58 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ

ENA ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

Ο Μπέρτολτ Μρέχτ γεννήθηκε το 1898 στο Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας και πέθανε πριν 58 χρόνια στις 14/8/1956 στο Ανατολικό Βερολίνο. Αρχίζει να γράφει ποιήματα και θεατρικά. Η πρώτη συλλογή ποιημάτων του ήταν το "Εγκόλπιο ευσέβειας" (Hauspostille).

Κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, συνάντησε και δούλεψε με το συνθέτη Χανς Έισλερ και ανέπτυξαν φιλία ζωής. Γνώρισε και την Χέλενε Βάιγγελ, τη δεύτερη γυναίκα του που τον συνόδεψε αργότερα στην εξορία μέχρι το τέλος της ζωής του. Το 1922 παντρεύτηκε την τραγουδίστρια της όπερας Μαριάν Ζόφ.Η κόρη τους Ανν Χιόμπ γεννήθηκε ένα χρόνο μετά. Το 1923 προσλήφθηκε βοηθός σκηνοθέτη στο Γερμανικό Θέατρο του Βερολίνου υπό τη διεύθυνση του Μαξ Ράινχαρτ. Άρχισε να φοιτά στη Μαρξιστική Εργατική Σχολή και μελέτησε διαλεκτικό υλισμό. Το 1930 παντρεύτηκε την Χέλενε Βάιγγελ που του είχε χαρίσει ήδη ένα γιο. Στη συνέχεια απέκτησαν και μια κόρη.

Η προσαρμογή της Όπερας των ζητιάνων του Τζον Γκέι με το όνομα Η Όπερα της Πεντάρας (Die Dreigroschenoper, 1928) σε στίχους του Μπέρτολτ Μπρεχτ και μουσική Κουρτ Βάιλ προκάλεσε αίσθηση στο Βερολίνο και ο αντίκτυπος του επηρέασε την παγκόσμια σκηνή Μιούζικαλ. Στην όπερα αυτή, ο Μπρεχτ στηλίτευε την καθώς πρέπει βερολινέζικη αστική τάξη που πρόσαπτε στο προλεταριάτο έλλειψη ηθικής.

Το 1933, με την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία, ο Μπρεχτ αυτοεξορίστηκε μέχρι το έτος 1948. Έζησε πρώτα στη Δανία και τη Φινλανδία και μετά στις ΗΠΑ καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου. Στη Μόσχα εξέδωσε σε συνεργασία με άλλους Γερμανούς συγγραφείς το περιοδικό «Η Λέξη» (Das Wort). Στην Αμερική, όπου έζησε το κύριο μέρος της ζωής του, δέχθηκε έντονες διώξεις από το Μακαρθικό καθεστώς.

Μετά το τέλος του πολέμου εγκαταστάθηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας και μαζί με την Χέλενε Βάιγκελ (Ηelene Weigel) ίδρυσαν (1949) το Μπερλίνερ Ανσάμπλ (Berliner Ensemble). Το 1950 εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας Τεχνών. Τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο της ΛΓΔ το 1951 και με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη το 1954.

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ

Τα έργα του χαρακτηρίζονταν αρχικά από πνεύμα καταδίκης του πολέμου και του μιλιταρισμού, ενώ στη συνέχεια παρατηρείται μια αποφασιστική στροφή στη σκέψη και τη ζωή του, που εμπνέεται από τη μαρξιστική φιλοσοφία. Σημαντική ώθηση στη σχέση του με την εργατική τάξη και το κίνημά της έδωσε η μαζική εξαθλίωση που προκάλεσε η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1920 και η νέα ορμητική ανάπτυξη του εργατικού κινήματος στη Γερμανία.

Ο Μπρεχτ άρχισε την καριέρα του ως δραματουργός με μια σειρά πειραματισμούς, επηρεασμένος από τις εξπρεσιονιστικές τεχνικές, όπως στο έργο του "Βάαλ" (Baal, 1918). Με το αντιπολεμικό έργο του "Ταμπούρλα μες τη Νύχτα" (1922) κερδίζει το Βραβείο Κλάιστ (Kleist Prize). Ήταν θαυμαστής του Φρανκ Βέντεκιντ (Frank Wedekind, 1864 - 1918) κι επηρεάστηκε σημαντικά από το κινεζικό και το ρωσικό θέατρο. Το "διδακτικό" και "ανθρωπιστικό" θέατρο που για χρόνια υπηρέτησε ο Μπρεχτ απηχεί τη μαρξιστική ιδεολογία του. Ήταν τότε που έγραψε και το λιμπρέτο της όπερας (με μουσική του Κουρτ Βάιλ) " Η 'Ανοδος και η Πτώση της πόλης Μαχάγκονυ" (1930).

Ανάμεσα στα έτη 1937 και 1945, ο Μπρεχτ έγραψε τα σπουδαιότερα έργα του: "Η Ζωή του Γαλιλαίου" (1937-39), "Μάνα Κουράγιο και τα Παιδιά της" (1936-39), "Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν" (1935-41), "Ο Κύριος Πούντιλα και ο Υπηρέτης του Μάττι" (1940), "Η 'Ανοδος του Αρτούρου Ούι" (1941), "Τα Οράματα της Σιμόνης Μασάρ" (1940-43), "Ο Σβέικ στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο" (1942-43) και "Ο Καυκασιανός Κύκλος με την Κιμωλία" (1943-45). Το 1944 γράφει το έργο "Η ιδιωτική ζωή της κυρίαρχης φυλής", μια άτεγκτη κριτική της ζωής στη Γερμανία υπό το καθεστώς του Εθνικοσοσιαλισμού.

Η παγκοσμιότητα του έργου του αναγνωρίστηκε ευρέως μετά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Τα έργα του κλείνουν μέσα τους μια διάρκεια, καθώς αναδεικνύουν την ανθρώπινη υπόσταση. Έτσι, όχι μόνο δεν καταλύθηκαν από το χρόνο, αλλά τώρα προβάλλονται και τιμώνται περισσότερο παρά ποτέ.

Μετά την επιστροφή του στη Γερμανία το 1949, ο Μπρεχτ αφιερώνεται στην ποίηση και τη σκηνοθεσία των έργων του. Έγραψε εκατοντάδες ποιήματα που αντανακλούν τη σταδιακή μεταστροφή του προς τη μαρξιστική-λενινιστική φιλοσοφία. Τα πιο γνωστά από αυτά είναι: Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε, Εγκώμιο στη μάθηση, Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου, Αυτό θέλω να τους πω, Να καταπολεμάτε το πρωτόγονο, Ποτέ δε σε είχα αγαπήσει τόσο πολύ, Απώλεια ενός πολύτιμου ανθρώπου, Εγκώμιο στον Κομμουνισμό, Εγκώμιο στη Διαλεκτική.

Στη συνέχεια η Iskra παραθέτει ένα επίκαιρο απόσπασμα από το έργο του Μπ. Μπρέχτ , "Για την τέχνη και την πολιτική" (εκδ. Σύγχρονη Εποχή) για τον φασισμό και την ελευθερία του λόγου.

ΕΝΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΧΩΡΕΣ δεν μπορούν πια να ευοδωθούν χωρίς τη χρήση ωμής βίας. Μερικοί πιστεύουν ακόμα ότι μπορούν να ενεργούν έτσι συνέχεια, αλλά μια ματιά στα βιβλία των λογαριασμών τους θα τους πείσει, αργά ή γρήγορα, για το αντίθετο. Είναι μονάχα ζήτημα χρόνου.

ΜΙΑ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΙΧΝΟΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑΣ, όταν μένουν ανέπαφες οι κοινωνικές καταστάσεις που τον παράγουν σαν φυσική αναγκαιότητα. Όποιος δε θέλει να εγκαταλείψει την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, όχι μονάχα δε θ’ απαλλαγεί από το φασισμό, αλλά θα τον χρειάζεται.

ΦΥΣΙΚΑ, ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ, όπως ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, δεν ακούγονται ωραία, είναι ελάχιστα ρομαντικές και καθόλου ποιητικές. Αλλά κανένας μας δε σκέπτεται να τις χρησιμοποιεί για την ομορφιά τους. Είναι μόνο απαραίτητες. Δηλαδή, χρειάζεται να πούμε αυτό που λένε αυτές οι λέξεις. Κι όταν βρεθεί κανείς μπροστά στο δίλημμα, αν πρέπει να χρησιμοποιεί τόσο άσχημες, ξερές και δογματικές λέξεις και να μιλάει για πράγματα τόσο μηδαμινά, όπως η εξασφάλιση των απαραίτητων μέσων συντήρησης και η δυνατότητα να τρώει κανείς μέχρι να χορτάσει ή αν πρέπει ν’ αφήσει το φασισμό να νικήσει, θα πρέπει να κηρυχτεί υπέρ αυτών των λέξεων.

ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΕΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ, πρέπει να απαλλαγεί από όλους τους δισταγμούς του και να πετάξει μια-μια στη θάλασσα όλες τις δικές του έννοιες για ελευθερία, δικαιοσύνη, προσωπικότητα του ατόμου, ακόμα και συναγωνισμό. Έτσι, μια άλλοτε μεγάλη και επαναστατική ιδεολογία εμφανίζεται τώρα στον τελικό της αγώνα με την πιο ταπεινή μορφή κοινής απάτης, με τον πιο αναιδή τρόπο εξαγοράς συνειδήσεων, με την πιο κτηνώδη θρασυδειλία, ακριβώς με φασιστική μορφή. Και ο αστός δεν εγκαταλείπει το πεδίο της μάχης προτού πάρει την πιο βορβορώδη όψη του.

