«Σάββα, παιδί μου, πέτα τον έξω»…

 Ήταν 16 Φεβρουαρίου 1999. Συμπληρώθηκαν 15 χρόνια. Η Ελλάδα εκείνο το πρωινό ξυπνούσε σαστισμένη. Η είδηση πέρασε από στόμα σε στόμα: Από την ελληνική πρεσβεία στην Κένυα ο Οτσαλάν είχε βρεθεί στα χέρια των Τούρκων! Σαν ηλεκτρικό ρεύμα το αίσθημα της ντροπής χτυπά και κατακλύζει τον ελληνικό λαό. Δεν θα αργήσει να μετατραπεί σε κύμα οργής…

   «Ποιος είναι ο ορισμός που δίνει η κυβέρνησή σας στις έννοιες "φιλότιμο" και "αξιοπρέπεια";». Αυτή ήταν η ερώτηση που τέθηκε την ίδια μέρα στην αίθουσα ενημέρωσης των πολιτικών συντακτών προς τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Πράγματι: Εκείνες τις ώρες η Ελλάδα είχε οδηγηθεί με την υπόθεση Οτσαλάν σε τέτοιον κατήφορο, που τίποτα δε θεωρούνταν δεδομένο. Ούτε ακόμα και το τι σημαίνουν λέξεις όπως «φιλότιμο» και «αξιοπρέπεια»...
   Ο Οτσαλάν από τα χέρια της Ελλάδας είχε περάσει στα χέρια της τουρκικής ΜΙΤ. Και τούτο ενώ δύο μήνες πριν, τα 2/3 της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ (ανάμεσά τους και υπουργοί...), είχαν υπογράψει ψήφισμα με το οποίο καλούσαν τον Οτσαλάν να έρθει στην Ελλάδα για να βρει άσυλο...
   Δυο μέρες μετά από την μεταφορά του ηγέτη των Κούρδων στις τουρκικές φυλακές, ο τότε πρωθυπουργός Σημίτης εξέδωσε μια μακροσκελέστατη ανακοίνωση για την υπόθεση Οτσαλάν. Είναι αξιοσημείωτο τι επέλεξε να τονίσει σε κείνη την ανακοίνωση ο κύριος Σημίτης. Επέλεξε, μιλώντας για το «κουρδικό ζήτημα», να δηλώσει: «Είμαστε κατά των ένοπλων ανταρσιών και των πράξεων τρομοκρατίας και βίας». Αυτά ήταν τα λόγια του κυρίου Σημίτη, μόλις δύο 24ωρα από την αποκάλυψη της υπόθεσης Οτσαλάν! Ο Οτσαλάν είχε πέσει στα χέρια των Τούρκων, η εμπλοκή της Ελλάδας ήταν αδιαμφισβήτητη κι αυτός, ο κ.Σημίτης, επέλεγε εκείνη ακριβώς τη στιγμή για να χαρακτηρίσει σαν «ένοπλη ανταρσία», για να καταγγείλει σαν «τρομοκρατία και βία» την πάλη των Κούρδων για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους…

   Θα το επαναλάβουμε: Εκείνη η απίστευτη ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ και του πρωθυπουργού Σημίτη είχε εκδοθεί τη στιγμή που οι εικόνες του δέσμιου Οτσαλάν έκαναν το γύρο του κόσμου! Η Ελλάδα είχε γίνει διεθνώς «ρεντίκολο». Στο δε εσωτερικό η υπόθεση Οτσαλάν είχε δώσει ευκαιρία σε εθνικιστικούς κύκλους να εγγράφουν μελλοντικές «πατριωτικές» υποθήκες. Κι όμως: Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να απολογηθεί για το κατάντημα στο οποίο είχε οδηγηθεί, αλλά στην ίδια εκείνη ανακοίνωση, ο κ. Σημίτης, που θέλοντας να διασώσει εαυτόν είχε θυσιάσει τρεις υπουργούς (Πάγκαλο, Παπαδόπουλο, Πετσάλνικο), καυχιόταν κιόλας ότι: «Κάναμε το χρέος μας με τον καλύτερο τρόπο, απέναντι στην Ελλάδα και τα συμφέροντά της, απέναντι στο κουρδικό ζήτημα και τον ίδιο τον Οτσαλάν»!
   Ποια ήταν η εμπλοκή της κυβέρνησης του κ.Σημίτη σε αυτή την ιστορία; Ποια είναι η αλήθεια; Ποια είναι η ειλικρινής εκδοχή; Η εκδοχή της ελληνικής κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ ότι δεν παρέδωσε η ίδια τον Οτσαλάν στην Τουρκία, ότι δεν τον κατέδωσε, είτε απευθείας, είτε μέσω των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών ή άλλου τρόπου, ότι αυτή η κατάληξη ήταν αποτέλεσμα κάποιου λάθους»; Η’ η εκδοχή που ακουγόταν στα συλλαλητήρια και γραφόταν στις εφημερίδες: Οτι επρόκειτο για μια «κυβέρνηση - καταδότη»…
   Αν θα θέλαμε να ανασυνθέσουμε το κλίμα της εποχής, θα πρέπει να θυμηθούμε ότι ο χειρισμός της υπόθεσης Οτσαλάν έγινε από μια κυβέρνηση που είχε ήδη στο ενεργητικό της τα «ευχαριστώ» προς τις ΗΠΑ μετά τα Ίμια. Που υπό το βλέμμα της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, της κυρίας Ολμπράιτ, είχε ήδη συνυπογράψει την ελληνοτουρκική συμφωνία της Μαδρίτης που αναγνώριζε «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο. Που είχε φερθεί με το γνωστό τρόπο στην υπόθεση των «S-300» μετά από απαίτηση των Αμερικανών. Ποιος, λοιπόν, θα μπορούσε να πιστέψει την εκδοχή της κυβέρνησης την ώρα που ο Οτσαλάν έπεφτε στα χέρια των Τούρκων;...

   Κανένας δεν πίστεψε την κυβέρνηση Σημίτη. Και όχι μόνο αυτό, αλλά λίγο αργότερα ήρθε και η αποκάλυψη της έκθεσης του πρέσβη της Ελλάδας στην Κένυα, όπου καταγράφονταν «χαρτί και καλαμάρι» τα γεγονότα όσον αφορά τη μεταφορά και την παραμονή του Οτσαλάν στην πρεσβεία καθώς και το τέλος που ακολούθησε.
   Η έκθεση του πρέσβη ήταν συγκλονιστική. Εκεί, στην έκθεση - ομολογία, έγινε γνωστό στο πανελλήνιο ποια ήταν η εντολή από την Αθήνα προς την ελληνική πρεσβεία της Κένυας. Η εντολή ήταν σαφής: «Σάββα, παιδί μου, πέτα τον έξω»! Αυτή ήταν η εντολή. Τον πήγαν στην Κένυα, όπως έλεγαν, για να τον σώσουν. Και τελικά τον «πέταξαν έξω». Αλλά απ ' έξω ήταν οι Τούρκοι...
   Όποια και αν θα είναι η αποτίμηση της Ιστορίας για τον Οτσαλάν, όποια κι αν θα είναι η τελική κρίση του κουρδικού λαού για το πρόσωπό του, το γεγονός παραμένει: Από τα χέρια μιας ελληνικής κυβέρνησης, της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ο Οτσαλάν έπεσε στα χέρια της Τουρκίας. Κι αυτό, ως στιγμιότυπο της – ελληνικής, πια -  Ιστορίας, θα αποτελεί εσαεί κηλίδα ντροπής. Για εκείνους (τους «μεγάλους τραγουδιστές» και τις «δεσποινίδες Κατεχάκη») που δια πράξεων ή παραλείψεων πρωταγωνίστησαν σε αυτή την εξέλιξη.

Διαβάστε περισσότερα

« Ο Μαρξ και η Αρχαία Ελλάδα »

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΟΣ*

Εχεις την εντύπωση ότι διαβάζεις για ένα Έλληνα διανοούμενο, φιλόσοφο και επαναστάτη, που πρόσφερε τη ζωή και την περιουσία του στην επανάσταση που γνώρισε ανακρίσεις, φυλακίσεις, εξορίες, εκτοπίσεις, απελάσεις, περιθωριοποίηση, φτώχεια και ανέχεια.

Μπορούσε να πει κάποιος ένας έλληνας που έπρεπε να εξοστρακιστεί.

Ακόμα και τον κοινοτισμό, ο Μαρξ τον εμπνεύστηκε από την ελληνική πολιτική παράδοση. Ο κοινοτισμός, υπήρξε η βάση του ελληνικού κόσμου, πράγμα που – δυστυχώς – οι έλληνες στην πορεία ξέχασαν καταντώντας ίσως απλοί μιμητές εισαγόμενων συνταγών διακυβέρνησης.

Ο κοινοτισμός συνδέεται άμεσα με τα ιδανικά της άμεσης δημοκρατίας και της κοινοκτημοσύνης. Ένας όρος που επικράτησε διεθνώς ως communism, communist.

Ο Κομμουνιστής, λοιπόν, και o κομμουνισμός έχουν ρίζες ελληνικές. Ακόμα και σύμβολα που υιοθέτησε ο Μαρξ για την ιδεολογία του, όπως είναι το σφυροδρέπανο, προέρχονται από τον Ήφαιστο, το σφυρί για την εργατιά και από τη Δήμητρα το δρεπάνι για την αγροτιά.

Το γραφείο του Μαρξ κοσμείτο από αρχαία ελληνικά αγάλματα, φιλοσόφων και θεών. Μετέφρασε ο ίδιος, από τα πρωτότυπα Οδύσσεια και Ιλιάδα και τη μελέτησε και ανάλυσε και ανάδειξε όσο λίγοι την αρχαία ελληνική γραμματεία.

Θα έπρεπε ή όχι να τιμάται ο Μαρξ στην Ελλάδα ως ένας άξιος πρεσβευτής των αρχαίων ελληνικών γραμμάτων;

Αντ’ αυτού, από πολλούς θα γνωρίσει την απαξίωση, τον πόλεμο, τη διαστρέβλωση. Και από ποιους; Από αυτούς που φέρονται ως ελληνοκεντρικοί, λάτρεις του ελληνικού πνεύματος και που, ίσως ποτέ δεν μελέτησαν τους αρχαίους έλληνες φιλοσόφους, αλλά ούτε και τον Μαρξ.

 Η κρίση που στις μέρες μας διαποτίζει το παγκόσμιο καπιταλιστικό εποικοδόμημα, επιβάλλει, όσοι δεν διάβασαν τον Αριστοτέλη και τον Μαρξ να τους διαβάσουν και όσιοι τους διάβασαν, θα πρέπει ίσως να τους ξαναδιαβάσουν, να τους ξαναμελετήσουν.

Θα δώσω μια όχι και τόσο γνωστή πτυχή του κεφαλαίου, που ονομάζεται Κάρολος Μαρξ.

Είναι η σχέση του με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και γενικότερα με την Αρχαία Ελλάδα.

Ζούμε σε μια εποχή όπου οι αλλαγές σε όλους τους τομείς είναι ραγδαίες και παρατηρούμε ότι αυτές οι αλλαγές οδηγούν κάποιους, πολλές φορές, στην εξαγωγή, βεβιασμένων συμπερασμάτων.

Ένα από αυτά τα βεβιασμένα συμπεράσματα ήταν η διακήρυξη για το τέλος των ιδεολογιών. Ή ακόμα κάποιοι άλλοι, βιάστηκαν να πετάξουν στον κάλαθο της ιστορίας τη μαρξιστική θεωρία, λόγω της κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Και όμως, σήμερα, αυτή τη στιγμή που μιλούμε, διαβάζουμε άρθρα, αναλύσεις και αναφορές ότι οι μεγιστάνες του καπιταλισμού ψάχνουν να βρουν λύσεις στην παγκόσμια οικονομική κρίση που ξέσπασε στον πλανήτη, μέσα από τα γραπτά του Μαρξ.

Αυτό αποδεικνύει ότι ο μαρξισμός είναι και σήμερα επίκαιρος. Όχι βέβαια μέσα από μια μηχανιστική προσέγγιση των πραγμάτων.

Δεν είναι μόνο αυτή η ένδειξη που αποτελεί απόδειξη της επικαιρότητας του Μαρξ. Το 1999, ο γερμανός φιλόσοφος αναδείχθηκε, ως ο κορυφαίος στοχαστής του αιώνα, σε μεγάλη δημοσκόπηση που διεξήγαγε το ΒBC.

Κάτι ανάλογο επαναλήφθηκε το 2005 στη Γερμανία.

Είναι ελάχιστα γνωστό, μέχρι άγνωστο, ότι τόσο ο Μαρξ όσο και ο Ένγκελς αλλά και ο Λένιν αργότερα, ασχολήθηκαν πολύ με την αρχαία Ελλάδα, τον Πολιτισμό και την Φιλοσοφία της.

Είναι γνωστή η ρήση του Μαρξ ότι μετά τους Έλληνες φιλόσοφους, εμείς είμαστε απλά σχολιαστές της φιλοσοφίας.

Θα έλεγα ότι η αρχαιοελληνική σκέψη ήταν ο φάρος και η πυξίδα των δύο φιλοσόφων για όλες τις πτυχές της φιλοσοφίας, της ιστορίας και της οικονομίας με τις οποίες ασχολήθηκαν.

Το ελληνικό Πνεύμα διαπνέει ολόκληρο το έργο τους.

Αλλά εδώ θέλω να κάνω μια διευκρίνιση: λέγοντας ελληνικό Πνεύμα, δεν εννοώ τη στενή του έννοια, την εθνική ή την εθνικιστική (όπως μπορεί να το εκλάβουν

κάποιοι), αλλά για το Πνεύμα του Οικουμενισμού και του ανθρωπισμού που εκπέμπει η ελληνική φιλοσοφία, που ομολογουμένως δεν είναι και η μόνη που έχει αυτά τα χαρακτηριστικά.

Κάνει αναφορά, στους αρχαίους φιλόσοφους, που είχε μελετήσει αλλά είναι σημαντική και η πρώτη του αναζήτηση, που αποτυπώθηκε στη διδακτορική του διατριβή και δεν ήταν άλλη από τη σύγκριση της Επικούρειας και της Δημοκρίτειας φιλοσοφίας.

Γίνεται αναφορά στον τρόπο που αντιμετώπιζε τον ελληνικό τρόπο σκέψης και πως αυτός αντανακλούσε και στην καθημερινή ζωή του, πως αξιοποιούσε τα σύμβολα, τα ονόματα.

Δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρός Στοχασμός που δεν θα φυτέψει τις ρίζες του στην Ελληνική Κατάθεση , στην ουσιαστική απαρχή δηλαδή της περιπέτειας της Σκέψης.

Αν κανείς, συνειδητοποίησει την εποχή που έζησε ο Μαρξ, εύκολα μάλλον κατανοεί πως θα ήταν αδύνατον να μην μπει με το κεφάλι, στην κολυμπήθρα της Ελληνικής Σκέψης.

Εφ’ όσον, το πρώτο στοιχείο που του αφύπνισε τις καθαρά Φιλοσοφικές του αναζητήσεις ήταν τα ερεθίσματα που πήρε από τους λεγόμενους Αριστερούς του αιρετικού για την εποχή Bruno Bauer. Μιας ομάδας, νεαρών στοχαστών που αναζητούσαν τους συνεκτικούς κρίκους, ανάμεσα στην Μετά Αριστοτελική σκέψη και τον Χέγκελ, που τότε επιδρούσε καθοριστικά.

Ο Χέγκελ, του οποίου η σκέψη καταγοήτευσε τον νεαρό Μαρξ, πίστευε ότι σε όλη την Ιστορία, μόνο οι Έλληνες είχαν συλλάβει την ουσιαστική σχέση του υποκειμένου με το σύμπαν. Το μόνον που έλλειπε –κατά Χέγκελ πάντα- ήταν μία απολύτως ανθρώπινη θρησκεία…

Μία τέτοια θρησκεία έπρεπε να καταργήσει μια για πάντα το παράλογο της τυφλής μοίρας [ της Ειμαρμένης-όπως εκφράζεται στην αρχαία τραγωδία] και την τυραννία της φύσης. -à note if necessary: Industrial Revolution. Ο Καρλ Μαρξ μέσα από τον Χέγκελ, ανακαλύπτει την Διαλεκτική και αρχίζει σιγά –σιγά το μακρύ στοχαστικό ταξίδι του, ένα ταξίδι που άφησε ανεξίτηλα ίχνη στην Ιστορία.

Η εποχή και το πλαίσιο της, παίζουν πάντα τεράστιο ρόλο. Ας φανταστούμε λοιπόν, όσο μπορούμε, τον νεαρό Μαρξ, που μέχρι πριν από λίγο, ξόδευε το χρόνο του τραγουδώντας κάθε βράδυ σε πλήρη ευθυμία στις μπυραρίες, σε βαθμό που υποχρέωσε τον πατέρα του να του αλλάξει Πανεπιστήμιο. ‘Έτσι, ξεδιψάει πια όχι μόνο τη μπύρα, αλλά και τις θυελλώδεις φιλογνωστικές συζητήσεις στη Γερμανία του 1833.

Γιατί, το νέο του περιβάλλον, επιδρά καταλυτικά πάνω του, καθώς φεύγει από την πληκτική Νομική σχολή της Βόννης και βρίσκεται πια στο σοβαρό , ακαδημαϊκό αλλά και εξαιρετικά ανήσυχο Humboldt Universität του Βερολίνου. Ένα Πανεπιστήμιο που ακόμα ζούσε υπό τον ίσκιο του Χέγκελ, ο οποίος είχε πεθάνει λίγο νωρίτερα. Βουτάει στα βαθιά λοιπόν ο Μαρξ. Και τα κύματα που τον

χτυπούν ζωηρά, είναι οι Χεγκελιανοί επίγονοι, μοιρασμένοι σε δύο στρατόπεδα.

Από τη μια πλευρά, οι-ας τους πούμε- παραδοσιακοί συνεχιστές του Χέγκελ (αποκαλούμενοι δεξιοί Χεγκελιανοί) που παρέμεναν στο πανεπιστήμιο και διακήρυτταν ότι η σειρά των ιστορικών διαλόγων είχε ολοκληρωθεί, και η πρωσσική κοινωνία που είχε διαμορφωθεί την εποχή εκείνη ήταν η εκπλήρωση των μέχρι τότε κοινωνικών συστημάτων, με εύρωστο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, καλά πανεπιστήμια, ανεπτυγμένη βιομηχανία και χαμηλή ανεργία.

Λίγο πολύ, διεκήρυτταν το τέλος της Ιστορίας, όπως ακριβώς έκαναν πρόσφατα ο Φουκουγιάμα και οι συνοδοιπόροι του, με αφορμή την κατάρρευση του Σοβιετικού Συστήματος.

Διαψεύστηκαν βέβαια και οι μεν και οι δε.

Από την άλλη πλευρά, η αριστερή πτέρυγα των συνεχιστών του Χέγκελ, οι Νεό Χεγκελιανοί, από τους οποίους θέλχθηκε ο Μαρξ υποστήριζαν αντίθετα, ότι υπήρχαν ακόμα νέες μεγάλες διαλεκτικές προκλήσεις, και πως η πρωσσική κοινωνία της εποχήςμ, μακράν απείχε της τελειότητας, καθώς φτώχεια, κυβερνητικός έλεγχος, λογοκρισία, και διακρίσεις σε βάρος των αλλόθρησκων

( των μη-Λουθηρανών δηλαδή), καθόριζαν και προσδιόριζαν τα πάντα.

Η κατάσταση αυτή οδήγησε πολλούς, στο να αποτρέψουν τον Μαρξ από το να καταθέσει την διδακτορική του διατριβή, στο πανεπιστήμιό του. Πίστευαν οι φίλοι του, ότι θα την καταβαράθρωναν όσοι αντιτάσσονταν στις πεποιθήσεις των αριστερών

Χεγκελιανών, για το ριζοσπαστικό της χαρακτήρα. Η διατριβή αφορούσε στη σύγκριση των ατομικών θεωριών του Δημόκριτου και του Επίκουρου , και κατατέθηκε τελικά στο Πανεπιστήμιο της Ιένης το 1840, όπου και έγινε δεκτή.

Ξεκινώντας λοιπόν ο Μαρξ το ταξίδι του, ουσιαστικά παίρνει τους πρώτους καρπούς από τον λεγόμενο «Κήπο» του Επίκουρου. «Κήπος» ονομάζονταν η Σχολή του μεγάλου Φιλόσοφου από τη Σάμο. Γιατί του Επίκουρου; Γιατί άραγε ο Μαρξ ήδη από το διδακτορικό του στέκεται στον Επίκουρο και ουσιαστικά θέλει μέσα από την συγκριτική διαλεκτική μέθοδο, να τον αναδείξει;

Γιατί, ο Επίκουρος έχει σαν πυρήνα του στοχασμού του την Ευδαιμονία. Η οποία Ευδαιμονία, προέρχεται / εξαρτάται, από την Κατανόηση του Σύμπαντος και του τι τελικά σημαίνει να είναι κανείς Άνθρωπος.

Η Ελληνική, με την οποία επιχειρούμε να συνεννοηθούμε, πόρρω απέχει από την Ελληνική με την οποία οι Έλληνες κατανόησαν και κατέγραψαν τον Κόσμο. Για λόγους οικονομίας αλλά και διαλεκτικής , ας ορίσουμε εδώ, την Ευδαιμονία με την Δημοκρίτεια αντίληψη αυτήν ακριβώς την οποία ο Μαρξ υποβάλλει σε Διάλογο με τον Επίκουρο.

Η Δημοκρίτεια λοιπόν αντίληψη, θέλει την Ευδαιμονία, ως τον Τελικό Σκοπό της Ανθρώπινης ζωής, μιας ζωής που έχει –πρέπει να έχει –στο επίκεντρό της την Ευθυμία.

Όπου Ευθυμία από το Ευ και τον Θυμό-Θυμικό είναι, με πάρα πολλές εκπτώσεις , αυτό που λέμε στις μέρες μας Θετική Στάση Ζωής.Η Επικούρεια αντίληψη, στοχεύει σε μία βαθειά Ψυχαγωγημένη Ζωή, άρα σε έναν βίο πλήρη.

Αν κάνουμε τώρα το άλμα προς τα πίσω, για το περιβάλλον στο οποίο ζυμώθηκε ο Καρλ Μαρξ με τους Αριστερούς Νέο Χεγκελιανούς, που τον επηρέασαν θεωρώντας πως όσο υπάρχει φτώχεια διακρίσεις και βαρύ Κράτος, δεν μπορούμε να μιλάμε για Ευτυχία των Ανθρώπων, μπορούμε τότε να συνδέσουμε τα επί μέρους κομμάτια του ψηφιδωτού, που φωτίζουν τη σχέση και την επίδραση των Ελλήνων στο Φιλοσοφικό Οικοδόμημα που κληροδότησε ο Μαρξ.

Θα μπορούσε κανείς να αναφερθεί αναλυτικά στον Προμηθέα, στον Δημόκριτο, και τον Αριστοτέλη για να δει κανείς ενδελεχώς τις επιδράσεις της Αρχαίας Ελλάδας στον Μαρξ.

Ενας άνθρωπος με κατασταλαγμένη ματιά, συνειδητοποιημένος μέτοχος των εννοιών του Διεθνισμού, της Ταξικής Αλληλεγγύης και της κατά Κάρολο Μαρξ, ανάλυσης των πραγμάτων. Ήδη λοιπόν, αυτά που πολλοί επιπόλαιοι αλλά και αστοιχείωτοι θεωρούν ως αντίπαλα δέη, συνυπάρχουν σε έναν άνθρωπο που διακρίνεται για την ισορροπημένη σκέψη και την εν γένει νηφάλια, προσέγγισή του.

Ενώ ο Κάρολος Μαρξ έκανε την διατριβή του με μία συγκριτική / διαλεκτική αναζήτηση πάνω σε δύο κορυφαίους Έλληνες στοχαστές, μπορεί ένας Έλληνας Αριστερός του 21ου αιώνα να αναζητήσει, σε τελευταία ανάλυση, τις ίδιες του τις Ιδεολογικές Πηγές που κάποια στιγμή ταυτίζονται και με την Εθνική του Κληρονομιά.

Ακόμα και η προσέγγιση του Θείου στον Επίκουρο

και τους μετέπειτα Επικούρειους, πουθενά δεν ενοχλεί τον Ιστορικό Υλισμό, μιας που οι Θεοί των Επικούρειων, δεν μετέχουν του Κόσμου, δεν επηρεάζουν τα θνητά και είναι αενάως σε μία Μετα-κόσμια διάσταση, αταραξίας και ευδαιμονίας.

Για τον Μαρξ,το πρώτο Ελληνικό αξίωμα:

Η Τέχνη του Διαλέγεσθε. Η ίδια τη Διαλεκτική.

*ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ

Η φιλοσοφία του Επίκουρου αποτέλεσε τη βάση της ατομιστικής αντίληψης για το σύμπαν και της υλιστικής μεταφυσικής. Κατά τον 19ο αιώνα, η φιλοσοφία του Επίκουρου εντυπωσίασε τον Κάρολο Μαρξ, ο οποίος το 1841 έγραψε διατριβή υπό τον τίτλο: «Διαφορά μεταξύ της φυσικής φιλοσοφίας του Δημόκριτου και του Επίκουρου», την οποία υπέβαλε στην Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου της Ιένας στη Γερμανία, και με αυτήν έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα. Αργότερα όμως, ο Μαρξ ασπάστηκε τις στωικές ιδέες του Χέγκελ για το “Πνεύμα της (προδιαγεγραμμένης) Ιστορίας”. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι μαρξιστικές κοινωνίες να έχουν ως στόχο την εκπαίδευση των ανθρώπων να κάνουν το καθήκον τους στο πλαίσιο του πεπρωμένου τους, σύμφωνα με τη στωική φιλοσοφία. Και βέβαια δεν είχαν στόχο την εκπαίδευση των ανθρώπων να είναι ευδαίμονες βιώνοντας τη φρόνηση, την αταραξία και τη φιλία σύμφωνα με την επικούρεια φιλοσοφία. Εκτός από τον Μαρξ και ο Λένιν ασπάσθηκε την περί ειδώλων γνωσιολογική αντίληψη του Επίκουρου

Εξάπλωση της επικούρειας διδασκαλίας

Στην εξάπλωση της επικούρειας διδασκαλίας συντέλεσε και ο μειλίχιος χαρακτήρας του Επίκουρου, αλλά κυρίως το πρακτικό πνεύμα της ηθικής του διδασκαλίας, σύμφωνα με το οποίο η φιλοσοφία δεν ήταν αυτοσκοπός, αλλά μέσο και βοήθημα στην επίτευξη του σκοπού του ανθρώπινου βίου, που ήταν η ευδαιμονία.

Γι΄αυτό το λόγο ο Επίκουρος δεν έδινε σχεδόν καμιά σημασία στις εκτεταμένες θεωρητικές, γραμματικές, ιστορικές και μαθηματικές έρευνες, εφόσον δεν εξυπηρετούσαν το να ζει ο άνθρωπος ευτυχισμένος.

Από την άλλη όμως, επειδή θεωρούσε ότι η κακοδαιμονία των ανθρώπων προέρχεται από την αμάθεια, τη δεισιδαιμονία, τις προλήψεις, τους φόβους και τις ελπίδες που γεννούν όλα αυτά στους ανθρώπους και επειδή θεωρούσε πως αιτία όλων αυτών είναι η άγνοια των φυσικών νόμων, πίστευε ότι μόνο μέσο θεραπείας είναι η ορθή γνώση των νόμων που διέπουν τη φύση και τον άνθρωπο.

Διαβάστε περισσότερα

Τα φάρμακα και τα φαρμάκια της τέχνης - ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Για τους λογοτέχνες, ειδικότερα για τους ποιητές, τους αρχαιότερους του σογιού, κυκλοφορούν από παλιά πολλοί μύθοι, εγκατεστημένοι πια στο μυαλό μας με την ισχύ του κοινού τόπου. Είναι μοιρασμένοι σε περιγελαστικούς και σε εγκωμιαστικούς. Στις χλευαστικές αναπαραστάσεις τους, οι ποιητές δεν μπορεί παρά να είναι αλαφροΐσκιωτοι, βαρεμένοι, αγαθούληδες ή μάλλον αγαθότρελοι, ψώνια, άεργοι, ανεπρόκοποι ή και παράσιτοι, μονίμως μελαγχολικοί, αφού τους βαραίνει τόση ιστορία και τόσα γράμματα. Δεν μπορεί παρά να σέρνουν ένα αγιάτρευτο κουσούρι, που λειτουργεί σαν πρωταρχικό τραύμα και συγχρόνως σαν πρωταρχικό ερέθισμα, σπρώχνοντάς τους να καταπιαστούν με τη μαγγανεία των λέξεων, μήπως βρουν παρηγοριά. Ας προστεθεί η μυθική μας σιγουριά ότι στην Ελλάδα όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, θα βρεις από κάτω έναν ποιητή να χαράζει ή να σκαλίζει ιάμβους και αναπαίστους επί του πρόσφορου λίθου. Και αν δεν κατέχει από αναπαίστους, όπως όλο και πιο συχνά συμβαίνει, θα σκαλίζει πρόζα πιστεύοντας πως χαράζει στίχους.

Στους επαινετικούς μύθους τώρα. Που συνυπάρχουν με τους ονειδιστικούς. Και μάλιστα είναι πολύ πιθανό να τους πιστεύουν οι ίδιοι που ακούνε τη λέξη «ποιήματα» και ο νους τους πάει αυτόματα στον ποιητή Τιμολέοντα Φαμφάρα, όπως τον υποδύθηκε ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, στο «Ξύπνα Βασίλη». Ή στον εκ φάρσας ποιητή Θανάση Βέγγο, στο «Τύφλα να ’χει ο Μάρλον Μπράντο». Οι τιμητικοί θρύλοι θέλουν τους ποιητές περισσότερο ευαίσθητους από τους υπόλοιπους ανθρώπους, περισσότερο εμπνευσμένους, αφού τελούν υπό την επήρεια των Μουσών, όπως άλλοι υπό την επήρεια ουσιών. Τους εμφανίζουν επιπλέον μονίμως σοβαρούς, σχεδόν κατηφείς, από την πολλή περίσκεψη, γενναιόκαρδα αδιάφορους για την ταπεινή ύλη και υπεράνω των ταπεινών αισθημάτων και παθών· ένα κράμα προφήτη, γκουρού και σαμάνου, για να ενωθούν όλοι οι πολιτισμοί στο πρόσωπό τους. Σ’ αυτήν την επικράτεια της υπερβολής, η υπογραφή των ποιητών υποτίθεται ότι μετράει πολύ περισσότερο από την υπογραφή των υπολοίπων· περίπου όπως συνέβαινε στις νεαρές Ηνωμένες Πολιτείες, όταν η ψήφος ενός λευκού ισοδυναμούσε με τις ψήφους τριών μαύρων.

Αν ο ποιητής Φαμφάρας είναι μια καρικατούρα, ο ποιητής-υπερευαίσθητος/υπερεμπνευσμένος/υπερσοβαρός, ο οιονεί υπεράνθρωπος δηλαδή, παύει να είναι άνθρωπος και καταντάει επίσης καρικατούρα. Μια καρικατούρα του απρόσιτου ιδεώδους· ένα είδωλο, όταν δεν χρειαζόμαστε ειδωλολάτρες καμιάς μορφής. Τίποτα τέτοιο πάντως δεν μας κληροδότησε η παράδοση, απώτατη και κοντινή. Οι ποιητές, οι σπουδαίοι ποιητές, ήταν πάντοτε σεβαστοί, αλλά αυτό δεν τους απάλλασσε από τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες του πολίτη, παρεκτός και καταντούσαν Φερνάζηδες. Γιατί υπάρχουν και τέτοιοι.

Οσο για τα πάθη και τα παθήματα, αρκεί πιστεύω να θυμηθούμε μια ιστοριούλα με ήρωες δύο από τα μεγαλύτερα ονόματα της ελληνικής ιστορίας και όχι μόνο του ελληνικού πνεύματος· τον Αισχύλο και τον Σοφοκλή. Κατά το «Ανθολόγιον» του Ιωάννη Στοβαίου, ο νεότερος, ο Σοφοκλής, διέδιδε στην προϊντερνετική εποχή του ότι ο γηραιότερος, ο Αισχύλος, «μεθύων έγραφε» τις τραγωδίες του. Εδώ έχουμε το πάθος του οίνου από την πλευρά του Αισχύλου, που το μαρτυρούν και άλλες πηγές. Και το πάθος της ασέβειας προς τον μεγαλύτερο και της μειωτικής συμπεριφοράς προς τον ομότεχνο από την πλευρά του Σοφοκλή, που όπως λένε παλιές αφηγήσεις, τον τιμώρησαν οι θεοί για την απρέπειά του: πέθανε προσπαθώντας να καταπιεί μια ρώγα άγουρο σταφύλι.

Για τη θρυλούμενη αδιαφορία των ποιητών για την ταπεινή ύλη, της χρηματικής συμπεριλαμβανομένης, άλλη μία ιστοριούλα. Σύμφωνα με όσα διέσωσε κάποιος από τους σχολιαστές της ελληνιστικής εποχής, ο Σιμωνίδης ο Κείος είχε πάντα δίπλα του δύο «κιβωτούς, την μεν κενήν, την δε μεστήν». Το άδειο κιβώτιο είχε φιλίες και εύνοιες· το γεμάτο χρήματα. Πώς αυτό; «Ο Σιμωνίδης δοκεί πρώτος σμικρολογίαν εισενεγκείν εις τα άσματα και γράψαι άσμα μισθού»· πρώτος αυτός εισήγαγε τη μικρολογία στην ποίηση και έγραψε έναντι αμοιβής. Μάλιστα, αυτό το ξέρουμε και από έναν Ισθμιόνικο του Πίνδαρου, ο οποίος, όπως είναι γνωστό, έγραφε ποιήματα κατά παραγγελία και επ’ αμοιβή.

Από τους ποιητές λοιπόν δεν ζητάμε ό,τι θα μπορούσε ίσως να μας δώσει ένας άγγελος ή ημίθεος, ένα πλάσμα ιδεώδες, δηλαδή πλαστό. Δεν θα μας το δώσουν γιατί δεν το μπορούν. Την ποίησή τους ζητάμε, αυτήν που μπορούν, είτε μείζονες θεωρούνται είτε υποβιβάζονται από την αυστηρή γραμματολογία στους ελάσσονες. Ζητάμε τα αποτελέσματα του πολέμου τους με τη γλώσσα μας, που το βαθύ και βαρύ παρελθόν της ορίζει και τις απαιτήσεις της απ’ όσους μπλέκουν μαζί της. Για να βρει ένα ξέφωτο ομορφιάς η ψυχή μας και να δουλέψει εντατικότερα ο νους μας διαβάζοντάς τους, δηλαδή περνώντας από τον δικό μας κόσμο στον δικό τους. Ξέρουμε ότι κάθε ποιητής σχηματίζει τον κόσμο του με τον δικό του τρόπο και δίνει τον δικό του ορισμό στην ποίηση. Αλλά εμείς διατηρούμε το πλεονέκτημα του αναγνώστη, που μπορεί να γευτεί και να γνωρίσει όλους αυτούς τους κόσμους.

Αρα λοιπόν είναι χρήσιμη η ποίηση; Είναι ωφέλιμη; Προσωπικά την κρίνω αναγκαία, αλλά την απάντηση ας τη δώσουν οι μείζονες. Πρώτα ο Σεφέρης σε κείμενο του 1961, προϊόν ομιλίας του (στα αγγλικά) σε βράβευσή του (τώρα στον τρίτο τόμο των Δοκιμών, Ικαρος, 1992, μετάφραση Γ. Π. Σαββίδης): «Στο σύγχρονο βιομηχανοποιημένο πολιτισμό, οι ποιητές δεν θεωρούνται πια τόσο χρήσιμοι όσο οι οδοντογιατροί, όπως παρατήρησε ο κ. Ωντεν, και πιστεύω πως χρειάζεται κάποιο θάρρος και αρκετή ανθρώπινη κατανόηση για να εξακολουθεί κανένας να προστατεύει ένα άχρηστο επάγγελμα. Παρ’ όλα αυτά, εξακολουθώ να πιστεύω πως οι ποιητές είναι εξίσου χρήσιμοι με τους οδοντογιατρούς, επειδή τα υποκατάστατα της ποίησης που έχουν εφεύρει οι κοινωνίες μας είναι, φοβάμαι, ατελέσφορα και αποχαυνωτικά».

Κι ύστερα ο Καβάφης, με την περίφημη «Μελαγχολία του Ιάσωνος Κλεάνδρου· ποιητού εν Κομμαγηνή· 595 μ.Χ.»: «Το γήρασμα του σώματος και της μορφής μου / είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι. / Δεν έχω εγκαρτέρηση καμιά. / Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως / που κάπως ξέρεις από φάρμακα· / νάρκης του άλγους δοκιμές εν Φαντασία και Λόγω. // Είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.– / Τα φάρμακά σου φέρε, Τέχνη της Ποιήσεως, / που κάμνουνε –για λίγο– να μη νοιώθεται η πληγή». Φάρμακο η ποίηση; Ναι. Αυθεντικό και όχι γενόσημο. Πλην το μισό νόημα του ποιήματος κρύβεται σε τρεις λέξεις, στο «κάπως» και στο «για λίγο». Ενα λίγο, εντούτοις, που πια μοιάζει τεράστιο.

Έντυπη

Διαβάστε περισσότερα

ΘΑΝΑΣΙΜΗ ΑΠΑΤΗ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Τεράστια επιχείρηση συγκάλυψης του εγκλήματος που διαπράττεται εναντίον της Κύπρου από τον δεξιό πρόεδρό της Νίκο Αναστασιάδη και συνένοχο το ΑΚΕΛ βρίσκεται σε εξέλιξη τόσο στη Μεγαλόνησο όσο και στην Ελλάδα. Στην Κύπρο επιχειρείται με προκλητικό τρόπο να εξαπατηθούν οι Ελληνοκύπριοι από τον πολιτικά ορκισμένο «ανανιστή», που εν πλήρει επιγνώσει εξέλεξαν πανηγυρικά ως πρόεδρο – αλλά τουλάχιστον εκεί αντιδρούν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης πλην φυσικά της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, η στάση της οποίας ήταν ανέκαθεν απαράδεκτα ενδοτική στο Κυπριακό. Αντιδρά ακόμη και το ΔΗΚΟ που συμμετέχει στην κυβέρνηση Αναστασιάδη, την οποία ετοιμάζεται να εγκαταλείψει.

Το κοινό ανακοινωθέν που αποδέχθηκαν ο Αναστασιάδης και ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ντερβίς Έρογλου στην παράγραφο 4 ορίζει με απόλυτη σαφήνεια: «Το ομοσπονδιακό σύνταγμα θα ορίζει ότι η ενωμένη ομοσπονδία της Κύπρου θα συγκροτείται από συστατικά κράτη ίσου στάτους». Στην παράγραφο 3 ορίζονται μεταξύ άλλων: «Τα συνιστώντα κράτη θα ασκούν πλήρως και ανέκκλητα (σ.σ. χωρίς δηλαδή καμιά δυνατότητα ανάκλησης εκ των υστέρων) όλες τις εξουσίες τους χωρίς καταπάτηση από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Οι ομοσπονδιακοί νόμοι δεν θα καταπατούν νόμους των συστατικών κρατών εντός της έκτασης αρμοδιοτήτων των συστατικών κρατών…» αναφέρεται επί λέξει. Ποια είναι η θανάσιμη απάτη του Αναστασιάδη; Άλλαξε τη σημασία της σαφέστατης στα αγγλικά λέξης «κράτος (state)» αποδίδοντάς της στα ελληνικά με τη λέξη «πολιτεία»! Συνεπικουρούμενος από όλο το σύστημα προπαγάνδας των μέσω ενημέρωσης, προσπαθεί με το τέχνασμα αυτό να εξαπατήσει τους Ελληνοκύπριους και να συγκαλύψει το έγκλημα της νομιμοποίησης των αποτελεσμάτων της εισβολής του Αττίλα. Από εκεί που έχουμε μια και μόνη Κυπριακή Δημοκρατία διεθνώς αναγνωρισμένη και ένα παράνομο τουρκοκυπριακό κρατίδιο στα κατεχόμενα εδάφη που το αναγνωρίζει ως κράτος μόνο η Τουρκία, η οποία και εισέβαλλε στο νησί, τώρα θα έχουμε με τον Αναστασιάδη «δύο συνιστώντα κράτη ίσου στάτους»! Φοβερή επιτυχία!

Προσέξτε πως περιγράφει η κατεξοχήν εφημερίδα του κυπριακού κατεστημένου, ο Φιλελεύθερος, όσα είπε ο πανάθλιος πολιτικά Αναστασιάδης σχετικά με τα ζητήματα στα οποία αναφερόμαστε: «Το ομοσπονδιακό σύνταγμα θα δεσμεύει το σύνολο των οργάνων της ομοσπονδίας και θα είναι ο υπέρτατος νόμος της ομοσπονδίας και των συνιστωσών πολιτειών. Οι συνιστώσες πολιτείες δεν είναι προϋπάρχον δικαίωμα υφιστάμενων ή αναγνωριζομένων «κυρίαρχων» κρατών, αλλά πρόνοια εκχωρούμενη εκ του συντάγματος για τα συστατικά μέρη της ομοσπονδίας» γράφει. Στη βάση της συνέντευξης Αναστασιάδη, μέσα σε χρωματιστό γαλάζιο πλαίσιο σε ασπρόμαυρη (!) σελίδα, ο Φιλελεύθερος προβάλλει το εξής σημείο των δηλώσεων του κύπριου προέδρου: «Οι ρητές πρόνοιες του κοινού ανακοινωθέντος πουθενά δεν κάμνουν έστω την παραμικρή μνεία για προϋπάρχοντα ή ιδρυτικά ή συνιδρυτικά κράτη. Η μόνη αναφορά που γίνεται είναι η παραπομπή στο ομοσπονδιακό σύνταγμα με ρητή πρόνοια που προβλέπει ότι το κράτος θα αποτελείται από δυο συνιστώσες πολιτείες» τονίζει επί λέξει. Οι λαθροχειρίες του Αναστασιάδη και των μέσων που συντάσσονται μαζί του είναι δύο. Η πρώτη είναι βεβαίως η χρησιμοποίηση της λέξης «πολιτεία» για το ελληνοκυπριακό και το τουρκοκυπριακό ισότιμα συνιστώντα κράτη, όπως προαναφέραμε. Αυτή είναι η κύρια, η μέγιστη απάτη.

Η δεύτερη λαθροχειρία είναι σαφώς υποδεέστερης πολιτικής σημασίας αλλά ακόμη πιο μακιαβελική στη σύλληψή της. Εντέχνως ο κύπριος πρόεδρος επιχειρεί να θολώσει τα νερά προσθέτοντας στο ελληνοκυπριακό και το τουρκοκυπριακό κράτος προσδιοριστικά επίθετα που όντως δεν υπάρχουν στο κοινό ανακοινωθέν, ώστε να μπορεί με το δίκιο του να ισχυριστεί ότι «τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει στο κοινό ανακοινωθέν!» Υποβαθμίζει δηλαδή τη λέξη «κράτος» και προσπαθεί να στρέψει τη συζήτηση στον προσδιορισμό των χαρακτηριστικών της κάθε… «πολιτείας»! Ποιος μίλησε για παράδειγμα για «προϋπάρχον δικαίωμα υφιστάμενων ή αναγνωριζομένων «κυρίαρχων κρατών»; Απολύτως κανένας: Μόνο ο Αναστασιάδης για να το διαψεύσει! Ποιος μίλησε για «προϋπάρχοντα κράτη ή ιδρυτικά ή συνιδρυτικά κράτη;» Κανένας! Ποιόν διαψεύδει λοιπόν ο Αναστασιάδης; Σε «συνιστώντα κράτη» όμως, όπως ρητά αναφέρει το κοινό ανακοινωθέν, ο Αναστασιάδης όχι απλώς αποφεύγει να αναφερθεί, αλλά και αδίστακτα παραχαράσσει τον υπαρκτό όρο του ανακοινωθέντος στην ελληνική του απόδοση κάνοντάς τον «συνιστώσες πολιτείες»! Ακριβώς εδώ λοιπόν βρίσκεται η πολιτική απάτη: Έχει απόλυτο δίκιο η ΕΔΕΚ που καταγγέλλει ότι το κοινό ανακοινωθέν «οδηγεί σε διολίσθηση προς τις τουρκικές απαιτήσεις και επαναφορά σε λογικές του απορριφθέντος σχεδίου Ανάν». Πολύ σωστά μίλησε ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ Γιαννάκης Ομήρου, ο οποίος χαρακτήρισε το κείμενο του ανακοινωθέντος το χειρότερο πλαίσιο συζήτησης για τη λύση του Κυπριακού τα τελευταία… 40 χρόνια!

Το ΔΗΚΟ εξέλεξε νέα Κεντρική Επιτροπή και νέο Εκτελεστικό Γραφείο, και τα δύο υπό τον απόλυτο έλεγχο του Νικόλα Παπαδόπουλου, ο οποίος προετοιμάζει την αποχώρησή του από την κυβέρνηση και γι’ αυτό ανανέωσε το όργανα του κόμματος του για να ξέρει με σιγουριά ότι μπορεί να βασίζεται σε αυτά. Από την Κύπρο μεταδίδεται ότι το ΔΗΚΟ θα φύγει από την κυβέρνηση Αναστασιάδη ενδεχομένως αυτή την εβδομάδα. Ίδωμεν…

*Δημοσιεύθηκε στο «Πριν» της Κυριακής 16 Φεβρουαρίου 2014

Διαβάστε περισσότερα

Η ώρα της Νέας Τάξης για την Κύπρο (2)

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Πριν 10 ακριβώς χρόνια, σε άρθρο με τον ίδιο τίτλο στη στήλη αυτή (“Ε”,17/4/2004), έγραφα ότι η διαδικασία για την επιβολή του σχεδίου Ανάν, δηλαδή του σχεδίου της υπερεθνικής ελίτ (Υ/Ε) που στόχευε στην επιβολή της Νέας Τάξης στην περιοχή, είχε εισέλθει σε κρίσιμη φάση με το δημοψήφισμα. Μια διαδικασία που άρχισε το 1960, με τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου που επέβαλε η αποικιοκρατική Βρετανία, με την συναίνεση της Δύσης, οι οποίες οδήγησαν σε εθνικιστικές συγκρούσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων και παρ’ ολίγον Τουρκική εισβολή το 1964 που αποσόβησε η κραταιά τότε Σοβιετική Ένωση. Όμως, το σχέδιο του αρχι-εγκληματία Αμερικανό-σιωνιστή Κίσινγκερ για την διχοτόμηση του νησιού είχε ήδη μπει σε εφαρμογή και ολοκληρώθηκε με την απόπειρα της Χούντας Ιωαννίδη για ένωση και την συνακόλουθη Τούρκικη εισβολή, με τις Αμερικανικές ευλογίες. Από τότε, τέθηκε σε κίνηση η διαδικασία για την ντε γιούρε αναγνώριση και νομιμοποίηση της διχοτόμησης, όπως επιδίωκε η Υ/Ε. Όπως τόνιζα τότε, απώτερος στρατηγικός στόχος ήταν η πλήρης ενσωμάτωση του Κυπριακού λαού στη Νέα Διεθνή Τάξη της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που εξασφαλίζει την οικονομική και πολιτική κυριαρχία, καθώς και την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της περιοχής από την υπερεθνική και τις ντόπιες ελίτ. Το Σχέδιο Ανάν δεν ήταν παρά  η απόπειρα νομιμοποίησης των κεκτημένων με την ωμή βία, με τη «βούλα» μάλιστα της λαϊκής επιδοκιμασίας, ώστε να εξασφαλίζεται και η εξαπάτηση των λαών για τον δήθεν δημοκρατικό χαρακτήρα της Νέας Τάξης .

Το ΟΧΙ της συντριπτικής πλειοψηφίας του Κυπριακού λαού δεν πτόησε βέβαια την Υ/Ε που ποτέ δεν εγκαταλείπει τους στρατηγικούς στόχους της, και αν η «δημοκρατία» που έχει στήσει κάποτε δεν ελέγχεται, όπως το 2004, απλά την αγνοεί. Το ίδιο άλλωστε έκανε συστηματικά η Ευρω-ελίτ που έφερνε πάλι και πάλι τα όποια σχέδια της απέρριπταν με δημοψήφισμα οι Ευρωπαϊκοί λαοί, μέχρι να τα ψηφίσουν! Όπως άλλωστε έγραφα μετά το θρίαμβο του ΟΧΙ, ‘δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Υ/Ε τελικά θα επιβάλει την θέλησή της να «νομιμοποιήσει» την διχοτόμηση του νησιού με κάποια παραλλαγή του Σχεδίου Ανάν, ιδιαίτερα αν καταφέρει, με την πολύτιμη βοήθεια της ρεφορμιστικής Αριστεράς στην Ελλάδα και την Κύπρο, να διασπάσει το μέτωπο του «όχι»’ (“Ε”, 15/5/2004).  
Σήμερα, έχουν δημιουργηθεί από την Υ/Ε οι τέλειες πολιτικές και οικονομικές συνθήκες για την οριστική «νόμιμη» διχοτόμηση της Κύπρου, με βάση ένα νέο τερατούργημα τύπου Ανάν. Μια διχοτόμηση που θα μετατρέψει μια εθνική μειονότητα, η οποία αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 20% του Κυπριακού πληθυσμού (χωρίς τους μαζικά εισαχθέντες Τούρκους έποικους), σε «ισότιμη συνιστώσα» με την συντριπτική πλειονότητα του προτεινόμενου συνομοσπονδιακού κράτους. Πράγμα, βέβαια, που κανένας κυρίαρχος λαός δεν θα συζητούσε καν, εκτός αν είχε πίσω του  μια  κτηνώδη στρατιωτική εισβολή που είχε ήδη επιβάλλει την διχοτόμηση ντε φάκτο. Έτσι η Κύπρος θα χωριστεί σε δύο εθνοκαθαρμένα και αλληλομισούμενα προτεκτοράτα που επιφανειακά θα ελέγχουν οι κατά τόπους ελίτ, αλλά στην ουσία η υπερεθνική ελίτ. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι καθοριστικό ρόλο για την έναρξη διαπραγματεύσεων σχετικά με το νέο σχέδιο Ανάν έπαιξε η γνωστή Αμερικανοσιωνίστρια υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Βικτόρια Νιούλαν, η οποία «συνελήφθη επ’ αυτοφώρω» προ ημερών να συνωμοτεί με τον Αμερικανό πρεσβευτή στην Ουκρανία για την μορφή της νέας κυβέρνησης στην χώρα, μετά την επικράτηση της «επανάστασης» που είχε οργανώσει και χρηματοδοτήσει η Υ/Ε!...
Έτσι, στο μεν πολιτικό επίπεδο, ενώ το 2004 ο Κυπριακός λαός είχε μια πατριωτική ηγεσία που τον εξέφραζε στην αντίστασή του στα σχέδια της Υ/Ε και είπε το μεγάλο ΟΧΙ, σήμερα ―με τις γνωστές μεθοδεύσεις που χρησιμοποιούν οι κοινοβουλευτικές Χούντες― Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι (κατά σύμπτωση!) ένα από τα πιο πιστά όργανα της Υ/Ε που αγωνιζόταν μανιωδώς υπέρ του Σχεδίου Ανάν, όταν ακόμη και το 61% του κόμματός του ήταν εναντίον του! Στην Ελλάδα, που στο μεταξύ έχει μετατραπεί σε κανονικό προτεκτοράτο της Υ/Ε, «κυβερνά» η κοινοβουλευτική Χούντα που διόρισε η ίδια ελίτ, (με «λαϊκή» βούλα, πάντα), ενώ όταν θα πρόκειται να γίνει το δημοψήφισμα πιθανότατα θα (συγ)κυβερνά («κατά σύμπτωση» πάλι) η  «Αριστερά» τύπου ΣΥΡΙΖΑ που το 2004, ως ΣΥΝ και διάφορες σημερινές συνιστώσες, χαρακτήριζε «εθνικιστικό» το ΟΧΙ του Κυπριακού λαού. Έτσι, το νέο σχέδιο Ανάν μπορεί να αποκτήσει τώρα και την βούλα της πρώτης κυβέρνησης της εκφυλισμένης «Αριστεράς» στην Ελλάδα που θα ισχυρίζεται ότι, μέσα στην «οικογένεια» της ΕΕ, όπου θα είναι τώρα και τα δύο Κυπριακά προτεκτοράτα, θα αναπτυχθεί καλύτερα ο «ταξικός» αγώνας! Το ίδιο άλλωστε ισχυρίζεται και όταν αποκλείει την έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ, με βάση μια δήθεν «μαρξιστική» ανάλυση (που ευτυχώς δεν συμμερίζεται το ΚΚΕ), η οποία (κατά σύμπτωση πάλι) βολεύει τέλεια την Υ/Ε! Και αυτό, ενώ ένα αντί-ΕΕ τσουνάμι από πατριωτικά και εθνικιστικά κόμματα σαρώνει την Ευρώπη, στο οποίο όμως δεν μετέχει η δική μας πατριωτική «αριστερά» (π.χ. Άρδην), δήθεν  για να αντιμετωπίσουμε καλύτερα …την Τουρκική επιθετικότητα. Και αυτό, όταν τώρα είναι πια φανερό ότι η Τουρκική «επιθετικότητα» είναι τμήμα της επιθετικότητας της Υ/Ε και της Σιωνιστικής ελίτ.

Στο οικονομικό επίπεδο, η Υ/Ε επίσης δημιούργησε τις τέλειες συνθήκες για να περάσει το νέο σχέδιο Ανάν αφού, με την ένταξη της Κύπρου στο Ευρώ, το νησί όχι μόνο έχασε κάθε οικονομική κυριαρχία και μετατράπηκε σε κανονικό οικονομικό προτεκτοράτο όπως η Ελλάδα, αλλά και αναγκάστηκε να εκδιώξει ουσιαστικά τον Ρωσικό οικονομικό παράγοντα από την Κύπρο που δημιουργούσε κάποιο βαθμό ανεξαρτησίας από την Υ/Ε. Έτσι, τώρα οι Κύπριοι, που επανήλθαν και αυτοί όπως και οι Ελλαδίτες σε συνθήκες δεκαετίας 1950, ξέρουν πολύ καλά τι θα αντιμετωπίσουν αν ξανακάνουν το «σφάλμα» του 2004. Βέβαια, αυτο δεν αποκλείει τα απρόοπτα..

​​http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2014/2014_02_16.html http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/
www.periektikidimokratia.org

Διαβάστε περισσότερα