"Αχ, Αυτά Τα Φαντάσματα" - Θεατρική Ομάδα Αιτωλικού/Πολ & Μορφ. Συλλόγου "Το Αιτωλικό"

Τα "Φαντάσματα" ξαναεμφανίζονται .......

την Τετάρτη 13 Αυγούστου 2014
στο Υπαίθριο Θέατρο Αιτωλικού
ώρα 9.15 μ.μ.

Είσοδος 3€

Δείτε το trailer της παράστασης:

https://www.youtube.com/watch?v=Qm48ueLgzhk

Επιλέξαμε ένα έργο που μας μεταφέρει στη Νάπολη, σ' ένα τεράστιο σπίτι όπου συγκατοικούν άνθρωποι και φαντάσματα, ψυχές πονεμένες, καταραμένες αλλά και αθώες, ερωτευμένοι, σαλεμένοι και μικροκομπιναδόροι, ήρωες όλοι της φημισμένης κωμωδίας "Αχ, αυτά τα φαντάσματα" του σπουδαίου Ναπολιτάνου θεατράνθρωπου Εντουάρντο ντε Φιλίππο, γνωστού στο ελληνικό κοινό από πολλά έργα, όπως «Φιλουμένα Μαρτουράνο», «Σάββατο-Κυριακή-Δευτέρα», «Οι εκατομμυριούχοι της Νάπολι» κ.ά.

Eπιλέξαμε ένα έργο "πρόκληση" για τον θεατή - θέλοντας το κοινό να "κλάψει" και να "γελάσει" , να διασκεδάσει με το νου και την ψυχή του. Και όσοι γελάσουν θα αναρωτηθούν γιατί γέλασαν και όσοι θα κλάψουν ίσως στεναχωρηθούν που χάσανε την ευκαιρία να γελάσουν! 

Αυτό και αν είναι συγκατοίκηση λοιπόν! Στη Νάπολη, σε ένα σπίτι που θεωρείται στοιχειωμένο, άνθρωποι και φαντάσματα μοιράζονται τις μέρες και τις νύχτες τους, κυρίως τις νύχτες. Ψυχές αγαθές αλλά και καταραμένες, πλάσματα τίμια αλλά και κομπιναδόροι, "βιώνουν" απολαυστικές σουρεαλιστικές καταστάσεις.

Πρωταγωνιστής είναι ο Πασκουάλε, ένας άνθρωπος αδύναμος και νικημένος από τη μιζέρια της καθημερινότητας, αφού προσπάθησε μάταια να εξασφαλίσει γι' αυτόν και τη γυναίκα του, Μαρία, μια αξιοπρεπή ζωή, καταλήγει να ζει με τεχνάσματα. Μετακομίζει στο αχανές διαμέρισμα ενός ναπολιτάνικου μεγάρου όπου ο ιδιοκτήτης τον αφήνει να μένει χωρίς ενοίκιο, γιατί θέλει να ξορκίσει τις φήμες ότι στο σπίτι κυκλοφορούν φαντάσματα. Αυτός που τελικά "κυκλοφορεί" είναι ο εραστής της Μαρίας τον οποίον ο Πασκουάλε περνά για ένα φιλάνθρωπο φάντασμα που σκορπίζει σε κάθε του εμφάνιση χρήματα και δώρα.

Tο «Αχ, αυτά τα φαντάσματα» του Εντουάρντο ντε Φιλίππο δεν είναι μια απλή κωμωδία, είναι μια σπουδή πάνω στην ανθρώπινη απληστία και στον εγωισμό, πάνω στα ποταπά στοιχεία του ανθρώπινου χαρακτήρα που μας απομονώνουν και βγάζουν μπροστά το χειρότερο εαυτό μας. Ο συγγραφέας, χρησιμοποίησε το είδος της κωμωδίας για να μιλήσει για πανανθρώπινες αλήθειες και να καυτηριάσει την πλεονεξία και τον υπέρμετρο εγωισμό. Σε μία κωμωδία που αν και σε κάνει να γελάς με την ψυχή σου στο τέλος σε αφήνει με μια πικρή αίσθηση, εκείνη την πικρή αίσθηση που επανέρχεται στο στόμα σου κάθε φορά που αναλογίζεσαι το μάταιο και τη μικρότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Το σημαντικό αυτό έργο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1948 από το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν και έκτοτε επαναλήφθηκε με τεράστια επιτυχία αρκετές φορές. Μεταφέρθηκε επίσης στον κινηματογράφο το 1967 από τον Ρενάτο Καστελάνι με τον Βιτόριο Γκάσμαν και την Σοφία Λόρεν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Οι ψυχές:

ΠΑΣΚΟΥΑΛΕ ΛΟΓΙΑΚΟΝΟ (ψυχή πονεμένη)
Αντώνης Χαραλάμπους
ΜΑΡΙΑ η γυναίκα του (ψυχή χαμένη)
Μαρία Ακρίδα/Ελένη Ψιλογιάννη
ΑΛΦΡΕΔΟ ΜΑΡΙΛΙΑΝΟ (ψυχή ανήσυχη)
Κώστας Σύρρος
ΑΡΜΙΔΑ η γυναίκα του (ψυχή θλιμμένη)
Μένια Καρβέλη/Μαρία Τσιρογιάννη
ΓΚΑΣΤΟΝΕ ΚΑΛΙΦΑΝΟ (ψυχή ελεύθερη)
Γιώργος Σάλας
ΑΡΘΡΟΥΡΟΣ/ΣΥΛΒΙΑ δύο παιδιά (ψυχές αθώες)
Βασίλης Καστανάς και Φιλομήλα Σουλέ
ΜΑΝΤΑΛΕΝΙΑ (ψυχή ανώφελη)
Ευαγγελία Πατρινού
ΚΑΡΜΕΛΑ (ψυχή κολασμένη)
Ζωή Υφαντή
ΡΑΦΑΕΛΕ πορτιέρης (ψυχή μαύρη) 
Διονύσης Παρράς
ΔΥΟ ΑΧΘΟΦΟΡΟΙ (ψυχές καταδικασμένες)
Βασίλης Καστανάς και Αλέξανδρος Κονόμης
ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ
Μαρ. Σύρρου/Ντ. Χαραλάμπους/Χρ. Κτιστοπούλου

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: 
Διονυσία Ολιβώτου
Σκηνογραφία/Καλλιτεχνική Επιμέλεια/Ενδυματολογία:
Μιχάλης Κότσαρης
Πρωτότυπη Μουσική: 
Γρηγόρης Ευαγγελινός
Τεχνικός Διευθυντής: 
Πάνος Ακρίδας
Επιμέλεια Ηχου - Σχεδιασμός Φώτα: 
Δημήτρης Στογιάννης
Κονσόλα Ήχου: 
Δημήτρης Στογιάννης/Δημήτρης Ακρίδας
Κονσόλα Φώτα: 
Δημήτρης Σκούρτας/Νίκος Σφυρής
Φροντιστήριο Ρούχων: 
Αστέρω Περγαντή/Ντόρα Χαραλάμπους
Φροντιστήριο Αντικειμένων:
Χρυσάνθη Κτιστοπούλου/Πόπη Μπότα
Φροντιστήριο Σκηνικού:
Νίκος Ευαγγελινός
Κομμώσεις: 
Μαρία Σύρρου
Μακιγιάζ: 
Αλεξάνδρα Κοτσάλου/Αστέρω Περγαντή
Κατασκευές Ενδυμάτων: 
Φωφώ Ξεσφίγγη, Αστέρω Περγαντή, Μαρία Διαμάντη
Υποβολέας: 
Χρύσα Πατίρη
Τεχνική Υποστήριξη:
Δημήτρης Βλαχόπουλος
Μακέτες Έντυπου Υλικού: 
Αστέρω Περγαντή
Δημιουργία Βίντεο-Trailer/Μοντάζ/Επιμέλεια: 
Αστέρω Περγαντή/Μιχάλης Κότσαρης

Το σήμα της παράστασης φιλοτέχνησε 
ο Μιχάλης Κότσαρης

Έφορος Θεατρικής Ομάδας: 
Αντώνης Χαραλάμπους
Οργάνωση Παραγωγής: 
Θεατρική Ομάδα Αιτωλικού Πολ. & Μορφ. Συλλόγου
Παραγωγή: 
© Πολιτιστικός & Μορφωτικός Σύλλογος "Το Αιτωλικό"

http://etolikotheater.weebly.com/
https://www.facebook.com/etolikotheater
etolikotheater@gmail.com

Διαβάστε περισσότερα

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού

Δεν υπάρχει άνθρωπος επάνω σ΄αυτόν τον πλανήτη, που να μην έχει ξεστομίσει τη φράση: «Μα όλα σε μένα τυχαίνουν;». Η αλήθεια είναι πως πολλά τυχαίνουν σε εμάς. Όμορφα και άσχημα. Θεωρώ δε, πως όσα όμορφα, άλλα τόσα άσχημα μας τυχαίνουν. Περνώντας τα χρόνια βρισκόμαστε όλο κ περισσότερο κοντά στο να πιστέψω πως δεν είμαστε σκλάβοι του πεπρωμένου μας.