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΕΡΟ ΝΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΠΩΘΕΙ ΠΡΩΤΑ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΤΗ ΤΗΣ ΠΕΝΝΑΣ ότι η απαγόρευση δεκατεσσάρων κομμουνιστικών εφημερίδων θα ‘πρεπε να τον σπρώξει σε οργισμένη φωνή διαμαρτυρίας; Είναι τρομερό γιατί εδώ, όπου κλείστηκε το εργαστήρι της αλήθειας και της προόδου, εκείνος ποτέ δεν έκανε την εμφάνισή του. Και είναι επίσης τρομερό γιατί, όταν απαγορεύτηκε η αλήθεια, δεν απαγορεύτηκε τίποτα απ’ όσα εκείνος είχε τυχόν πει ή επρόκειτο να πει. Η απαγόρευση της αλήθειας δεν τον αφορά. Εκείνος δεν έχει καμιά σχέση με την αλήθεια. Αυτός γράφει πράγματα χωρίς καμιά αξία, επομένως δε θα του απαγορευτεί να γράφει ό,τι γράφει. Τι να κάνει ο εργάτης της πέννας; Η αστυνομία απαγορεύει την αλήθεια και οι εφημερίδες πληρώνουν καλά το ψέμα!

Διαβάστε περισσότερα

Μετά το Άγιο Όρος, στην Τήνο μπουσουλώντας;

Διαβάζοντας τα ρεπορτάζ των εφημερίδων και του ηλεκτρονικού τύπου για τις διακοπές των πολιτικών αρχηγών κατά τη διάρκεια του Δεκαπενταύγουστου και των αργιών, υπάρχει ένα σαφές κενό: δεν εντοπίζονται αναφορές για τον τόπο ξεκούρασης και περισυλλογής του προέδρου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., Αλέξη Τσίπρα.

Μυστήριο; Πώς αλήθεια ξέφυγαν από τους δαιμόνιους ρεπόρτερς οι πληροφορίες;

Δίνουμε τις δικές μας εκδοχές με βάση πληροφορίες που με διακριτικότητα αλλά και με παράλληλη δόση επιφύλαξης «διέρρεαν» κύκλοι της Κουμουνδούρου.

Ο Αλέξης Τσίπρας, μετά το επιτυχές και θεόπνευστο ταξίδι του στο Άγιο Όρος, θα βρεθεί στις 15 Αυγούστου στην Τήνο για να διανύσει μπουσουλώντας την απόσταση από το λιμάνι μέχρι τον ιερό ναό της Παναγίας.

Υπάρχει εξήγηση γι’ αυτή την ενέργεια του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης;

Αναφέρθηκαν δύο ερμηνείες:

• Η πρώτη σχετίζεται με την ουράνια επενέργεια φώτισης που εδέχθη ο Αλέξης κατά την επίσκεψή του στον Άθω. Οι επαφές με τους μοναχούς και τους ηγουμένους όχι μόνο τον οδήγησαν στην διατύπωση της ιστορικής άποψης ότι: «Οι Αγιορείτες ενσαρκώνουν το σύνθημα των Ζαπατίστας: Όλοι για τον καθένα και καθένας για όλους», αλλά επέφεραν και ριζικές αλλαγές στις προσεγγίσεις του με τα «θεία» και την Ορθόδοξη εκκλησία.

• Η δεύτερη σχετίζεται με την εμπέδωση της άποψης ότι χωρίς βίζα αγιορείτικη και εκκλησιαστική δεν μπαίνει στον προθάλαμο του μεγάρου Μαξίμου. Άλλωστε, κάθε επίδοξος Έλληνας πρωθυπουργός συνηθίζει να δέχεται τις ευλογίες δεσποτάδων – ηγουμένων – ιερέων κ.λ.π. και να διατρανώνει την θρησκευτική του προσήλωση.

Πάντως, αύριο σίγουρα θα έχει λυθεί το μυστήριο και θα έχουμε λάβει ασφαλείς απαντήσεις...Είθε η οικοδόμηση του σοσιαλισμού να ξεκινήσει από την Τήνο!

Βοήθειά μας...

kokkinostupos

Διαβάστε περισσότερα

Delacroix Eugène ( Ντελακρουά Ευγένιος ) (1798 – 1863)

Ο γάλλος ζωγράφος Eugene Delacroix, πρωτοπόρος του Γαλλικού Ρομαντισμού, γεννήθηκε στις 26 Απριλίου του 1798 στο Σαιν-Μωρίς. Ο Μπωντλαίρ τον χαρακτηρίζει σαν τον τελευταίο από τους μεγάλους ζωγράφους της Αναγέννησης και τoν πρώτο από τους μοντέρνους. Γιος του διπλωμάτη Charles Delacroix, έλαβε επιμελημένη εκπαίδευση. Έμεινε ορφανός σε ηλικία 16 ετών.

Στο εργαστήρι του ακαδημαικού δασκάλου του Γκερέν , ο νεαρός Ντελακρουά γνώρισε τον Τ.Ζερικώ -του οποίου το έργο «Η σχεδία της Μέδουσας » αποτελεί το πρώτο μανιφέστο του Ρομαντισμού- και συνδέθηκαν με αδελφική φιλία.

 

Ο Ντελακρουά, αποφασισμένος να συμβάλει στην αναγέννηση της τέχνης και την απαλλαγή της από τον κλασσικισμό, πειραματίζεται πάνω στη θεματική της «Θείας Κωμωδίας» του Δάντη και το 1822 εκθέτει στο Σαλόνι το έργο του «Η Βάρκα του Δάντη», στο οποίο είναι φανερή η επίδραση του Ζερικώ. Ο Ντελακρουά κατανοούσε τη νέα τάση στην τέχνη και την στήριξε. Το εργαστήρι του ήταν πάντα ανοιχτό στους νέους καλλιτέχνες.

Επόμενος μεγάλος σταθμός της δημιουργικής πορείας του είναι το έργο που εμπνεύστηκε από την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Όταν το 1824 πεθαίνει στο Μεσολόγγι ο άγγλος φιλέλληνας ποιητής και ηγέτης του μαχόμενου ρομαντισμού Μπάυρον, ο Ντελακρουά εκθέτει στο Σαλόνι τη «Σφαγή της Χίου», έργο στο οποίο βρήκαν έκφραση η φρίκη του πολέμου, τα πάθη του υπόδουλου λαού, η πορεία των δραματικών εξελίξεων στην Ελλάδα, την οποία παρακολουθούσε ολόκληρη η προοδευτική Ευρώπη. Αυτό το έργο, που αποτελεί την αρχή μιας σειράς έργων εμπνευσμένων από την Ελληνική Επανάσταση, τον τοποθέτησε πρώτο ανάμεσα στους Ρομαντικούς ζωγράφους της εποχής του.

Τον ίδιο χρόνο, μετά το θάνατο του Ζερικώ, ο Ντελακρουά τίθεται επικεφαλής της "Νέας Σχολής". Τα επόμενα χρόνια αρχίζουν να εμφανίζονται όλο και περισσότερα έργα του. Όμως ούτε οι λαμπρές συνθέσεις ούτε το τιμητικό καθήκον να βρίσκεται επικεφαλής της νέας καλλιτεχνικής κίνησης, δεν προστάτεψαν τον Ντελακρουά από το διασυρμό των προσκολλημένων στον κλασσικισμό αντιπάλων του. Μέχρι την Ιουλιανή Επανάσταση του 1830 ο Ντελακρουά βρισκόταν υπό δίωξη.

Τον Ιούλιο του 1830 ξέσπασε η επανάσταση που κατέληξε στην πτώση της Μοναρχίας των Βουρβώνων, στην οποία ο Ντελακρουά, οπαδός του Βοναπάρτη, συμμετείχε ενεργά. Ο Ντελακρουά ζωγραφίζει το αριστούργημά του «Η Ελευθερία στα οδοφράγματα» σαν ελάχιστη τιμή προς την πατρίδα. Το έργο αυτό, που συνδυάζει την πραγματικότητα με τη ρομαντική ποιητική αλληγορία, θεωρείται ένα από τα πιο δημοφιλή έργα στην παγκόσμια τέχνη. Ο Ντελακρουά εξέθεσε στο Σαλόνι, το 1831, αυτό το έργο του που φαινόταν ότι θα γινόταν δεκτό με θαυμασμό από τους σύγχρονούς του ζωγράφους, καθώς η Επανάσταση ενεργοποίησε σε πολλούς από τους πρώην αντίπαλούς του αισθήματα αδελφοσύνης και φιλίας.

Το 1832 έλαβε μέρος σε μία διπλωματική αποστολή που είχε οργανώσει ο Λουδοβίκος Φίλιππος προς το Σουλτάνο του Μαρόκου. Στην εξάμηνη παραμονή του στη Β. Αφρική γοητεύτηκε από τη ζωή των Αράβων κι εμπνεύστηκε μία σειρά από έργα. Χαρακτηριστικό είναι «Οι γυναίκες της Αλγερίας στο διαμέρισμά τους», το οποίο και αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία στο Σαλόνι το 1834.

