Σκόνη από σκουριά

 
Πρωί-πρωί, σαν ημερήσια διαταγή
(πες της Χούντας - επέτειος που ήταν προχθές), βγήκε η μπάντα στην πλατεία κι έσκουξε έναν χέβυ μέταλ καρσιλαμά, ενώ ο κ. Πρετεντέρης διαπίστωνε κι ανακοίνωνε ότι «η χώρα ζει μια πρωτοφανή  δημοσιονομική ανόρθωση κι επιστρέφει έστω τμηματικά στις διεθνείς αγορές». Κατόπιν
τούτων η μπάντα ξαναστρίγκλισε ευτυχισμένη και η ημέρα άρχισε να οδεύει τον δρόμο της, ώσπου αποβραδίς να σβήσει μέσα στη νύχτα.
Ως τις εκλογές θα τα πουν και θα τα κάνουν όλα. Οι λύκοι θα γίνουν κεντρώοι,
η ανάπτυξη θα παθαίνει τον οργασμό της αγελάδας εφτά φορές την ημέρα και το μυαλουδάκι του κ. Θεοχάρη θα πάρει φωτιά μοιράζοντας, ξεμοιράζοντας, ξαναμοιράζοντας επιδόματα που παίζουν με τον πόνο του κοσμάκη,
τον ίδιον αυτόν πόνο απ’ τον οποίο εξοικονομήθηκαν.
Ω, καημένη μου Ελλάδα των αισχρών - και χειροκροτεί ήσυχα ευχαριστημένος ο Μπαρόζο των 321.000 ευρώ ετησίως (χώρια επιδόματα, έξοδα παραστάσεως και λοιπές αποζημιώσεις) για τους μισθούς που αυτός και η συμμορία των γραισκύλων του περιέκοψαν και για την ανακούφιση του άνεργου με 38 ψίχουλα - αν,
αν,
αν πληροί τις προϋποθέσεις ο μπαγάσας και δεν προσπαθεί πάλι με τίποτα μπαγαποντιές να τα φάει απ’ τον κ. Πάγκαλο και να βυθίσει μέσα στα χρέη του τον ΔΟΛ - Κιλελέρ,
ω κήλερ! Αιματοχυσία μέσα στο μυαλό μας, κυρίες και κύριοι. Και στη μέση ο Σταύρος, ο βασιλιάς των γκάλοπ. Ετοιμος να συνεργασθεί με όλους ο κυρ Σταύρος, εκτός από τον κ. Δήμου - στον οποίον ο «αρχηγός» (κατά δήλωσιν Δήμου) τράβηξε μια ωραία κωλιά στη μέση το γιοφύρι και πάρ’ τον κάτω τον «δυστυχή να είναι Ελληνας» καλόγνωμον γέροντα, πλατς στη μέση το ποτάμι, μα το ποτάμι
ήταν ρηχό, κάθεται τώρα ο γέρων Δήμου στην άκρη του και το πετροβολάει - γενναίος άνθρωπος ο Σταύρος! Οσο λέμε εύκολες μεγαλοστομίες για ήσσονος σημασίας θέματα στα μπαράκια, δεν τρέχει κάστανο. Οταν όμως αυτά τίθενται υπό τη βάσανο ενός τζαναπέτη δήμου Αθηναίων, Θηβαίων ή άλλων Ρωμιών, πάει η ντομάτα σύννεφο. Και ο μεν γέρων Δήμος, σωστός, στο μετερίζι του (έστω και ριγμένος πλέον), αυτός είναι, αυτά λέει! Ο γενναίος Σταύρος όμως; την κόβει λάσπη, εκτός
κι αν όλα αυτά είναι τις πλάκας. Θέμα χιούμορ. Και ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης απ’ επόψεως σάτιρας και χιούμορ σκίζει! Καθώς δήλωσε σε συνέντευξή του (όπου μπορεί να μην αναφέρθηκε στον Ιωάννου, τον Χάρρυ Κλυνν, τον Α. Πετρουλάκη, τον Χαντζόπουλο κι άλλους επιφανείς δημιουργούς), θαυμάζει όμως επιφανέστερους, όπως ο κ. Βουλαρίνος, ο κ. Ζαχαριάδης, ο κ. Γιαννακίδης, ο κ. Περρής, κι άλλοι - «μερικοί εκ των οποίων δεν το ξέρουν ότι είναι φίλοι μου, αλλά είναι» όπως δήλωσε μεγαλόθυμα ο «αρχηγός». Πλην όμως,
συντρόφισσες και σύντροφοι, μην τα παίρνουμε όλα στα σοβαρά - θυμάμαι όταν υπηρετούσα τη θητεία μου, αρχές της Μεταπολίτευσης -1977- όταν ακόμα κυκλοφορούσαν «σταγονίδια» στο στράτευμα, είχε «τσιτώσει» στον σάκο μου ένας (αρμόδιος) επισμηνίας το «Αστείο» του Κούντερα - «να, ρε ούζα» φώναζε πανευτυχής στους υπόλοιπους συναδέλφους μου στον θάλαμο, «να, ρε, ωραία βιβλία να διαβάζετε! εύθυμα! όπως αυτό που διαβάζει αυτό το ούζο! όχι Μαρξ και Μπακούνιν!». Καλό παιδί, όπως απεδείχθη στη συνέχεια της εκπαίδευσής μας ο εν λόγω επισμηνίας, μόνον «που σιχαινόταν τους κομμουνιστάς». Κάτι σαν τον Αδώνιδα.
Πλην όμως, μέρες που είναι, μαύρη επέτειος της Χούντας προχθές, πλήθος κομμουνιστές τότε και πλήθος δημοκρατικοί πολίτες όλων των χρωμάτων αγωνίσθηκαν εναντίον της δικτατορίας, φυλακίσθηκαν, βασανίσθηκαν, έχυσαν το αίμα τους, ώσπου να αποκατασταθεί η δημοκρατία και να είναι ελεύθερος σήμερα ο κάθε Αδωνις να λέει ότι «σιχαίνεται τους κομμουνιστές». (Ειρήσθω εν παρόδω, ο επισμηνίας της νιότης μου, συνταξιούχος σήμερα, έχει πάψει από χρόνια να «σιχαίνεται» τους κομμουνιστές, «εκπαίδευσα πολλούς» μου έλεγε «με εκπαίδευσαν και αυτοί». ΠΑΣΟΚ για χρόνια ο επισμηνίας και τώρα ψάχνεται. Θα τη βρει την άκρη.) Φιλιά στην Καλαμάτα, Γιώργαρε, και χρόνια σου πολλά για τον Τροπαιοφόρο - τι να κάνουμε; με διαβάζει και θα παρεξηγηθεί να μην του στείλω την αγάπη μου, μιας κι αναφέρθηκα σε μια απ’ τις ιστορίες του.
Τις μικρές ιστορίες όλων μας που φτιάχνουν την Ιστορία. Με την οποίαν, ως απεδείχθη, δεν είχε ραντεβού αυτήν τη φορά η κυρία Σουλεϊμάν Σαμπιχά. Αθίγγανη, γυφτοπούλα (Ρομά, κατά το πολιτικώς ορθόν), Μουσουλμάνα, με πλούσια κοινωνική και πολιτιστική δράση υπέρ των ομοφύλων της η κυρία Σαμπιχά, συγκρούσθηκε με την ακροδεξιά στον τόπο της, ύψωσε το ανάστημά της και διεκδίκησε την αυτοτέλεια της υπόστασης του γένους της μέσα στο ιδιόμορφο πλέγμα των μειονοτήτων της περιοχής. Για λίγο η κυρία Σαμπιχά είχε την τιμή και έκανε την τιμή στον ΣΥΡΙΖΑ να συμπεριλαμβάνεται στο Ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος. Ομως οι τοπικές οργανώσεις εκεί, καθώς και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στην περιοχή της Θράκης είχαν διαφορετική γνώμη. Οτι αυτή η υποψηφιότητα θα δίχαζε τη μειονότητα που επηρεάζεται απ’ την Αριστερά. Και η κυρία Σουλεϊμάν Σαμπιχά βρέθηκε εκτός ψηφοδελτίου. Αυτά δεν είναι απλώς
άκομψα πράγματα, φανερώνουν προβλήματα που πρέπει να λυθούν. Σύντομα. Προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ. Λέγονται και ακούγονται πολλά για την επιρροή του Τουρκικού Προξενείου στην περιοχή.
Για ένα πατριωτικό κόμμα της Αριστεράς, ριζοσπαστικό και διεθνιστικό όπως εκ των πραγμάτων και των διακηρύξεών του είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, το Τουρκικό Προξενείο στη Θράκη θα έπρεπε να έχει την ίδια επιρροή με το Τουρκικό Προξενείο στην Πάτρα, εάν υπήρχε.
Από τη μια άκρη, της ακροδεξιάς καταπιεστικής πολιτικής του ελληνικού κράτους εναντίον των Ελλήνων Μουσουλμάνων έως προσφάτως, έχουμε φθάσει στην άλλη άκρη, ένα μέρος της μειονότητας να πιέζει, ενίοτε και να τρομοκρατεί το υπόλοιπο μέρος της, συν άλλες μειονότητες, όπως τους Πομάκους και τους Αθίγγανους. Η Αριστερά
ως εκ της φύσεώς της πρέπει να αμβλύνει (έως εξαφάνισης) τις διαφορές, θρησκευτικές κι εθνοτικές (και εθνικές), κι όχι να ανέχεται πόσω μάλλον να υποτάσσεται στις προτεραιότητες μιας οποιασδήποτε εξ αυτών, ως να της αναγνωρίζει κυρίαρχο ρόλο και συνεπώς εθνικιστικόν, αν αυτός ο ρόλος υποστηρίζεται από τον εθνικισμό άλλων δυνάμεων.
Η Ελλάδα στην περιοχή της Θράκης δεν συνορεύει με την Ελβετία (της οποίας ούτε καν το στράτευμα διαθέτει, ούτε τη σοβαρότητα εις όσα αφορούν την κυριαρχία της). Και τέλος, εύκολοι «διεθνισμοί» που τροφοδοτούν τον εθνικισμό άλλων, μάλιστα ιμπεριαλιστικών στο μέτρο της περιοχής δυνάμεων, δεν είναι διεθνισμοί, αλλά απειλή για την ειρήνη στην περιοχή. Κι όπως όσοι το έχουν διαβάσει, γνωρίζουν:
Καθόλου αστείο δεν ήταν το «Αστείο» του Κούντερα. Αστειότητες είναι τα περί αυτοπροσδιορισμών, διότι κι εγώ δηλώνω Κινέζος πρίγκηψ Σουαχίλι, αλλά ουδείς με πιστεύει. Αστειότητες που οδηγούν σε τραγωδίες, όπως όταν τα μειονοτικά προβλήματα γίνονται όχημα για τον εθνικισμό και τον ιμπεριαλισμό. Πρώτος διδάξας απ’ τους πρόσφατους πονηρούς ο Χίτλερ, όταν λάτρεψε τους Σουδήτες με τον ίδιο τρόπο που λάτρεψαν οι δυτικοί τις μειονότητες στο Κοσσυφοπέδιο ή την Ουκρανία...
Και είναι άκρως ανησυχητική η υπακοή της Ν. Δ. και του ΠΑΣΟΚ στη γραμμή του Προξενείου να μην υπάρχουν μειονοτικοί υποψήφιοι  στα ευρωψηφοδέλτιά τους. Πλην όμως, ουδέν κακόν αμειγές καλού. Ας καταγράψουν την εκλογική επιρροή τους όσοι αυτοπροσδιορίζονται με όρους που αντικρούουν τη Συνθήκη της Λωζάνης. Θα πάθουν ό, τι έπαθε το «Ουράνιο Τόξο» στη Δυτική Μακεδονία. Θα φανεί η ανακολουθία ενός λυμφατικού ποσοστού εν σχέσει με τον θόρυβο που κάνουν πολλοί (ανάμεσά τους και ΜΚΟ) που ψωμίζονται απ’ τα μειονοτικά προβλήματα...