Κ πως η ρήση: «Του πεπρωμένου φυγείν αδύνατον» δε με αντιπροσωπεύει τελικά. Δεδομένου ότι είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος με τα καλά κ τα κακά του, τα όμορφα κ τα άσχημά του, με εναλλαγές διάθεσης, κυκλοθυμίες κ άλλα πολλά, πιστεύω ότι είμαστε καλλιτέχνες στο να δημιουργούμε οι ίδιοι τα σενάρια της ζωής μας, να προσελκύουμε τις συνθήκες, τα γεγονότα, ακόμη κ τους ανθρώπους μέσα στη ζωή μας, μόνο με το να είμαστε έτσι όπως είμαστε. Αλήθεια…..πώς, γιατί προκαλούμε δυσκολίες στις επαγγελματικές, οικογενειακές, ερωτικές, κ φιλικές μας σχέσεις; Άραγε γιατί η εικόνα του ποιοι είμαστε δεν ταιριάζει με την εικόνα του ποιοι θα θέλαμε να είμαστε; Ξεκινώντας κ θέλοντας να δώσουμε απαντήσεις σε αυτές τις απορίες, οφείλουμε να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για τη ζωή μας κάθε μέρα, με κάθε τρόπο. Κ γνωρίζουμε, πως αυτό που ζούμε, είναι η ίδια μας η Ζωή. Που είναι πανάκριβη κ που δεν είμαστε – κ δεν πρέπει να είμαστε – διατεθειμένοι να την υποτιμήσουμε. Ο κόσμος μας δεν ήταν, δεν είναι κ δεν πρόκειται ποτε να γίνει αγγελικός.

Ήταν, είναι κ θα είναι πλασμένος με χιλιάδες σταυροδρόμια, καλόστρωτα κ μη, λακκούβες, χαλάσματα, ερειπωμένα κτίσματα αλλά κ με όμορφα νεόκτιστα οικοδομήματα, καλοδιατηρημένα αρχοντικά, φωτεινά περάσματα, ευθείες, ηλιόλουστες εκτάσεις. Ανήκετε στην πρώτη κατηγορία; Δηλαδή στην κατηγορία να ανήκετε σε έναν κόσμο γεμάτο εμπόδια, χαλασμένες ψυχές, κολλημένα μυαλά, αρρωστημένες ιδέες συμβουλατόρων, κριτών κ θεατών προσωπικών συμβάντων σας; Που κάνουν τα πάντα να στέκονται δίπλα σας στις επιτυχίες, ενώ η απουσία τους στις άσχημες εμπειρίες σας κραυγάζει μέτρα μακριά;

Ξέρετε πόσοι άνθρωποι ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία; Πολλοί. Ή νομίζουν ότι ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Ένας από αυτούς κ εγώ. Κάνοντας back up, η μνήμη πονάει, θυμώνει, επαναστατεί. Έχουμε κατά καιρούς σταθεί, προσφέρει, τρέξει, αρπαχτεί για τον άνθρωπο. Τον δικό μας άνθρωπο {έτσι πιστέψαμε]. Κ λεπτό δεν πέρασε από το μυαλό μας ότι θα έρθει κάποτε η στιγμή που κ εμείς θα χρειαστούμε τον άνθρωπο δίπλα μας σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Κ όταν φτάνει αυτή η στιγμή κ νιώθουμε πως δεν έχουμε στάλα περίσσεμα ενέργειας μέσα μας, τότε αναμένουμε την προσφορά από αυτούς που απλόχερα προσφέραμε εαυτούς ημών στο παρελθόν.

Που φιλοξενήσαμε, αγκαλιάσαμε, προσπαθήσαμε όσο οι δυνάμεις μας το επέτρεψαν να προστατέψουμε την ψυχή τους, τα προβλήματα, τις τρικλοποδιές που άλλοι τους έβαλαν. Κ αρχίζουμε να ψάχνουμε, ΝΑΙ να ψάχνουμε τριγύρω για μια ακτίνα ελπίδας να φωτίσει το δικό μας αδιέξοδο. Γιατί η ελπίδα, ανοίγει πόρτες κλειστές, κάνει το βήμα μας ανάλαφρο, ξαναδίνει νόημα κ σκοπό στη ζωή μας. ΕΛΠΙΔΑ: ένα υπέροχο ελιξίριο πάνω από τη θετική/αρνητική γραμμή βεβαιώνοντάς μας πως μπορούμε κ συνεχίζουμε με χαμόγελο.

Κ συνειδητοποιούμε πως οι άνθρωποι εκείνοι, δεν είναι αυτοί που φαίνονταν. Λάθος υπολογισμός. Δεν είναι αυτοί – ας το παραδεχτούμε – που βάλαμε το στήθος μας μπροστά κ απαγορέψαμε στον οποιονδήποτε «εχθρό» τους να παραβιάσει την ψυχή τους, τα κεκτημένα τους. Πού πήγαν; Υπήρξαν; Είναι απίστευτο, αδιανόητο αλλά επιβάλλεται πλέον αυστηρά σαν η μόνη λύση: Να απολαύσουμε τη δυστυχία μας, το βαρύ κ καταθλιπτικό συναίσθημά μας, το αδιέξοδο που πεισματικά απλώνεται μπροστά μας. Είμαστε εμείς με εμάς. Οι δυο μας. Τριγύρω βουνά. Ίχνος ανθρώπινης παρουσίας. Τι κάνουμε λοιπόν; Ότι καλύτερο μπορούμε για εμάς. Προετοιμάζουμε το μυαλό μας να δεχτεί τη νέα κατάσταση κ δημιουργούμε τις κατάλληλες κατευθύνσεις που αναγκαστικά θα ακολουθήσουμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Παύουμε να ρίχνουμε ευθύνες στους «άλλους». Δε φταίνε αυτοί που ευεργετήθηκαν από εμάς. Εμείς πράξαμε αυτό που έπρεπε. Αυτό που με την καρδιά μας δώσαμε, δεν το ζητούμε πίσω. Θα μπορούσαμε να είχαμε αρνηθεί.

Τίποτε δε μας επιβλήθηκε να κάνουμε χωρίς τη θέλησή μας. Ούτε που πέρασε από το μυαλό μας ότι βοηθάμε για την ανταπόδοση. Η αλήθεια είναι πώς οι ευεργετημένοι άγνωστοι πια, δεν ήταν, δεν είναι κ δεν πρόκειται να σταθούν δίπλα μας. Δεν έχει σημασία ο χρόνος της διαπίστωσης αυτής. Σημασία έχει από εδώ κ πέρα τι θα κάνουμε.

Φυσικά κ δε γίνεται να αλλάξουμε. Η αναισθησία δε μας ταιριάζει, η αδιαφορία επίσης. Όσο για τη σκληρότητα, ξεχάστε το. Όμως, στο ολοκληρωτικό δόσιμο κ στην αυταπάρνηση του εαυτού μας φρένο. Μπαίνουν όρια. Πάντα θα υπάρχει ένας κόσμος με δυο πλευρές. Την ορατή κ την αόρατη. Το δύσκολο είναι, τα μάτια της ψυχής μας να εξασκηθούν στο να αντιλαμβάνονται την αόρατη. Αυτή, την αόρατη, όσο κ να λέμε ότι την αναγνωρίζουμε, δε θα την αποκαλύψουμε ποτέ. Θα αποκαλυφτεί από μόνη της. Θα αυτοσυστηθεί.

Θα μας αιφνιδιάσει στην αρχή, θα τη συνηθίσουμε στη συνέχεια. Δε χρειάζεται να αναλωθούμε σε ερωτήματα τύπου {γιατί;}. Αυτό που χρειάζεται είναι να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας κ για τους άλλους. Οι σκέψεις μας μπορούν να αλλάξουν, οι άλλοι όχι. Πραγματικά, θερίζουμε αυτό που σπέρνουμε. Ας προσέξουμε λοιπόν τους σπόρους που φυτεύουμε.

«Διδάσκουμε στους ανθρώπους τον τρόπο με τον οποίο θέλουμε να μας συμπεριφέρονται». ΛΙΝΤΑ ΦΙΛΝΤ.

Σοφία Ασλαματζίδου

Διαβάστε περισσότερα

Οδυσσέας Ελύτης - Ο μικρός ναυτίλος

   ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ (ΧV)

Τα παιδικά μου χρόνια είναι γεμάτα καλαμιές. Ξόδεψα πολύν άνεμο για να μεγαλώσω. Μόνον έτσι όμως έμαθα να ξεχωρίζω τους πιο ανεπαίσθητους συριγμούς, ν’ ακριβολογώ μες στα μυστήρια.

Μια γλώσσα όπως η ελληνική όπου άλλο πράγμα είναι η αγάπη και άλλο πράγμα ο έρωτας. Άλλο η επιθυμία και άλλο η λαχτάρα. Άλλο η πίκρα και άλλο το μαράζι. Άλλο τα σπλάχνα κι άλλο τα σωθικά. Με καθαρούς τόνους, θέλω να πω, που – αλίμονο – τους αντιλαμβάνονται ολοένα λιγότερο αυτοί που ολοένα περισσότερο απομακρύνονται από το νόημα ενός ουράνιου σώματος που το φως του είναι ο αφομοιωμένος μας μόχθος, έτσι καθώς δεν παύει να επαναστρέφεται κάθε μέρα όλος θάμβος για να μας ανταμείψει.

Θέλουμε – δε θέλουμε, αποτελούμε το υλικό μαζί και το όργανο μιας αέναης ανταλλαγής ανάμεσα σ’ αυτό που μας συντηρεί και σ’ αυτό που του δίνουμε για να μας συντηρεί: το μαύρο, που δίνουμε, για να μας αποδοθεί λευκό, το θνησιμαίο, αείζωο.

Και χρωστάμε στη διάρκεια μιας λάμψης την πιθανή ευτυχία μας.

XVI

Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό που, εάν σηκωθεί μέσα μας αέρας, αλίμονο. Οι ορμές χτυπάνε στα παράθυρα, τα τζάμια θρυμματίζονται. Λίγοι ξέρουν ότι ο υπερθετικός στα αισθήματα σχηματίζεται με το φως, όχι με τη δύναμη. Κι ότι χρειάζεται χάδι εκεί που βάζουν μαχαίρι. Ότι ένας κοιτώνας με τη μυστική συνεννόηση των σωμάτων μας παρακολουθεί παντού και μας παραπέμπει στην αγιότητα χωρίς συγκατάβαση.

Α! όταν η στιγμή φτάσει να καθίσουμε κι εμείς πάνω στο πεζούλι κάποιας Αγίας Πρέκλας εν μέσω αγριοσυκών, μορεών με ερυθρούς καρπούς, εις έρημον τόπον, απόκρημνον ακτήν, τότε η μικρή Κουμπώ μ' ένα κερί στο χέρι θα σηκωθεί στις μύτες των ποδιών να φτάσει εκεί ψηλά, μέσα στον αναστεναγμό μας, όλα τα εύφλεκτα: πάθη, πείσματα, φωνές οργής, μυριάδες έντομα χρωματιστούλια, που να λαμπαδιάσει ο τόπος!

XVII

Και να, καταμεσής της αθλιότητας, από τις ανασκαφές της Σαντορίνης, από την απελπισία πιο πέρα - επιτέλους: μια Κόρη Θηρασία φτάνει τεντώνοντας το χέρι της σαν να λέει «Χαίρε Κεχαριτωμένε».

Δεν είμαι ζωγράφος, Κόρη Θηρασία. Μα θα σε πω με ασβέστη και με θάλασσα. Θα σε προεχτείνω μ' αυτά που γράφω σ' αυτά που πράττω. Θα σου προσφέρω μια ζωή (τη ζωή που δεν αξιώθηκα) χωρίς αστυνόμους, χωρίς φακέλους, χωρίς κελιά. Μόνο μ' ένα λευκό πουλί πάνω από το κεφάλι σου.

Θα φυτέψω αμπέλια-λέξεις. Θα κτίσω Ανάκτορα μ' αυτά που μου δίνεις ν' αγαπώ. Από την Ηγησώ θα φτάσω στην αγία Αικατερίνη. Γη και ειρήνη θα φέρω.

XVIII

Από μικρό παιδί μου γεμίσανε το κεφάλι με την εικόνα ενός θανάτου κουκουλωμένου στα μαύρα, που κρατά τη ζωή σαν φάκα και μας την προτείνει ανοιχτή, με το δόλωμα της ηδονής στη μέση. Αφήστε με να γελάσω. Κάτι άλλο έλεγε κείνος που μασούσε τη δάφνη. Και δεν είναι τυχαίο που γυρίζουμε όλοι μας γύρω απ' τον ήλιο.

Το σώμα ξέρει.

XIX

Ωραίε μου Αρχάγγελε γεια σου, με τις ηδονές καθώς φρούτα στο πανέρι!

XX

Ένα βουνάκι αγριολούλουδα, το ίδιο αναλλοίωτα κι αμάραντα όσο μέσα στη σκέψη μας, τρέμει κάθε φορά που καταφέρνουμε να γίνουμε αέρας. Και να σκεφτεί κανένας ότι, με την προϋπόθεση να το θελήσουμε όλοι, μπορούμε. Όπως μπορούμε να επεκταθούμε σε όλα τ' απέραντα τετραγωνικά της ηθικής που απλώνονται πέραν από το ένα και αποτρόπαιο, φευ, όπου μας έχει καθηλώσει μια πανάρχαιη βλακεία, στην ανθεκτικότητά της πανίσχυρη.

XXI

Εκφράζομαι όπως ένα περγαμόντο στον πρωινόν αέρα. Η διήθηση που δεν την αντιλαμβάνεται άλλος κανείς, αυτή έχει σημασία. Μέσ' από τους κοινωνικούς αγώνες, τη λαχτάρα για δίκιο και για ελευθερία, το αναπαλλοτρίωτο του ατόμου: μια ευωδία!

Ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ τόσο μεγάλος ή τόσο μικρός όσο οι έννοιες που συλλαμβάνει, από τον Άγγελο αρχινώντας ίσαμε τον Δαίμονα. Είναι όσο το μέρος που απομένει όταν οι δύο αυτές αντίπαλες δυνάμεις αυτοεξουδετερωθούνε. Αν μου αρέσει ν' ανάγομαι στην ευγένεια του δέντρου ή να μετατρέπω σε αίνιγμα τις λύσεις, είναι γι' αυτό. Για να υποκαθίσταμαι στο παιδί που ήμουνα και να διαθέτω πάλι, εντελώς δωρεάν, την απέραντη εκείνη ορατότητα, την ισχυρότερη, τη διαρκέστερη από κάθε άλλης λογής Επανάσταση.

Κοίταζα το κομμάτι που χωρούσε στο μεγάλο τετράγωνο παράθυρο: λίγες καμένες στεριές και μια λουρίδα κύμα βαθυκύανο. Στον ύπνο μου, αργότερα, η ώρα τρεις το απόγεμα, έβλεπα τον Ερμή να κατεβαίνει από ψηλά, το 'να πόδι λυγισμένο, κρατώντας στην αγκαλιά του ένα κοριτσάκι με το κεφάλι ανάποδα και τα μαλλιά του χυμένα στον αέρα.

Εκδόσεις Ίκαρος Σελ 530

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Διαβάστε περισσότερα

Σοκ σε Ρώμη και Βρυξέλλες προκαλεί η ιταλική ύφεση

των Rachel Sanderson (Μιλάνο), Giulia Segreti (Ρώμη), Michael Hunter (Λονδίνο)

Η είδηση ότι η Ιταλία ξανακύλησε στην ύφεση έπεσε πολύ βαριά για τα ήδη τεντωμένα νεύρα της Ευρώπης, αλλά και για την κυβέρνηση της Ρώμης, που καλείται να κάνει επιθετικές μεταρρυθμίσεις… χθες. Πώς θα αντιδράσει ο Matteo Renzi.
H Ιταλία ξανακύλησε σε ύφεση, κόβοντας απότομα την «περίοδο χάριτος» του πρωθυπουργού Matteo Renzi και φέρνοντάς τον αντιμέτωπο με τη μεγάλη πρόκληση της επιβολής επιθετικών μεταρρυθμίσεων.
Η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης συρρικνώθηκε 0,2% στο β΄ τρίμηνο, σύμφωνα με την ιταλική στατιστική υπηρεσία, διαψεύδοντας τις προσδοκίες των οικονομολόγων για ανάπτυξη 0,1%. Είναι το δεύτερο συνεχόμενο τρίμηνο αρνητικής ανάπτυξης, μετά την πτώση 0,1% του ΑΕΠ στο α΄ τρίμηνο.
Οι επικριτές κατηγορούν τον κ. Renzi ότι αναλώνεται σε μεταρρυθμίσεις-βιτρίνα, όπως η μάχη για την αναδόμηση της Γερουσίας, αντί να εφαρμόζει τις κρίσιμες αναδιαρθρώσεις στην αγορά εργασίας και στην ιταλική γραφειοκρατία.
«Η Ιταλία είναι κολλημένη σε στασιμότητα και παραμένει κολλημένη επί έναν χρόνο, μετά από οκτώ τρίμηνα με ύφεση», τονίζει ο Francesco Daveri, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο της Πάρμας. «Αυτό αυξάνει τις πιέσεις στον Renzi να αποδώσει έργο. Κι αυτό σημαίνει να αποδώσει έργο στην οικονομία και να κάνει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις».
Τα δυσμενή μεγέθη ανακοινώθηκαν παράλληλα με απογοητευτικά στοιχεία για τις εργοστασιακές παραγγελίες της Γερμανίας και διογκώνουν τις ανησυχίες για την ισχύ της ανάκαμψης στην ευρωζώνη, η οποία φλερτάρει με τον αποπληθωρισμό.
Οι φόβοι ότι η αντιπαράθεση μεταξύ Ε.Ε. και Ρωσίας για την Ουκρανία θα πλήξει επιπλέον την ευρωπαϊκή οικονομία πίεσαν το ευρώ στο 1,334 δολ., στο χαμηλότερο επίπεδο σε εννέα μήνες.
Το ιταλικό χρηματιστήριο βούλιαξε 3% με βαριές απώλειες στις τραπεζικές μετοχές.
Οι οικονομολόγοι περιμένουν ότι τα τελευταία ιταλικά στοιχεία θα υποχρεώσουν την κυβέρνηση να μειώσει την πρόβλεψη για ανάπτυξη 0,8% το 2014, πρόβλεψη που ήταν ήδη ανώτερη από τις εκτιμήσεις της κεντρικής τράπεζας και του συνδέσμου επιχειρηματιών της χώρας, οι οποίοι περιμένουν άνοδο όχι μεγαλύτερη από 0,2%.
Ο Fabio Fois, αναλυτής της Barclays στο Μιλάνο, πιστεύει ότι τα δυσμενή μεγέθη θα ασκήσουν αισθητές πιέσεις στην κυβέρνηση. Πιστεύει ότι ο στόχος για έλλειμμα στον προϋπολογισμό του 2014 στο 2,6% του ΑΕΠ «πολύ δύσκολα θα επιτευχθεί, εκτός κι αν έρθει κάποια ευχάριστη έκπληξη από την ανάπτυξη, κάτι που δεν προβλέπεται».
Η Ιταλία εξήλθε παροδικά μόνο από τη βαθιά διετή ύφεση στο τελευταίο τρίμηνο του 2013 και η επιδείνωση των μεγεθών τις τελευταίες εβδομάδες αποδεικνύει ότι η οικονομία κάνει πολύ δύσκολη προσπάθεια να αναζωογονηθεί, μετά από μία δεκαετία με μηδενική ονομαστική ανάπτυξη.
Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας, Pier Carlo Padoan, παραδέχτηκε ότι η Ιταλία αγωνίζεται να βγει από την ύφεση, αλλά πρόσθεσε ότι δεν χρειάζεται η τρόικα των Βρυξελλών, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ για να γίνουν οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις.
«Η χώρα πρέπει να κάνει η ίδια τη μεταρρύθμιση στον εαυτό της, και αυτό κάνουμε, αλλά πρέπει να βιαστούμε περισσότερο στις κινήσεις μας», δήλωσε.
Από τον Φεβρουάριο που ανέλαβε την εξουσία με παλαιομοδίτικο πολιτικό «πραξικόπημα», ο κ. Renzi έχει υποσχεθεί περικοπές των δαπανών, μειώσεις φόρων, ιδιωτικοποιήσεις και μέτρα αναθέρμανσης της ανάπτυξης και δημιουργίας θέσεων εργασίας, σε μια οικονομία με ποσοστό ανεργίας στους νέους που φτάνει το 43,7%.
Μέχρι στιγμής η μεταρρυθμιστική ατζέντα του έχει ως αποτέλεσμα να εγκρίνει η κυβέρνησή του μια μείωση στον φόρο εισοδήματος των χαμηλόμισθων εργαζομένων, αξίας περίπου 10 δισ. ευρώ τον χρόνο, με την οποία η κυβέρνηση ελπίζει να τονώσει την εγχώρια ζήτηση.
ΠΗΓΗ: FT.com
Copyright The Financial Times Ltd. All rights reserved.
[Πηγή: EURO2day, 07/08/2014]

Διαβάστε περισσότερα

Τα πραγματικά μηνύματα της Αργεντινής

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

 

