Στρατιωτικοποιημένη Ζωή

Σύμφωνα με τις τελευταίες ειδήσεις η κυβέρνηση του Ισραήλ αποδέχθηκε την πρόταση της Αιγύπτου για μια εκεχειρία διάρκειας 72 ωρών από τα μεσάνυχτα της Κυριακής, ενώ νωρίτερα, σύμφωνα με αυτόπτη μάρτυρα, Ισραηλινοί στρατιώτες σκότωσαν έναν Παλαιστίνιο έφηβο σε συγκρούσεις που ξέσπασαν όταν νεαροί διαδηλωτές επιτέθηκαν εναντίον τους με πέτρες, στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη.

Η πολεμική μηχανή του Ισραήλ  αντιμετωπίζεται με γυμνά χέρια από τους παλαιστίνιους. Ο παλαιστινιακός λαός δεκαετίες τώρα συνεχίζει τον αγώνα για το δικαίωμα της επιστροφής στον τόπο του, της αυτοδιάθεσης και της οικοδόμησης ανεξάρτητου κράτους  στη γη του, παρά  τους ποταμούς αίματος και την πολιτική εγκατάλειψης που εφαρμόζεται σχεδόν από όλους, και τους ίδιους τους άραβες, των καθεστώτων τους. Οι όψεις της βασικής μεσανατολικής αντίθεσης μοιάζει χρόνια τώρα να μην  αλλάζουν παρόλο που νέα δεδομένα προστίθενται. Από τη μια μεριά έχουμε έναν ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα των παλαιστινίων, που ακόμα κι όταν γίνεται με τις πέτρες από τους νεαρούς παλαιστίνιους βαφτίζεται τρομοκρατία και από την άλλη την υπεροπλία του Ισραήλ με τους ισχυρούς συμμάχους ΗΠΑ και ΕΕ. Και όσο περνούν τα χρόνια ο συσχετισμός δυνάμεων στην περιοχή σταθερά επιδεινώνεται, ενώ μοιάζει να  περιορίζεται η δυνατότητα νέων τακτικών αμυντικών επιλογών στις οποίες εξωθούνται οι παλαιστίνιοι μαχητές. Ο πόλεμος που ξεκίνησε από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ δεν σταμάτησε ποτέ και οι Ισραηλινοί που νίκησαν  δεν παύουν να υπενθυμίζουν τη νίκη τους με τη συμπεριφορά κατακτητή. Ο πόλεμος των παλαιστινίων ενάντια στο Ισραήλ αναγκαστικά  παίρνει λοιπόν χαρακτήρα αντάρτικου και φυσικά βασικός στόχος είναι  να βρίσκεται το Ισραήλ  διαρκώς σε ανασφάλεια, να μη μπορούν οι σφετεριστές να ζουν ήσυχοι στη γη που έχουν σφετεριστεί. Η ελπίδα για αναζήτηση λύσης στο πρόβλημα μέσα από διπλωματικούς χειρισμούς και πολιτικούς ελιγμούς φυσικά δεν μπορεί να ευνοήσει τον αδύναμο, τους παλαιστίνιους. Ακόμα αναζητείται η γενική κινητοποίηση των αραβικών δυνάμεων, των καθεστώτων, με τις πολύπλοκες εξαρτήσεις από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, γιατί των λαών τους εύκολα καταστέλλεται.  Ιδιαίτερα τώρα με τις ωμές επεμβάσεις ΗΠΑ και ΕΕ στις χώρες όπου άνθισε η επικαλούμενη αραβική άνοιξη, δρομολογείται ανατροπή των υπαρχόντων συσχετισμών στην περιοχή, φυσικά και προς όφελος του Ισραήλ, όχι όμως χωρίς απρόοπτα, όπως η επέλαση των τζιχαντιστών στο Ιράκ.

Βέβαια στο προπαγανδιστικό  μέρος  του παλαιστινοϊσραηλινού πολέμου κεντρική θέση κατέχει το θέμα των αμάχων και η χρήση του  στη μάχη των εντυπώσεων. Η επιχειρηματολογία του Ισραήλ για τις ευθύνες  της Χαμάς που την κατηγορούν για χρησιμοποίηση αμάχων σαν ασπίδα στις «τρομοκρατικές» της επιθέσεις αποδεικνύεται πολύ αδύναμη για να δικαιολογήσει επιθέσεις του σε σχολεία και νοσοκομεία. Από την άλλη,  όταν κάποια παλαιστινιακή οργάνωση πραγματοποιούσε, ιδιαίτερα παλιότερα πριν το χτίσιμο του τείχους,  επιχείρηση αυτοκτονίας εναντίον ισραηλινών εποίκων στα κατεχόμενα εδάφη, το Ισραήλ και οι σύμμαχοί του στιγμάτιζαν τη δολοφονία αμάχων. Στην πραγματικότητα πρέπει να δεχτεί κανείς έναν πολύ ελαστικό  ορισμό του άμαχου  για να θεωρήσει τέτοιους  ιδιαίτερα τους ισραηλινούς  εποίκους στη Δυτ. Όχθη και στη Γάζα. Φαίνεται να είναι το πιο επιθετικό τμήμα του ισραηλινού  πληθυσμού που η καθημερινή του πρακτική συνίσταται  στην άσκηση κάθε μορφής τρομοκρατίας εις βάρος  των γηγενών παλαιστινίων με δηλωμένο σκοπό  την εκδίωξή τους και τη συνεπούμενη  δημογραφική αλλοίωση των κατεχόμενων εδαφών.

Στην  πολιτική των περιορισμών σε γκέττο πίσω από τα τείχη που υψώνονται,  των ομαδικών αποκλεισμών  ολόκληρων περιοχών και των απελάσεων, στον εποικισμό των κατεχόμενων, στα σκληρά μέτρα που όταν δεν τον σκοτώνουν οδηγούν τον παλαιστινιακό  λαό στην οικονομική εξάντληση και εξορία διασταυρώνται η εθνική ταπείνωση με την ταξική υποδούλωση που  αυξάνει το  αβυσσαλέο  μίσος  των παλαιστινίων ενάντια στο κράτος του Ισραήλ και  τον αμερικανό προστάτη του. Οι ζωές εκατομμυρίων παλαιστινίων εξαρτώνται από τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών χωρών με το Ισραήλ σε ρόλο προκεχωρημένου φυλακίου της ηγεμονίας των χωρών του ΝΑΤΟ με επικεφαλής τις ΗΠΑ. Κι ίσως εδώ βρίσκονται οι ρίζες του ανατρεπτικού χαρακτήρα των εξεγέρσεών των παλαιστινίων όσο και της μοναξιάς τους.

Η πλήρης στρατιωτικοποίηση του Ισραήλ μοιάζει να συνεχίζεται εις το διηνεκές, με το μιλιταρισμό να γίνεται τρόπος ζωής για τη χώρα με την άμεση εμπλοκή όλων των πολιτών, σαν έφεδροι, μέχρι την ώριμη ηλικία τους. Ο μιλιταρισμός δεν αποτελεί  μόνο μέσο κατάκτησης, καταπίεσης και εκμετάλλευσης του παλαιστινιακού λαού αλλά  και των ίδιων των ισραηλινών. Η μιλιταριστική οργάνωση και ιδεολογία επιδρά όχι μόνο στον εν ενεργεία στρατό αλλά και στον εφεδρικό και κατ’ επέκταση  στον υπόλοιπο πληθυσμό. Κι έτσι η μιλιταριστική ιδεολογία διαχέεται στο σύνολο της κοινωνίας, εφόσον η θεμελίωση του μιλιταρισμού στο Ισραήλ γίνεται στο όνομα της  ασφάλειάς του κι εμπλέκεται με την πατριωτική ιδεολογία.

Κι αναρωτιέται κανείς για το είδος ζωής που και οι ίδιοι οι Ισραηλινοί ζουν, όπου η θέση στο στρατό του καθενός καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την επαγγελματική και πολιτική ζωή του. Και δεν μπορεί κανείς να μην αναρωτηθεί για την άμεση διαπλοκή αυτής της στρατιωτικοποιημένης ζωής με το καπιταλιστικό σύστημα μέσω της συνεχούς ανανέωσης στρατιωτικού εξοπλισμού, την πολεμική τεχνολογία και τους εξοπλισμούς.

Διαβάζοντας για τις ισραηλινές περιθωριακές φωνές, αυτές τις λίγες, (Κομμουνιστικό Κόμμα Ισραήλ, αρνητές στράτευσης κλπ.) που έχουν όμως την τόλμη να εκφράζουν τη διαμαρτυρία τους για τις φονικές στρατιωτικές επιθέσεις της χώρας τους  δεν μπορεί να μη σκεφτεί κανείς  για την αποτελεσματικότητα των ιδεολογικών μηχανισμών, και όχι μόνο των κατασταλτικών, που βουβαίνουν  κάθε αντίθετη φωνή. Σκέφτεται κανείς πως μια χώρα που όλος της ο πληθυσμός ζεί για μεγάλο χρονικό διάστημα  σε περιβάλλον τακτικού στρατού είναι επόμενο να ακολουθεί την ιδεολογία και πρακτική  της απόλυτης ιεράρχησης και υπακοής. Με κάθε φωνή αντίθετη στην κυρίαρχη μιλιταριστική πολιτική που ανακηρύσσεται εχθρική εφευρίσκεται και εσωτερικός εχθρός, που αντιμετωπίζεται με διώξεις και φυλακίσεις, αλληλοσυμπληρώνοντας ο εσωτερικός μιλιταρισμός, ως κατασταλτικός μηχανισμός, τον εξωτερικό, τις στρατιωτικές επιθέσεις στα κατεχόμενα, Λίβανο και όπου αλλού θεωρείται ότι υπάρχει εξωτερική απειλή. 

Η μεγάλης διάρκεια στρατιωτική υπηρεσία που επιτρέπει όπως σε όλα τα στρατεύματα μιαν απόλυτη εξουσία πάνω σε μια ορισμένης κατηγορίας άτομα από τη μια μεριά, και μια δουλική πειθαρχία στους ιεραρχικούς ανώτερους από την άλλη και με την εσωτερίκευση ενός αξιακού συστήματος  όπου νομιμοποιείται η βία και ο φόνος πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος να διαμορφωθεί μια κοινωνία  όπου  όχι μόνο να ευνοείται η απόκρυψη του εγκληματικού χαρακτήρα των ενεργειών των στρατεύσιμων παρά και πολλές φορές να φαίνονται σαν ηρωικά κατορθώματα;

Και πώς θα σταματήσουν όλα αυτά όταν έχει αφεθεί να τα πολεμά ένας λαός μόνος του, χωρίς βοήθεια;

Dies brumalis

Διαβάστε περισσότερα

Η μεσαία τάξη ψυχορραγεί στα νύχια των νέων μαυραγοριτών

ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΙ ΜΙΚΡΟΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ ΚΑΙ ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΩΝ, ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΝΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΧΕΡΙΑ
ΔΥΟ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΚΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ, ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΠΟΥΘΕΝΑ
Τα τελευταία έξι χρόνια, στην ελληνική κοινωνία έγινε, υπόγεια, μια μεγάλη αλλαγή, με αποτέλεσμα να αλλάξει ο ταξικός χάρτης στη χώρα. Σε πολιτικό επίπεδο, η αλλαγή αυτή εκφράστηκε με το κίνημα των αγανακτισμένων, που οδήγησε στην κατάρρευση των δύο μεγάλων κομμάτων και απείλησε το πολιτικό σύστημα. Πολλοί μιλάνε για τη συρρίκνωση των μεσαίων στρωμάτων και το τέλος της μεσαίας τάξης.
Η κατάσταση της οικονομίας τα δύο τελευταία χρόνια φέρνει την Ελλάδα μεταξύ 22 κρατών στην τρίτη χειρότερη θέση πριν από το Νότιο Σουδάν και το Ιράν. Η θέση της Ελλάδας στα Βαλκάνια είναι κάτω από εκείνη της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας. Μέσα σε δύο χρόνια οι λεγόμενοι «επιτηδευματίες», από ένα εκατομμύριο το 2009, μειώθηκαν στο μισό το 2011.
Κάθε μέρα, χίλιες οικογένειες μένουν την τελευταία διετία χωρίς ρεύμα. Το 2012, τα συνεργεία έκοψαν το ρεύμα σε 300.000 ρολόγια. Το 40% αυτών δεν επανασυνδέθηκαν ποτέ. Το 40% των παιδιών -και το 90% κάτω των δύο ετών- δεν έχουν καμία συλλογική φροντίδα. Οι λιανικές πωλήσεις έχουν συρρικνωθεί κατά 40% τα τελευταία πέντε χρόνια. Ο τζίρος της βιομηχανίας μειώθηκε 5% μέσα σε ένα χρόνο. Μεγάλες επιχειρήσεις, όπως «Αλλατίνη», η καπνοβιομηχανία Γεωργιάδης, η Χαρτοποιία Θράκης Diana, η ΑΓΝΟ, η Pepsico-ΗΒΗ, η ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ, έκλεισαν. Πολλές μεγάλες επιχειρήσεις, όπως η Βιοχάλκο που πήγε στο Βέλγιο, αεροπορικές εταιρείες, όπως οι British Airways και η Coca Cola, έφυγαν από την Ελλάδα.
Από την Κατοχή
Ιστορικά, η Ελλάδα ξαναβρέθηκε σε παρόμοια κατάσταση στη Μικρασιατική Καταστροφή, την περίοδο 1931-32, μετά την πτώχευση, και στην Κατοχή, με τη μεγάλη ληστεία ακινήτων. Το 1931 η κυβέρνηση Τσαλδάρη δεν επέτρεψε καμία διευκόλυνση για την πληρωμή των χρεών και αν οι δανειολήπτες καθυστερούσαν έστω και μια μέρα, οι δανειστές έπαιρναν το σπίτι τους. Αυτή ήταν μία από τις πιο μαύρες περιόδους της ελληνικής ιστορίας, όπου τη μεγάλη αρπαγή ευλογούσε το ίδιο το κράτος, μαζί με την περίοδο της Κατοχής, όταν χιλιάδες πούλησαν τα σπίτια τους για ένα πιάτο φαΐ, και δεν τα ξαναπήραν ποτέ, παρά τις υποσχέσεις των μεταπολεμικών κυβερνήσεων.
Περίπου είκοσι έξι χιλιάδες ποινικές διώξεις για χρέη προς το Δημόσιο ασκήθηκαν το 2013, χρονιά κατά την οποία ο αριθμός των κατασχέσεων σε ληξιπρόθεσμους οφειλέτες και φοροφυγάδες αυξήθηκε κατά 52.007 από την προηγούμενη. Αν η πολιτεία αποφασίσει να εφαρμόσει τους νόμους της, θα πρέπει να χτίσει φυλακές για τουλάχιστο μισό εκατομμύριο μικροεπιχειρηματίες, επιτηδευματίες.
Οι περισσότεροι από τους «φοροφυγάδες» με τις ληξιπρόθεσμες οφειλές απλώς υπέπεσαν στο αδίκημα να ανοίξουν επιχείρηση στην Ελλάδα. Η έννοια του χρέους είναι αυθαίρετη, αφού στις περισσότερες περιπτώσεις δεν πρόκειται για χρήματα που «δάνεισε» το κράτος, αλλά, με διάφορους νόμους, όρισε ως «χρέη», κατά κανόνα με πρόστιμα, καθώς πολλές φορές οι επιχειρήσεις αυτές έχουν βάλει «λουκέτο» και δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε καμιά τους υποχρέωση.
Προκειμένου να εισπράξει 63 δισ. ευρώ των ληξιπρόθεσμων οφειλών, η Εφορία «άπλωσε χέρι» στις καταθέσεις 131.807 οφειλετών και κίνησε διαδικασίες κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων σε άλλους 53.129 «ληξιπρόθεσμους», ενώ έχει βγάλει σε πλειστηριασμό περίπου 20.000 ακίνητα. Αυτοί που κινδυνεύουν είναι 1,8 εκατ. οφειλέτες που χρωστούν στην Εφορία μέχρι και 5.000 ευρώ.
Η τραγωδία της μεσαίας τάξης ολοκληρώνεται με την πτώση των τιμών των ακινήτων. Οι αγοραπωλησίες σπιτιών ήταν 148 χιλιάδες το 2007. Το 2013 έπεσαν στις 22,5 χιλιάδες. Η πτώση των τιμών -σύμφωνα με εκτίμηση του οίκου αξιολόγησης Fitch-, θα φτάσει, από την αρχή της κρίσης, το 42%. Πολλοί αναγκάστηκαν να πωλήσουν ακίνητα σε υπέρμετρα χαμηλές τιμές, διότι δεν υπήρχαν αγοραστές. Με τον τρόπο αυτόν ολόκληρες περιουσίες αλλάζουν χέρια – μαζί αλλάζει και η ταξική σύνθεση της χώρας.
Οι πτωχευμένοι είναι πρώην ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, ούτε «προλετάριοι» ούτε «άνεργοι», μόνο πρώην, λούμπεν μικροαστοί χωρίς ιδιοκτησία και με ψυχολογία «έκπτωτου» που δεν ανήκει πουθενά.
Οι διαταγές πληρωμής, οι ακάλυπτες επιταγές, οι κατασχέσεις και τα «κόκκινα δάνεια» είναι ένα εκρηκτικό μείγμα που αφορά περίπου 30 δισ. και δυο-τρία εκατομμύρια Ελληνες. Αλλά παρότι το 22,6% έκοψε την κεντρική θέρμανση το 2013, το 20% των πιο πλούσιων αύξησε τις δαπάνες του έξι φορές πάνω. Κι όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, η Ελλάδα αύξησε τον πλούτο της κατά 9,9%, σύμφωνα με τα στοιχεία της Credit Suisse.
Μετά το «κούρεμα» των ομολόγων και την πτώση της αξίας των ακινήτων, περίπου 11.000 Ελληνες μικροομολογιούχοι είδαν τις τοποθετήσεις τους να εξανεμίζονται σε μια νύχτα. Οι 900.000 επενδυτές του χρηματιστηρίου είδαν ζημίες 65 δισ. Κι όμως, το μέσο εισόδημα στην Ελλάδα -πάνω από τα 76.000 ευρώ- αυξήθηκε 10%. Οι «εκατομμυριούχοι» υπολογίζονται σε περίπου 8.000 άτομα, με περιουσία 600 δισ. κατά το «Spiegel». Ανάμεσα σ’ αυτούς που πλούτισαν την περίοδο της κρίσης είναι προφανώς και πολλοί από τα κοράκια των πλειστηριασμών, τα σύγχρονα τσακάλια, τους νέους «μαυραγορίτες». Την πενταετία 2008-2012, οι δαπάνες των νοικοκυριών -ακόμα και σε ψωμί και γάλα- μειώθηκαν κατά 32%.
Η Ελλάδα είναι πρώτη σε φτώχεια στην Ευρώπη, με ποσοστό 34,6% στα όρια της φτώχειας, και ένας στους πέντε Ελληνες ζει κάτω από αυτά τα όρια. Το απόθεμα παγίου κεφαλαίου μειώθηκε πρώτη φορά από την εποχή του Εμφυλίου. Η ανεργία αγγίζει την εποχή του 1961. Για το 2014, η Κομισιόν προβλέπει επιστροφή στην ανάπτυξη με ρυθμό 0,6%. Η ανεργία το 2015 θα είναι, από 27% σήμερα, 24,5% τότε. Οι μέσες αποδοχές του Ελληνα -22.325 ευρώ- είναι κάτω από το μισό των αποδοχών του Γάλλου, κοντά στο μισό του Γερμανού (38.000) και πολύ κάτω από αυτές του Σλοβένου.
Ο αριθμός των εργαζομένων -στο σύνολό τους-, από 4,8 εκατ. το 2008, μειώθηκε σε 3,9 εκατ. το 2013, με αποτέλεσμα σε κάθε τρεις εργαζομένους να αντιστοιχεί ένας άνεργος. Ο νέος ταξικός χάρτης περιλαμβάνει λιγότερο «προλεταριάτο» και δημόσιους υπαλλήλους, περισσότερους ανέργους και συρρίκνωση της μικρομεσαίας τάξης.
Από το νέο χάρτη λείπει η φιγούρα του αυτοαπασχολουμένου -και αυτοεκμεταλλευόμενου με δεκαεξάωρη εργασία- που διαπέρασε την ελληνική ιστορία από το 1922 μέχρι σήμερα. Ομως δεν πρόκειται για προλεταριοποίηση της μεσαίας τάξης, αφού το προλεταριάτο μειώνεται αριθμητικά. Πρόκειται για μια νέα μη-τάξη δύο εκατομμυρίων ανθρώπων, που δεν ανήκουν πουθενά, δεν εντάσσονται σε καμία άλλη τάξη, αλλά βγαίνουν έξω από την παραγωγή και, μερικές φορές, όπως δείχνουν οι αυτοκτονίες, και έξω από τη ζωή.
Ο ένας από τους πολιτικούς ηγέτες που διαχειρίστηκαν την κρίση το είχε πει: «Δείτε την κρίση ως ευκαιρία!»
**
Οι «αγορές χρυσού»
Στα ενεχυροδανειστήρια παλαιότερα οι πελάτες άφηναν ενέχυρο για να πάρουν δάνειο με τόκο. Τώρα αφήνουν για λίγα ευρώ ακόμα και βέρες, χρυσά δόντια, κειμήλια… Ο νέος πελάτης είναι οικογενειάρχης, «μικροαστός» μεγάλης ηλικίας, που δεν επιδιώκει δάνειο αλλά πώληση σε εξευτελιστικούς όρους.
Τα νέα ενεχυροδανειστήρια που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε όλη την Ελλάδα -τριάντα υπάρχουν μόνο στο Ηράκλειο Κρήτης- είναι ένας τρόπος τοκογλυφίας ή «εθελούσιας» ληστείας. Η νέα «αγορά» μοιάζει με τη μαύρη αγορά της Κατοχής, όταν οι πρόγονοι των σύγχρονων μαυραγοριτών μέσα στο σκοτάδι -σε κουρεία, συμβολαιογραφεία, καφενεία και κρυφά στέκια- έβαζαν χέρι σε πλούσια κτήματα, χαλιά, μπιμπελό, τιμαλφή και ρολόγια, έπιπλα και βέρες. Τα σύγχρονα «τσακάλια» είναι νεομαυραγορίτες και τοκογλύφοι με γαμψά νύχια.
Ενα ενεχυροδανειστήριο στο Κορωπί ειδικεύεται σε αυτοκίνητα, σκάφη, μοτοσικλέτες, αλλά και ακίνητα. Είναι το πρώτο από επτά τέτοια «ενεχυροδανειστήρια» σε όλη την Ελλάδα που δίνουν μετρητά με ενέχυρο ακόμα και τροχόσπιτα ή ρυμουλκά, δηλαδή όλη τη ζωή του βιοπαλαιστή. Αν ένα αυτοκίνητο αξίζει 20.000 ευρώ, μπορεί να εκταμιευθεί δάνειο ύψους 10.000 ευρώ, αλλά μια σειρά επιπλέον εξόδων φορτώνονται στο δανειολήπτη. Πάρκινγκ, φύλαξη, ασφάλιση. Οταν ο ενδιαφερόμενος πάει το αυτοκίνητό του, δεν φαντάζεται ότι το δάνειο μέσα σε ένα τρίμηνο έχει ξεπεράσει την αξία του.
Μια τέτοια υπόθεση έστειλε ο Συνήγορος του Πολίτη στον εισαγγελέα με έναν ογκώδη φάκελο -για τοκογλυφικές πρακτικές με 150% τόκο. Αλλά το νέο φαινόμενο είναι να ενεχυριάζονται πλέον σπίτια με προσύμφωνα-αυτοσυμβάσεις, που στην πράξη είναι πληρεξούσια πώλησης σε τιμές τόσο χαμηλές, που τα «κοράκια» των πλειστηριασμών θα ζηλεύουν – αν δεν είναι ήδη εδώ.
Σε ένα εργοστάσιο ξυλείας στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης, ο ιδιοκτήτης θα συλληφθεί να παίρνει 18.190 ευρώ από «πελάτη» στον οποίο είχε δανείσει 11.400. Οι αστυνομικοί εντυπωσιάστηκαν από την οργάνωση της επιχείρησης. Ανάμεσα σε πολλά αντικείμενα ανακάλυψαν δέκα συσκευές εντοπισμού θέσης GPS προκειμένου ο τοκογλύφος να εντοπίζει πού βρίσκεται κάθε στιγμή το αυτοκίνητο του «πελάτη» του, λες και ήταν ήδη δικό του.
**
Η τοκογλυφική «Κόζα Νόστρα»
Οταν ένας 45άχρονος ιδιοκτήτης εστιατορίου έδωσε τέλος στη ζωή του, στη Θεσσαλονίκη, ένα απίστευτο κουβάρι ξετυλίχτηκε, χάρη σε ένα σημείωμα που άφησε ο αυτόχειρας. Ενας ακόμα επιχειρηματίας μίλησε απελπισμένος στις αρχές, για να αποκαλυφθεί ένα κύκλωμα στο οποίο εμπλέκονταν τριακόσια άτομα. Κι ένας ακόμα αυτοκτόνησε, αποκαλύπτοντας το μακάβριο κύκλο.
Ο αρχιτοκογλύφος ήταν παράγοντας της πόλης με νυχτερινό κέντρο και εταιρεία ακινήτων αλλά και πολιτικές σχέσεις με ακροδεξιό «λαϊκό» κόμμα. Το κύκλωμα είχε γραμματέα, για να υπενθυμίζει τις υποχρεώσεις τους στα θύματά του, σύμβουλο με τραπεζικές διασυνδέσεις, νομικούς, μπράβους-εισπράκτορες, ο ένας ήταν απότακτος αστυνομικός, αλλά και ένα δημοσιογράφο της κρατικής τηλεόρασης.
Η αστυνομία διαπίστωσε πως ένας δικηγόρος μετέφερε αυτολεξεί το μήνυμα του αυτόχειρα στον αρχηγό του κυκλώματος που γνώριζε μόνο η αστυνομική αρχή. Η έρευνα θα αποκαλύψει εμπλεκόμενους αστυνομικούς και διευθυντικά στελέχη τραπεζών που έπαιρναν αμοιβές ύψους 10.000 ευρώ για τις πληροφορίες και εκδουλεύσεις.
Ο εντυπωσιακός γάμος του «νονού» το 2003, με καλεσμένη όλη την αφρόκρεμα της πόλης, έγινε θέμα στα gossip περιοδικά της Βορείου Ελλάδος. Την ατμόσφαιρα χλιδής λάμπρυνε η παρουσία τού -όχι ακόμα υπόδικου- τότε νομάρχη που ντυνόταν στις απόκριες Ζορό, αλλά και του νυν φυλακισμένου, για άλλο σκάνδαλο, τότε δημάρχου Θεσσαλονίκης.
Ενας κουμπάρος του αγόραζε οικόπεδα και έχτιζε μεζονέτες για λογαριασμό του ηγουμένου της Μονής Βατοπεδίου. Και ο άλλος κουμπάρος ήταν ο λαλίστατος βουλευτής του κόμματος που είχε αναλάβει πολιτική σταυροφορία κατά της διαφθοράς, υπέρ της Πίστεως και της Πατρίδος. Το σύνθημά του ήταν «Καθαρές λύσεις, καθαρά χέρια». Ο πρώην βουλευτής πλέον δεν θα κατηγορηθεί ποτέ φυσικά για μια κουμπαριά, αλλά ούτε και για μια πράξη νόμιμη, όπως το να μεταφέρεις 400.000 ευρώ έξω από τα σύνορα της χώρας που το κόμμα σου ήθελε να σώσει.
Ενα άλλο κύκλωμα τοκογλυφίας στη συμπρωτεύουσα αποκαλύφθηκε καθώς η κόρη του αρχηγού που κυκλοφορούσε με Mercedes μιλούσε στο τηλέφωνο πολύ για λεφτά κι επιταγές κι εισπράξεις, αν και ο μπαμπάς της τής εξηγούσε ότι αυτά δεν τα λένε από το τηλέφωνο. Η αστυνομία έφτασε σε μια πανέμορφη ξανθιά Σλοβάκα χορεύτρια, που μετέφερε μεγάλα χρηματικά ποσά σε τράπεζα της Σλοβακίας. Οπως ακριβώς σε παλιές γκανγκστερικές ταινίες η ωραία ξανθιά -το «μωρό» ή «αγάπη»- είχε σχέση με έναν προστάτη της νύχτας.
Στον «Αγαπητό»
Η «έδρα» της συμμορίας ήταν το ζαχαροπλαστείο «Αγαπητός» της Καλαμαριάς. Δυο-τρεις «σκληρές» γυναίκες ήταν προπομποί των μπράβων. Ενα από τα πιο γνωστά μαγαζιά της πόλης ανήκε στον αρχηγό, μαζί με άλλα μπαρ στα Λαδάδικα και μια επιχείρηση real estate. Οι πολιτικές διασυνδέσεις του φαίνεται πως ήταν ο λόγος που το ελληνικό κράτος νοίκιαζε από κείνον ακίνητα.
Ο αρχηγός είχε συνάψει πέρα από κουμπαριές και ένα ειδύλλιο με ανιψιά πρώην υπουργού της Νέας Δημοκρατίας. Την εποχή εκείνη πολλά δημόσια ακίνητα περιήλθαν στη μονή Βατοπεδίου και κείνη τα αντάλλαξε με τη λίμνη Βιστονίδα. Ο αρχινονός βάπτισε το παιδί του κτηματομεσίτη της μονής και του έδωσε το όνομα του ηγουμένου. Ευφραίμ!
Ο δημοσιογράφος, που ήταν παιδί της Εκκλησίας από τα μαθητικά του χρόνια, μπήκε στην κρατική τηλεόραση την εποχή της χούντας. Αυτός που δεν μπορούσε να λείπει από την υπόθεση ήταν ένα στέλεχος του επί είκοσι χρόνια κυβερνητικού κόμματος. Βρέθηκε στο πρόσωπο συνδικαλιστή-εφοριακού, προέδρου της ΠΑΣΚΕ που εργαζόταν στο ΣΔΟΕ – με γνωριμίες στο περιβάλλον τόσο του Ακη όσο και του Βενιζέλου. Είχε πολλές φορές συγκαλύψει εφοριακούς. Κι όταν βρέθηκε επικεφαλής της «διεύθυνσης ειδικών υποθέσεων» έπρεπε να συγκαλύψει τον εαυτό του.
Το κουβάρι αποκάλυψε πως πρώην ποδοσφαιριστής και πρόεδρος ΠΑΕ πήρε 350.000 κι επέστρεψε 620.000 με επιτόκιο 120% το χρόνο. Μια άλλη ομάδα έδινε ακάλυπτες επιταγές με τοκογλυφικά ωφελήματα. Ενας γιατρός, ο «Μπίλης», σε ένα από τα θύματα, που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο του, έδωσε εξιτήριο ως συγγενής πρώτου βαθμού, προκειμένου να τον απαγάγουν και να τον εκβιάσουν.
Οι υποθέσεις αυτές και οι αυτοκτονίες προκάλεσαν αλλαγή της νομοθεσίας, που ήταν αμετάβλητη από το 1951. Η ποινική δίωξη στο εξής θα ασκείται αυτεπαγγέλτως από τον εισαγγελέα, χωρίς να χρειάζεται να υποβάλλουν μηνύσεις τα θύματα. Η τοκογλυφία κατ’ επάγγελμα θα είναι κακούργημα και όχι πλημμέλημα. Ο κατ’ επάγγελμα ασκών την τοκογλυφία θα τιμωρείται με κάθειρξη έως 10 χρόνων αντί για φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών και χρηματική ποινή, κι αν υπάρχει «παρατράπεζα», η ποινή θα είναι ακόμη αυστηρότερη.

«Αγοράζουμε βέρες, τάματα…»
Τον Απρίλιο του 2013, ένας 32άχρονος Γερμανός συλλαμβάνεται στο αεροδρόμιο με 16 κιλά χρυσού, με προορισμό τη Γερμανία. Θα μπορούσαμε να τον πούμε και… λαθρέμπορο, αφού είχε ξανασυλληφθεί με 8,5 κιλά χρυσού και εξήντα κιλά ασημιού, με προορισμό το Βερολίνο.
enet.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ο Σοπενχάουερ, ο Eπίκουρος και τα χρήματα

Όρθά καί όμορφα διαίρεσε ό μέγας διδάσκαλος περί τής ευδαιμονίας Επίκουρος τις ανθρώπινες ανάγκες σε τρεις κατηγορίες.

Πρώτον, στίς φυσικές καί αδήριτες: πρόκειται γιά εκείνες πού, όταν δέν ικανοποιηθούν, προκαλούν πόνο- εδώ, συνεπώς, συγκαταλέγονται μόνο victus et amictus [τροφή κι ένδυση].

Δεύτερον, στις φυσικές αλλά όχι και αδήριτες: πρόκειται για την ανάγκη 'ικανοποίησης της γενετήσιας ορμής, αν και ό ’Επίκουρος -σύμφωνα με την έκθεση της διδασκαλίας του από τον Διογένη Λαέρτιο- δεν το διατυπώνει ρητά (την διδασκαλία του, παρεμπιπτόντως, την παρουσιάζω συνολικά κάπως τροποποιημένη και λειασμένη)- ή ανάγκη αυτή ικανοποιείται ήδη δυσκολότερα απ’ ότι οι πρωτοαναφερθείσες.

Τρίτον, στις ούτε φυσικές ούτε αδήριτες: πρόκειται για τις ανάγκες της πολυτέλειας, της αφθονίας, της επίδειξης και τού μεγαλείου- τούτες δεν έχουν πέρας, ή δε 'ικανοποίησή τους είναι πολύ δύσκολη.

Τα όρια των εύλογων επιθυμιών μας πού αφορούν στην κτήση είναι δύσκολο, αν όχι και αδύνατο να καθαρισθούν, καθώς ή ικανοποίηση τού κάθε ανθρώπου απ’ αυτή την άποψη εξαρτάται όχι, από ένα απόλυτο, αλλά ένα σχετικό μέγεθος, από την σχέση δηλ. των απαιτήσεων του και της περιουσίας του, ούτως ώστε τούτη ή τελευταία, θεωρούμενη μεμονωμένη, είναι τόσο κενή νοήματος όσο και ό αριθμητής ενός κλάσματος χωρίς τον παρονομαστή. Ένας άνθρωπος δεν στερείται καθόλου τα αγαθά εκείνα για τα οποία δεν του έχει περάσει καν από το μυαλό ή αξίωση να τα αποκτήσει, άλλα είναι, και χωρίς αυτά, εντελώς ικανοποιημένος. Ένας άλλος, αντίθετα, ό όποιος κατέχει τα εκατονταπλάσια απ’ αυτόν, νιώθει δυστυχής επειδή στερείται ένα και μόνον αγαθό το όποιο έχει την αξίωση να κατέχει.

Ό καθένας έχει, και απ’ αυτήν επίσης την άποψη, έναν δικό του ορίζοντα του τί είναι γι’ αυτόν δυνητικά εφικτό, και οι αξιώσεις του εκτείνονται μέχρι τα όρια του ορίζοντα αυτού. Όποτε ένα αντικείμενο ευρισκόμενο εντός του ορίζοντα αυτού του παρουσιάζεται κατά τρόπο ώστε να ευελπιστεί ότι θα το αποκτήσει, τότε νιώθει ευτυχής· δυστυχής, αντίθετα, νιώθει όποτε δυσκολίες που εμφανίζονται του στερούν αυτή την προοπτική. Ότι βρίσκεται εκτός του οπτικού αυτού πεδίου δεν άσκει καμία επίδραση επάνω του. ΩΣ εκ τούτου, ή μεγάλη περιουσία των πλουσίων δεν προκαλεί ανησυχία στον φτωχό· κι από την άλλη πλευρά, ό πλούσιος, όταν αποτύχει στις επιδιώξεις του, δεν βρίσκει παρηγοριά στα πλείστα όσα κατέχει.

Το γεγονός ότι, μετά την απώλεια πλούτου ή ευκαταστασίας και μόλις ξεπερασθεί ή αρχική οδύνη, ή συνήθης μας διάθεση δεν διαφέρει κατά πολύ από την προ της απώλειας οφείλεται στο ότι, αφότου ή μοίρα σμίκρυνε τον παράγοντα της περιουσίας μας, μειώνουμε τώρα κι εμείς οι ίδιοι δραστικά τον παράγοντα των αξιώσεων μας. Ή προσαρμογή αυτή είναι το πραγματικά επώδυνο στην περίπτωση ενός δεινού-όταν, όμως, πλέον ολοκληρωθεί, τότε ό πόνος υποχωρεί, μέχρι που, εντέλει, παύει να γίνεται αισθητός: ή πληγή επουλώνεται.)

Στην περίπτωση, αντίθετα, ενός ευτυχούς συμβάντος, ό συμπιεστής των αξιώσεων μας μετατίθεται σε υψηλότερο σημείο, ώστε οι ίδιες οι αξιώσεις μας διογκώνονται: εδώ ακριβώς έγκειται ή χαρά. Τούτη, όμως, δεν διαρκεί περισσότερο από την διαδικασία ολοκλήρωσης αυτής της προσαρμογής, μέχρις ότου δηλ. συνηθίσουμε στον αυξημένο βαθμό αξιώσεων και καταστούμε αδιάφοροι για το μέγεθος της περιουσίας που του αντιστοιχεί. Τούτο δηλώνεται ήδη από το ομηρικό χωρίο ΥΔ., Σ, 136-137, το όποιο καταλήγει ως εξής:

τοίος γάρ νόος έσύν έπιχθονίων άνθρώπων,

οϊον έπ ήμαρ άγησι, πατήρ άνδρών τε θεών τε

( γιατί ταιριάζει των θνητών ή σκέψη με την μέρα καθώς την στέλνει των θεών κι ανθρώπων ό πατέρας)

Ή πηγή του ανικανοποίητου που νιώθουμε βρίσκεται στην διαρκώς ανανεούμενη προσπάθειά μας ν’ ανυψώσουμε τον παράγοντα των αξιώσεων μας, ενόσω ό άλλος παράγοντας παραμένει αμετάβλητος, ακυρώνοντας, έτσι, την προσπάθειά μας.

Στους ανθρώπους επιρρίπτεται συχνά ή μομφή ότι ή επιθυμία τους είναι κυρίως εστραμμένη στο χρήμα και ότι αγαπούν τούτο περισσότερο από κάθε τι άλλο. Εντούτοις, είναι φυσικό, μάλιστα προφανώς αναπόφευκτο ν’ αγαπούν το χρήμα, το όποιο -ωσάν ακαταπόνητος Πρωτέας- είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμο να μεταμορφωθεί στο εκάστοτε αντικείμενο των τόσο μεταβαλλόμενων επιθυμιών μας και των πολυσχιδών αναγκών μας. Κάθε άλλο αγαθό ικανοποιεί μία μόνον επιθυμία, μία μόνον ανάγκη: οι τροφές είναι κα­λές μόνο για τον πεινασμένο, το κρασί μόνο για τον υγιή, τα φάρμακα μόνο για τον ασθενή, μία γούνα μόνο για τον χει­μώνα, οι γυναίκες μόνο για την νιότη κ.λπ. Όλα τούτα είναι συνεπώς απλώς αγαθά προς τι*, αγαθά δηλ. σε σχέση με κάτι άλλο. Μόνο το χρήμα είναι το αγαθό κατ’ απόλυτη έννοια, καθώς δεν αντιστοιχεί σε μία ανάγκη in concrete/ [συγκεκρι­μένα], αλλά στην ανάγκη όλως, in abstracto[αφηρημένα].

ARTHUR SCHOPENHAUER - Από το βιβλίο του "Αφορισμοί – για την πρακτική σοφία της ζωής"

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΠΟΥΤΑΝΑΚΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

Imf fuck off
Οι πρόσφατες ειδήσεις από Ρωσία μεριά ήταν ιδιαίτερα δυσάρεστες για τον περιούσιο ελληνικό λαό. Αυτό δεν χωνεύεται με τίποτα, σκέφτηκε (;) σε γενικές γραμμές ο πολυμήχανος απόγονος του Αριστοτέλη και ένθερμος ψηφοφόρος του Μπέου με το μονοψήφιο δείκτη νοημοσύνης.
Και καλά να μας πολεμάνε οι Γερμανοί, οι Αμερικάνοι, οι Εβραίοι, οι Φιλανδοί, οι Κινέζοι, οι Τούρκοι, οι Περουβιανοί, οι Αλβανοί και καμιά 173 ακόμα εθνότητες σε όλο τον πλανήτη γιατί ζηλεύουν τον παγωμένο φραπέ, τα λεπτεπίλεπτα αυθαίρετα μπροστά στην παραλία, τον Πάγκαλο και τον Κεδίκογλου, αλλά να μας γυρίσουν την πλάτη και οι Ρώσοι, το ορθόδοξο ξανθό γένος που θα σταθεί στο πλευρό μας όταν χρειαστεί να πάρουμε την Πόλη και τα Περίχωρα Της;
Μέχρι στιγμής ξέραμε ότι ο ελληνικός λαός έχει πάρει διαζύγιο με τη λογική. Τώρα, γίνεται πασιφανές ότι η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν έχει ιδέα ούτε από πολιτική. Μαύρα μεσάνυκτα λέμε. Δεν μπορεί να καταλάβει ότι οι χώρες δεν έχουν αισθήματα, αλλά μόνο συμφέροντα. Νομίζει ότι οι διεθνείς συμφωνίες ανάμεσα στα κράτη είναι ένας συνδυασμός από greek καμάκι της δεκαετίας του 80 και ατάκες του στυλ «φαίνεσαι ωραίος τύπος, θέλεις να κάνουμε παρέα;»
Το κερασάκι στην τούρτα, το ακλόνητο επιχείρημα που φανερώνει την ολική έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα, είναι ότι, ακόμα και σήμερα, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι η χώρα χρεοκόπησε εδώ και 4 χρόνια. Ψηφίζουν κόμματα που λένε ότι έσωσαν τη χώρα, την ίδια ώρα που η χώρα έχει χάσει το 25% του συνολικού ΑΕΠ της. Για τέτοια φωτεινά μυαλά μιλάμε.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι ήρθε η ώρα που θα πληρωθεί ο λογαριασμός. Οι κάτοικοι της Ελλάδας θα πληρώσουν για όλες τις μαλακίες που κάνανε. Μία προς μία, εδώ και τώρα. Αναγνώριση της νεοναζιστικής κυβέρνησης της Ουκρανίας ήθελες; Πολύ ωραία, απλά βρες και λίγο χώρο στον πάτο σου για να χωρέσουνε τα φρούτα που περισσεύουν. Δηλώνεις περήφανο μέλος της Ευρώπης και δεν μπορείς (ούτε να διανοηθείς) να διαφοροποιήσεις τη θέση σου σε σχέση με τη Ρωσία; Έξοχα, απλά παρακάλα να μην αρχίσουν τα παιχνίδια με την ενέργεια γιατί τότε η τιμή του πετρελαίου θα φτάσει στα ουράνια.
Είναι κοινό μυστικό ότι η Ελλάδα δεν θα υπήρχε ποτέ σαν ανεξάρτητο κράτος αν δεν το θέλανε οι Ρώσοι, οι Άγγλοι και οι Γάλλοι. Αυτοί καθάρισαν την μπουγάδα στη ναυμαχία του Ναυαρίνου το 1827, όταν ο Ιμπραήμ έκανε ότι ήθελε χωρίς να συναντήσει την παραμικρή ελληνική αντίσταση. Τα πρώτα κόμματα στις εκλογές ήταν το ρωσικό, το αγγλικό και το γαλλικό. Επιπλέον, στη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων η Ελλάδα ήταν δορυφόρος των μεγάλων δυτικών συμμάχων.
Από το 1947 γίνεται επισήμως ένα αμερικάνικο προτεκτοράτο που σε τακτά χρονικά διαστήματα παρακαλάει τον θείο Σαμ να της δώσει λεφτά. Οι Αμερικάνοι κάνουν κυριολεκτικά ότι θέλουν, βάζουν τις στρατιωτικές βάσεις τους όπου θέλουν, διορίζουν τις κυβερνήσεις/χούντες που θέλουν κτλ. Στις αρχές του 2000 τα πράγματα αλλάζουν οριστικά και η εγχώρια οικονομική ελίτ, με μπροστάρη τον Σημίτη, προσφέρουν τη χώρα τυλιγμένη σε συσκευασία δώρου στην Ευρωζώνη, δηλαδή την γερμανοκρατούμενη Ευρώπη.
Έκτοτε, οτιδήποτε καινούριο θέλει να δοκιμάσει η Ευρώπη σε οικονομικό ή διπλωματικό επίπεδο, μπορεί να το τεστάρει άφοβα πάνω στην Ελλάδα. Πολιτικές ακραίας λιτότητας, κούρεμα ομολόγων, στυγνοί εκβιασμοί και φυτευτοί πρωθυπουργοί είναι μόνο η αρχή. Η Ελλάδα είναι το πιο πιστό πουτανάκι της Δύσης. Δεν θα πει ποτέ όχι, δεν έχει τους πολιτικούς που μπορούν να πουν όχι και φυσικά δεν έχει τους πολίτες που θα αναδείξουν τους πολιτικούς που μπορούν να πουν όχι.
Αυτό δεν περνάει απαρατήρητο από κανένα. Όσο και αν μισείς τον αντίπαλο σου έχεις κάποιον σεβασμό για αυτόν. Για τις μαριονέτες του αντιπάλου όμως δεν έχεις και δεν πρέπει να έχεις κανένα σεβασμό. Είναι γλοιώδεις, άχρηστοι και τιποτένιοι σαν τους έλληνες και τους πολιτικούς τους.
Η Ρωσία, και η κάθε Ρωσία, μπορεί να αγοράσει φρούτα από την Αφρική και κρέας από την Αργεντινή. Και μπορεί πανεύκολα να προτρέψει τους Ρώσους να κάνουν τα μπάνια τους στις πανέμορφες παραλίες της Τουρκίας. Γιατί, καλώς ή κακώς, έτσι παίζεται το παιχνίδι της πολιτικής: Με αμοιβαίες συμφωνίες, κοινά οφέλη και ανταποδοτικότητα. Το κατάλαβες απόγονε του Αριστοτέλη ή σκοπεύεις να στείλεις και τον Λιακόπουλο στη Βουλή για να σιγουρέψεις την επικράτηση των ελοχίμ;
http://corfu4all.blogspot.gr/2014/08/blog-post_29.html

Διαβάστε περισσότερα

Ψυχικά και σωματικά ασθενείς οι άνεργοι στην Ελλάδα.

Ότι η ανεργία(και γενικά κάθε αγχωτική κατάσταση) γεννά ψυχικές και σωματικές ασθένειες είναι δεδομένο ….η αναφορά όμως στο συγκεκριμένο δημοσίευμα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉΣ(Φωτο) γίνεται ….για να προβληματιστούμε και να αντιληφθούμε το “επίπεδο νοσηρότητας” που βρίσκεται σήμερα η ελληνική κοινωνία, λόγω των ασύλληπτων ποσοστών-μεγεθών της ανεργίας -κυρίως των νέων- που έχουν ξεφύγει ….από κάθε ιστορικό όριο!

Αναρωτηθείτε λοιπόν ….που έχει οδηγηθεί ένα πολύ μεγάλο μέρος του ενεργού πληθυσμού της χώρας μας ….πρόκειται για “ιδιότυπη γενοκτονία” για την οποία η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση ….κάνουν τα “στραβά μάτια”.
Δεν πρέπει επίσης να παραβλέπουμε ότι ….και όσοι “τυχεροί” έχουν σήμερα δουλειά, ζουν με το άγχος και την αγωνία ότι μπορεί σε κάθε στιγμή να βρεθούν στην αντίπερα όχθη ….της ανεργίας, της πείνας και της εξαθλίωσης.

http://seisaxthia.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα

"Αχ, Αυτά Τα Φαντάσματα" - Θεατρική Ομάδα Αιτωλικού/Πολ & Μορφ. Συλλόγου "Το Αιτωλικό"

Τα "Φαντάσματα" ξαναεμφανίζονται .......

την Τετάρτη 13 Αυγούστου 2014
στο Υπαίθριο Θέατρο Αιτωλικού
ώρα 9.15 μ.μ.

Είσοδος 3€

Δείτε το trailer της παράστασης:

https://www.youtube.com/watch?v=Qm48ueLgzhk

Επιλέξαμε ένα έργο που μας μεταφέρει στη Νάπολη, σ' ένα τεράστιο σπίτι όπου συγκατοικούν άνθρωποι και φαντάσματα, ψυχές πονεμένες, καταραμένες αλλά και αθώες, ερωτευμένοι, σαλεμένοι και μικροκομπιναδόροι, ήρωες όλοι της φημισμένης κωμωδίας "Αχ, αυτά τα φαντάσματα" του σπουδαίου Ναπολιτάνου θεατράνθρωπου Εντουάρντο ντε Φιλίππο, γνωστού στο ελληνικό κοινό από πολλά έργα, όπως «Φιλουμένα Μαρτουράνο», «Σάββατο-Κυριακή-Δευτέρα», «Οι εκατομμυριούχοι της Νάπολι» κ.ά.

Eπιλέξαμε ένα έργο "πρόκληση" για τον θεατή - θέλοντας το κοινό να "κλάψει" και να "γελάσει" , να διασκεδάσει με το νου και την ψυχή του. Και όσοι γελάσουν θα αναρωτηθούν γιατί γέλασαν και όσοι θα κλάψουν ίσως στεναχωρηθούν που χάσανε την ευκαιρία να γελάσουν! 

Αυτό και αν είναι συγκατοίκηση λοιπόν! Στη Νάπολη, σε ένα σπίτι που θεωρείται στοιχειωμένο, άνθρωποι και φαντάσματα μοιράζονται τις μέρες και τις νύχτες τους, κυρίως τις νύχτες. Ψυχές αγαθές αλλά και καταραμένες, πλάσματα τίμια αλλά και κομπιναδόροι, "βιώνουν" απολαυστικές σουρεαλιστικές καταστάσεις.

Πρωταγωνιστής είναι ο Πασκουάλε, ένας άνθρωπος αδύναμος και νικημένος από τη μιζέρια της καθημερινότητας, αφού προσπάθησε μάταια να εξασφαλίσει γι' αυτόν και τη γυναίκα του, Μαρία, μια αξιοπρεπή ζωή, καταλήγει να ζει με τεχνάσματα. Μετακομίζει στο αχανές διαμέρισμα ενός ναπολιτάνικου μεγάρου όπου ο ιδιοκτήτης τον αφήνει να μένει χωρίς ενοίκιο, γιατί θέλει να ξορκίσει τις φήμες ότι στο σπίτι κυκλοφορούν φαντάσματα. Αυτός που τελικά "κυκλοφορεί" είναι ο εραστής της Μαρίας τον οποίον ο Πασκουάλε περνά για ένα φιλάνθρωπο φάντασμα που σκορπίζει σε κάθε του εμφάνιση χρήματα και δώρα.

Tο «Αχ, αυτά τα φαντάσματα» του Εντουάρντο ντε Φιλίππο δεν είναι μια απλή κωμωδία, είναι μια σπουδή πάνω στην ανθρώπινη απληστία και στον εγωισμό, πάνω στα ποταπά στοιχεία του ανθρώπινου χαρακτήρα που μας απομονώνουν και βγάζουν μπροστά το χειρότερο εαυτό μας. Ο συγγραφέας, χρησιμοποίησε το είδος της κωμωδίας για να μιλήσει για πανανθρώπινες αλήθειες και να καυτηριάσει την πλεονεξία και τον υπέρμετρο εγωισμό. Σε μία κωμωδία που αν και σε κάνει να γελάς με την ψυχή σου στο τέλος σε αφήνει με μια πικρή αίσθηση, εκείνη την πικρή αίσθηση που επανέρχεται στο στόμα σου κάθε φορά που αναλογίζεσαι το μάταιο και τη μικρότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Το σημαντικό αυτό έργο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1948 από το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν και έκτοτε επαναλήφθηκε με τεράστια επιτυχία αρκετές φορές. Μεταφέρθηκε επίσης στον κινηματογράφο το 1967 από τον Ρενάτο Καστελάνι με τον Βιτόριο Γκάσμαν και την Σοφία Λόρεν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Οι ψυχές:

ΠΑΣΚΟΥΑΛΕ ΛΟΓΙΑΚΟΝΟ (ψυχή πονεμένη)
Αντώνης Χαραλάμπους
ΜΑΡΙΑ η γυναίκα του (ψυχή χαμένη)
Μαρία Ακρίδα/Ελένη Ψιλογιάννη
ΑΛΦΡΕΔΟ ΜΑΡΙΛΙΑΝΟ (ψυχή ανήσυχη)
Κώστας Σύρρος
ΑΡΜΙΔΑ η γυναίκα του (ψυχή θλιμμένη)
Μένια Καρβέλη/Μαρία Τσιρογιάννη
ΓΚΑΣΤΟΝΕ ΚΑΛΙΦΑΝΟ (ψυχή ελεύθερη)
Γιώργος Σάλας
ΑΡΘΡΟΥΡΟΣ/ΣΥΛΒΙΑ δύο παιδιά (ψυχές αθώες)
Βασίλης Καστανάς και Φιλομήλα Σουλέ
ΜΑΝΤΑΛΕΝΙΑ (ψυχή ανώφελη)
Ευαγγελία Πατρινού
ΚΑΡΜΕΛΑ (ψυχή κολασμένη)
Ζωή Υφαντή
ΡΑΦΑΕΛΕ πορτιέρης (ψυχή μαύρη) 
Διονύσης Παρράς
ΔΥΟ ΑΧΘΟΦΟΡΟΙ (ψυχές καταδικασμένες)
Βασίλης Καστανάς και Αλέξανδρος Κονόμης
ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ
Μαρ. Σύρρου/Ντ. Χαραλάμπους/Χρ. Κτιστοπούλου

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: 
Διονυσία Ολιβώτου
Σκηνογραφία/Καλλιτεχνική Επιμέλεια/Ενδυματολογία:
Μιχάλης Κότσαρης
Πρωτότυπη Μουσική: 
Γρηγόρης Ευαγγελινός
Τεχνικός Διευθυντής: 
Πάνος Ακρίδας
Επιμέλεια Ηχου - Σχεδιασμός Φώτα: 
Δημήτρης Στογιάννης
Κονσόλα Ήχου: 
Δημήτρης Στογιάννης/Δημήτρης Ακρίδας
Κονσόλα Φώτα: 
Δημήτρης Σκούρτας/Νίκος Σφυρής
Φροντιστήριο Ρούχων: 
Αστέρω Περγαντή/Ντόρα Χαραλάμπους
Φροντιστήριο Αντικειμένων:
Χρυσάνθη Κτιστοπούλου/Πόπη Μπότα
Φροντιστήριο Σκηνικού:
Νίκος Ευαγγελινός
Κομμώσεις: 
Μαρία Σύρρου
Μακιγιάζ: 
Αλεξάνδρα Κοτσάλου/Αστέρω Περγαντή
Κατασκευές Ενδυμάτων: 
Φωφώ Ξεσφίγγη, Αστέρω Περγαντή, Μαρία Διαμάντη
Υποβολέας: 
Χρύσα Πατίρη
Τεχνική Υποστήριξη:
Δημήτρης Βλαχόπουλος
Μακέτες Έντυπου Υλικού: 
Αστέρω Περγαντή
Δημιουργία Βίντεο-Trailer/Μοντάζ/Επιμέλεια: 
Αστέρω Περγαντή/Μιχάλης Κότσαρης

Το σήμα της παράστασης φιλοτέχνησε 
ο Μιχάλης Κότσαρης

Έφορος Θεατρικής Ομάδας: 
Αντώνης Χαραλάμπους
Οργάνωση Παραγωγής: 
Θεατρική Ομάδα Αιτωλικού Πολ. & Μορφ. Συλλόγου
Παραγωγή: 
© Πολιτιστικός & Μορφωτικός Σύλλογος "Το Αιτωλικό"

http://etolikotheater.weebly.com/
https://www.facebook.com/etolikotheater
etolikotheater@gmail.com

Διαβάστε περισσότερα

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού

Δεν υπάρχει άνθρωπος επάνω σ΄αυτόν τον πλανήτη, που να μην έχει ξεστομίσει τη φράση: «Μα όλα σε μένα τυχαίνουν;». Η αλήθεια είναι πως πολλά τυχαίνουν σε εμάς. Όμορφα και άσχημα. Θεωρώ δε, πως όσα όμορφα, άλλα τόσα άσχημα μας τυχαίνουν. Περνώντας τα χρόνια βρισκόμαστε όλο κ περισσότερο κοντά στο να πιστέψω πως δεν είμαστε σκλάβοι του πεπρωμένου μας.

Κ πως η ρήση: «Του πεπρωμένου φυγείν αδύνατον» δε με αντιπροσωπεύει τελικά. Δεδομένου ότι είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος με τα καλά κ τα κακά του, τα όμορφα κ τα άσχημά του, με εναλλαγές διάθεσης, κυκλοθυμίες κ άλλα πολλά, πιστεύω ότι είμαστε καλλιτέχνες στο να δημιουργούμε οι ίδιοι τα σενάρια της ζωής μας, να προσελκύουμε τις συνθήκες, τα γεγονότα, ακόμη κ τους ανθρώπους μέσα στη ζωή μας, μόνο με το να είμαστε έτσι όπως είμαστε. Αλήθεια…..πώς, γιατί προκαλούμε δυσκολίες στις επαγγελματικές, οικογενειακές, ερωτικές, κ φιλικές μας σχέσεις; Άραγε γιατί η εικόνα του ποιοι είμαστε δεν ταιριάζει με την εικόνα του ποιοι θα θέλαμε να είμαστε; Ξεκινώντας κ θέλοντας να δώσουμε απαντήσεις σε αυτές τις απορίες, οφείλουμε να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για τη ζωή μας κάθε μέρα, με κάθε τρόπο. Κ γνωρίζουμε, πως αυτό που ζούμε, είναι η ίδια μας η Ζωή. Που είναι πανάκριβη κ που δεν είμαστε – κ δεν πρέπει να είμαστε – διατεθειμένοι να την υποτιμήσουμε. Ο κόσμος μας δεν ήταν, δεν είναι κ δεν πρόκειται ποτε να γίνει αγγελικός.

Ήταν, είναι κ θα είναι πλασμένος με χιλιάδες σταυροδρόμια, καλόστρωτα κ μη, λακκούβες, χαλάσματα, ερειπωμένα κτίσματα αλλά κ με όμορφα νεόκτιστα οικοδομήματα, καλοδιατηρημένα αρχοντικά, φωτεινά περάσματα, ευθείες, ηλιόλουστες εκτάσεις. Ανήκετε στην πρώτη κατηγορία; Δηλαδή στην κατηγορία να ανήκετε σε έναν κόσμο γεμάτο εμπόδια, χαλασμένες ψυχές, κολλημένα μυαλά, αρρωστημένες ιδέες συμβουλατόρων, κριτών κ θεατών προσωπικών συμβάντων σας; Που κάνουν τα πάντα να στέκονται δίπλα σας στις επιτυχίες, ενώ η απουσία τους στις άσχημες εμπειρίες σας κραυγάζει μέτρα μακριά;

Ξέρετε πόσοι άνθρωποι ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία; Πολλοί. Ή νομίζουν ότι ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Ένας από αυτούς κ εγώ. Κάνοντας back up, η μνήμη πονάει, θυμώνει, επαναστατεί. Έχουμε κατά καιρούς σταθεί, προσφέρει, τρέξει, αρπαχτεί για τον άνθρωπο. Τον δικό μας άνθρωπο {έτσι πιστέψαμε]. Κ λεπτό δεν πέρασε από το μυαλό μας ότι θα έρθει κάποτε η στιγμή που κ εμείς θα χρειαστούμε τον άνθρωπο δίπλα μας σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Κ όταν φτάνει αυτή η στιγμή κ νιώθουμε πως δεν έχουμε στάλα περίσσεμα ενέργειας μέσα μας, τότε αναμένουμε την προσφορά από αυτούς που απλόχερα προσφέραμε εαυτούς ημών στο παρελθόν.

Που φιλοξενήσαμε, αγκαλιάσαμε, προσπαθήσαμε όσο οι δυνάμεις μας το επέτρεψαν να προστατέψουμε την ψυχή τους, τα προβλήματα, τις τρικλοποδιές που άλλοι τους έβαλαν. Κ αρχίζουμε να ψάχνουμε, ΝΑΙ να ψάχνουμε τριγύρω για μια ακτίνα ελπίδας να φωτίσει το δικό μας αδιέξοδο. Γιατί η ελπίδα, ανοίγει πόρτες κλειστές, κάνει το βήμα μας ανάλαφρο, ξαναδίνει νόημα κ σκοπό στη ζωή μας. ΕΛΠΙΔΑ: ένα υπέροχο ελιξίριο πάνω από τη θετική/αρνητική γραμμή βεβαιώνοντάς μας πως μπορούμε κ συνεχίζουμε με χαμόγελο.

Κ συνειδητοποιούμε πως οι άνθρωποι εκείνοι, δεν είναι αυτοί που φαίνονταν. Λάθος υπολογισμός. Δεν είναι αυτοί – ας το παραδεχτούμε – που βάλαμε το στήθος μας μπροστά κ απαγορέψαμε στον οποιονδήποτε «εχθρό» τους να παραβιάσει την ψυχή τους, τα κεκτημένα τους. Πού πήγαν; Υπήρξαν; Είναι απίστευτο, αδιανόητο αλλά επιβάλλεται πλέον αυστηρά σαν η μόνη λύση: Να απολαύσουμε τη δυστυχία μας, το βαρύ κ καταθλιπτικό συναίσθημά μας, το αδιέξοδο που πεισματικά απλώνεται μπροστά μας. Είμαστε εμείς με εμάς. Οι δυο μας. Τριγύρω βουνά. Ίχνος ανθρώπινης παρουσίας. Τι κάνουμε λοιπόν; Ότι καλύτερο μπορούμε για εμάς. Προετοιμάζουμε το μυαλό μας να δεχτεί τη νέα κατάσταση κ δημιουργούμε τις κατάλληλες κατευθύνσεις που αναγκαστικά θα ακολουθήσουμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Παύουμε να ρίχνουμε ευθύνες στους «άλλους». Δε φταίνε αυτοί που ευεργετήθηκαν από εμάς. Εμείς πράξαμε αυτό που έπρεπε. Αυτό που με την καρδιά μας δώσαμε, δεν το ζητούμε πίσω. Θα μπορούσαμε να είχαμε αρνηθεί.

Τίποτε δε μας επιβλήθηκε να κάνουμε χωρίς τη θέλησή μας. Ούτε που πέρασε από το μυαλό μας ότι βοηθάμε για την ανταπόδοση. Η αλήθεια είναι πώς οι ευεργετημένοι άγνωστοι πια, δεν ήταν, δεν είναι κ δεν πρόκειται να σταθούν δίπλα μας. Δεν έχει σημασία ο χρόνος της διαπίστωσης αυτής. Σημασία έχει από εδώ κ πέρα τι θα κάνουμε.

Φυσικά κ δε γίνεται να αλλάξουμε. Η αναισθησία δε μας ταιριάζει, η αδιαφορία επίσης. Όσο για τη σκληρότητα, ξεχάστε το. Όμως, στο ολοκληρωτικό δόσιμο κ στην αυταπάρνηση του εαυτού μας φρένο. Μπαίνουν όρια. Πάντα θα υπάρχει ένας κόσμος με δυο πλευρές. Την ορατή κ την αόρατη. Το δύσκολο είναι, τα μάτια της ψυχής μας να εξασκηθούν στο να αντιλαμβάνονται την αόρατη. Αυτή, την αόρατη, όσο κ να λέμε ότι την αναγνωρίζουμε, δε θα την αποκαλύψουμε ποτέ. Θα αποκαλυφτεί από μόνη της. Θα αυτοσυστηθεί.

Θα μας αιφνιδιάσει στην αρχή, θα τη συνηθίσουμε στη συνέχεια. Δε χρειάζεται να αναλωθούμε σε ερωτήματα τύπου {γιατί;}. Αυτό που χρειάζεται είναι να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας κ για τους άλλους. Οι σκέψεις μας μπορούν να αλλάξουν, οι άλλοι όχι. Πραγματικά, θερίζουμε αυτό που σπέρνουμε. Ας προσέξουμε λοιπόν τους σπόρους που φυτεύουμε.

«Διδάσκουμε στους ανθρώπους τον τρόπο με τον οποίο θέλουμε να μας συμπεριφέρονται». ΛΙΝΤΑ ΦΙΛΝΤ.

Σοφία Ασλαματζίδου

Διαβάστε περισσότερα

Οδυσσέας Ελύτης - Ο μικρός ναυτίλος

   ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ (ΧV)

Τα παιδικά μου χρόνια είναι γεμάτα καλαμιές. Ξόδεψα πολύν άνεμο για να μεγαλώσω. Μόνον έτσι όμως έμαθα να ξεχωρίζω τους πιο ανεπαίσθητους συριγμούς, ν’ ακριβολογώ μες στα μυστήρια.

Μια γλώσσα όπως η ελληνική όπου άλλο πράγμα είναι η αγάπη και άλλο πράγμα ο έρωτας. Άλλο η επιθυμία και άλλο η λαχτάρα. Άλλο η πίκρα και άλλο το μαράζι. Άλλο τα σπλάχνα κι άλλο τα σωθικά. Με καθαρούς τόνους, θέλω να πω, που – αλίμονο – τους αντιλαμβάνονται ολοένα λιγότερο αυτοί που ολοένα περισσότερο απομακρύνονται από το νόημα ενός ουράνιου σώματος που το φως του είναι ο αφομοιωμένος μας μόχθος, έτσι καθώς δεν παύει να επαναστρέφεται κάθε μέρα όλος θάμβος για να μας ανταμείψει.

Θέλουμε – δε θέλουμε, αποτελούμε το υλικό μαζί και το όργανο μιας αέναης ανταλλαγής ανάμεσα σ’ αυτό που μας συντηρεί και σ’ αυτό που του δίνουμε για να μας συντηρεί: το μαύρο, που δίνουμε, για να μας αποδοθεί λευκό, το θνησιμαίο, αείζωο.

Και χρωστάμε στη διάρκεια μιας λάμψης την πιθανή ευτυχία μας.

XVI

Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό που, εάν σηκωθεί μέσα μας αέρας, αλίμονο. Οι ορμές χτυπάνε στα παράθυρα, τα τζάμια θρυμματίζονται. Λίγοι ξέρουν ότι ο υπερθετικός στα αισθήματα σχηματίζεται με το φως, όχι με τη δύναμη. Κι ότι χρειάζεται χάδι εκεί που βάζουν μαχαίρι. Ότι ένας κοιτώνας με τη μυστική συνεννόηση των σωμάτων μας παρακολουθεί παντού και μας παραπέμπει στην αγιότητα χωρίς συγκατάβαση.

Α! όταν η στιγμή φτάσει να καθίσουμε κι εμείς πάνω στο πεζούλι κάποιας Αγίας Πρέκλας εν μέσω αγριοσυκών, μορεών με ερυθρούς καρπούς, εις έρημον τόπον, απόκρημνον ακτήν, τότε η μικρή Κουμπώ μ' ένα κερί στο χέρι θα σηκωθεί στις μύτες των ποδιών να φτάσει εκεί ψηλά, μέσα στον αναστεναγμό μας, όλα τα εύφλεκτα: πάθη, πείσματα, φωνές οργής, μυριάδες έντομα χρωματιστούλια, που να λαμπαδιάσει ο τόπος!

XVII

Και να, καταμεσής της αθλιότητας, από τις ανασκαφές της Σαντορίνης, από την απελπισία πιο πέρα - επιτέλους: μια Κόρη Θηρασία φτάνει τεντώνοντας το χέρι της σαν να λέει «Χαίρε Κεχαριτωμένε».

Δεν είμαι ζωγράφος, Κόρη Θηρασία. Μα θα σε πω με ασβέστη και με θάλασσα. Θα σε προεχτείνω μ' αυτά που γράφω σ' αυτά που πράττω. Θα σου προσφέρω μια ζωή (τη ζωή που δεν αξιώθηκα) χωρίς αστυνόμους, χωρίς φακέλους, χωρίς κελιά. Μόνο μ' ένα λευκό πουλί πάνω από το κεφάλι σου.

Θα φυτέψω αμπέλια-λέξεις. Θα κτίσω Ανάκτορα μ' αυτά που μου δίνεις ν' αγαπώ. Από την Ηγησώ θα φτάσω στην αγία Αικατερίνη. Γη και ειρήνη θα φέρω.

XVIII

Από μικρό παιδί μου γεμίσανε το κεφάλι με την εικόνα ενός θανάτου κουκουλωμένου στα μαύρα, που κρατά τη ζωή σαν φάκα και μας την προτείνει ανοιχτή, με το δόλωμα της ηδονής στη μέση. Αφήστε με να γελάσω. Κάτι άλλο έλεγε κείνος που μασούσε τη δάφνη. Και δεν είναι τυχαίο που γυρίζουμε όλοι μας γύρω απ' τον ήλιο.

Το σώμα ξέρει.

XIX

Ωραίε μου Αρχάγγελε γεια σου, με τις ηδονές καθώς φρούτα στο πανέρι!

XX

Ένα βουνάκι αγριολούλουδα, το ίδιο αναλλοίωτα κι αμάραντα όσο μέσα στη σκέψη μας, τρέμει κάθε φορά που καταφέρνουμε να γίνουμε αέρας. Και να σκεφτεί κανένας ότι, με την προϋπόθεση να το θελήσουμε όλοι, μπορούμε. Όπως μπορούμε να επεκταθούμε σε όλα τ' απέραντα τετραγωνικά της ηθικής που απλώνονται πέραν από το ένα και αποτρόπαιο, φευ, όπου μας έχει καθηλώσει μια πανάρχαιη βλακεία, στην ανθεκτικότητά της πανίσχυρη.

XXI

Εκφράζομαι όπως ένα περγαμόντο στον πρωινόν αέρα. Η διήθηση που δεν την αντιλαμβάνεται άλλος κανείς, αυτή έχει σημασία. Μέσ' από τους κοινωνικούς αγώνες, τη λαχτάρα για δίκιο και για ελευθερία, το αναπαλλοτρίωτο του ατόμου: μια ευωδία!

Ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ τόσο μεγάλος ή τόσο μικρός όσο οι έννοιες που συλλαμβάνει, από τον Άγγελο αρχινώντας ίσαμε τον Δαίμονα. Είναι όσο το μέρος που απομένει όταν οι δύο αυτές αντίπαλες δυνάμεις αυτοεξουδετερωθούνε. Αν μου αρέσει ν' ανάγομαι στην ευγένεια του δέντρου ή να μετατρέπω σε αίνιγμα τις λύσεις, είναι γι' αυτό. Για να υποκαθίσταμαι στο παιδί που ήμουνα και να διαθέτω πάλι, εντελώς δωρεάν, την απέραντη εκείνη ορατότητα, την ισχυρότερη, τη διαρκέστερη από κάθε άλλης λογής Επανάσταση.

Κοίταζα το κομμάτι που χωρούσε στο μεγάλο τετράγωνο παράθυρο: λίγες καμένες στεριές και μια λουρίδα κύμα βαθυκύανο. Στον ύπνο μου, αργότερα, η ώρα τρεις το απόγεμα, έβλεπα τον Ερμή να κατεβαίνει από ψηλά, το 'να πόδι λυγισμένο, κρατώντας στην αγκαλιά του ένα κοριτσάκι με το κεφάλι ανάποδα και τα μαλλιά του χυμένα στον αέρα.

Εκδόσεις Ίκαρος Σελ 530

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Διαβάστε περισσότερα

Σοκ σε Ρώμη και Βρυξέλλες προκαλεί η ιταλική ύφεση

των Rachel Sanderson (Μιλάνο), Giulia Segreti (Ρώμη), Michael Hunter (Λονδίνο)

Η είδηση ότι η Ιταλία ξανακύλησε στην ύφεση έπεσε πολύ βαριά για τα ήδη τεντωμένα νεύρα της Ευρώπης, αλλά και για την κυβέρνηση της Ρώμης, που καλείται να κάνει επιθετικές μεταρρυθμίσεις… χθες. Πώς θα αντιδράσει ο Matteo Renzi.
H Ιταλία ξανακύλησε σε ύφεση, κόβοντας απότομα την «περίοδο χάριτος» του πρωθυπουργού Matteo Renzi και φέρνοντάς τον αντιμέτωπο με τη μεγάλη πρόκληση της επιβολής επιθετικών μεταρρυθμίσεων.
Η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης συρρικνώθηκε 0,2% στο β΄ τρίμηνο, σύμφωνα με την ιταλική στατιστική υπηρεσία, διαψεύδοντας τις προσδοκίες των οικονομολόγων για ανάπτυξη 0,1%. Είναι το δεύτερο συνεχόμενο τρίμηνο αρνητικής ανάπτυξης, μετά την πτώση 0,1% του ΑΕΠ στο α΄ τρίμηνο.
Οι επικριτές κατηγορούν τον κ. Renzi ότι αναλώνεται σε μεταρρυθμίσεις-βιτρίνα, όπως η μάχη για την αναδόμηση της Γερουσίας, αντί να εφαρμόζει τις κρίσιμες αναδιαρθρώσεις στην αγορά εργασίας και στην ιταλική γραφειοκρατία.
«Η Ιταλία είναι κολλημένη σε στασιμότητα και παραμένει κολλημένη επί έναν χρόνο, μετά από οκτώ τρίμηνα με ύφεση», τονίζει ο Francesco Daveri, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο της Πάρμας. «Αυτό αυξάνει τις πιέσεις στον Renzi να αποδώσει έργο. Κι αυτό σημαίνει να αποδώσει έργο στην οικονομία και να κάνει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις».
Τα δυσμενή μεγέθη ανακοινώθηκαν παράλληλα με απογοητευτικά στοιχεία για τις εργοστασιακές παραγγελίες της Γερμανίας και διογκώνουν τις ανησυχίες για την ισχύ της ανάκαμψης στην ευρωζώνη, η οποία φλερτάρει με τον αποπληθωρισμό.
Οι φόβοι ότι η αντιπαράθεση μεταξύ Ε.Ε. και Ρωσίας για την Ουκρανία θα πλήξει επιπλέον την ευρωπαϊκή οικονομία πίεσαν το ευρώ στο 1,334 δολ., στο χαμηλότερο επίπεδο σε εννέα μήνες.
Το ιταλικό χρηματιστήριο βούλιαξε 3% με βαριές απώλειες στις τραπεζικές μετοχές.
Οι οικονομολόγοι περιμένουν ότι τα τελευταία ιταλικά στοιχεία θα υποχρεώσουν την κυβέρνηση να μειώσει την πρόβλεψη για ανάπτυξη 0,8% το 2014, πρόβλεψη που ήταν ήδη ανώτερη από τις εκτιμήσεις της κεντρικής τράπεζας και του συνδέσμου επιχειρηματιών της χώρας, οι οποίοι περιμένουν άνοδο όχι μεγαλύτερη από 0,2%.
Ο Fabio Fois, αναλυτής της Barclays στο Μιλάνο, πιστεύει ότι τα δυσμενή μεγέθη θα ασκήσουν αισθητές πιέσεις στην κυβέρνηση. Πιστεύει ότι ο στόχος για έλλειμμα στον προϋπολογισμό του 2014 στο 2,6% του ΑΕΠ «πολύ δύσκολα θα επιτευχθεί, εκτός κι αν έρθει κάποια ευχάριστη έκπληξη από την ανάπτυξη, κάτι που δεν προβλέπεται».
Η Ιταλία εξήλθε παροδικά μόνο από τη βαθιά διετή ύφεση στο τελευταίο τρίμηνο του 2013 και η επιδείνωση των μεγεθών τις τελευταίες εβδομάδες αποδεικνύει ότι η οικονομία κάνει πολύ δύσκολη προσπάθεια να αναζωογονηθεί, μετά από μία δεκαετία με μηδενική ονομαστική ανάπτυξη.
Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας, Pier Carlo Padoan, παραδέχτηκε ότι η Ιταλία αγωνίζεται να βγει από την ύφεση, αλλά πρόσθεσε ότι δεν χρειάζεται η τρόικα των Βρυξελλών, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ για να γίνουν οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις.
«Η χώρα πρέπει να κάνει η ίδια τη μεταρρύθμιση στον εαυτό της, και αυτό κάνουμε, αλλά πρέπει να βιαστούμε περισσότερο στις κινήσεις μας», δήλωσε.
Από τον Φεβρουάριο που ανέλαβε την εξουσία με παλαιομοδίτικο πολιτικό «πραξικόπημα», ο κ. Renzi έχει υποσχεθεί περικοπές των δαπανών, μειώσεις φόρων, ιδιωτικοποιήσεις και μέτρα αναθέρμανσης της ανάπτυξης και δημιουργίας θέσεων εργασίας, σε μια οικονομία με ποσοστό ανεργίας στους νέους που φτάνει το 43,7%.
Μέχρι στιγμής η μεταρρυθμιστική ατζέντα του έχει ως αποτέλεσμα να εγκρίνει η κυβέρνησή του μια μείωση στον φόρο εισοδήματος των χαμηλόμισθων εργαζομένων, αξίας περίπου 10 δισ. ευρώ τον χρόνο, με την οποία η κυβέρνηση ελπίζει να τονώσει την εγχώρια ζήτηση.
ΠΗΓΗ: FT.com
Copyright The Financial Times Ltd. All rights reserved.
[Πηγή: EURO2day, 07/08/2014]

Διαβάστε περισσότερα

Τα πραγματικά μηνύματα της Αργεντινής

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

 

Με αφορμή τη νέα «τεχνική» χρεοκοπία της Αργεντινής, ξεκίνησε μια εντελώς αποπροσανατολιστική συζήτηση μεταξύ «μνημονιακών» (δηλαδή, των ελίτ που στηρίζουν την κοινοβουλευτική Χούντα του προτεκτοράτου μας) και «αντιμνημονιακών» (Σύριζα κ.λπ.) για τα δήθεν «μηνύματα της Αργεντινής». Στην πραγματικότητα, υπήρξαν βέβαια σημαντικά μηνύματα από την εμπειρία της Αργεντινής, τα οποία όμως δεν έχουν σχεδόν καμιά σχέση με τα δήθεν αυτά μηνύματα που πρόβαλλαν οι παραπάνω «μονομάχοι».
Έτσι, για μεν τους «μνημονιακούς, τα δήθεν αυτά μηνύματα » ήταν ότι η αιτία της νέας περιπέτειας της Αργεντινής ήταν η στάση πληρωμών που κήρυξε η χώρα το 2001 για ένα χρέος που, σε αναλογία με το ΑΕΠ της, ήταν κάτω από το μισό του δικού μας όταν άρχισε η διαδικασία χρεοκοπίας το 2009/10! Με άλλα λόγια, για τους παρ’ημίν επαγγελματίες καρπαζο-εισπράκτορες της Υ/Ε, η μόνη λύση είναι η πλήρης υποταγή μιας χώρας στις επιταγές της Νέας Διεθνούς Τάξης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Πολιτική που ακολούθησαν πιστά, η οποία βέβαια δεν έσωσε την μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού από την οικονομική καταστροφή, αλλά έσωσε όμως τις «καρέκλες» που τους έδωσαν τα αφεντικά τους. Και, φυσικά, και τις συνακόλουθες παχυλότατες ―συνήθως έμμεσες― οικονομικές απολαβές, που φανερώνουν ακόμη και τα «Πόθεν Έσχες» τους με τα δεκάδες σπίτια ο καθένας τους, τις καταθέσεις κ.λπ., και βέβαια την πολιτική και κοινωνική προβολή τους. Το τελευταίο άλλωστε παράδειγμα εθνικής μειοδοσίας των οργάνων της Υ/Ε στη χώρα μας είναι η παραπέρα καταστροφή του αγροτικού τομέα μας (στην οποία έχει ήδη οδηγήσει η ένταξή μας στην ΕΕ) που θα φέρει το τυχόν Ρωσικό εμπάργκο στα προϊόντα μας, σαν αποτέλεσμα της από μεριάς τους δουλικής στήριξης της εγκληματικής πολιτικής των γκάνγκστερς της Υ/Ε (ΗΠΑ και ΕΕ) κατά του Ρωσικού λαού και των Ρωσόφωνων στην Ουκρανία...
Από την άλλη μεριά, για τους «αντιμνημονιακούς» η αιτία της νέας επιδείνωσης της Αργεντινέζικης κρίσης είναι απλά τα «αρπακτικά» κερδοσκοπικά ταμεία, που τα δικαίωσε ένας Αμερικανός δικαστής κ.λπ.. Φυσικά, όλα αυτά είναι εξίσου αποπροσανατολιστικές ανοησίες με αυτές των «μνημονιακών», διότι τόσο τα κερδοσκοπικά ταμεία, όσο και οι δικαστές, απλά «τη δουλειά τους έκαναν», εκτός βέβαια αν όταν βγει ο Τσίπρας θα τρομάξει όχι μόνο τη Μέρκελ να αλλάξει γραμμή (με την απειλή ότι θα φύγει από το Ευρώ), αλλά και τα κερδοσκοπικά ταμεία και τους Αμερικανούς (ή Άγγλους για την περίπτωσή μας) δικαστές να φέρονται σωστά!
Για να δούμε όμως τα αληθινά μηνύματα της Αργεντινέζικης εμπειρίας θα πρέπει να αναφερθούμε στα γεγονότα σε συνάρτηση τόσο με τη στάση των ελίτ στη χώρα αυτή, όσο και με τη στάση των λαϊκών στρωμάτων που και εκεί, όπως άλλωστε και στην Ελλάδα, είναι τα πραγματικά θύματα της ΝΔΤ, δηλαδή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Μια τέτοια σύντομη ανάλυση, άλλωστε, είναι ιδιαίτερα χρήσιμη και για τα παρ’ημίν εφόσον από τις ίδιες αιτίες βέβαια δοκιμαζόμαστε.
Όσον άφορα πρώτα στην ευθύνη των Αργεντινέζικων ελίτ, η στάση πληρωμών μαζί με τους συμπληρωματικούς ελέγχους στη κίνηση κεφαλαίων ήταν οι πρώτες κινήσεις που έπρεπε να κάνουν οι ελίτ αυτές ―κινήσεις που πράγματι αναγκάστηκαν να κάνουν κάτω από τη λαϊκή οργή. Όμως, αντί οι κινήσεις αυτές να ήταν απλά οι πρώτες κινήσεις, σε ένα πρόγραμμα με συγκεκριμένους στόχους, βραχυπρόθεσμους και μεσο-μακροπρόθεσμους, αυτοί προχώρησαν σε ...μεσοβέζικες λύσεις. Δηλαδή, ένα πρόγραμμα με:

• βραχυπρόθεσμο κύριο στόχο την ανάκτηση της εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας με την παράλληλη εισαγωγή αυστηρών κοινωνικών ελέγχων σε όλες τις αγορές, την κοινωνικοποίηση των Τραπεζών κ.λπ., και
  
• μεσο-μακροπρόθεσμο στόχο την αποκοπή της χώρας από την ΝΔΤ (δηλαδή τον ΠΟΕ, το ΔΝΤ κ.λπ.) στην κατεύθυνση της οικονομικής και πολιτικής αυτοδυναμίας, (όπως πάντα πρότεινε η στήλη αυτή και για την Ελλάδα)
  

Έτσι, μετά λίγα χρόνια, οι Αργεντινέζικες ελίτ άρχισαν να...παρακαλούν τους δανειστές να κάνουν διακανονισμό του Χρέους! Πράγμα που ευχαρίστως δέχτηκαν οι περισσότεροι δανειστές το 2005 γιατί, βέβαια, έστω και 1% του Χρέους να τους πλήρωναν οι Αργεντινέζοι κέρδος θα ήταν, ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτοί πρόσφεραν 30%! Τα πιο αρπακτικά φυσικά όρνεα μεταξύ τους, τα κερδοσκοπικά Ταμεία (τα γνωστά hedge funds που είναι γνωστά και για τον αρπακτικό ρόλο τους στην Ελλάδα) επέμεναν για 100% αποπληρωμή, και, φυσικά,  η «ανεξάρτητη» Αμερικανική δικαιοσύνη τους δικαίωσε, οδηγώντας την Αργεντινή στη νέα «χρεοκοπία».
Τέλος, αναφορικά με την στάση των λαϊκών στρωμάτων στην Αργεντινή, μολονότι διέθεταν ένα ρωμαλέο, αυτόνομο από κόμματα λαϊκό κίνημα ―σε αντίθεση με τους δικούς μας εργαζόμενους που περίμεναν να τους καλέσουν οι...κομματικοί εγκάθετοι των κομμάτων της Κοινοβουλευτικής Χούντας στα συνδικάτα για να κατεβούν σε αποσπασματικές απεργίες και διαδηλώσεις― τελικά φάνηκαν και εκεί τα όρια έλλειψης οργάνωσης και στρατηγικής. Διότι, φυσικά, δεν είναι δυνατή η ανατροπή ενός συστήματος και των ελίτ που το στηρίζουν απλά με την αυτό-οργάνωση και τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, όπως διδάσκουν (συχνά εκ του πονηρού) και πολλοί «ελευθεριακοί». Χωρίς οργάνωση, π.χ. μέσα σε ένα παλλαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Οικονομικής Απελευθέρωσης, με συγκεκριμένο πρόγραμμα, στόχους και στρατηγική, το κίνημα αυτό ήταν καταδικασμένο, όπως άλλωστε είχαν διδαχθεί οι λαοί ήδη από τις ατελέσφορες εξεγέρσεις της δεκαετίας του 1840.

Δυστυχώς, όμως, η αποτυχία του σοσιαλιστικού προτάγματος, μας έχει γυρίσει πίσω στον 19^ο αιώνα, πράγμα που σημαίνει ότι δυο είναι οι βασικές επιλογές που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Ή θα ξαναχτίσουμε, από την αρχή, Λαϊκά Μέτωπα σαν το παραπάνω, για την ανάκτηση αρχικά της εθνικής και κοινωνικής κυριαρχίας, βάζοντας τα θεμέλια  για συστημική αλλαγή που θα αποφασίσουν δημοκρατικά οι λαοί. Η, εναλλακτικά, θα επικρατήσει παγκόσμια η ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, σε ένα ολοκληρωτικό σύστημα που θα διατηρεί όλη την επιφάνεια της δημοκρατικότητας (κάτι σαν το «δημοκρατικό Ισραήλ»!), ενώ στην ουσία θα είναι το πιο ολοκληρωτικό σύστημα ελέγχου της πράξης και, το κυριότερο, της σκέψης, που θα έχει δει η Ιστορία...

​

​

​

Πηγή: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2014/2014_08_10.html 

​​

Αρχείο Τάκη Φωτόπουλου: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

Για τακτικές ενημερώσεις επισκέπτεστε το πορταλ μας Αντιπαγκοσμιοποίηση: http://www.antipagkosmiopoihsh.gr/

Περιεκτική Δημοκρατία: http://www.periektikidimokratia.org/

Διαβάστε περισσότερα