Ασημένιο μετάλλιο για την αθλήτρια του καγιάκ Αθηνά Κέκελου!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 Η αθλήτρια μας Αθηνά Κέκελου απέδειξε για άλλη μια φορά ότι η συστηματική δουλειά φέρνει αποτελέσματα. Την Κυριακή 23/3/14 στο Ολυμπιακό κωπηλατοδρόμιο του Σχινιά στο 1^ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα μεγάλων αποστάσεων (5000μ), κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στην κατηγορία των νεανίδων.

Τα συγχαρητήρια μας στην Αθηνά, στην οικογένεια της για την υποστήριξη που της παρέχει καθώς και στην συναθλήτρια της Καλλιόπη Στρωματιά για την βοήθεια που της προσφέρει!

 Αξίζει να αναφέρουμε ότι η μοριοδότηση των αθλητών για την εισαγωγή στα ΑΕΙ και ΑΤΕΙ, έχει νόημα μόνο στο άθλημα του καγιάκ, με την έννοια ότι ο ανταγωνισμός σε όλα τα άλλα αθλήματα είναι πολύ μεγάλος!

Όσον αφορά την Ιστιοπλοΐα Ανοικτής Θαλάσσης , ο Όμιλος έχει στην διάθεσή του δύο σύγχρονα σκάφη ,ιδιοκτησίας του μέλους μας Σπύρου Μακρή, για προετοιμασία των αγωνιστικών πληρωμάτων και για συμμετοχή σε αγώνες.

Κάθε Κυριακή, τα πληρώματα προπονούνται σε ιστιοδρομίες  στον Πατραϊκό.

Πληροφορίες από τον έφορο Αγωνιστικής Ιστιοπλοΐας Ανοικτής Θαλάσσης (Α.Ι.Α.Θ)  Αθανασίου Δημήτριο  στο τηλ 6981059848.

Επίσης σας ενημερώνουμε ότι το Σάββατο, εφόσον το επιτρέψουν οι συνθήκες, θα διοργανώσουμε τον 2^ο Μαραθώνιο κανόε καγιάκ στην Κλείσοβα, εις ανάμνηση της ιστορικής μάχης που έγινε τις 25-3-1826.

Διαβάστε περισσότερα

Σε γνωρίζω από την κόψη του Μπαλτά-κου την τρομερή

 Του Κώστα Βαξεβάνη

Το να είσαι δεξιός,αριστερός,κομμουνιστής είναι θέση και άποψη.Το να είσαι αντιδεξιός,αντιαριστερός,αντικομμουνιστής,είναι μισαλλοδοξία.Ο γραμματέας της κυβέρνησης και προσωπικός φίλος του Σαμαρά,δήλωσε πως γεννήθηκε και θα πεθάνει αντικομμουνιστής.Θεωρώ πως ο “αντικομμουνισμός” είναι το μικρότερο από τα ελατώματα που έχει ο γκρίζος Παναγιώτης Μπαλτάκος.
Ο Παναγιώτης Μπαλτάκος,ανήκει στην κατηγορία εκείνη των δεξιών,ή μάλλον των αντιαριστερών,που καθορίζονται από το μίσος για τον αντίπαλο.Ενοχοποιούν τη διαφορετική θέση και είναι ικανοί να ποινικοποιήσουν την άλλη άποψη αν η κοινωνία συνεχίσει να ανέχεται αυτό που συμβαίνει.

Είναι τραγικό,ο άνθρωπος το οποίος έχει την ευθύνη της λειτουργίας της κυβέρνησης,να έχει γίνει γνωστός από τις απόψεις που έχει εκφράσει για τον κομμουνισμό,τη συμπάθεια που έχει δείξει για τη Χρυσή Αυγή και την εκ των προτέρων αθώωση του πρωταγωνιστή ενός σκανδάλου που ερευνά η Δικαιοσύνη,του Εφραίμ. “H Μονή Βατοπεδίου είναι αθώα για οτιδήποτε ποτέ μπορεί κανείς να της προσάψει” δήλωσε σε εκδήλωση ο Τάκης Μπαλτάκος,παρουσία του Εφραίμ.

Χρειάστηκε να πει μόνο μια πρόταση για να γίνει διακριτό πώς ένας πολιτικός και δικηγόρος το επάγγελμα παρουσίασε τόσα πολλά ενοιολογικά,νομικά και αντιδιαλεκτικά λάθη,για να υποστηρίξει ένα σκάνδαλο. Η Μονή Βατοπεδίου είναι αθώα (και ας είναι σε εξέλιξη ποινική διαδικασία), για οτιδήποτε μπορεί κανείς ποτέ να την προσάψει (ακόμη και για ό,τι γίνει στο μέλλον δηλαδή ο κύριος Μπαλτάκος το έχει ξεπλύνει προκαταβολικά).

Ο κύριος Μπαλτάκος έγινε επίσης γνωστός και για τις διαδικασίες που φέρεται να ενεργοποίησε,προκειμένου να προσληφθεί ο γιός του στο Λιμενικό,όπου είχε δώσει εξετάσεις ανεπιτυχώς.
Ο Τάκης Μπαλτάκος όμως φρόντισε να διορίσει και τη σύζυγό στο Υπουργείο Πολιτισμού και στη συνέχεια στη Βουλη.

Δεν γνωρίζω αν ο αντικομμουνισμός του επεκτείνεται ως τη διάθεσή του να στήσει στην Ελλάδα μια νέα Μακρόνησο όπου θα στεγάζει κομμουνιστές,ομοφυλόφιλους ή μετανάστες (το τρίτο μάλλον το έχει κάνει ήδη) αλλά σίγουρα συναντάει τον αντικομμουνισμό της Χρυσής Αυγής την οποία πρόσφατα θεώρησε καλό σύμμαχο για να συγκυβερνήσει η Ν.Δ προκειμένου να μην καταστραφεί η χώρα.
Και προφανώς ως καταστροφή της χώρας θεωρεί να κυβερνήσουν οι αριστεροί ή οι “άλλοι” γενικώς. Αυτή η μετατροπή του “αντικομμουνισμού”,του αντί γενικώς σε πατριωτικό καθήκον,δεν είναι άγνωστο φαινόμενο.

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς,οι συνεργάτες των Ναζί,οι καταδότες και οι μαυραγορίτες,ντύθηκαν τη στολή του πατριώτη και κυβέρνησαν στην Ελλάδα.Τι ήταν αυτό που έκανε τους ταγματασφαλίτες ξαφνικά πατριώτες;Μα το συμπέρασμα πως αφού ήταν κατά των κομμουνιστών που ήταν αντιπατριώτες,οι ίδιοι ήταν αναμφίβολα πατριώτες.Είχε μικρή σημασία πόσους πραγματικούς πατριώτες είχαν στείλει στο απόσπασμα,πόσους είχαν καταδώσει και πόσους είχαν βασανίσει.Ο αμερικανικός και ο βρετανικός παράγοντας βεβαίως,επειδή ήθελαν συμμάχους κατά του ανατολικού μπλοκ και της πιθανής επικράτησης της αριστεράς στην Ελλάδα,βάφτισαν τον αντικομμουνισμό πατριωτισμό και τον άφησαν να κυβερνά την Ελλάδα.Τους συνέφερε άλλωστε,αφού οι πατριώτες δια της μεθόδου του αντικομμουνισμού,ήταν οι πιο θερμοί οπαδοί της εξάρτησης,αλλά και βολικοί αφού έφτανε απλώς να επεκτείνουν τον “πατριωτισμό” τους ως την προσωπική τους εξυπηρέτηση.

Ο κύριος Μπαλτάκος,συνεχίζει να θεωρεί τον αντικομμουνισμό πατριωτισμό.Ο πατριωτισμός του δεν του απαγορεύει να φροντίσει για την αποκατάσταση του γιού του,με το επιχείρημα φαντάζομαι πως είναι και αυτός καλός πατριώτης άρα χρήσιμος για την Ελλάδα.Σίγουρα πιο χρήσιμος από τους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους που δημιουργεί η πολιτική Σαμαρά-Μπαλτάκου.

Μου φαίνεται πως με τη λέξη κομμουνισμός,εννοεί ό,τι δεν περιέχεται στις νοητές αλλά υπαρκτές γραμμές που συνδέουν τη ΝΔ με τη Χρυσή Αυγή. Το ερώτημα είναι αν το κάνει επειδή η ιδεοληψία του και η πολιτική του σκέψη τον τοποθετούν στη δεκαετία του 50,ή επειδή προτάσσοντας τον αντικομμουνισμό κρύβει το έλλειμα πατριωτισμού.Τον λόγο δηλαδή για τον οποίο καταστρέφεται η χώρα από μία κυβέρνηση της οποίας είναι γραμματέας.

Διαβάστε περισσότερα

Ποια τελικά είναι θέση του ΣΥΡΙΖΑ για τη λύση του Κυπριακού;

Του Λευτέρη Ριζά

 

       Το ερώτημα πρόκυψε κατά τη διάρκεια  της εκδήλωσης για το κυπριακό σήμερα που οργάνωσε η ομάδα «Φίλων του Κυπριακού αγώνα» στο Δημαρχείο της Καλλιθέας στις 20/3/2014, η οποία είχε αναγγελθεί και από τον ΟΙΣΤΡΟ.

       Και πρόκυψε γιατί αναφέρθηκα σε εκείνα τα «περίοπτα» μέλη του ΣΥΡΙΖΑ – μέλη Κ.Ε., Πανεπιστημιακοί κλπ – που σταθερά προβάλλουν και υπερασπίζονται θέσεις και απόψεις για το Κυπριακό που, πάντα κατά την δική μου άποψη αλλά και πολλών άλλων, αντιστρατεύονται τους πόθους , τους αγώνες και τις θυσίες  των κυπρίων αδελφών για την Λευτεριά της Κύπρου και την εκπλήρωση του ονείρου τους για την πλήρη εθνική αποκατάσταση τους. Που δεν ήτανε άλλο από την Αυτοδιάθεση-Ένωση τους  με τα αδέλφια τους της υπόλοιπης Ελλάδας. Το ίδιο όνειρο, την ίδια λύση του Κυπριακού, είχε   και η πλειοψηφία του λαού στην Ελλάδα.

       Που όχι μόνο συμπαραστάθηκε στον αγώνα των Κυπρίων αδελφών του στη δεκαετία του 1950 [ΕΟΚΑ, κλπ], αλλά και πριν δέκα χρόνια, τότε με το σχέδιο Ανάν, σε πάρα πολύ υψηλά ποσοστά τάχθηκε ενάντια του και χάρηκε κι ανακουφίστηκε με την απόρριψη του.

       Αυτή τη διαχρονική στάση του απέναντι στον αγώνα του Κυπριακού λαού, με κορύφωση εκείνο το 76% ενάντια στο σχέδιο Ανάν, δεν μπορούν ακόμα να του την συγχωρήσουν όσοι χρόνια τώρα παθαίνουν αλλεργία όταν ακούνε για την Κύπρο – την θεωρούν βάρος – και που τότε ολοπρόθυμα υποστήριξαν την υπερψήφιση αυτού του σχεδίου, που σήμαινε τη διάλυση, την κατάργηση ουσιαστικά της Κυπριακής Δημοκρατίας  - κολοβής ναι, ακρωτηριασμένης βέβαια, αλλά το τελευταίο καταφύγιο των Ελλήνων του νησιού για την εξασφάλιση της ύπαρξης τους.

       Δεν ξεχνάμε – και δεν πρέπει να ξεχάσουμε – ότι υπέρ του σχεδίου Ανάν τάχθηκε ο Γιώργος Α. Παπανδρέου και πίσω του το ΠΑΣΟΚ – κανένα από τα επιφανή στελέχη του που τάχατες διαφωνούσε δεν τόλμησε γι αυτό το κορυφαίο, κομβικό ζήτημα για την υπόσταση της Κύπρου και του συνόλου Ελληνισμού να αποχωρήσει από αυτό. Δεν ξεχνάμε, επίσης, ότι υπέρ του σχεδίου Ανάν τάχθηκε και ο ΣΥΝ με δήλωση του προέδρου του Νίκου Κωνσταντόπουλου. Και σε αυτόν υπήρξαν διαφωνίες στελεχών κλπ, αλλά όλοι, μα όλοι τους τις κατάπιαν κανονικά και δεν τόλμησαν, μετά την βροντερή απόρριψη του από τον κυπριακό λαό, να επαναφέρουν το ζήτημα προς συζήτηση και να ζητήσουν ευθύνες, αυτοκριτική και αλλαγή πλεύσης πάνω στο μεγάλο αυτό εθνικό μας ζήτημα. Οι «διανοούμενοι» του είχαν φροντίσει μαζικά να υπογράψουν εκκλήσεις και άρθρα υπέρ του σχεδίου Ανάν – διότι αποτελούσε «ευρωπαϊκή» λύση και κάθε τι το «ευρωπαϊκό» εκ προοιμίου ήταν σωστό. Μετά την απόρριψη του σχεδίου μερικοί είχαν το θράσος να την δικαιολογήσουν λέγοντας και γράφοντας ότι απλά ο λαός της Κύπρου είχε άγνοια του περιεχομένου του – επειδή ήταν πολλές σελίδες, λες και οι ίδιοι είχαν μπει στον κόπο να το διαβάσουν και να καταλάβουν τι έλεγε κι επεδίωκε. Ο «ευρωλιγουρισμός» τους είχε τόσο πολύ ξεχειλίσει  που ό,τι και να τους πρότεινε η ΕΕ, ήταν έτοιμοι να το αποδεχτούν.

 Ακόμα και σήμερα, άραγε από πού αντλώντας θάρρος ή μάλλον θράσος υπερασπίζονται το σχέδιο Ανάν – χαιρετίζουν την επανέναρξη του διαλόγου – συμφωνία Αναστασιάδη-Ερόγλου – και κατακεραυνώνουν όποιον εκφράζει κάποιες ενστάσεις συκοφαντώντας και χλευάζοντας τον[1].

Μάλλον αυτό συμβαίνει γιατί στον ΣΥΡΙΖΑ εκτός από  γενικότητες, δεν έχουν καθαρή άποψη και «γραμμή» για το Κυπριακό. Έχω ήδη γράψει στον ΟΙΣΤΡΟ σχετικά με τη σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με το Κυπριακό [2]. Βέβαια το ίδιο παρατηρείται για όλα τα εθνικά θέματα: Αιγαίο, Μακεδονικό, Θράκη κλπ, όπως επίσης και για τα αμυντικά και ασφάλειας (ΝΑΤΟ,κλπ).

Στην σημερινή (χθεσινή) συζήτηση ο κ. Γ. Αϋφαντής τόνισε ότι θα μιλήσει όχι ως εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ κλπ και γι αυτό δεν δεχτεί σχετικές ερωτήσεις. Καθαρή εξήγηση – μόλο που δεν την κράτησε μέχρι τέλους γιατί έμμεσα μεν, καθαρά δε, υπέδειξε τις πρέπει να ψηφίσουμε για να απεμπλακούμε από το Μνημόνιο και άρα να λύσουμε κάπως το Κυπριακό. Εκείνο που έκανε εντύπωση είναι ο εκνευρισμός του όταν έγινε αναφορά σε αυτά που δημόσια και κατ΄ επανάληψη έχουν υποστηρίξει άλλα προβεβλημένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ από τα έντυπα του, τους φιλικούς ιστοχώρους ή με σχετικές δηλώσεις και συνεντεύξεις τους. Όταν μάλιστα ανέφερα ότι ο Κυριάκος Μελέτη σε σχετικό άρθρο του, αναρτημένο εδώ στον ΟΙΣΤΡΟ (ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ  ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ  ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ  ΠΡΟΤΑΣΗΣ, 2 Ιανουαρίου) υποστήριξε ότι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει μια αντεθνική πέμπτη  φάλαγγα – και κατονόμαζε συγκεκριμένα τον Γιάννη Μηλιό και τους ομοϊδεάτες του -  η συριζέϊκη συνείδηση του, όπως και μερικών άλλων, επαναστάτησε. Ταυτίζοντας ο ίδιος – οι ίδιοι – τον ΣΥΡΙΖΑ ως επίσημη  τοποθέτηση στα εθνικά, το Κυπριακό, με ένα τμήμα εντός του, θεώρησαν βαρύ και περίπου απαράδεκτο τον χαρακτηρισμό. Ίσως τους ενόχλησε το φάλαγγα. Αν π.χ. λέγαμε το πιο ελληνικό «Δούρειος Ίππος» το δεχόντουσαν καλύτερα.  Εκνευρίστηκε τόσο που απρεπώς αποχώρησε από τη συζήτηση. Μάλλον με απώτερο σκοπό να την «χαλάσει» – άλλωστε σε πέντε λεπτά τέλειωνε – ή να μην επιτρέψει να «ταυτιστεί» με εισηγήσεις /  ομιλίες  επικριτικές του ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως πάλι η επίθεση που δέχτηκε από την ΑΥΓΗ, την ΕΠΟΧΗ, το Ινστιτούτο Ν. Πουλαντζά για την απάντηση του στον Αριστείδη Μπαλτά -  παλιό μέλος του ΣΥΝ, πανεπιστημιακό κλπ – να τον έχουν κλονίσει. Κι από φόβο ήθελε εμφαντικά να διαχωρίσει τη θέση από απόψεις που δεν συμφωνεί και που μπορεί ακόμα και η παρουσία του σε χώρους που διατυπώνονται να τον καταστήσουν «ύποπτο» στον πρόεδρο και το περιβάλλον του. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν ο πρόεδρος στον οποίο προσφέρει τις συμβουλές του δεν έχει τις γνώσεις και το βάρος ενός ηγέτη που θα μπορούσε να αξιολογήσει τις διάφορες προτάσεις και ιδέες του, να τις υιοθετήσει και να υπερασπιστεί.

Όσο κι αν ορισμένοι θέλουν να τον παρουσιάσουν ως «χαρισματικό ηγέτη», ο κ. Αλ. Τσίπρας δεν είναι. Όχι μόνο γιατί δεν έχει σχέση με ό,τι θεωρεί «χαρισματικό ηγέτη» ο Μαξ Βέμπερ, αλλά γιατί όλοι θυμούνται και συγκρίνουν, με έναν τελευταίο χαρισματικό ηγέτη που διέθετε η χώρα, τον Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτό ισχύει άσχετα με τα όσα είπε ή έκανε τελικά. Κι ο Χίτλερ υπήρξε χαρισματικός ηγέτης παρόλο ότι υπήρξε αυτό που ξέρουμε όλοι. Έσυρε, όμως, πίσω του ένα ολόκληρο λαό, τον Γερμανικό, «μαγεύοντας» τον, μέχρι την τελική καταστροφή του.

Από την συζήτηση πρόκυψε ένα μεγάλο ερώτημα: ποια είναι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για το κυπριακό, συγκεκριμένα για τις συνομιλίες  που άρχισαν με βάση την κοινή διακήρυξη Αναστασιάδη- Ερόγλου και σε τι διαφέρουν με τις επιμέρους  απόψεις ρευμάτων, τάσεων ή και προσώπων που βρίσκονται εντός του.

Για τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ καλό είναι να ξαναδιαβαστούν, τουλάχιστον τα δύο άρθρα μου που αναφέρω στην υποσημείωση 2. Σε αυτά να προσθέσουμε και μερικές παρατηρήσεις ακόμα.

Αρχές Μαρτίου του 2010 (2/3)  αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Αλέξη  Τσίπρα (Θ.Δρίτσας, Ρ.Δούρου, Π.Τριγάζης) που επισκέφθηκε την Κύπρο μαζί με τον Πρόεδρο του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς και της Γερμανικής Αριστεράς Λόταρ Μπίσκι. Εκεί συναντήθηκαν με την τουρκοκύπρια ποιήτρια Νεσιέ Γιασίν «πρωτεργάτρια της επαναπροσέγγισης και συνύπαρξης των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο….Στη διάρκεια της συνάντησης ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε κλειδί για την λύση του Κυπριακού την επαναπροσέγγιση των δύο κοινοτήτων, εξαίροντας τις σχετικές πρωτοβουλίες που αναλαμβάνονται από πολιτικά κόμματα και κοινωνικούς φορείς».

Τότε, λοιπόν, που ακόμα η Κύπρος δεν είχε υπογράψει κανένα Μνημόνιο και η κρίση δεν την είχε τυλίξει στα νύχια των δανειστών, κλειδί για την λύση του Κυπριακού δεν ήτανε η αποχώρηση των στρατευμάτων εισβολής – κατοχής, αλλά η επαναπροσέγγιση, οι σαχλαμάρες με τις οποίες πολιτεύτηκε και διαρκώς υποχωρούσε ο «σύντροφος» Χριστόφιας. Άλλωστε ο σ. Χριστόφιας είχε φροντίσει να διαβεβαιώσει ότι «Το ΑΚΕΛ είναι κόμμα ολόκληρης της Κύπρου (σ.σ. και της κατεχόμενης), μια συνιστώσα της ευρωπαϊκής Αριστεράς»[3]. Πως λοιπόν η αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ να διαφωνήσει με τη λύση κλειδί του Κυπριακού που τους παρουσίασε ο σ. Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ.

Δεν ήξεραν προφανώς ότι πάγια θέση της Τουρκίας δεν είναι απλά και μόνο η επαναπροσέγγιση, αλλά και ο γάμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, Ελλήνων και Τούρκων, στο οποίο βεβαίως η Τουρκία και οι Τούρκοι θα παίζουν το ρόλο του άντρα και η Ελλάδα και οι Έλληνες το ρόλο της γυναίκας. Τέτοια επαναπροσέγγιση ασφαλώς θέλουν και προωθούν και στην Κύπρο. Μια επαναπροσέγγιση όπου αυτοί θα είναι αφέντες στο Βορρά και κυρίαρχοι στο Νότο της Κύπρου.

Η αντιπροσωπεία μάλιστα τόνισε και την «σημασία που αποδίδει ο ΣΥΝ εδώ και χρόνια αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ, για την ανάπτυξη των σχέσεων και με τις δυνάμεις της Τουρκοκυπριακής αριστεράς». Δεν πιστεύω πως είχαν δώσει ιδιαίτερη σημασία στο τι υποστήριζε η τ/κ αριστερά. Αυτό θα το δούμε με πρώτη ευκαιρία σε άλλο άρθρο μας, έτσι για να ξέρουμε τι μας λένε και τι ακούμε.   

Από το 2010 μέχρι τώρα κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Ο Χριστόφιας και η κυβέρνηση του τα έκανε μαντάρα. Όχι μόνο το Κυπριακό δεν «έλυσε» ούτε με τις υποχωρήσεις που έκανε αλλά τελικά κουβάλησε και το ΔΝΤ στην Κύπρο.  Σε όλο αυτό το διάστημα το ΑΚΕΛ και τα υπόλοιπα κυπριακά κόμματα, όπως και όλα τα ελλαδικά – συμπεριλαμβανομένων και των δύο κομμάτων της αριστεράς, του ΚΚΕ και των «οπορτουνιστών» – συμφωνούσαν στη λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Σε αυτή τη συμφωνία που είχαν συνυπογράψει το 1977 ο Μακάριος και ο Ντενκτάς. Δηλαδή στην, ουσιαστικά, αποδοχή των «τετελεσμένων». Την εισβολή, κατοχή και ανακήρυξη του ψευδοκράτους του  Ντενκτάς. Το αξιοσημείωτο είναι ότι και τα δύο αριστερά κόμματα της Ελλάδας, συμφωνούσαν τη λύση και από κοινού υποστήριζαν το ΑΚΕΛ στην Κύπρο!!! Ο «οπορτουνισμός» διείσδυε στο ΚΚΕ μέσω Κύπρου!!!

Για να δούμε τώρα πώς αντιμετώπισαν τα δύο κόμματα την κοινή διακήρυξη Αναστασιάδη- Ερόγλου, υπενθυμίζοντας, όμως, ότι δεν είχαν την ίδια θέση σχετικά με το σχέδιο Αναν: το ΚΚΕ τότε κάθετα ενάντια ο ΣΥΝ, τότε υπέρ. Η ΑΚΟΑ δεν είχε πάρει επίσημα θέση γιατί είχαν διαφωνίες στο εσωτερικό του, με κίνδυνο διάσπασης. Για να την αποφύγουν έκαναν το «παπί», αν και πιο σπουδαία στελέχη και διανοούμενοι ήταν – και είναι ακόμα – Ανανικοί. 

Το ΚΚΕ με απόφαση του και σχετικά δημοσιεύματα τοποθετήθηκε αρνητικά απέναντι στην κοινή διακήρυξη, θεώρησε αμέσως ότι η Κύπρος βρίσκεται ξανά στη μέγγενη του ιμπεριαλισμού και ότι μεθοδεύεται η διχοτόμηση[4]. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ σε σχετικό δελτίο τύπου (17-2-14), με αφορμή την επανέναρξη των συνομιλιών, μας πληροφορεί ότι «παραμένει σταθερά προσηλωμένος στην στρατηγική επιδίωξή του για δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού που θα σημάνει τέλος στην τουρκική κατοχή και θα οδηγήσει σε μια δικοινοτική-διζωνική ομοσπονδία με  μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια και μία διεθνή προσωπικότητα.

Στο πλαίσιο αυτό  ο ΣΥΡΙΖΑ πάντοτε στήριζε τις γέφυρες διαλόγου και συνεννόησης μεταξύ των δύο κοινοτήτων ως ακρογωνιαίο λίθο για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή προς όφελος των λαών της Κύπρου, της Ελλάδας και της Τουρκίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα παρακολουθεί στενά τις  διαπραγματεύσεις και θα βρίσκεται σε επαφή και συνεργασία με όλες τις πολιτικές δυνάμεις της Κύπρου για την επίτευξη μιας πραγματικά δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού».

       Εδώ προσέξτε δεν ξεκαθαρίζει αν η δίκαιη και βιώσιμη λύση που θα σημάνει και το τέλος στην τουρκική κατοχή θα προηγηθεί της πλήρους απόσυρσης των τουρκικών στρατευμάτων ή όχι. Αν δηλαδή οι συνομιλίες θα γίνουν με το πιστόλι στον κρόταφο ή δεν μπορεί να διεξαχθούν έτσι. Κατά τα άλλα τα γνωστά περί Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) – η οποία βρισκότανε στη βάση του σχεδίου Ανάν και όποιου άλλου έρθει στη θέση του. Αν, δηλαδή αποσυρθούν πρώτα τα στρατεύματα κατοχής – όπως διευκρίνισε ο διπλωματικός σύμβουλος ότι πρέπει να επιμείνουμε και σε αυτό δεν υπάρχει απολύτως καμιά διαφωνία – και τελικά συζητήσουμε για ΔΔΟ, τα πράγματα δεν θα είναι καλύτερα. Δεν είναι γι αυτό που ο κυπριακός ελληνισμός αγωνίστηκε και έχυσε το αίμα του. Δεν είναι μια δίκαιη και βιώσιμη λύση. Καταργείτε έτσι ο κυπριακός λαός, η αρχή με την οποία παίρνονται οι αποφάσεις= πλειοψηφία και μειοψηφία, εξισώνεται δηλαδή το 82% των Ελλήνων με το 18 % περίπου των τούρκων. Η μειοψηφία μετατρέπεται έτσι σε μια – αν όχι πλειοψηφία – σε μια ισοψηφία. Αυτό, όμως, δεν έχει σχέση με τη δημοκρατία.   

Τα υπόλοιπα, ότι δηλαδή θα παρακολουθεί,  θα βρίσκεται σε επαφή και συνεργασία με όλες τις πολιτικές δυνάμεις της Κύπρου, κλπ. είναι απλώς για να γεμίσει η ανακοίνωση με λόγια. Δεν απαντάει στο τι θα κάνει ο ίδιος ώστε ο λαός και στην Ελλάδα να εμπλακεί ενεργά στη στήριξη των ε/κ και τον αγώνα τους.

Φτάνουμε στα πιο σοβαρά. Την απόφαση «ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ» (22/2/2014). Σε αυτήν, υποθέτω και με τη συμβολή του διπλωματικού συμβούλου του προέδρου, κ. Γ. Ανυφαντή, αφού αναφέρεται ότι «Η Κύπρος βρίσκεται μπροστά σε ένα εξαιρετικά δύσκολο και κρίσιμο σταυροδρόμι σύνθετων προβλημάτων. Η επίλυσή τους απαιτεί νηφαλιότητα, δημιουργικότητα, στήριξη σε αρχές και αξίες» [το νηφαλιότητα κάπως κατανοητό, η δημιουργικότητα τι φρούτο είναι; Νέες «δημιουργικές» υποχωρήσεις και συμβιβασμοί;. Στήριξη σε ποιες αρχές; Και ποιες αξίες; Πως αυτές μπορούν να γίνουν δημιουργικές;], προσθέτει κάτι καινούργιο: «Η Μεγαλόνησος έχει ανάγκη και δικαιούται μιας συνολικής λειτουργικής λύσης με επανένωση της σε μια δικοινοτική και εδαφικά διζωνική ομοσπονδία, στη βάση των αποφάσεων του ΣΑΟΗΕ και ψηφισμάτων της ΓΣ του ΟΗΕ (όπως 541/1983, 550/1984, 1251/1999)». 

Προσθέτει την αναφορά σε αποφάσεις του ΣΑ του ΟΗΕ. Αλλά ποιες: του 1983 και 1984!! Δηλαδή εδώ προσπερνιόνται τα ψηφίσματα του ΣΑ 353/1974 και 367/1975. Θα μου πείτε ότι τα ψηφίσματα αυτά τα αποδέχονται και αναφέρονται και τα κατοπινά, του 1983 και 1984. Μόνο που εκείνο το 1251/1999, στο οποίο γίνεται λόγος περιέχει κάτι εντελώς νέο και διαφορετικό από τα προηγούμενα, που ζητούσαν να φύγουν τα στρατεύματα κατοχής, καταδίκαζαν το ψευδοκράτος της Β. Κύπρου. Το 1251/1999, στην παράγραφο 11 αναφέρει τα εξής:

«Επαναβεβαιώνει τη θέση του ότι μια διευθέτηση στο Κυπριακό πρέπει να βασίζεται σε ένα κράτος στην Κύπρο, με μία κυριαρχία και μία διεθνή προσωπικότητα και μία ιθαγένεια, με διασφαλισμένη την ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητά του, και που θα περιλαμβάνει δύο πολιτικά ίσες κοινότητες, όπως προβλέπουν τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας, σε μια δικοινοτική και διζωνική ομοσπονδία και ότι μια τέτοια διευθέτηση πρέπει να αποκλείει την ένωση ολόκληρης ή μέρους της νήσου με οποιαδήποτε άλλη χώρα ή οποιαδήποτε μορφή διχοτόμησης ή απόσχισης.»

Να το θαύμα. Τέρμα πια η εθνολογική σύνθεση του νησιού ως βάση της πολιτειακής συγκρότησης της. Η πλειοψηφία (ελληνική) και η μειοψηφία(τουρκική) μετατρέπονται σε δύο πολιτικά ίσες κοινότητες. Το 82% του πληθυσμού γίνεται πολιτικά ίσο με το 18% περίπου [και μέσω του Αττίλα 3, παράνομου εποικισμού], που είναι τουρκικό. Όχι πια προστασία και αναγνώριση των δικαιωμάτων της μειοψηφίας, αλλά πολιτική ισότητα. Συν βέβαια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία – λύση πολύ πριν από την απόσυρση των στρατευμάτων εισβολής και κατοχής. Τα υπόλοιπα, περί εξασφαλισμένης ανεξαρτησίας κλπ κλπ είναι λόγια του αέρα. Ανεξάρτητη ήταν και η Κυπριακή Δημοκρατία που πρόκυψε από τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, αλλά υπό τριμερή, που έγινε μονομερής, εποπτεία και δικαίωμα επέμβασης. Τι ποιος θα εγγυηθεί σε μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία δύο ίσων πολιτικά κοινοτήτων; Και γιατί πνίγονται στην κυριολεξία τα δικαιώματα της πλειοψηφίας των κατοίκων του νησιού να καθορίσουν το μέλλον τους, παρέχοντας τις απαραίτητες εγγυήσεις στη μειοψηφία;

Για όλα αυτά η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ δεν λέει τίποτα. Επαναλαμβάνει απλούστατα όλα όσα περιέχονται στην απόφαση 1251/1999 και μερικά ωραία λογάκια για  «μια δίκαιη και λειτουργική διευθέτηση του εδαφικού ζητήματος στα πλαίσια των ευρωπαϊκών αρχών. Την ελεύθερη διακίνηση και εγκατάσταση προσώπων και την ακώλυτη διακίνηση αγαθών. Την διευθέτηση του περιουσιακού στο πνεύμα της νομολογίας των αποφάσεων του ΕΔΑΔ.»

            Φροντίζει βέβαια να συμπληρώσει:

 «Επειδή στο Κοινό Ανακοινωθέν  υπάρχουν ασάφειες και γκρίζες ζώνες, ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί σοβαρές επιφυλάξεις για την τελική του κατάληξη.  Για να γίνουν οι διαπραγματεύσεις παράθυρο ευκαιρίας πρέπει να διεξαχθούν χωρίς έξωθεν πιέσεις, στη βάση της διεθνοποίησης του Κυπριακού και όχι της αντιμετώπισής του ως ένα διμερές πρόβλημα Ελλάδας – Τουρκίας, αποδιεθνοποιημένο σε τετραμερή πλαίσια με την αξιοποίηση όλων των φίλιων δυνάμεων της Κύπρου και με την επίβλεψη των μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.»

       Η πικρή αλήθεια είναι ότι το κοινό ανακοινωθέν δεν περιέχει απλά και μόνο ασάφειες και γκρίζες ζώνες. Την κριτική του από πολιτικές δυνάμεις της Κύπρου τις αναρτήσαμε ήδη στον ΟΙΣΤΡΟ[5]. Άρα παραπέμπουμε σε αυτές. Η εξίσου πικρή αλήθεια είναι ότι αποδέχεται την πλήρη παραχάραξη του Κυπριακού προβλήματος, που από πρόβλημα εθνικής ολοκλήρωσης, αυτοδιάθεσης της συντριπτικής πλειοψηφίας των κατοίκων του – των Ελλήνων, μπήκε στη ζυγαριά των συμφερόντων των δυνάμεων που ερίζουν για τη λεία της περιοχής.  

       Βέβαια η εισβολή, η κατοχή κλπ κλπ αποτέλεσμα της ενδοτικής, αντεθνικής και αντιλαϊκής πολιτικής των αρχουσών τάξεων και ομάδων της Ελλάδας, της υποτέλειας τους και του πολιτικού προσωπικού της, αυτή τη στιγμή δεν είναι δυνατό να ανατραπεί. Εκείνο που η αριστερά – που πρέπει να είναι πατριωτική και αντι-ιμπεριαλιστική – πρέπει να φροντίσει είναι να διαφυλάξει στο μυαλό και στην καρδιά του συνόλου ελληνικού λαού κι ελληνισμού και διαρκώς να προβάλλει στη διεθνή σκηνή τα απαράγραπτα εθνικά της συμφέροντα. Και μόνο στη βάση αυτή να προχωράει σε διαπραγματεύσεις και προσωρινούς συμβιβασμούς.

       Η «λογική» να κάνουμε μόνο αυτό που μπορούμε ή μας επιτρέπουν εγκαταλείποντας έτσι το δίκαιο μας και τις αρχές μας – λογική ηττοπάθειας και καθαρά «διπλωματική» – δεν είναι λογική που πιστεύει και επιδιώκει την αλλαγή του κόσμου. 

 

---

[1]Αναφέρομαι στην ομιλία της κ. Σιας Αναγνωστοπούλου  στην εκδήλωση περί Κυπριακού (15/3/14) που συνδιοργάνωσαν  το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς και οι εφημερίδες ΑΥΓΗ και ΕΠΟΧΗ με αφορμή μια απάντηση του διπλωματικού συμβούλου του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Γ. Αϋφαντή  σε άρθρο του Αριστείδη Μπαλτά για το Κυπριακό (ΑΥΓΗ 2/3/14 με τίτλο «Για το Κυπριακό ξανά». Στο άρθρο του αυτό ο Α.Μ. αφού υπερασπιζότανε το παλαιό σχέδιο Ανάν άνοιγε  διάπλατα τις θύρες για να διάλογο με βάση την κοινή διακήρυξη Αναστασιάδη-Ερόγλου, συνιστώντας ,μάλιστα «να χαμηλώσουμε τους τόνους, να απαρνηθούμε τις εθνικιστικές ή αντιιμπεριαλιστικές κορόνες που ρίχνουμε ανέξοδα στις πλάτες άλλων» και να αφήσουμε την – έμπειρη σε ήττες και προδοσίες, λέω εγώ – ηγεσία της κυπριακής αριστεράς, το ΑΚΕΛ δηλαδή, να χειριστεί τα πράγματα. Ο κ. Γ. Αϋφαντής  απάντησε με άρθρο του στα ΕΝΘΕΜΑΤΑ της ΑΥΓΗΣ 16/3/14 και τίτλο «Κυπριακό και Αριστερά: εξ όνυχος τον λέοντα!». Το ύφος της επιστολής  χαρακτηρίστηκε από τον υπεύθυνο των Ενθεμάτων  «μάλλον ασυνήθιστο σε σχέση με τα άρθρα του φύλλου, στο πλαίσιο της δεοντολογίας μας για τη δυνατότητα δημόσιου διαλόγου επί απόψεων που δημοσιεύουμε». Το ίδιο ενόχλησε και την κ. Αναγνωστοπούλου, όπως βέβαια και τα όσα έγραψε, η οποία  φρόντισε να ξεκαθαρίσει  «στη δική μας Αριστερά, αριστεροί με ύφος και λόγο Φαήλου δεν μπορεί να υπάρχουν. Ο χλευασμός και η ειρωνεία δεν είναι όπλα του δικού μας οπλοστασίου». Δηλαδή ουσιαστικά ταύτισε τον διπλωματικό σύμβουλο με τον Φαήλο κλπ. Σημαντικό ότι τόνισε το «η δική μας Αριστερά». Στον ΣΥΡΙΖΑ με άλλα λόγια υπάρχουν πολλών ειδών Αριστερές, ανάλογα με την παρέα, το επάγγελμα, πιθανώς τις σεξουαλικές κλίσεις και προτιμήσεις, κλπ κλπ. Κατά την γνώμη μου η απάντηση του κ. Γ. Αϋφαντή δεν ήταν αντάξια της εμπειρίας του. Αλλά γι αυτό άλλη φορά.

δυνατότητα δημόσιου διαλόγου επί απόψεων που δημοσιεύουμε». Το ίδιο ενόχλησε και την κ. Αναγνωστοπούλου, όπως βέβαια και τα όσα έγραψε, η οποία  φρόντισε να ξεκαθαρίσει  «στη δική μας Αριστερά, αριστεροί με ύφος και λόγο Φαήλου δεν μπορεί να υπάρχουν. Ο χλευασμός και η ειρωνεία δεν είναι όπλα του δικού μας οπλοστασίου». Δηλαδή ουσιαστικά ταύτισε τον διπλωματικό σύμβουλο με τον Φαήλο κλπ. Σημαντικό ότι τόνισε το «η δική μας Αριστερά». Στον ΣΥΡΙΖΑ με άλλα λόγια υπάρχουν πολλών ειδών Αριστερές, ανάλογα με την παρέα, το επάγγελμα, πιθανώς τις σεξουαλικές κλίσεις και προτιμήσεις, κλπ κλπ. Κατά την γνώμη μου η απάντηση του κ. Γ. Αϋφαντή δεν ήταν αντάξια της εμπειρίας του. Αλλά γι αυτό άλλη φορά.

[2] Λ. Ριζάς «Το Κυπριακό στις «Θέσεις» του ΣΥΡΙΖΑ για το ιδρυτικό του Συνέδριο» (9/7/13) και «Το ΚΥΠΡΙΑΚΟ στο «Σχέδιο Πολιτικής Απόφασης» του Ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ» (ΟΙΣΤΡΟΣ 13/7/13). Στο δεύτερο αναφέρθηκα και στην παρέμβαση στον προσυνεδριακό διάλογο του ΣΥΡΙΖΑ του – αγνώστου μουμέχρι σήμερα – κ. Γ. Αϋφαντή.

 

[3]βλ. συνέντευξη του στην ΕΠΟΧΗ 4 Ιουλίου 1999.

[4] Βλ. ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 6,7,12,13,14,15,16/ 2/2014

[5]Αντίλογος στην Διακήρυξη των Ν. Αναστασιάδη και Ντ. Ερόγλου από την Κύπρο 17/2/14

Διαβάστε περισσότερα

Femen παντού, φεμινισμός πουθενά

samedi 8 mars 2014, par Chollet Mona

« Οι μουσουλμάνοι φαίνεται να επιβεβαιώνουν ένα αίσθημα ανδρικής ισχύος καλύπτοντας τις γυναίκες τους και οι Δυτικοί αποκαλύπτοντάς τις », έγραψε η Μαροκινή δοκιμιογράφος Φατέμα Μερνίσι στο βιβλίο της « Το χαρέμι και η Δύση » (εκδόσεις Albin Michel, 2001).

Ο ενθουσιασμός των γαλλικών ΜΜΕ για φιγούρες σαν των Femen [1] ή της Αλίαα Ελ-Μάχντι, της Αιγύπτιας φοιτήτριας που το 2011 είχε ποζάρει γυμνή στο μπλογκ της [2], δικαιώνει εκ νέου την παρατήρηση αυτή. Στις 5 Μαρτίου του 2013 μπορούσε να δει κανείς στο κανάλι France 2 ένα ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στην ουκρανικής καταγωγής κολεκτίβα που εγκαταστάθηκε στη Γαλλία [3], και ένα άλλο με τίτλο « Αλίαα, η γυμνή επαναστάτρια », στο Κανάλι της Βουλής (LCP), στις 8 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Τόσο το χειρότερο για τις χιλιάδες γυναίκες που έχουν το κακό γούστο να παλεύουν για τα δικαιώματά τους εντελώς ντυμένες και/ή να προσφέρουν ένα θέαμα λιγότερο ευθυγραμμισμένο με τα κυρίαρχα πρότυπα νεότητας, κομψότητας, ομορφιάς και αποφασιστικότητας. « Φεμινισμός είναι αυτές οι γυναίκες που διαδήλωσαν στους δρόμους του Καΐρου, όχι οι Femen ! Και γι’ αυτές τις γυναίκες βλέπω λίγα τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ », εξανίσταται στο τουΐτερ η ανταποκρίτρια του ραδιοφώνου France Inter στην Αίγυπτο, Βανέσα Ντεκουρό. Στη Γαλλία, οι φεμινιστικές οργανώσεις ερωτώνται συχνότερα για το τι πιστεύουν για τις Femen, παρά για τις δικές τους δραστηριότητές τους [4].

« Αν δείξεις το στήθος σου, έρχομαι με το φωτογράφο »

Γυναίκες, θέλετε να ακουστείτε ; Μία είναι η λύση : γδυθείτε ! Τον Οκτώβριο του 2012, στη Γερμανία, οι πρόσφυγες που κατασκήνωσαν μπροστά στην Πύλη του Βραδεμβούργου, στο κέντρο του Βερολίνου, για να διαμαρτυρηθούν για τις συνθήκες ζωής τους, προσπαθούσαν να τραβήξουν την προσοχή των μέσων ενημέρωσης. Θυμωμένη, μια νεαρή γυναίκα που διαδήλωνε μαζί τους είπε σ’ έναν δημοσιογράφο της Bild : « Τι θέλεις, δηλαδή ; Να γδυθώ ; » « Ο δημοσιογράφος έφυγε υποσχόμενος να επιστρέψει με το φωτογράφο του. Άλλοι δημοσιογράφοι το έμαθαν και να ! Ένα πλήθος μαζεύτηκε γύρω από τις νεαρές γυναίκες που συμπαραστέκονταν στους πρόσφυγες. Δεν ήταν γυμνές, αλλά εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να καταγγείλουν την εντυπωσιοθηρία των μέσων ενημέρωσης [5] ».

Όσο για τις Femen, αυτές υπήρξαν πιο πραγματίστριες. Σε μια από τις πρώτες τους πράξεις, στην Ουκρανία, το 2008, είχαν γράψει συνθήματα στις γυμνές τους πλάτες, αλλά οι φωτογράφοι δεν ενδιαφέρονταν παρά μόνο για τα στήθη τους. Κι έτσι άλλαξαν πλευρά [6]… Το γεγονός δεν προβληματίζει την Ίννα Σεβτσένκο, την Ουκρανή που εξήγαγε τη μάρκα Femen στη Γαλλία : « Γνωρίζαμε τι έχουν ανάγκη τα μέσα ενημέρωσης », δήλωσε στη διαδικτυακή εφημερίδα Rue89. « Σεξ, σκάνδαλα, προκλήσεις : Πρέπει να τους τα δώσουμε. Το να είσαι στις εφημερίδες σημαίνει ότι υπάρχεις [7] ». Σοβαρά ;

Σίγουρα η μαχητική φεμινίστρια Κλεμαντίν Οτέν έχει δίκιο να μας θυμίζει ότι « το χάπενινγκ είναι κομμάτι της κουλτούρας μας. Από τη σουφραζέτα Ιμπερτίν Οκλέλ, που αναποδογύρισε τις κάλπες στις δημοτικές εκλογές του 1910, για να μπορέσουν οι εφημερίδες της Τρίτης Δημοκρατίας να έχουν τις φωτογραφίες τους στο πρωτοσέλιδο, ως τις ακτιβίστριες του MLF που πετούσαν βοδινά πνευμόνια στις συναντήσεις κατά των εκτρώσεων στη δεκαετία του ’70, γνωρίζαμε επίσης να προκαλούμε ! [8] ». Τον ίδιο τρόπο δράσης ακολουθεί και η Act Up στον αγώνα κατά του AIDS. Όμως, ακόμα και πίσω από τις προκλήσεις, υπήρχε ένα πολιτικό βάθος, στέρεο και προϊόν στοχασμού, που τις νοηματοδοτούσε. Στην περίπτωση των Femen είναι λίγο να πει κανείς ότι ο λόγος τους είναι ανακόλουθος, όταν δεν αποδεικνύεται πραγματικά καταστροφικός.

Ενάντια στις γριές που διαβάζουν βιβλία

Η μόνιμη αναγωγή των γυναικών στο σώμα και τη σεξουαλικότητά τους, η άρνηση των διανοητικών τους ικανοτήτων, το γεγονός ότι όσες αδυνατούν να ευχαριστήσουν τα ανδρικά βλέμματα είναι κοινωνικά αόρατες, αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους του πατριαρχικού συστήματος. Το ότι ένα « κίνημα » -δεν είναι παρά καμιά εικοσαριά στη Γαλλία- που θέλει να ονομάζεται φεμινιστικό μπορεί να το αγνοεί μας αφήνει άναυδες. « Ζούμε κάτω από ανδρική κυριαρχία, και αυτός (η γύμνια) είναι ο μόνος τρόπος να τους προκαλέσουμε, να κερδίσουμε την προσοχή τους », δήλωσε η Ίνα Σεβτσένκο στον « Guardian » [9]. Ένας φεμινισμός που υποκλίνεται στην ανδρική κυριαρχία. Έπρεπε κανείς να τον εφεύρει.

Η Σεβτσένκο όχι μόνο αποδέχεται αυτήν την τάξη πραγμάτων, αλλά την επιδοκιμάζει κιόλας : « Ο κλασικός φεμινισμός δε λειτουργεί πια. Είναι περιθωριοποιημένος στον κόσμο των διαλέξεων και των βιβλίων ». Έχει δίκιο ! Κάτω οι γριές και άρρωστες, δεν είναι καν ευχάριστες στην όψη. Και τα βιβλία, είναι γεμάτα γράμματα και προκαλούν πονοκέφαλο, μπλιάχ ! Συγγραφέας ενός εξαιρετικού βιβλίου σχετικά με τις χρήσεις του σώματος στην πολιτική [10], η Κλοντ Γκιγιόν σχολιάζει : « Και ο πιο καλοπροαίρετος παρατηρητής θα έλεγε πως αυτή η φράση εκφράζει την οίηση και τη σκληρότητα των νιάτων. Πρέπει επίσης, δυστυχώς, να συμπληρώσουμε για την περίσταση : και τη μεγάλη τους ηλιθιότητα ! Όντως, και η Ίνα θα μπορούσε ίσως να το διαβάσει σε κάποιο βιβλίο, η εικόνα της φεμινίστριας ως γριάς αποκομμένης από τον κόσμο (βλ. και από το εμπόριο σαρκός) είναι ένα παμπάλαιο αντιφεμινιστικό κλισέ, που είναι εκνευριστικό να το βλέπεις να επαναλαμβάνεται από μια ακτιβίστρια που υποτίθεται ότι θέλει να ανανεώσει το φεμινισμό [11] ». Από τότε, οι Γαλλίδες εκπρόσωποι της κολεκτίβας ένιωσαν την υποχρέωση να εκδώσουν ένα βιβλίο με συνεντεύξεις [12] : « Στη Γαλλία πρέπει να εκδώσεις κείμενα για να είσαι αναγνωρισμένος, νομιμοποιημένος » λέει αναστενάζοντας μια από αυτές [13]. Ζόρια !

Στο Rue89, η Σεβτσένκο συνοψίζει, επίσης, το λόγο των νεαρών Γαλλίδων που θέλουν να γίνουν μέλη των Femen : « Μου λένε : “Τα ήδη υπάρχοντα φεμινιστικά κινήματα στη Γαλλία δεν είναι φτιαγμένα για νέες γυναίκες, αλλά για διανοούμενες που μοιάζουν με άντρες και αρνούνται τη σεξουαλικότητα, αυτό που κάνει τις γυναίκες θηλυκές” ». Από αυτήν την άποψη, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι οι Femen, αναμφισβήτητα, έχουν σημειώσει πρόοδο. Όταν πρόκειται για μια πρόγονο, όπως η Σιμόν Ντε Μποβουάρ, έπρεπε να περιμένουμε εκατό χρόνια από τη γέννησή της, το 2008, για να τη δούμε επιτέλους γυμνή : Πέρασε πολύς καιρός, αλλά η υπομονή του κόσμου ανταμείφθηκε : Ο Nouvel Observateur (3-1-08) δημοσίευσε στο εξώφυλλό του μια φωτογραφία που έδειχνε τη συγγραφέα του « Δεύτερου φύλου » γυμνή, με την πλάτη γυρισμένη, στο μπάνιο της [14]. Οι Femen σαν καλά κορίτσια κάνουν τη δουλειά από μόνες τους (femen σημαίνει εξάλλου « μπούτι » στα λατινικά, αλλά δεν έχει να κάνει, άλλωστε διάλεξαν το όνομα « γιατί ακούγεται καλά »). Τέλος πάντων, ας μην είμαστε σεμνότυφες : Το να είσαι φεμινίστρια δε σημαίνει ότι για το λόγο αυτό δεν έχεις σώμα, αισθησιασμό και σεξουαλική ζωή. Μπορείς μόνο να θρηνείς που όλες αυτές –και αυτοί- που θέλουν να ευχαριστηθούν και το κωλαράκι του Ζαν-Πωλ Σαρτρ, πρέπει να περιμένουν ακόμα. Τι κάνει ο Nouvel Observateur ; Οι μεγάλες διανοούμενες δεν είχαν κι αυτές σώμα, αισθησιασμό και σεξουαλική ζωή ; Γιατί να μη βγάλουμε κέρδος κι απ’ αυτό ; Γιατί να μην είναι κι αυτές ένα προϊόν, που μπορούμε να το επιδείξουμε και να το εμπορευματοποιήσουμε ανεξάρτητα από τη θέληση των ενδιαφερομένων ;

« Ποπ φεμινισμός »

Αφού κέρδισαν την ευρεία συμπάθεια μετά την εις βάρος τους επίθεση από τους καθολικούς εξτρεμιστές της Civitas κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης ενάντια στο γάμο για όλους, το Νοέμβριο του 2012, οι Femen προκάλεσαν όλο και περισσότερο την επιφυλακτικότητα και την αποδοκιμασία- για παράδειγμα, εκ μέρους της φεμινιστικής κολεκτίβας Les TumulTueses ή της ηθοποιού και σκηνοθέτιδας Οβιντί. Δεχόμενες την κριτική για την προσοχή που δίνουν στην εικόνα του γυναικείου σώματος, όπως κατασκευάζεται από τη διαφημιστική βιομηχανία, υπερασπίστηκαν τους εαυτούς τους δημοσιεύοντας φωτογραφίες κάποιων μελών τους που ξεφεύγουν απ’ τα συγκεκριμένα πρότυπα. Το πρόβλημα είναι ότι αυτές δεν θα τις δούμε ποτέ στο εξώφυλλο του Inrockuptibles, τα πλαδαρά στήθη δεν ταιριάζουν με τον « ποπ φεμινισμό » που προωθεί το περιοδικό –ούτε στο Obsession, το ένθετο για τη μόδα και την κατανάλωση του Nouvel Observateur, για το οποίο οι Femen πόζαραν τον περασμένο Σεπτέμβριο. Και δεν μπορεί να αντιτείνει κανείς ότι αυτό δεν είναι δικό τους λάθος : Αν ήθελαν να είναι κατ’ ελάχιστον αξιόπιστες, θα έπρεπε να επιβάλλουν την παρουσία όλων των μελών τους στη σειρά των φωτογραφήσεων. « Ποιο μπορεί να είναι το παραγόμενο αποτέλεσμα της φωτογραφίας (στο Inrockuptibles), για τις λιγότερο νέες γυναίκες ή τις λιγότερο ωφελημένες από τη γενετική τυχαιότητα ; » αναρωτιέται η Κλοντ Γκιγιόν. « Το ίδιο αποτέλεσμα με αυτό της εκδοτικής και σεξιστικής τρομοκρατίας, που ο φεμινισμός ποτέ δεν έπαψε να καταγγέλλει. Αυτή η φωτογραφία δε δίνει απλά λάθος μήνυμα, είναι μια πολιτική αντίφαση ». Οι επαναλαμβανόμενες διαψεύσεις των μελών της κολεκτίβας δεν αρκούν, εξάλλου, για να σβήσουν την υποψία για μια πολιτική ηθελημένης φωτογένειας. Στο βιβλίο Femen, μία από τις Ουκρανές ιδρύτριες δηλώνει : « Οι κοπέλες μας πρέπει να είναι αθλητικές, για να μπορούν να αντεπεξέλθουν στις δύσκολες δοκιμασίες, και όμορφες, για να χρησιμοποιούν το σώμα τους για έναν καλό σκοπό. Συνοψίζοντας, οι Femen ενσαρκώνουν την εικόνα της νέας γυναίκας : όμορφη, δραστήρια και εντελώς ελεύθερη ». Ο φεμινισμός καλύτερος κι από ένα γιαούρτι διαίτης. Μια Γαλλίδα συντρόφισσά της επικαλείται « λάθος στη μετάφραση » [15]…

Όποια και να είναι η πραγματική κατάσταση, δεν είναι σίγουρο ότι τα μέσα ενημέρωσης και το ευρύ κοινό μπορούν να κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στις Femen και την Τσιτσιολίνα, για παράδειγμα –πρόδρομό τους ως προς το στεφάνι από λουλούδια στα ξανθά τους μαλλιά- ή το κορίτσι της σελίδας 3 της βρετανικής εφημερίδας The Sun. Ας δώσουμε ξανά το λόγο στην Κλοντ Γκιγιόν : « “Τουλάχιστον”, μου είπε μια νεαρή γυναίκα, “από τη στιγμή που γδύθηκαν, τις ακούνε !” Τι βλακείες ! Τις κοιτάζουν, πρώτα και κύρια. Και όταν οι διευθυντές σύνταξης βαρεθούν τα γυμνά πρωτοσέλιδα (κάποτε θα τελειώσει, χαζούλα !), δεν θα τις κοιτούν πια ». Οι δημοσιογράφοι του Rue89 είναι και οι ίδιες προβληματισμένες μπροστά στην επιτυχία που έχει στο κοινό η κολεκτίβα : « Το πρώτο άρθρο που κάναμε για τις Femen ήταν με εικόνες. Δείξαμε απλώς μια γυμνόστηθη φωτογραφία μιας από τις Femen μπροστά στο σπίτι του Ντομινίκ Στρος-Καν. Τη φωτογραφία συνόδευαν τρεις παράγραφοι. Το άρθρο συγκέντρωσε 69.500 επισκέψεις. Είναι πολλές ». Στον « σεξτρεμισμό » που προωθεί η ομάδα, μπορεί κάλλιστα να αντιτάξει κανείς ότι είναι κυρίως για « σεξ » που κάνει τη μηχανή των μέσων ενημέρωσης να λειτουργεί.

Έγιναν όλα τα ΜΜΕ φεμινιστικά ;

Υπάρχει, λοιπόν, τόσο μεγάλη συναίνεση για φεμινισμό, σε σημείο που να γίνονται εξώφυλλα σε όλες τις εφημερίδες και τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ με άφθονη προώθηση στον Τύπο ; Θα ’πρεπε να είναι κανείς αφελής για να το πιστέψει. Το ενδιαφέρον για τις Femen αποδεικνύεται απόλυτα συμβατό με τον πιο χοντροκομμένο αντιφεμινισμό. Έτσι, στις 7 Μαρτίου του 2013, η Libération τους αφιέρωσε ένα δισέλιδο, χωρίς αυτό να την εμποδίσει να δημοσιεύσει την επόμενη, για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, ένα τεύχος-ανθολόγιο. Υπό τον τίτλο « Σεξ για όλους ! », επέλεξε να αφιερώσει το πρωτοσέλιδο στη « σεξουαλική βοήθεια » για τα άτομα με αναπηρία. Η φωτογραφία του εξωφύλλου έδειχνε έναν ανάπηρο στο κρεβάτι με μία « βοηθό » (ξανθιά, χαμογελαστή, ενσάρκωση της γλυκύτητας και της αυταπάρνησης που εκφράζουν οι πραγματικές γυναίκες), και όχι το αντίστροφο : Είπαμε « σεξ για όλους », όχι « για όλες ».

Για την εφημερίδα, η μάχη αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της πάγιας υπεράσπισης της πορνείας. Τον περασμένο Ιανουάριο , δημοσίευσε το πορτραίτο ενός πολλαπλά ανάπηρου που αγωνιζόταν για το δικαίωμα στη « σεξουαλική βοήθεια ». Όπως παρατήρησε στο μπλογκ του ο σκηνοθέτης Πατρίκ Ζαν [16], ο συγκεκριμένος άνδρας είχε ήδη κατά τη διάρκεια της ζωής του δύο συντρόφους, και μάλιστα και παιδιά, πράγμα που σχετικοποιούσε κάπως το επιχείρημα της ανικανότητας των ατόμων με αναπηρία να έχουν σεξουαλική ζωή. Για την ιστορία, για να συμπληρωθεί η εικόνα της γυναίκας σύμφωνα με τη Libération, το πορτραίτο της τελευταίας σελίδας ήταν αυτό της Μις Γαλλία.

Την ίδια αποστροφή νιώθει κανείς βλέποντας τη Charlie Hebdo, το προπύργιο του καθεστωτικού χιούμορ, της οποίας τα σκίτσα επαναλαμβάνουν κάθε βδομάδα ότι το πιο δυσφημιστικό που μπορεί να πάθει κανείς είναι να σοδομισθεί, να βρεθεί, δηλαδή, σε θέση « θηλυκή » [17], να συνεργασθεί με τις Femen για το ειδικό τεύχος της 6ης Μαρτίου 2013. Στο εξώφυλλο, ένα σκίτσο του Luz αντιγράφει μια διαφήμιση της ομάδας που δείχνει τις ακτιβίστριές της να κραδαίνουν ένα ζευγάρι όρχεις. Το κλισέ των υστερικών φεμινιστριών που « θέλουν να μας κόψουν τα παπάρια », ταιριασμένο με τη διαφημιστική αισθητική : Μια ωραία σύνθεση σε παραγωγή Femen. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην εβδομαδιαία σατιρική εφημερίδα, η Σεβτσένκο δηλώνει ότι επιθυμεί μια κοινωνία « όπου οι γυναίκες θα είναι πιο ισχυρές από τους άνδρες ». Τι καλά !

Ένας ψευδο-φεμινισμός που προκαλεί τη λαιμαργία των πιο ύποπτων : Στη Γαλλία αυτό θυμίζει τη μιντιακή φούσκα γύρω από τις « Ni putes, ni soumises » (Ούτε πουτάνες ούτε υποταγμένες), που έγιναν διάσημες στο μέτρο που αυτό επέτρεπε να ενδυναμωθεί ο στιγματισμός του Ισλάμ και του « αγοριού αραβικής καταγωγής » [18]. Δύο πρώην ακτιβίστριες της ένωσης, η Λούμπνα Μελιάν –κοινοβουλευτική βοηθός του σοσιαλιστή βουλευτή Μάλεκ Μπουτίχ- και η Σάφια Λέμπντι ήταν άλλωστε από τις πρώτες που κατευθύνθηκαν προς τις Femen, πριν πάρουν τις αποστάσεις τους. Το γαλλικό τμήμα της οργάνωσης εγκαταστάθηκε στην Γκουτ Ντ’Ορ, μια γειτονιά του Παρισιού όπου ζουν πολλοί μουσουλμάνοι και ανακοίνωσε την εγκατάστασή της με μια αφίσα στα εθνικά χρώματα, που θύμιζε περιέργως τα « απεριτίφ με λουκάνικα » που οργανώθηκαν στην ίδια περιοχή από την άκρα δεξιά.

« Αραβική νοοτροπία » στην Ουκρανία

Παρ’ όλο που οι ριζοσπαστικές θέσεις των Femen απέναντι στον κλήρο γίνονται εύκολα κατανοητές, αν λάβουμε υπόψη το βάρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην ουκρανική δημόσια ζωή, οι εκπρόσωποί τους έχουν την τάση να ξεπερνούν τα όρια όσον αφορά το Ισλάμ. Μία από τις ιδρύτριες της ομάδας, η Άννα Χούτσολ, φλερτάροντας με το ρατσισμό είχε πει ότι η ουκρανική κοινωνία στάθηκε ανίκανη να « ξεριζώσει την αραβική νοοτροπία προς τις γυναίκες [19] ».

Το Μάρτιο του 2012, με σύνθημα « καλύτερα γυμνή, παρά με μπούρκα », οι Femen Γαλλίας οργάνωσαν μια « επιχείρηση αντι-μπούρκα » μπροστά στον Πύργο του Άιφελ. Τα μέλη της φώναζαν επίσης ότι « η γύμνια είναι ελευθερία » ή « Γαλλία, γδύσου ! » Διαιώνιζαν έτσι μια αντίληψη βαθιά ριζωμένη στη δυτική κουλτούρα, σύμφωνα με την οποία η σωτηρία δεν μπορεί να προκύψει παρά μόνον από τη μέγιστη έκθεση του σώματος, αρνούμενες να δουν τη βία που μπορεί αυτή πολλές φορές να συμπεριλαμβάνει [20].

Πολλές φεμινίστριες έφεραν ως αντίρρηση ότι θα ήταν προτιμότερο να υπερασπιστούμε την ελευθερία των γυναικών να ντύνονται όπως επιθυμούν, αντί για την επιμονή στην ανωτερότητα της γύμνιας. Όμως, οι Femen είναι σίγουρες ότι κατέχουν την αλήθεια. « Δεν πρόκειται να προσαρμόσουμε το λόγο μας στις δέκα χώρες που είναι εγκατεστημένη η ομάδα. Το μήνυμά μας είναι οικουμενικό », μας διαβεβαιώνει η Σεβτσένκο στην εφημερίδα 20 minutes. Το μίγμα διανοητικής νωθρότητας και οίησης, η διάθεση να υπαγορεύσουν ποια είναι η μοναδική σωστή τοποθέτηση στις γυναίκες όλου του κόσμου, έγινε δεκτό μάλλον ψυχρά. Η ερευνήτρια Σάρα Σάλεμ είχε προσάψει στην Αιγύπτια φοιτήτρια Αλίαα Ελ-Μάχντι τη συμμαχία της με τις Femen : « Αν η πράξη της να γδυθεί στο μπλογκ της θα μπορούσε να ειδωθεί σαν μέσο να προκαλέσει μια πατριαρχική κοινωνία, είναι προβληματικό το γεγονός ότι συνεργάζεται με μια ομάδα που θα μπορούσε να προσδιοριστεί ως αποικιοκρατικής νοοτροπίας [21] ». Αλλά γιατί να αμφιβάλλετε, όταν αρκεί να δείξετε τα στήθη σας για να εξασφαλίσετε το μέγιστο κοινό ;

Notes

[1] (ΣτΜ) : Γυναικεία ομάδα διαμαρτυρίας που ιδρύθηκε στην Ουκρανία το 2008, αλλά πλέον έχει τη βάση της στη Γαλλία. Τα μέλη της ξεγυμνώνονται γράφοντας συνθήματα στο στήθος τους, προκαλώντας έτσι το ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης.

[2] Υπό το φως της παρατήρησης της Μερνίσι, η πράξη της Ελ-Μάχντι φέρει αναμφισβήτητο ανατρεπτικό βάρος μέσα στο αιγυπτιακό πλαίσιο. Της έχει, εξάλλου, κοστίσει αφόρητες απειλές. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι η απολύτως ατομική πορεία της στέκεται ανίκανη να εξελίξει τη νοοτροπία στην πατρίδα της. Αποδεικνύεται, μάλιστα, αντιπαραγωγική : Στη Δύση, η νεαρή γυναίκα υιοθετήθηκε πολιτικά από σχολιαστές των οποίων ο λόγος –ή οι σκέψεις στο πίσω μέρος του μυαλού τους- δεν είναι πάντα τόσο καλοπροαίρετες απέναντι στη χώρα καταγωγής της.

[3] Nos seins, nos armes, de Caroline Fourest et Nadia El-Fani.

[4] « Femen, la guerre des “sextrémistes” », Libération, 7-3-13.

[5] « “Si tu montres tes nichons, je reviens avec mon photographe” », Seenthis, Οκτώβριος 2012.

[6] « Ukraine : le féminisme seins nus tisse sa toile dans le monde », AFP, 7-3-13.

[7] « Seins nus : les Femen, phénomène médiatique ou féministe ? », Rue89, 23-12-12.

[8] « Le féminisme à l’épreuve du sextrémisme », M – Le magazine du Monde, 9-3-13.

[9] « Femen’s topless warriors start boot camp for global feminism », The Guardian, 22-9-12.

[10] Claude Guillon, Je chante le corps critique, H&O, Παρίσι, 2008.

[11] « Quel usage politique de la nudité ? », Claude Guillon, 7-2-13 και « “Sauvées par le gong” ? Femen, suite et fin » 12-3-13.

[12] Femen, entretiens avec Galia Ackerman, Calmann-Lévy, Παρίσι, 2013.

[13] Libération, 7-3-13.

[14] Βλ. Sylvie Tissot, « Η γυμνή Σιμόν με τα βαμμένα νύχια ».

[15] « Femen : “Notre message est universel” », 20minutes.fr, 5-3-13.

[16] « Prostitution : Libération remet le couvert », Le blog de Patric Jean, 7-1-13.

[17] Maïa Mazaurette, « Une remarque au sujet des caricatures “humiliantes” dans Charlie Hebdo », Sexactu, 20-9-12.

[18] Nacira Guénif-Souilamas et Eric Macé, « Les féministes et le garçon arabe », L’Aube, La Tour d’Aigues, 2004.

[19] « Femen, Ukraine’s Topless Warriors », TheAtlantic.com, 28-11-12.

[20] « Femen ou le fétichisme du dévoilement », Seenthis, Οκτώβριος 2012 και Alain Gresh, « Jupe et string obligatoires », Nouvelles d’Orient, Les blogs du Diplo, 20-3-11.

[21] Sara Salem, « Femen’s Neocolonial Feminism : When Nudity Becomes a Uniform », Al-Akhbar English, 26-12-12.

Διαβάστε περισσότερα