Με αφορμή τη νέα «τεχνική» χρεοκοπία της Αργεντινής, ξεκίνησε μια εντελώς αποπροσανατολιστική συζήτηση μεταξύ «μνημονιακών» (δηλαδή, των ελίτ που στηρίζουν την κοινοβουλευτική Χούντα του προτεκτοράτου μας) και «αντιμνημονιακών» (Σύριζα κ.λπ.) για τα δήθεν «μηνύματα της Αργεντινής». Στην πραγματικότητα, υπήρξαν βέβαια σημαντικά μηνύματα από την εμπειρία της Αργεντινής, τα οποία όμως δεν έχουν σχεδόν καμιά σχέση με τα δήθεν αυτά μηνύματα που πρόβαλλαν οι παραπάνω «μονομάχοι».
Έτσι, για μεν τους «μνημονιακούς, τα δήθεν αυτά μηνύματα » ήταν ότι η αιτία της νέας περιπέτειας της Αργεντινής ήταν η στάση πληρωμών που κήρυξε η χώρα το 2001 για ένα χρέος που, σε αναλογία με το ΑΕΠ της, ήταν κάτω από το μισό του δικού μας όταν άρχισε η διαδικασία χρεοκοπίας το 2009/10! Με άλλα λόγια, για τους παρ’ημίν επαγγελματίες καρπαζο-εισπράκτορες της Υ/Ε, η μόνη λύση είναι η πλήρης υποταγή μιας χώρας στις επιταγές της Νέας Διεθνούς Τάξης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Πολιτική που ακολούθησαν πιστά, η οποία βέβαια δεν έσωσε την μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού από την οικονομική καταστροφή, αλλά έσωσε όμως τις «καρέκλες» που τους έδωσαν τα αφεντικά τους. Και, φυσικά, και τις συνακόλουθες παχυλότατες ―συνήθως έμμεσες― οικονομικές απολαβές, που φανερώνουν ακόμη και τα «Πόθεν Έσχες» τους με τα δεκάδες σπίτια ο καθένας τους, τις καταθέσεις κ.λπ., και βέβαια την πολιτική και κοινωνική προβολή τους. Το τελευταίο άλλωστε παράδειγμα εθνικής μειοδοσίας των οργάνων της Υ/Ε στη χώρα μας είναι η παραπέρα καταστροφή του αγροτικού τομέα μας (στην οποία έχει ήδη οδηγήσει η ένταξή μας στην ΕΕ) που θα φέρει το τυχόν Ρωσικό εμπάργκο στα προϊόντα μας, σαν αποτέλεσμα της από μεριάς τους δουλικής στήριξης της εγκληματικής πολιτικής των γκάνγκστερς της Υ/Ε (ΗΠΑ και ΕΕ) κατά του Ρωσικού λαού και των Ρωσόφωνων στην Ουκρανία...
Από την άλλη μεριά, για τους «αντιμνημονιακούς» η αιτία της νέας επιδείνωσης της Αργεντινέζικης κρίσης είναι απλά τα «αρπακτικά» κερδοσκοπικά ταμεία, που τα δικαίωσε ένας Αμερικανός δικαστής κ.λπ.. Φυσικά, όλα αυτά είναι εξίσου αποπροσανατολιστικές ανοησίες με αυτές των «μνημονιακών», διότι τόσο τα κερδοσκοπικά ταμεία, όσο και οι δικαστές, απλά «τη δουλειά τους έκαναν», εκτός βέβαια αν όταν βγει ο Τσίπρας θα τρομάξει όχι μόνο τη Μέρκελ να αλλάξει γραμμή (με την απειλή ότι θα φύγει από το Ευρώ), αλλά και τα κερδοσκοπικά ταμεία και τους Αμερικανούς (ή Άγγλους για την περίπτωσή μας) δικαστές να φέρονται σωστά!
Για να δούμε όμως τα αληθινά μηνύματα της Αργεντινέζικης εμπειρίας θα πρέπει να αναφερθούμε στα γεγονότα σε συνάρτηση τόσο με τη στάση των ελίτ στη χώρα αυτή, όσο και με τη στάση των λαϊκών στρωμάτων που και εκεί, όπως άλλωστε και στην Ελλάδα, είναι τα πραγματικά θύματα της ΝΔΤ, δηλαδή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Μια τέτοια σύντομη ανάλυση, άλλωστε, είναι ιδιαίτερα χρήσιμη και για τα παρ’ημίν εφόσον από τις ίδιες αιτίες βέβαια δοκιμαζόμαστε.
Όσον άφορα πρώτα στην ευθύνη των Αργεντινέζικων ελίτ, η στάση πληρωμών μαζί με τους συμπληρωματικούς ελέγχους στη κίνηση κεφαλαίων ήταν οι πρώτες κινήσεις που έπρεπε να κάνουν οι ελίτ αυτές ―κινήσεις που πράγματι αναγκάστηκαν να κάνουν κάτω από τη λαϊκή οργή. Όμως, αντί οι κινήσεις αυτές να ήταν απλά οι πρώτες κινήσεις, σε ένα πρόγραμμα με συγκεκριμένους στόχους, βραχυπρόθεσμους και μεσο-μακροπρόθεσμους, αυτοί προχώρησαν σε ...μεσοβέζικες λύσεις. Δηλαδή, ένα πρόγραμμα με:

• βραχυπρόθεσμο κύριο στόχο την ανάκτηση της εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας με την παράλληλη εισαγωγή αυστηρών κοινωνικών ελέγχων σε όλες τις αγορές, την κοινωνικοποίηση των Τραπεζών κ.λπ., και
  
• μεσο-μακροπρόθεσμο στόχο την αποκοπή της χώρας από την ΝΔΤ (δηλαδή τον ΠΟΕ, το ΔΝΤ κ.λπ.) στην κατεύθυνση της οικονομικής και πολιτικής αυτοδυναμίας, (όπως πάντα πρότεινε η στήλη αυτή και για την Ελλάδα)
  

Έτσι, μετά λίγα χρόνια, οι Αργεντινέζικες ελίτ άρχισαν να...παρακαλούν τους δανειστές να κάνουν διακανονισμό του Χρέους! Πράγμα που ευχαρίστως δέχτηκαν οι περισσότεροι δανειστές το 2005 γιατί, βέβαια, έστω και 1% του Χρέους να τους πλήρωναν οι Αργεντινέζοι κέρδος θα ήταν, ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτοί πρόσφεραν 30%! Τα πιο αρπακτικά φυσικά όρνεα μεταξύ τους, τα κερδοσκοπικά Ταμεία (τα γνωστά hedge funds που είναι γνωστά και για τον αρπακτικό ρόλο τους στην Ελλάδα) επέμεναν για 100% αποπληρωμή, και, φυσικά,  η «ανεξάρτητη» Αμερικανική δικαιοσύνη τους δικαίωσε, οδηγώντας την Αργεντινή στη νέα «χρεοκοπία».
Τέλος, αναφορικά με την στάση των λαϊκών στρωμάτων στην Αργεντινή, μολονότι διέθεταν ένα ρωμαλέο, αυτόνομο από κόμματα λαϊκό κίνημα ―σε αντίθεση με τους δικούς μας εργαζόμενους που περίμεναν να τους καλέσουν οι...κομματικοί εγκάθετοι των κομμάτων της Κοινοβουλευτικής Χούντας στα συνδικάτα για να κατεβούν σε αποσπασματικές απεργίες και διαδηλώσεις― τελικά φάνηκαν και εκεί τα όρια έλλειψης οργάνωσης και στρατηγικής. Διότι, φυσικά, δεν είναι δυνατή η ανατροπή ενός συστήματος και των ελίτ που το στηρίζουν απλά με την αυτό-οργάνωση και τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, όπως διδάσκουν (συχνά εκ του πονηρού) και πολλοί «ελευθεριακοί». Χωρίς οργάνωση, π.χ. μέσα σε ένα παλλαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Οικονομικής Απελευθέρωσης, με συγκεκριμένο πρόγραμμα, στόχους και στρατηγική, το κίνημα αυτό ήταν καταδικασμένο, όπως άλλωστε είχαν διδαχθεί οι λαοί ήδη από τις ατελέσφορες εξεγέρσεις της δεκαετίας του 1840.

Δυστυχώς, όμως, η αποτυχία του σοσιαλιστικού προτάγματος, μας έχει γυρίσει πίσω στον 19^ο αιώνα, πράγμα που σημαίνει ότι δυο είναι οι βασικές επιλογές που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Ή θα ξαναχτίσουμε, από την αρχή, Λαϊκά Μέτωπα σαν το παραπάνω, για την ανάκτηση αρχικά της εθνικής και κοινωνικής κυριαρχίας, βάζοντας τα θεμέλια  για συστημική αλλαγή που θα αποφασίσουν δημοκρατικά οι λαοί. Η, εναλλακτικά, θα επικρατήσει παγκόσμια η ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, σε ένα ολοκληρωτικό σύστημα που θα διατηρεί όλη την επιφάνεια της δημοκρατικότητας (κάτι σαν το «δημοκρατικό Ισραήλ»!), ενώ στην ουσία θα είναι το πιο ολοκληρωτικό σύστημα ελέγχου της πράξης και, το κυριότερο, της σκέψης, που θα έχει δει η Ιστορία...

​

​

​

Πηγή: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2014/2014_08_10.html 

​​

Αρχείο Τάκη Φωτόπουλου: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

Για τακτικές ενημερώσεις επισκέπτεστε το πορταλ μας Αντιπαγκοσμιοποίηση: http://www.antipagkosmiopoihsh.gr/

Περιεκτική Δημοκρατία: http://www.periektikidimokratia.org/

Διαβάστε περισσότερα

Η κυρίαρχη ελίτ έτοιμη να σπάσει το "κοινωνικό συμβόλαιο"

Η υπερ-αυτοματοποίηση θα επιτρέψει στους υπερ-πλούσιους να "ξεφορτωθούν" τους υπόλοιπους

του system failure

Με το τέλος της Γαλλικής επανάστασης και την έλευση της νέας μορφής της αστικής δημοκρατίας - αστικού κράτους, η κυρίαρχη τάξη ήταν υποχρεωμένη να συνάψει το λεγόμενο "κοινωνικό συμβόλαιο" με την πλειοψηφία. Από τη στιγμή που η κυρίαρχη αστική τάξη πήρε την εξουσία από την Φεουδαρχία και την Μοναρχία, έπρεπε με κάποιο τρόπο να προστατέψει τα μέσα παραγωγής και το εργατικό δυναμικό.

Έτσι, η δημιουργία της εθνικής συνείδησης σε κάθε έθνος-κράτος, ήταν απαραίτητη ώστε να διατηρηθεί η συνοχή της πλειοψηφίας και να ιδρυθούν εθνικοί στρατοί που θα προστάτευαν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Ως αντάλλαγμα, η κυρίαρχη αστική τάξη έδωσε το λεγόμενο κοινωνικό κράτος, εργατικά δικαιώματα κ.λ.π., μέσω του έθνους-κράτους ως φορέα και εγγυητή για όλα αυτά τα προνόμια προς την μεσαία και κατώτερη τάξη.

Από τότε, η πλειοψηφία κατάφερε να κατακτήσει αρκετά προνόμια, μέσα από πολλές μάχες. Με την αυγή του 20ου αιώνα, η τεχνολογική πρόοδος έφερε την μαζική παραγωγή. Οι Δυτικές κοινωνίες εθίστηκαν βαθμιαία στον καταναλωτισμό και κυριάρχησε σταδιακά μια κουλτούρα ακραίου ατομικισμού έως και σήμερα.

Αυτό συνέβη, επειδή οι εταιρίες έπρεπε να βρουν καταναλωτές για τα προϊόντα τους και έτσι, γεννήθηκε ο άνθρωπος-καταναλωτής ή "homo consumericus", μέσα από τις θεωρίες του Φρόυντ, τις οποίες εκμεταλλεύτηκε ο ανιψιός του και πατέρας των Δημοσίων Σχέσεων, Έντουαρντ Μπερνέζ. Ωστόσο, η κυρίαρχη τάξη, ακόμα χρειαζόταν τα εργατικά χέρια και έτσι, το κοινωνικό συμβόλαιο παρέμεινε ενεργό, πάντα με το έθνος-κράτος ως εγγυητή.

Ο πόλεμος έχει αρχίσει

Τώρα όμως τα πράγματα φαίνεται ότι αλλάζουν δραματικά. Η υπερ-αυτοματοποίηση είναι το κλειδί για την κυρίαρχη τάξη ώστε να σπάσει το κοινωνικό συμβόλαιο, ακριβώς επειδή δεν χρειάζεται πλέον το ανθρώπινο εργατικό δυναμικό. Η κουλτούρα του ακραίου ατομικισμού εξυπηρετεί τέλεια αυτό το σενάριο, επειδή για δεκαετίες, ολόκληρες γενιές έμαθαν να μεγαλώνουν μόνο για να καταναλώνουν και να προστατεύουν τα ατομικά δικαιώματα, χωρίς να νοιάζονται για τους άλλους (αυτή είναι φυσικά η γενική εικόνα, υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις). Το "φούσκωμα" της μεσαίας τάξης που βασίστηκε σε αυτή τη μονοδιάστατη κουλτούρα, κατέστρεψε κάθε ταξική συνείδηση, εξέθρεψε "απολιτίκ" γενιές και τώρα χρησιμοποιείται ως εργαλείο που πυροδοτεί αντικρουόμενα συμφέροντα μέσα στην συρρικνούμενη μεσαία τάξη, πάντα σε οικονομικό επίπεδο.

Ο πόλεμος έχει αρχίσει. Η προπαγάνδα των συστημικών ΜΜΕ έχει εξαπολυθεί σε πλήρη ισχύ. Στις ΗΠΑ, τα συστημικά ΜΜΕ δαιμονοποιούν τους φτωχούς, υποστηρίζοντας ότι πρέπει να αρχίσουν να πληρώνουν φόρους, ενώ ταυτόχρονα, υποστηρίζουν τις φοροαπαλλαγές για τους πλουσιότερους και όλα αυτά τη στιγμή που όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι η ψαλίδα μεταξύ φτωχών και πλουσίων συνεχώς μεγαλώνει.

Δεν είναι φυσικά θέμα χρημάτων. Είναι επειδή το έθνος-κράτος πρέπει να διαλυθεί ως ο στοιχειώδης μηχανισμός που απαιτείται για την προστασία των δικαιωμάτων της πλειοψηφίας. Μέχρι τότε, το κράτος θα χρησιμοποιηθεί ως διανεμητής ενός ελάχιστου επιδόματος στις στρατιές των ανέργων, έτσι ώστε οι μεγάλες τράπεζες και εταιρίες να μην απειληθούν από ξαφνικές, μαζικές και ανεξέλεγκτες εξεγέρσεις από τις μάζες των απελπισμένων.

Η αρπαγή γης/φυσικών πόρων και τα δύο μεγάλα εμπόδια

Έχοντας εξασφαλίσει το νέο εργατικό δυναμικό μέσω πλήρως αυτοματοποιημένων μηχανών, αυτό που έμεινε τώρα για την κυρίαρχη ελίτ, είναι να καταλάβει όλους τους φυσικούς πόρους. Μεγάλες εταιρίες αρπάζουν τεράστιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις, ειδικότερα στις αναπτυσσόμενες χώρες, με σκοπό να ελέγξουν την παραγωγή τροφής.

Κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου σε πολλές περιοχές του πλανήτη ελέγχονται από μεγάλες ιδιωτικές εταιρίες, αλλά υπάρχουν δύο μεγάλα εμπόδια για να ξεπεραστούν: η Ρωσία και η Κίνα.

Ο νέος ψυχρός πόλεμος που έχει ήδη αρχίσει με την κρίση στην Ουκρανία, δεν έχει να κάνει μόνο με τους φυσικούς πόρους της τεράστιας Ρωσικής επικράτειας. Έχει να κάνει και με το μοντέλο που οι Δυτικοί πλουτοκράτες θέλουν να επιβάλλουν και που στην τελευταία του φάση, απαιτεί την απουσία του έθνους-κράτους. Πιθανώς οι διάφορες δεξαμενές σκέψεις που ελέγχουν, να εκτίμησαν λανθασμένα ότι η Ρωσία είχε περάσει οριστικά στη νεοφιλελεύθερη φάση και θα ήταν ένας εύκολος στόχος, αλλά ο Πούτιν τους έκανε κυριολεκτικά να τρέχουν.

Αυτό που βλέπουμε τώρα, είναι μια αδυσώπητη μάχη με το χρόνο. Από τη μια, η Ρωσία και η Κίνα, μαζί με τα υπόλοιπα μέλη των BRICS (Βραζιλία, Ν.Αφρική, Ινδία), προσπαθούν να απεμπλακούν από το δολάριο και να δημιουργήσουν το δικό τους νομισματικό σύστημα, ώστε να είναι απόλυτα ανεξάρτητες, από την άλλη, οι νεοσυντηρητικές μαριονέτες των τραπεζών και των εταιριών στις ΗΠΑ βρίσκονται σε πανικό και προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν μια αφορμή για να ωθήσουν τη Ρωσία σε πόλεμο και να ανακόψουν έτσι την απειλή για τα σχέδιά τους. Έτσι εξηγείται, σε μεγάλο βαθμό, η αγωνία τους να σύρουν τη Ρωσία σε ένα θερμό επεισόδιο.

Ιδιωτικοί στρατοί και πεδία δοκιμών για ρομπότ που θα προστατεύουν ρομπότ

Παρατηρούμε μια άνοδο των ιδιωτικών στρατών που δρουν σε διάφορα πεδία μαχών, όπως στην Ουκρανία, ακριβώς επειδή η απουσία των εθνών-κρατών και των εθνικών στρατών, θα επιβάλλει την επικράτησή τους ως μέσο για την προστασία των φυσικών πόρων και των νέων μέσων παραγωγής για την κυρίαρχη ελίτ.

Αλλά όταν η πολεμική βιομηχανία αυτοματοποιήσει πλήρως τα νέα οπλικά συστήματα, οι ιδιωτικοί στρατοί θα χρησιμεύουν μόνο ως υποστήριξη των πλήρως αυτοματοποιημένων πολεμικών μηχανών. Βλέπουμε ήδη τα πεδία δοκιμών των οπλικών συστημάτων του μέλλοντος˙ τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) στο Αφγανιστάν, Ιράκ και αλλού.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι πολεμικές βιομηχανίες, κατασκευάζουν και επιδεικνύουν διάφορα οπλικά συστήματα που σχεδιάζονται για να χρησιμοποιηθούν μέσα σε αστικά κέντρα για την καταστολή πιθανών εξεγέρσεων. Δεν θα υπάρχει "εξωτερικός εχθρός" στο μέλλον. Η απειλή για το κυρίαρχο σύστημα θα έρχεται από το εσωτερικό, από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Στρατιώτες-ρομπότ θα προστατεύουν εργάτες-ρομπότ και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ο καθένας θα προσπαθεί μόνος του να επιβιώσει. Η ανθρώπινη ζωή θα χάσει κάθε αξία. Μιλάμε δηλαδή για την επιστροφή στην απόλυτη βαρβαρότητα. Πολλοί πιστεύουν ακόμα στο μύθο της ελεύθερης αγοράς. Έχουν στο μυαλό τους μια ιδανική κατάσταση, όπου ο καθένας θα είναι απαλλαγμένος από την καταπίεση του κράτους και η ελεύθερη αγορά θα οδηγήσει τις κοινωνίες και τα άτομα σε μια ισορροπία και μια ευημερία. Είναι απλά μια αυταπάτη επειδή στην πραγματικότητα το παιχνίδι είναι πιο στημένο από ποτέ. Δεν μιλάμε για καπιταλισμό, ούτε καν για νεοφιλελευθερισμό. Μιλάμε για την νέα, παγκόσμια και βάναυση φεουδαρχία!

 

 http://failedevolution.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα

Η διχασμένη ελληνική ταυτότητα και το πρόβλημα του εθνικισμού

Ο εθνικός προβληματισμός είναι ένας προβληματισμός ταυτότητας: αρκεί ν’ ασχοληθεί κανείς σοβαρά μ’ αυτή την ψυχαναλυτική κατηγορία για να κατανοήσει ορισμένα πράγματα που δημιουργούν απορίες και οδηγούν σε παράδοξα και αδιέξοδα. Μια «διαταραγμένη» ταυτότητα (αμυντικά σύνδρομα, «συμπλέγματα», απολογητική στάση, επιθετικότητα, αποκλεισμός του άλλου, σύγκριση μαζί του κτλ.) υποδηλώνει μια διαταραγμένη σχέση των εν λόγω υποκειμένων με την πραγματικότητα και με το λόγο.

Από την άλλη, όμως, δεν μπορεί να υπάρξει μια «τέλεια», «ομαλή» ταυτότητα. Η «ταυτότητα» είναι πάντα ένα «σύμπτωμα», μια προβληματική, πολυστρωματική έννοια που δεν υπάρχει από μόνη της αλλά μόνο μέσα από τη δομική της αντίθεση με την έννοια του επιθυμείν. Αυτή η διαφορά μπορεί να γίνει ωστόσο κατανοητή μόνο μέσα από την αντίθεση, ανάμεσα στη γλώσσα και στο ναρκισσισμό.

Βασίλης Γεροντάκος

Για να λύσει κανείς το πρόβλημα της ταυτότητας πρέπει να ξεπεράσει ορισμένες αυταπάτες, η απώλεια των οποίων του προξενεί αρχικά άγχος. Πρέπει να δεχθεί να έχει μια κάποια ταυτότητα ως ένα ομιλούν και επιθυμούν υποκείμενο (κάτι που δεν υπάρχει στα ζώα), δηλαδή ως ένα υποκείμενο που έχει πρόσβαση στο λέγειν και στον ορθό Λόγο, μέσω των οποίων έχει και την ικανότητα της διαμεσολάβησης και του συμ-βιβασμού με τον Άλλον. Επίσης, πρέπει να αποδεχθεί μια συγκεκριμένη έννοια Νόμου και της κανονιστικότητας, που θέτει περιορισμούς στις άκρατες απαιτήσεις του «εγώ» (τη «θέληση για εξουσία»). Η ταυτότητα και το επιθυμείν είναι οι δύο δομικές συνιστώσες του ανθρώπινου ψυχισμού σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Δεν υπάρχει όμως καμιά συλλογική («οργανική») ψυχή, παρά μόνο συμβολικά περιεχόμενα που αναμεταδίδονται γλωσσικά μέσω της παράδοσης και της ιστορίας. Ο προβληματισμός της ταυτότητας εκτονώνεται, όταν το υποκείμενο στρέφει το κύριο ενδιαφέρον του όχι προς την ταυτότητά (του) αλλά προς τις επιθυμίες του (τα «ενδιαφέροντά» του –όχι απλά τα (φαντασιακά) «συμφέροντά» του). Είναι σημαντικό δε να συγκρατήσει κανείς τη διαφορά ανάμεσα στο επιθυμείν και στο ταυτίζεσθαι, κάτι που τόσο η ψυχολογία του Εγώ όσο και η κοινωνική ψυχολογία δεν κάνουν.

Κατόπιν τούτου, είναι εύκολο να διαπιστωθεί ότι η συλλογική (εθνική) ταυτότητα δεν μπορεί να κατανοηθεί οντολογικά και ουσιοκρατικά. Η εκάστοτε εθνική ταυτότητα δεν αποτελεί μια «ουσία» αιώνια και αναλλοίωτη. Δεν υπάρχει μια τελεολογία της εθνικής ταυτότητας ούτε μια συνέχεια και ομοιογένεια ενός «πεπρωμένου της φυλής» που την «οδηγεί» μέσα από τις περιπέτειες της ιστορίας. Στην εθνική ταυτότητα δεν υπάρχει ούτε ένα καθαρό υπόστρωμα αίματος , ούτε η αποκλειστικότητα μιας γης ούτε μιας αναλλοίωτη (καθαρή) γλώσσα. Αντίθετα, τα πάντα είναι ρευστά και συν-τίθενται και αποσυντίθενται μέσα από την τυχαιότητα και τις συγκυρίες της ιστορίας (τους αγώνες εξουσίας, συμφερόντων αλλά και ιδεών και ενδιαφερόντων). Η τυχαιότητα αυτή δεν σημαίνει κάτι το τυχάρπαστο, αλλά φέρει τη σφραγίδα της τραγικότητας, της εμφάνισης και εξαφάνισης ανεπανάληπτων ευκαιριών και καταστροφών. Έχει τον αμείλικτο χαρακτήρα της αναγκαιότητας, της παραδοχής του δεδομένου, όχι μοιρολατρικά αλλά με πραγματισμό και ρεαλισμό. Προπαντός, ανοίγει το δρόμο για το μέλλον, τις ανοιχτές δυνατότητες για κάτι Νέο, διαφορετικό, που δεν ξαναγυρίζει στα φαντάσματα του παρελθόντος, είτε αυτά είναι ένδοξα είτε είναι λυπηρά.

Είναι σαφές ότι ο εθνικισμός αποτελεί την έκδηλη, φαντασιακή έξαρση κάθε εθνικής ταυτότητας, την αποτυχία της να δεχθεί με ευέλικτο τρόπο την έλλειψη και τη συμβολική φύση των ανθρώπινων πραγμάτων. Ο εθνικισμός ενέχει πάντα ρατσιστικά και αντισημιτικά στοιχεία και προωθεί αυταρχικές και πολεμικές λύσεις .  Στηρίζεται ιδιαίτερα στο λαϊκισμό και απορρίπτει την έννοια του (καθολικού) Νόμου, έτσι όπως τον σκιαγραφήσαμε πιο πάνω. Για τους αυταρχικούς, συντηρητικούς, όπως και για τους εθνικιστές συγγραφείς, η έννοια του Νόμου ανάγεται αποκλειστικά και μόνο σε συσχετισμούς δυνάμεων κυριαρχίας, στη διαφορά  φίλου-εχθρού (πολέμιου) και στην απόρριψη της καθολικόηττας του λέγειν.

Η άποψη αυτή διαπιστώνει με εμπειριστικό τρόπο την ύπαρξη ακραίων, βίαιων αντιπαραθέσεων μέσα και έξω από τα σύνορα των κρατών-εθνών, και βγάζει με κυνικό τρόπο το συμπέρασμα ότι ο «νόμος της ζούγκλας», δηλαδή του ισχυρότερου (που είναι το αντίθετο του «συμβολικού» Νόμου), «εξηγεί» τα πολιτικά και πολιτισμικά φαινόμενα. Η αντίθετη άποψη δέχεται από τη μια την ύπαρξη βίαιων αντιθέσεων και σχέσεων κυριαρχίας, χωρίς από την άλλη να τις υποστασιοποιεί, αλλά διατηρεί την ένταση ανάμεσα σ’ αυτές και τις εξίσου υπαρκτές και δρώσες αντίρροπες δυνάμεις για επιβολή μιας έννομης τάξης, που δεν σημαίνει την κατάργηση κάθε εξουσίας ή ανισότητας. Αποτελεί δε σόφισμα, αν ταυτίσει κανείς ποιοτικά τον ωμό πόλεμο για επικράτηση ειδικών συμφερόντων με την επιβολή μιας έννομης τάξης σύμφωνα με τις καθολικές αρχές των Δικαιωμάτων του ανθρώπου, του πολίτη και των μειονοτήτων.

Θάνος Λίποβατς, «Ψυχανάλυση – Φιλοσοφία – Πολιτική Κουλτούρα, διαπλεκόμενα κείμενα», εκδόσεις Πλέθρον

Πηγή: http://omada-aerostato.com

Διαβάστε περισσότερα

Ο Marx στο ... Buenos Aires

Η στάση πληρωμών που επέλεξε η κυβέρνηση της Αργεντινής, αν αποδεικνύει κάτι, είναι ότι ακόμη και μέσα στα ασφυκτικά όρια του “καπιταλιστικού κανόνα” ,υφίστανται ισχνά περιθώρια ελιγμών, ακόμα και για μια κυβέρνηση όπως της Κίρσνερ, που δεν είναι δα και επαναστατική. Περιθώρια ελιγμών, ωστόσο, που προσκρούουν στα όρια του πεπερασμένου ορίζοντα που ιχνογραφείται, από τον μη αναστρέψιμο χαρακτήρα, της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης.


Καθώς η αμέσως επόμενη πρόκληση ενός κράτους, που αρνείται την απόλυτη υποταγή στους κανόνες του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, είναι η επιλογή του δρόμου που θα πορευτεί τόσο σε κοινωνικό και πολιτικό αλλά κυρίως σε οικονομικό επίπεδο. Η εμμονή στον δρόμο που οδηγεί αέναα, στην χρεοκοπία, στην ύφεση και στην φτώχεια, σχετικά σύντομα θα επαναφέρει το δίλημμα, αποπληρωμή των χρεών ή χρεοκοπία. Ακριβώς γιατί πρόκειται για ένα δίλημμα, που είναι άρρηκτα συνυφασμένο, με τα γενεσιουργά αίτια, πρόκλησης της καπιταλιστικής κρίσης.



Συνεπώς κάθε κράτος που επιλέγει συγκυριακά την ανυπακοή στον “Χρηματοπιστωτικό Λεβιάθαν”, θα αναγκαστεί από τις συνθήκες, είτε ιστορικά και στρατηγικά, να αρνηθεί τον καπιταλιστικό one way road, είτε σε μια καμπή των κοινωνικών εξελίξεων, να υποταχθεί ολοκληρωτικά και συντριπτικά στην κυριαρχία ενός συστήματος, που σε μια πρότερη κατάσταση είχε αμφισβητήσει.

 

Ολόκληρος ο πλανήτης στροβιλίζεται στην άβυσσο μιας καπιταλιστικής κρίσης, που επιστρέφει οξύτερη, χλευάζοντας τους αδαείς οικονομικά και γεωπολιτικά, που εκτιμούν ότι η ανάπτυξη βρίσκεται προ των πυλών. Καθώς η ίδια η ανισομετρία, του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος, είναι που προκαλεί υπαναχώρηση των συμπτωμάτων της κρίσης σε ένα σημείο του πλανήτη, και την ταυτόχρονη επιδείνωση της, σε ένα άλλο. Συντηρώντας την σπείρα της ιστορίας ενεργή, σε διαρκή κατάσταση βρασμού, εξωθώντας το παγκόσμιο καπιταλιστικό staus quo, στα απώτατα όρια αντοχής του.


Σε αυτόν τον γκρίζο, μονόχρωμο καμβά, δεν υπάρχουν περιθώρια για πινελιές, αισιόδοξων αναπτυξιακών ονειρώξεων. Καθώς όσο ο καμβάς παραμένει ο ίδιος και τα υλικά που τον συγκροτούν, απαράλλακτα, μόνο ξέπνοες ανάσες πριν τον αναπόφευκτο πνιγμό, μπορεί κανείς να έχει, ως την μόνη επιλογή.


“Τραβέρσο ανάποδο πορεία προς τον βοριά”, είναι η μόνη λύση οριστικής απαγκίστρωσης από τα δεσμά της κρίσης, της χρεοκοπίας και της εξαθλίωσης. Μια επιλογή, που συνιστά, καθολική ανυπακοή στο κυρίαρχο μοντέλο, και συνολική ανατροπή των οικονομικών, κοινωνικών, και πολιτικών συντεταγμένων που δομούν, το κυρίαρχο κοινωνικό και οικονομικό υπόδειγμα.


Μια διαπίστωση που θα προκαλούσε το ειρωνικό μειδίαμα του Marx, και την “συντριβή” του keynes, καθώς είναι πιο φανερό από ποτέ στους αιώνες της ηγεμονίας του κεφαλαίου, ότι στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν περιθώρια, για ημίμετρα. Είτε οι λαοί ξεμπερδεύουν μαζί του, είτε αυτός ξεμπερδεύει με του λαούς. Δημιουργώντας εκατόμβες θυμάτων, στον βωμό της βίαιης, με κάθε κόστος παλινόρθωσης του.


Στην Αργεντινή, στην Ελλάδα, σε κάθε μικρή η μεγάλη γωνιά του πλανήτη, μια πρωτογενής , μια ελάχιστη, άρνηση στους κανόνες του κεφαλαίου και των αγορών, είτε θα μετουσιωθεί σε ολιστική Άρνηση του όλου, που συνθέτει το καπιταλιστικό πρόταγμα, είτε θα οδηγηθούν οι εργαζόμενοι και οι λαοί σε ιταμή και καταστρεπτική συνθηκολόγηση και ήττα.


Αν χαίρομαι για την Αργεντινή ; Φυσικά και χαίρομαι. Ίσως όμως για διαφορετικούς λόγους από ότι οι περισσότεροι. Χαίρομαι, γιατί για λίγο, το βλέμμα και η μορφή του Marx, περιφέρονται στα στενά του Buenos Aires, προσδοκώντας μετά από καιρό, μια μεγάλη διάψευση και μια μεγάλη δικαίωση. Ότι δεν θα μείνει ο λαός, στα μισά του δρόμου. Ότι θα προχωρήσει μέχρι την τελική ρήξη. Μέχρι την τελική λύση.


Και ποιος ξέρει; Οι “ουρανοί” της Αργεντινής και της Ελλάδας δεν απέχουν και τόσο πολύ. Άλλωστε ο “ουρανός της κοινωνικής απελευθέρωσης” ήταν και θα παραμείνει για πάντα, κοινός. 

a-ctus.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα