ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ: Ποιά η σχέση ανάμεσα στις απολύσεις του δημοσίου και στις εθελούσιες των τραπεζών.

Σαν αγρίμι η κυβέρνηση έχει βγει και πάλι παγανιά αναζητώντας να βρει τα επόμενα θύματα για το βωμό του θυσιαστηρίου των τραπεζών.

Όπως οι ΕΡΤ, ΕΑΣ, ΛΑΡΚΟ, Δημοτική Αστυνομία, Σχολικοί Φύλακες και καθαρίστριες αποτέλεσαν στο παρελθόν στόχο και άλλοι εκτελέστηκαν με επιτυχία ενώ άλλοι ξέφυγαν, έτσι και τώρα ο ΟΑΕΔ και ποιός ξέρει ποιοί άλλοι οργανισμοί ή μεμονωμένοι υπάλληλοι στοχοποιούνται για να θυσιαστούν και να εξευμενιστούν οι Άγιες Τράπεζες.
Το μυστικό που σας αποκαλύπτεται στη συνέχεια είναι γνωστό μόνο στα ανώτατα κυβερνητικά κλιμάκια και στους εντολείς τους.
Η γέννησή του πηγαίνει πίσω στην ανάληψη της εξουσίας από την τρικομματική των Σαμαροβενιζελοκουβέληδων ενώ η προεργασία είχε ξεκινήσει ακόμη νωρίτερα.
Η κυβέρνηση λοιπόν κατά την υπογραφή του δεύτερου μνημονίου συμφώνησε με την τρόϊκα την ρήτρα ισοδυνάμων. Για κάθε μέτρο δηλαδή που δεν θα μπορούσε να πάρει θα έπρεπε να πάρει άλλα ισοδύναμα.
Ένα από τα βασικά μέτρα που ήταν υποχρεωμένη να πάρει ήταν οι απολύσεις τραπεζικών υπαλλήλων, ώστε να εξυγιανθούν οι τράπεζες για να πουληθούν στη συνέχεια σε αυτούς που οργάνωσαν όλο αυτό το σκηνικό της κρίσης.
Το μέτρο αυτό φυσικά θα επέφερε πολύ δυσμενείς επιπτώσεις στη λειτουργία των τραπεζών αφού θα προξενούσε την αντίδραση των τραπεζικών υπαλλήλων και φυσικά θα αποκαλύπτονταν ο πραγματικός λόγος της κρίσης, που δεν είναι άλλος από τους σάπιους τραπεζίτες, πολιτικούς, εκδότες και τα παπαγαλάκια τους.
Σύμφωνα με τη ρήτρα των ισοδυνάμων αφού η κυβέρνηση αποφάσισε να μην απολύσει τραπεζικούς υπαλλήλους έπρεπε να βρει ισοδύναμο μέτρο.
Έτσι η κυβέρνηση πρότεινε και η τρόϊκα αποδέχτηκε αντί των απολύσεων στις τράπεζες να γίνουν απολύσεις στο δημόσιο σαν ισοδύναμο μέτρο (κοιτάξτε πότε δημιουργήθηκε η υποχρέωση διαθεσιμότητας και όχι κινητικότητας που είχαν υπογράψει αρχικά). Αυτό βεβαίως θα γινόταν μετά την κρατικοποίηση των τραπεζών οπότε στην ουσία οι τραπεζικοί υπάλληλοι θα είχαν γίνει κρατικοί. Αυτό συνέβη με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών το καλοκαίρι του 2013 οπότε στη συνέχεια ξεκίνησαν οι απολύσεις στο δημόσιο και οι εθελούσιες στις τράπεζες.
Πρέπει εδώ να γίνει κατανοητό πως η κυβέρνηση πρότεινε και η τρόϊκα αποδέχτηκε την μεθόδευση αυτή.
Για τον λόγο αυτό βλέπετε την κυβέρνηση να είναι πιστή και φανατική με τις απολύσεις στο δημόσιο. Είναι δική της πρόταση από την εποχή του Μανιτάκη και αυτό το γνωρίζουν μόνον έμπιστα στελέχη της που ταυτόχρονα τυγχάνουν και υπάλληλοι τραπεζών (π.χ. Μητσοτάκης, Γεννηματά, Χριστοφιλοπούλου) καθώς και οι Σαμαροβενιζελοκουβέληδες.
Για να μην γίνουν όλα αυτά εύκολα κατανοητά, η κυβέρνηση παίζει συνέχεια ένα φθηνό παιχνίδι με το χρόνο, όπου πρώτα ανακοινώνει το αποτέλεσμα και στη συνέχεια δημοσιοποιείται (στα ψιλά) η αιτία του ως ένα ανεξάρτητο γεγονός.
Σύμφωνα με τη μέθοδό τους λοιπόν, πρώτα κάνουν τις απολύσεις που αποτελούν το ισοδύναμο των απολύσεων των τραπεζοϋπαλλήλων και στη συνέχεια γίνονται οι εθελούσιες στις τράπεζες (όποιος θέλει να το επιβεβαιώσει ας ψάξει ημερομηνίες και αριθμούς των γεγονότων του 2013).
Έτσι και τώρα η κυβέρνηση έχει βγει στη γύρα και ψάχνει δημοσίους υπαλλήλους για να εκτελέσει (π.χ. ξαφνικός θάνατος ΟΑΕΔ) ώστε όταν ακολουθήσουν οι ανακοινώσεις για εθελουσίες τραπεζικών να μην είναι ευνόητη η αιτιολογική σύνδεση των δύο γεγονότων.
Μπορεί κάποιοι να αρνούνται να το πιστέψουν αλλά τα γεγονότα είναι αμείλικτα.
Με τον τρόπο αυτό οι τράπεζες εξυγιαίνονται αφού κλείνουν καταστήματα και μειώνουν το προσωπικό τους αλλά το μεγαλύτερο κέρδος είναι πως όλα αυτά γίνονται χωρίς να χαλάει το καλό κλίμα για αυτές.
Δεν υπάρχουν απεργίες αλλά ούτε και αποκαλύψεις εκ των έσω για τις τράπεζες και τους τραπεζίτες και τον ρόλο τους στη δημιουργία του σκηνικού της κρίσης.
Η μόνη παρενέργεια είναι η πλέμπα του δημοσίου που αναγκάζεται να βρεθεί στο δρόμο. Αυτή όμως είναι μια ομολογουμένως πολύ πιο εύκολα διαχειρίσιμη υπόθεση. Αφορά εργαζόμενους οι οποίοι παρασυρμένοι από τους συνδικαλιστές τους οδηγούνται στον καιάδα της ανεργίας μην μπορώντας να συνειδητοποιήσουν την αιτία. Επιπλέον είναι πανεύκολο να τους ενοχοποιήσει η κυβέρνηση με τα παπαγαλάκια της και για κάνα δυό βλακείες, ώστε να γυρίσει και η κοινή γνώμη εναντίον τους.
Η μέθοδος αυτή εφαρμόστηκε με επιτυχία στην ΕΡΤ, στις καθαρίστριες και στους σχολικούς φύλακες και έδειξε ότι μπορεί να πετύχει όταν οι εργαζόμενοι διασπαστούν και απομονωθούν. Απέτυχε για παράδειγμα με τους δημοτικούς αστυνομικούς, όπου η κυβέρνηση φοβήθηκε την γενίκευση της αντίδρασης των αστυνομικών και τους επαναπροσέλαβε.
Η τέλεια λύση βέβαια αναμένεται με την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, αφού τότε αυτοί που θα φεύγουν θα υφίστανται και δημόσια διαπόμπευση ως οι χειρότεροι των χειρότερων και δεν θα τολμούν να σηκώσουν κεφάλι ούτε καν για να διαμαρτυρηθούν όπως οι καθαρίστριες.
Τότε μάλιστα ίσως και να επαναπροσληφθούν οι καθαρίστριες αφού ισοδύναμα θα μπορεί η κυβέρνηση να διώξει χωρίς κανένα πολιτικό κόστος και άλλους “άχρηστους”.
Αυτό που πολύς κόσμος και κυρίως οι εργαζόμενοι αγνοούν ακόμη και που αποτελεί το κλειδί για την κατανόηση όσων συμβαίνουν είναι πως όλες οι συστημικές τράπεζες είναι πλέον κρατικές. Για το λόγο αυτό η τρόϊκα αποδέχτηκε οι απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων να θεωρούνται ισοδύναμο των απολύσεων των τραπεζοϋπαλλήλων.
Την συγκάλυψη αυτή την χρεώνονται εξίσου τόσο οι μνημονιακοί όσο και οι αντιμνημονιακοί σχηματισμοί, οι οποίοι μάλιστα διαθέτουν οικονομικά επιτελεία που αντί να αναδεικνύουν τις λαμογιές των τραπεζών, προτιμούν να επενδύουν σε αυτές.
Αν κάποιος έχει αμφιβολία ας κοιτάξει τα ποσοστά των μετοχών που κατέχει το κράτος (μέσω της ΔΕΚΟ που ονομάζεται ΤΧΣ) στις 4 συστημικές τράπεζες.
ALPHA BANK 83,66%
http://www.newsbomb.gr/politikh/story/318042/sto-83-66-to-pososto-toy-ths-stin-alpha-bank
ΠΕΙΡΑΙΩΣ 81,01%
http://www.naftemporiki.gr/finance/story/672246
ΕΘΝΙΚΗ 84,39%
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26521&subid=2&pubid=113073279
EUROBANK αρχικά 98,56%
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12574&subid=2&pubid=113065549
και μετά από άλλη λαμογιά, την οποία δεν θα αναλύσουμε τώρα 93,55%
http://www.voria.gr/index.php?module=news&func=display&sid=142176
(τα παραπάνω ποσοστά είναι πριν το ξεπούλημα που έχει αρχίσει από το ΤΧΣ, αλλά με αυτό δεν θα ασχοληθούμε εδώ)
Το γεγονός αυτό σημαίνει πως οι χρυσές εθελουσίες των δημοσίων πλέον τραπεζικών υπαλλήλων γίνονται με λεφτά που έχει χρεωθεί και πληρώνει με το αίμα του ο ελληνικός λαός.
Σημαίνει επίσης πως γίνεται άνιση μεταχείριση μεταξύ υπαλλήλων που πληρώνονται από το δημόσιο.
Πώς είναι δυνατόν άλλος να μην έχει υποστεί περικοπές και να φεύγει με αποζημίωση 170.000€, προκαταβολικά το εφάπαξ προπληρωμένες τις ασφαλιστικές του υποχρεώσεις και άλλος αφού πρώτα έχει ξεφτιλιστεί ο μισθός του να φεύγει με μια κλωτσιά;
Όποιος συνεχίζει να αμφιβάλλει πως όλες οι συστημικές τράπεζες είναι πλέον κρατικές, ας δει τα πρώτα 20 δευτερόλεπτα αυτού του video:
http://gatosgatoskanapedatos.blogspot.gr/2013/06/blog-post_4149.html
olympia.gr

Διαβάστε περισσότερα

Σαν σήμερα εκτελείται ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα

0
inShare

Φ. Γκ. Λόρκα: «Εγώ ποτέ δεν θα γίνω πολιτικός. Είμαι επαναστάτης, γιατί δεν υπάρχει αληθινός ποιητής που να μην είναι επαναστάτης»

Γεννήθηκε το 1898 στην Ανδαλουσία. Γιoς αγρότη και δασκάλας πιάνου, ποιητής, συγγραφέας και μουσικός. Εγκατέλειψε τις σπουδές του στη νομική για να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία, τη μουσική και τη ζωγραφική.   

Το 1919, εγκαταστάθηκε στη Φοιτητική Κατοικία του Πανεπιστημίου της Μαδρίτης, που τότε λειτουργούσε ως ανοιχτό πανεπιστήμιο, πολιτιστικό κέντρο, της ισπανικής πρωτεύουσας. Εκεί συνάντησε τον Σαλβαδόρ Νταλί, τον σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ, τον ποιητή Ραφαέλ Αλμπέρτι και τον Χιμένεθ. Την ίδια περίοδο συνέθεσε τα πρώτα του ποιήματα που κυκλοφόρησαν το 1921, με τίτλο Βιβλίο Ποιημάτων. Λίγο νωρίτερα, το 1918, είχε δημοσιεύσει το έργο Εντυπώσεις & Τοπία περιδιαβαίνοντας την Καστίλη.

Το 1922, συνεργάστηκε με τον συνθέτη Μανουέλ ντε Φάγια στο Φεστιβάλ Λαϊκής Μουσικής, στη Γρανάδα. Στις παραδόσεις της λαϊκής και τσιγγάνικης μουσικής, πίστευε πως βρίσκει τη βάση των ποιητικών και πνευματικών του ενορμήσεων. Δημιούργημα του, εκείνη την εποχή, ήταν το Ποίημα Του Κάντε Χόντο, λαϊκό τραγούδι της Ανδαλουσίας, που τραγουδιέται από τσιγγάνους με συνοδεία κιθάρας και λίγο αργότερα, το 1924, ξεκίνησε να γράφει το Ρομανθέρο Χιτάνο, έργο που ολοκλήρωσε τελικά το 1927, σύνθεση 18 ποιημάτων με σταθερή στιχουργική μορφή, έκφραση μιας από τις αρχαιότερες μορφές ισπανικής ποίησης. Την ίδια περίοδο συνέθεσε και την Ωδή Στον Σαλβαντόρ Νταλί ενώ παράλληλα έγραψε το θεατρικό έργο Μαριάνα Πινέδα, που πρωτοπαρουσιάστηκε στη Βαρκελώνη, την ίδια χρονιά, σε σκηνογραφία Νταλί, σημειώνοντας επιτυχία.    

Τα έτη 1929-1930, αναζήτησε νέες πηγές έμπνευσης και ταξίδεψε στις ΗΠΑ και στην Κούβα. Οι εμπειρίες του στις Ηνωμένες Πολιτείες αξιοποιήθηκαν στο ποίημα Ένας Ποιητής Στη Νέα Υόρκη. Επέστρεψε στην Ισπανία το 1931 και συνέθεσε το Ντιβάνι Της Ταμαρίτ, ενώ παράλληλα δούλεψε και πάνω σε έργα για το κουκλοθέατρο. Εκεί έδειξε ξεκάθαρα πως επέλεγε ως κύρια ενασχόλησή του, τη συγγραφή θεατρικών και τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του ολοκλήρωσε τις κορυφαίες του δημιουργίες: Το Σπίτι Της Μπερνάρντα Άλμπα, Ματωμένος Γάμος, Γέρμα, Θρήνος Για Τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας, τραγωδίες με θέμα τη κοινωνική καταπίεση κι έκδηλο το ανθρώπινο στοιχείο.  

Με την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας, οργάνωσε μία θεατρική ομάδα υπό την ονομασία La Barroca, η οποία με τη βοήθεια του Υπουργείου Παιδείας, έδωσε παραστάσεις κλασσικών έργων σε χώρους εργατών κι αγροτικές περιοχές. Το 1936 υποδέχθηκε τον Αλμπέρτι, καθώς επέστρεψε από τη Μόσχα. Συνέταξε μια διακήρυξη συγγραφέων κατά του φασισμού κι ξεκίνησε να γράφει μια σειρά θεατρικών σκηνών με μορφή επιθεώρησης, ωστόσο τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, ξέσπασε ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος.    

Τα ξημερώματα της 19ης Αυγούστου του 1936, ήρθε το τέλος για τον κορυφαίο ποιητή, ζωγράφο, δραματουργό και θεατρικό σκηνοθέτη, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Εκτελέστηκε στο Βίθναρ της Ισπανίας από παραστρατιωτικούς οπαδούς του Φράνκο που έθαψαν τη σορό του, μαζί με άλλα τρία άτομα που εκτέλεσαν εκείνη την αυγή σε ομαδικό τάφο.   

Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι ο Λόρκα εκτελέστηκε στο Αλφακάρ και πολλοί πίστευαν ότι είχε ταφεί στην περιοχή αυτή, μαζί με άλλους εκτελεσθέντες. Πέρυσι, οι αρχές της Ανδαλουσίας διέταξαν το άνοιγμα του συγκεκριμένου τάφου, κατόπιν αιτήματος των οικογενειών των άλλων πέντε ανθρώπων που πιθανολογείτο ότι είχαν ταφεί εκεί. Από την ανασκαφή και την έρευνα που έγινε στο χώρο όμως δεν βρέθηκε τίποτα.  

Το τέλος του πολέμου έφερε μαζί του και την «Συμφωνία για Λήθη», μια συμφωνία ανάμεσα στην κυβέρνηση και το στρατό, η οποία άνοιξε την πόρτα για τη Δημοκρατία με αντάλλαγμα γενική αμνηστία για το καθεστώς του Φράνκο. Πρόσφατα όμως εμφανίστηκαν ρωγμές στη συμφωνία.   Η κυβέρνηση των σοσιαλιστών, το 2007, ψήφισε το Νόμο της Ιστορικής Μνήμης, η οποία για πρώτη φορά αναγνώριζε επίσημα τα θύματα της δικτατορίας του Φράνκο. Ο νόμος επιτρέπει σε όποιον έχει αποδείξεις για ομαδικό τάφο να ζητήσει την βοήθεια του κράτους για την εκταφή και την ταυτοποίηση των λειψάνων.  

Τον Οκτώβριο του 2008, μετά από μια δεκαετία προσπαθειών από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Ισπανίας, ο δικαστής Μπαλτάσαρ Γκαρθόν διέταξε την εκταφή και αναγνώριση των θυμάτων από 19 ομαδικούς τάφους, μεταξύ των οποίων και αυτός όπου θεωρείται του Λόρκα. Ωστόσο, 73 χρόνια μετά το θάνατο του Λόρκα, η αντίσταση στην εκταφή της καταπιεσμένης μνήμης της χώρας παρέμενε ισχυρή. Μια εβδομάδα μετά την έκδοση της απόφασης του Γκαρθόν, ο ανώτατος εισαγγελέας της χώρας, Χαβιέρ Θαραγόθα, την αμφισβήτησε με το σκεπτικό ότι δεν ενέπιπτε στην αρμοδιότητα του Γκαρθόν η υπόθεση.  

Ο δικαστής Γκαρθόν, πιθανόν φοβούμενος την περίπτωση σύμπνοιας του Ανώτατου Δικαστηρίου με τον Θαραγόθα, έστειλε την υπόθεση στα κατά τόπους δικαστήρια, επιχειρώντας έτσι να κρατήσει την υπόθεση ανοιχτή. Τελικά δόθηκε το «πράσινο φως» και η οικογένεια του Λόρκα που είχε αρχικά αντιρρήσεις, στο τέλος έδωσε τη συγκατάθεσή της και οι εργασίες ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2009. Αλλά δεν βρέθηκε τίποτε που να αποδεικνύει ότι εκεί είχε ταφεί ο συγγραφέας του «Ματωμένου γάμου».

Διαβάστε περισσότερα

Ουκρανία....Η κατάρρευση της φιλελεύθερης «Αριστεράς»

Της Svetlana Tsiberganova

Πολλοί εκπλήσσονται με το πόσο πολύ γρήγορα η κοινωνία της Ουκρανίας βρέθηκε υπό την κυριαρχία της πιο επιθετικής σοβινιστικής προπαγάνδας και άρχισαν να ζουν σύμφωνα με τις αρχές της οργουελιανής δυστοπίας: «Ο πόλεμος είναι ειρήνη! Η ελευθερία είναι σκλαβιά! Η δημοκρατία είναι ο περιορισμός όλων των δικαιωμάτων! Η ελευθερία της έκφρασης είναι η σιωπή! Τα θύματα μόνα τους κάηκαν και αυτοκτόνησαν!» Αλλά για αρκετό καιρό τώρα, μου φαίνεται ότι δεν υπάρχει τίποτα το εκπληκτικό σε αυτό.

Αν αναλύσουμε την πρόσφατη ιστορία του «κινήματος της αριστεράς» στην Ουκρανία, είναι σαφές ότι συμμερίζονται αυτές τις κυνικές αρχές – που είναι η ίδια η ουσία του ουκρανικού υπερεθνικισμού. Ακόμη και μεταξύ εκείνων που δεν θα έπρεπε να έχουν υποκύψει στη σοβινιστική υστερία.

Γιατί οι «αριστεροί» φιλελεύθεροι πήγαν στο Μαϊντάν; Γιατί οι Ουκρανοί εθνικιστές που κάτω σημαίες της ΕΕ, ούρλιαζαν «Σκοτώστε τους Μοσκάλ» (Ρώσους), «Θάνατος στους εχθρούς!» ήταν για αυτούς «λαός», ενώ ο λαός στα νοτιοανατολικά, που τραγουδούσε “Σήκω, μεγάλη χώρα!” (σ.τ.μ. αντιφασιστικό σοβιετικό τραγούδι), χαρακτηρίσθηκε ως «σόβκι» (σ.τ.μ. υποτιμητικός όρος για τους σοβιετικούς) «κολοράντος» (σ.τ.μ. κυριολεκτικά: πορτοκαλί-μαύρα σκαθάρια, υποτ. για όσους φορούν την κορδέλα με τα αντιφασιστικά χρώματα). Δεν ενοχλήθηκαν αυτοί οι αριστεροί από αυτή την αντικομμουνιστική ρητορική που ακουγόταν παντού; Ή από τις ανοιχτές υποσχέσεις να εφαρμόσουν αμέσως αντικοινωνικές «μεταρρυθμίσεις», μετά τη νίκη του Μαϊντάν – σχέδια τα οποία σήμερα κανείς δεν κρύβει; Ή από την επιθετικότητα εναντίον όλων εκείνων που έθεταν μια κοινωνική ατζέντα; Ή από τα καλέσματα να κατασταλεί κάθε διαφωνία; Ή από τον κληρικαλισμό και την αντιμετώπιση της γυναίκας ως «φίλος του ανθρώπου», σύμφωνα με το ιπποτικό ιδεώδες του ουκρανικού ύστερου Μεσαίωνα; Δεν ήταν όλα αυτά ολοφάνερα;

Δεν ήμουν σε θέση να απαντήσω αυτό το αίνιγμα, μέχρι που βρήκα φωτογραφίες στον υπολογιστή μου από τον περασμένο χειμώνα στην πλατεία Μαϊντάν, όπου το πλήθος σκούπιζε τα πόδια του σε μια κόκκινη σημαία. Τα πάντα τότε μπήκαν στη θέση τους.

Όλοι οι φιλελεύθεροι που σήμερα υποστηρίζουν ενεργά το καθεστώς των ολιγαρχών και εθνικιστών έχουν για χρόνια συμμετάσχει στις επιθέσεις ενάντια στην αριστερά και υποστηρίξει το ξερίζωμα και την καταστροφή των κομμουνιστικών συμβόλων. Δεν διαφέρουν σε αυτό σε τίποτα από τους «φαιούς» Ουκρανούς εθνικιστές. Υποστήριξαν την αντικομμουνιστική ρητορική, την ακραία δαιμονοποίηση του σοβιετικού παρελθόντος. Και έχουν επίσης εισάγει στην εκπαίδευση και την ιστορική επιστήμη μέτρα για την εξάλειψη της ιστορίας του λαού, για να κρατήσουν το σοσιαλισμό μακριά από τη μάζα των πολιτών και των εργαζομένων – βοηθώντας έτσι στην επέκταση της επιρροής της δεξιάς.

Πόσες φορές, σε κάθε Πρωτομαγιάτικη Οργανωτική Επιτροπή, δεν έπρεπε να αντιπαρατεθώ για αν θα εμφανιστεί το κύριο σύμβολο του διεθνούς κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος – οι κόκκινες σημαίες με το σφυροδρέπανο; Υπήρχαν εκείνοι που ζητούσαν την απομάκρυνσή τους, έτσι ώστε να μην τρομάξουν τους φιλελεύθερους και τους εθνικιστές. Ακόμα κι αν δεν προέβαλαν αντιρρήσεις ως προς τις κόκκινες και μαύρες σημαίες των αναρχικών, τις οποίες ο λαός του Κιέβου σχετίζει 100% με τις κόκκινες-μαύρες σημαίες των υπερεθνικιστών (σ.τ.μ. το χρώμα της σημαίας του στρατού του Στεπάν Μπαντέρα, συνεργάτη των Ναζί στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο*).

Οι περιθωριακοί «αριστεροί» σεχταριστές ενεργά πολέμησαν τον «αυταρχικό σταλινισμό» (που δεν υπάρχει εδώ και δεκαετίες), με δειλία αγνοώντας την πραγματική απειλή, την είσοδο των Ουκρανών φασιστών στην εξουσία. Ενώ έχουν επίσης επιδείξει οι ίδιοι εκπληκτικό αυταρχισμό, ανάλογο του οποίου θα ήταν δύσκολο να βρει κανείς ακόμη και στην Περιφερειακή Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας.

Η ουσία του θέματος είναι ότι οι Ουκρανοί «αναρχικοί» (δεν μπορώ να το γράψω χωρίς εισαγωγικά) και «ελευθεριακοί» έγιναν η ουρά των Ουκρανών εθνικιστών πριν ακόμα οι τελευταίοι γίνουν «cool». Δηλαδή, πολύ πριν από το «Ευρωμαϊντάν».

Δεν είναι έκπληξη επομένως, το γεγονός ότι τώρα δεν θέλουν να ακούσουν για τις χιλιάδες των τραυματιών και των νεκρών αμάχων στα νοτιοανατολικά. Άλλωστε, φοβούνται μήπως χάσουν τις επιδοτήσεις των Ευρωπαίων χρηματοδοτών (σ.τ.μ. πολλοί από αυτούς τους «αριστερούς» συμμετέχουν σε Μ.Κ.Ο.) και διαταράσσουν τον ειρηνικό ρυθμό της ζωής τους – που σήμερα δεν απειλείται από το καθεστώς – διοργανώνοντας ειρηνικές αντιπολεμικές διαδηλώσεις στην πρωτεύουσα – μόνο και μόνο για να σταματήσει η εξόντωση ορισμένων «σόβκι». Φοβούνται να αντιμετωπίσουν τους δεξιούς, μήπως και υποστούν και αυτοί την υστερική κριτική τους, εξοστρακιστούν από τα hipster στέκια τους. ή βάλλουν και σε αυτούς την ταμπέλα των «πρακτόρων της FSB» (σ.τ.μ. ρωσική ΚΥΠ), καθώς το ουκρανικό αστικό καθεστώς χαρακτηρίζει το αντιπολεμικό κίνημα διαμαρτυρίας ως «προβοκάτσια χρηματοδοτούμενη από το Κρεμλίνο».

Είναι λοιπόν πολύ πιο εύκολο να πάρει κανείς μια επιχορήγηση για μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης για «την απειλή του πολέμου». «Έχετε ακούσει; Έχουμε πόλεμο! Θέλετε να μιλήσουμε γι ‘αυτό (χρηματοδοτούμενοι) με τα χρήματα των Ευρωπαίων χορηγών;» Την ίδια στιγμή, κάθε δεύτερο – αν όχι πρώτο – λεωφορείο προσφύγων από το Λουγκάνσκ δέχεται την επίθεση του ουκρανικού στρατού και των ακροδεξιών εξτρεμιστών στα σημεία ελέγχου (σ.τ.μ. οδοφράγματα που έχουν στηθεί στις εξόδους των πόλεων). Οι ομάδες των ακροδεξιών εθελοντών (σ.τ.μ. τάγματα της φασιστικής Εθνοφρουράς) είναι οι ίδιες για τις οποίες οι «ελευθεριακοί» του Κιέβου συλλέγουν χρήματα για όπλα και πανοπλίες σώματος.

Και ακόμα περισσότερο – ένας αριθμός των λεγόμενων «αναρχικών» βρίσκεται και πολεμάει ανοιχτά στο πλευρό των εκτελεστών υπό τη διοίκηση των Ναζί, στα τάγματα «Αζόφ»** και «Ντονμπάς», όπου εκπαιδεύονται από Σουηδούς ρατσιστές***, που καυχώνται δημόσια  για τις δολοφονίες Ουκρανών.

Δεν είναι μήπως έγκλημα, ότι παρόλο που ποστάρει κανείς στο προσωπικό του μπλοκ πως αθώοι άμαχοι, γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι και εργαζόμενοι σκοτώνονται στο Ντονμπας, να λέει ότι (το σύνθημα) να ο σταματήσει πόλεμος είναι υποστήριξη υπέρ του Πούτιν και των αποσχιστικών τάσεων; Τους τελευταίους μήνες, κανένας από αριστερούς φιλελεύθερους φίλους μου που έφερναν πιροσκί στο Μαϊντάν για τους ακροδεξιούς των «Ουράνιων Εκατονταρχιών», (σ.τ.μ. στα ουκρανικά «Νιεμπιέσναγια Σότνια», μια από τις ονομασίες των «ομάδων αυτοάμυνας» στο Μαϊνταν) δεν έχουν προφέρει ούτε μια λέξη ή υπαινιγμό  καταδίκης των ενεργειών του ουκρανικού στρατού και των ακροδεξιών παραστρατιωτικών, ή εκφράσει έστω τη συμπάθειά τους για τα θύματά τους. Μία από τις πιο δημοφιλής δικαιολογίες για εγκλήματα πολέμου είναι ότι «Αυτοί (τα θύματα) φταίνε, αφού δεν έχουν διώξει τους συμμορίτες (σ.τ.μ. δηλ. τις λαϊκές πολιτοφυλακές) από το Ντονμπάς, και προκάλεσαν τον πόλεμο με δημοψήφισμα τους!» Κατά πόσο ένας «αριστερός» που γράφει τέτοια διαφέρει από τον μέσο όρο του φανατικού εθνικιστή; Ας είμαστε ειλικρινείς: καθόλου!

Αλλά το πιο απεχθές συναίσθημα στο βάλτο του «αριστερού» φιλελευθερισμού σχετίζεται με τους Ουκρανούς πολιτικούς κρατούμενους και πρόσφυγες, μεταξύ των οποίων και εγώ, καθώς και πολλοί από τους συντρόφους μου. Χιλιάδες άνθρωποι που άδικα, ή ακόμα και τυχαία, συνελήφθησαν δεν έχουν καμία υποστήριξη από τους φιλελεύθερους «υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Η αρχή των υποστηρικτών του Μαϊντάν είναι «Όλα για εμάς και για τους ξένους ο νόμος!» Αυτοί που δικαιολογούν τις μαζικές δολοφονίες, τις απαγωγές και τις επιθέσεις που διαπράττονται από τους υποστηρικτές του καθεστώτος, κατηγορούν όσους έχουν διαφορετικές ιδεολογικές θέσεις και όσους αγωνίζονται ενάντια στον πόλεμο. Αν αυτό είναι αναρχισμός, τότε τι είναι φασισμός;

Τώρα είμαι στο σπίτι μου στον Ντονμπάς. Κάθε μέρα, και μερικές φορές όλη τη νύχτα, πέφτουν πυροβολισμοί κι γίνονται βομβαρδισμοί. Στην πόλη είναι οι άνδρες με τα όπλα. Αλλά αισθάνομαι περισσότερο ή λιγότερο άνετα για πρώτη φορά εδώ και πολλούς μήνες σκληρής και βαριάς εργασίας. Για πρώτη φορά μετά την καταστροφή των γραφείων της «Μποροτμπά», μετά τις μαζικές συλλήψεις ανθρώπων που έγιναν φίλοι μου στο Χάρκοβο, μετά τις επιθέσεις σε φίλους μου, την παρενόχληση από την αστυνομία και τις υπηρεσίες πληροφοριών, και την απόπειρα απαγωγής του φίλου μου μέρα μεσημέρι στο το κέντρο της πόλης.

Δεχόμαστε μηνύματα αλληλεγγύης από έναν τεράστιο αριθμό των ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων και απολίτικων. Από Ουκρανούς και ανθρώπους από άλλες χώρες. Αλλά η υποστήριξη της αντιπολίτευσης στο καθεστώς είναι πολύ θαρραλέα πράξη για τους φιλελεύθερους αριστερούς μας. Κανένας από αυτούς δεν σχολίασε την δολοφονία του μέλους του Κομμουνιστικού Κόμματος Βιάτσισλαβ Κοβσούν από την «Εθνοφρουρά» – ίσως επειδή ήταν μέλος του «λάθος, αστικού Κομμουνιστικού Κόμματος», δεν ήταν άνθρωπος για τους «προοδευτικούς» ακτιβιστές του Μαϊντάν. Κανείς (από αυτούς) δεν είπε ούτε μια λέξη για την απαγωγή ενός κομμουνιστή από την πόλη Βολνοβάχα, ή τη δολοφονία του δημοσιογράφου Ντολγκόβ  από τη Μαριούπολη. Με τον ίδιο τρόπο σιωπούν για τις δολοφονίες των αντιπάλων του ακροδεξιού καθεστώτος στο Χάρκοβο, την Οδησσό και το Ντονμπάς.

 Ήλπιζα ότι η αριστερά θα πάρει μέρος στις αντιπολεμικές δράσεις για την υποστήριξη των γυναικών στη Δυτική Ουκρανία, οι οποίες διαμαρτύρονται για την αναγκαστική στρατολόγηση των συζύγων και των παιδιών τους. Αλλά τι μπορεί να περιμένει κανείς από αυτούς που δεν έχουν το θάρρος να αποκαλούν τους εαυτούς τους κομμουνιστές; Εκείνους που θεωρούν τους εαυτούς τους άμορφους «αριστερούς», αλλά δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη, που υπάκουα εξυπηρετούν τα συμφέροντα των Ναζί και των ολιγαρχών;

Τώρα η ελπίδα μου βρίσκεται ελπίζω στους έντιμους, πραγματικούς ανθρώπους. Και ξέρω ότι υπάρχουν πολλοί.

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, οι διαμαρτυρίες των μητέρων και των συζύγων των Ουκρανών στρατιωτών, έχουν δείξει ότι οι Ουκρανοί εργαζόμενοι δεν χρειάζονται «λαμπρούς αστέρες» του «αριστερού» περιθωρίου. Χρειάζονται τολμηρούς, ιδεολόγους κομμουνιστές, του είδους που οι «προοδευτικοί» αντιμετωπίζουν με περιφρονητικό χλευασμό. Κομμουνιστές που δεν φοβούνται να εργαστούν, να οργανώσουν και να εκπαιδεύσουν. Για τους οποίους δεν υπάρχει θέμα: «Πώς να ξεκινήσουν μια συνομιλία με έναν εργαζόμενο ο οποίος δεν τους έχει (ο ίδιος) προσεγγίσει». Που όταν βλέπουν στον εργάτη τον άνθρωπο, και όχι την ταμπέλα του «βάτνικ»**** που του έχει βάλει η προπαγάνδα των ολιγαρχών.

Ξέρω ότι αυτά τα παιδιά. Ο αριθμός τους αυξάνεται. Αυτοί είναι το μέλλον. Αυτοί οι άνθρωποι θα κάνουν την Ουκρανία ελεύθερη και σοσιαλιστική.

Σημειώσεις του μεταφραστή:

* http://en.wikipedia.org/wiki/Ukrainian_Insurgent_Army

 ** Ακόμα και ο (δεξιός) βρετανικός Telegraph αναγκάζεται να παραδεχθεί κάποια πράματα:http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/ukraine/11025137/Ukraine-crisis-the-neo-Nazi-brigade-fighting-pro-Russian-separatists.html

 *** Το BBC – ευθυγραμμισμένο και αυτό με την βρετανική κυβέρνηση – επίσης παρουσιάζει κάποια γεγονότα που δύσκολα κρύβονται πλέον: http://www.bbc.com/news/world-europe-28329329

 **** κυριολ. «καπιτονέ μπουφάν» σαν αυτά που φορούσαν οι σοβιετικοί στον πόλεμο, υποτιμητικά, αναφέρεται στον σοβιετικό και κατ’ επέκταση στον ρώσο

Κείμενο στα ρώσικα: http://liva.com.ua/krax-levogo-liberalizma.html

                                                                                                                                                                                Μετάφραση στα αγγλικά:  http://borotba.org/the_collapse_of_the_liberal_left._by_svetlana_tsiberganova.html

Διαβάστε περισσότερα

Το περιβόλι της Παναγίας και τα ζαρζαβατικά του ΣΥΡΙΖΑ

Του Γ. ΣΙΩΖΟΥ

Μια ακόμη νίκη κατήγαγε ο ΣΥΡΙΖΑ

Έπεσε και το κάστρο της Αθωνικής πολιτείας.

Αν και δεν έγινε γνωστό τί διεμήφθει στο δεκάλεπτο της επικοινωνίας του Προέδρου του Α. Τσίπρα με το Θείο, εξαγκέλθηκαν σημαντικές πρωτοβουλίες που θα αναλάβουν οι δύο πλευρές.

1^ον

Η εικόνα “Άξιον Εστί” θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στα γραφεία της Κουμουνδούρου.

Η τιμητική αντιπροσωπεία που θα τη συνοδεύσει από το Άγιο Όρος, θα αποτελείται: Από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του κόμματος Π. Λαφαζάνη, και τα στελέχη, Α. Νταβανέλο, Ρ. Ρινάλντι, και Π. Κοσμά.

Για το ποιός θα παραταχθεί Δεξιά ή Αριστερά της Εικόνος, αν και έχουν προκύψει τριβές, με τη Θεία Φώτιση πια, είναι θέμα χρόνου να ξεπεραστούν.

2^ον

Τα στελέχη της οικονομικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, Γ. Μηλιός και Ε. Τσακαλώτος θα μεταβούν στο Άγιο Όρος, και πιο συγκεκριμένα στη Μονή Βατοπεδίου, για ανταλλαγή απόψεων με τον Ηγούμενο Εφραίμ, μιά Ιερή μορφή, με σημαντική εμπειρία σε οικονομικά θέματα, και ιδιαίτερα στο REAL ESTATE.

Κατ’ αυτό τον τρόπο ενισχύεται το οικονομικό πρόγραμμα του κόμματος και με την Θεία Χάρη, και το πιο σημαντικό τελεί υπό τη Σκέπη της Παναγίας.

Φήμες που κυκλοφόρησαν, ότι στα πλαίσια ευρυτέρων συνεργασιών και συγκλήσεων για την συγκρότηση της κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας, προτάθηκε στον Ηγούμενο Εφραίμ – πρόταση που φέρεται να υπέβαλε ο Γ. Δραγασάκης – η ανάληψη της θέσεως του Διοικητού της Τραπέζης της Ελλάδος, αντί του Στουρνάρα, δέον να θεωρούνται ανυπόστατες.

Κύκλοι όμως της Κουμουνδούρου, δεν απέκλεισαν το ενδεχόμενο να υποβληθεί πρόταση στον Ηγούμενο Ευφραίμ – άποψη που εξέφρασε ο Γ. Σταθάκης – για την ανάληψη της θέσεως του Διοικητού του Ταμείου Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας.

Η πείρα του Ηγουμένου με την λίμνη της Βιστωνίδος και τα Ολυμπιακά Ακίνητα, τον καθιστά ακαταμάχητο.

3^ον

Προγραμματίζονται, αρχής γενομένης και Θεού θέλοντος, από το Φθινόπωρο, πλήθος κινηματικών εκδηλώσεων με κεντρικά συνθήματα “Με την Εθνική Σωτηρία και η Παναγία” και “Ένα, δύο, τρία, πήραμε από τη Δεξιά και τα Πατριαρχεία”.

Τέλος σε δηλώσεις του ο Π. Λαφαζάνης, εκφράζοντας και τις απόψεις συνολικά της Αριστερής Πλατφόρμας ως επικεφαλής της, τόνισε ότι η επίσκεψη στο Άγιο Όρος και οι πρωτοβουλίες που αναλαμβάνονται, κινούνται στα πλαίσια των αποφάσεων του τελευταίου συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ.

Ταυτόχρονα διέψευσε κατηγορηματικά, ότι ο Μαυρογιαλούρος υπήρξε μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, πόσο μάλλον ότι διετέλεσε και Πρόεδρός του.

Διαβάστε περισσότερα

Αποζημιώσεις από την ΕΕ αλλά όχι για τα ελληνικά ροδάκινα

Μέτρα συνολικής αξίας 125 εκατομμυρίων ευρώ για την υποστήριξη παραγωγών συγκεκριμένων φρούτων και λαχανικών που πλήττονται από το ρωσικό εμπάργκο σε ευρωπαϊκά διατροφικά προϊόντα ανακοίνωσε τη Δευτέρα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ωστόσο στη σχετική λίστα δεν βρίσκονται τα ελληνικά ροδάκινα. 

Υπενθυμίζεται πως στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης διαβεβαίωναν τους Έλληνες παραγωγούς πως θα αποζημιωθούν από την ΕΕ, αποκλείοντας το ενδεχόμενο στήριξης από τους εθνικούς πόρους.
Τα μέτρα στήριξης τίθενται σε ισχύ από σήμερα Δευτέρα και έχουν αναδρομική ισχύ. Σύμφωνα με την ανακοίνωση αφορούν τα καρότα, τις τομάτες, τα λάχανα, τις πιπεριές, τα κουνουπίδια, τα αγγούρια και τα αγγουράκια, τα μανιτάρια, τα μήλα, τα αχλάδια, τα φρούτα του δάσους, τα επιτραπέζια σταφύλια και τα ακτινίδια. «Ο προβλεπόμενος προϋπολογισμός είναι περίπου 125 εκατ. ευρώ» διευκρίνισε στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου ο εκπρόσωπος της Επιτροπής για τη Γεωργία, ο Ρότζερ Γουέιτ. «Η ιδέα είναι να μειωθούν οι ποσότητες που διατίθενται στην αγορά ώστε οι τιμές να μην πέσουν σε επίπεδα κρίσης» εξήγησε. Όπως διευκρίνισε ευρωπαϊκή πηγή αυτοί που θα επωφεληθούν από την παραπάνω στήριξη είναι οι μεγάλοι προμηθευτές οπωροκηπευτικών της Ρωσίας, δηλαδή η Πολωνία, η Λιθουανία, το Βέλγιο και η Ολλανδία.
Η ρωσική απάντηση στις ευρωπαϊκές κυρώσεις, το εμπάργκο των αγροτικών προϊόντων, έχει προκαλέσει πάντως νευρικότητα στην Ε.Ε. που προωθούσε στην Μόσχα το 10% των προϊόντων που εξήγαγε. Μια έκτακτη συνεδρίαση των υπουργών Γεωργίας έχει προγραμματισθεί για τις 5 Σεπτεμβρίου στις Βρυξέλλες για να εξετασθούν οι επιπτώσεις από το ρωσικό εμπάργκο.
Σύμφωνα με τον υπουργό Γεωργίας της Γερμανίας, Κρίστιαν Σμιτ, ο ρωσικός αγροδιατροφικός τομέας δεν μπορεί να ικανοποιήσει πάνω από το 60% των αναγκών της Ρωσίας για τέτοια προϊόντα και «δεν μπορεί να καταφέρει να αναπληρώσει τη διαφορά, για παράδειγμα σε ό,τι αφορά την παραγωγή γάλακτος». Μιλώντας στην Frankfurter Allgemeine Zeitung είπε ότι το ρωσικό εμπάργκο δεν θα έχει παρά μόνο «μάλλον μηδαμινές επιπτώσεις» στον ευρωπαϊκό αγροδιατροφικό κλάδο.
Πάντως, ανοιχτό άφησαν οι Βρυξέλλες, την Παρασκευή, το ενδεχόμενο επιβολής σκληρότερων κυρώσεων εις βάρος της Ρωσίας με αφορμή την Ουκρανία, χωρίς να λείπουν, όμως, οι φωνές και αρκετών ηγετών οι οποίοι εκφράζουν σκεπτικισμό για την αποτελεσματικότητα της συγκεκριμένης πολιτικής. Στην περίπτωση, όμως, που εφαρμοστούν νέες κυρώσεις, σύμφωνα με την ρωσική εφημερίδα Vedomosti, ο Βλάντιμιρ Πούτιν ετοιμάζεται να επιβάλλει εμπάργκο και στις αυτοκινητοβιομηχανίες της Δύσης. Το εμπάργκο θα αφορά μόνο τα εισαγόμενα αυτοκίνητα και όχι αυτά που παράγονται στα εργοστάσια των αυτοκινητοβιομηχανιών σε ρωσικό έδαφος. Τέτοιες δομές διαθέτουν οι Ford, Volkswagen, Renault, Toyota και Hyundai.
Μέχρι στιγμής, πάντως, όπως δήλωσε η εκπρόσωπος του Ελβετικού Αγροτικού Οργανισμού (FOAG) Αννυ Ριτσόλι, οι ευρωπαϊκές εταιρίες τροφίμων προσπαθούν να ξεπεράσουν τα ρωσικά αντίμετρα εξάγοντας προϊόντα τους στη Ρωσία-κυρίως, κρέατα, πουλερικά, οπωροκηπευτικά και γαλακτοκομικά -μέσω Ελβετίας και άλλων χωρών, που δεν είναι μέλη της ΕΕ.
Σε «αναζήτηση πλάγιας οδού» βρίσκεται και η ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Κτηνοτρόφων και Γαλακτοκόμων, σύμφωνα με γαλλικές πηγές. Ο αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Σιέτε βαν Κειμπέμα παραδέχτηκε ότι «ευρωπαϊκά προϊόντα με προορισμό τη Ρωσία θα προωθηθούν μέσω τρίτης χώρας». Πρόσθεσε ότι «γίνονται βολιδοσκοπήσεις στην Ελβετία και σε χώρες της Νότιας Αμερικής».

Διαβάστε περισσότερα

Τα «voucher» της ντροπής: θησαυρίζουν οι μεσάζοντες, πετούν τα «ψίχουλα» στους άνεργους, οι εργατοπατέρες σιωπούν…

Πάνω από το 40% των πόρων του Ευρωπαϊκού Kοινωνικού Tαμείου πηγαίνει σε «πιστοποιημένους» μεσάζοντες για «κατάρτιση»  προς όφελος «των κλειστών επαγγελμάτων» στο χώρο και εις βάρος των πραγματικών δικαιούχων, των ανέργων και των αδύναμων κοινωνικών ομάδων που είναι ο προορισμός των πόρων αυτών…

 Μια διαρκής λεηλασία των πόρων του ΕΚΤ…ένα διαρκές αίσχος και σκάνδαλο για το πολιτικό σύστημα της χώρας που δεν μπορεί πλέον να μείνει κρυφό.

Το τελευταίο καιρό ένα μπαράζ προγραμμάτων με στόχο την ανάσχεση της ανεργίας όπως έχει ανακοινωθεί βρίσκεται σε εξέλιξη .Το συνολικό ποσό που πρόκειται να διατεθεί  φτάνει τα 600 εκατομμύρια και αφορά πόρους που προέρχονται κυρίως από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο. Το ποσό μάλιστα ξεπερνά τα 750 εκατομμύρια, εάν προσθέσουμε μαζί  το πρόγραμμα ενίσχυσης κοινωνικών δομών στους Δήμους και των βρεφονηπιακών σταθμών.

Το πρωτείο σε σχέση με αυτό το πακέτο έχουν  τα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης ανέργων με χρήση του νέου συστήματος των επιταγών κατάρτισης (voucher) 125.000. νέων θέσεων εργασίας συνολικού προϋπολογισμού περίπου 450 εκατ. Ευρώ .

Τον Σεπτέμβριο επίσης  ξεκινά όπως έχει ανακοινωθεί ένα Πρόγραμμα Κοινωφελούς Εργασίας για άλλους 50.000 ανέργους – αυτή τη φορά μακροχρόνια ανέργους, ή από νοικοκυριά που δεν έχουν κανένα εργαζόμενο – συνολικού κόστους 200 εκατομμυρίων.

Ενώ σε εξέλιξη βρίσκονται τα προγράμματα Τοπικό και ΤΟΠΣΑ που στοχεύουν σε τοπικές πρωτοβουλίες για την απασχόληση μακροχρόνια άνεργων και ατόμων με ειδικές ανάγκες.

Παράλληλα μέσα στο Σεπτέμβριο αναμένεται η προκήρυξη του προγράμματος για τις περιφερειακές δομές στήριξης της Κοινωνικής Οικονομίας ή όπως αλλιώς λέγεται για τους «Μηχανισμούς στήριξης της κοινωνικής οικονομίας».

Αυτό όμως που κρύβεται από αυτές τις ανακοινώσεις και  δεν λέει κανείς επισήμως από τους θεσμούς της Πολιτείας και των συνδικαλιστικών οργανώσεων είναι ότι οι μεγάλοι ωφελούμενοι σε ποσοστό 40% έως και 80% είναι οι διαμεσολαβητές και μεσάζοντες. Οι διάφοροι πάροχοι όπως λέγονται συμβουλευτικής και κατάρτισης. Όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς οι άνεργοι είναι το πρόσχημα για τη μεγάλη αρπαχτή.

 Για παράδειγμα για το  πακέτο(voucher) 108.000.000 που προκηρύχθηκε μέσα στον Αύγουστο 30.000 θέσεων εργασίας περίπου 40.000.000 θα πάνε στα ΚΕΚ για κατάρτιση 80 ωρών σε κάθε ωφελούμενο. Κατάρτιση θεωρητική που επί το πλείστον είναι εικονική και δεν χρησιμεύει σε τίποτε στους νεοπροσλαμβανόμενους για πέντε σε επιχειρήσεις.

Εάν προσθέσουμε και το λειτουργικό κόστος της γραφειοκρατίας των υπουργείων και του ΟΑΕΔ που διαχειρίζονται αυτά τα προγράμματα τότε εύλογο είναι να υποθέσει κανείς ότι το πάνω από το 50% των κονδυλίων που προορίζονται για την αντιμετώπιση της ανεργίας στην Ελλάδα πηγαίνει στη γραφειοκρατία και σε κάθε είδους διαμεσολαβητές.

Πουθενά στην Ευρώπη δεν υπάρχει τέτοια σκανδαλώδης διαχείριση των κοινοτικών πόρων και ειδικότερα  με τους πόρους του ΕΚΤ. Πρόκειται για το σκάνδαλο των σκανδάλων νομιμοποίησης της διαφθοράς δημιουργώντας προνόμια σε κάποιους επιτηδευματίες κατά παράβαση της κοινοτικής νομοθεσίας που ως γνωστόν απαγορεύει το μονοπώλιο κάθε  επιτήδευσης. Έχουμε δηλαδή μια  πλήρης διαστροφή στη φιλοσοφία της διαχείρισης των πόρων  συνέπεια αυτής της πρακτικής  να πλουτίζουν πάλι κάποιοι  επιτήδειοι κάνοντας προγράμματα για ανέργους.

Από τις ελάχιστες αντιδράσεις για αυτό το φαινόμενο είχαμε από την  Ομοσπονδία Υπαλλήλων ΟΑΕΔ Αρ. Πρωτ. 90 / 20-6 – 2014 που καταγγέλλει τις «Αθέμιτες πρακτικές των ΚΕΚ» στο «κυνήγι ανέργων» και το εμπόριο ελπίδας το οποίο εξελίσσεται με την «εγκατάσταση» των ΚΕΚ έξω από τα Κέντρα Προώθησης Απασχόλησης του ΟΑΕΔ και την αγωνιώδη προσπάθειά τους να προσεγγίσουν ανέργους με κάθε τρόπο, για τη δική τους επιχείρηση.

Τα «λεφτά από ότι φαίνεται είναι πολλά» και  ο ανταγωνισμός μεταξύ τους, τους έχει εξωθήσει σε συμπεριφορές και πρακτικές που προσβάλουν κυρίως  τους ίδιους τους ανέργους.

Υπενθυμίζουμε ότι η εργασία αποτελεί δικαίωμα και πως ο μοναδικός Δημόσιος Φορέας Απασχόλησης στην Ελλάδα είναι ο ΟΑΕΔ. Υπενθυμίζουμε επίσης ότι οι άνεργοι δεν είναι πελάτες αλλά πολίτες με αξιοπρέπεια και δικαιώματα.

Πράγματι το πόσα καρπώνονται οι μεσάζοντες έχει πολύ ενδιαφέρον να το γνωρίζει η κοινωνία.1.380 εισπράττουν τα ΚΕΚ για την κατάρτιση 80 ωρών σε κάθε άτομο εάν μετά το πεντάμηνο βρει δουλειά και 1.080 εάν δεν βρει δουλειά. Γιατί οι συνδικαλιστικές ηγεσίες τα επιμελητήρια και οι επαγγελματικές συντεχνίες δεν αντιδρούν;  Προφανώς η  απάντηση είναι γιατί οι συνδικαλιστικές ηγεσίες στην Ελλάδα ουδόλως ενδιαφέρονται για τους ανέργους αλλά για την καλοπέραση των συνδικαλιστών και γιατί έχουν τα δικά τους ΚΕΚ. Τα δικά τους ισχυρά λόμπυ άντλησης κοινοτικών πόρων για τους ολίγους στη συνδικαλιστική ιεραρχία…

Διαβάστε περισσότερα

1943 - Έλληνες μαυραγορίτες, συλλεκτικό βίντεο

Για να μην ξεχνάμε μία Ελλάδα χωρισμένη και προδομένη. Αυτή είναι η ιστορία μας, Έλληνες εκμεταλλεύονται Έλληνες. Θα πρέπει να μαθαίνουμε από το παρελθόν για να είμαστε πιο σοφοί σήμερα και στο μέλλον. Ένα εξαιρετικό ντοκουμέντο από το αρχείο της ΕΡΤ.

Και μία ανάλυση από τον Ναπολέοντα Μαραβέγια (καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας, κάτοχος της Εδρας Jean Monnet στο ΓΠΑ και πρόεδρος του Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικής Ερευνας) με τίτλο:

Πώς κυριάρχησαν οι μαυραγορίτες στην Κατοχή

Η γερμανοϊταλική κατοχή ήταν εξαιρετικά καταπιεστική, αρπακτική και βίαιη, όχι μόνο λόγω του φασιστικού χαρακτήρα του καθεστώτος των χωρών αυτών, αλλά και επειδή ο πόλεμος συνεχιζόταν τόσο στη Β. Αφρική όσο και κυρίως στην αχανή Ρωσία. Χρειαζόταν συνεπώς ο Αξονας οικονομικούς πόρους σε χρήμα, πρώτες ύλες και μεταφορικά μέσα, προκειμένου να συνεχίσει τις κατακτητικές του διαθέσεις σε άλλα μέτωπα. Από την άλλη πλευρά, τόσο η προπολεμική οικονομική κατάσταση της Ελλάδας όσο και οι καταστροφές του εξάμηνου πολέμου δημιουργούσαν εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για την επιβίωση των Ελλήνων.

Η δυσκολία ανεφοδιασμού των πόλεων σε τρόφιμα, ιδίως στην τραγική περίοδο του χειμώνα 1941-1942, δεν οφείλεται μόνο στην έλλειψη μεταφορικών μέσων και καυσίμων, ούτε στην κακή κατάσταση του συγκοινωνιακού δικτύου, ούτε μόνο στην ανεπάρκεια της εγχώριας αγροτικής παραγωγής, δεδομένου βεβαίως του αποκλεισμού από τους Συμμάχους. Ενα μεγάλο μέρος των δυσκολιών στον ανεφοδιασμό των πόλεων και κυρίως της Αθήνας με τρόφιμα οφείλεται στους μηχανισμούς που πολύ γρήγορα αναπτύχθηκαν στην κατοχική περίοδο.

Ο τρόπος των συναλλαγών

Αρκετά σημαντικό ρόλο στην ανεπάρκεια των τροφίμων φαίνεται ότι έπαιξε η γενικευμένη και δικαιολογημένη άρνηση των αγροτών να παραδώσουν υποχρεωτικά τα βασικά αγροτικά προϊόντα τους στους οργανισμούς συγκέντρωσης. Βεβαίως η συγκέντρωση των σιτηρών από την ΚΕΠΕΣ (Κεντρική Επιτροπή Προστασίας Εγχωρίου Σιτοπαραγωγής) γινόταν και προπολεμικά σε εθελοντική βάση και διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στον καθορισμό των τιμών και συνεπώς στη βελτίωση του αγροτικού εισοδήματος. Μπροστά στην αποτυχία του συστήματος της υποχρεωτικής συγκέντρωσης σιτηρών από τις κατοχικές αρχές, προκειμένου να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα διατροφής των κατοίκων των πόλεων τον Ιούλιο του 1941, προτάθηκε η ανταλλαγή (πληρωμή των αγροτών) να γίνεται όχι μόνο σε χρήμα αλλά και σε είδη του ελληνικού μονοπωλίου (σαπούνι, λάδι, αλάτι και σπίρτα). Ούτε και αυτή η προσπάθεια πέτυχε, καθώς όσο περνούσε ο καιρός οργανωνόταν η «μαύρη αγορά», όπου σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής «μια οκά φασόλια» επισήμως τιμάται 35 δρχ. αντί 300 δρχ. στη «μαύρη αγορά» και το «ελαιόλαδον... 40-50 δρχ. αντί 400 την οκάν» («Πρωία», 10.9.1941). Βεβαίως οι συναλλαγές της μαύρης αγοράς σε χρήμα αφορούσαν μεγάλες ποσότητες και έτσι ήταν δυνατόν το χρήμα αυτό να μετατραπεί άμεσα σε χρυσό, ενώ στις καθημερινές μικρές ανταλλαγές το σιτάρι αποτελούσε το σταθερό μέτρο συναλλαγών και το χρήμα είχε συμβολική σημασία στον αγροτικό χώρο λόγω του ανεξέλεγκτου, όπως θα δούμε, πληθωρισμού. Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι τα αστικά κέντρα, και ιδιαίτερα η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, στη διάρκεια του πολέμου αλλά και μετά την κατάρρευση του μετώπου και την εχθρική εισβολή τον Απρίλιο - Μάιο του 1941 αποτέλεσαν καταφύγια για μεγάλες μάζες αγροτικού πληθυσμού, ο οποίος μέσα σε συνθήκες πανικού και εξαθλίωσης προσπαθούσε να αποφύγει τους βομβαρδισμούς και την άγρια εισβολή ιδίως των Βουλγάρων στη Μακεδονία.

Οι συνέπειες του υποσιτισμού

Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1941 άρχισαν να φαίνονται καθαρά οι συνέπειες του υποσιτισμού και τον Νοέμβριο άρχισαν οι πρώτοι θάνατοι από την πείνα. Υπάρχουν διαφορετικοί υπολογισμοί για τους θανάτους από την πείνα, όμως ο ακριβής αριθμός δεν έχει τόση σημασία. Σύμφωνα με πολύ μετριοπαθείς εκτιμήσεις, μόνο τον Μάρτιο του 1942, οπότε κορυφώθηκε η πείνα, πέθαναν 4.500 άτομα περισσότερα από τον αντίστοιχο μήνα του 1940 (σε ειρηνική περίοδο). Οι πλέον προχωρημένες εκτιμήσεις αναφέρουν περίπου χίλιους θανάτους την ημέρα στην περιοχή της Αθήνας και του Πειραιά την περίοδο εκείνη, πράγμα που σημαίνει ότι ο συνολικός αριθμός ξεπερνά τις 300.000. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Επιτροπής Σμπαρούνη σχετικά με τις επισιτιστικές ανάγκες της Ελλάδας, στην οποία συμμετείχαν εκτός από τον Α. Σμπαρούνη ως πρόεδρο και οι Ζολώτας, Αγγελόπουλος, Ευελπίδης κ.ά., η κρατική προσπάθεια μέσω του «Δελτίου Τροφίμων» την περίοδο Ιουλίου 1941 - Μαρτίου 1942 δεν εξασφάλισε στον πληθυσμό της Αθήνας ούτε το 30% του ελάχιστου ορίου θερμίδων για την επιβίωση ενός ανθρώπου. Οι υπόλοιπες ανάγκες έπρεπε να καλυφθούν από άλλες πηγές, οι οποίες δεν μπορούσαν να είναι παρά η μαύρη αγορά, η άμεση προμήθεια από συγγενείς στο χωριό και σε ορισμένες περιπτώσεις η κλοπή των τροφίμων είτε από τους εμπόρους-«μαυραγορίτες» είτε από τις δυνάμεις κατοχής από τους περίφημους «σαλταδόρους» κτλ.

Φωτ: Οι σαλταδόροι

Σε μια πρώτη φάση η μαύρη αγορά αφορούσε έναν τεράστιο αριθμό ανθρώπων, οι οποίοι με διάφορους τρόπους μπορούσαν να προμηθευτούν τρόφιμα από διάφορες πηγές και με διάφορα μέσα. Τους πρώτους μήνες της πείνας ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων των αστικών κέντρων και κυρίως της Αθήνας μετακινούνταν προς τις αγροτικές περιοχές για αναζήτηση τροφίμων, συχνά με ζώα και ακόμη και με τα πόδια. Σε όλες αυτές τις διαδρομές των «καραβανιών» όπως ήταν επόμενο αναπτύχθηκαν ληστοσυμμορίες που επωφελούνταν από την ουσιαστική απουσία αστυνόμευσης στην περίοδο της Κατοχής, παρά τις σπασμωδικές προσπάθειες καταστολής από το κατοχικό καθεστώς.

Η υποτίμηση του χρήματος

Αργότερα οι συμμορίες αυτές σχεδόν εξαφανίστηκαν χάρη στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της Εθνικής Αντίστασης. Σταδιακά, τα δίκτυα της μαύρης αγοράς πέρασαν σε λιγότερα χέρια και οργανώθηκαν περισσότερο, ενώ ταυτόχρονα αναπτύχθηκαν στις πόλεις προμηθευτικοί συνεταιρισμοί. Ηδη στις αρχές του 1942 το φαινόμενο των συνεταιρισμών είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις. Σχεδόν όλα τα αστικά επαγγέλματα είχαν καταφέρει να οργανώσουν καταναλωτικούς συνεταιρισμούς. Τα κυριότερα αίτια της αύξησης του πληθωρισμού θα πρέπει να αναζητηθούν όχι μόνο στην έλλειψη των αγαθών σε σχέση με τη ζήτηση (πράγμα που εξέθρεψε τη μαύρη αγορά), αλλά και στη νομισματική και δημοσιονομική πολιτική των αρχών της Κατοχής. Είναι γνωστό ότι οι κατοχικές αρχές «δέχτηκαν» να καταβάλουν τεράστια ποσά σε δραχμές στις δυνάμεις του Αξονα ως «δαπάνες Κατοχής». Η πληρωμή των δαπανών Κατοχής αυξήθηκε με πολύ υψηλούς ρυθμούς από 25 εκατ. δρχ. τον Νοέμβριο του 1941 σε 850 εκατ. δρχ. τον Αύγουστο του 1943. Ταυτόχρονα το σύστημα είσπραξης δημοσίων εσόδων από φόρους και δασμούς είχε προφανώς καταρρεύσει. Οι δαπάνες της κατοχικής κυβέρνησης ωστόσο ήταν σημαντικές, προκειμένου να πληρώσει τις δαπάνες Κατοχής στον κατακτητή και να καλύψει τις εσωτερικές ανάγκες (μισθοί κτλ.). Προφανώς το τεράστιο έλλειμμα που προέκυπτε χρηματοδοτείτο με έκδοση νέου χρήματος. Ετσι η αύξηση της κυκλοφορίας του χρήματος έφθασε σε δυσθεώρητα ύψη, από 9 δισ. δρχ. τον Δεκέμβριο του 1939 σε 450.000 δισ. τον Ιούνιο του 1944 (Εκθεση Σμπαρούνη), με αποτέλεσμα την ταχύτατη υποτίμηση του χρήματος, δηλαδή την τεράστια μείωση της αγοραστικής του δύναμης. Οσοι μπορούσαν να μετατρέπουν τις δραχμές σε χρυσό έβγαιναν κερδισμένοι τελικά περισσότερο από αυτούς που συσσώρευαν εμπορεύματα, κυρίως τρόφιμα, με στόχο να επωφεληθούν από τη συνεχή άνοδο της τιμής τους. Πράγματι για μια σειρά συγκυριακούς λόγους, που συνδέθηκαν με τις συμμαχικές στρατιωτικές επιτυχίες στις αρχές Νοεμβρίου του 1942, οι τιμές των τροφίμων έπεσαν κατά 50%. Την πτώχευση αυτή προφανώς πλήρωσαν περισσότερο οι μικροί και σχετικά απληροφόρητοι κερδοσκόποι, οι ποσότητες των τροφίμων στην αγορά διπλασιάστηκαν, διότι οι «μαυραγορίτες» άνοιξαν τις αποθήκες τους φοβούμενοι ότι οι επιτυχίες των συμμάχων θα οδηγούσαν σε άρση του ναυτικού αποκλεισμού της χώρας. Μερικοί θυμούνται ακόμη το επιφώνημα των εμπόρων «αγάντα Ρόμελ!» την περίοδο εκείνη.

Η μεταφορά του πλούτου

Από όλη αυτή την πληθωριστική διαδικασία ολόκληρη την περίοδο της Κατοχής προέκυψε μια μεταφορά πλούτου από το σύνολο σχεδόν του αστικού πληθυσμού προς τους «επιτήδειους εμπόρους»-«μαυραγορίτες», οι οποίοι συσσώρευσαν τεράστιες περιουσίες και σταδιακά ανέτρεψαν την οικονομική και κοινωνική ιεραρχία στη διάρκεια της Κατοχής και κυρίως μετά την απελευθέρωση. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, στην περίοδο της Κατοχής άλλαξαν χέρια τεράστιες περιουσίες, από κινητά αντικείμενα αξίας (κοσμήματα, χρυσαφικά, αντικείμενα τέχνης κ.ά.) ως και ακίνητα (κατοικίες, διαμερίσματα, οικόπεδα). Υπάρχουν σχετικές πληροφορίες ότι πουλήθηκαν ακίνητα την περίοδο εκείνη στο 15%-25% της πραγματικής τους αξίας. Η «κρίση» της μαύρης αγοράς του Νοεμβρίου του 1942 ξεπεράστηκε από τους κερδοσκόπους σχετικά γρήγορα. Ωστόσο η κατάσταση στην αγορά τροφίμων κάπως βελτιώθηκε λόγω της αυξημένης εξωτερικής βοήθειας που ήδη είχε αρχίσει να επιτρέπεται, κυρίως στα πλαίσια των προσπαθειών του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού. Ετσι σταδιακά από τον Απρίλιο του 1942 σουηδικά πλοία μετέφεραν καναδικό σιτάρι. Τα επισιτιστικά προβλήματα των αστικών κέντρων οδήγησαν αναγκαστικά τις αρχές Κατοχής να εντείνουν τις προσπάθειες συγκέντρωσης αγροτικών προϊόντων χρησιμοποιώντας νέες μεθόδους. Σύμφωνα με το νομοθετικό διάταγμα του Απριλίου του 1942, αναβίωσε η φορολόγηση των αγροτών με το παλαιό σύστημα της δεκάτης, δηλαδή της υποχρεωτικής παράδοσης στις φορολογικές αρχές ενός δεκάτου της αγροτικής παραγωγής. Ταυτόχρονα εισήχθη το λεγόμενο «παρακράτημα» για τους μεγάλους παραγωγούς, δηλαδή η υποχρεωτική παρακράτηση ενός τμήματος της παραγωγής πέραν της δεκάτης αντί ενός αντιτίμου αυθαίρετα καθοριζομένου από το κατοχικό κράτος. Οι σχετικοί πίνακες ανηρτώντο στα κοινοτικά γραφεία με στόχο την «αλληλοκαταγγελία» των αγροτών για ψευδείς δηλώσεις. Βεβαίως αντί αλληλοκαταγγελίας έγινε «αλληλοσυγκάλυψη» και το βάρος ελέγχου έπεσε στην αρμόδια επιτροπή. Οπως ήταν αναμενόμενο, στις περισσότερες περιπτώσεις όλα ή μερικά από τα πρόσωπα των διαφόρων επιτροπών δεν εκτελούσαν τις διαταγές των κατοχικών αρχών, κερδίζοντας έτσι και την εμπιστοσύνη των αγροτών. Πολλά από τα μέλη των επιτροπών αυτών αναδείχθηκαν έτσι τοπικοί ηγέτες της Εθνικής Αντίστασης. Ολη αυτή η προσπάθεια των αρχών Κατοχής τελικά ελάχιστα απέδωσε σε σχέση με τα αναμενόμενα και δεν μπόρεσε να λύσει το πρόβλημα του επισιτισμού των αστικών κέντρων. Αντίθετα δημιούργησε και στον αγροτικό χώρο συνθήκες έντονης δυσαρέσκειας, η οποία δεν άργησε να μετατραπεί σε αντίδραση κατά των κατοχικών δυνάμεων και να ενισχύσει την προσπάθεια της Εθνικής Αντίστασης, που ήδη είχε αρχίσει να οργανώνεται στον αγροτικό χώρο.

Διαβάστε περισσότερα

Ρωσικό εμπάργκο και Ελληνικό προτεκτοράτο

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Τις τελευταίες ημέρες πολλοί Ευρωπαίοι αγρότες, μεταξύ των οποίων και Έλληνες, ξυπνώντας από τον λήθαργο στον οποίο τους έχουν εξαναγκάσει η Υπερεθνική ελίτ (Υ/Ε) και οι τοπικές Κοινοβουλευτικές Χούντες, διαπίστωσαν με έκπληξη ότι όχι μόνο δεν ελέγχουν την οικονομία της χώρας τους, (της οποίας ο έλεγχος έχει περιέλθει στις Ευρω-ελίτ από τότε που τους έβαλαν στην ΕΕ και την Ευρωζώνη), αλλά ούτε καν μετέχουν στη λήψη αποφάσεων που αφορούν άμεσα την ζωή τους. Είτε την καθημερινή τους ζωή, όπως μόλις διαπίστωσαν οι αγρότες που βλέπουν τον κόπο μιας ολόκληρης χρονιάς να πετάγεται στις χωματερές, είτε ακόμη και την ίδια την επιβίωση αυτών και των παιδιών τους, σε περίπτωση πολέμου.
Πολλοί, δηλαδή, μόλις σήμερα αρχίζουν και συνειδητοποιούν ότι ακόμη και η υπέρτατη απόφαση ενός λαού εάν θα αναμιχθεί η όχι σε ένα καταστροφικό πόλεμο δεν παίρνεται πια στο εθνικό επίπεδο, αλλά στο υπερεθνικό, από την Υ/Ε (δηλ. βασικά την Ομάδα των 7) και τις Ευρω-ελιτ στον χώρο μας. Και σήμερα δεν μιλάμε πια απλά για οικονομικό πόλεμο, αφού είναι φανερό σε κάθε μη πληρωμένο κονδυλοφόρο ότι ο οικονομικός πόλεμος που μαίνεται σήμερα, (όχι βέβαια λόγω ενδο-ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, όπως λένε οι Νεάντερνταλ «Μαρξιστές της συμφοράς») μπορεί κάλλιστα να είναι το πρελούδιο ενός καταστροφικού πολέμου. Εκτός, βέβαια, εάν οι αντιστεκόμενοι στην παγκοσμιοποίηση λαοί, όπως ο Ρωσικός (εξαιρώντας βέβαια τους ευνοούμενους της παγκοσμιοποίησης που είναι ζήτημα εάν είναι το ένα τέταρτο του λαού) τελικά υποταχθούν στην ΝΔΤ και την Υ/Ε. Έτσι, ο ανύποπτος Ελληνικός λαός σε τέτοιο ακριβώς πόλεμο μπορεί να οδηγηθεί από τους τυχάρπαστους επαγγελματίες πολιτικάντηδες-οργανέτα της Υ/Ε που παριστάνουν την κυβέρνηση της κοινοβουλευτικής Χούντας, καθώς και τα πανάθλια κανάλια των κλεπτοκρατών που τους στηρίζουν.
Είναι, δηλαδή, φανερό για οποιονδήποτε δεν ξύπνησε σήμερα το πρωί και «αγανακτεί» μαζί με τα πληρωμένα κανάλια για το Ρωσικό εμπάργκο που δήθεν καταστρέφει τους φτωχούς αγρότες μας και κατ’ επέκταση την οικονομία «μας», ότι η ιστορία δεν άρχισε με το Ρωσικό εμπάργκο, αλλά με το πραξικόπημα «από τα κάτω» που αριστοτεχνικά οργάνωσε η Υ/Ε όταν η νόμιμα εκλεγείσα κυβέρνηση της Ουκρανίας αποφάσισε να μην υπογράψει την συμφωνία σύνδεσης με την ΕΕ —το πρώτο βήμα για την ενσωμάτωση της χώρας στη ΝΔΤ. Τότε κατέβασαν στους δρόμους τους αστούς του Κιέβου που, μαζί με τους αυτοχαρακτηριζόμενους φασίστες της Δυτ. Ουκρανίας —της οποίας ο πληθυσμός συνέπραξε βασικά με τη ναζιστική κτηνωδία— και κάποιους αφελείς από τον λαό που είχαν βάσιμα αιτήματα κατά της διαφθοράς κ.λπ. (που σήμερα τους διώχνουν κακήν κακώς από την πλατεία Μαϊντάν!) οργάνωσαν την έξωση της νόμιμης κυβέρνησης για να εγκαθιδρύσουν μια κοινοβουλευτική Χούντα μαριονετών, σαν τη δική μας. Και όταν οι εργάτες και ο λαός της Αν. Ουκρανίας ξεκίνησε ένα ηρωικό αντάρτικο ενάντια στη Χούντα, η Υ/Ε μαζί με τους αυτοχαρακτηριζόμενους φασίστες συμμάχους της, οργάνωσε μια κυριολεκτική σφαγή των αντιστεκόμενων Ρωσόφωνων που πολύ εύκολα θα οδηγήσει σε γενικευμένο πόλεμο στην περιοχή —και όχι μόνο— εκτός εάν η Ρωσική ηγεσία υπό τον Πούτιν παραδοθεί άνευ όρων, όπως απαιτεί η Υ/Ε.
Στο μεταξύ, η Υ/Ε ξεκίνησε ένα άγριο οικονομικό πόλεμο και πόλεμο προπαγάνδας με τα παγκόσμια ΜΜΕ που ελέγχει. Στην Ελλάδα μάλιστα τα ΜΜΕ σκάρωσαν ακόμα και δικό τους κόμμα, μαζί με πάντα πρόθυμους αρχολίπαρους ‘διανοούμενους’ κ.λπ. που κατέβηκαν σαν ‘αδιάφθοροι’ —το Ποτάμι— που περνά όλη τη γραμμή της Υ/Ε για τη Ρωσία και το εμπάργκο, όπως έδειξε η πρόσφατη κατάπτυστη ανακοίνωσή τους, που μόνο τα επιτελεία της Υ/Ε θα μπορούσαν να συντάξουν. Σε αυτήν, η ρωσική απόφαση παρουσιάζεται ως «παράπλευρη απώλεια» στην προσπάθεια της ΕΕ να προασπίσει τις «ευρωπαϊκές αξίες της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας». Προφανώς, οι συντάκτες της (αντίθετα από τη συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού) θα ταΐζονται πολύ καλά από την ΕΕ για να μιλούν για τις αξίες αυτές που υπερασπίζεται —προφανώς κατασφάζοντας τους λαούς της Γιουγκοσλαβίας, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύης, Συρίας και τώρα και της Ανατολικής Ουκρανίας!
Όταν μάλιστα η Ρωσική ηγεσία, μετά από συνεχείς αμφιταλαντεύσεις (γιατί φαίνεται προσπαθεί να «πατά σε δυο βάρκες» και να εκφράζει και τους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης), αποφάσισε επιτέλους να αντισταθεί πραγματικά και να επιβάλλει ένα καθαρά αμυντικό εμπάργκο για να προστατεύσει την οικονομία της, τότε ξεσηκώθηκαν και οι Ευρωπαίοι αγρότες, μαζί με τους ιδιαίτερα πληγέντες Έλληνες αγρότες. Όλοι αυτοί που προφανώς ήταν σε κατάσταση νάρκης (χάρη στα συνδικαλιστικά τους όργανα που υποτίθεται τους εκπροσωπούν) δεν «έβλεπαν» τόσο καιρό πού οδηγούσαν οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας, ώστε να στραφούν κατά της τοπικής κοινοβουλευτικής Χούντας στην κάθε χώρα, και να απαγορεύσουν με μαζικές διαδηλώσεις, ακόμη και μέσα στην ίδια την Κομισιόν και τις τοπικές βουλές (τους δήθεν «ναούς της δημοκρατίας» —η οποία δεν ρωτά τους υπηκόους ούτε για αποφάσεις ζωής και θανάτου!) τη λήψη μιας τέτοιας απόφασης από την οποία διακινδυνευόταν όχι μόνο το βιoς τους αλλά ίσως και η ίδια η ζωή τους.

Αντίθετα, τα ίδια άθλια συνδικαλιστικά όργανα, αντί να μοιράσουν δωρεάν τα αγροτικά προϊόντα σε ανθρώπους που έχουν καταντήσει να τρέφονται από τους σκουπιδοτενεκέδες, απαίτησαν …αποζημίωση από την ΕΕ που, για να μην τη χάσουν, έπρεπε να τα πετάξουν στις χωματερές. Ακόμη και το ίδιο το ετοιμαζόμενο για εξουσία κόμμα της Αριστεράς δεν τόλμησε ούτε να αποχωρήσει από την Βουλή απαιτώντας άμεσες εκλογές για την απόσυρση της υπογραφής της Χούντας για τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Και αυτό, γιατί παρόμοια πράξη θα συνεπαγόταν τελικά μονομερή έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ που δεν διανοείται βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι, περιορίζεται σε ακίνδυνους λεονταρισμούς, εν πλήρει γνώσει πως αν ήταν στην εξουσία θα έκανε ό,τι ακριβώς και η Χούντα, αν ήθελε να παραμείνει σε αυτήν...

​

Πηγή: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2014/2014_08_17.html 

Αρχείο Τάκη Φωτόπουλου: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

Διαβάστε περισσότερα