Διαβάστε περισσότερα

Και οι βαρκούλες αρμενίζανε…

Σήμερα έχουμε... «επέτειο»! Ήταν 23 Απρίλη του 2010 όταν ο Γιώργος Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός της χώρας, ανακοίνωσε από το Καστελόριζο την υπαγωγή της Ελλάδας στη δίνη των Μνημονίων. Το σκηνικό εκείνου του διαγγέλματος ήταν επιμελώς σκηνοθετημένο. Πίσω από τον ομιλούντα κάτι πράσινες βαρκούλες αρμενίζανε…

   Συμπληρώθηκαν ακριβώς 4 χρόνια από την στιγμή που οι υπαίτιοι της καταστροφής και της χρεοκοπίας, αυτοί που κυβερνούν ανελλιπώς αυτόν τον τόπο από συστάσεως του ελληνικού κράτους,  αυτοί που πίνουν το αίμα του ελληνικού λαού από συστάσεως του ελληνικού κράτους, έθεσαν σε εφαρμογή το σχέδιό τους. Με ένα στόχο: Να μετακυλήσουν τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης, της δικής τους κρίσης, πάνω στις πλάτες εκατομμυρίων ανθρώπων του μόχθου. Για την αποστολή τους αυτή δεν θα μπορούσαν παρά να έχουν στο πλευρό τους όλη τη διεθνή συμμορία των «λύκων»: Από την ΕΕ και το ΔΝΤ μέχρι τους «οίκους αξιολόγησης» και τις «αγορές» των απανταχού τοκογλύφων.

   Τα τσιράκια του συστήματος, που έθεσε την Ελλάδα υπό το αγγλικό δίκαιο και υπό την δικαιοδοσία του δικαστηρίου του δουκάτου του Λουξεμβούργου, πήραν από εκείνη την ημέρα την τιμημένη λέξη «πατριώτης» και την έκαναν σκουπίδι. Έφτασαν να αποκαλούν «πατριωτισμό» να ζουν οι ίδιοι με παντεσπάνι όταν οι πολλοί δεν έχουν να φάνε. Μας είπαν πως η πολιτική των Μνημονίων ήταν η μόνη «πατριωτική» και ενδεδειγμένη για τη μείωση χρέους. Αλλά τότε το χρέος ήταν στο 128% του ΑΕΠ. Σήμερα μετά από τόσο «πατριωτισμό», το χρέος το έχουν εκτινάξει στο 175% του ΑΕΠ. Γιατί πανηγυρίζουν;… 

   Από τις 23 Απρίλη του 2010 ένας συρφετός από εκβιαστές και εκμαυλιστές της κοινής γνώμης, άλλοτε με προσποιητή ευαισθησία, άλλοτε με επιτηδευμένη μελαγχολία και πάντοτε με σοφολογιότατο διδακτισμό, πουλάνε «εθνοσωτήριο» παπατζηλίκι.  Ιδού η «σωτηρία», ιδού και το «εθνικό» τους ιδεώδες: Στο 1,5 εκατομμύριο οι άνεργοι. Στο 1 εκατομμύριο αυτοί που εργάζονται και παραμένουν απλήρωτοι για μήνες. Στα 700.000 τα παιδιά που υποσιτίζονται. Εκατοντάδες χιλιάδες τα «λουκέτα». Κάθε πλατεία και άστεγος. Κάθε γειτονιά και εξαθλιωμένος. Αλλά αυτοί πανηγυρίζουν…

   Αυτοί που δεν άφησαν τίποτα όρθιο μας είπαν τότε ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»! Και στη συνέχεια έφαγαν κι ό,τι είχε απομείνει: Μισθούς, συντάξεις, εργασιακά δικαιώματα, κατακρεούργησαν την ίδια την ελπίδα, γύρισαν το ρολόι στην εποχή που τα νιάτα της Ελλάδας έφευγαν μετανάστες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Και πανηγυρίζουν… 

   Είπαν ότι «οι θυσίες είναι για όλους». Αλλά δεν εννοούσαν τους τραπεζίτες. Εννοούσαν μισθωτούς και μικροβιοπαλαιστές που είδαν τους φόρους τους να αυξάνονται κατά 7 και 9 φορές. Δεν εννοούσαν τις «εξωχώριες» εταιρείες. Οι δικοί τους φόροι μειώθηκαν κατά 16 φορές!

   Έβαλαν χαράτσια, μας ξαναγύρισαν στα μαγκάλια, γέμισαν τις πόλεις με ουρές συσσιτίων και ταυτόχρονα υπόσχονταν «κοινωνική δικαιοσύνη». Να ποια είναι η «δικαιοσύνη» τους: Αυτά τα χρόνια – της «σωτηρίας» - η ψαλίδα της εισοδηματικής ανισότητας των πλουσιότερων με τους φτωχότερους Έλληνες διευρύνθηκε κατά 7,5 φορές!

   Οι κυβερνώντες και τα φερέφωνά τους ισχυρίστηκαν τότε ότι για τα μνημονιακά μαρτύρια του ελληνικού λαού έφταιγε ότι τα «σπρεντς» είχαν φτάσει τις 600 μονάδες. Αλλά σήμερα, μετά από τέτοιο αδιανόητο Γολγοθά, τα περίφημα «σπρεντς» πάλι στις 600 μονάδες είναι. Γιατί πανηγυρίζουν;… 

   Είπαν ότι η κρίση εκτός από δοκιμασία θα είναι και «ευκαιρία» για «ανάπτυξη». Πράγματι. Βρήκαν την «ευκαιρία» να πραγματοποιήσουν το μεγαλύτερο ριφιφί στην ελληνική Ιστορία. Να βουτήξουν μέσα σε τέσσερα χρόνια πάνω από 63 δισ. ευρώ από τις τσέπες του ελληνικού λαού!

   Βρήκαν την «ευκαιρία» να προωθήσουν όλα τα αντιδραστικά μέτρα που είχαν προσχεδιάσει εδώ και χρόνια αλλά μέχρι τώρα δεν τολμούσαν να εφαρμόσουν.

   Βρήκαν την «ευκαιρία» να επιφέρουν τέτοια «ανάπτυξη» που ο τόπος είχε να τη δει από την περίοδο της Κατοχής: Πάνω από 50 δισ. ευρώ μειώθηκε το ΑΕΠ της χώρας από το 2009! Μέχρι τώρα ξέραμε ότι τέτοια καταστροφή συμβαίνει μόνο σε συνθήκες πολεμικής σύρραξης. Να που μάθαμε ότι συμβαίνει και σε συνθήκες αμείλικτου, αδίστακτου, μονομερούς ταξικού πολέμου. Του πολέμου των χορτάτων ενάντια στους πεινασμένους.

   Όμως εκείνο το πρωινό της 23 Απρίλη του 2010 μας είπαν και μια αλήθεια: «Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη πορεία, μια νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό», ήταν τα λόγια του Παπανδρέου. Πράγματι. Αλλά με την εξής διαφορά: Για τον Οδυσσέα υπήρξε Ιθάκη. Για τον ελληνικό λαό υπάρχει μια αέναη «Οδύσσεια». Δεν υπάρχει Ιθάκη. Υπάρχουν μόνο Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες. Μαζί με κάτι ναζιστικά φίδια που τα κράταγε η Κίρκη φυλαγμένα στους υπονόμους για να τα χρησιμοποιήσει όταν θα της χρειάζονταν. Και τα χρησιμοποίησε…

   Η «Οδύσσεια» του Οδυσσέα κράτησε 10 χρόνια. Η «Οδύσσεια» του ελληνικού λαού, κι αν όλα πάνε «πρίμα», σύμφωνα δηλαδή με το σχέδιο των «μούτσων της χρεοκοπίας» που παριστάνουν τους «καπεταναίους της σωτηρίας», θα κρατήσει για 50 – τουλάχιστον – χρόνια! Και μετά βλέπουμε…

   Αλλά οι κυβερνώντες, από τον Παπανδρέου και τον Παπαδήμο μέχρι τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, πανηγυρίζουν…  Και αφού με την πολιτική των Μνημονίων εξασφαλίστηκε κάθε λογής ραδιούργος, αεριτζής, τοκογλύφος, άπληστος, κατεργάρης προεξοφλητής χρεογράφων, τραπεζίτης, αφού επιβλήθηκε ό,τι δουλεμπορικο μέτρο είχε σκεφτεί και επεξεργαστεί ο ΣΕΒ τα τελευταία σαράντα χρόνια, η εγχώρια και ευρωπαϊκή μας ηγεσία στρέφει το βλέμμα στον ελληνικό λαό και συστήνει: «Κάντε υπομονή»! «Καλό κουράγιο»! Και εσχάτως: «Έρχεται η ανάκαμψη»!

   Η «υπομονή» τους, το «κουράγιο» τους και – κυρίως – η «ανάκαμψή τους», μεταφρασμένες από το συμβατικό πολιτικό και δημοσιογραφικό λεξιλόγιο και από τους αφηρημένους ηθικούς συλλογισμούς στη γλώσσα των πραγματικών ταξικών συμφερόντων, σημαίνει: Ζήστε χωρίς μισθούς, χωρίς συντάξεις, χωρίς δουλειά, χωρίς θέρμανση, χωρίς προοπτική, και εκεί κατά το 2030, το χρέος, που αυτοί το δημιούργησαν (και που εμείς βάσει των δανειακών συμβάσεων και των αποφάσεων της ΕΕ θα το πληρώνουμε μέχρι το 2060!) θα ξαναπάει στο 128% του ΑΕΠ!

   Προσέξτε, δηλαδή, τι μας λένε: Οτι ο ελληνικός λαός - αν και εφόσον «όλα πάνε καλά» - εκείνο που έχει να περιμένει κάτι δεκαετίες από το διάγγελμα του Παπανδρέου, είναι ότι οι «σωτήρες» θα τον έχουν ξαναγυρίσει στην ίδια θέση που ήταν το 2010! Στην ίδια κατάσταση!