Από το 1838 ως το 1844 ανέλαβε πολλές μεγάλες παραγγελίες, όπως τη διακόσμηση της Βουλής, του Δημαρχείου και της οροφής στη Gallery του Απόλλωνα στο Λούβρο με το έργο του: «Ο Απόλλωνας σκοτώνει τον Πύθωνα» (1850-1851).

Ακολούθησαν έργα όπως: «Η εισβολή των Σταυροφόρων στην Κων/πολη», «Ο Δον Χουάν», «Ο εβραϊκός γάμος», κ.α.

Το 1855 εξέθεσε 48 ζωγραφικούς πίνακες στην Παγκόσμια Έκθεση που έγινε στο Μέγαρο Καλών Τεχνών του Παρισιού. Έγινε μέλος της Ακαδημίας του Παρισιού.

Πέθανε στις 13 Αυγούστου του 1863 στο Παρίσι. Ένα χρόνο αργότερα, στο Σαλόνι παρουσιάστηκε ο «Η αποθέωση του Ντελακρουά». 

 Γύρω από το πορτραίτο του ζωγράφου συγκεντρώθηκαν

πίνακας

Ο τάφος του Eugene Delacroix στο κοιμητήριο Père Lachaise στο Παρίσι.

Φωτογραφία από το προσωπικό μας αρχείο.

 Φίλοι του ήταν ορισμένοι από τους γνωστότερους διανοούμενους της εποχής εκείνης, όπως ο Φρειδερίκος Σοπέν, ο Βίκτωρ Ουγκώ, ο Θεόφιλος Γκωτιέ και η Γεωργία Σάνδη.

Ο Ντελακρουά, στη σχεδόν για μισό αιώνα συνεχιζόμενη δημιουργία του, άφησε τεράστια κληρονομιά, η οποία περιλαμβάνει γύρω στους χίλιους πίνακες, εφτά χιλιάδες περίπου σχέδια, περισσότερα από χίλια πεντακόσια παστέλ και ακουαρέλες, μερικές σειρές από λιθογραφίες και έξι τεράστιους κύκλους μνημειακών τοιχογραφιών.

Ο Ντελακρουά προέρχεται από μία γραμμή ζωγράφων που ξεκινά από το Μιχαήλ Άγγελο. Ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του εκφραστή αυτής της παράδοσης. Ο Ντελακρουά ξαναανακαλύπτει το πνεύμα του Μικελάντζελο, αλλά τα αριστουργήματα που δημιουργεί κάτω απο αυτή την επίδραση είναι εντελώς πρωτότυπα . Όπως κι ο Μικελάντζελο (στην «Τελική Κρίση» στην Καπέλα Σιξτίνα ), ο Ντελακρουά τείνει επίσης προς την απεικόνιση του τρόμου. Από τη «Σφαγή της Χίου» ως το «Θάνατο του Σαρδανάπαλου» οι τραγικές σκηνές του Ντελακρουά ζωγραφίζουν τον τρόμο με ασύγκριτη δύναμη.

Ο Ρούμπενς, μετά τον Μικελάντζελο, άφησε το πιο φανερό σημάδι στην τέχνη του Ντελακρουά. Μέσω του Ρούμπενς ο Ντελακρουά ανακάλυψε τον εαυτό του. Η στενή συγγένεια στο δυναμισμό και το σφρίγος που χαρακτηρίζει την τέχνη του Ρούμπενς, καθώς και την τέχνη του Ντελακρουά, είναι προφανής. Ο Ντ. θαύμαζε στο Ρούμπενς μία ικανότητα που επίσης είναι παρούσα στα δικά του έργα: την ικανότητα να ενώνει την αλληγορία με την ιστορία.

Στα έργα του διακρίνεται επίσης η επίδραση, όσον αφορά το χρώμα, από τους βενετσιάνους ζωγράφους. Ο Ντελακρουά έλεγε ότι το χρώμα δίνει την παρουσία της ζωής.

Εκτός από μεγάλος ζωγράφος και χαράκτης, υπήρξε ακόμη μεγάλος συγγραφέας και κριτικός τέχνης. Ένα από τα πολυτιμότερα τεκμήρια της ρομαντικής εποχής αποτελεί το Ημερολόγιο που έγραψε.

Μέσα από τα έργα του εκφράζονται ξεκάθαρα οι αξίες και τα αιτήματα του Ρομαντισμού: η αγάπη για την ελευθερία, το πατριωτικό καθήκον, η ανακάλυψη της αξίας του λαού (στο κοινωνικό), του έθνους (στο πολιτικό), της ιστορίας (στο φιλοσοφικό), η απελευθέρωση από τα σφιχτά δεσμά της λογικής και η έκφραση του συναισθήματος σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Η τέχνη του υπηρέτησε το ιδανικά της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας και της εθνικής απελευθέρωσης.
Το δημιουργικό παράδειγμα του Ντελακρουά ήταν αποφασιστικής σημασίας για την αναγέννηση της τέχνης του 19ου αιώνα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
- «Η Ευρωπαϊκή Ζωγραφική του 19ου αιώνα», Χρύσανθος Χρήστου ,1983
- «Ο Ντελακρουά και η Ελλάς», R.Huyge, Ελλ. Εκδ. Ιονικής & Λαϊκής Τραπέζης, 1971
- Εγκυκλοπαίδεια «ΔΟΜΗ», Εκδόσεις ΔΟΜΗ, 1975
- «Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια», Π.Δρανδάκη,
- «Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό», Εκδοτική Αθηνών 1977

οι θαυμαστές του ταλέντου του. Ανάμεσά τους ο Μανέ, ο Μπωντλέρ, ο Φαντέν-Λατούρ...

 

Μεγάλος Γάλλος ρομαντικός ζωγράφος του 19ου αιώνα, ο Ευγένιος Ντελακρουά (Eugène Ferdinand Victor Delacroix), εμπνεύστηκε από ιστορικά γεγονότα όπως η Ελληνική και η Γαλλική Επανάσταση και επηρέασε την ζωγραφική συμβάλλοντας στην ανάπτυξη του ιμπρεσιονισμού. 

Το 1824 παρουσίασε τη «Σφαγή της Χίου» (παραπάνω πρώτη εικόνα), πίνακας εμπνευσμένος από το πραγματικό γεγονός της Ελληνικής επανάστασης. Ο πίνακας αγοράστηκε από την Γαλλική κυβέρνηση. 

Άλλα έργα του εμπνευσμένα από την Ελληνική επανάσταση είναι τα ακόλουθα : 

«Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου»: 

«Η Μάχη του Γκιαούρη με τον Πασά». 

«Έφιππος Έλληνας αγωνιστής»

.

Ο Ντελακρουά εντυπωσίασε επίσης το κοινό με το σημαντικότερο ίσως και τελευταίο ρομαντικό έργο του, το «Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό», εμπνευσμένο από την Γαλλική επανάσταση του 1830. Ο πίνακας αγοράστηκε και αυτός από την Γαλλική κυβέρνηση, αλλά χάρη στην αντίδραση κάποιων αξιωματούχων που θεωρούσαν την προώθηση της ιδέας της ελευθερίας ανατρεπτική, αποσύρθηκε από την κοινή θέα. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση του 1848, ο Ναπολέων Γ' επέτρεψε την δημόσια εμφάνιση του έργου «Η Ελευθερία οδηγεί το λαό», το οποίο σήμερα εκθέτεται στο μουσείο του Λούβρου. 

Διαβάστε περισσότερα

Στρατιωτικοποιημένη Ζωή

Σύμφωνα με τις τελευταίες ειδήσεις η κυβέρνηση του Ισραήλ αποδέχθηκε την πρόταση της Αιγύπτου για μια εκεχειρία διάρκειας 72 ωρών από τα μεσάνυχτα της Κυριακής, ενώ νωρίτερα, σύμφωνα με αυτόπτη μάρτυρα, Ισραηλινοί στρατιώτες σκότωσαν έναν Παλαιστίνιο έφηβο σε συγκρούσεις που ξέσπασαν όταν νεαροί διαδηλωτές επιτέθηκαν εναντίον τους με πέτρες, στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη.

Η πολεμική μηχανή του Ισραήλ  αντιμετωπίζεται με γυμνά χέρια από τους παλαιστίνιους. Ο παλαιστινιακός λαός δεκαετίες τώρα συνεχίζει τον αγώνα για το δικαίωμα της επιστροφής στον τόπο του, της αυτοδιάθεσης και της οικοδόμησης ανεξάρτητου κράτους  στη γη του, παρά  τους ποταμούς αίματος και την πολιτική εγκατάλειψης που εφαρμόζεται σχεδόν από όλους, και τους ίδιους τους άραβες, των καθεστώτων τους. Οι όψεις της βασικής μεσανατολικής αντίθεσης μοιάζει χρόνια τώρα να μην  αλλάζουν παρόλο που νέα δεδομένα προστίθενται. Από τη μια μεριά έχουμε έναν ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα των παλαιστινίων, που ακόμα κι όταν γίνεται με τις πέτρες από τους νεαρούς παλαιστίνιους βαφτίζεται τρομοκρατία και από την άλλη την υπεροπλία του Ισραήλ με τους ισχυρούς συμμάχους ΗΠΑ και ΕΕ. Και όσο περνούν τα χρόνια ο συσχετισμός δυνάμεων στην περιοχή σταθερά επιδεινώνεται, ενώ μοιάζει να  περιορίζεται η δυνατότητα νέων τακτικών αμυντικών επιλογών στις οποίες εξωθούνται οι παλαιστίνιοι μαχητές. Ο πόλεμος που ξεκίνησε από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ δεν σταμάτησε ποτέ και οι Ισραηλινοί που νίκησαν  δεν παύουν να υπενθυμίζουν τη νίκη τους με τη συμπεριφορά κατακτητή. Ο πόλεμος των παλαιστινίων ενάντια στο Ισραήλ αναγκαστικά  παίρνει λοιπόν χαρακτήρα αντάρτικου και φυσικά βασικός στόχος είναι  να βρίσκεται το Ισραήλ  διαρκώς σε ανασφάλεια, να μη μπορούν οι σφετεριστές να ζουν ήσυχοι στη γη που έχουν σφετεριστεί. Η ελπίδα για αναζήτηση λύσης στο πρόβλημα μέσα από διπλωματικούς χειρισμούς και πολιτικούς ελιγμούς φυσικά δεν μπορεί να ευνοήσει τον αδύναμο, τους παλαιστίνιους. Ακόμα αναζητείται η γενική κινητοποίηση των αραβικών δυνάμεων, των καθεστώτων, με τις πολύπλοκες εξαρτήσεις από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, γιατί των λαών τους εύκολα καταστέλλεται.  Ιδιαίτερα τώρα με τις ωμές επεμβάσεις ΗΠΑ και ΕΕ στις χώρες όπου άνθισε η επικαλούμενη αραβική άνοιξη, δρομολογείται ανατροπή των υπαρχόντων συσχετισμών στην περιοχή, φυσικά και προς όφελος του Ισραήλ, όχι όμως χωρίς απρόοπτα, όπως η επέλαση των τζιχαντιστών στο Ιράκ.

Βέβαια στο προπαγανδιστικό  μέρος  του παλαιστινοϊσραηλινού πολέμου κεντρική θέση κατέχει το θέμα των αμάχων και η χρήση του  στη μάχη των εντυπώσεων. Η επιχειρηματολογία του Ισραήλ για τις ευθύνες  της Χαμάς που την κατηγορούν για χρησιμοποίηση αμάχων σαν ασπίδα στις «τρομοκρατικές» της επιθέσεις αποδεικνύεται πολύ αδύναμη για να δικαιολογήσει επιθέσεις του σε σχολεία και νοσοκομεία. Από την άλλη,  όταν κάποια παλαιστινιακή οργάνωση πραγματοποιούσε, ιδιαίτερα παλιότερα πριν το χτίσιμο του τείχους,  επιχείρηση αυτοκτονίας εναντίον ισραηλινών εποίκων στα κατεχόμενα εδάφη, το Ισραήλ και οι σύμμαχοί του στιγμάτιζαν τη δολοφονία αμάχων. Στην πραγματικότητα πρέπει να δεχτεί κανείς έναν πολύ ελαστικό  ορισμό του άμαχου  για να θεωρήσει τέτοιους  ιδιαίτερα τους ισραηλινούς  εποίκους στη Δυτ. Όχθη και στη Γάζα. Φαίνεται να είναι το πιο επιθετικό τμήμα του ισραηλινού  πληθυσμού που η καθημερινή του πρακτική συνίσταται  στην άσκηση κάθε μορφής τρομοκρατίας εις βάρος  των γηγενών παλαιστινίων με δηλωμένο σκοπό  την εκδίωξή τους και τη συνεπούμενη  δημογραφική αλλοίωση των κατεχόμενων εδαφών.

Στην  πολιτική των περιορισμών σε γκέττο πίσω από τα τείχη που υψώνονται,  των ομαδικών αποκλεισμών  ολόκληρων περιοχών και των απελάσεων, στον εποικισμό των κατεχόμενων, στα σκληρά μέτρα που όταν δεν τον σκοτώνουν οδηγούν τον παλαιστινιακό  λαό στην οικονομική εξάντληση και εξορία διασταυρώνται η εθνική ταπείνωση με την ταξική υποδούλωση που  αυξάνει το  αβυσσαλέο  μίσος  των παλαιστινίων ενάντια στο κράτος του Ισραήλ και  τον αμερικανό προστάτη του. Οι ζωές εκατομμυρίων παλαιστινίων εξαρτώνται από τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών χωρών με το Ισραήλ σε ρόλο προκεχωρημένου φυλακίου της ηγεμονίας των χωρών του ΝΑΤΟ με επικεφαλής τις ΗΠΑ. Κι ίσως εδώ βρίσκονται οι ρίζες του ανατρεπτικού χαρακτήρα των εξεγέρσεών των παλαιστινίων όσο και της μοναξιάς τους.

Η πλήρης στρατιωτικοποίηση του Ισραήλ μοιάζει να συνεχίζεται εις το διηνεκές, με το μιλιταρισμό να γίνεται τρόπος ζωής για τη χώρα με την άμεση εμπλοκή όλων των πολιτών, σαν έφεδροι, μέχρι την ώριμη ηλικία τους. Ο μιλιταρισμός δεν αποτελεί  μόνο μέσο κατάκτησης, καταπίεσης και εκμετάλλευσης του παλαιστινιακού λαού αλλά  και των ίδιων των ισραηλινών. Η μιλιταριστική οργάνωση και ιδεολογία επιδρά όχι μόνο στον εν ενεργεία στρατό αλλά και στον εφεδρικό και κατ’ επέκταση  στον υπόλοιπο πληθυσμό. Κι έτσι η μιλιταριστική ιδεολογία διαχέεται στο σύνολο της κοινωνίας, εφόσον η θεμελίωση του μιλιταρισμού στο Ισραήλ γίνεται στο όνομα της  ασφάλειάς του κι εμπλέκεται με την πατριωτική ιδεολογία.

Κι αναρωτιέται κανείς για το είδος ζωής που και οι ίδιοι οι Ισραηλινοί ζουν, όπου η θέση στο στρατό του καθενός καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την επαγγελματική και πολιτική ζωή του. Και δεν μπορεί κανείς να μην αναρωτηθεί για την άμεση διαπλοκή αυτής της στρατιωτικοποιημένης ζωής με το καπιταλιστικό σύστημα μέσω της συνεχούς ανανέωσης στρατιωτικού εξοπλισμού, την πολεμική τεχνολογία και τους εξοπλισμούς.

Διαβάζοντας για τις ισραηλινές περιθωριακές φωνές, αυτές τις λίγες, (Κομμουνιστικό Κόμμα Ισραήλ, αρνητές στράτευσης κλπ.) που έχουν όμως την τόλμη να εκφράζουν τη διαμαρτυρία τους για τις φονικές στρατιωτικές επιθέσεις της χώρας τους  δεν μπορεί να μη σκεφτεί κανείς  για την αποτελεσματικότητα των ιδεολογικών μηχανισμών, και όχι μόνο των κατασταλτικών, που βουβαίνουν  κάθε αντίθετη φωνή. Σκέφτεται κανείς πως μια χώρα που όλος της ο πληθυσμός ζεί για μεγάλο χρονικό διάστημα  σε περιβάλλον τακτικού στρατού είναι επόμενο να ακολουθεί την ιδεολογία και πρακτική  της απόλυτης ιεράρχησης και υπακοής. Με κάθε φωνή αντίθετη στην κυρίαρχη μιλιταριστική πολιτική που ανακηρύσσεται εχθρική εφευρίσκεται και εσωτερικός εχθρός, που αντιμετωπίζεται με διώξεις και φυλακίσεις, αλληλοσυμπληρώνοντας ο εσωτερικός μιλιταρισμός, ως κατασταλτικός μηχανισμός, τον εξωτερικό, τις στρατιωτικές επιθέσεις στα κατεχόμενα, Λίβανο και όπου αλλού θεωρείται ότι υπάρχει εξωτερική απειλή. 

Η μεγάλης διάρκεια στρατιωτική υπηρεσία που επιτρέπει όπως σε όλα τα στρατεύματα μιαν απόλυτη εξουσία πάνω σε μια ορισμένης κατηγορίας άτομα από τη μια μεριά, και μια δουλική πειθαρχία στους ιεραρχικούς ανώτερους από την άλλη και με την εσωτερίκευση ενός αξιακού συστήματος  όπου νομιμοποιείται η βία και ο φόνος πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος να διαμορφωθεί μια κοινωνία  όπου  όχι μόνο να ευνοείται η απόκρυψη του εγκληματικού χαρακτήρα των ενεργειών των στρατεύσιμων παρά και πολλές φορές να φαίνονται σαν ηρωικά κατορθώματα;

Και πώς θα σταματήσουν όλα αυτά όταν έχει αφεθεί να τα πολεμά ένας λαός μόνος του, χωρίς βοήθεια;

Dies brumalis

Διαβάστε περισσότερα

Η μεσαία τάξη ψυχορραγεί στα νύχια των νέων μαυραγοριτών

ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΙ ΜΙΚΡΟΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ ΚΑΙ ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΩΝ, ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΝΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΧΕΡΙΑ
ΔΥΟ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΚΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ, ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΠΟΥΘΕΝΑ
Τα τελευταία έξι χρόνια, στην ελληνική κοινωνία έγινε, υπόγεια, μια μεγάλη αλλαγή, με αποτέλεσμα να αλλάξει ο ταξικός χάρτης στη χώρα. Σε πολιτικό επίπεδο, η αλλαγή αυτή εκφράστηκε με το κίνημα των αγανακτισμένων, που οδήγησε στην κατάρρευση των δύο μεγάλων κομμάτων και απείλησε το πολιτικό σύστημα. Πολλοί μιλάνε για τη συρρίκνωση των μεσαίων στρωμάτων και το τέλος της μεσαίας τάξης.
Η κατάσταση της οικονομίας τα δύο τελευταία χρόνια φέρνει την Ελλάδα μεταξύ 22 κρατών στην τρίτη χειρότερη θέση πριν από το Νότιο Σουδάν και το Ιράν. Η θέση της Ελλάδας στα Βαλκάνια είναι κάτω από εκείνη της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας. Μέσα σε δύο χρόνια οι λεγόμενοι «επιτηδευματίες», από ένα εκατομμύριο το 2009, μειώθηκαν στο μισό το 2011.
Κάθε μέρα, χίλιες οικογένειες μένουν την τελευταία διετία χωρίς ρεύμα. Το 2012, τα συνεργεία έκοψαν το ρεύμα σε 300.000 ρολόγια. Το 40% αυτών δεν επανασυνδέθηκαν ποτέ. Το 40% των παιδιών -και το 90% κάτω των δύο ετών- δεν έχουν καμία συλλογική φροντίδα. Οι λιανικές πωλήσεις έχουν συρρικνωθεί κατά 40% τα τελευταία πέντε χρόνια. Ο τζίρος της βιομηχανίας μειώθηκε 5% μέσα σε ένα χρόνο. Μεγάλες επιχειρήσεις, όπως «Αλλατίνη», η καπνοβιομηχανία Γεωργιάδης, η Χαρτοποιία Θράκης Diana, η ΑΓΝΟ, η Pepsico-ΗΒΗ, η ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ, έκλεισαν. Πολλές μεγάλες επιχειρήσεις, όπως η Βιοχάλκο που πήγε στο Βέλγιο, αεροπορικές εταιρείες, όπως οι British Airways και η Coca Cola, έφυγαν από την Ελλάδα.
Από την Κατοχή
Ιστορικά, η Ελλάδα ξαναβρέθηκε σε παρόμοια κατάσταση στη Μικρασιατική Καταστροφή, την περίοδο 1931-32, μετά την πτώχευση, και στην Κατοχή, με τη μεγάλη ληστεία ακινήτων. Το 1931 η κυβέρνηση Τσαλδάρη δεν επέτρεψε καμία διευκόλυνση για την πληρωμή των χρεών και αν οι δανειολήπτες καθυστερούσαν έστω και μια μέρα, οι δανειστές έπαιρναν το σπίτι τους. Αυτή ήταν μία από τις πιο μαύρες περιόδους της ελληνικής ιστορίας, όπου τη μεγάλη αρπαγή ευλογούσε το ίδιο το κράτος, μαζί με την περίοδο της Κατοχής, όταν χιλιάδες πούλησαν τα σπίτια τους για ένα πιάτο φαΐ, και δεν τα ξαναπήραν ποτέ, παρά τις υποσχέσεις των μεταπολεμικών κυβερνήσεων.
Περίπου είκοσι έξι χιλιάδες ποινικές διώξεις για χρέη προς το Δημόσιο ασκήθηκαν το 2013, χρονιά κατά την οποία ο αριθμός των κατασχέσεων σε ληξιπρόθεσμους οφειλέτες και φοροφυγάδες αυξήθηκε κατά 52.007 από την προηγούμενη. Αν η πολιτεία αποφασίσει να εφαρμόσει τους νόμους της, θα πρέπει να χτίσει φυλακές για τουλάχιστο μισό εκατομμύριο μικροεπιχειρηματίες, επιτηδευματίες.
Οι περισσότεροι από τους «φοροφυγάδες» με τις ληξιπρόθεσμες οφειλές απλώς υπέπεσαν στο αδίκημα να ανοίξουν επιχείρηση στην Ελλάδα. Η έννοια του χρέους είναι αυθαίρετη, αφού στις περισσότερες περιπτώσεις δεν πρόκειται για χρήματα που «δάνεισε» το κράτος, αλλά, με διάφορους νόμους, όρισε ως «χρέη», κατά κανόνα με πρόστιμα, καθώς πολλές φορές οι επιχειρήσεις αυτές έχουν βάλει «λουκέτο» και δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε καμιά τους υποχρέωση.
Προκειμένου να εισπράξει 63 δισ. ευρώ των ληξιπρόθεσμων οφειλών, η Εφορία «άπλωσε χέρι» στις καταθέσεις 131.807 οφειλετών και κίνησε διαδικασίες κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων σε άλλους 53.129 «ληξιπρόθεσμους», ενώ έχει βγάλει σε πλειστηριασμό περίπου 20.000 ακίνητα. Αυτοί που κινδυνεύουν είναι 1,8 εκατ. οφειλέτες που χρωστούν στην Εφορία μέχρι και 5.000 ευρώ.
Η τραγωδία της μεσαίας τάξης ολοκληρώνεται με την πτώση των τιμών των ακινήτων. Οι αγοραπωλησίες σπιτιών ήταν 148 χιλιάδες το 2007. Το 2013 έπεσαν στις 22,5 χιλιάδες. Η πτώση των τιμών -σύμφωνα με εκτίμηση του οίκου αξιολόγησης Fitch-, θα φτάσει, από την αρχή της κρίσης, το 42%. Πολλοί αναγκάστηκαν να πωλήσουν ακίνητα σε υπέρμετρα χαμηλές τιμές, διότι δεν υπήρχαν αγοραστές. Με τον τρόπο αυτόν ολόκληρες περιουσίες αλλάζουν χέρια – μαζί αλλάζει και η ταξική σύνθεση της χώρας.
Οι πτωχευμένοι είναι πρώην ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, ούτε «προλετάριοι» ούτε «άνεργοι», μόνο πρώην, λούμπεν μικροαστοί χωρίς ιδιοκτησία και με ψυχολογία «έκπτωτου» που δεν ανήκει πουθενά.
Οι διαταγές πληρωμής, οι ακάλυπτες επιταγές, οι κατασχέσεις και τα «κόκκινα δάνεια» είναι ένα εκρηκτικό μείγμα που αφορά περίπου 30 δισ. και δυο-τρία εκατομμύρια Ελληνες. Αλλά παρότι το 22,6% έκοψε την κεντρική θέρμανση το 2013, το 20% των πιο πλούσιων αύξησε τις δαπάνες του έξι φορές πάνω. Κι όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, η Ελλάδα αύξησε τον πλούτο της κατά 9,9%, σύμφωνα με τα στοιχεία της Credit Suisse.
Μετά το «κούρεμα» των ομολόγων και την πτώση της αξίας των ακινήτων, περίπου 11.000 Ελληνες μικροομολογιούχοι είδαν τις τοποθετήσεις τους να εξανεμίζονται σε μια νύχτα. Οι 900.000 επενδυτές του χρηματιστηρίου είδαν ζημίες 65 δισ. Κι όμως, το μέσο εισόδημα στην Ελλάδα -πάνω από τα 76.000 ευρώ- αυξήθηκε 10%. Οι «εκατομμυριούχοι» υπολογίζονται σε περίπου 8.000 άτομα, με περιουσία 600 δισ. κατά το «Spiegel». Ανάμεσα σ’ αυτούς που πλούτισαν την περίοδο της κρίσης είναι προφανώς και πολλοί από τα κοράκια των πλειστηριασμών, τα σύγχρονα τσακάλια, τους νέους «μαυραγορίτες». Την πενταετία 2008-2012, οι δαπάνες των νοικοκυριών -ακόμα και σε ψωμί και γάλα- μειώθηκαν κατά 32%.
Η Ελλάδα είναι πρώτη σε φτώχεια στην Ευρώπη, με ποσοστό 34,6% στα όρια της φτώχειας, και ένας στους πέντε Ελληνες ζει κάτω από αυτά τα όρια. Το απόθεμα παγίου κεφαλαίου μειώθηκε πρώτη φορά από την εποχή του Εμφυλίου. Η ανεργία αγγίζει την εποχή του 1961. Για το 2014, η Κομισιόν προβλέπει επιστροφή στην ανάπτυξη με ρυθμό 0,6%. Η ανεργία το 2015 θα είναι, από 27% σήμερα, 24,5% τότε. Οι μέσες αποδοχές του Ελληνα -22.325 ευρώ- είναι κάτω από το μισό των αποδοχών του Γάλλου, κοντά στο μισό του Γερμανού (38.000) και πολύ κάτω από αυτές του Σλοβένου.
Ο αριθμός των εργαζομένων -στο σύνολό τους-, από 4,8 εκατ. το 2008, μειώθηκε σε 3,9 εκατ. το 2013, με αποτέλεσμα σε κάθε τρεις εργαζομένους να αντιστοιχεί ένας άνεργος. Ο νέος ταξικός χάρτης περιλαμβάνει λιγότερο «προλεταριάτο» και δημόσιους υπαλλήλους, περισσότερους ανέργους και συρρίκνωση της μικρομεσαίας τάξης.
Από το νέο χάρτη λείπει η φιγούρα του αυτοαπασχολουμένου -και αυτοεκμεταλλευόμενου με δεκαεξάωρη εργασία- που διαπέρασε την ελληνική ιστορία από το 1922 μέχρι σήμερα. Ομως δεν πρόκειται για προλεταριοποίηση της μεσαίας τάξης, αφού το προλεταριάτο μειώνεται αριθμητικά. Πρόκειται για μια νέα μη-τάξη δύο εκατομμυρίων ανθρώπων, που δεν ανήκουν πουθενά, δεν εντάσσονται σε καμία άλλη τάξη, αλλά βγαίνουν έξω από την παραγωγή και, μερικές φορές, όπως δείχνουν οι αυτοκτονίες, και έξω από τη ζωή.
