Μαθήματα από το Ουκρανικό πραξικόπημα (1)

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Η πρακτική των βελούδινων «επαναστάσεων» που χρησιμοποίησε επιτυχώς η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) ―που διαχειρίζεται την Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης― για την αλλαγή καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη, τελειοποιήθηκε στις Αραβικές «επαναστάσεις». Έτσι, οι συνήθως αναίμακτες, αλλά ενορχηστρωμένες από την Υ/Ε «επαναστάσεις», μετά την Λιβύη και την Συρία, μετατράπηκαν σε πολυαίμακτα πραξικοπήματα «από τα κάτω» που επιτυγχάνουν αλλαγές καθεστώτων, χωρίς την ανάμιξη του στρατού που εξευτέλιζε την δυτική ιδεολογία της αστικής «δημοκρατίας».
Σήμερα, για πρώτη φορά, η τακτική αυτή μεταφέρεται και στον Ευρωπαϊκό χώρο, στην Ουκρανία, όπου οργανωμένες ομάδες νεοναζιστών που κρατούν πορτρέτα συνεργατών των ναζί στον πόλεμο, φωνάζουν νεοναζιστικά συνθήματα, οι ηγέτες τους έχουν δηλώσει επανειλημμένα τoν αντισημιτισμό τους και είναι οπλισμένοι με μολότοφ, ρόπαλα, κράνη, ακόμη και ελαστικές σφαίρες, αφήνονται ελεύθεροι να καταλαμβάνουν κρατικά κτίρια και να στήνουν μόνιμα οδοφράγματα για να ανατρέψουν ένα καθεστώς που έχει εκλεγεί με όλους τους κανόνες της αστικής «δημοκρατίας». Οι αντίστοιχοι κατηγορούμενοι ως νεοναζιστές στην Ελλάδα, που όχι μόνο αρνούνται αυτή τη ταυτότητα αλλά και δεν έχουμε δει να διέπραξαν παρόμοια εγκλήματα για ανατροπή του καθεστώτος, έχουν ήδη τους μισούς βουλευτές τους φυλακή, χωρίς καν δίκη. Την εξήγηση γι'αυτήν την «αντίφαση» έδωσε φιλελεύθερος (αλλά έντιμος) Βρετανός δημοσιογράφος: «ναι, είναι φασίστες, ομοφοβικοί και ρατσιστές αλλά είναι οι “δικοί” μας φασίστες κ.λπ., δηλαδή αντι-Ρώσοι. Σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, υπερεθνικιστικές οργανώσεις καταδικάζονται γιατί τα συμφέροντα τους δεν είναι συμβατά με αυτά των δυτικών ελίτ» (Neil Clark, RT, 30/1/2014). Και, φυσικά, οι απαραίτητοι «αντιφασίστες» οργανώνουν παγκόσμιες ημέρες κατά του «φασισμού» και του «νεοναζισμού» στην Ελλάδα, αλλά δεν βγάζουν άχνα για τα πραγματικά νεοναζιστικά εγκλήματα στην Ουκρανία! Βέβαια, όλα αυτά μπορεί να αλλάξουν, αλλά μόνο όταν οι ελίτ πετύχουν τον στόχο τους, και θυμηθούν ότι είναι νεοναζιστές οι σημερινοί σύμμαχοι τους, που πρέπει να φυλακιστούν!
Έτσι, η οπλισμένη νεοναζιστική πρωτοπορία ηγείται των ιστορικά φιλοδυτικών αστών της δυτικής Ουκρανίας, των νέων της «γενιάς του facebook», καθώς και των χρηματοδοτούμενων από Soros και παρόμοιους, ΜΚΟ. Οι «ειρηνικές» αυτές διαδηλώσεις υποστηρίχθηκαν όχι μόνο οικονομικά και πολιτικά αλλά και μέσω της πανίσχυρης προπαγάνδας της Υ/Ε που ελέγχει τα διεθνή ΜΜΕ και τα τοπικά ανά χώρα παρακλάδια τους. Αναπόφευκτα, οι διαδηλωτές αυτοί γινόντουσαν «ατρόμητοι», όταν έβλεπαν τους ηγέτες της πανίσχυρης Υ/Ε να απειλούν τους ηγέτες της Ουκρανίας με οικονομικές ή και προσωπικές κυρώσεις, αν τυχόν τολμούσαν να τους πειράξουν. Το αποτέλεσμα ήταν η Ουκρανική αστυνομία να παραμένει ουσιαστικά απαθής όταν οι νεοναζιστές έμπρακτα απαιτούσαν την αλλαγή του καθεστώτος και τους σκότωναν κυριολεκτικά στο ξύλο ―εκτός από μεμονωμένα επεισόδια στην αρχή όπου έγινε το αντίθετο! Αντίστοιχα, οι Έλληνες και Ισπανοί αντι-ΕΕ διαδηλωτές (που ούτε διανοήθηκαν να απαιτήσουν αλλαγή καθεστώτος, ή να καταλάβουν κρατικά κτίρια σε μόνιμη βάση) αντιμετώπιζαν την κτηνώδη βία των Ελληνικών και Ισπανικών ΜΑΤ, χωρίς να συγκινείται βέβαια κανένας από την Υ/Ε!
Η πραγματική αιτία για τη σημερινή σύγκρουση μεταξύ της Υ/Ε και του καθεστώτος ήταν η άρνησή του να ενταχθεί στην ΝΔΤ και το γεγονός ότι τόλμησε να υπογράψει συμφωνία με την Ρωσία για δάνειο που θα έσωζε την χώρα από χρεοκοπία (και μια καταστροφή αντίστοιχη της Ελληνικής), χωρίς όρους που θα μετέτρεπαν την χώρα σε προτεκτοράτο, δίχως οικονομική και εθνική κυριαρχία. Όμως, δεν ήταν απλά το Ρωσικό δάνειο που ενόχλησε την Υ/Ε, αλλά το γεγονός ότι αυτό άνοιγε τον δρόμο γα την μελλοντική ένταξη της Ουκρανίας στην Ευρασιατική Ένωση.
Μολονότι τόσο η Ευρασιατική Ένωση όσο και η ΕΕ φαινομενικά ανήκουν σε διαφορετικά είδη οικονομικών ενώσεων, έχουν μια διπλή θεμελιακή διαφορά μεταξύ τους. Πρώτον, η ΕΕ συνίσταται από κράτη-μέλη με πελώριες ανισότητες στο επίπεδο ανάπτυξής τους (όπως εκδηλώνονται στην παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητά τους) πράγμα που συνεπάγεται την αυτόματη μεταφορά οικονομικού πλεονάσματος από τις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες του Ευρωπαϊκού «Νότου» προς αυτές του «Βορρά». Δεύτερον, η ΕΕ προϋποθέτει την απώλεια της οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας των μελών της Ευρωζώνης που δεν ανήκουν στην Υ/Ε, (λόγω του χαμηλότερου επιπέδου ανάπτυξής τους). Αντίθετα, η Ευρασιατική Ένωση είναι βασικά μια τελωνειακή ένωση χωρών στο ίδιο περίπου αναπτυξιακό επίπεδο, η οποία ρητά στοχεύει (όχι μόνο στα χαρτιά) στον σεβασμό της οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας των μελών της. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι η γνωστή αδίστακτη Χίλαρυ Κλίντον, λίγο πριν την αναχώρησή της από το Στέητ Ντιπάρτμεντ, δήλωνε ότι οι ΗΠΑ θα έκαναν οτιδήποτε στην δύναμή τους να εμποδίσουν την ανάπτυξη της Ευρασιατικής Ένωσης που την έβλεπαν σαν κίνηση για την «επανασοβιετοποίηση της περιοχής» (FT, 6/12/2012).
Είναι λοιπόν φανερό ότι, όπως σωστά έχουν αντιληφθεί τα κομουνιστικά κόμματα Ρωσίας και Ουκρανίας, (αντίθετα με τους αποπροσανατολιστές του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και κάποιους παλαιολιθικούς Μαρξιστές στο ΚΚΕ που δεν έχουν ιδέα από παγκοσμιοποίηση και υπερεθνικές ελίτ), η σύγκρουση δεν αφορά απλώς ενδοαστικές ή ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Ούτε, βέβαια, είναι απλώς μία γεωπολιτική σύγκρουση, όπως την παρουσιάζουν οι αστοί αναλυτές. Δηλαδή, ακόμη και αν δεχθούμε ότι η Ρωσική ελίτ βασικό στόχο της έχει να κατακτήσει ισότιμη θέση στην Υ/Ε (από πολιτικό-στρατιωτική και οικονομική άποψη), το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης στην Ρωσία ενώνει από κομουνιστές μέχρι εθνικιστές και ορθόδοξους, δηλαδή όλα τα θύματα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που την απορρίπτουν οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά. Σε αυτό το κίνημα στηρίζεται και η Ρωσική ελίτ στον αγώνα της ενάντια στην ΝΔΤ, ο οποίος όμως, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν είναι πάντα συνεπής, όπως έδειξαν οι παλινωδίες της σχετικά με την Λιβύη και τώρα με την Ουκρανία, όπου εάν η Υ/Ε επιτύχει τελικά να την ενσωματώσει στη ΝΔΤ, αυτό θα σήμαινε και το ουσιαστικό τέλος της Ευρασιατικής Ένωσης σαν αντιστασιακού πόλου στην παγκοσμιοποίηση ―όπως «πρόβλεψε» η Κλίντον...

​​http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2014/2014_02_02.html
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/
www.periektikidimokratia.org

Διαβάστε περισσότερα

Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο 1997;

Μωυσής Λίτσης

Το τέλος του φθηνού χρήματος προκαλεί νέες

χρηματοοικονομικές αναταράξεις στις αναδυόμενες

αγορές και επιτείνει την ανησυχία όσον αφορά τη

διεθνή οικονομική σταθερότητα.

 Τι κοινό έχουν η Τουρκία, η Αργεντινή, η Ινδία, η

Νότιος Αφρική και η Ουκρανία; Τίποτα πέραν του ότι

για τους γύπες των αγορών ανήκουν συλλήβδην στο

«καλάθι» των αναδυόμενων οικονομιών: οικονομιών

που αναπτύσσονται ταχέως χάρη στα δολάρια που

δανείζει η Γουόλ Στριτ, κάνοντας τα εθνικά τους νομίσματα

ευάλωτα σε υποτιμήσεις και αυξήσεις επιτοκίων για την

ανάσχεση του πληθωρισμού, δημιουργώντας παράλληλα

με τις εντεινόμενες κοινωνικές και πολιτικές ταραχές ιδίως

στην Τουρκία(αλλά και την Αργεντινή και την Ουκρανία)

ένα νέο εκρηκτικό μείγμα, που έφερε αυτόματα στο νου

των διεθνών οικονομικών αναλυτών το προηγούμενο

της κρίσης στις αναδυόμενες αγορές του 1997.

 Από την κατάρρευση τότε του ταϊλανδέζικου μπαχτ,

φθάσαμε στη συνολική νομισματική-χρηματοπιστωτική

κατάρρευση ολόκληρης σχεδόν της νοτιοανατολικής

Ασίας, των γνωστών «τίγρεων» όπως αποκαλούνταν

τα οικονομικά «θαύματα» της ασιατικής μεγαλομανίας

με σήμα κατατεθέν τους σύγχρονους γυάλινους

ουρανοξύστες με τα διαφημιστικά χρωματιστά τρέιλερ

γνωστών πολυεθνικών τραπεζών και όχι μόνο. Από την

Ασία η κρίση εξαπλώθηκε στη Ρωσία, η οικονομία της

οποίας κατάρρευσε, στη Βραζιλία και την Αργεντινή,

ενώ αλώβητη δεν είχε μείνει ούτε η προ-ευρώ Ελλάδα

της δραχμής, υπενθυμίζοντας μας ότι το εθνικό νόμισμα

από μόνο του, δεν μπορεί να λύσει τα ογκούμενα

προβλήματα που δημιουργεί ο παγκοσμιοποιημένος

καπιταλισμός των χρηματοπιστωτικών αγορών.

 Η υποτίμηση της τουρκικής λίρας

 Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της νομισματικής

αναταραχής των τελευταίων ημερών είναι η Τουρκία,

όπου η κεντρική τράπεζα της χώρας προχώρησε την

Τρίτη σε μεγάλη αύξηση των επιτοκίων, από 4,5% σε

10% και από 7,75% σε 12%, προκειμένου να αποτρέψει

την περαιτέρω υποτίμηση της λίρας, που πέρυσι είχε

υποχωρήσει κατά 30% περίπου έναντι του δολαρίου.

Η λίρα έχει υποχωρήσει κατά 16% έναντι το δολαρίου

από τις αρχές Δεκεμβρίου, συγκαταλέγοντάς την στα

νομίσματα με τις χειρότερες επιδόσεις στον κόσμο μαζί

με τα νομίσματα της Αργεντινής και της Νότιας Αφρικής.

Η Τουρκία του «νεοθωμανού» Ταγκίπ Ερντογάν που

υποτίθεται άφηνε πίσω τις ατέρμονες νομισματικές

κρίσεις του 2000, που «έδιωχνε» το ΔΝΤ, κάνοντας ακόμη

και πολλούς από τους δικούς μας «τουρκοφάγους» να

ζηλεύουν με τον τουρκικό «τσαμπουκά», γίνεται ξανά

επίκεντρο μιας κρίσης, της οποίας τα παλιρροιακά κύματα

άγγιξαν τη Γουόλ Στριτ και το υπόλοιπο χρηματιστηριακό

σύμπαν-για το τουρκικό «success story» που μπάζει νερά

γράφαμε σε αυτό εδώ το Blog, πέρυσι τον Ιούνιο

(http://oikonomiallomati.blogspot.gr/

2013/06/t-success-story.html?view=magazine).

Ο δείκτης S&P 500 είχε υποχωρήσει για φέτος μέχρι

τη Δευτέρα 28/01(μία ημέρα πριν την αύξηση των

τουρκικών επιτοκίων) κατά 3,6%. Το ίδιο χρονικό

διάστημα ο δείκτης MSCI των αναδυόμενων αγορών

είχε υποχωρήσει 7,1%.

 Οι αγορές «ξαφνικά» θυμήθηκαν το υψηλό τουρκικό

έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, το οποίο ανέρχεται σε

60 δισ. δολάρια το χρόνο και το 80% του οποίου

χρηματοδοτείται μέσω βραχυπρόθεσμου δανεισμού.

Τα τουρκικά συναλλαγματικά αποθέματα ανέρχονται

σε 33 δισ. δολάρια, ποσό αρκετό για να καλύψει τις

εισαγωγές για ενάμιση μήνα περίπου. Από την άλλη η

αύξηση των επιτοκίων για να σταματήσει η ελεύθερη

πτώση της λίρας, κάνει ακριβότερο το κόστος του

χρήματος και απειλεί την ανάπτυξη η οποία είχε ήδη

περιοριστεί στο 2,2% το 2012 από 8,9% την

προηγούμενη χρονιά. Ο Ταγκίπ Ερντογάν  επιτέθηκε

στο «λόμπι των επιτοκίων» και τα έβαλε με τα ξένα

ΜΜΕ που συνωμοτούν εναντίον του. «Ασφαλώς και

είμαι κατά της αύξηση των επιτοκίων», δήλωσε ο

Ερντογάν μετά την απόφαση της κεντρικής τράπεζας,

εκτοξεύοντας έμμεσα απειλές: «Αν κάτι συμβεί στο

μέλλον θα είναι υπεύθυνοι(σ.σ. εννοεί το διοικητικό

συμβούλιο της τράπεζας)».  «Η τουρκική οικονομία

δεν θα επηρεαστεί από το σαμποτάζ», πρόσθεσε.

 Η Τουρκία από αγαπημένος διαμεσολαβητής των

δυτικών συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή της

Μέσης Ανατολής και της κεντρικής Ασίας, εξελίσσεται

ξανά σε «αποπαίδι» του διεθνούς οικονομικού

συστήματος. Τα τουρκικά επιτόκια είναι από τα

υψηλότερα στην Ομάδα των Είκοσι πιο Αναπτυγμένων

Οικονομιών(G20).

 Ο Ταγίπ Ερντογάν ανήλθε στην εξουσία την επαύριον

της τελευταίας μεγάλης χρηματοπιστωτικής κρίσης

του 2001, πλασάροντας εαυτόν ως ηγέτη μιας νέας

πιο υγιούς οικονομικά Τουρκίας, που θα μπορούσε

να παίξει, πατώντας στο οθωμανικό της παρελθόν,

μεγαλύτερο ρόλο στη διεθνή πολιτική σκηνή,

αξιοποιώντας τις καλές της σχέσεις με τον αραβικό

κόσμο, το Ιράν αλλά και το Ισραήλ(παρά την πρόσφατη

ρήξη στις σχέσεις των δύο κρατών).

 Για το κατά πόσο τα προεόρτια μιας ευρύτερης κρίσης

θα επηρεάσουν εκτός από το εύφλεκτο εσωτερικό

πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό και τις νεοθωμανικές

βλέψεις του Ερντογάν, μένει ακόμη να φανεί.

Αργεντινή δύσκολα και χωρίς κοραλίτο

 Η Τουρκία δεν είναι άλλωστε η μόνη αναδυόμενη

αγορά, που τρικλίζει. Η Αργεντινή είναι η άλλη χώρα

η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο της πρόσφατης

νομισματικής αναταραχής. Το αργεντίνικο πέσο

που «απελευθερώθηκε» από τα δεσμά του δολαρίου

το 2001, υποτιμήθηκε κατά 15% την προηγούμενη

εβδομάδα, αναγκάζοντας την κυβέρνηση του

Μπουένος Άιρες να επιτρέψει περιορισμένες αγορές

δολαρίων μόνο για όσους έχουν εισόδημα 7.200 πέσο

το μήνα(900 δολάρια). Μόνο το 20% του πληθυσμού

διαθέτει τέτοιου είδους εισόδημα. Τη Δευτέρα η κεντρική

τράπεζα της χώρας ξόδεψε 135 εκατ. δολάρια για τη

στήριξη του πέσο. Τα συναλλαγματικά αποθέματα

της χώρας μειώθηκαν από 52,7 δισ. δολάρια το 2011

σε μόλις 28,9 δισ. δολάρια, με το μεγαλύτερο μέρος

τους να προορίζεται για την αποπληρωμή χρεών σε

ξένες τράπεζες. Τα επιτόκια αυξήθηκαν επίσης στο 6%.

 Η υποτίμηση του πέσο και η νομισματική αναταραχή

στην Αργεντινή έρχεται να μας υπενθυμίσει με τον πιο

άγριο τρόπο ότι η φαινομενική ρήξη των κυβερνήσεων

Κίρχνερ με τους διεθνείς πιστωτές δεν ήταν αρκετή,

αφού δεν συνοδεύτηκε από ευρεία σε αντικαπιταλιστική

κατεύθυνση αναδιάρθρωση της οικονομίας. Η ανάκαμψη

της αργεντίνικης οικονομίας οφείλονταν σε μεγάλο

βαθμό στη θέση της Αργεντινής ως σημαντικής

εξαγωγικής χώρας σε πρώτες ύλες, τρόφιμα και κρέας,

παρά σε αυτή καθεαυτή την αποδέσμευση του πέσο από

το δολάριο, η οποία δεν συνοδεύτηκε από ουσιαστικές

φιλολαϊκές αλλαγές, με αποτέλεσμα τον τελευταίο καιρό

ο λαός της Αργεντινής να βρίσκεται ξανά στους δρόμους.

 Οι αναλυτές ξορκίζουν το ενδεχόμενο ενός νέου 1997,

λέγοντας ότι οι αναδυόμενες οικονομίες είναι καλύτερα

θωρακισμένες από ότι τότε, διαθέτουν ικανοποιητικά

συναλλαγματικά αποθέματα και τα νομίσματά τους δεν

είναι συνδεδεμένα με το δολάριο. Επαινούν μάλιστα τον

κρατικό παρεμβατισμό της Κίνας, τον οποίο θεωρούν

«εγγύηση» ότι το Πεκίνο θα μπορέσει να διαχειριστεί την

κρίση έτσι και φθάσει μέχρι εκεί.

Όπως και το 1997 η ασιατική νομισματική κρίση ήταν

προεόρτια των κατοπινών ακόμη μεγαλύτερων κρίσεων

του διεθνούς οικονομικού συστήματος(χρηματιστηριακή

κατάρρευση dot.com, χρηματοπιστωτική κρίση 2008),

έτσι και η παρούσα αναταραχή που έχει αρχίσει να σκιάζει

από την Τουρκία μέχρι την Αργεντινή και από τη Νότια

Αφρική μέχρι την Κίνα, αποτελεί ένα ακόμη επεισόδιο

της κρίσης του διεθνούς καπιταλισμού, σε έναν ακόμη

πιο αλληλοεξαρτώμενο χρηματοπιστωτικά κόσμο από

ότι ήταν το 1998.

 Αν μάλιστα τότε η Fed  κατάφερνε με το κλασικό εργαλείο

της μείωσης των επιτοκίων να σταματήσει τα κύματα της

κρίσης έξω από τις αμερικανικές ακτές, η αμερικανική

Ομοσπονδιακή τράπεζα τώρα έχει ξεμείνει από… όπλα.

Αντιθέτως είναι η πολιτική του φθηνού χρήματος που

ακολούθησε η Fed και σε μικρότερο βαθμό οι άλλες

κεντρικές τράπεζες, που προκάλεσε την πρόσφατη κρίση.

Τελειώνουν… τα δολάρια της Fed

 Ο πρόεδρος της Fed Μπεν Μπερνάνκι έχει εδώ και καιρό

προαναγγείλει το τέλος του φθηνού χρήματος και έχει

από τον προηγούμενο μήνα ανακοινώσει τον περιορισμό

της αγοράς ομολόγων από 85 δισ. δολάρια σε 75 δισ. δολάρια

το μήνα. Οι ΗΠΑ έχουν ξοδέψει από το 2008 που

κατάρρευση η Lehman Brothers, περισσότερα από

4 τρισ. δολάρια στο πρόγραμμα αγοράς ομολόγων.

Ένα πρόγραμμα έμμεσης κοπής χρήματος, το οποίο

δεν πήγε βέβαια στην αντιμετώπιση των αναγκών

του αμερικανικού λαού που πιέζεται από περικοπές

και δημοσιονομικές προσαρμογές των επί μέρους

οικονομικών των αμερικανικών πολιτειών, αλλά στις

υψηλότερες αποδόσεις στα χρηματιστήρια και τα

νομίσματα των αναδυόμενων οικονομιών, στα ακίνητα

της Κίνας και όποια άλλη προσοδοφόρο παρασιτική

επένδυση προσφέρει η διεθνής κεφαλαιαγορά.

 Το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων της Fed συνέβαλε

στο να δημιουργηθεί πιστωτική φούσκα σε

αναπτυσσόμενες οικονομικά χώρες όπως η Τουρκία

και η Βραζιλία. Οι συσσωρευμένες εισροές κεφαλαίων

στις αγορές ομολόγων των αναδυόμενων οικονομιών

έφθασε από το 2008 στα 1,1 τρισ. δολάρια, σύμφωνα

με πρόσφατη μελέτη του ΔΝΤ.

 Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης, αναφέρει

έκθεση του ινστιτούτου McKinsey εξοικονόμησαν 1,6

τρισ. δολάρια μεταξύ 2007 και 2012, χάρη στα χαμηλά

επιτόκια των κεντρικών τραπεζών.

 Όπως διαβάζουμε σε άρθρο του οικονομολόγου του

Χάρβαρντ Richard Cooper για το Project Syndicate

«οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές επιχειρήσεις εκτός

χρηματοπιστωτικού τομέα εξοικονόμησαν 710 δισ.

δολάρια χάρη στο χαμηλότερο κόστος εξυπηρέτησης

του χρέους και τα πάμφθηνα επιτόκια, ενισχύοντας

τα κέρδη τους κατά 5% περίπου στις ΗΠΑ και τη

Βρετανία και κατά 3% στην ευρωζώνη».

 Στο ίδιο άρθρο διαβάζουμε ακόμη: «Οι αναδυόμενες

οικονομίες επωφελήθηκαν επίσης από την πρόσβαση

σε φθηνά κεφάλαια. Οι αγορές από ξένους, κρατικών

και επιχειρηματικών ομολόγων από τις αναδυόμενες

οικονομίες σχεδόν τριπλασιάστηκε μεταξύ 2009 και

2012, φθάνοντας στα 264 δισ. δολάρια. Μερικές από

τις επενδύσεις αυτές χρηματοδοτήθηκαν αρχικά μέσω

δανεισμού από τις αναπτυγμένες οικονομίες. Καθώς

τα προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης

(σ.σ. αγοράς ομολόγων) τελειώνουν, οι αναδυόμενες

οικονομίες θα δουν εκροή κεφαλαίου».

«Αντιθέτως τα νοικοκυριά στρες ΗΠΑ και την Ευρώπη

έχασαν 630 δισ. δολάρια σε καθαρά εισοδήματα από

τόκους, εξαιτίας της ποσοτικής χαλάρωσης. Αυτό έπληξε

τα παλιότερα νοικοκυριά τα οποία διέθεταν σημαντικά

περιουσιακά στοιχεία που σχετίζονταν με τόκους και

ευνόησαν τα νεώτερα νοικοκυριά που είναι καθαροί

δανειστές».

 Φοβίζει η Κίνα

Αυτό που τρομάζει περισσότερο τις αγορές είναι η

Κίνα η οποία παραμένει «ατμομηχανή» της παγκόσμιας

οικονομίας. Σε πρόσφατό σχόλιο του στην εφημερίδα

Financial Times, o Ρουχίρ Σάρμα, επικεφαλής του

τμήματος αναδυόμενων αγορών στην Morgan Stanley

Investment Management, προειδοποιεί ότι η Κίνα

βρίσκεται αντιμέτωπη «με σοβαρούς κινδύνους μιας

μεγάλης επιβράδυνσης ή και κάτι χειρότερου».

 Το λεγόμενο σκιώδες τραπεζικό σύστημα της Κίνας,

ένα ανεπίσημο δίκτυο διοχέτευσης πιστώσεων και

ρευστού στην κινεζική αγορά, εκτιμάται ότι έχει

συσσωρεύσει χρέη ύψους 4,8 τρισ. δολαρίων. Η

αύξηση των κινεζικών επιτοκίων στην προσπάθεια

των αρχών να καταπολεμήσουν τον πληθωρισμό και

αποθαρρύνουν την υπερχρέωση, απειλεί τη βιωσιμότητα

του κινεζικού τραπεζικού συστήματος. Στην τελευταία της

έκθεση Global Data Watch  η JP Morgan αναφέρει:

« Η αύξηση των επιτοκίων στη διατραπεζική αγορά,

όσο η ρευστότητα παραμένει σφικτή, συνεχίζει να

ανεβάζει το κόστος δανεισμού και σε συνδυασμό

με τη μικρότερη ανάπτυξη, εγκυμονεί κινδύνους για

έντονα χρηματοπιστωτικά στρες».

 Μία επιβράδυνση της κινεζικής ανάπτυξης θα έχει

άμεση επίπτωση σε χώρες εξαρτημένες οικονομικά

από την Κίνα, όπως η Βραζιλία, η Νότιος Αφρική και

η Αυστραλία, που την προμηθεύουν κυρίως με πρώτες

ύλες, αλλά και στις οικονομίες της νοτιοανατολικής

Ασίας που λειτουργούν ως προμηθευτές σημαντικών

μερών που έχει ανάγκη η κινεζική βιομηχανία.

 Αν σε όλα αυτά λάβει κανείς υπόψη τους

παραλληλισμούς που έκανε στο Νταβός, ο ίδιος ο

Ιάπωνας πρωθυπουργός Σένζο Άμπε με το

γερμανοβρετανικό ανταγωνισμό που οδήγησε

το 1914 στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εν μέσω

κλιμακούμενης έντασης μεταξύ Ιαπωνίας και Κίνας

για την αμφιλεγόμενη κυριότητα του νησιωτικού

συμπλέγματος στην ανατολική Ασία Senkaku

(για τους Ιάπωνες) ή Diayu(για τους Κινέζους) δεν έχει

παρά να ανησυχεί για το που οδηγείται ο πλανήτης

με εκατομμύρια ήδη θύματα του ακήρυχτου οικονομικού

πολέμου της επί μια εξαετία συνεχιζόμενης διεθνούς

οικονομικής κρίσης. Οι συχνές μάλιστα αναφορές στο

1914 με αφορμή την κρίση στην ευρωζώνη-ΕΕ καθιστά

επιτακτική την ανάγκη να ανατρέξουμε σε εκείνη την

πρώτη μεγάλη ήττα του διεθνούς εργατικού κινήματος,

προκειμένου να αποτρέψουμε τα τύμπανα του

σωβινισμού-εθνικισμού που κτυπούν όλο και πιο δυνατά.

ΥΓ: Μόνο θυμηδία μπορούν να προκαλούν οι υποσχέσεις

Σαμαρά για έξοδο στις αγορές και απαρχή του τέλους

των ελληνικών δεινών, εν μέσω εντεινόμενων διεθνών

χρηματοοικονομικών αναταράξεων.

Πηγές:

http://www.project-syndicate.org/commentary/richard-cooper-6c200f029b58c25805292a3a-and-richard

-dobbs-examine-how-the-end-of-quantitative

-easing-will-affect-different-economic-actors

 http://online.wsj.com/news/articles/SB10001424052702303553204579348140919418478?

mg=reno64-wsj&url=http%3A%2F%2Fonline.wsj.com%2Farticle%2FSB

10001424052702303553204579348140919418478.html

http://finance.fortune.cnn.com/2014/01/28/

emerging-markets-asia-crisis/

http://www.economist.com/blogs/freeexchange/

2014/01/more-emerging-market-jitters

http://www.ft.com/intl/cms/s/0/47292bc6-851a-11e3-86f7-00144feab7de.html#axzz2rtez19Y7

http://www.bloomberg.com/news/2014-01-30/

record-cash-leaves-emerging-market-etfs-on-lira-drop-currencies.html

http://www.wsws.org/en/articles/2014/01/29/turk-j29.html

http://www.wsws.org/en/articles/2014/01/29/peso-j29.html

Πηγή: oikonomiallomati.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα

Θρησκευτικές επιθέσεις στον Νίκο Καζαντζάκη (ντοκουμέντο)

ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΑΦΟΡΙΣΜΟ
Μια ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ θρησκόληπτων εθνικιστών «κατοίκων» του Ηρακλείου Κρήτης, που, «αποκαλύπτοντας» το αντιχριστιανικό και γενικώς αντιθρησκευτικό, κακότεχνο, βάναυσο, χυδαίο και ανελεύθερο χαρακτήρα του έργου του Νίκου Καζαντζάκη θέτουν το 1954 ως στόχο τον αφορισμό του «αποστατήσαντος» και των θαυμαστών του έργου του από την Εκκλησία της Κρήτης…
του Δημήτρη Δαμασκηνού, εκπαιδευτικού Δ.Ε.

13 Οκτωβρίου 1988: Επεισόδια έξω 
από τον κινηματογράφο «Embassy» 
στο Κολωνάκι κατά την προβολή 
της κινηματογραφικής μεταφοράς 
του Τελευταίου Πειρασμού 
από τον Μάρτιν Σκορτσέζε. 
Μετά από τα περιστατικά φωτιάς 
και δολιοφθοράς 
που σημειώθηκαν από εξαγριωμένα μέλη 
παραθρησκευτικών οργανώσεων  
ο «Τελευταίος Πειρασμός» 
γίνεται μία από τις ελάχιστες ταινίες 
που απαγορεύτηκαν  μετά την μεταπολίτευση, 
αν και είχε προλάβει να κόψει 160.000 εισιτήρια 1. 

   

Ο Νίκος Καζαντζάκης ήταν ένας λογοτέχνης που πολεμήθηκε σκληρά τόσο από το συντηρητικό πολιτικό όσο και από το εκκλησιαστικό κατεστημένο στα πρώτα μετακατοχικά χρόνια αλλά και την εποχή αμέσως μετά τον Εμφύλιο πόλεμο. Ας μην ξεχνάει, άλλωστε, κανείς πως το «κράτος των δωσιλόγων» της Κατοχής με τις συνεχείς παρεμβάσεις του από το 1946 έως το 1957 «πέτυχε» να μην του απονεμηθεί το βραβείο Νόμπελ στο οποίο ήταν ο επικρατέστερος υποψήφιος. Χαρακτηριστική είναι η φράση του Αλμπέρ Καμύ, ο οποίος πήρε το Νομπέλ το 1957, σε γράμμα του προς την Ελένη Ν. Καζαντζάκη: «…Και ακόμα δεν ξεχνώ πως τη μέρα που λυπόμουν να δεχθώ μια διάκριση, που ο Καζαντζάκης άξιζε εκατό φορές περισσότερο, επήρα από εκείνον το πιο γενναιόδωρο από όλα τηλεγράφημα…» 1.  

    Για την επίθεση που δέχθηκε ο Νίκος Καζαντζάκης οι συγγραφείς Τάσος Βουρνάς και Κούλα Ξηραδάκη έγραφαν στον τόμο τον αφιερωμένο στο μεγάλο Κρητικό συγγραφέα της σειράς “Οι μεγάλοι Έλληνες αμφισβητίες”:

    «…Πρέπει εξαρχής να παρατηρήσουμε ότι η επίθεση που δέχτηκε για το έργο του και τις ιδέες του από τη Δεξιά και τους εκκλησιαστικούς κύκλους του κατεστημένου ήταν δυσανάλογη με τα πολιτικά ή κοινωνικά μηνύματα που θέρμανε στις σελίδες του. Στο χώρο των νεοελληνικών γραμμάτων υπήρξαν συγγραφείς και στοχαστές με συγκεκριμένη επαναστατική δράση που δέχτηκαν λιγότερα ιδεολογικά πυρά και οι αντίπαλοί τους περιορίστηκαν στην απομόνωσή τους –όταν δεν τους υπέβαλαν στη δοκιμασία του προσωπικού διωγμού με τον αστυνομικό μηχανισμό.

    Τι ήταν εκείνο που υπεκίνησε τη λυσσαλέα επίθεση του κατεστημένου κατά του Καζαντζάκη; Χωρίς άλλο η τεράστια διεθνής του αναγνώριση. Το γεγονός ότι σα συγγραφέας και στοχαζόμενος άνθρωπος ανήκε στην αντίπερα όχθη δεν του το συγχώρησαν. Και μην μπορώντας να του επισείσουν τον κόκκινο μανδύα του κομμουνισμού, βρήκαν βολική την πανάρχαια λύση του ‘άθεου’. Απελπιστικά καθυστερημένο σε μεθόδους, το παπαδαριό ανέσυρε τα σκουριασμένα όπλα, τα ίδια που μεταχειρίστηκε εκατό χρόνια πριν κατά του Εμ. Ροΐδη ή του Θεόφιλου Καΐρη. Και μ’ αυτά σημάδεψε τον Καζαντζάκη, μέσα σε μια τρομοκρατημένη μετεμφυλιοπολεμική Ελλάδα, διαγουμισμένη από τις σκοτεινές δυνάμεις ενός εφιαλτικού κλίματος…».

Η πρώτη έκδοση του μυθιστορήματος: 
Ο «τελευταίος πειρασμός» στα σουηδικά 
Στοκχόλμη: Hugo Gebers Fοrlag, 1952

    Δεν προξενεί, επομένως, εντύπωση που στα μέσα Ιουνίου του κοσμοσωτήριου έτους 1954, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, έναν χρόνο πριν κυκλοφορήσει το μυθιστόρημα: «Ο τελευταίος πειρασμός» στα Ελληνικά 2  θέλησε να τον αφορίσει, μα τελικά εξέδωσε ανακοινωθέν, υπογραφόμενο μάλιστα από τον Πρόεδρο της Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Σπυρίδωνα, με τον τίτλο «Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ» που δημοσιεύτηκε 1954 στο Επίσημον Δελτίον της Εκκλησίας της Ελλάδος. 

  Είναι μάλλον επιβεβαιωμένο πως ο Νίκος Καζαντζάκης απέφυγε τον αφορισμό κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή μετά από προσωπική παρέμβαση στην Ιερά Σύνοδο της διαβόητης Φρειδερίκης που φοβόταν προφανώς το διεθνές ρεζιλίκι. Η Εκκλησία της Ελλάδας περιορίστηκε να καταδικάσει τα βιβλία, να καλέσει τους πιστούς να μην τα διαβάσουν και να ζητήσει εμμέσως από την πολιτεία να τα απαγορεύσει. Κι ακόμη παρέπεμψε ουσιαστικά το θέμα στην Εκκλησία της Κρήτης που υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το ενδεχόμενο, ωστόσο, δίωξης του βιβλίου συζητήθηκε και μέσα στην ελληνική Βουλή με τους βουλευτές των κομμάτων του λεγόμενου «Κέντρου» (Μητσοτάκης, Ζορμπάς, Παπασπύρου κ.ά.) να ασκούν δριμύτατη κριτική. Πάντως, ο «Πειρασμός» συμπεριλήφθηκε και στο Index των Απαγορευμένων Βιβλίων του Βατικανού. Ο Καζαντζάκης απάντησε στέλνοντας στην Αγία Έδρα ένα τηλεγράφημα με την περίφημη φράση του Τερτυλιαννού: «Στο δικαστήριό σου, Κύριε, κάνω έφεση» με την προσθήκη των φράσεων: «Με καταραστήκατε άγιοι πατέρες, εγώ σας δίνω την ευχή μου. Εύχομαι η συνείδησή σας να είναι τόσο καθαρή όσο η δική μου και να είστε τόσο ηθικοί και θρησκευόμενοι όσο είμαι εγώ». Εκείνη την εποχή Πάπας ήταν ο Πίος ΙΒ’…

    Σ’ αυτό το μήκος κύματος κινούμενα θρησκόληπτα μέλη και οπαδοί παραχριστιανικών και εθνικιστικών ομάδων του Ηρακλείου Κρήτης συνέταξαν το 1954 ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ, ώστε να ριχτεί ο Νίκος Καζαντζάκης και το έργο του στην πυρά και να αφοριστεί από την Εκκλησία της Κρήτης.

    Σ’ αυτήν δε τσιγκουνεύονται τους αρνητικούς και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για το έργο του πιο διαβασμένου έλληνα συγγραφέα, το οποίο είναι: «προδήλως αντιχριστιανικόν και γενικώς αντιθρησκευτικόν», αφού με αυτό ρυπαίνει τα πάντα, ακόμα και τον Ιησούν παρουσιάζοντας τον σα χυδαίο εραστή «μεριμνώντα και απ’ αυτού τούτου του Σταυρού περί τους αθεμίτους αυτού έρωτας». Και συμπληρώνουν με προφανή αηδία: «Τοιαύτη ελευθερία, επιτρέπουσα την ασέβεια…, είναι απαράδεκτος,… και δη εις κράτη Χριστιανικά και ευνομούμενα».

Η έκδοση του μυθιστορήματος: 
«Ο Καπετάν Μιχάλης» στα ιταλικά
Μιλάνο: Aldo Martello Editore, 1959

    Ο Νίκος Καζαντζάκης δεν ήταν στα μάτια των συντακτών της ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ απλά άθεος, μα ήταν και απολογητής των Εαμοβουλγάρων σφαγέων: οι συντάκτες δε διστάζουν να χρησιμοποιήσουν χωρίς προσχήματα τον ωμό αντικομμουνισμό εναντίον του αλλά και όσων από τους θαυμαστές του: «ανεθρυριάστως… διϊσχυρίζονται, ότι ο λογοτέχνης ούτος τυγχάνει μέγας Χριστιανός». Κάτι τέτοιοι τύποι, ωστόσο, που είναι τάχα «πολιτισμένοι» και δήθεν «ελεύθεροι και άνευ προκαταλήψεων άνθρωποι» στην καλύτερη των περιπτώσεων εθελοτυφλούν, αφού ονομάζουν ελευθερία την πλέον ειδεχθή δουλεία και Δημοκρατία την πλέον απαισία τυραννίδα «ως π.χ. εν τη Σοβιετική Ενώσει συμβαίνει».

 Διαβάζοντας οι συντάκτες της ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ το ιδιαίτερα δημοφιλές και πολυμεταφρασμένο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη «Ο τελευταίος πειρασμός» μάλλον δεν πρέπει να είχαν καταλάβει ούτε τον… Ιησού Χριστό τους από τους στοχασμούς και την αγωνία του συγγραφέα της «Ασκητικής». Η προσέγγιση τους δεν τους επέτρεπε να αναγνωρίσουν στο πρόσωπο του Χριστού που σμίλευσε ο Νίκος Καζαντζάκης τους δύο χαρακτήρες, τον θεϊκό και τον ανθρώπινο, οι οποίοι βέβαια ακροβατούν πάνω στο σταυρό του μαρτυρίου ανάμεσα στην αμαρτία του πειρασμού και την αποστολή της σωτηρίας.

    Ο Τελευταίος Πειρασμός δεν ήταν, ωστόσο και ο τελευταίος σταθμός στο λίβελο των συντακτών της ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ εναντίον του Ν. Καζαντζάκη και του έργου του. Συνέχισαν ακάθεκτοι θέτοντας στο κρεβάτι του πολιτικού και θρησκευτικού Προκρούστη και τον «Καπετάν Μιχάλη» που -κατά την κρίση τους βέβαια- κι αυτός ως έργο: «δεν αφίνει δόγμα της Ορθοδόξου ημών Πίστεως, το οποίον να μην καταρρίπτη υπούλως» φτάνοντας μάλιστα στη σελίδα 198: «δια του στόματος του υπό της νοσηράς του φαντασίας πλασθέντος Τούρκου»  να «εκστομίζει κατά του Κυρίου την χυδαιοτάτην βλασφημίαν ‘Φτου στο Χριστό σου τον μπάσταρδο’».

    Γι’ αυτόν τον θρησκευτικό λόγο που είναι ταυτόχρονα και «εθνικός» αγανακτούν και δηλώνουν ότι: «ως Ηρακλειώται και Κρήτες… δεν αναγνωρίζομεν…  εις το Θρασάκι του Καζαντζάκη» 4, το Κρητικόπουλον των Επαναστάσεων», μιας κι αυτά τα Κρητικόπουλα: «εμορφώθησαν ουχί μέσα εις τους Σταύλους ως δίποδα ζώα αλλά μέσα εις τους Ναούς του Κυρίου, εις το ‘Κρυφό Σχολειό’, ως όντα πνευματικά με ανώτερα ιδανικά και πίστιν ακλόνητον. Εκ των σταύλων του Καζαντζάκη εξήλθον οι σφαγείς του Έθνους και όχι οι ηρωϊκοί προμάχοι της Ελευθερίας», θα σημειώσουν οι συντάκτες της ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ αναπαράγοντας τα προπαγανδιστικά και μισαλλόδοξα στερεότυπα του ακραία αντικομμουνιστικού λόγου των ιθυνόντων της εποχής μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Το Θρασάκι ήταν, λοιπόν ένα χαμερπές κομμούνι σαν και τους υπόλοιπους Εαμοβούλγαρους σφαγείς, συνοδοιπόρους του συγγραφέα, όλους αυτούς τους αντίχριστους και απάτριδες που τους έλειπε το πνεύμα που έκτισε «Παρθενώνας και Αγίας Σοφίας».  Σε αυτό το σημείο δεν μπορεί, ωστόσο, κανείς να κατηγορήσει τους συντάκτες της ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ για πρωτοτυπία, αφού η συντηρητική εφημερίδα της εποχής «Εστία» 5, ήδη από την εποχή της πρώτης υποψηφιότητας Καζαντζάκη – Σικελιανού για Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1946 τους είχε χαρακτηρίσει ως δύο «υποψήφιους των σφαγέων του Δεκεμβρίου» και «τελείως ξένους προς την Ελλάδα». Ήσαν επίσης «άνθρωποι της Μόσχας» και «Εαμοσλάβοι»! Άλλωστε στην Αθήνα γινόταν τότε και κατάσχεση βιβλίων του Καζαντζάκη από την Αστυνομία…

    Μα, για να επανέλθουμε στο θέμα, στη συνέχεια της ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ οι συγγραφείς της εμβριθώς διαπιστώνουν: «εις το έργον του Καζαντζάκη… μίαν τάσιν…, η οποία σκοπόν έχει να παρουσιάζη τους ανθρώπους μόνο υπό του κτηνώδους ενστίκτου ελαυνομένους… Από το έργον του…», προσθέτουν, «λείπει ό,τι ευγενές, ό,τι αγνόν, ό,τι ωραίον, ό,τι ηθικόν… Η τέχνη του… είναι μία κακοτεχνία βάναυσον (sic) και χυδαία. Η τέχνη του… στρέφεται εναντίον θεσμών και αξιών».

1957: Στιγμιότυπο από την κηδεία 
του Νίκου Καζαντζάκη στο Ηράκλειο.

    Και φτάνοντας στην ουσία εκφράζουν τη βεβαιότητα πως «η Εκκλησία της Κρήτης… θα λάβη εις το ζήτημα θέσιν, οία εμπρέπει», δηλαδή θα αφορίσει τον αποστάτη και θα καταδικάσει τους θαυμαστές του έργου του, πράγμα που μπορεί μεν να μη συνέβη ποτέ, ωστόσο, όταν στις 26 Οκτωβρίου 1957 ο Ν. Καζαντζάκης εγκατέλειψε αυτόν τον μάταιο κόσμο και η σορός του μεταφέρθηκε στην Αθήνα, ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Θεόκλητος, δέσμιος των παρεκκλησιαστικών οργανώσεων και των κίτρινων φύλλων, αρνήθηκε να εκτεθεί η σορός του στη Μητρόπολη, προέτρεψε τους συγγενείς του να τον τοποθετήσουν σε νεκροτομείο στο διάστημα της παραμονής του στην Αθήνα και δεν επέτρεψε σε κανέναν ιερέα να παρασταθεί στο νεκρό μέχρι που αυτός μεταφέρθηκε με αεροπλάνο της Ολυμπιακής στο Ηράκλειο της Κρήτης.

    Είναι όμως γνωστό πια πως ο κρητικός λαός αποθέωσε το άξιο τέκνο του. Η σορός του Νίκου Καζαντζάκη έφτασε στη γενέτειρά του το Ηράκλειο της Κρήτης, τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου. Τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά έως τις 11 το πρωί της επόμενης ημέρας. Ξεκίνησε η νεκρώσιμη ακολουθία προεξάρχοντος του Μητροπολίτη Κρήτης, μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Ευγενίου Ψαλιδάκη με παρουσία των πολιτικών αρχών. Όταν το φέρετρο που το συνόδευαν χιλιάδες άνθρωποι έφθασε ψηλά στο Κάστρο και οι νεκροθάφτες ετοιμάζονταν να το κατεβάσουν στον τάφο, ο καπετάν Μανούσακας, ο Κρητίκαρος με τις μουστάκες και τη λεβέντικη κορμοστασιά άρπαξε την κάσα και μόνος του τοποθέτησε το νεκρό μέσα στο μνήμα.

       Τουτουσές τσ’ ανθρώπους δεν τσοι θάβουνε νεκροθάφτες…

 

Σημειώσεις – Παραπομπές 

1.  Κωνσταντίνος Τζήκας, Τα αγαπημένα βιβλία των λογοκριτών, Athens voice.gr, 15/06/2012.

2.. Βλ. Πάτροκλος Σταύρου, Όταν δεν τους περίμεναν. Η κοινή υποψηφιότητα    Καζαντζάκη και Σικελιανού και η ελληνική πρόταση για τον Σωτήρη Σκίπη και τον Γεώργιο Βουγιουκλάκη, Εφημερίδα: ΤΟ ΒΗΜΑ, 15/10/2000.

3.. Η πρώτη έκδοση του έργου: «Ο τελευταίος πειρασμός» του Νίκου Καζαντζάκη στα Ελληνικά έγινε το 1955 από τις εκδόσεις Δίφρος (βλ. Ν. Καζαντζάκης, Ο τελευταίος πειρασμός, Αθήνα: Δίφρος 1955). Κυκλοφορούσε, ωστόσο, από το 1952 στα Γερμανικά (βλ. Niko Kazantzakis, Die letzte Versuchung, μετάφραση στα γερμανικά Werner Krebs, Βερολίνο/Grunewald: εκδ. Herbig 1952).  

4. Το Θρασάκι είναι ο μικρός γιος του Καπετάν Μιχάλη στο ομώνυμο μυθιστόρημα που ο πατέρας του Καπετάν Μιχάλη, ο Καπετάν Σήφακας, τον βάζει να του μάθει γράμματα στα γεράματά του, μόνο και μόνο για να γεμίσει τους τοίχους του χωριού με το επαναστατικό σύνθημα: «Ελευθερία ή Θάνατος». 

5.  Βλ. «Εστία», 31.8.1946.

 

 

Αναδημοσίευση από τα Χανιώτικα Νέα. 

Βλ. Δημήτρης Δαμασκηνός, Θρησκευτικές επιθέσεις στον Νίκο Καζαντζάκη, ένθετο Διαδρομές, σελ. 10-11, εφημερίδα Χανιώτικα Νέα, Σάββατο, 01/02/2014.  

Βαθύ Κόκκινο

Διαβάστε περισσότερα