---

Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που παρουσιάστηκαν τα μαθήματα αυτά από τους διοργανωτές του γερμανικού πολιτικού ιδρύματος στην ιστοσελίδα τους, σε άρθρο με τίτλο «Μαθαίνοντας από τους πολιτικούς» προβάλλοντας ιδιαιτέρως την παρουσία του γερμανού εντεταλμένου της καγκελαρίου Μέρκελ, Χανς Φούχτελ.
Στη «Θερινή Ακαδημία», όπως αναφέρουν, συμμετείχαν κι άλλοι γερμανοί πολιτικοί, πλην του Φούχτελ, όπως οι Katrin Albsteiger (CSU), Josef Rief (CDU) και Markus Tressel (Πράσινοι).
Ο βουλευτής μάλιστα του γερμανικού κυβερνητικού χριστιανοδημοκρατικού κόμματος CDU, μετά από συζήτηση με τους φοιτητές που συμμετείχαν, αναφώνησε -προφανώς ενθουσιασμένος- ότι μπορούν να ελπίζουν πως «η γενιά αυτή θα πάρει σύντομα τα ηνία στην Ελλάδα».
Αποκορύφωμα των σεμιναρίων, σύμφωνα με τους διοργανωτές ήταν η ομιλία (μαζί με workshop) του νεοφιλελεύθερου πολιτικού που χρειάστηκε να βγάλουν από τη ναφθαλίνη, του πρώην υπουργού της Ν.Δ, Ανδρέα Ανδριανόπουλου , με θέμα «Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες. Μια πρόταση ανάπτυξης για τις νησιωτικές περιοχές». Πρόκειται για ζώνες όπου στις επιχειρήσεις παρέχονται δωρεάν κτίρια, ηλεκτρικό και νερό , είναι απαλλαγμένες από φορολογία και μπορούν να βγάζουν τα κέρδη τους στο εξωτερικό. Το «αντάλλαγμα» είναι οι θέσεις εργασίας που προσφέρονται -σε συνθήκες και μισθούς όμως σύγχρονου σκλάβου. Τις «Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες» προπαγανδίζει το ΔΝΤ ως παράγοντα ανάπτυξης, αλλά οι μόνοι που κερδίζουν από αυτό είναι οι επιχειρηματίες.

---

---

Στο workshop για τις «Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες» υπήρξαν και ρόλοι, με επιλεγμένα ελληνικά νησιά, στα οποία έπρεπε να επιβάλλουν το καθεστώς αυτό, σε ένα παιχνίδι «προσομοίωσης». Το «τεστ» δηλαδή, ήταν να πάρουν ένα ελληνικό νησί και να το μετατρέψουν σε «Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη» ξεπερνώντας τα «εμπόδια του κρατικού προστατευτισμού».
Έτσι ονειρεύονται κάποιοι την ανάπτυξη για την Ελλάδα. Και δεν κρύβουν ότι θέλουν να μετατρέψουν τα ελληνικά νησιά, αλλά και πολλές περιοχές της Ελλάδας, σε ζώνες όπου οι επιχειρηματίες θα έχουν μόνο δικαιώματα, δεν θα πληρώνουν φόρους, θα είναι ελεύθεροι να βγάζουν τα κέρδη τους έξω και θα τους παρέχονται τα πάντα δωρεάν από το κράτος, και οι κάτοικοι θα βρίσκουν εργασία, αλλά σε συνθήκες σκλαβιάς. Αν οι επιχειρηματίες μάλιστα είναι και Γερμανοί, μπορούμε να κατανοήσουμε και τον ενθουσιασμό των γερμανών βουλευτών, καθώς και την ανυπομονησία τους. Ίσως -και γιατί όχι;- να θέλουν να μετατρέψουν και όλη τη χώρα σε «αποκλειστική οικονομική ζώνη».

Διαβάστε περισσότερα

ΕΝΦΙΑ όπως: φόνος.

Η συγκυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ (πρώην Κουβέλη) και πάντα υποτελής στο Βερολίνο, με τον ΕΝΦΙΑ διέπραξε φόνο. Σε εθνική κλίμακα.
Ταυτοχρόνως με αυτόν τον φόνο η κυβέρνηση αυτοκτόνησε. Εκανε χαρακίρι.
Τα αξιοθαύμαστα (με την έννοια του τερατικού και τερατώδους θαυμασμού που νοιώθει κανείς, όταν μένει ενεός μπροστά από μιαν ενσαρκωμένη Υβριν) σ’ αυτήν την υπόθεση είναι δύο και το αναμενόμενο, ένα. Το αναμενόμενο αφορά στην υπακοή της κυβέρνησης στις έξωθεν εντολές για τη δήμευση της ιδιοκατοίκησης στην Ελλάδα, σε ποσοστό που θα αποφέρει θηριώδη κέρδη στους γαιοφάγους – κατά το ωμοφάγους, διότι και η γη τρώγεται. Μάλιστα, επειδή είναι σταθερή αξία, όταν αποκτάται για ένα κομμάτι ψωμί, το γλέντι των ωμοφάγων είναι τρικούβερτο.
Τα αξιοθαύμαστα σ’ αυτήν την υπόθεση κανιβαλισμού ανθρώπων (που ήδη δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίνη) είναι η ευκολία με την οποία η κυβέρνηση διαπράττει τους φόνους. Και η έκπληξή της για την αντίδραση που αυτή η οικοκτονία έχει προκαλέσει.
Συνηθισμένη πλέον η συγκυβέρνηση (της πολιτικής και πολιτειακής ανωμαλίας) στα «Συμβόλαια Θανάτου» που εκτελεί εναντίον του ελληνικού λαού, ανέλαβε να συνδέσει και τον ΕΝΦΙΑ με την ίδια ευκολία που ένας σήριαλ κήλερ προσθέτει έναν ακόμη φόνο στην αλυσίδα των εγκλημάτων του.
Αναγκασμένη απ’ το Μνημόνιο και τον ρόλο του «συνεργάτη», που η κυβέρνηση των ανδρεικέλων έχει επιλέξει, εκτέλεσε κι αυτήν τη φορά μιαν ακόμα διαταγή της Κομαντατούρ με τον παχυδερμισμό (αλλά και την άγνοια κινδύνου) ενός δωσίλογου.
Προς έκπληξίν της (καθ’ ότι εγκιβωτισμένη στον περίκλειστο κόσμο της) διαπίστωσε ότι αυτήν τη φορά ο φόνος βόγγηξε και βούιξε ο τόπος.
Γιατί; Η γενοκτονία των οίκων δεν είναι χειρότερη απ’ τη γενοκτονία της εργασίας. Γιατί λοιπόν αυτήν την φορά, το φάσγανο έγινε μπούμερανγκ; γιατί ο φόνος έγινε χαρακίρι; Διότι έχει υπάρξει ήδη αίμα πολύ. Η κυβέρνηση αυτή έχει φάει μισθούς και συντάξεις, ζωές και ανθρώπους, δουλειές και μαγαζιά – ήρθε να φάει και τα σπίτια, την ύστατη καταφυγή. Το κεραμίδι του άνεργου, το δωματιάκι του μωρού, την κληρονομιά του πατέρα και της μάνας, τον ιδρώτα του καθενός που έφτιαξε ένα σπίτι,
καταφυγή και βασίλειο, πρώτη κατοικία, ώστε να φύγει για την τελευταία με το καπελάκι του στραβά κι ένα τάλιρο για τον βαρκάρη.
Με τη δύναμη της αδράνειας (των φόνων που ατιμώρητη, ως τώρα, η κυβέρνηση έχει διαπράξει), διέπραξε και τον έσχατο φόνο, διαπιστώνοντας όμως έντρομη, ότι αυτήν τη φορά, ως άλλη λαίδη Μάκβεθ, δεν μπορεί να πλύνει το αίμα απ’ τα χέρια της. Και έτσι, αλλόφρονα τα στελέχη της, τρέχουν πάνω κάτω σαν τις μύγες γύρω απ’ τη σβουνιά, να «διορθώσουν» τα αδιόρθωτα. Βουλευτές και υπουργοί, παπαγαλάκια και σμπίροι προσπαθούν να χρυσώσουν το χάπι, να ψιμυθιώσουν τον ΕΝΦΙΑ, κι από Σκύλλα να τον κάνουν Χάρυβδη.
Ομως πλέον όλοι ξέρουν. Ολοι ξέρουν τι τους έχει συμβεί. Κι όλοι ξέρουν τι τους περιμένει. Με τα κόκκινα δάνεια. Το επόμενο βήμα, η επόμενη σκηνή στην ίδια τραγωδία. Οπου, όποιος είναι «δύστροπος» (!!!) – κατά την κρίση των τραπεζών, όποιος δεν «συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις» «δεοντολογίας» (τι ευφημισμός!) των ίδιων αυτών τραπεζών, θα δει να του αρπάζουν το σπίτι ύαινες και γύπες. Εκτός κι αν «συμμορφωθεί» αποδεχόμενος τον ρόλο του δουλοπάροικου (με την επιμήκυνση των δανείων κι άλλα κόλπα) που του επιφυλάσσουν οι τράπεζες καθώς του επιφύλαξαν οι εφορίες με τον ΕΝΦΙΑ.
Δουλοπάροικος, το λέει και η λέξη, γίνεσαι δούλος σε ένα άλλο Οικο – ανέστιος πλέον εσύ, διότι έτσι είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων, όταν γίνεται φασιστική.

ΥΓ.: Καλώς σας βρίσκω, και καλό υπόλοιπον θέρους, καθώς γλυκά θα χάνεται μέσα στην ηδύτητα του φθινοπώρου-ευχή! Που δεν θα πιάσει. Παρά μόνον μέσα μας, στις καρδιές μας. Για να πάρουν ανάκαρο. Καθότι κρανίου τόπος γύρω μας και ο φόνος πολύς. Χωρίς καιρόν να περισσεύει. Διότι αυτούς τους σκληρούς μήνες που έρχονται, ο Ρουβίκωνας θα ζευχθεί. Προς την μια κατεύθυνση ή προς την άλλη…

ΥΓ.2: Η κυβέρνηση αυτή, βάσκανος κι αιμοσταγής, μας έφερε αντιμέτωπους με τα έσχατα, με το υπέρ βωμών κι εστιών – τα ιερά και τα όσια των φτωχών θέλει αναίσχυντα να βουτήξει.
Τη δουλειά, την εργασία, τα σπίτια μας, το μέλλον των παιδιών, έχει στήσει ωσάν στον τοίχο της Καισαριανής αυτή η συγκυβέρνηση-συμμορία και οι κάνες των πολυβόλων καίνε – με βρώμικο κρασί προσπαθούν να τις δροσίσουν οι φονιάδες. Απ’αυτό που πίνουν για να αντέξουν το έργο τους – άκρατο αίμα…

Διαβάστε περισσότερα

Ποιοι και γιατί κατέστρεψαν την Ελλάδα

(με αφορμή τις «επικήδειες» εκδηλώσεις του ΠΑΣΟΚ για την 3η του Σεπτέμβρη). Σειρά άρθρων: νούμερο 2

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, ηγετικού και ιδρυτικού στελέχους του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ, Γενικού Γραμματέα του ΠΑΚ Δυτικής Γερμανίας –Δυτικού Βερολίνου, μέλους του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΚ, υπεύθυνου του Κέντρου Μελετών και Διαφώτισης (ΚΕΜΕΔΙΑ) επί ΠΑΚ και ΠΑΣΟΚ, επιφορτισμένου για τη συγγραφή της 3^ης του Σεπτέμβρη.

«Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι απαράδεκτος, είναι επικίνδυνος, είναι ο ολετήρας του έθνους, είναι…είναι…»

Γιάννης Αλευράς, φίλος και στενός συνεργάτης του Α. Παπανδρέου¹»

«

Η ιστορία θα καταγράψει τελικά τη ζημιογόνο συμπεριφορά του. Γιατί μετά τον Ανδρέα, με ιστορικούς υπολογισμούς, έρχεται αυτή εδώ η καταστροφή. Ο Ανδρέας ήταν αυτός που δημιούργησε τη βάση όσων τραβάμε σήμερα»²

Αδαμάντιος Πεπελάσης, φίλος, συνεργάτης και κουμπάρος του Α. Παπανδρέου

Ανδρέας ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ

Αθήνα, 3.9.2014

Ο ανωτέρω τίτλος κοσμεί το περιοδικό του Λιβάνη «Επίκαιρα» της 26/06 – 02/07/2014, 245 τεύχος.

Προφανώς ο εμπνευστής του τίτλου και οργανωτής της εκστρατείας αποκατάστασης της μνήμης του Ανδρέα Παπανδρέου, θεωρεί ότι υπάρχουν κακόβουλες δυνάμεις που, όπως αναγράφει ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης, «προσπαθούν τώρα, δεκαοχτώ χρόνια μετά τον θάνατό του, να αμαυρώσουν την μνήμη του, με έναν πολύ φτηνό και πρόστυχο τρόπο, αναμασώντας την «τσίχλα» ότι ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ είναι ο κύριος υπεύθυνος για την οικονομική κρίση της πατρίδας μας».

Ο συμπαθής και άξιος κατά τα άλλα καθηγητής Καρυώτης, γράφει και κάποια άλλα παράξενα και απίθανα πράγματα για τον Ανδρέα Παπανδρέου, που κάθε άλλο του περιποιούν τιμή. «Πολλοί από μας όμως θα τον θυμόμαστε …και σαν τον μεγαλύτερο οικονομολόγο της Ελλάδας από την εποχή του Αριστοτέλη». Και συνεχίζει σε άλλο σημείο στο ίδιο μοτίβο: «…αλλά και ο πιο ευφυής Έλληνας πολιτικός και γνώριζε ότι η πολιτική του φθορά θα ήταν πολύ μεγάλη, εάν ήταν ο κύριος υπεύθυνος της οικονομικής πολιτικής. Ωστόσο τίποτε δεν γινόταν, χωρίς τη δική του συμμετοχή και έγκριση, πάντα χωρίς να φαίνεται ο ίδιος, αλλά πάντα στο παρασκήνιο». Καλά, ξέρει (έχει συνείδηση) τι λέει ο άνθρωπος, φάσκοντας και αντιφάσκοντας;;; Έχει ιδέα τη συμβαίνει στην Ελλάδα, βάζοντας στις τελευταίες εκλογές υποψηφιότητα για το επικρατείας με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ του Γ. Α. Παπανδρέου; Ασφαλώς και έχει «μεσάνυχτα» για την ελληνική πραγματικότητα, όπως είχε μεσάνυχτα, όταν έβαζε την υπογραφή του στην οργάνωση του κ. Λαμπράκη, συνεργάτη του κ. Ζώρρα της ΕΝD και το μετάνιωσε πικρά. Μα είναι τόσο αφελής ο καλός επιστήμων, ως επιστήμων; Προσθέτει και ορισμένα άλλα στο «ρεπερτόριο» αυτό, αλλά αυτά αρκούν για να δούμε τους πρωταγωνιστές αυτής της «αμαυρωτικής» καμπάνιας εναντίον του «μεγαλείου» του ανδρός Ανδρέα Παπανδρέου, όπως θέλει να τον παρουσιάσει.

Αυτά όσον αφορά το άρθρο του Καρυώτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως προσέφερε ανεκτίμητη υπηρεσία στην πατρίδα και το λέω ειλικρινά, αναδεικνύοντας πρώτος το θέμα της ΑΟΖ. Θα προσέθετα όμως το: Έτερον εκάτερον!

Σε άλλο άρθρο για τον Ανδρέα Παπανδρέου ο δημοσιογράφος Μάρκος Μουζάκης, προσπαθώντας να αναδείξει την «πατριωτική» φυσιογνωμία του Ανδρέα Παπανδρέου καταμαρτυρεί ποιοι βασικά «ανέτρεψαν» το έργο της «αλλαγής» του Ανδρέα Παπανδρέου. Γράφει συγκεκριμένα: «Ο άνθρωπος ο οποίος ξεκίνησε απ’ το “Η Ελλάδα στους Έλληνες” τη μεταπολιτευτική του διαδρομή – σύνθημα που συνήγειρε εκατομμύρια Ελλήνων και μεγάλη του παρακαταθήκη – γνώριζε που το πήγαιναν οι επίγονοί του, ειδικά οι “εκσυγχρονιστές”. Και το γνώριζε όχι μόνο από το non paper, αλλά κι απ’ την συνολική πορεία του Σημίτη και των συν αυτώ. Και ήθελε να προειδοποιήσει, αλλά δεν πρόλαβε....».Δεν καταλαβαίνει και ο Μάρκος Μουζάκης ότι φάσκει και αντιφάσκει, όπως θα αποδείξω κατωτέρω; Γιατί το κάνει είναι πραγματικά ένα θέμα, αλλά δεν είναι του παρόντος να το αναλύσουμε.

Ο τρίτος αρθογράφος, ονόματι Μενέλαος Γκίβαλος είναι πιο προσεκτικός. Αποφεύγει να αναφερθεί στον Ανδρέα Παπανδρέου και να τον εκθειάσει, έχοντας επίγνωση της ιστορικής πραγματικότητας. Καταφέρεται μόνο εναντίον του Σημίτη και των “συν αυτώ”, που είναι εύκολος στόχος, ενώ με τον Ανδρέα Παπανδρέου τα πράγματα είναι πιο δύσκολα και σύνθετα και δεν θέλει να εκτεθεί. Η κριτική στον Ανδρέα Παπανδρέου είναι, όπως λέει ο λαός, «καυτή πατάτα» και δεν είναι του καθενός η κριτική ενασχόληση μαζί του. Ο εθνικός μας ποιητής Κάλβος είχε πει: «Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία» και αυτή η φράση έχει το νόημά της, για όποιον ξέρει να την αποκωδικοποιεί. Γράφει συγκεκριμένα στο τέλος του άρθρου του, ως συμπέρασμα της όλης του ανάλυσης: «Σήμερα, συνεπώς, δεν καταρρέει το ΠΑΣΟΚ. Το “έργο” αυτό το επιτέλεσε η τριάδα κ. Σημίτη- Γ. Παπανδρέου – Ευ. Βενιζέλος. Καταρρέει και απαξιώνεται το αντί -Παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ. Κι αυτό το γεγονός δεν αποτελεί ένα φυσικό φαινόμενο, αλλά συνειδητή επιλογή και πράξη εκείνων που στην πραγματικότητα δεν πίστεψαν ποτέ στο ΠΑΣΟΚ». Κανονικά θα έπρεπε ο συμπαθής κ. Γκίβαλος να πει ότι τα αίτια της κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ ξεκίνησαν από τον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου και τις επιλογές του. Κι αυτό όμως είναι άλλο θέμα, που το ανέλυσα επανειλημμένα.

Τέλος γίνεται προσπάθεια, κυρίως από τον Μάρκο Μουζέλη να ανασκευαστεί η κατηγορία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που αποκάλεσε τον Ανδρέα Παπανδρέου με τα γεγονότα της ξαφνικής του καρατόμησης ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου του φέρθηκε ως «κοινός απατεώνας» και δεύτερο να δικαιολογήσει ότι η πρόθεση του Ανδρέα στο συνέδριο στις 27 Ιουνίου του1996 ήταν να καρατομήσει τον Κώστα Σημίτη. Όμως δεν παρουσιάζουν το αυθεντικό κείμενο της ομιλίας του, παρ’ όλο που το γνωρίζουν επακριβώς τρεις άνθρωποι, δηλαδή ο Αντώνης Λιβάνης, ο Νίκος Αθανασάκης και ο Τηλέμαχος Χυτήρης, μάλλον και η Δήμητρα Λιανη, ως τέταρτος της παρέας. Βρίσκουν βέβαια κάποιες δικολαβικές δικαιολογίες για τους αφελείς, για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Από κει και πέρα παρουσιάζει ο Μάρκος Μουζέλης κάποιες εξομολογήσεις και «πατριωτικούς» λεονταρισμούς του Ανδρέα Παπανδρέου, χωρίς πρακτική σημασία, για λόγους προπαγάνδας υπέρ του «πατριώτη» Ανδρέα Παπανδρέου, λόγω υστεροφημίας, αλλά και της υστεροφημίας όσων συνεργάστηκαν με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Το πράγμα είναι απλό, πολύ απλό: Αν ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι υπεράνω υποψίας, τότε και οι ίδιοι που συνεργάστηκαν μαζί του είναι υπεράνω υποψίας. Το χειρότερο απ’ όλα: Ο Ανδρέας Παπανδρέου άφησε να λυμαίνονται το κράτος, δηλαδή τον συνεπή και έντιμο φορολογούμενο Έλληνα πολίτη, ως αχόρταγα τρωκτικά, κλέφτες, απατεώνες, ληστές, λωποδύτες, τυχοδιώκτες και καιροσκόποι παντός είδους, παντός καιρού και παντός χρώματος (γαλαζοπράσινου, κόκκινου κ.λπ)! Έτσι χρεοκόπησε η πατρίδα μας και κατέληξε στο χρέος. Δεν χρειάζεται πολύ φαιά ουσία για να το καταλάβει κανείς, εκτός αν έχει λερωμένη τη φωλιά του, γιατί έμπλεξε θεληματικά ή άθελα σ’ αυτό το σύστημα της διαφθοράς και της παρακρατικής, συντεχνιακής ρεμούλας, που κάπου κάπου, και για κάποιες σκοπιμότητες, βγαίνουν οι αποπνικτικές αναθυμιάσεις της στην επιφάνεια.
Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά και αγαθά, όπως ίσως φαίνονται. Εδώ λειτουργεί μηχανή διαστρέβλωσης της αλήθειας και παραπληροφόρησης. Πολλοί πιθανόν να πιστεύουν, οι πρωταγωνιστές αυτής της καμπάνιας και οι «συν αυτώ» ότι ο Έλληνας είναι τόσο αφελής (ηλίθιος), ώστε να καταπίνει ανεξέλεγκτα ό,τι του σερβίρουν οι διάφοροι επιτήδειοι!

Αυτά εν πάση περιπτώσει είναι λίγο πολύ τα επιχειρήματα των αρθογράφων.

Όλα καλά και άγια, αλλά ας απαντήσουν όλοι αυτοί οι απολογητές και εκείνοι που τους έβαλαν να τα πουν, σε τρία ερωτήματα: Ποιος ξεχώρισε, προώθησε, ανέδειξε και τελικά επέβαλε στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, τους «επιγόνους», όπως τον Κώστα Σημίτη, τον Θεόδωρο Πάγκαλο, τον Παρασκευά Αυγερινό, την Βάσω Παπανδρέου, τον Άκη Τσοχατζόπουλο, τον Κάρολο Παπούλια, τον Γιάννη Παπαντωνίου, τον Ευάγγελο Βενιζέλο και φυσικά τον γιό του Γιώργο Παπανδρέου και τόσους άλλους, ων ουκ έστιν αριθμός; Ποιος τους επέλεξε, διόρισε και τους ανέδειξε άραγε, αν όχι ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου και κανένας άλλος, που αλλιώς, όπως είχε πει ο Γιώργος Κατσιφάρας, δεν θα τους ήξερε όλους αυτούς ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους;

Δεύτερη ερώτηση:

Ποιος διέγραψε κατά χιλιάδες όλα τα άξια και συνεπή στελέχη, επειδή στην πλειονότητά τους (υπήρχαν και οι καιροσκόποι), πίστευαν στην 3η του Σεπτέμβρη και ήθελαν αν υπηρετήσουν, τις οποίες αρχές, αξίες και οράματα όμως πρόδωσε ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου; Τότε, για την ιστορία, ήμουν ο μόνος από το ΠΑΣΟΚ, που διαφώνησε σθεναρά για τις διαγραφές με διοικητικά μέτρα. Ο μόνος! Έκτοτε έβλεπα μπροστά μου φανερά τον κατήφορο που θα ακολουθούσε. Δεν θα μπορούσε τότε ούτε προφήτης να προβλέψει τις μετέπειτα οδυνηρές εξελίξεις. Η πλειονότητα του Ελληνικού Λαού, ως Ισλαμιστές φανατικοί, «πρασινοτζιχαντιστές» ήταν φανατικά υπέρ της «αλλαγής». Όποιος τασσόταν εναντίον ήταν υπηρετούσε το ολιγότερο την αντίδραση.

Ποιος διέγραψε ένα από τα διαμάντια του κινήματος, που έφερε το όνομα Σάκης Καράγιωργας, ο άνθρωπος, ο δάσκαλος, ο αγωνιστής, απαράμιλλο πρότυπο πατριωτισμού και μάλιστα χωρίς να αντιδράσει καν ο Ανδρέας Παπανδρέου, όταν στο προσυνέδριο το 1975 ακούστηκε η προσβλητική και απαίσια φράση εναντίον του από κάποιον φανατικό παπανδρεϊκό: «Κάτσε κάτω κουλοχέρι!»;

Ποιος ανεβοκατέβαζε από το τραίνο, τρίτο ερώτημα, με ένα τηλεφώνημα, όποιον τολμούσε να κάνει την παραμικρή κριτική στην απόλυτη μονοκρατορία του;

Ποιος συναίνεσε στο επαίσχυντο Νταβός³ και ποιος υπέγραψε την επίσης επαίσχυντη ενδιάμεση συμφωνία με τα Σκόπια, τέταρτη ερώτηση, απλώς μόνο για να έχει, όσο ζει, την ησυχία του; Και κατόπιν «εμού θανόντος, γαία μιχθήτω πυρί», όπως συνέβη με την κρίση, που βιώνουμε (όχι όλοι φυσικά!) σήμερα;

Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι για να πούμε την «μαύρη» αλήθεια, όπως λέγεται, ο αρχιτέκτονας της διαπλοκής και ολετήρας της Ελλάδας, ένας μοντέρνος Αλκιβιάδης, που παρέσυρε την Ελλάδα στην καταστροφή. Ισοπέδωσε τα πάντα προς τα κάτω και κυρίως εξαχρείωσε και κατεξευτέλησε τις πατροπαράδοτες αξίες του ελληνικού λαού, απλώς και μόνο για να απολαμβάνει (να νέμεται) την εξουσία του, γιατί το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η εξουσία. Θυσίαζε τους πάντες και τα πάντα στο βωμό της εξουσίας. Προς το σκοπό αυτό χρησιμοποιούσε κάθε πρόσφορο μέσο και τρόπο, χωρίς καμία ηθική αναστολή. Είναι αυτός, ο σοσιαλιστής, που ανέδειξε τον χρήμα ως την μεγαλύτερη αξία της κοινωνίας.

Εδώ θα κάνω και μια παρένθεση: Με την αριστερά και την γενικότερα λεγόμενη «δημοκρατική παράταξη» έκανε μια φαουστική συναλλαγή για να λεηλατήσει τις ψήφους της. Έκανε τη συναλλαγή, εξαγοράζοντας την ψυχή της. Αυτή είναι η πάσα αλήθεια⁴ Η μέθοδος ήταν γνωστή: Από την μια την έβγαλε από την απομόνωση και την καταφρόνια, αλλά από την άλλη την ενσωμάτωσε στο αστικό σύστημα. Σε άτυπη συμφωνία με το ΚΚΕ είχε αποφασιστεί η διάλυση και «απορρόφηση» στο ΠΑΣΟΚ της ΕΔΑ και του ΚΚ εσωτερικού και των συμμάχων του. Το τίμημα ήταν δυσανάλογα μεγάλο. Τι σημαίνει «αστικό σύστημα και αστική κοινωνία», για να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται, αρκεί να ακούσουμε αυτά που λέει η Ρόζα Λούξεμπουργκ, μια γνήσια και αυθεντική επαναστάτρια, που ενδιαφερόταν πραγματικά για την εργατική τάξη (σε αντίθεση με τα σημερινά δεδομένα στην Ελλάδα), για την οποία και θυσιάστηκε. Είπε το σοφό και αληθές: «Όταν πέσουν τα φράγματα και τα κατά συνθήκη στηρίγματα της ηθικής και του δικαίου, η αστική κοινωνία, της οποίας ο εσωτερικός νόμος είναι η πιο βαθιά ανηθικότητα, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, βυθίζεται αμέσως και χωρίς σταματημό στη διαφθορά και στην αλητεία».⁵ Ασφαλώς αυτός ο γενικός αφορισμός ισχύει για την Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου. Διέφθειρε την ελληνική κοινωνία (είχε την ικανότητα γι’ αυτό), εφαρμόζοντας το μοντέλο της παρασιτικής καταναλωτικής αποκτήνωσης (αλητείας) της ελληνικής κοινωνίας. Στα χρόνια της δικής του «βασιλείας» το χρέος υπερδιπλασιάστηκε (με τα δανεικά). Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια επέπεσε η αριστερά και η δεξιά εναλλάξ πάνω στο κράτος, ως λάφυρο και το καταλήστεψε. Δηλαδή για να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος του εγκλήματος, εννοούμε ότι απομύζησε τον συνεπή και ευπρεπή Έλληνα φορολογούμενο, που ήθελε να κρατήσει την αξιοπρέπειά του και να μη μπει στο σύστημα του Πάγκαλου του «μαζί τα φάγαμε». Μια μικρή μερίδα του ελληνικού λαού λοιπόν κράτησε, με χίλιες δυο στερήσεις, μέσα σ’ αυτήν την κραιπάλη και πλήρη αυθαιρεσία, την αξιοπρέπειά της. Την μερίδα του Λέοντος καρπώθηκε φυσικά ως συνήθως η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, οι λεγόμενοι «νταβατζήδες», αλλά και όλοι εκείνοι που στήριξαν αυτό το διεφθαρμένο σύστημα, όπως η πλειονότητα των συνδικαλιστών και άλλων διορισμένων σε προνομιούχες θέσεις του συστήματος, από όλες τις πολιτικές παρατάξεις. Η Αριστερά δεν έμεινε έξω από το αμαρτωλό φαγοπότι. Κι αυτό γιατί όσοι από την Αριστερά εντάχθηκαν στο ΠΑΣΟΚ έγιναν φανατικότεροι Πασόκοι από τους ίδιους τους Πασόκους. Ακόμη και καπετάνιοι του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ υπηρέτησαν το φαύλο αυτό σύστημα της «αλλαγής», (αυτό ήταν το πρόσχημα) μετά πάθους και μετά ιδιοτελείας. Η αλλοτρίωση και μετάλλαξη δεν γνώρισε όρια. Γενεές γενεών θα πληρώνουν την ασυδοσία και την ανευθυνότητα όλων των ανωτέρων κατηγοριών.

Αυτή είναι η πάση αλήθεια και αυτή είναι η καθ’ αυτό αιτία της σημερινής κρίσης. Αντώνη Λιβάνη, ακούς;! Δεν τον ξεπλένεις τον Ανδρέα Παπανδρέου, εσύ και οι επίλοιποι, όσες ανιστόρητες και παραπλανητικές «μπουγάδες» και να βάζετε, προσπαθώντας μετά βίας μέσω από το «ξέπλυμα» του Ανδρέα Παπανδρέου να καλύψετε τις δικές σας ευθύνες και τη δική σας συνενοχή!

Αγαπητέ κ. Καρυώτη, θα συνεχίσω να αναμασώ την «τσίχλα» ότι ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ είναι ο κύριος υπεύθυνος για την οικονομική κρίση της πατρίδας μας», έως ότου κι εσύ ακόμη, ο αγαθός, να συνειδητοποιήσεις μια πραγματικότητα που βοά!

Αγαπητέ κ, Μουζέλη, γιατί θέλεις να καλύπτεις την αλήθεια; Υπάρχει συγκεκριμένος λόγος;
Αγαπητέ κ, Γκίβαλε, γιατί δεν λες την αλήθεια που γνωρίζεις πολύ καλά;

Η αλήθεια, κυρίως σε εποχές παρακμής, όπως την βιώνουμε τώρα στην Ελλάδα, έχει τεράστιο κόστος, ψυχολογικό, ηθικό, οικονομικό, κοινωνικό κ.λπ, που δεν την αντέχει ο κάθε θνητός!

1 Βλ. Γιάννης Καψής, Ζεϊμπέκικο και κόκα κόλα. Για να ανατείλει ο ήλιος πρέπει να δύσει, εκδ. «Λιβάνης», Αθήνα 2005, σ. 331-332.

2 Αδαμάντιος Πεπελάσης, συνέντευξη στο περιοδικό «Μόνο», 2 Μαρτίου 2012. Για λεπτομέρειες βλ. Δαμιανός Βασιλειάδης, Ο μύθος του Ανδρέα ή οι θεωρητικές βάσεις της Ένωσης Κέντρου, του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η πρακτική τους κατάληξη», εκδ. «Εναλλακτικές εκδόσεις», Αθήνα, 2007.

3 Στο Νταβός η Ελλάδα αποδέχεται επίσημα ότι τα πετρέλαια του Αιγαίου αποτελούν διεθνή υπόθεση και όχι ελληνική. Παπανδρέου και Οζάλ συμφωνούν να σταματήσουν τις έρευνες στην περιοχή της Θάσου και να βάλουν στο ράφι το Κυπριακό, εγκαινιάζοντας την πολιτική του «μη πόλεμος» και την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

4 Για όποιον δεν αρκούν αυτά τα στοιχεία, ας διαβάσει το έργο μου: Ο μύθος του Ανδρέα ή οι θεωρητικές βάσεις της Ένωσης Κέντρου, του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η πρακτική τους κατάληξη, εκδ. «Εναλλακτικές εκδόσεις», Αθήνα 20007. Ακόμη το ΠΑΚ – ΠΑΣΟΚ, μύθος και πραγματικότητα, εκδ. εκδ. «Διάλογος», Αθήνα 1977, το βιβλίο μου Δημοκρατικός Σοσιαλισμός ή το όραμα του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η εφαρμογή του στην πράξη, εκδ. «Εναλλακτικές εκδόσεις», Αθήνα 2006,το Πανεθνικό –

Παλλαϊκό Κίνημα, εκδ. «Γόρδιος», Αθήνα 2014 και τέλος πάμπολλες αναλύσεις για τον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, που περιλαμβάνονται και σε άλλα βιβλία και στο ιστολόγιό μου: www. damonpontos.gr

5 Βλ. Ρόζα Λούξεμπουργκ, Η ρωσική επανάσταση, εκδ. «Κοροντζή», Αθήνα 1978, σ. 83.

Διαβάστε περισσότερα

Η αληθινή αξία του δαχτυλιδιού, του Χόρχε Μπουκάι

«Ήρθα δάσκαλε, γιατί νιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Πώς μπορώ να βελτιωθώ; Τι μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;'

Ο δάσκαλος, χωρίς να τον κοιτάξει, του είπε:'Πόσο λυπάμαι αγόρι μου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί πρώτα πρέπει να λύσω ένα δικό μου πρόβλημα. Μετά ίσως...' και ύστερα από μια παύση συνέχισε: ' αν θέλεις να με βοηθήσεις εσύ, μπορεί να λύσω γρήγορα το πρόβλημά μου και μετά να μπορέσω να σε βοηθήσω'.

'ε... μετά χαράς, δάσκαλε' είπε διστακτικά ο νεαρός, νιώθοντας ότι τον υποτιμούσαν γι' άλλη μια φορά και μετέθεταν τις ανάγκες του.'Ωραία' συνέχισε ο δάσκαλος. Έβγαλε ένα δαχτυλίδι που φορούσε στο αριστερό του χέρι και το έδωσε στο αγόρι, λέγοντας: 'πάρε το άλογο που είναι εκεί έξω και τρέξε στην αγορά. Πρέπει να πουλήσω αυτό το δαχτυλίδι για να πληρώσω ένα χρέος. Είναι ανάγκη να πάρεις όσο περισσότερα χρήματα μπορείς γι' αυτό. Και με κανέναν τρόπο μη δεχτείς λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί. Πήγαινε και έλα με το χρυσό φλουρί όσο πιο γρήγορα μπορείς.'

Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι και έφυγε. Μόλις έφτασε στην αγορά άρχισε να προσφέρει το δαχτυλίδι στους εμπόρους που το κοίταζαν με κάποιο ενδιαφέρον, ώσπου ο νεαρός έλεγε τι ζητούσε γι' αυτό.Όταν το παιδί έλεγε 'ένα χρυσό φλουρί' όλοι γελούσαν. Αφού προσπάθησε να πουλήσει το κόσμημα σε όποιον συνάντησε στον δρόμο του στην αγορά –και σίγουρα θα ήταν πάνω από 100 άτομα-, παραδέχτηκε την αποτυχία του, καβάλησε το άλογο και γύρισε πίσω.Πόσο θα ήθελε ο νεαρός να είχε ένα χρυσό φλουρί για να το δώσει στο δάσκαλο και να τον γλιτώσει από το πρόβλημά του. Έτσι θα έπαιρνε κι αυτός τη συμβουλή και τη βοήθεια του δασκάλου.

'Δάσκαλε' είπε, 'λυπάμαι. Είναι αδύνατον να τα καταφέρω. Ίσως να μπορούσα να πάρω δύο ή τρία ασημένια, όμως νομίζω ότι δεν μπορώ να γελάσω κανέναν για την πραγματική αξία του δαχτυλιδιού.''Αυτό που είπες είναι πολύ σημαντικό, νεαρέ μου φίλε' απάντησε ο δάσκαλος. 'Πρέπει πρώτα να μάθουμε την αληθινή αξία του δαχτυλιδιού. Καβάλησε πάλι το άλογο και πήγαινε στον κοσμηματοπώλη. Ποιος άλλος θα ξέρει καλύτερα; Πες του ότι θέλεις να το πουλήσεις και ρώτησε πόσα μπορεί να πιάσει. Όμως, μην του το πουλήσεις όσα κι αν σου προσφέρει. Γύρισε πίσω με το δαχτυλίδι.'

Ο νεαρός καβάλησε και έφυγε πάλι.Ο κοσμηματοπώλης εξέτασε το δαχτυλίδι στο φως του κεριού, το κοίταξε με τον φακό, το ζύγισε και μετά είπε στο παιδί:'Πες στο δάσκαλο αγόρι μου, ότι αν θέλει να το πουλήσει αμέσως, δεν μπορώ να του δώσω παραπάνω από πενήντα οχτώ χρυσά φλουριά για το δαχτυλίδι του.''Πενήντα οχτώ χρυσά;' Φώναξε το παιδί.'Ναι' απάντησε ο κοσμηματοπώλης.

Ο νεαρός έτρεξε συγκινημένος στο σπίτι του δασκάλου να του πει τα καθέκαστα.'Κάθισε' του είπε ο δάσκαλος αφού τον άκουσε. 'είσαι κι εσύ σαν αυτό το δαχτυλίδι. Ένα πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα. Και σαν τέτοιο, πρέπει να σε εκτιμήσει ένας αληθινά ειδικός. Γιατί στην ζωή σου γυρίζεις εδώ κι εκεί ζητώντας να εκτιμήσει ο καθένας την πραγματική σου αξία;'Και μ' αυτά τα λόγια, έβαλε πάλι το δαχτυλίδι στο μικρό δάχτυλο του αριστερού του χεριού.»

     από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι "Να σου πω μια ιστορία"

by Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα

«Μη βιώσιμο το ελληνικό χρέος χωρίς μαζική διαγραφή»

ΓΚΙΓΙΟΜ ΝΤΙΒΑΛ, Οικονομολόγος, εκδότης του γαλλικού περιοδικού «Alternatives économiques»

Ο Γάλλος οικονομολόγος Γκιγιόμ Ντιβάλ δίνει έμφαση στους κινδύνους που απορρέουν από τη γερμανική πολιτική της λιτότητας και των περικοπών και μέμφεται τον Ολάντ. Θεωρεί ότι ο έλεγχος του χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι θέμα πολιτικής βούλησης, που δεν επιδεικνύεται από τις κυβερνήσεις.

 
   

Ο Γάλλος οικονομολόγος δίνει έμφαση στους κινδύνους που απορρέουν από τη γερμανική πολιτική της λιτότητας και των περικοπών και μέμφεται τον Φρανσουά Ολάντ, τον οποίο κατηγορεί για ασυνέπεια λόγων και έργων. Θεωρεί ότι ο έλεγχος του χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι θέμα καθαρά πολιτικής βούλησης, η οποία ωστόσο δεν επιδεικνύεται από τις κυβερνήσεις.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Τάσο Τσακίρογλου

• Πώς σχολιάζετε τον εξαναγκασμό σε παραίτηση της κυβέρνησης από τον Φρανσουά Ολάντ; Ποια είναι τα κίνητρά του;

Δεν μπορεί να κυριαρχεί η σταλινική άποψη ότι σκοτώνεις τον αντίπαλο και συνεχίζεις την πολιτική σου χωρίς αυτόν. Ο Γάλλος πρόεδρος έκανε την αλλαγή αυτή διότι η γαλλική πολιτική βρίσκεται σ’ ένα σταυροδρόμι. Από τη μια ο Ολάντ λέει ότι η ευρωπαϊκή πολιτική είναι λάθος και πρέπει να αλλάξει και ταυτόχρονα ισχυρίζεται ότι στη Γαλλία πρέπει να συνεχιστεί η πολιτική της λιτότητας και της περικοπής των μισθών. Αυτή η αντίφαση οδήγησε στην κρίση, καθώς ορισμένοι υπουργοί υποστήριζαν ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε τη σημερινή πολιτική. Κατά τη γνώμη μου η Γαλλία έχει πρόβλημα ανταγωνιστικότητας και έτσι δεν μπορούμε να κάνουμε κάποιο μεγάλο σχεδιασμό για να τονώσουμε τη ζήτηση. Εάν θεωρούμε ότι η ευρωπαϊκή πολιτική είναι λανθασμένη, τότε πρέπει να μειώσουμε τη σκληρή λιτότητα στο εσωτερικό της Γαλλίας, καθώς αυτή είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης. Η ζήτηση στην ευρωζώνη είναι ακόμα χαμηλά και αυτό την οδηγεί σε στασιμότητα. Αυτές ήταν οι δύο διαφορετικές απόψεις μέσα στην κυβέρνηση. Αυτό δεν σημαίνει ότι η γαλλική πολιτική δεν θ’ αλλάξει στο μέλλον.

• Ποιες είναι οι προοπτικές της Γαλλίας με τη σημερινή διαχείριση;

Η Γαλλία βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση για έναν σημαντικό λόγο. Η γαλλική οικονομία από το 2009 είναι σταθερή, οι μισθοί είναι σταθεροί και εξαιτίας αυτής της σταθερότητας κρατήθηκε η ευρωζώνη. Διότι εάν είχαμε τα ίδια προβλήματα με την Ισπανία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία, η ευρωζώνη θα είχε καταρρεύσει. Τώρα όμως έχουμε σοβαρά προβλήματα, διότι οι άλλες χώρες που βρίσκονται σε κρίση μειώνουν τους μισθούς και το κόστος εργασίας. Ετσι δημιουργούνται νέα προβλήματα ανταγωνιστικότητας. Πριν από την κρίση, η Γαλλία έκανε τις περισσότερες εξαγωγές της στην Ισπανία, έχοντας εμπορικό πλεόνασμα. Τώρα συμβαίνει το αντίθετο. Και γι’ αυτό η κυβέρνηση αποφάσισε να ακολουθήσει τον δρόμο που έχουν πάρει και οι υπόλοιποι. Δηλαδή να μειώσει το κόστος εργασίας. Θεωρώ ότι πρόκειται για πολύ κακή ιδέα, διότι δεν μπορείς να λύσεις έτσι το γαλλικό πρόβλημα. Απλώς θα κάνεις τα πράγματα χειρότερα μειώνοντας την εσωτερική ζήτηση και θα φέρεις σε πιο δύσκολη θέση όλη την Ευρώπη. Η κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να μειώσει το δημόσιο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος ακολουθώντας τέτοια αποπληθωριστική πολιτική.

• Σ’ ένα πρόσφατο μανιφέστο, το οποίο συνυπογράφετε μαζί με άλλους Γάλλους διανοούμενους, όπως ο Τομά Πικετί, ο Ντανιέλ Κοέν κα ο Πιερ Ροζανβαλόν, ισχυρίζεστε ότι «τίποτα δεν απέχει περισσότερο από την αλήθεια από το να φανταζόμαστε ότι τα χειρότερα βρίσκονται πίσω μας». Πιστεύετε ότι η παρούσα οικονομική κρίση στην Ευρώπη θα επιδεινωθεί και γιατί;

Ηδη από το 2009, και σήμερα είναι καθαρό πλέον, καθώς έχουμε τα αποτελέσματα του δεύτερου τριμήνου του 2014, η ευρωπαϊκή οικονομία βρίσκεται σε ύφεση. Για μένα ήταν ξεκάθαρο -αλλά τώρα πλέον γίνεται για όλους- ότι οι πιστώσεις που απαιτούνται δεν καλύπτονται με τίποτα.

• Πώς νομίζετε ότι ο οικονομικός ψυχρός πόλεμος της Δύσης με τη Ρωσία, με τις κυρώσεις και τα εμπάργκο, θα επηρεάσει την ευρωπαϊκή οικονομία;

Θα επηρεάσει κυρίως τις γερμανικές εξαγωγές, αλλά και άλλων χωρών, ιδιαίτερα στον τομέα των τροφίμων. Μπορεί, ωστόσο, να έχει και θετικές συνέπειες σε πολιτικό επίπεδο. Μπορεί να αναγκάσει τους Γερμανούς να εξετάσουν την ανάγκη μιας πιο «δεμένης» και αλληλέγγυας Ευρώπης, διότι οι κίνδυνοι βρίσκονται γύρω της. Η γερμανική οικονομία δεν μπορεί να επιβιώσει μόνο με εξαγωγές εκτός Ευρώπης. Είναι πολύ επικίνδυνο γι’ αυτούς και έτσι ίσως η τωρινή κατάσταση τους αλλάξει διαθέσεις και στάση. Μπορεί επίσης η κόντρα αυτή με τη Ρωσία να οδηγήσει σε μια πιο επιθετική και συντονισμένη ευρωπαϊκή πολιτική στον ενεργειακό τομέα και κυρίως στην ενεργειακή επάρκεια.

• Πολλοί Γερμανοί διανοούμενοι, όπως ο Χάμπερμας και ο Στρεκ, υποστηρίζουν την ιδέα της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, αντί για τα διαρκή προγράμματα λιτότητας. Ομως οι γερμανικές ηγετικές ελίτ προτιμούν την επιλογή της οικονομικής κυριαρχίας. Εχετε πει ότι «η εμμονή της Γερμανίας με τη διατήρηση ενός εμπορικού πλεονάσματος τη μετατρέπει σε ένα αρπακτικό έθνος». Πού μπορεί να μας οδηγήσει αυτή η πολιτική;

Εάν δεν αλλάξει, μπορεί να μας οδηγήσει σε πολύ καταστροφικές οικονομικά καταστάσεις. Πολιτικά μπορεί να μας οδηγήσει στην καταστροφή της ευρωπαϊκής ενοποίησης, με μεγάλες πιθανότητες συγκρούσεων. Αυτό θα συνιστούσε πολύ επικίνδυνη εξέλιξη. Νομίζω ότι οι γερμανικές ελίτ ή τουλάχιστον ένα μέρος τους συνειδητοποιεί αυτούς τους κινδύνους. Ο Βόλφγκανγκ Στρεκ, ο Γιόσκα Φίσερ και ο Χέλμουτ Σμιτ έχουν περιγράψει αυτούς τους κινδύνους. Θεωρώ ότι τώρα οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες αντιλαμβάνονται αυτή την κατάσταση. Και όταν βλέπετε τον Γενς Βάιντμαν, τον πρόεδρο της Μπούντεσμπανκ, να λέει ότι θα έπρεπε να υπάρχει πιο επιθετική πολιτική μισθών στη Γερμανία, αυτό δείχνει ότι οι γερμανικές ελίτ αντιλαμβάνονται όλο και περισσότερο τους οικονομικούς και πολιτικούς κινδύνους που αντιμετωπίζει η Ευρώπη.

• Η μέχρι σήμερα διαχείριση της κρίσης από τις κυρίαρχες αμερικανικές και ευρωπαϊκές ελίτ θα μπορούσε να συνοψιστεί στο δόγμα «κοινωνικοποιούμε τις ζημιές και ιδιωτικοποιούμε τα κέρδη». Πώς μπορούν οι απλοί φορολογούμενοι να προστατευθούν και να αναγκάσουν τους πλούσιους να πληρώσουν το μερίδιό τους;

Τα θέματα της φορολογικής συνεργασίας και της αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής είναι από τα πλέον βασικά για τη διαχείριση της κρίσης. Μέχρι σήμερα δεν έχουν αντιμετωπιστεί. Ακόμα και οι νέες Συνθήκες δεν αντιμετωπίζουν αυτά τα προβλήματα. Είναι κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει άμεσα. Πρώτον, απαιτείται συνεργασία με τους Αμερικανούς και δεύτερον, με τους Σοσιαλδημοκράτες να συμμετέχουν στη γερμανική κυβέρνηση υπάρχει τώρα μια δυνατότητα να αντιμετωπιστεί η φοροαποφυγή των μεγάλων επιχειρήσεων και των πλουσίων. Χρειάζονται, όμως, πολλά να γίνουν και απαιτείται ομοφωνία, τόσο από το Λουξεμβούργο που είναι μια μικρή χώρα όσο και από τη Γερμανία και τη Γαλλία. Οι τελευταίες είναι μεγάλες χώρες και θα μπορούσαν να πείσουν και το Λουξεμβούργο. Ο λόγος που αυτό δεν έγινε μέχρι σήμερα είναι ότι και οι μεγάλες χώρες προστάτευαν τις μεγάλες επιχειρήσεις.

• Πιστεύετε ότι στο ορατό μέλλον τα κράτη θα μπορέσουν να ανακτήσουν τον έλεγχο και να επιβάλουν ρυθμίσεις σ’ αυτόν τον παγκοσμιοποιημένο χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό;

Ναι, διότι δεν νομίζω ότι είναι τόσο δύσκολο όσο ισχυρίζονται πολλοί. Από τις αποκαλύψεις του Σνόουντεν είδαμε τι έκανε η αμερικανική NSA. Είναι πολύ απλό να ξέρουμε ποιος στέλνει χρήματα σε ποιον φορολογικό παράδεισο, πότε τα στέλνει κ.λπ. Ηταν πολύ δυσκολότερο παλιότερα, με τις βαλίτσες που περιείχαν το μαύρο χρήμα κ.λπ. Τώρα υπάρχουν τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας και είναι εύκολο να γνωρίζεις, εάν βέβαια θέλεις να ξέρεις.

• Αρα, το μόνο που απαιτείται είναι η πολιτική βούληση των κυβερνήσεων;

Φυσικά.

• Πιστεύετε ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο χωρίς, ας πούμε, μια μαζική διαγραφή μέρους του;

Οχι, δεν είναι βιώσιμο χωρίς μια μαζική διαγραφή. Το πρόβλημα δεν είναι η ελληνική «ιδιαιτερότητα». Το ίδιο ισχύει για την Ιρλανδία και την Ιταλία. Δηλαδή το ζήτημα της διαγραφής του χρέους. Είναι ένα άλυτο πρόβλημα μέχρι τώρα και δεν βρίσκεται στην πολιτική ατζέντα. Είναι ένα δύσκολο πρόβλημα για τη γερμανική κυβέρνηση. Δεν μπορεί να λυθεί η ευρωπαϊκή κρίση εάν δεν λύσουμε αυτό το πρόβλημα, το οποίο, επαναλαμβάνω, δεν είναι ελληνικό.

…………………………………………

Ποιος είναι

Πενήντα ενός ετών σήμερα, είναι αρχισυντάκτης του μηνιαίου περιοδικού «Alternatives économiques», μιας συνεταιριστικής επιχείρησης στην οποία προσχώρησε αφού εργάστηκε για 13 χρόνια σε διάφορες πολυεθνικές. Είναι ο συγγραφέας των βιβλίων «Ο φιλελευθερισμός δεν έχει μέλλον» (La Découverte, 2003), «Είμαστε τεμπέληδες; Και 30 άλλες ερωτήσεις σχετικά με τη Γαλλία και τους Γάλλους» (Le Seuil, 2008), «Made in Germany: το γερμανικό μοντέλο πέρα από τους μύθους» (Le Seuil, 2013).

Διαβάστε περισσότερα

Τo οργανωμένο «χάος» στη Νέα Τάξη

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Τις μέρες μας πολλοί ανύποπτοι πολίτες, που συνήθως δεν έχoυν καν τoν χρόνο μέσα στον αγώνα για την επιβίωση να παρακολουθήσουν στενά τις απανωτές δραματικές εξελίξεις γύρω μας, σχηματίζουν την εντύπωση ότι ζούμε σε ένα χαοτικό κόσμο. Μιλώ βέβαια για τα θύματα της παγκοσμιοποίησης―την μεγάλη πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού― και όχι τους βολεμένους από αυτήν και τους αντίστοιχους «διανοούμενους» ―που δεν βλέπουν καν ότι υπάρχει παγκοσμιοποίηση, ΝΔΤ και Υ/Ε που την διαχειρίζεται (βασικά οι ελίτ των χωρών της «Ομάδας των 7»). Όμως, μόνο αν ξεκινήσει κάποιος με την υπόθεση της ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης μπορεί να καταλάβει ότι ο κόσμος μας κάθε άλλο παρά χαοτικός είναι, με την κοινή έννοια της μη προβλέψιμης αταξίας.

Οι αποκεφαλισμοί στο Ιράκ που επαναλαμβάνονται συνεχώς από τις οθόνες της τηλεόρασης, (με προφανή σκοπό να τραβήξουν την προσοχή από την μεγαλύτερη σφαγή στην Γάζα και να προκαλέσουν Ισλαμοφοβία, σε αντιστάθμισμα της έξαρσης του αντισιωνισμού σε όλο τον κόσμο) είναι άμεσα συνδεδεμένοι με την Νατοϊκή εισβολή και την συνακόλουθη καταστροφή του Ιράκ. Αντίστοιχα, η καταστροφή της χώρας αυτής είναι άμεσα συνδεμένη με τους προηγούμενους κτηνώδεις Νατοϊκούς βομβαρδισμούς στην Γιουγκοσλαβία που σκόπευαν στον διαμελισμό της, και τους αντίστοιχους βομβαρδισμούς στην Λιβύη που ακολούθησαν, και την συνεχιζόμενη εκεί σφαγή σήμερα. Στη συνέχεια, ήλθε η οργανωμένη ένοπλη «εξέγερση» στη Συρία και οι παρόμοιοι Νατοϊκοί βομβαρδισμοί που πρόκειται να αρχίσουν άμεσα σε αυτήν, ενώ τώρα βλέπουμε να μεταφυτεύονται οι οργανωμένες «εξεγέρσεις» και στην ίδια την Ευρώπη, στην Ουκρανία, απειλώντας να εμπλέξουν σε γενικευμένο πόλεμο ακόμη και την ήπειρό μας.

Παράλληλα, συνεχίζεται η απάνθρωπη Σιωνιστική εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων, ή η «βαθμιαία γενοκτονία» όπως την αποκάλεσε ο Εβραίος ιστορικός Ιλάν Πάπε, ο οποίος είναι από τους σημαντικότερους ιστορικούς που την στοιχειοθέτησαν και από τους ελάχιστους πραγματικά αντισιωνιστές Εβραίους. Και αυτό, σε αντίθεση με την διεθνή Σιωνιστική ελίτ που τώρα ασχολείται με την καθολίκευση φασιστικής έμπνευσης Νόμων, όπως το «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» παρ’ημιν. Έτσι, επιβάλλεται συγκεκριμένος τρόπος αντίληψης ακόμη και ιστορικών γεγονότων όπως το «Ολοκαύτωμα» που πρέπει (με την απειλή φυλάκισης!) ν' αναγνωρίζεται ως η μοναδική ιστορική γενοκτονία, παρόλο που, για παράδειγμα, η γενοκτονία των Αρμενίων (ή το Αρμενικό «Ολοκαύτωμα») κατά πάσα πιθανότητα ήταν πολύ μεγαλύτερης έκτασης ―για να μην αναφέρουμε τις γενοκτονίες των Ινδιάνων στην Αμερική κ.λπ., που ουσιαστικά εξαφάνισαν ολόκληρους λαούς!

Ο συνδετικός κρίκος όλων αυτών των πολέμων και σφαγών, αλλά και του αντίστοιχου οικονομικού πολέμου που στραγγαλίζει σήμερα τον Ελληνικό λαό, τον Πορτογαλέζικο, τον Ισπανικό κ.λπ., μέχρι τώρα και τον Γαλλικό, είναι η συστηματική προσπάθεια της ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης για την ενσωμάτωση στην Τάξη αυτή κάθε μη πλήρως ενσωματωμένου λαού. Παρά τις ανοησίες όμως μιας εκφυλισμένης «αριστεράς» για «κακές» νεοφιλελεύθερες πολιτικές κ.λπ. κάποιων «προδοτών» της σοσιαλδημοκρατίας, ή τις αντίστοιχες ανοησίες μιας παλαιολιθικής μαρξιστικής Αριστεράς που προσπαθεί να «εξηγήσει» τους πολέμους αυτούς με το δόγμα των «ενδό-ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων», η συνέπεια είναι απλά η στροφή των λαϊκών στρωμάτων, τα οποία ήταν η εκλογική πελατεία της, στην πατριωτική ή εθνικιστική Δεξιά, αν όχι στην ακροδεξιά, όπως είδαμε στις Ευρωεκλογές. Η ιδεολογική χρεοκοπία άλλωστε της «Αριστεράς» αυτής είναι οφθαλμοφανής όταν είναι σε πλήρη αδυναμία να μας διαφωτίσει για την πρωτόγνωρη ιστορικά σύμπνοια της Υ/Ε σε όλους αυτούς του πολέμους (παρά τις «ενδό-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις»!) και όταν τα διεθνή ΜΜΕ αυτές ακριβώς τις αποπροσανατολιστικές απόψεις προωθούν, ενώ θάβουν κάθε άποψη για την ΝΔΤ σαν «συνωμοσιολογία». Το ίδιο παραμύθι επαναλαμβάνεται τώρα με τη στροφή 180 μοιρών του Ολάντ που απλά κάνει ό,τι έκανε ο προκάτοχος του Μιτεράν, ή ο Λαφοντέν στην Γερμανία που εξαναγκάστηκε σε παραίτηση . Και αυτό, διότι δεν είναι νοητή σήμερα η άσκηση πραγματικά διαφορετικής πολιτικής από τις νεοφιλελεύθερες, πολιτικές, εφόσον αυτές δεν αποτελούν απλά την υλοποίηση μιας «συνωμοσίας» (Ναόμι Κλάιν κ.λπ.) ή μιας «κακής ιδεολογίας», αλλά την αναπόφευκτη συνέπεια του ανοίγματος και της απελευθέρωσης των αγορών που επιβάλλει η ενσωμάτωση μιας χώρας στην διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς για να προσελκύσει τις πολυεθνικές, και η αντίστοιχη ενσωμάτωση στους θεσμούς της (Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου, ΕΕ κ.λπ.).

Γι’ αυτό και αποτελούν ανέκδοτα οι απόψεις ότι μπορούν χώρες ενσωματωμένες στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία της αγοράς να ασκήσουν πραγματικά εναλλακτικές οικονομικές πολιτικές, δηλαδή να ανακτήσουν οποιονδήποτε βαθμό οικονομικής (και αντίστοιχα εθνικής) κυριαρχίας, ή πολύ περισσότερο να αποτελέσουν και μέλη κάποιου εναλλακτικού πόλου προς την Υ/Ε, όπως ισχυρίζονται οι χώρες της Ομάδας BRICS (Βραζιλία, Ινδία, Ν. Αφρική, Κίνα και Ρωσία). Όπως είχα αναφέρει και σε προηγούμενο άρθρο, η μόνη χώρα, μεταξύ των χωρών αυτών, με υπολείμματα εθνικής κυριαρχίας, δεδομένης της ισχυρής της στρατιωτικής, τεχνολογικής και εκπαιδευτικής βάσης, καθώς και των τεράστιων ενεργειακών πόρων της, είναι η Ρωσία.

Όχι μόνο οι BRICS (εκτός Ρωσίας) είναι εντελώς ενσωματωμένες στη ΝΔΤ, χωρίς να μοιράζονται οποιονδήποτε σημαντικό βαθμό υπερεθνικής κυριαρχίας (οικονομικής, πολιτικής, μιντιακής και πολιτιστικής δύναμης σε υπερεθνικό επίπεδο) αλλά ακόμη χειρότερα, η εθνική κυριαρχία τους είναι καταφανώς υποδεέστερη εκείνης της Ρωσίας, με την Κινεζική «κομουνιστική» ελίτ να είναι ιδιαίτερα ενσωματωμένη στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία, γεγονός που έχει οδηγήσει σε μια δραματική αύξηση της ανισότητας στην «σοσιαλιστική» αυτή χώρα. Αλλά, όπως δείχνει το Ουκρανικό παράδειγμα, ακόμη και η Ρωσία βλέπει τους ομοεθνείς της στην Ανατολική Ουκρανία να σφάζονται κυριολεκτικά από την Χούντα του Κιέβου (προτεκτοράτο της Υ/Ε), να τους κόβουν για εβδομάδες το ηλεκτρικό, το νερό και το τηλέφωνο και δεν τολμά να κάνει την παραμικρή ανοικτή επέμβαση, όταν η Υ/Ε προχωρούσε στη καταστροφή χωρών, όπως το Ιράκ και η Συρία, και έκανε ανοικτό «πραξικόπημα από τα κάτω» στην ίδια την Ουκρανία, όχι για να προστατεύσει ομοεθνείς της, αλλά απλά για να προστατεύσει τις Χούντες με τις οποίες ήθελε να ενσωματώσει τις χώρες αυτές στη ΝΔΤ!

​

Πηγή: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2014/2014_08_31.html 

Αρχείο Τάκη Φωτόπουλου: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

Διαβάστε περισσότερα

ECONOMIST: ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΤΟΥ ΕΥΡΩ, ΚΑΘΩΣ ΜΠΑΖΕΙ ΝΕΡΑ

ΜΕΡΚΕΛ, ΟΛΑΝΤ, ΡΕΝΤΣΙ, ΝΤΡΑΓΚΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΥΒΑ

Ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί στην ευρωζώνη, παρά τις διαβεβαιώσεις για το αντίθετο όλη τη χρονιά είναι το πρωτοσέλιδο του βρετανικού περιοδικού "The Economist" με τίτλο "Η αίσθηση του ναυαγίου (πάλι)", με τη Μέρκελ, τον Ολάντ, τον Ντράγκι, τον Ρέντσι, στο καράβι του ευρώ το οποίο βυθίζεται καθώς μπάζει νερά.

Η κυβερνητική κρίση στη Γαλλία ανέδειξε αυτά τα προβλήματα καθώς το σύστημα στην ευρωζώνη ''χάνει λάδια'' αναφέρει το Economist, δυσχεραίνοντας την οικονομική κατάσταση διεθνώς από τις ΗΠΑ εώς την Κίνα που προβληματίζουν, σε περιβάλλον γεωπολιτικών εντάσεων.  

Η κρίση στη Γαλλία προκλήθηκε από στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν νωρίτερα αυτόν τον μήνα και έδειξαν ότι η γαλλική οικονομία παρουσίασε μηδενική ανάπτυξη το πρώτο εξάμηνο, ενώ η ανεργία συνέχισε να αυξάνει.

"Η ευρωζώνη απειλείται από μια μακροχρόνια ύφεση, που μπροστά της θα ωχριούν οι χαμένες δεκαετίες της Ιαπωνίας", υποστήριξε ο Τζόζεφ Στίγκλιτς, μιλώντας στην 5η Συνάντηση των νομπελιστών, στο Λιντάου της Γερμανίας, όπως αναφέρει ρεπορτάζ στη Deutsche Welle.

"Η μία χώρα μετά την άλλη ολισθαίνει στην κρίση και αυτό αποδεικνύει ότι είμαστε αντιμέτωποι με συστημικά σφάλματα", αναφέρει, συμπληρώνοντας ότι υποτιμήθηκαν σε μεγάλο βαθμό οι ανασταλτικές επιδράσεις της λιτότητας στην ανάπτυξη.  

Με λίγα λόγια, ούτε "έξω πάμε καλά".

Διολισθαίνουν οι οικονομίες των τριών ισχυρότερων χωρών της ζώνης του ευρώ (Ιταλία, Γαλλία και Γερμανία). Αντί η κρίση να αναχαιτίζεται και να βελτιώνεται το κλίμα, απλώνεται η αστάθεια και η αβεβαιαότητα οικονομικά και πολιτικά, από την περιφέρεια στον πυρήνα του ευρώ.

*Πηγή: www.enet.gr

Διαβάστε περισσότερα