   Προσέξτε: Μετά από τόσα μνημόνια, τόσους εφαρμοστικούς, τόσα μεσοπρόθεσμα, τόσα πολυνομοσχέδια, τόσες περικοπές, τόσες κλοπές, τόσα λουκέτα, τόση ανεργία, τόση δυστυχία, εκείνο που μας «υπόσχονται» είναι ότι αφού θα μας έχουν λεηλατήσει μέχρι τέταρτης γενεάς, αφού θα μας έχουν εξαθλιώσει, αφού θα μας έχουν μετατρέψει σε κανονικούς είλωτες, εμάς τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας, έτσι, λεηλατημένους, εξαθλιωμένους και είλωτες, οι «σωτήρες» μας, αν κάτσουμε... ήσυχα, κατά το 2030 (και σίγουρα μέχρι το... 2060) θα μας έχουν οδηγήσει στο ίδιο σημείο απ' όπου ξεκίνησαν τα μαρτύρια!

   Για αυτή την «ανάκαμψη» είναι που μας προτρέπουν να έχουμε... «υπομονή». Που μας λένε ότι πρέπει να τους... δοξάζουμε για τα «πλεονάσματα». Να τους ανακηρύξουμε «ευεργέτες» για τα «κοινωνικά μερίσματα»: Επειδή εκείνο που μας υπόσχονται είναι ότι στις 23 Απρίλη του... 2030 (και σίγουρα μέχρι το κοντινό...2060), θα μας έχουν γυρίσει, πάλι, στο... Καστελόριζο!

   Μόνο που αν τους επιτρέψουμε να συνεχίσουν το «έργο» τους ένα είναι το βέβαιο – και τώρα πια απολύτως βέβαιο: Εκείνο το μελλοντικό τους διάγγελμα (κάπου μεταξύ του 2030 και του ...2060), δεν θα είμαστε εδώ για να το απολαύσουμε. Γιατί στο μεταξύ θα μας έχουν αφανίσει. Κι εμάς, και τα παιδιά μας, και την Ελλάδα ολόκληρη, με το Καστελόριζο μαζί.

email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Οικονομικά “θαύματα” ευρωαπατεώνων

Του Γιώργου Δελαστίκ

Αφωνος μένει ο ελληνικός λαός από τα… «οικονομικά θαύματα» που κάνουν κατά κόρον και κατά συρροήν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και το σκυλολόι τους. Άλαλα τα χείλη των ασεβών! Ως και τους… ευρωπαίους συνεταίρους τους (!) στην κομπίνα ρίχνουν τα «δικά μας» παιδιά! Καράφλιασαν μέχρι και οι απατεώνες της EE, όταν διαπίστωσαν πώς τους είχαν δουλέψει τα κυβερνητικά λαμόγια της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ πασάροντάς τους φουσκωμένα στοιχεία γι’ αυτό το διαβόητο «ελληνικό πρωτογενές πλεόνασμα» που έχει γίνει σημαία των ευρωαπατεώνων, ενώ στην πραγματικότητα είναι τόσο ασήμαντο οικονομικό μέγεθος που ούτε καν αναφέρεται στους συνοπτικούς πίνακες της Γιούροστατ, της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας!

Πόσο είναι το πρωτογενές πλεόνασμα της χώρας μας, λοιπόν; Η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε τη Δευτέρα ότι είναι 3,4 δισ. ευρώ. Μάλιστα. Αυτό σημαίνει δηλαδή ότι η Γιούροστατ θα ανακοινώσει την ερχόμενη εβδομάδα που θα βγάλει τα επίσημα στοιχεία της για όλες τις χώρες της EE ότι η Ελλάδα έχει πλεόνασμα; Όχι, βέβαια! Έλλειμμα θα ανακοινώσει η Γιούροστατ! Πόσο έλλειμμα; Το πραγματικό δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας υπολογίζεται στο… 12,7% του ΑΕΠ ΓΙΑ ΤΟ 2013! Λίγο πάνω από το 23,1 δισεκατομμύρια ευρώ – πολύ χειρότερα δηλαδή από το 2012, όταν ήταν 8,9% του ΑΕΠ και 17,2 δισ. ευρώ. Χειρότερα ακόμη και από το 2011 που το έλλειμμα ανερχόταν στο 9,6% του ΑΕΠ και το 2010 που ήταν 10,9% του ΑΕΠ. Φέτος περιμένουμε κι εμείς να δούμε αν η Γιούροστατ θα ανακοινώσει έλλειμμα 12,7% του ΑΕΠ ή έλλειμμα… 2,5% του ΑΕΠ! Γιατί υπάρχει αυτή η κολοσσιαία διαφορά ανάμεσα στα δύο ποσοστά; Το κράτος φέτος ξόδεψε το τεράστιο ποσό των 19,2 δισεκατομμυρίων ευρώ για να στηρίξει τις ελληνικές τράπεζες, τις οποίες το ίδιο είχε καταστρέψει πέρυσι με το «κούρεμα»! Θέλουμε να δούμε λοιπόν αν η Γιούροστατ θα μετρήσει αυτά τα λεφτά στο έλλειμμα, όπως οφείλει να κάνει, ή αν υπάρχει γενική απόφαση της EE να μη μετρούν τα λεφτά που δίνουν στους τραπεζίτες για να μην ξεσηκωθούν οι λαοί της Ευρώπης εναντίον των ηγετών τους που δίνουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια στις τράπεζες και λιώνουν στη λιτότητα τους πληθυσμούς τους για να μαζέψουν τα λεφτά!
Για να πάμε όμως παρακάτω, επαναλαμβάνουμε ότι η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε πρωτογενές πλεόνασμα 3,4 δισ. ευρώ. Μάλιστα. Γιατί όμως η τρόικα και το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσαν ότι περίμεναν πλεόνασμα… 2,4 δισεκατομμύρια, ένα δισεκατομμύριο λιγότερο δηλαδή; Και γιατί, καθώς η ΕΛΣΤΑΤ έψαχνε τα στοιχεία για να βγάλει το πρωτογενές πλεόνασμα των 3,4 δισεκατομμυρίων, αποκαλύφθηκε ταυτόχρονα ότι το πρωτογενές πλεόνασμα που μετράει η τρόικα και το υπουργείο Οικονομικών είναι μόνο… 1,4 (!) δισεκατομμύριο ευρώ; Διότι απλούστατα οι απατεώνες της ελληνικής κυβέρνησης είχαν μετρήσει 480 εκατομμύρια μερίσματος της Τράπεζας της Ελλάδος στο 2013, ενώ έπρεπε να τα μετρήσουν στο 2014! Επίσης επειδή είχαν μετρήσει 480 εκατομμύρια έσοδα του ΕΟΠΥΥ στο 2013, ενώ έπρεπε να τα μετρήσουν στο 2011 και στο 2012! 
Τέλος, επειδή είχαν κρύψει μια «τρύπα» 100 εκατομμυρίων στους δήμους! Οπότε 480 εκατομμύρια συν 400 εκατομμύρια συν 100 εκατομμύρια, νάτο το δισεκατομμύριο με το οποίο είχαν φουσκώσει ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος το πρωτογενές πλεόνασμά τους μήπως και ξεγελάσουν τον κοσμάκη και πά-ρουν καμιά ψήφο παραπάνω στις ευρωεκλογές!
Στο μεταξύ, το δημόσιο χρέος καλπάζει ασυγκράτητο. Ήταν 129,7% το 2009, όταν μας είπαν ότι χρεοκοπήσαμε. Με το που μας «έσωσε» με το Μνημόνιο ο Γιωργάκης Παπανδρέου το 2010, το χρέος εκτινάχθηκε στο 148,3% του ΑΕΠ! «Σωσμένοι» από την αρχή του χρόνου το 2011, είδαμε το χρέος να απογειώνεται στο 170,3%! «Κουρεύοντάς» το κατά 53% το 2012, το είδαμε να πέφτει όχι στο 85%-90%, αλλά στο… 157,2% του ΑΕΠ! Κι εκεί που προσπαθούσαμε να καταλάβουμε πώς γίνεται το μισό του 170 να είναι το… 157 (!), παρατηρήσαμε το δημόσιο χρέος της Ελλάδας να κάνει… γκελ το 2013 και να πηδάει στο 175,1% του ΑΕΠ, όπως μας πληροφόρησε η ΕΛΣΤΑΤ.
Όσο για το ίδιο το ΑΕΠ της χώρας μας, συνεχίζεται η κατρακύλα του χωρίς σταματημό.Ήταν το 2009 στα 231 δισ. ευρώ. Το 2010 έπεσε στα 222 δισεκατομμύρια και το 2011 κατακρημνίστηκε στο 208,5 δισεκατομμύρια. Ακόμη μεγαλύτερος ήταν ο καταποντισμός του το 2012, όταν συρρικνώθηκε στα 193 δισεκατομμύρια. Νέα βουτιά το 2013, όταν το ΑΕΠ καταβαραθρώθηκε στα 182 δισεκατομμύρια, όπως ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ και αναμένεται να επιβεβαιώσει στις 23 Απριλίου η Γιούροστατ. Πενήντα δισεκατομμύρια ευρώ απώλεια του ΑΕΠ μέσα σε τέσσερα χρόνια – ποσοστό 21%! Κατά τα άλλα, ο Σαμαράς πανηγυρίζει επειδή του… «δάνεισαν οι αγορές» 3 δισεκατομμύρια και υποκρίνεται ότι δήθεν… «τέλος τα Μνημόνια», την ώρα που ετοιμάζει το νέο Μνημόνιο για μετά τις ευρωεκλογές.
Ευτυχώς, ό,τι προπαγανδιστικό πόλεμο κι αν κάνει η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, όλα δείχνουν ότι πολύ δύσκολα θα επιβιώσει, εξαιτίας του αναμενόμενου συντριπτικού εις βάρος της αποτελέσματος των ευρωεκλογών. Πρώτιστο είναι φυσικά η απαλλαγή από τη «μνημονιακή πανούκλα» της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά σε καμιά περίπτωση κάτι τέτοιο δεν αρκεί για το λαό μας. Το παν είναι να μη συνεχιστεί η ίδια περίπου πολιτική με άλλους πρωταγωνιστές. Και η εκλογική ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις ευρωεκλογές συνιστά ουσιώδη παράγοντα οργάνωσης της μαζικής πάλης εναντίον της συνέχισης της ευρωλιτότητας.

Πριν 19.4

Διαβάστε περισσότερα

Που θα βρείτε τα λεφτά; σας τα φάγαμε!

Απατεωνίσκοι ελαφρά τη καρδία.

Πιο εύκολοι – ακόμα πιο εύκολοι στα ψέματα, όσον παίρνουν οι ημέρες και τα έργα τους έναν – έναν αρπάζουν τους πολίτες – που σε πονεί και που σε σφάζει.

Βγήκε μετά τη συνάντηση με την κυρία Μέρκελ το δίδυμο των Υποτελών τε και Ανδρεικέλων κι άφησε να εννοηθεί ότι τα δύο συνεταιράκια έθεσαν προς συζήτησιν στη Γερμανίδα Καγκελάριο το θέμα του Αναγκαστικού Δανείου και των Γερμανικών Πολεμικών Αποζημιώσεων.

Μάλιστα, εύχαρις ο πιο θρασύς, ο αλλαλάζων αλαζών κ. Βενιζέλος, το προχώρησε το πράγμα διοχετεύοντας στον Τύπο και την αντίδραση της κυρίας Μέρκελ, εμφανίζοντάς την να λέει ότι με το θέμα πρόκειται να ασχοληθούν οι υπουργοί Εξωτερικών των δύο χωρών οσονούπω. Τρίχες! Πριν αλέκτορα φωνήσαι κι ενώ η κυρία Μέρκελ έκανε τουρισμό στη γειτονική και τρόπον τινά συμπάσχουσα Ιταλία, μας ήρθε απ’ το Βερολίνο

μια διαψευσάρα των λεγομένων των δύο «δικών μας», άλλο πράγμα! Μια διάψευση ανηλεής και ταυτοχρόνως ιταμή, στο ύφος εκείνων που έχουν κουρασθεί με τα καμώματα των μπιστικών τους. Όχι δεν συζήτησε τέτοια πράγματα η Καγκελάριος, ούτε προβλέπεται η οποιαδήποτε διαδικασία μεταξύ υπουργών Εξωτερικών για ένα θέμα που έχει κλείσει.

Ποιά η αντίδραση των «δικών μας» στη γερμανική διάψευση; Μόκο!

Αντί να ανοίξει η γη να τους καταπιεί, για μιαν ακόμα φορά έκαναν την ξεφτίλα ,γαργάρα! Πιάστηκαν για μιαν ακόμα φορά να ψεύδονται – μάλιστα για ένα θέμα κρίσιμο εις ό, τι αφορά την τιμή και το μέλλον του τόπου – κι αυτοί, συνηθισμένοι πλέον στις αθλιότητές τους, περιμένουν απλώς να περάσουν λίγες μέρες και το άγος να ξεχασθεί – παχύδερμα καθώς έχουν αποδειχθεί, δεν νοιάζονται.

Μάλιστα δεν νοιάζονται πλέον με έναν τρόπο άκρως κυνικό, στυγερό και ηλίθιο. Διότι όταν έλεγαν ψέματα, ήξεραν ότι θα αποκαλυφθούν κι όμως τα είπαν!!

Φαίνονται σαν να βασίζονται πλέον μόνον στον στημένον επικοινωνιακό κόσμο γύρω τους – όπως των φερεφώνων – δημοσιογράφων που δεν τόλμησαν να ρωτήσουν περί του εν λόγω θέματος την κυρία Καγκελάριο στη συνέντευξη Τύπου . Φαίνεται να βασίζονται

πλέον μόνον στα ψέματα και την παραχάραξη, όπως εκείνη που βάφτισε τα επιτυχή μέτρα λιτότητας στα οποία αναφέρθηκε η κυρία Μέρκελ σε μέτρα ανάπτυξης.

Αυτά τα σοβαροφανή ανδρείκελα ψεύδονται πλέον με ρυθμούς πολυβόλου. Ψεύδονται για το τρίτο Μνημόνιο που τάχα ξορκίζουν, ψεύδονται για μιαν έξοδο στις αγορές στημένη κι επιβλαβή, ψεύδονται για εφαρμοστικούς νόμους που έχουν ήδη προσυμφωνηθεί, ψεύδονται ακόμα και για τα ψίχουλα που μοιράζουν από το επίσης ψευδές πρωτογενές πλεόνασμα.

Ψεύδονται, αλληλοϋβρίζονται (Μαυρογιαλούρο αποκάλεσε τον κ. Σαμαρά ο κ. Βενιζέλος), αλληλοϋπονομεύονται και πιάνονται ο ένας απ’ τα μαλλιά του άλλου, πνίγοντας τη χώρα στη σκλαβιά, την ανημποριά και τη μιζέρια. Αυτό το δίδυμο της παρακμής που ήδη κοκορεύεται πάνω στους προεκλογικούς εξώστες για ηράκλειους άθλους, έναν μόνον έχει κατορθώσει, αυτόν με την κόπρο του Αυγείου στο ανάποδο: έχουν γεμίσει τη χώρα με όζουσα δυστυχία και ζόφο έως θανάτου.

«Ο άνθρωπος στον άνθρωπο, λύκος» έλεγαν οι Λατίνοι όταν διαπίστωναν με απελπισία, τί μπορούν οι ισχυρότεροι, σε μια κοινωνία, σε ένα σπίτι, παντού, να καταφέρουν εναντίον των ασθενέστερων, αλλά η λυκοσυμμαχία αυτών των δύο ξεπερνά το μέτρο της κατά συνθήκην αθλιότητος, διότι πρόκειται περί λυκοσσυμαχίας υπόδουλων. Ανδρείκλεων. Κι ως γνωστόν ο σμπίρος είναι χειρότερος απ’ τον κάπο κι ο κάπο βασιλικώτερος του βασιλέως απ’ τον βασανιστή.

Έχουν λίγες μέρες μπροστά τους. Ως τις εκλογές. Και ως τότε θα κάνουν τα πάντα προκειμένου να μην εκμετρήσουν το ζην – το πολιτικό ζην. Προκειμένου να μη λογοδοτήσουν γιατί έφαγαν μισθούς και συντάξεις. Γιατί αφάνισαν τις μικροεπιχειρήσεις και τα μαγαζιά. Γιατί φορολόγησαν έως παράλυσης. Γιατί και με ποιό δικαίωμα στράφηκαν εναντίον της αξιοπρέπειας των πολιτών βρίζοντας τον λαό για λαϊκιστή, τεμπέλη και διεφθαρμένο. Γιατί ξεπουλάνε κομμάτι – κομμάτι την Ελλάδα λες και τη βρήκαν χωράφι απ’ τον πατέρα τους. Γιατί παρέλαβαν χώρα και παραδίδουν προτεκτοράτο.

Είπαν πολλά ψέματα κι έκαναν πολλά εγκλήματα.

Και συνεχίζουν και τα ψέματα και τα εγκλήματα.

Διότι μέσα στην κρίση που πολλοί επτώχευσαν και επείνασαν, οι Δυνατοί συνεχίζουν να πλουτίζουν. Ρημαδιό και άδεια ταμεία θα αφήσουν πίσω τους, χάνοντας τις εκλογές, σε όσους τους διαδεχθούν, οι ολετήρες. Κι αυτό είναι το τελευταίο τους όπλο: να προσπαθήσουν να μας τρομοκρατήσουν με τα αποτελέσματα του έργου τους.

Οι ίδιοι να μπορούν να διαχειριστούν τη σκλαβιά, αλλά ουδείς άλλος να μπορεί να διαχειριστεί την ελευθερία.

Αυτό είναι το τελευταίο τους χαρτί. Κι έχει πάνω του χαραγμένη τη νεκροκεφαλή, όπως τα συνεταιράκια του Μπαλτάκου έχουν χαραγμένον στο μυαλό τους τον αγκυλωτό σταυρό. Δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι η Ελλάδα. Καμμιά χώρα δεν μπορεί…

Διαβάστε περισσότερα

“Τα διδάγματα της κρίσης”

«Αν ο Μαρξ και ο Λένιν ήταν σήµερα ζωντανοί, θα ήταν βασικοί διεκδικητές του βραβείου Νόµπελ για την οικονοµία. Ο Μαρξ προέβλεψε την προϊούσα εξαθλίωση των εργαζοµένων και ο Λένιν προείδε την υποταγή της υλικής παραγωγής στη συσσώρευση κερδών του χρηµατοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι προβλέψεις τους είναι κατά πολύ ανώτερες από τα “οικονοµικά µοντέλα” που σήµερα βραβεύονται µε Νόµπελ και από τις προβλέψεις των κεντρικών τραπεζιτών, των υπουργών Οικονοµικών και των νοµπελιστών οικονοµολόγων...» (1).

   Αυτά δεν τα έγραψε κάποιος «όποιος κι όποιος». Και κυρίως δεν τα ισχυρίζεται κάποιος που πάσχει από μαρξιστικές και λενινιστικές «παρωπίδες». Ο ύμνος στον Μαρξ και τον Λένιν προέρχεται από έναν υπουργό Οικονομικών του… Ρήγκαν!  Τον Πολ Κρεγκ Ρόµπερτς. Την τοποθέτηση του Ρόμπερτς (έγινε πριν από 4 χρόνια και ήταν η απάντηση του στις διάφορες αστείες θεωρίες που αναπτύσσονταν εκείνη την περίοδο για τον χαρακτήρα της παγκόσμιας κρίσης) την θυμηθήκαμε με αφορμή ότι σήμερα είναι η επέτειος της γέννησης του Λένιν, στις 22 Απρίλη του 1870. Να, λοιπόν, που ο τόσο «παλιός» Λένιν, μπορεί να είναι τόσο επίκαιρος. Γεγονός που άθελά τους το επιβεβαιώνουν με τις διαρκείς αναφορές στο όνομά του, από τον Σαμαρά, τον Στουρνάρα και τον πρόεδρο του ΣΕΒ Δ.Δασκαλόπουλο μέχρι τον… Φαήλο Κρανιδιώτη.

   Φυσικά ο Λένιν δεν θα πάρει ποτέ το βραβείο Νόμπελ. Ίσως επειδή ακριβώς είναι ο άνθρωπος που με διεξοδικό τρόπο προσδιόρισε αυτό που ζούμε (και) σήμερα: Δηλαδή τον ζυγό του «αποικιακού» και «τοκογλυφικού ιµπεριαλισµού» (2).  Ο Λένιν θα συνεχίσει να βαφτίζεται «ξεπερασμένος» από τους αδαείς, αλλά θα είναι πάντα εκείνος που ανέλυσε ότι: «Χαρακτηριστικό του καπιταλισµού γενικά είναι ότι χωρίζει την ιδιοκτησία του κεφαλαίου από την χρησιµοποίηση του κεφαλαίου στην παραγωγή, ότι χωρίζει το χρηµατικό κεφάλαιο από το βιοµηχανικό ή το παραγωγικό (…). Ο ιµπεριαλισµός ή η κυριαρχία του χρηµατιστικού κεφαλαίου είναι η ανώτατη εκείνη βαθµίδα καπιταλισµού όπου ο χωρισµός αυτός παίρνει πελώριες διαστάσεις. Η υπεροχή του χρηµατιστικού κεφαλαίου πάνω σε όλες τις υπόλοιπες µορφές κεφαλαίου σηµαίνει κυρίαρχη θέση του εισοδηµατία και της χρηµατιστικής ολιγαρχίας, σηµαίνει ξεχώρισµα µερικών κρατών που κατέχουν τη χρηµατιστική δύναµη, απ’ όλα τα υπόλοιπα» (3).

   Ο Λένιν δεν θα πάρει ποτέ το Νόμπλελ. Βλέπετε όσα είχε να μας πει (από τότε!) για την κυρία… Μέρκελ και για τα «χαιδεμένα παιδιά» των εκάστοτε «Μέρκελ» που είναι σπαρμένα στις «μισοαποικίες» των μεγάλων Δυνάμεων, είναι ενοχλητικά. Έγραφε: «Το κεφάλαιο έγινε διεθνές και μονοπωλιακό. Ο κόσμος είναι μοιρασμένος ανάμεσα σε μια χούφτα μεγάλες Δυνάμεις, δηλαδή Δυνάμεις που έχουν επιτυχίες στη μεγάλη καταλήστευση και καταπίεση των εθνών (...) η Αγγλία, η Γαλλία και η Γερμανία έχουν τοποθετήσεις στο εξωτερικό όχι μικρότερες από 70 δισεκατομμύρια ρούβλια. Για να εισπράττουν το "θεμιτό" εισοδηματάκι τους από το στρογγυλούτσικο αυτό ποσό - ένα εισοδηματάκι που ξεπερνάει τα τρία δισεκατομμύρια ρούβλια το χρόνο - υπάρχουν οι εθνικές επιτροπές των εκατομμυριούχων, που ονομάζονται κυβερνήσεις, που διαθέτουν στρατό και πολεμικό στόλο και "τοποθετούν" στις αποικίες και στις μισοαποικίες τα χαϊδεμένα παιδιά και τα αδέλφια "του κυρίου δισεκατομμυρίου" σαν αντιβασιλείς, προξένους, πρεσβευτές, κάθε λογής υπαλλήλους, παπάδες και άλλες βδέλλες» (4).

   Ο Λένιν δεν θα πάρει ποτέ το Νόμπελ. Πράγμα που προφανώς ουδόλως θα τον ενδιέφερε και θα τον απασχολούσε. Είναι, όμως, ενδιαφέρον για μας, τους βουλιαγμένους στις «μισοαποικίες» και στις «μητροπόλεις», τα θύματα των τοκογλύφων ιμπεριαλιστών,  τα υποζύγια των «χαιδεμένων παιδιών» της ολιγαρχίας, να πάρουμε υπόψη μας τις σκέψεις του Λένιν για «Τα διδάγματα της κρίσης». Και –κυρίως - να σκεφτούμε την άποψη του μεγαλύτερου επαναστάτη του 20^ου αιώνα γύρω από τα πολιτικά συμπεράσματα που απορρέουν από την κρίση. Ο Λένιν, ο γεννημένος σαν σήμερα πριν από 144 χρόνια, έγραφε: 

   «Για να βγει κέρδος από μια επιχείρηση, πρέπει να πουληθούν τα εμπορεύματα, να βρεθούν αγοραστές. Και αγοραστής πρέπει να είναι κατ' ανάγκην όλη η μάζα του πληθυσμού, γιατί οι τεράστιες επιχειρήσεις παράγουν βουνά ολόκληρα από προϊόντα. Σ' όλες όμως τις κεφαλαιοκρατικές χώρες τα εννιά δέκατα του πληθυσμού αποτελούνται από φτωχούς: από εργάτες που παίρνουν ένα πενιχρότατο μεροκάματο, από αγρότες που, στη μεγάλη τους μάζα, ζουν χειρότερα κι από τους εργάτες.
   Και να που, όταν η μεγάλη βιομηχανία σε περίοδο άνθησης παίρνει φόρα για να παράγει όσο το δυνατό περισσότερα, ρίχνει στην αγορά τόσο μεγάλη ποσότητα προϊόντων, που δεν είναι σε θέση να τα πληρώσει η φτωχή πλειονότητα του λαού. Αυξάνει ολοένα ο αριθμός των μηχανών, των εργαλείων, των αποθηκών, των σιδηροδρόμων κτλ., όμως, από καιρό σε καιρό διακόπτεται αυτή η αύξηση, γιατί η μάζα του λαού, για την οποία, σε τελευταία ανάλυση, προορίζονται όλοι αυτοί οι βελτιωμένοι τρόποι παραγωγής, παραμένει σε φτώχεια τέτοια, που φτάνει τα όρια της εξαθλίωσης.
   Η κρίση δείχνει ότι η σύγχρονη κοινωνία θα μπορούσε να παράγει ασύγκριτα περισσότερα προϊόντα για την καλυτέρευση της ζωής όλου του εργαζόμενου λάου, αν δεν είχαν αρπαχτεί η γη, τα εργοστάσια, οι μηχανές κ.τ.λ. από μια χούφτα ατομικούς ιδιοχτήτες, που βγάζουν εκατομμύρια από τη λαϊκή εξαθλίωση.
   Η κρίση δείχνει ότι οι εργάτες δεν μπορούν να περιοριστούν μόνο στην πάλη για μερικές παραχωρήσεις από μέρους των κεφαλαιοκρατών: στην περίοδο της αναζωογόνησης της βιομηχανίας μπορούν να καταχτηθούν τέτοιες παραχωρήσεις (...) όμως επέρχεται η κρίση και οι κεφαλαιοκράτες όχι μόνο παίρνουν πίσω τις παραχωρήσεις που έκαναν, αλλά και επωφελούνται από την αδυναμία των εργατών για να κατεβάσουν ακόμα πιο πολύ τα μεροκάματα. Κι αυτό θα συνεχίζεται αναπότρεπτα, ώσπου οι στρατιές του σοσιαλιστικού προλεταριάτου να γκρεμίσουν την κυριαρχία του κεφαλαίου (…)» (5).

*

[1].Πολ Κρεγκ Ρόµπερτς, υπουργός Οικονοµικών των ΗΠΑ επί προεδρίας Ρίγκαν, περιοδικό Counter Punch, Τα Νέα, 9.10.2010.

2.Λένιν, Άπαντα, τόµος 27, σελ. 367, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

3.Λένιν, Άπαντα, τόµος 27, σελ. 362, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

4.Λένιν, Άπαντα, τόμος 26, σελ. 360 - 363, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

5.Λένιν, απόσπασμα από το άρθρο «Τα διδάγματα της κρίσης», δημοσιεύτηκε στην «Ισκρα» τον Αύγουστο του 1901, «Απαντα», τόμος 5ος, σελ. 85 - 86, έκδοση «Σύγχρονη Εποχή»).

Διαβάστε περισσότερα

Η τέχνη δεν διακοσμεί, ανατρέπει! Pablo Picasso Guernica

‘’ Τι πιστεύετε ότι είναι ένας καλλιτέχνης; Ένας ανόητος που δεν έχει μάτια παρά μόνο εάν είναι ζωγράφος. Το ακριβώς αντίθετο, ο καλλιτέχνης είναι πολιτικό ον, αφυπνισμένο μπροστά στις έντονα ή ήπια γεγονότα του κόσμου… Η ζωγραφική δεν είναι μόνο για να διακοσμεί διαμερίσματα. Η ζωγραφική είναι ένα πολεμικό όργανο άμυνας  και επίθεσης απέναντι στον εχθρό’’

Το ξέσπασμα του εμφύλιου πόλεμου στην Ισπανία το 1936 αναγκάζει τον Πικάσο – βαθιά ειρηνιστή- να εμπλακεί στην πολιτική.  Η ισπανική κυβέρνηση του αναθέτει τη δημιουργία ενός έργου που θα εκπροσωπήσει την Ισπανία στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1937. Όταν ο Πικάσο πληροφορείται για τον βομβαρδισμό της μικρής βασκικής πόλης Guernica βρισκόταν ήδη στο Παρίσι αλλά δεν είχε ξεκινήσει να δουλεύει. Η αντίδραση του στο γεγονός ήταν άμεση. Λίγες μέρες μετά το γεγονός δηλώνει πώς στο έργο που θα δουλέψει και θα το ονομάσει Guernica προς τιμήν της πληγείσας πόλης, θα εκφράσει φανερά την φρίκη των γερμανικών στρατιωτικών δυνάμεων που έκαναν την Ισπανία να βυθιστεί σε ένα σκοτεινό ωκεανό αίματος,  πόνου και θανάτου.

Ο πίνακας δεν χρειάζεται κανένα περιγραφικό στοιχείο πρόκειται για μια ξεκάθαρη εικόνα τρόμου. Κάθε ανθρώπινη ή ζωική φιγούρα συμβολίζει τον πόνο ως αποτέλεσμα της βαρβαρότητας. Σκοπός δεν είναι να καταδικάσει μέσα από αποτρόπαιες εικόνες αποκεφαλισμένων όντων το θλιβερό γεγονός των θυμάτων του ισπανικού εμφύλιου αλλά να δείξει την αγριότητα, την βιαιότητα κάθε πολέμου και την απόγνωση που αυτός αφήνει πίσω του.

Ο Πικάσο απέφυγε να ζωγραφίσει αεροπλάνα, βόμβες ή ερείπια. Οι δύο κυρίαρχες μορφές του έργου είναι ένας ταύρος και ένα πληγωμένο άλογο με διαμελισμένα κορμιά και τέσσερις γυναίκες που ουρλιάζουν κρατώντας νεκρά μωρά. Αρχικά ο Πικάσο πειραματίστηκε με χρώμα, αλλά τελικά κατέληξε στο άσπρο-μαύρο και αποχρώσεις του γκρι. Η επιλογή ωστόσο του να κινηθεί ανάμεσα σε 2 βασικά χρώματα συμβάλει στο να δοθεί μεγαλύτερη ένταση στο θέμα παρά στη τεχνική. Όταν πρωτοεμφανίστηκε ο πίνακας υπήρξαν αρνητικές αντιδράσεις. Ο βάσκος τοιχογράφος Χοσέ Μαρία Ουτσενάι δήλωσε: «Για έργο τέχνης είναι ένα από τα φτωχότερα της παγκόσμιας παραγωγής.». Γερμανικό έντυπο έγραψε ότι πρόκειται για «σύμφυρμα από ανθρώπινα μέλη που θα μπορούσε να είχε ζωγραφήσει τετράχρονος». Παρόλα αυτά, η Guernica σήμερα αποτελεί το δημοφιλέστερο έργο του Ισπανού καλλιτέχνη και αποτελεί σύμβολο της απανθρωπιάς και της φρίκης όλων των πολέμων.

Ο Πικάσο δεν αρνήθηκε ποτέ την στρατευμένη τέχνη. Πίστευε ανέκαθεν πώς ο ρόλος του καλλιτέχνης δεν μπορεί να περιορίζεται στην παρουσίαση απλά τοπίων ή σκηνών, αλλά θα πρέπει ο ρόλος του να είναι αυτός ενός ενεργού πολιτικού όντος. Μέσα από το έργο του ένας καλλιτέχνης οφείλει να  περνάει ιδέες και μηνύματα που έχουν πολιτική και κοινωνική χροιά, να παίρνει θέση για τα γεγονότα της εποχής του, να καταδικάζει, να επικρίνει, να στηρίζει, να έχει φανερή και ξεκάθαρη άποψη, να αφυπνίζει.

Η Guernica παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι. Στη συνέχεια εκτέθηκε στο Λονδίνο, στις Σκανδιναβικές χώρες και στη Νέα Υόρκη. Σήμερα, ο πίνακας βρίσκεται στην Μαδρίτη στο εθνικό μουσείο.

Εάν κάτι θα πρέπει να κάνει τον σύγχρονο φιλόμουσο να σταθεί στο συγκεκριμένο έργο είναι ακριβώς η επικαιρότητα του θέματος και ο τρόπος σκέψης του ζωγράφου. Σε μια εποχή που τα γεγονότα τρέχουν, που ενώ λίγα χρόνια πριν ,μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αναγνωρίστηκε παγκοσμίως το παράλογο του πολέμου , σήμερα συνεχίζουν να υφίστανται πρακτικές βίας και να ξεσπούν πολεμικές συγκρούσεις σε πολλά σημεία του πλανήτη. Αναμφίβολα  η σημερινή πραγματικότητα χάρη στην ραγδαία εξέλιξη των τεχνολογικών μέσων, μπορεί να απεικονιστεί με αφοπλιστικό ρεαλισμό , μέσα από βίντεο και φωτογραφίες. Ωστόσο, όταν η σκληρότητα μιας βίαιης πραγματικότητας γίνεται έργο τέχνης, όταν ο καμβάς γίνεται όπλο στα χέρια του καλλιτέχνη για να καταδικάσει μια αλήθεια που σοκάρει τότε συνειδητοποιεί κανείς πόσο δυνατή μπορεί να είναι η τέχνη και πώς μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο έκφρασης αλλά και  καθοδηγητικό εργαλείο αφύπνισης.

 Μαρία Ξυπολοπούλου

Διαβάστε περισσότερα

Κατσαπλιάδες VS Πτσαρούλα

Γιάννης Λαζάρου

Η εποχή που οι ταινίες με γέλιο είναι παντελώς άχρηστες, είναι οι εποχές των προεκλογικών περιόδων. Πάντα ήταν, αλλά αυτή εδώ την προεκλογική περίοδο που διανύουμε παίζεται η μεγαλύτερη κωμωδία όλων των εποχών. Έχοντας νιώσει η μερίδα του λαού τι εστί ευρωπαϊκή ανάπτυξη και έχοντας συνειδητοποιήσει ότι η μόνη σωστή πολιτική που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα είναι αυτή που δεν θα συναγελάζεται σε κανένα επίπεδο με την υπάρχουσα, το γέλιο που προκαλούν όλα αυτά τα ανθρωπάρια που μπαίνουν στον πολιτικό στίβο είναι μοναδικό.

Μέσα στο μακελειό και την απόγνωση πετιέται ο υποψήφιος και η υποψήφια σωτήρας. Από τους κακομοίρηδες εραστές της ευρωβουλής μέχρι τους κακομοίρηδες εραστές των λόγγων και των κάμπων η κωμωδία δεν έχει τέλος. Ποιος άλλος πολιτικός στην ιστορία φόρεσε γαλότσα για να πάει μέχρι τις Βρυξέλλες; Ουδείς εκτός από τον Θεοδωράκη. 

Τι στέλνουμε εμείς στην Ευρώπη! 

Το παλικάρι από την Κρήτη, τον αλλιώς αλλιώτικα και πασαλιμανιώτικα. Τον μάγκα τον πολλά βαρύ που «ξέρει και βλέπει ποιοί κατσαπλιάδες τον κυνηγούν στο διαδίκτυο». Πίσω οι κατσαπλιάδες* και μπροστά ο πτσαρούλας* με την γαλότσα adidas να τρέχει. Παράλληλα όμως επειδή το παιδί έχει μεγάλο επιτελείο χακαρέδων και τις ανάλογες διασυνδέσεις ηλεκτρονικού ελέγχου «βλέπει» και γνωρίζει τους κυνηγούς του. Την έριξε την μπηχτή του ο Σταύρος ο άσπιλος και αμόλυντος με την παρά – πολιτική: «Σας ξέρω, πουλάκια μου και θα τα πούμε αργότερα όταν θα είμαι μέγας πολιτικός και η αυλή μου θα «βλέπει» τα πάντα». Ο Γαλότσαμαν πράκτορας. 

Όποιος τα βάζει με τον Σταύρο είναι κατσαπλιάς τελεία και παύλα. Δεν είναι της κοινωνίας ρε μάγκα μου, ο κάθε κατσαπλιάς, ο οποίος  δεν μπορεί να χωνέψει το επιδόρπιο που είχε φυλαγμένο η κωλοκατάσταση αν τα παιδιά που κυβερνάνε στραβοπατήσουν. Και ο Σταύρος ξέρει καλά από επιδόρπια επειδή συμμετείχε κάργα στο να συνηθίσει ο Ελληνάρας κατσαπλιάς τα γεύματα να περιέχουν ορεκτικό (δεν κάνει χωρίς αυτό ο Έλλην πια) κυρίως πιάτο (απαραίτητα γκουρμέ) και επιδόρπιο. 

Διότι για να μην είσαι κατσαπλιάς πρέπει να λες δύο φορές «καλησπέρα». Καλησπέρα-καλησπέρα με παχύ λάμβα και τραβηχτό άλφα, δηλαδή «καλλλλησπέραααααα» (δις). Πρέπει η πολιτική σου να πηγάζει απ’ τα εσώψυχα του καθεστωτικού ΠΑΣΟΚ και να εκβάλλει σε γκουρμέ λάιφ-στάιλ καταστάσεις προσφέροντας για επιδόρπιο κόλλυβα (είδες ο Σταύρος;). Α, ρε Ελλάδα πόσο γουστάρει κωμωδία το κορμάκι σου. Από την πενθήμερη σχολική εκδρομή του Αλέξη, στα River Party του Σταύρου. 

Αλλά δεν είναι μόνο αυτά τα δημοφιλή τρελά αγόρια που βρήκαν ρημαδιό το μαγαζί και κάνουν ντου για πλιάτσικο. Έχουμε και μικρότερης δημοφιλίας σωτήρες. Κάθεται η θειά στο κομμωτήριο και εκεί που κάνει το μιζανπλί της, παίρνει απόφαση να σε σώσει. Ανάμεσα στο τσιγαρισμένο κρεμμύδι και στον πασοκόκοιλο σύζυγο συνταξιούχου του δημοσίου από τα 45 του, έχει πολιτικό όραμα για το δικό σου μέλλον. Θα σου κάνει την γειτονιά ιβρουπαϊκή! Θα βλέπεις την πόλη και θα νομίζεις ότι είσαι στο Ντουμπάι .Όπου παγκάκι θα βάζει και μία κομμώτρια για να καταπολεμήσει την ανεργία, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού της έχει καταρχάς πώς θα βγάλει κάρτα υποψηφίας να την μοιράζει στις καφετέριες ντυμένη σαν λατέρνα (να μάς ιδεί και κάνας ουραίος γκόμινους) και ακόμα πιο πίσω πόσα θα παίρνει αν τα ψηφαλάκια της γειτονιάς τής δώσουν την θέση σε ένα δημοτικό συμβούλιο. 

Είναι αυτό το όραμα όλων που δεν τους αφήνουν να ησυχάσουν. Το όραμα για μια νέα Ελλάδα που τούς τρώει τα σωθικά τώρα που το καράβι μπατάρισε. Όταν το καράβι έπλεε με μια μερίδα Ελλήνων να τραβούν άγριο κουπί, όλοι αυτοί «τα έξυναν» κανονικά κάνοντας τις λαμογιές για επιπλέον επιδόματα. Και έρχεται ο επιδοματούχος που τον τρόμαξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης με αποσπάσεις και μεταθέσεις και θέλει κι αυτός να σε σώσει. Πονηρό λαμόγιο εκ γεννετής σκέφτεται: «1,500 (χιλιαπιντακουόσσσια) από του μισθό ιγώ, κι 1,300 (χίλιατρακουόσσσια) απ’ του μισθό τς γναίκας, 1000 απί δω κι απού κει, από τα μαύρα φακελάκια γιατί να μην πάρω και 350 από το δημοτικοσυμβουλοϋπαλληλίκι κι άμα γίνου κι αντιδήμαρχους θα γεν’ ου χαμούς». Άσε που λόγω της εκλογής το λαμόγιο αποφεύγει και την μετάθεση. 

Είναι το όραμα που δεν τον αφήνει να κοιμηθεί τα βράδια. 

Είναι το όραμα όλων αυτών των γαλοτσοφόρων, από πάνω μέχρι κάτω στην νέα ιεραρχία που στήνεται στο πολιτικό (χα) σκηνικό, που συνειδητά θέλει να αποτελειώσει κάθε ικμάδα ηθικής και ελπίδας που μπορεί να μάς έχει απομείνει. Δεν είναι μία λασπωμένη γαλότσα σαν αυτή που κάποτε έφερνε ένα καθαρό μεροκάματο στο ελληνικό σπίτι, αλλά η καταχεσμένη λαμόγικη γαλότσα λαϊφστάλιδων και νεοτσοπανόσκυλων που αναπτύσσονται με ταχύτητα φωτός από άκρον εις άκρου της χώρας. Αυτή η γαλότσα, ως νέα μπότα του κατακτητή, θα πατήσει το κεφάλι των δικών μας απλών ονείρων.  * Κατσαπλιάς : Υποτιμητικός όρος για τον επαρχιώτη αλλά ειδικά για τους αντάρτες του εμφυλίου. * Πτσαρούλας : Όρος ντοπιολαλιάς στην Ήπειρο ακόμη πιο υποτιμητικός από τον κατσαπλιά, δηλαδή ο ντιπ για ντιπ μαλάκας.

Διαβάστε περισσότερα

Γρηγόρης Λαμπράκης: Η «άλλη» 21η Απριλίου

Σήμερα συμπληρώνονται 51 χρόνια από την «άλλη» 21η Απρίλη. Την 21^η Απριλίου του 1963, όταν πραγματοποιήθηκε η πρώτη πορεία Ειρήνης, με τον Γρηγόρη Λαμπράκη να ξεδιπλώνει το λάβαρο από τον Τύμβο του Μαραθώνα.

   21 ΑΠΡΙΛΗ 1963, η ώρα είναι 8 το πρωί: Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, ο βουλευτής της Αριστεράς, ξεδιπλώνει το λάβαρο της ειρήνης και ξεκινά από τον Τύμβο του Μαραθώνα. Παντού η περιοχή είναι «σπαρμένη» με ασφαλίτες και χωροφύλακες για τη διαφύλαξη «του νόμου και της τάξης». Σύμφωνα με το «νόμο», όπως τον έχει υπαγορεύει η κυβέρνηση Καραμανλή, η μαραθώνια πορεία ειρήνης είναι «παράνομη» και η τέλεσή της έχει απαγορευτεί. Ρητά...
   ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ και παρακρατικοί με πολιτικά έχουν φτάσει στη στροφή της Ραφήνας, για να προστεθούν στις τάξεις των χωροφυλάκων. Εκεί ακριβώς ο Λαμπράκης δέχεται το πρώτο χτύπημα. Τραμπούκοι και ένστολοι πέφτουν επάνω του με λύσσα. Ο Λαμπράκης συνεχίζει. Ξεδιπλώνει την αφίσα με το σύνθημα «42 χιλιόμετρα Μαραθώνας - Αθήνα». Και προχωρά...
   ΣΤΟ ΠΙΚΕΡΜΙ, ο Λαμπράκης και οι μαραθωνοδρόμοι που τον συνοδεύουν, αποτίουν φόρο τιμής στον τάφο των πατριωτών που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς. Οι χωροφύλακες επιτίθενται στους δημοσιογράφους που καλύπτουν την πορεία. Ο Λαμπράκης συνεχίζει...
   ΩΡΑ 10 π.μ.: Οι χωροφύλακες συλλαμβάνουν τους μαραθωνοδρόμους που πορεύονται μαζί με τον Λαμπράκη. Ο βουλευτής συνεχίζει μόνος του. Στο 14ο χιλιόμετρο, 30 χωροφύλακες ορμούν επάνω του. Ο εισαγγελέας αποφαίνεται: «Η πορεία ειρήνης συνιστά αδίκημα εις βαθμόν πλημμελήματος, διωκόμενον επ' αυτοφώρω»! Ο βουλευτής της ΕΔΑ, ο εκλεγμένος εκπρόσωπος του λαού, πέφτει θύμα απαγωγής από ασφαλίτες!
   ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΩΡΕΣ περιπλάνησης οι απαγωγείς του Λαμπράκη τον αφήνουν κάπου στη Ν. Ιωνία. Το τηλεγράφημα που αποστέλλει  ο βουλευτής προς τις εφημερίδες ξεκινά ως εξής: «Πόθος δημοκρατικού λαού μας διά πορείαν Ειρήνης "Μαραθών - Αθήναι" επραγματοποιήθη». Το τηλεγράφημα: «Δυστυχώς διεπίστωσα ότι δημοκρατία δεν υπάρχει εις την Ελλάδα, όταν εκλεκτοί του λαού κυριολεκτικώς καταρρακώνονται».
   Ο ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ, μετά και από εκείνη την ημέρα,  είναι πια εξαιρετικά «ενοχλητικός» για το αμερικανόδουλο μετεμφυλιακό κράτος. Η συνέχεια θα δοθεί ένα μήνα αργότερα...

   22 ΜΑΗ 1963: Η επιτροπή Θεσσαλονίκης για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη οργανώνει εκδήλωση στις 7.30 μ.μ. Ομιλητής ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Η τρομοκρατία ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Τραμπούκοι και αστυνομία προσπαθούν να ματαιώσουν την εκδήλωση.
   ΩΡΑ 8.20 μ.μ. Ο Λαμπράκης ξεκινά από το ξενοδοχείο που διαμένει για να φτάσει στο χώρο της εκδήλωσης. Στη διαδρομή, σε μια απόσταση μόλις 80 μέτρων, δέχεται επίθεση από παρακρατικούς. Οι χωροφύλακες παρακολουθούν...
   Ο ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ εισέρχεται στο χώρο της εκδήλωσης. Παρακρατικοί και τραμπούκοι λιθοβολούν το χώρο της συγκέντρωσης. Η αστυνομία παρακολουθεί...
   Ο ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ διακόπτει την ομιλία του. Καταγγέλλει «σχέδιο δολοφονικής απόπειρας» εναντίον του. Καθιστά υπεύθυνη την κυβέρνηση και τις αρχές. Η Αστυνομία παρακολουθεί...
   ΩΡΑ 10.15 μ.μ. Ο Λαμπράκης κατεβαίνει από την αίθουσα της συγκέντρωσης. Η κυκλοφορία στο δρόμο έχει απαγορευτεί. Παντού ασφαλίτες και χωροφύλακες. Κινείται προς το ξενοδοχείο. Απόσταση 80 μέτρα. Σε απόσταση 8 μέτρων από το βουλευτή ακούγεται το μαρσάρισμα μοτοσικλέτας. Ο οδηγός του τρίκυκλου με σκεπασμένο τον αριθμό, πέφτει πάνω στον Λαμπράκη. Ο συνεργός του στην καρότσα χτυπά το βουλευτή στο κεφάλι. Τον ρίχνουν στην άσφαλτο. Στο σημείο σχηματίζεται μια λίμνη αίματος…
   27 ΜΑΗ 1963: Μετά από άνιση μάχη που κράτησε 5 μέρες στην εντατική, , στη 1.22 τα ξημερώματα, ο υφηγητής της Ιατρικής, ο πρωταθλητής στους στίβους, ο μάρτυρας της Ειρήνης και της Δημοκρατίας, ο βουλευτής της Αριστεράς, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, αφήνει την τελευταία του πνοή.

   Το κράτος που είχε δολοφονήσει τον Λαμπράκη, το κράτος που είχε στηθεί πάνω στις βόμβες ναπάλμ, που έχτιζε «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο, που στις εκλογές του ψήφιζαν και τα «δέντρα», τέσσερα χρόνια αργότερα, ανήμερα της πρώτης πορείας Ειρήνης, θα παραχωρούσε την διαχείριση των υποθέσεων των προυχόντων του στους Παττακούς, στους Παπαδόπουλους και στους Μάλλιους...

Διαβάστε περισσότερα

Η άνοδος του φασισμού και άλλα παραμύθια

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ 

Τις τελευταίες εβδομάδες είχαμε και άλλες σημαντικές ενδείξεις για την κατάρρευση των φιλο-ΕΕ κομμάτων, δηλαδή των κομμάτων που είναι πλήρως ενσωματωμένα στην ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, είτε αποκαλούνται «δεξιά», «ακροδεξιά» κ.λπ., είτε, αντίστοιχα, «αριστερά», «οικολογικά» κ.α. Όμως, στην σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης είναι φανερό ότι οι παραδοσιακές ταμπέλες δεν έχουν πια νόημα. Τα δίπολα «αριστερά ― δεξιά» και «σοσιαλισμός/σοσιαλδημοκρατία ― εθνικοσοσιαλισμός/φασισμός» είχαν νόημα μόνο στην περίοδο του έθνους-κράτους, πριν την ανάδυση της παγκοσμιοποίησης τα τελευταία 40 χρόνια. Όταν, δηλαδή, υπήρχαν ακόμη κράτη με στοιχειώδη εθνική κυριαρχία να καθορίζουν την οικονομική πολιτική τους.

Τυπικά, βέβαια, εξακολουθούν να υπάρχουν κράτη-έθνη, αλλά όσα από αυτά είναι πλήρως ενσωματωμένα στην ΝΔΤ και δεν ανήκουν στον πυρήνα της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) ― βασικά, στην «Ομάδα των 7» ― δεν έχουν καμιά δυνατότητα οικονομικής κυριαρχίας. Η οικονομική κυριαρχία σήμερα ανήκει ουσιαστικά στην Υ/Ε που διαχειρίζεται την ΝΔΤ, η οποία και επιβάλλει, μέσω των διεθνών οργανισμών που ελέγχει (ΠΟΕ, ΕΕ κ.λπ.), το άνοιγμα και την απελευθέρωση όλων των αγορών (κεφαλαίου, εμπορευμάτων και εργασίας. Οι δε λαοί που αντιστέκονται ακόμη στην πλήρη ενσωμάτωσή τους στη ΝΔΤ (από την Βενεζουέλα, την Κούβα και την Βολιβία, μέχρι την Συρία το Ιράν και χώρες του τ. σοβιετικού μπλοκ με επί κεφαλής την Ρωσία), βρίσκονται κάτω από την άμεση επίθεση της Υ/Ε. Όχι βέβαια διότι έχουν...ενδο-ιμπεριαλιστικές διαφορές με αυτήν, όπως υποστηρίζουν παλαιολιθικοί «Μαρξιστές», αλλά διότι αποτελούν εμπόδια στην διαδικασία ολοκλήρωσης της ΝΔΤ. Δηλαδή, την δημιουργία μιας παγκόσμιας «απελευθερωμένης» αγοράς που θα διαχειρίζεται μια (επίσημη ή άτυπη) παγκόσμια διακυβέρνηση.

Έτσι, «δεξιά» και «αριστερά» κόμματα εναλλάσσονται στην εξουσία, ενώ οι καταστροφικές οικονομικές πολιτικές παραμένουν ίδιες, αφού καμιά κυβέρνηση χώρας πλήρως ενσωματωμένης στην ΝΔΤ και την ΕΕ δεν μπορεί να εφαρμόσει σημαντικά διαφορετικές πολιτικές από αυτές που επιβάλλει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, δεδομένου ότι οι «αγορές» θα την επαναφέρουν τάχιστα στην τάξη. Το ίδιο ισχύει ακόμη και για χώρες της Υ/Ε, όπως η Γαλλία, όπου δυο φορές τα τελευταία 30 χρόνια εξελέγησαν σοσιαλδημοκράτες πρόεδροι (Μιτεράν, Ολάντ) που μετά μερικούς μήνες αναγκάσθηκαν να κάνουν στροφή 180^o, ακόμη και στην εξωτερική πολιτική. Έτσι, ο «αριστερός» Ολάντ αποδείχθηκε το ίδιο εγκληματίας πολέμου όπως ο προκάτοχος του Σαρκοζύ...

Από την άλλη μεριά, ένα «δεξιό» κόμμα, όπως το κυβερνών κόμμα Fidesz στην Ουγγαρία, επανεξελέγη πανηγυρικά, ακριβώς διότι εφάρμοσε πολιτικές που διαφοροποιούνται σημαντικά από τις πολιτικές της Υ/Ε και της ΕΕ, αφού πρώτα όμως άρχισε να σπάζει τους δεσμούς με τη ΝΔΤ, διώχνοντας την τρόικα και αναπτύσσοντας στενότερες σχέσεις με τη Ρωσία! Αυτό, βέβαια, προκάλεσε τη μήνιν της Υ/Ε αλλά δεν είχαν άλλη επιλογή από την ανοχή, ώστε να μη χάσουν εντελώς τη χώρα από την ΕΕ, πράγμα που πιθανότατα θα συνέβαινε αν εκλεγόταν αντ’ αυτού το «ακροδεξιό» κόμμα Jobbik, του οποίου τα εκλογικά ποσοστά δεκαπλασιάσθηκαν μέσα σε οκτώ χρόνια (από 2% στις εκλογές του 2006 σε 21% στις εκλογές πριν δυο εβδομάδες). Όμως, όπως τονίζει ένας φιλελεύθερος σοσιαλιστής, τ. αρθρογράφος στην Γκάρντιαν, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, με την ανάδυση μιας ψευδο-«αριστεράς», οι όροι Αριστερά και Δεξιά δεν έχουν πια νόημα. Όπως τονίζει ο ίδιος, στην Ουγγαρία ήταν μια «δεξιά» κυβέρνηση που έκανε επανεθνικοποιήσεις, αύξησε τους πραγματικούς μισθούς και μείωσε την ανεργία, ενώ επέβαλε φόρους στους τραπεζίτες, ακόμη και στις πολυεθνικές! Από την άλλη μεριά, η «σοσιαλιστική» αντιπολίτευση (κάτι σαν ένα μίγμα ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ που δεν αμφισβητεί την παγκοσμιοποίηση και φυσικά είναι πλήρως φιλο-ΕΕ) στηρίζει τις παραπέρα ιδιωτικοποιήσεις και τις πολιτικές προσέλκυσης ξένων επενδύσεων από τις πολυεθνικές, ενώ όταν ήταν στη κυβέρνηση (2002-10) πετσόκοψε τις δημόσιες δαπάνες και έκλεισε τον εθνικό αερομεταφορέα, (όπως απαιτούσε η ΕΕ), οδηγώντας σε παραπέρα ανεργία! Μολονότι όμως σωστά συμπεραίνει ότι η Ευρωπαϊκή Αριστερά σήμερα είναι μια ψευδο-Αριστερα που δεν έχει σχέση με αυτήν που ξέραμε πριν 40 χρόνια, δεν αποφεύγει το λάθος να θεωρεί γνήσια Αριστερά την Γερμανική Die Linke (με την οποία συνεργάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ) παρόλο που επίσης εξαπατά τον λαό ότι θα μπορούσε να υπάρξει «καλή» ΕΕ ― προφανώς αρκεί να ψήφιζαν αυτούς, αντί για τους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες! (Neil Clark, RT, 8/4/2014).

Τα ίδια ισχύουν, αντίστοιχα, σχετικά με τον μύθο της ανόδου του «φασισμού» στην Ευρώπη (που καλλιεργεί και η Κομισιόν ενόψει εκλογών), η οποία είναι όμως αδύνατη σε οποιαδήποτε χώρα πλήρως ενσωματωμένη στην ΝΔΤ. Στην πραγματικότητα, τα δήθεν «φασιστικά» κόμματα είναι συνήθως νέο-εθνικιστικά κόμματα που έχουν στόχο την εθνική κυριαρχία, η οποία καταρρέει στη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που διαχειρίζεται η Υ/Ε και η ΕΕ. Το μόνο ίσως πραγματικά νεοναζιστικό κίνημα σήμερα είναι το Ουκρανικό, στο οποίο στηρίχθηκε το «πραξικόπημα από τα κάτω» που οργάνωσε η Υ/Ε για την ενσωμάτωση της χώρας στην ΕΕ! Οι λόγοι, επομένως, για τους οποίους το κεφάλαιο υποστήριξε τον φασισμό προπολεμικά δεν έχουν σχεδόν καμιά σχέση με τους λόγους για τους οποίους η Υ/Ε (που εκφράζει το κεφάλαιο σήμερα), από τη μια τσακίζει την ΧΑ ή δυσφημεί σαν «φασιστικά» τα ακροδεξιά κινήματα στην Ευρώπη, ενώ στηρίζει τους Ουκρανούς φασίστες. Τότε, το κεφάλαιο πράγματι αντιμετώπιζε υπαρξιακό πρόβλημα με την άνοδο του σοσιαλιστικού κινήματος, ενώ σήμερα τον μόνο κίνδυνο που αντιμετωπίζει είναι τα λαϊκά στρώματα που αγωνίζονται για την εθνική κυριαρχία και αναπόφευκτα στηρίζουν «δεξιά» κόμματα, αφού η «Αριστερά» είναι πλήρως ενσωματωμένη στη ΝΔΤ. Γι’ αυτό και σχετικό «ντοκιμαντέρ» με τον τίτλο «Φασισμός Α.Ε.», όπου «Μαρξιστές» ιστορικοί της συμφοράς ταυτίζουν τον προπολεμικό φασισμό με τον δήθεν ανερχόμενο σήμερα φασισμό στην Ευρώπη, έχει προφανή στόχο τον αποπροσανατολισμό των λαϊκών στρωμάτων από τον πραγματικό εχθρό τους σήμερα. Δηλαδή, τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και την ΕΕ, για τις οποίες όμως δεν ακούγεται λέξη στο φιλμ αφού βέβαια, για τους δημιουργούς του, ο νεοφιλελευθερισμός είναι (βολικότατα) μια «κακή» ιδεολογία και πολιτική…

Πηγή: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2014/2014_04_20.html 

Αρχείο Τάκη Φωτόπουλου: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

Διαβάστε περισσότερα

Τάσος Λειβαδίτης (20 Απριλίου 1922 -30 Οκτωβρίου 1988)

Ο Αναστάσιος-Παντελεήμων Λειβαδίτης (20 Απριλίου 1922 -30 Οκτωβρίου 1988) ήταν σημαντικός Έλληνας ποιητής.

Γιος του Λύσανδρου και της Βασιλικής, γεννήθηκε στην Αθήνα το βράδυ της Αναστάσεως του 1922 είχε τέσσερα μεγαλύτερα αδέρφια, μια αδερφή και τρεις αδερφούς. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όμως τον κέρδισε η λογοτεχνία και συγκεκριμένα η ποίηση. Ανέπτυξε έντονη πολιτική δραστηριότητα στο χώρο της αριστεράς με συνέπεια να εξοριστεί από το 1947 έως το 1951. Στο Μούδρο, στη Μακρόνησο και μετά στον Αϊ Στράτη κι από κει στις φυλακές Χατζηκώστα στην Αθήνα, απ' όπου αφέθηκε ελεύθερος το 1951. Το «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου» θεωρήθηκε «κήρυγμα ανατρεπτικό» και κατασχέθηκε. Τελικά το δικαστήριο (Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, 10 Φεβρουαρίου 1955) τον απάλλαξε λόγω αμφιβολιών.

Στο ελληνικό κοινό ο Τάσος Λειβαδίτης εμφανίστηκε το 1946, μέσα από τις στήλες του περιοδικού Ελεύθερα Γράμματα (τεύχ. 55,15-11-46) με το ποίημα «Το τραγούδι του Χατζηδημήτρη». Το 1947 συνεργάστηκε στην έκδοση του περιοδικού «Θεμέλιο». Το 1952 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική σύνθεση με τίτλο «Μάχη στην άκρη της νύχτας» και εργάστηκε επίσης σαν κριτικός ποίησης στην εφημερίδα Αυγή, από το 1954 - 1980 (με εξαίρεση τα έτη 1967-74 που η εφημερίδα είχε κλείσει λόγω δικτατορίας) και το περιοδικό «Επιθεώρηση Τέχνης» (1962-1966), όπου δημοσίευσε πολιτικά και κριτικά δοκίμια.

Στο διάστημα της Χούντα των Συνταγματαρχών ο ποιητής για βιοποριστικούς λόγους μεταφράζει ή διασκευάζει λογοτεχνικά έργα για λαϊκά περιοδικά ποικίλης ύλης με το ψευδώνυμο Pόκκος. Αδερφός του ήταν ο ηθοποιός Αλέκος Λειβαδίτης και ανιψιός του ο ηθοποιός Θάνος Λειβαδίτης.

Ο Τάσος Λειβαδίτης πέθανε στην Αθήνα 30 Οκτωβρίου 1988, στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο από ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής. Μετά το θάνατό του εκδόθηκαν χειρόγραφα ανέκδοτα ποιήματά του με τον τίτλο «Χειρόγραφα του Φθινοπώρου».

 

Στίχοι του μελοποιήθηκαν από τον Μίκη Θεοδωράκη, στο δίσκο «Πολιτεία» (1961), «Της εξορίας» (1976), «Πολιτεία Γ' - Οκτώβρης '78» (1976), «Τα Λυρικά» (1977), «Λειτουργία Νο2: Για τα παιδιά που σκοτώνονται στον πόλεμο» (1987), τον Μάνο Λοΐζο στο δίσκο «Για μια μέρα ζωής» (1980), τον Γιώργο Τσαγκάρη στο δίσκο «Φυσάει» (1993) με ερμηνευτή το Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τη συμμετοχή του ηθοποιού Γιώργου Μιχαλακόπουλου, τον Μιχάλη Γρηγορίου στο δίσκο «Σκοτεινή πράξη, ένα Ορατόριο σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη» (1997) και από το συγκρότημα Όναρ στο δίσκο «Αλαντίν, τελειώσαν οι ευχές σου» (2003).

Συνυπέγραψε ακόμη με τον Κώστα Κοτζιά τα σενάρια των ελληνικών ταινιών «Ο θρίαμβος» και «Η συνοικία το όνειρο» σε σκηνοθεσία του Αλέκου Αλεξανδράκη.

Τα ποιήματά του μεταφράστηκαν στα Ρωσικά, Σερβικά, Ουγγρικά, Σουηδικά, Ιταλικά, Γαλλικά, Αλβανικά, Βουλγαρικά, Κινέζικα και Αγγλικά.

Τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο ποίησης στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βαρσοβία (1953 για τη συλλογή του «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου»), το πρώτο βραβείο ποίησης του Δήμου Αθηναίων (1957 για τη συλλογή του «Συμφωνία αρ.Ι»), το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1976 για τη συλλογή «Βιολί για μονόχειρα»), το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1979 για το «Εγχειρίδιο ευθανασίας»).

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της «Εταιρείας Συγγραφέων».

Έγραψε επίσης κι ένα μικρό τόμο με τίτλο: «Έλληνες ποιητές», ο οποίος αναφέρεται στις συλλογές που εκδόθηκαν την περίοδο 1978-1981, και αποτελεί μια απογραφή 74 ποιητικών συλλογών.

Όπως σημειώνει ο Τίτος Πατρίκιος, φίλος και συνεργάτης του Λειβαδίτη, ήταν τόσο αφοσιωμένος στην ποίηση ώστε όσα ποιήματα του έστελναν «τα διάβαζε όλα ως το κόκαλο και όσο μεγαλύτερη αξία τους έβρισκε, τόσο την αναγνώριζε και τη διακήρυσσε». Και παρακάτω: «άσκησε την κριτική με διεισδυτική ευαισθησία, με στοχασμό που δεν κατέληγε σε κάποια κανονιστικότητα, με άνοιγμα σε όλους τους τρόπους της ποίησης και αγάπη για όλους τους ποιητές, χωρίς εύνοιες και πατερναλισμούς».

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Διαβάστε περισσότερα