Ο ένας από τους πολιτικούς ηγέτες που διαχειρίστηκαν την κρίση το είχε πει: «Δείτε την κρίση ως ευκαιρία!»
**
Οι «αγορές χρυσού»
Στα ενεχυροδανειστήρια παλαιότερα οι πελάτες άφηναν ενέχυρο για να πάρουν δάνειο με τόκο. Τώρα αφήνουν για λίγα ευρώ ακόμα και βέρες, χρυσά δόντια, κειμήλια… Ο νέος πελάτης είναι οικογενειάρχης, «μικροαστός» μεγάλης ηλικίας, που δεν επιδιώκει δάνειο αλλά πώληση σε εξευτελιστικούς όρους.
Τα νέα ενεχυροδανειστήρια που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε όλη την Ελλάδα -τριάντα υπάρχουν μόνο στο Ηράκλειο Κρήτης- είναι ένας τρόπος τοκογλυφίας ή «εθελούσιας» ληστείας. Η νέα «αγορά» μοιάζει με τη μαύρη αγορά της Κατοχής, όταν οι πρόγονοι των σύγχρονων μαυραγοριτών μέσα στο σκοτάδι -σε κουρεία, συμβολαιογραφεία, καφενεία και κρυφά στέκια- έβαζαν χέρι σε πλούσια κτήματα, χαλιά, μπιμπελό, τιμαλφή και ρολόγια, έπιπλα και βέρες. Τα σύγχρονα «τσακάλια» είναι νεομαυραγορίτες και τοκογλύφοι με γαμψά νύχια.
Ενα ενεχυροδανειστήριο στο Κορωπί ειδικεύεται σε αυτοκίνητα, σκάφη, μοτοσικλέτες, αλλά και ακίνητα. Είναι το πρώτο από επτά τέτοια «ενεχυροδανειστήρια» σε όλη την Ελλάδα που δίνουν μετρητά με ενέχυρο ακόμα και τροχόσπιτα ή ρυμουλκά, δηλαδή όλη τη ζωή του βιοπαλαιστή. Αν ένα αυτοκίνητο αξίζει 20.000 ευρώ, μπορεί να εκταμιευθεί δάνειο ύψους 10.000 ευρώ, αλλά μια σειρά επιπλέον εξόδων φορτώνονται στο δανειολήπτη. Πάρκινγκ, φύλαξη, ασφάλιση. Οταν ο ενδιαφερόμενος πάει το αυτοκίνητό του, δεν φαντάζεται ότι το δάνειο μέσα σε ένα τρίμηνο έχει ξεπεράσει την αξία του.
Μια τέτοια υπόθεση έστειλε ο Συνήγορος του Πολίτη στον εισαγγελέα με έναν ογκώδη φάκελο -για τοκογλυφικές πρακτικές με 150% τόκο. Αλλά το νέο φαινόμενο είναι να ενεχυριάζονται πλέον σπίτια με προσύμφωνα-αυτοσυμβάσεις, που στην πράξη είναι πληρεξούσια πώλησης σε τιμές τόσο χαμηλές, που τα «κοράκια» των πλειστηριασμών θα ζηλεύουν – αν δεν είναι ήδη εδώ.
Σε ένα εργοστάσιο ξυλείας στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης, ο ιδιοκτήτης θα συλληφθεί να παίρνει 18.190 ευρώ από «πελάτη» στον οποίο είχε δανείσει 11.400. Οι αστυνομικοί εντυπωσιάστηκαν από την οργάνωση της επιχείρησης. Ανάμεσα σε πολλά αντικείμενα ανακάλυψαν δέκα συσκευές εντοπισμού θέσης GPS προκειμένου ο τοκογλύφος να εντοπίζει πού βρίσκεται κάθε στιγμή το αυτοκίνητο του «πελάτη» του, λες και ήταν ήδη δικό του.
**
Η τοκογλυφική «Κόζα Νόστρα»
Οταν ένας 45άχρονος ιδιοκτήτης εστιατορίου έδωσε τέλος στη ζωή του, στη Θεσσαλονίκη, ένα απίστευτο κουβάρι ξετυλίχτηκε, χάρη σε ένα σημείωμα που άφησε ο αυτόχειρας. Ενας ακόμα επιχειρηματίας μίλησε απελπισμένος στις αρχές, για να αποκαλυφθεί ένα κύκλωμα στο οποίο εμπλέκονταν τριακόσια άτομα. Κι ένας ακόμα αυτοκτόνησε, αποκαλύπτοντας το μακάβριο κύκλο.
Ο αρχιτοκογλύφος ήταν παράγοντας της πόλης με νυχτερινό κέντρο και εταιρεία ακινήτων αλλά και πολιτικές σχέσεις με ακροδεξιό «λαϊκό» κόμμα. Το κύκλωμα είχε γραμματέα, για να υπενθυμίζει τις υποχρεώσεις τους στα θύματά του, σύμβουλο με τραπεζικές διασυνδέσεις, νομικούς, μπράβους-εισπράκτορες, ο ένας ήταν απότακτος αστυνομικός, αλλά και ένα δημοσιογράφο της κρατικής τηλεόρασης.
Η αστυνομία διαπίστωσε πως ένας δικηγόρος μετέφερε αυτολεξεί το μήνυμα του αυτόχειρα στον αρχηγό του κυκλώματος που γνώριζε μόνο η αστυνομική αρχή. Η έρευνα θα αποκαλύψει εμπλεκόμενους αστυνομικούς και διευθυντικά στελέχη τραπεζών που έπαιρναν αμοιβές ύψους 10.000 ευρώ για τις πληροφορίες και εκδουλεύσεις.
Ο εντυπωσιακός γάμος του «νονού» το 2003, με καλεσμένη όλη την αφρόκρεμα της πόλης, έγινε θέμα στα gossip περιοδικά της Βορείου Ελλάδος. Την ατμόσφαιρα χλιδής λάμπρυνε η παρουσία τού -όχι ακόμα υπόδικου- τότε νομάρχη που ντυνόταν στις απόκριες Ζορό, αλλά και του νυν φυλακισμένου, για άλλο σκάνδαλο, τότε δημάρχου Θεσσαλονίκης.
Ενας κουμπάρος του αγόραζε οικόπεδα και έχτιζε μεζονέτες για λογαριασμό του ηγουμένου της Μονής Βατοπεδίου. Και ο άλλος κουμπάρος ήταν ο λαλίστατος βουλευτής του κόμματος που είχε αναλάβει πολιτική σταυροφορία κατά της διαφθοράς, υπέρ της Πίστεως και της Πατρίδος. Το σύνθημά του ήταν «Καθαρές λύσεις, καθαρά χέρια». Ο πρώην βουλευτής πλέον δεν θα κατηγορηθεί ποτέ φυσικά για μια κουμπαριά, αλλά ούτε και για μια πράξη νόμιμη, όπως το να μεταφέρεις 400.000 ευρώ έξω από τα σύνορα της χώρας που το κόμμα σου ήθελε να σώσει.
Ενα άλλο κύκλωμα τοκογλυφίας στη συμπρωτεύουσα αποκαλύφθηκε καθώς η κόρη του αρχηγού που κυκλοφορούσε με Mercedes μιλούσε στο τηλέφωνο πολύ για λεφτά κι επιταγές κι εισπράξεις, αν και ο μπαμπάς της τής εξηγούσε ότι αυτά δεν τα λένε από το τηλέφωνο. Η αστυνομία έφτασε σε μια πανέμορφη ξανθιά Σλοβάκα χορεύτρια, που μετέφερε μεγάλα χρηματικά ποσά σε τράπεζα της Σλοβακίας. Οπως ακριβώς σε παλιές γκανγκστερικές ταινίες η ωραία ξανθιά -το «μωρό» ή «αγάπη»- είχε σχέση με έναν προστάτη της νύχτας.
Στον «Αγαπητό»
Η «έδρα» της συμμορίας ήταν το ζαχαροπλαστείο «Αγαπητός» της Καλαμαριάς. Δυο-τρεις «σκληρές» γυναίκες ήταν προπομποί των μπράβων. Ενα από τα πιο γνωστά μαγαζιά της πόλης ανήκε στον αρχηγό, μαζί με άλλα μπαρ στα Λαδάδικα και μια επιχείρηση real estate. Οι πολιτικές διασυνδέσεις του φαίνεται πως ήταν ο λόγος που το ελληνικό κράτος νοίκιαζε από κείνον ακίνητα.
Ο αρχηγός είχε συνάψει πέρα από κουμπαριές και ένα ειδύλλιο με ανιψιά πρώην υπουργού της Νέας Δημοκρατίας. Την εποχή εκείνη πολλά δημόσια ακίνητα περιήλθαν στη μονή Βατοπεδίου και κείνη τα αντάλλαξε με τη λίμνη Βιστονίδα. Ο αρχινονός βάπτισε το παιδί του κτηματομεσίτη της μονής και του έδωσε το όνομα του ηγουμένου. Ευφραίμ!
Ο δημοσιογράφος, που ήταν παιδί της Εκκλησίας από τα μαθητικά του χρόνια, μπήκε στην κρατική τηλεόραση την εποχή της χούντας. Αυτός που δεν μπορούσε να λείπει από την υπόθεση ήταν ένα στέλεχος του επί είκοσι χρόνια κυβερνητικού κόμματος. Βρέθηκε στο πρόσωπο συνδικαλιστή-εφοριακού, προέδρου της ΠΑΣΚΕ που εργαζόταν στο ΣΔΟΕ – με γνωριμίες στο περιβάλλον τόσο του Ακη όσο και του Βενιζέλου. Είχε πολλές φορές συγκαλύψει εφοριακούς. Κι όταν βρέθηκε επικεφαλής της «διεύθυνσης ειδικών υποθέσεων» έπρεπε να συγκαλύψει τον εαυτό του.
Το κουβάρι αποκάλυψε πως πρώην ποδοσφαιριστής και πρόεδρος ΠΑΕ πήρε 350.000 κι επέστρεψε 620.000 με επιτόκιο 120% το χρόνο. Μια άλλη ομάδα έδινε ακάλυπτες επιταγές με τοκογλυφικά ωφελήματα. Ενας γιατρός, ο «Μπίλης», σε ένα από τα θύματα, που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο του, έδωσε εξιτήριο ως συγγενής πρώτου βαθμού, προκειμένου να τον απαγάγουν και να τον εκβιάσουν.
Οι υποθέσεις αυτές και οι αυτοκτονίες προκάλεσαν αλλαγή της νομοθεσίας, που ήταν αμετάβλητη από το 1951. Η ποινική δίωξη στο εξής θα ασκείται αυτεπαγγέλτως από τον εισαγγελέα, χωρίς να χρειάζεται να υποβάλλουν μηνύσεις τα θύματα. Η τοκογλυφία κατ’ επάγγελμα θα είναι κακούργημα και όχι πλημμέλημα. Ο κατ’ επάγγελμα ασκών την τοκογλυφία θα τιμωρείται με κάθειρξη έως 10 χρόνων αντί για φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών και χρηματική ποινή, κι αν υπάρχει «παρατράπεζα», η ποινή θα είναι ακόμη αυστηρότερη.

«Αγοράζουμε βέρες, τάματα…»
Τον Απρίλιο του 2013, ένας 32άχρονος Γερμανός συλλαμβάνεται στο αεροδρόμιο με 16 κιλά χρυσού, με προορισμό τη Γερμανία. Θα μπορούσαμε να τον πούμε και… λαθρέμπορο, αφού είχε ξανασυλληφθεί με 8,5 κιλά χρυσού και εξήντα κιλά ασημιού, με προορισμό το Βερολίνο.
enet.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ο Σοπενχάουερ, ο Eπίκουρος και τα χρήματα

Όρθά καί όμορφα διαίρεσε ό μέγας διδάσκαλος περί τής ευδαιμονίας Επίκουρος τις ανθρώπινες ανάγκες σε τρεις κατηγορίες.

Πρώτον, στίς φυσικές καί αδήριτες: πρόκειται γιά εκείνες πού, όταν δέν ικανοποιηθούν, προκαλούν πόνο- εδώ, συνεπώς, συγκαταλέγονται μόνο victus et amictus [τροφή κι ένδυση].

Δεύτερον, στις φυσικές αλλά όχι και αδήριτες: πρόκειται για την ανάγκη 'ικανοποίησης της γενετήσιας ορμής, αν και ό ’Επίκουρος -σύμφωνα με την έκθεση της διδασκαλίας του από τον Διογένη Λαέρτιο- δεν το διατυπώνει ρητά (την διδασκαλία του, παρεμπιπτόντως, την παρουσιάζω συνολικά κάπως τροποποιημένη και λειασμένη)- ή ανάγκη αυτή ικανοποιείται ήδη δυσκολότερα απ’ ότι οι πρωτοαναφερθείσες.

Τρίτον, στις ούτε φυσικές ούτε αδήριτες: πρόκειται για τις ανάγκες της πολυτέλειας, της αφθονίας, της επίδειξης και τού μεγαλείου- τούτες δεν έχουν πέρας, ή δε 'ικανοποίησή τους είναι πολύ δύσκολη.

Τα όρια των εύλογων επιθυμιών μας πού αφορούν στην κτήση είναι δύσκολο, αν όχι και αδύνατο να καθαρισθούν, καθώς ή ικανοποίηση τού κάθε ανθρώπου απ’ αυτή την άποψη εξαρτάται όχι, από ένα απόλυτο, αλλά ένα σχετικό μέγεθος, από την σχέση δηλ. των απαιτήσεων του και της περιουσίας του, ούτως ώστε τούτη ή τελευταία, θεωρούμενη μεμονωμένη, είναι τόσο κενή νοήματος όσο και ό αριθμητής ενός κλάσματος χωρίς τον παρονομαστή. Ένας άνθρωπος δεν στερείται καθόλου τα αγαθά εκείνα για τα οποία δεν του έχει περάσει καν από το μυαλό ή αξίωση να τα αποκτήσει, άλλα είναι, και χωρίς αυτά, εντελώς ικανοποιημένος. Ένας άλλος, αντίθετα, ό όποιος κατέχει τα εκατονταπλάσια απ’ αυτόν, νιώθει δυστυχής επειδή στερείται ένα και μόνον αγαθό το όποιο έχει την αξίωση να κατέχει.

Ό καθένας έχει, και απ’ αυτήν επίσης την άποψη, έναν δικό του ορίζοντα του τί είναι γι’ αυτόν δυνητικά εφικτό, και οι αξιώσεις του εκτείνονται μέχρι τα όρια του ορίζοντα αυτού. Όποτε ένα αντικείμενο ευρισκόμενο εντός του ορίζοντα αυτού του παρουσιάζεται κατά τρόπο ώστε να ευελπιστεί ότι θα το αποκτήσει, τότε νιώθει ευτυχής· δυστυχής, αντίθετα, νιώθει όποτε δυσκολίες που εμφανίζονται του στερούν αυτή την προοπτική. Ότι βρίσκεται εκτός του οπτικού αυτού πεδίου δεν άσκει καμία επίδραση επάνω του. ΩΣ εκ τούτου, ή μεγάλη περιουσία των πλουσίων δεν προκαλεί ανησυχία στον φτωχό· κι από την άλλη πλευρά, ό πλούσιος, όταν αποτύχει στις επιδιώξεις του, δεν βρίσκει παρηγοριά στα πλείστα όσα κατέχει.

Το γεγονός ότι, μετά την απώλεια πλούτου ή ευκαταστασίας και μόλις ξεπερασθεί ή αρχική οδύνη, ή συνήθης μας διάθεση δεν διαφέρει κατά πολύ από την προ της απώλειας οφείλεται στο ότι, αφότου ή μοίρα σμίκρυνε τον παράγοντα της περιουσίας μας, μειώνουμε τώρα κι εμείς οι ίδιοι δραστικά τον παράγοντα των αξιώσεων μας. Ή προσαρμογή αυτή είναι το πραγματικά επώδυνο στην περίπτωση ενός δεινού-όταν, όμως, πλέον ολοκληρωθεί, τότε ό πόνος υποχωρεί, μέχρι που, εντέλει, παύει να γίνεται αισθητός: ή πληγή επουλώνεται.)

Στην περίπτωση, αντίθετα, ενός ευτυχούς συμβάντος, ό συμπιεστής των αξιώσεων μας μετατίθεται σε υψηλότερο σημείο, ώστε οι ίδιες οι αξιώσεις μας διογκώνονται: εδώ ακριβώς έγκειται ή χαρά. Τούτη, όμως, δεν διαρκεί περισσότερο από την διαδικασία ολοκλήρωσης αυτής της προσαρμογής, μέχρις ότου δηλ. συνηθίσουμε στον αυξημένο βαθμό αξιώσεων και καταστούμε αδιάφοροι για το μέγεθος της περιουσίας που του αντιστοιχεί. Τούτο δηλώνεται ήδη από το ομηρικό χωρίο ΥΔ., Σ, 136-137, το όποιο καταλήγει ως εξής:

τοίος γάρ νόος έσύν έπιχθονίων άνθρώπων,

οϊον έπ ήμαρ άγησι, πατήρ άνδρών τε θεών τε

( γιατί ταιριάζει των θνητών ή σκέψη με την μέρα καθώς την στέλνει των θεών κι ανθρώπων ό πατέρας)

Ή πηγή του ανικανοποίητου που νιώθουμε βρίσκεται στην διαρκώς ανανεούμενη προσπάθειά μας ν’ ανυψώσουμε τον παράγοντα των αξιώσεων μας, ενόσω ό άλλος παράγοντας παραμένει αμετάβλητος, ακυρώνοντας, έτσι, την προσπάθειά μας.

Στους ανθρώπους επιρρίπτεται συχνά ή μομφή ότι ή επιθυμία τους είναι κυρίως εστραμμένη στο χρήμα και ότι αγαπούν τούτο περισσότερο από κάθε τι άλλο. Εντούτοις, είναι φυσικό, μάλιστα προφανώς αναπόφευκτο ν’ αγαπούν το χρήμα, το όποιο -ωσάν ακαταπόνητος Πρωτέας- είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμο να μεταμορφωθεί στο εκάστοτε αντικείμενο των τόσο μεταβαλλόμενων επιθυμιών μας και των πολυσχιδών αναγκών μας. Κάθε άλλο αγαθό ικανοποιεί μία μόνον επιθυμία, μία μόνον ανάγκη: οι τροφές είναι κα­λές μόνο για τον πεινασμένο, το κρασί μόνο για τον υγιή, τα φάρμακα μόνο για τον ασθενή, μία γούνα μόνο για τον χει­μώνα, οι γυναίκες μόνο για την νιότη κ.λπ. Όλα τούτα είναι συνεπώς απλώς αγαθά προς τι*, αγαθά δηλ. σε σχέση με κάτι άλλο. Μόνο το χρήμα είναι το αγαθό κατ’ απόλυτη έννοια, καθώς δεν αντιστοιχεί σε μία ανάγκη in concrete/ [συγκεκρι­μένα], αλλά στην ανάγκη όλως, in abstracto[αφηρημένα].

ARTHUR SCHOPENHAUER - Από το βιβλίο του "Αφορισμοί – για την πρακτική σοφία της ζωής"

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΠΟΥΤΑΝΑΚΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

Imf fuck off
Οι πρόσφατες ειδήσεις από Ρωσία μεριά ήταν ιδιαίτερα δυσάρεστες για τον περιούσιο ελληνικό λαό. Αυτό δεν χωνεύεται με τίποτα, σκέφτηκε (;) σε γενικές γραμμές ο πολυμήχανος απόγονος του Αριστοτέλη και ένθερμος ψηφοφόρος του Μπέου με το μονοψήφιο δείκτη νοημοσύνης.
Και καλά να μας πολεμάνε οι Γερμανοί, οι Αμερικάνοι, οι Εβραίοι, οι Φιλανδοί, οι Κινέζοι, οι Τούρκοι, οι Περουβιανοί, οι Αλβανοί και καμιά 173 ακόμα εθνότητες σε όλο τον πλανήτη γιατί ζηλεύουν τον παγωμένο φραπέ, τα λεπτεπίλεπτα αυθαίρετα μπροστά στην παραλία, τον Πάγκαλο και τον Κεδίκογλου, αλλά να μας γυρίσουν την πλάτη και οι Ρώσοι, το ορθόδοξο ξανθό γένος που θα σταθεί στο πλευρό μας όταν χρειαστεί να πάρουμε την Πόλη και τα Περίχωρα Της;
Μέχρι στιγμής ξέραμε ότι ο ελληνικός λαός έχει πάρει διαζύγιο με τη λογική. Τώρα, γίνεται πασιφανές ότι η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν έχει ιδέα ούτε από πολιτική. Μαύρα μεσάνυκτα λέμε. Δεν μπορεί να καταλάβει ότι οι χώρες δεν έχουν αισθήματα, αλλά μόνο συμφέροντα. Νομίζει ότι οι διεθνείς συμφωνίες ανάμεσα στα κράτη είναι ένας συνδυασμός από greek καμάκι της δεκαετίας του 80 και ατάκες του στυλ «φαίνεσαι ωραίος τύπος, θέλεις να κάνουμε παρέα;»
Το κερασάκι στην τούρτα, το ακλόνητο επιχείρημα που φανερώνει την ολική έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα, είναι ότι, ακόμα και σήμερα, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι η χώρα χρεοκόπησε εδώ και 4 χρόνια. Ψηφίζουν κόμματα που λένε ότι έσωσαν τη χώρα, την ίδια ώρα που η χώρα έχει χάσει το 25% του συνολικού ΑΕΠ της. Για τέτοια φωτεινά μυαλά μιλάμε.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι ήρθε η ώρα που θα πληρωθεί ο λογαριασμός. Οι κάτοικοι της Ελλάδας θα πληρώσουν για όλες τις μαλακίες που κάνανε. Μία προς μία, εδώ και τώρα. Αναγνώριση της νεοναζιστικής κυβέρνησης της Ουκρανίας ήθελες; Πολύ ωραία, απλά βρες και λίγο χώρο στον πάτο σου για να χωρέσουνε τα φρούτα που περισσεύουν. Δηλώνεις περήφανο μέλος της Ευρώπης και δεν μπορείς (ούτε να διανοηθείς) να διαφοροποιήσεις τη θέση σου σε σχέση με τη Ρωσία; Έξοχα, απλά παρακάλα να μην αρχίσουν τα παιχνίδια με την ενέργεια γιατί τότε η τιμή του πετρελαίου θα φτάσει στα ουράνια.
Είναι κοινό μυστικό ότι η Ελλάδα δεν θα υπήρχε ποτέ σαν ανεξάρτητο κράτος αν δεν το θέλανε οι Ρώσοι, οι Άγγλοι και οι Γάλλοι. Αυτοί καθάρισαν την μπουγάδα στη ναυμαχία του Ναυαρίνου το 1827, όταν ο Ιμπραήμ έκανε ότι ήθελε χωρίς να συναντήσει την παραμικρή ελληνική αντίσταση. Τα πρώτα κόμματα στις εκλογές ήταν το ρωσικό, το αγγλικό και το γαλλικό. Επιπλέον, στη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων η Ελλάδα ήταν δορυφόρος των μεγάλων δυτικών συμμάχων.
Από το 1947 γίνεται επισήμως ένα αμερικάνικο προτεκτοράτο που σε τακτά χρονικά διαστήματα παρακαλάει τον θείο Σαμ να της δώσει λεφτά. Οι Αμερικάνοι κάνουν κυριολεκτικά ότι θέλουν, βάζουν τις στρατιωτικές βάσεις τους όπου θέλουν, διορίζουν τις κυβερνήσεις/χούντες που θέλουν κτλ. Στις αρχές του 2000 τα πράγματα αλλάζουν οριστικά και η εγχώρια οικονομική ελίτ, με μπροστάρη τον Σημίτη, προσφέρουν τη χώρα τυλιγμένη σε συσκευασία δώρου στην Ευρωζώνη, δηλαδή την γερμανοκρατούμενη Ευρώπη.
Έκτοτε, οτιδήποτε καινούριο θέλει να δοκιμάσει η Ευρώπη σε οικονομικό ή διπλωματικό επίπεδο, μπορεί να το τεστάρει άφοβα πάνω στην Ελλάδα. Πολιτικές ακραίας λιτότητας, κούρεμα ομολόγων, στυγνοί εκβιασμοί και φυτευτοί πρωθυπουργοί είναι μόνο η αρχή. Η Ελλάδα είναι το πιο πιστό πουτανάκι της Δύσης. Δεν θα πει ποτέ όχι, δεν έχει τους πολιτικούς που μπορούν να πουν όχι και φυσικά δεν έχει τους πολίτες που θα αναδείξουν τους πολιτικούς που μπορούν να πουν όχι.
Αυτό δεν περνάει απαρατήρητο από κανένα. Όσο και αν μισείς τον αντίπαλο σου έχεις κάποιον σεβασμό για αυτόν. Για τις μαριονέτες του αντιπάλου όμως δεν έχεις και δεν πρέπει να έχεις κανένα σεβασμό. Είναι γλοιώδεις, άχρηστοι και τιποτένιοι σαν τους έλληνες και τους πολιτικούς τους.
Η Ρωσία, και η κάθε Ρωσία, μπορεί να αγοράσει φρούτα από την Αφρική και κρέας από την Αργεντινή. Και μπορεί πανεύκολα να προτρέψει τους Ρώσους να κάνουν τα μπάνια τους στις πανέμορφες παραλίες της Τουρκίας. Γιατί, καλώς ή κακώς, έτσι παίζεται το παιχνίδι της πολιτικής: Με αμοιβαίες συμφωνίες, κοινά οφέλη και ανταποδοτικότητα. Το κατάλαβες απόγονε του Αριστοτέλη ή σκοπεύεις να στείλεις και τον Λιακόπουλο στη Βουλή για να σιγουρέψεις την επικράτηση των ελοχίμ;
http://corfu4all.blogspot.gr/2014/08/blog-post_29.html

Διαβάστε περισσότερα

Ψυχικά και σωματικά ασθενείς οι άνεργοι στην Ελλάδα.

Ότι η ανεργία(και γενικά κάθε αγχωτική κατάσταση) γεννά ψυχικές και σωματικές ασθένειες είναι δεδομένο ….η αναφορά όμως στο συγκεκριμένο δημοσίευμα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉΣ(Φωτο) γίνεται ….για να προβληματιστούμε και να αντιληφθούμε το “επίπεδο νοσηρότητας” που βρίσκεται σήμερα η ελληνική κοινωνία, λόγω των ασύλληπτων ποσοστών-μεγεθών της ανεργίας -κυρίως των νέων- που έχουν ξεφύγει ….από κάθε ιστορικό όριο!

Αναρωτηθείτε λοιπόν ….που έχει οδηγηθεί ένα πολύ μεγάλο μέρος του ενεργού πληθυσμού της χώρας μας ….πρόκειται για “ιδιότυπη γενοκτονία” για την οποία η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση ….κάνουν τα “στραβά μάτια”.
Δεν πρέπει επίσης να παραβλέπουμε ότι ….και όσοι “τυχεροί” έχουν σήμερα δουλειά, ζουν με το άγχος και την αγωνία ότι μπορεί σε κάθε στιγμή να βρεθούν στην αντίπερα όχθη ….της ανεργίας, της πείνας και της εξαθλίωσης.

http://seisaxthia.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα