Ο Λέων της Σπάρτης πήρε ανάποδες

Οταν καταγγέλλεις το Μνημόνιο, καταγγέλλεις ταυτοχρόνως τη δανειακή σύμβαση (που περιέχει) και διαπραγματεύεσαι εκ νέου μιαν άλλη, χωρίς μνημόνιο, Είναι τόσον απλό.
Η υπάρχουσα δανειακή σύμβαση κινείται μέσα στο πλαίσιο του Μνημονίου, το οποίο όμως την υπερβαίνει, επιβάλλει ένα ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο (που αφορά, εκτός απ’ την εκτέλεση της σύμβασης, σε πλήθος άλλων μέτρων οικονομικών, διαρθρωτικών, πολιτικών) και προκαλεί ανάλογες πολιτειακές μεταλλάξεις.
Καταργώντας το Μνημόνιο, εν πρώτοις καταργείς το πολιτικό πλαίσιο (της υπαγορευόμενης έξωθεν πολιτικής) και βγαίνεις απ’ την πολιτειακή μετάλλαξη (αποκαθιστώντας την αυθεντία του Συντάγματος). Μετά
είναι στο χέρι σου, αναλόγως της εντολής αλλά και της δύναμης που σου έχει δώσει ο λαός, να διαπραγματευθείς εκ νέου ή (αναλόγως των εξελίξεων) να καταγγείλεις ολοσχερώς τη δανειακή σύμβαση, να
εξετάσεις τη νομιμότητα του χρέους, το μέγεθος, τη διάρκεια, να διεκδικήσεις τις πολεμικές αποζημιώσεις και ό,τι άλλο θα βελτιώσει τη θέση του λαού, αν αυτή είναι και όχι άλλη η πολιτική σου βούληση. Είναι τόσον απλό.
Κι επειδή θα σου την πέσουν θεοί και δαίμονες, αν έχεις τον λαό στο προσκήνιο θα μπορείς να προχωράς σε συμφωνίες ή μονομερείς ενέργειες αναλόγως.
Τα υπόλοιπα είναι ψειρίσματα. Από μεν τα δεξιά για να καταδηλώνεται πολυγλωσσία στον ΣΥΡΙΖΑ, να του χρεώνεται αμφιθυμία περί το πρακτέον, δημαγωγία πασόκιου τύπου κι αμφιβολίες περί το κατορθωτόν. Από πλευράς δε του ΚΚΕ αιτιάσεις δίκην δίκης προθέσεων, διότι όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει. Και τα δύο απελπίζουν τον λαό το ίδιο.
Το Μνημόνιο ούτε είναι ούτε ταυτίζεται με τις δανειακές συμβάσεις (που περιέχει), την τήρηση ή την αναθεώρησή τους απ’ την παρούσα κυβέρνηση ή μιαν άλλη. Είναι μια ευρύτερη, άνωθεν επιβληθείσα πολιτική δομή που λαμβάνει πρόνοια για ένα πλήθος θεμάτων, εργασιακά, ασφαλιστικά, διεθνών σχέσεων και άλλων, που οδηγούν στη μεταμόρφωση της Ελλάδας σε μια «άλλη» χώρα, φόρου υποτελή, Ειδική Οικονομική Ζώνη, μάλιστα επ’ αόριστον.

Αλλά, ας πάμε στα τρέχοντα. Σφίξανε τα γάλατα, ανάμνηση το success story, δεν περπατάει η θεωρία των δύο άκρων, μπούρδες το πρωτογενές πλεόνασμα, γύρισε δαρμένος απ’ τας Ευρώπας ο κ. Στουρνάρας, πλάκωσε και ο κ. Τόμας Βίζερ απ’ το Euro Working Group ζητώντας νέα μέτρα ώς τον Δεκέμβριο, άρχισαν οι κουβέντες για νέο δάνειο και συνεπώς για νέα μέτρα - παίδες, χανόμαστε!
Κι έπεσε σε περισυλλογή το Μαξίμου. Σώπασαν και τα παπαγαλάκια, να ακούσουν τι σκέφτεται ο αρχηγός, τον λόγον έλαβαν οι κότες: «να το πούμε mini μνημόνιο», «να τους το φέρουμε μαλακά» - όμως
την έχουμε ξαναπαίξει αυτήν την παράσταση, θα μας πάρουν με τα γιαούρτια - «εγώ καταδικάζω τα γιαούρτια απ’ όπου κι αν εκτοξεύονται» έγρουξε ο Σίμος, τον αγριοκοίταξαν οι άλλοι, έλαβαν τον λόγο οι ιέρακες: «Ωρα
να ξαναγίνεις αντιμνημονιακός, αρχηγέ!».
- Ορίστε;
- «Μην τρομάζεις, Πρόεδρε! Θα τρίξεις τα δόντια στη Μέρκελ, τώρα που θα έρθει ο Τόμσεν θα βάλεις τον Μηταράκη να τον βουτήξει απ’ τον γιακά, και θα πας για ρήξη! Θα απειλήσεις με εκλογές - μόλις συναισθανθούν οι Γερμαναράδες ότι υπάρχει ο κίνδυνος να αναλάβει την εξουσία ο Τατσόπουλος και οι σταλινοπαράφρονες που τον ψήφισαν, θα παραδοθούν αμέσως. Θα μπεις θριαμβευτής στο Βερολίνο απ’ την πύλη του Βραδεμβούργου και ο Πρετεντέρης θα καρφώσει τη σημαία του Mega στην κορυφή της Μπούντεσμπανγκ, στην καρδιά του κτήνους!»...
Ο αρχηγός δάκρυσε! «Θα καταδίκαζε ποτέ ο Κολοκοτρώνης τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;», σκέφτηκε. Αναθάρρησε και ρώτησε τον Βαγγέλη, «εσύ, Μπενύτο, τι λες;».
- Αντώνη, σου θυμίζω ότι πρώτος εγώ έριξα την Τρόικα στη θάλασσα, πρώτος εγώ πήγα να εισβάλω στη Συρία, πρώτος εγώ έκανα τη Λίστα Λαγκάρντ απόκρυφο Ευαγγέλιο, εγώ είμαι ο Νόμος περί Ευθύνης Υπουργών, συνεπώς εγώ θα ηγηθώ της επίθεσης! Εμπρός, σύντροφοι, στα Γουναράδικα!
- Να ’χαμε μαζί μας και τον Φώτη, αναστέναξε νοσταλγικά ο Χρύσανθος (του έλειπε το άλλο του άκρο).
- Μη γίνεσαι απάνθρωπος, τον μάλωσε ο Αρχηγός. Ανθρωποι είναι και οι Γερμανοί. Αλλωστε η δημοκρατία δεν εκδικείται, αποζημιώνεται. Με ’κείνα τα υποβρύχια τι γίνεται, Βαγγέλη; είναι μάχιμα;
Κι έτσι, μ’ αυτόν τον ρυθμό, γεμάτη ενθουσιασμό, κράτησε η συζήτηση έως το βράδυ το βαθύ, πάντα στο «πνεύμα του Μετώπου», πάντα στο πνεύμα του Ζαππείου.
Η μέρα ξημέρωσε βρίσκοντας την Αθήνα γεμάτη συνθήματα: ΕΞΩ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ.
Η χώρα πήρε ανάσα. Αλλαξε σελίδα. Απ’ τη σελίδα 45 του Μνημονίου πήγε στη σελίδα 46. Ως άλλον πανηγυρικόν της ημέρας, ο κ. Χρυσοχοΐδης διάβαζε απ’ τα μεγάφωνα τη σελίδα 46 (του έμεναν να διαβάσει άλλες 2.314 σελίδες), ενώ κατασυγκινημένοι λαδέμποροι της κατοχής μοίραζαν στα πλήθη μπιτονάκια με πετρέλαιο θέρμανσης. Επιτέλους! νίκη
νίκη!
νίκη!
όπως φωνάζαμε κι επί Σημίτη κάθε φορά που έβγαινε στο εξωτερικό ο ευλογημένος και γύριζε με ένα κομμάτι Ελλάδας να μας λείπει...


email: stathis@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Κοινωνικό τιμολόγιο ΔΕΥΑΜ για τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες του Δήμου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου.

Την εφαρμογή Κοινωνικού Τιμολογίου για τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες αποφάσισε στην τελευταία συνεδρίαση του το Δημοτικό Συμβούλιο της Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου.

Σύμφωνα με την απόφαση θα υπάρχει πλήρης απαλλαγή κατά το μεγαλύτερο δυνατόν ποσοστό από την κατανάλωση και όχι από τα πάγια, μέχρι τα 40m3/τετράμηνο. Δικαιούχοι είναι όσοι υπάγονται στο Κοινωνικό Παντοπωλείο αλλά και όσοι προτείνονται μετά από αιτήματα των Προέδρων Τοπικών Συμβουλίων και μετά από σχετική απόφαση του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΜ.

Ο Δήμαρχος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου Παναγιώτης Κατσούλης δήλωσε : « Στις περιόδους κρίσης που τα εισοδήματα για πολλούς συμπολίτες μας είναι ανύπαρκτα, έχουμε την ηθική υποχρέωση να τους στηρίζουμε με τέτοιες αποφάσεις. Η δημοτική αρχή έχει πάρει και άλλες πρωτοβουλίες για την στήριξη των οικονομικά αδύναμων συμπολιτών μας με δράσεις όπως το κοινωνικό παντοπωλείο και το κοινωνικό ιατρείο. Σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη σχεδιάζουμε τις επόμενες δράσεις για την ενίσχυση των κοινωνικών δομών στήριξης των συμπολιτών μας, καθώς οι Δήμοι και η Εκκλησιά είναι οι φορείς που συμβάλουν ουσιαστικά στην ανακούφιση των συμπολιτών μας».

Διαβάστε περισσότερα

Ο «απασχολήσιμος» (επιτέλους!) κ. Σημίτης

Ο όρος Κεντροαριστερά μετά τη δεκαετία του ’60 είχε πάει στα θυμαράκια. Ακόμα κι εκείνη την εποχή, πριν από τη χούντα, ο όρος αυτός εξέφραζε περισσότερο τη ρευστή σχέση Κέντρου και Αριστεράς και λιγότερο κάποιον διαμορφωμένο πολιτικό χώρο μεταξύ Κέντρου και Αριστεράς, ακόμα δε λιγότερο κάποιο σχετικό κόμμα.
Κατά τη μεταπολίτευση και για μακρό διάστημα μετά, ο όρος είχε περιπέσει σε αχρησία, οι κυρίαρχοι προσδιορισμοί ήταν Δεξιά, Κέντρο (ώσπου έσβησε), ΠΑΣΟΚ, Αριστερά, δηλαδή ΚΚΕ, ΚΚΕ εσ. και τέλος. Ακόμα και η ακροδεξιά, επειδή είχε ταυτισθεί με τη χούντα, είχε περιπέσει ως όρος σε αφάνεια, με τους όρους χούντα και χουντικός να αποδίδουν την έννοια αυτού του χώρου. Μέσα σε λίγο καιρό
ο όρος Κεντρώος είχε μετατραπεί σε κεντρογενής, διότι το ΠΑΣΟΚ απορροφούσε το Κέντρο, όπως απορροφούσε και αριστερούς, ΕΑΜογενείς ή ΕΔΑϊτες κατά την αμφίπλευρη διεύρυνσή του. Για 20-25 χρόνια ο όρος κεντροαριστερός είχε καταστεί α-νόητος. Οσο μάλιστα εντός του ΠΑΣΟΚ η συνύπαρξη κεντρώων-κεντρογενών και σοσαλιζόντων παλαιάς ή νέας κοπής εξέφραζε και αντίθεση και σύνθεση, οι όροι κεντροαριστερός και κεντροαριστερά είχαν ακόμα λιγότερο νόημα.
Τον όρο «κεντροαριστερά» ανέστησαν τα συγκροτήματα του Τύπου την εποχή Σημίτη, εκφράζοντας έτσι τη βούλησή τους ο νεοεμφανιζόμενος «εκσυγχρονισμός» να πατήσει σε δύο βάρκες: του ΠΑΣΟΚ και της ευεπίφορης προς συνεργασίες με το σύστημα Αριστεράς.
Ηταν η εποχή που η ανέξοδη (αλλά με τρομακτικό κόστος για την Ελλάδα) δημαγωγική περίοδος Παπανδρέου έσβηνε μαζί του. Η «αλλαγή» είχε ξεθυμάνει προ πολλού και η «αμηχανία» του λαϊκού ΠΑΣΟΚ έπρεπε να στοιχηθεί πίσω από ένα νέο πρόταγμα - τον «εκσυγχρονισμό». Κι έγινε της μουρλής. Η οργουελιανή γλώσσα που μιλάμε σήμερα γεννήθηκε τότε. Τότε άρχισαν τα διακυβεύματα, οι λαϊκισμοί, ο αυτοπροσδιορισμός, οι πολυπολιτισμοί, οι αφηγήσεις, οι ανθρωπιστικοί πόλεμοι - ένα κύμα πολιτικής ορθότητας και μεταμοντερνισμού σάρωσε τα μυαλά της χώρας και τα έκανε γκουρμέ, λάιφ στάιλ και επιτόκια. Τότε εστάλησαν εξορία οι λέξεις εργάτης, καπιταλισμός, μεροκάματο, γράμματα.
Βεβαίως, ο κ. Σημίτης απέτυχε περί τον «εκσυγχρονισμό» όσον είχε αποτύχει περί την «αλλαγή» και ο Ανδρέας. Ή μάλλον πέτυχαν το αντίθετο: η διαφθορά και η διαπλοκή της εποχής Ανδρέα ανήχθησαν σε επιστήμες, ενώ ο «εκσυγχρονισμός» άνοιξε τον δρόμο στον νεοφιλελευθερισμό, με αποτέλεσμα τους απασχολήσιμους, τα χρηματιστήρια κι εντέλει τα μνημόνια.
Ολα αυτά εκινούντο μέσα σε ένα φαρδουλό πολιτικό πλαίσιο, την κεντροαριστερά (και κατ’ αντίστιξιν την κεντροδεξιά), μέσα στο οποίο μπορούσαν να χωρέσουν όλοι οι «καλοί»: από τους συνεργαζόμενους Αριστερούς -του κλίματος ΔΗΜΑΡ σήμερα- έως τους άγριους νεοφιλελεύθερους. Μπορεί τα κόμματα της κεντροαριστεράς να μη συνεργάζονταν μεταξύ τους (έως ότε εχρειάσθη), αλλά οι πολιτικές τους και τα στελέχη τους έρχονταν όλο και πιο κοντά, ετέμνοντο κι εν τέλει ταυτίζονταν. Το φαινόμενο ήταν γενικότερο και οδήγησε σε μια ώσμωση των δύο μεγάλων τότε κομμάτων σε έναν ιδιότυπο μονοκομματικό δικομματισμό (κατά το πολιτικό αποτέλεσμα) και δικομματικό μονοκομματισμό (κατά τη σύνθεση).
Ηταν η εποχή που το ΠΑΣΟΚ ως «δημοκρατική παράταξη» συν τα παραφερνάλιά της άμα τε και παρακολουθήματα συναντούσε τη Ν.Δ. (και το αντίστροφο) σε ένα μοντέλο διακυβέρνησης που παρακολουθούσε την ομογενοποιημένη κυβερνητική που επέβαλλε η παγκοσμιοποίηση. Ετσι βρέθηκαν στον ίδιο παρονομαστή ο κ. Γεωργιάδης, φέρ’ ειπείν, και η κυρία Ρεπούση, διότι αυτά που τους «χώριζαν» ήταν για κατανάλωση, ενώ αυτά που τους ενώνουν είναι για λεηλασία.
Εξω απ’ αυτήν την υβριδική αποτύπωση του μονοκομματικού δικομματισμού σε Κεντροδεξιά και Κεντροαριστερά έμειναν το ΚΚΕ, το ριζοσπαστικό μέρος του ΣΥΝ, σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, η υπόλοιπη Αριστερά και -τώρα- ένα μέρος της λαϊκής δεξιάς που στρέφεται κατά του Μνημονίου.
Το πολιτικό σχήμα που οδήγησε την Ελλάδα απ’ την υποτέλεια στην υποδούλωση, τον λαό απ’ τη φτώχεια στην εξαθλίωση και το μέλλον στο παρελθόν παρουσιάζει τριγμούς, κόπωση, πάει πιθανόν για κατάρρευση. Καλούνται λοιπόν απόστρατοι εξ εφέδρων - εμφανίζεται ο κ. Σημίτης - φτου φτου στον κόρφο μας, σκόρδα και απήγανος.
Και τι κομίζει επανεμφανιζόμενος ο «αρχιερέας της διαπλοκής»; Το αενάως θνησιγενές σχήμα της Κεντροαριστεράς. Ενα σχήμα που το έχουν πάρει εργολαβία τα ΜΜΕ των εργολάβων χρόνια τώρα, αλλά που δεν οδηγεί πουθενά, όπως οι παρατημένοι δρόμοι που ανέλαβαν οι ίδιοι να διανοίξουν ανά την επικράτεια.
Αγχωμένο το εγχείρημα. Και χωρίς έμπνευση. Αίφνης η «Ελιά». Παρ’ ότι στη διπλανή Ιταλία, ξεράθηκε. Και παρ’ ότι στα δικά μας μάτια έλαβε ήδη εν τη γενέσει του σχήμα φαιδράς πορτοκαλέας - εδώ ο Μπίστης, εκεί ο Λοβέρδος, να τος ο Μπενύτο που είναι ο Κουβέλης, διαφωνεί ο Τσουκάτος, συμφωνεί ο Χριστοδουλάκης, Χριστούλη μου παραπάτησε ο Μόσιαλος, φτου και βγαίνω η Σώτη, τι θα κάνουμε χωρίς τη Διαμαντοπούλου;
Προς τι λοιπόν οι σπαραγματικές κινήσεις θραυσμάτων;
Ή νομίζουν οι κινούντες τα νήματα πως απευθύνονται σε λωτοφάγους, ή η επιμελητεία τους για εφεδρείες βρίσκεται σε απελπισία. Πιθανόν είναι βεβαίως να μην το αντιλαμβάνονται, διότι ο μικρόκοσμός τους κυβερνά αυτήν τη χώρα πολλά χρόνια, αλλάζοντας τα πιόνια της σε μια σκακιέρα χωρίς αντίπαλο. Ωσπου το παράκαναν. Κι έφεραν την κρίση. Και η κρίση έφερε τον λαό στο προσκήνιο. Για πρώτη φορά μετά τη μεταπολιτευτική περίοδο 1974-1981. Μεγάλο μέρος των πολιτών περνάει αυτόν τον καιρό από τη χειραγώγηση στη χειραφέτηση. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό η δημοκρατία, ταλαιπωρημένη έστω και κολοβωμένη, δείχνει να μην ποδηγετείται εύκολα με απειλές, εκβιασμούς και καταστολή.
Η θεωρία των δύο άκρων ξεφουσκώνει και η «καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται» σκοντάφτει πάνω στη βία που ασκούν η Ευρωπαϊκή Ενωση, τα μνημόνια και οι ντόπιοι Δυνατοί.
Η ανάκληση λοιπόν απ’ τους «διαθέσιμους» του κ. Σημίτη τον καθιστά απλώς «απασχολήσιμον». Κατά ειρωνείαν όσων προσπάθησε για εκατομμύρια από μας -να μας κάνει «απασχολήσιμους»- «απασχολήσιμος» και ο ίδιος, για πέντε μέρες κούφιας δημοσιότητας...
ΥΓ.: Πέθανε χθες ο σύντροφος Γιώργος Χουρμουζιάδης. Ενας κομμουνιστής κι ακαδημαϊκός δάσκαλος που συνέβαλε στη μόρφωση και την πολιτική διαμόρφωση χιλιάδων Ελλήνων. Μόνον καλό πρόσφερε στα γράμματα, την πατρίδα και τους ανθρώπους. Με σοφία, ήθος, τιμή και καλοσύνη. Υποκλινόμαστε.


email: stathis@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ: ΕΓΚΩΜΙΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ

Ο φιλόσοφος παράγει ιδέες, ο ποιητής ποιήματα, ο πάστορας κηρύγματα και ούτω καθεξής. Ο εγκληματίας παράγει εγκλήματα. Αν προσέξουμε καλύτερα πώς σχετίζεται αυτός ο τελευταίος κλάδος παραγωγής με το κοινωνικό σύνολο, θʼ απαλλαγούμε από πολλές προκαταλήψεις.

Ο εγκληματίας δεν παράγει μόνο εγκλήματα, αλλά και το ποινικό δίκαιο και τον καθηγητή που διδάσκει ποινικό δίκαιο και, συνάμα, το αναπόφευκτο σύγγραμμα με το οποίο ο ίδιος καθηγητής ρίχνει στη γενική αγορά τις παραδόσεις του εν είδει «εμπορεύματος». Έτσι πολλαπλασιάζεται ο εθνικός πλούτος. Για να μην αναφέρουμε την ατομική απόλαυση που παρέχει το χειρόγραφο του συγγράμματος στο δημιουργό του, όπως μας λέει ένας πολύ αξιόπιστος μάρτυρας, ο καθηγητής Roscher. [1]

Πέραν τούτου, ο καθηγητής παράγει ολόκληρη την αστυνομία και την ποινική δικονομία, κλητήρες, δικαστές, δήμιους, ενόρκους και λοιπά. Όλοι αυτοί οι ετερόκλητοι επαγγελματικοί κλάδοι, που αποτελούν ισάριθμες κατηγορίες του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας, αναπτύσσουν διάφορες ικανότητες του ανθρώπινου πνεύματος, φτιάχνουν νέες ανάγκες αλλά και νέους τρόπους για την ικανοποίησή τους. Και μόνο τα βασανιστήρια έγιναν αφορμή για τις ευφυέστερες μηχανικές εφευρέσεις, ενώ πλήθος τίμιοι χειρώνακτες απασχολούνται στην παραγωγή των σχετικών εργαλείων.

Ο εγκληματίας παράγει μια εντύπωση, εν μέρει ηθική, εν μέρει τραγική, αναλόγως, κι έτσι προσφέρει μια «υπηρεσία» στη διακίνηση των ηθικών και αισθητικών συγκινήσεων του κοινού. Δεν παράγει μόνο συγγράμματα ποινικού δικαίου, ούτε απλώς τους ποινικούς κώδικες και τους νομοθέτες, παράγει και τέχνη, ωραία λογοτεχνία, μυθιστορήματα, ακόμη και τραγωδίες, όπως αποδεικνύουν, όχι μόνο η Ενοχή του Müllner [2] και οι Ληστές του Schiller, αλλά και αυτός ο Οιδίπους και ο Ριχάρδος ο Τρίτος.

Ο εγκληματίας σπάζει τη μονοτονία και την καθημερινή ασφάλεια της αστικής ζωής. Έτσι την προστατεύει από την τελμάτωση και προκαλεί την ανήσυχη ένταση και την κινητικότητα, χωρίς τις οποίες θα αμβλυνόταν ακόμη και η ορμή του ανταγωνισμού. Δίνει, λοιπόν, ένα κίνητρο στις παραγωγικές δυνάμεις. Το έγκλημα αποσύρει από την αγορά εργασίας ένα τμήμα του περιττού πληθυσμού, οπότε μειώνει τον ανταγωνισμό μεταξύ των εργατών, εμποδίζοντας, ως ένα βαθμό, την πτώση του μισθού κάτω από το ελάχιστο όριο, ενώ παράλληλα ο αγώνας εναντίον του εγκλήματος απορροφά ένα άλλο τμήμα του ίδιου πληθυσμού. Άρα ο εγκληματίας αναδεικνύεται σε μια από εκείνες τις φυσικές «εξισορροπήσεις» που αποκαθιστούν το σωστό επίπεδο και ανοίγουν μιαν ολόκληρη προοπτική «ωφέλιμων κλάδων απασχόλησης».

Οι επενέργειες του εγκλήματος στην εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων θα μπορούσαν να αποδειχθούν ως την τελευταία λεπτομέρεια. Οι κλειδαριές θα είχαν αποκτήσει τη σημερινή τους αρτιότητα, αν δεν υπήρχαν κλέφτες; Η νομισματοκοπία θα έφτανε στην τωρινή της τελειότητα, αν δεν υπήρχαν παραχαράκτες; Το μικροσκόπιο θα έβρισκε ποτέ τρόπο να περάσει στη συνήθη εμπορική σφαίρα (βλ. και Babbage) [3], αν δεν γινόταν απάτη στο εμπόριο; Τέλος, η εφαρμοσμένη χημεία δεν οφείλει στη νοθεία των εμπορευμάτων και στην προσπάθεια ανακάλυψής της όσα ακριβώς οφείλει και στον τίμιο παραγωγικό ζήλο; Το έγκλημα επινοεί διαρκώς νέα επιθετικά μέσα για να προσβάλει την ιδιοκτησία, κι έτσι γεννά και νέα αμυντικά μέσα, οπότε επιδρά παραγωγικά στην ανακάλυψη νέων μηχανών – όπως ακριβώς και οι απεργίες.

Ας αφήσουμε όμως τη σφαίρα του ιδιωτικού εγκλήματος: χωρίς εθνικό έγκλημα θα μπορούσε να υπάρξει η παγκόσμια αγορά; Θα υπήρχαν έθνη; Άραγε το δέντρο της αμαρτίας δεν είναι, ταυτόχρονα, και δέντρο της γνώσης, από την εποχή του Αδάμ ως σήμερα; Στο Μύθο Των Μελισσών (1705) ο Mandeville [4] έχει αποδείξει την παραγωγική δύναμη που διαθέτουν όλα τα πιθανά είδη επαγγελμάτων, αλλά και το γενικό συμπέρασμα όλου αυτού του επιχειρήματος:

«Αυτό που ονομάζουμε στον κόσμο μας Κακό, είτε ηθικό είτε φυσικό, είναι η μεγάλη αρχή που μας κάνει κοινωνικά πλάσματα, η σταθερή βάση, η ζωή και το στήριγμα όλων των τεχνών και των ενασχολήσεων ανεξαιρέτως. Και τη στιγμή που θα έπαυε να υπάρχει το Κακό, η κοινωνία θα ήταν καταδικασμένη να φθαρεί, αν όχι να καταποντιστεί αύτανδρη.»

Μόνο που, βέβαια, ο Mandeville ήταν απείρως πιο τολμηρός και έντιμος από τους Φιλισταίους απολογητές της αστικής κοινωνίας.

   ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ   

[1] Roscher, Wilhelm Georg Friedrich (1817-1894). Ιδρυτής της παλαιότερης ιστορικής σχολής της πολιτικής οικονομίας στη Γερμανία.

[2] Müllner, Amandus Gottfried Adolf (1774-1829). Κριτικός και ποιητής.

[3] Babage, Charles (1792-1871). Άγγλος μαθηματικός, μηχανικός και οικονομολόγος.

[4] Mandeville, Bernard de (1670-1733). Άγγλος σατιρικός συγγραφέας, γιατρός και οικονομολόγος.

Το περίφημο «Εγκώμιο του Εγκλήματος» του Καρλ Μαρξ. Γράφτηκε ανάμεσα στα 1860 και 1862. Οι εκδότες του Μαρξ το ενσωμάτωσαν στις Θεωρίες της υπεραξίας, τόμος IV του Κεφαλαίου (εκδόσεις Α/συνέχεια). Στα ελληνικά το βρίσκετε και μόνο του, σε έκδοση της ΑΓΡΑΣ και σε μετάφραση Τζένης Μαστοράκη.

http://allotriosi.wordpress.com/2009/01/01/egomiomarx/

υπεύθυνος εγκληματικής ενέργειας και επαναστατικής βαρβατίλας ο no_longer_safe

http://wp.me/pPn6Y-2Dt

Πηγή: The Trim

Διαβάστε περισσότερα

ΕΔΩ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ Ο Κ. ΤΣΙΠΡΑΣ

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Ο κ.Τσίπρας απάντησε στον Νίκο Χατζηνικολάου στην συνέντευξή του την Δευτέρα «στον ενικό»:

«Είναι άλλο πράγμα το Μνημόνιο, και είναι άλλο πράγμα η Δανειακή σύμβαση».

Το πρώτο θα ακυρωθεί. Το Μνημόνιο - λέει ο κ.Τσίπρας - θα καταργηθεί  από το πρώτο βράδυ των εκλογών εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει πάρει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Τη δεύτερη, τη Δανειακή σύμβαση (σσ: που είναι «άλλο πράγμα» από το Μνημόνιο) θα την «διαπραγματευτούμε» για να την αλλάξουμε, είπε ο κ.Τσίπρας.

Η θέση αυτή του ΣΥΡΙΖΑ είναι γνωστή από την προεκλογική περίοδο του 2012. Πρόκειται όμως για μια θέση που βρίσκεται σε απόσταση από την πραγματικότητα  ως προς την ουσία της σχέσης που πραγματικά διέπει τα δύο κείμενα (Μνημόνιο – Δανειακή σύμβαση). Για παράδειγμα, στη σελίδα 59, παράγραφος 8 της Δανειακής σύμβασης, απερίφραστα αναφέρεται:

«Η διαθεσιμότητα αυτής της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης εξαρτάται από τη συμμόρφωση της Ελλάδας με τα μέτρα που εκτίθενται στο Μνημόνιο...»!

Δηλαδή το Μνημόνιο και η Δανειακή δεν είναι «δυο πράγματα». Είναι «ένα πράγμα». Είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και σε αυτή τη ζωή δεν γίνεται να συναλλάσσεσαι  μόνο με τη μια όψη του νομίσματος.

Όμως η θέση «άλλο το Μνημόνιο, άλλο η Δανειακή σύμβαση» εκτός από την απόσταση που τη χωρίζει από την εσωτερική συνάφεια που διέπει τα δυο κείμενα, είναι μια θέση που βρίσκεται σε απόσταση και από προηγούμενες (προ- προεκλογικές) θέσεις του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ.

Για παράδειγμα:

• «Είμαι βέβαιος ότι η διαχωριστική γραμμή πλέον που θα μπει πολύ βίαια στη ζωή μας θα είναι αποδοχή της νέας δανειακής σύμβασης και της υποτέλειας και της επιτροπείας του διεθνούς οικονομικού ελέγχου ή μη αποδοχή και εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης; Αυτό είναι το βασικό» (Α. Τσίπρας, ρ/σ «Real Fm», 8/2/2012).
• «Πράξη εθνικής ευθύνης είναι η απόρριψη της δανειακής σύμβασης, είναι η απόρριψη των νέων μέτρων που θα βυθίσουν το λαό μας στη δυστυχία (...). Με ένα νέο συνασπισμό εξουσίας δεν θα αναγνωρίσουμε τις παράνομες και αντισυνταγματικές δανειακές συμβάσεις...». (Α. Τσίπρας,  Γραφείο Τύπου ΣΥΡΙΖΑ, 11/2/2012)
• «…με τη συμφωνία τους για τη νέα αποικιοκρατική δανειακή σύμβαση, το δρακόντειο μνημόνιο που τη συνοδεύει (…) οδηγούν το λαό σε εξανδραποδισμό, ταπείνωση και αφανισμό». (Δ. Στρατούλης, ρ/σ «Κόκκινο», 9/2/2012)
• «Αν περάσει αυτό το πακέτο (σ.σ.: Μνημόνιο και Δανειακή σύμβαση) θα δεθεί η χώρα και οι πολίτες της χειροπόδαρα για δεκαετίες, μηδενίζεται κάθε περιθώριο αναδιαπραγμάτευσης σαν και αυτή που υποσχότανε παλιά ο κ. Σαμαράς» (Δηλώσεις κ. Δ. Παπαδημούλη, ρ/σ «Κόκκινο», 9/2/2012).

Όπως βλέπουμε, τρεις μήνες πριν από τις εκλογές του περασμένου Μάη, για τον ΣΥΡΙΖΑ η Δανειακή σύμβαση δεν ήταν «άλλο πράγμα» από το Μνημόνιο. Μνημόνιο και σύμβαση, έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ένα και το αυτό «πακέτο» που μηδένιζε «κάθε περιθώριο αναδιαπραγμάτευσης». Το «δρακόντειο μνημόνιο» δεν ήταν κάτι το διαφορετικό από τη σύμβαση, αντίθετα  ήταν το «συνοδευτικό» της «αποικιοκρατικής» «παράνομης» και «αντισυνταγματικής» σύμβασης.  Τότε από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ  γινόταν λόγος για «απόρριψη»  της «υποτέλειας» που συνεπαγόταν η Δανειακή σύμβαση. Σήμερα γίνεται λόγος για «διαπραγμάτευση». Αλλά την υποτέλεια την διαπραγματεύεσαι; Η’ την απορρίπτεις αδιαπραγμάτευτα;…

Την απάντηση στο ερώτημα τη δίνει η ίδια η Δανειακή σύμβαση. Πράγματι, το σημαντικότερο είναι να απαντηθεί  αν τα όσα περιέχονται σε αυτήν είναι τελικά «διαπραγματεύσιμα».

Να μερικά απ’ όσα περιλαμβάνοντα στα κείμενα των Δανειακών συμβάσεων:

1. Με τη Δανειακή σύμβαση η Ελλάδα (άρθρο 13, παράγραφος 1, σελ. 86) τίθεται υπό το «αγγλικό δίκαιο». Συγκεκριμένα αναφέρεται: «Η Παρούσα Σύμβαση και κάθε εξωσυμβατική αξίωση που γεννάται σε σχέση με αυτή θα διέπονται και θα ερμηνεύονται σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο»!
2. Με τη Δανειακή σύμβαση (άρθρο 13, παράγραφος 2, σελ. 86) η Ελλάδα τίθεται υπό την «αποκλειστική αρμοδιότητα των δικαστηρίων του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου»!
3. Στη Δανειακή σύμβαση (άρθρο 13, παράγραφος 4, σελ. 86-87) αναφέρεται το εξής καταπληκτικό: «Το Δικαιούχο Κράτος Μέλος και η Τράπεζα της Ελλάδος παραιτούνται με την παρούσα αμετάκλητα και ανεπιφύλακτα από κάθε δικαίωμα ασυλίας που ήδη έχουν ή μπορεί να δικαιούνται σε σχέση με τους ίδιους και τα περιουσιακά τους στοιχεία έναντι δικαστικών ενεργειών σχετικά με την παρούσα Σύμβαση, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά από κάθε δικαίωμα ασυλίας έναντι άσκησης αγωγής, έκδοσης δικαστικής απόφασης ή άλλης διάταξης, κατάσχεσης, εκτέλεσης ή ασφαλιστικού μέτρου και έναντι κάθε εκτέλεσης ή αναγκαστικού μέτρου σε βάρος περιουσιακών τους στοιχείων στο μέτρο που αυτό δεν απαγορεύεται από αναγκαστικό νόμο»!

Τα παραπάνω καταγράφονται στο άρθρο 14 της Δανειακής σύμβασης του 2010. Αυτούσια έχουν μεταφερθεί στο άρθρο 13 της Δανειακής σύμβασης του 2012

Αλήθεια (και τώρα το ερώτημα τίθεται μόνο ρητορικά): Μια τέτοια σύμβαση, που περιλαμβάνει τέτοιες διατάξεις, ανήκει στην κατηγορία των συμβάσεων που τις  «διαπραγματεύεσαι» ή που τις απορρίπτεις ασυζητητί;

Εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι αυτό το ανεπανάληπτο όργιο που λέγεται «Δανειακή Σύμβαση», με το οποίο η Ελλάδα τίθεται υπό το αγγλικό δίκαιο (!), με το οποίο η Ελλάδα «απαλλάσσεται» από τα ...βάρη κάθε έννοιας ανεξαρτησίας και κυριαρχίας, με το οποίο η Ελλάδα «παραιτείται» κάθε ασυλίας της περιουσίας της έναντι των δανειστών, δεν είναι άμεσα απορριπτέο, δεν είναι ακαριαία ακυρωτέο, αλλά είναι «διαπραγματεύσιμο», είναι «συζητήσιμο», είναι «διαχειρίσιμο», εφόσον θεωρεί ότι τους συντάκτες τέτοιων κειμένων δεν τους στέλνεις από εκεί που ήρθανε αλλά ότι υπάρχει μαζί τους βάση συνομιλίας αλλά και συμφωνίας,

τότε – πριν από την κουβέντα περί ακύρωσης ή διαπραγμάτευσης της δανειακής σύμβασης - μάλλον θα καταλήξουμε  να αρχίσουμε να κουβεντιάζουμε γύρω από το τι είναι και τι δεν είναι αριστερή πολιτική.

Αλλά στη συζήτηση αυτή, επειδή συνήθως διεξάγεται με «αριστερόμετρα» και όχι με  μέτρο την πολιτική λογική, δεν βγαίνει άκρη. Εξ’ αυτού του λόγου επιτρέψτε μας να καταθέσουμε την δική μας άποψη χωρίς τους «γεωγραφικούς πολιτικούς προσδιορισμούς» που (για να μην κρυβόμαστε) τη συνοδεύουν. Εμείς, λοιπόν, πιστεύουμε ότι η πολιτική που διαχωρίζει τα Μνημόνια από τις Δανειακές συμβάσεις και υποστηρίζει την («αριστερή», «δεξιά», «κεντρώα» κλπ) διαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης δεν αποτελεί πορεία εξόδου του λαού και της χώρας από την κόλαση που βιώνουμε. Αντίθετα - εμείς πιστεύουμε ότι - αυτή η εξαγγελία οδηγεί προοπτικά σε μια νέα («αριστερή», «δεξιά», κεντρώα» κλπ) διαχείριση της δανειακής σύμβασης (και της κόλασης με ή χωρίς μνημόνια). Αλλά – εμείς πιστεύουμε ότι - την «υποτέλεια», την «αποικιοκρατία», την «επιτροπεία», την «εξόντωση του λαού» (και την «κόλαση», γενικώς) δεν τα συζητάς και δεν τα διαπραγματεύεσαι με τους «αποικιοκράτες». Τα απορρίπτεις. Τα καταγγέλλεις. Τα ακυρώνεις. Τα «χειρίζεσαι» καταργώντας τα. Δεν τα «διαχειρίζεται» συζητώντας τα.  Και προχωράς. Μόνο έτσι.

Υστερόγραφο:

Στο πλαίσιο μιας τέτοιας συζήτησης, συμπαραστάτη - συνήγορο της άποψής μας κατά της διαχείρισης της σύμβασης θα καλέσουμε τον… κ.Τσίπρα. Ο κ.Τσίπρας, πριν ο ΣΥΡΙΖΑ μετακινηθεί στη θέση για την «διαπραγμάτευση» της σύμβασης, είχε πει την εξής κουβέντα: «...να διαχειριστούμε αυτή τη δανειακή σύμβαση, είναι οξύμωρο, είναι εγκληματικό, είναι καταστροφικό και σε κάθε περίπτωση είναι αναξιόπιστο» (Α. Τσίπρας, ρ/σ «Real Fm», 8/2/2012).

Στο σημείο αυτό, ο κ. Τσίπρας έχει απόλυτο δίκιο.

… και μια βαθιά υπόκλιση : Γιώργος Χουρμουζιάδης

*Δημοσιεύθηκε στο "enikos.gr"  την Πέμπτη 17 Οκτωβρίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

ΕΞΟΧΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΔΝΤ: «ΑΡΠΑΞΤΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ!»

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Η εισήγηση των τεχνοκρατών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου προς τις κυβερνήσεις των κρατών-μελών του έχει μια δωρική λιτότητα και είναι εξαιρετικά αποτελεσματική: «Θέλετε να λύσετε αμέσως το πρόβλημα του δημόσιου χρέους που είναι υψηλότατο σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες; Αρπάξτε τα λεφτά όλων αυτών που έχουν καταθέσεις, φτωχών και πλούσιων!» είναι το νόημά της.

Για αρχή μπορείτε να ξεκινήσετε με κατάσχεση του 10% των χρημάτων όλων των καταθετών, σε όλους ανεξαιρέτως τους τραπεζικούς λογαριασμούς καταθέσεων, προτείνει το ΔΝΤ στις κυβερνήσεις, των κρατών της Ευρωζώνης ιδίως. Οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ μιλούν για έναν έκτακτο φόρο που δήθεν θα επιβληθεί μία και μοναδική φορά. Οι πολιτικοί όμως καταλαβαίνουν το νόημα της πρότασης του ΔΝΤ: έτσι και εισαχθεί η αρπαγή από το κράτος τμήματος των καταθέσεων όλων των πολιτών, έστω και αν ειπωθεί ότι είναι για μία και μοναδική φορά, τι εμποδίζει να επαναληφθεί αργότερα με την ίδια ή με διαφορετική δικαιολογία;

Το παν είναι η πρώτη ληστεία, από εκεί και πέρα οι κυβερνήσεις θα μπορούν να κατάσχουν τα λεφτά του κοσμάκη όποτε θελήσουν. Τα ίδια άλλωστε δεν έλεγαν και στους Ελληνες οι μνημονιακές κυβερνήσεις όταν επέβαλαν τη δήθεν «έκτακτη εισφορά» που μονιμοποιήθηκε χωρίς καμία αντίδραση, το «χαράτσι» στα ακίνητα, με απειλή να κόβουν το ηλεκτρικό ρεύμα σε όποιον δεν το πληρώνει και τώρα το μονιμοποιούν, το επεκτείνουν και το αυξάνουν με τους νέους, μόνιμους και τυπικά φόρους επί των ακινήτων;

Το ίδιο θα γίνει σε παγκόσμια κλίμακα, αν επιτραπεί από τους λαούς να κλέβουν οι κυβερνήσεις τις καταθέσεις τους κατά το πρότυπο του δεξιού προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκου Αναστασιάδη. Είναι ομολογουμένως εντυπωσιακός ο τρόπος πάντως που το ΔΝΤ συγκαλύπτει με τεχνοκρατικούς όρους τη μεγαλύτερη ληστεία στην ιστορία της ανθρωπότητας που προτείνει.

«Μία εφάπαξ φορολόγηση κεφαλαίου;» αναρωτιούνται δήθεν οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ σε έναν μεσότιτλο της έκθεσής τους και αμέσως μετά αρχίζουν περιχαρείς να μας ενημερώνουν ότι «η οξεία επιδείνωση των δημόσιων οικονομικών σε πολλές χώρες έχει αναβιώσει το ενδιαφέρον για μία ''φορολόγηση κεφαλαίου'' -έναν εφάπαξ φόρο στον ιδιωτικό πλούτο- ως ένα εξαιρετικό μέτρο για να αποκατασταθεί η βιωσιμότητα του χρέους».

Οντως «εξαιρετικό» το μέτρο της κατάσχεσης καταθέσεων, αλλά οι πανευτυχείς οικονομολόγοι του ΔΝΤ συνεχίζουν ακάθεκτοι να προβάλλουν την ιδέα τους, με την οποία είναι εμφανώς κατενθουσιασμένοι. «Υπάρχει εκπληκτικά ευρύ πλήθος εμπειριών για να αντλήσουμε από αυτές, καθώς τέτοιοι φόροι υιοθετήθηκαν πλατιά στην Ευρώπη μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και στη Γερμανία και την Ιαπωνία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο» γράφουν, έχοντας προφανώς την αίσθηση ότι διδάσκουν από καθέδρας.

Στην πραγματικότητα αποδεικνύουν τον πολιτικό κρετινισμό τους! Ποιος θέλει να μιμηθεί π.χ. πλευρές της οικονομικής πολιτικής της ηττημένης Γερμανίας μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, με τον υπερπληθωρισμό και τελικά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία; Ποιος σημερινός πολιτικός ηγέτης ζηλεύει και θα ήθελε να αντιγράψει οικονομικά μέτρα (όπως η κατάσχεση καταθέσεων) στις ισοπεδωμένες και υπόδουλες στους Αμερικανούς, ηττημένες κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο χώρες της Γερμανίας και της Ιαπωνίας;

Αυτές οι «ασήμαντες λεπτομέρειες» όμως δεν πτοούν τους οικονομολόγους του ΔΝΤ, οι οποίοι ανενδοίαστα βγάζουν τη συνταγή για τις χώρες της Ευρωζώνης! «Οι συντελεστές φορολόγησης που απαιτούνται για να μειώσουν το δημόσιο χρέος σε επίπεδο προ κρίσης είναι αρκετά μεγάλοι: η ελάττωση της αναλογίας χρέους (σ.σ. προς το ΑΕΠ) στα επίπεδα του τέλους του 2007 θα απαιτούσε (για ένα δείγμα 15 χωρών της Ευρωζώνης) έναν συντελεστή φορολόγησης γύρω στο 10% στα νοικοκυριά με θετικό καθαρό πλούτο» αποφαίνονται με περισπούδαστο ύφος. Αρπάξτε δηλαδή το 10% των καταθέσεων κάθε πολίτη, λένε στις κυβερνήσεις των κρατών ιδίως που ανήκουν στην Ευρωζώνη και την ΕΕ! Δεν φτάνει δηλαδή που οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις γδέρνουν ζωντανούς φορολογικά τους πολίτες, να τους κλέψουν και τις καταθέσεις τις παρακινεί το ΔΝΤ!

*Δημοσιεύθηκε στο "ΕΘΝΟΣ" την Πέμπτη 17 Οκτωβρίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

Φρεντερίκ Σοπέν (1810 – 1849) (Frédéric François Chopin)

Η μοναδική γνωστή φωτογραφία του Φρεντερίκ Σοπέν, δημιουργία του Λουί-Ογκύσττ Μπισόν (1849).

Γεννήθηκε την 1η Μαρτίου 1810 από πατέρα που ζούσε στην Πολωνία  από το 1787. Αρκετές συνθέσεις του συγκαταλέγονται στα σημαντικότερα έργα του πιανιστικού ρεπερτορίου και ενθουσιάζουν τους μουσικόφιλους μέχρι και σήμερα.

Απολαύστε μερικά από τα καλύτερα κομμάτια του ρεπερτορίου του:

O Φρεντερίκ Σοπέν (Frédéric François Chopin ή στα πολωνικά Fryderyk Franciszek Szopen), γεννήθηκε στην Πολωνία την 1 Μαρτίου 1810.

Ο πατέρας του Nicolas Chopin ήταν Γάλλος, που ζούσε στην Πολωνία από το 1787. Είχε αποκτήσει μάλιστα την πολωνική υπηκοότητα και είχε πάρει μέρος στην εξέγερση του 1794. Στην Πολωνία παρέδιδε μαθήματα γαλλικής γλώσσας. Η μητέρα του συνθέτη, Justyna Krzyźanowska, ήταν Πολωνή.

Ο Φρεντερίκ από μικρός έδειξε το ταλέντο που είχε στη μουσική. Παρακολουθούσε μαθήματα από 6 ετών και όταν ήταν 7 ετών τυπώθηκε η πρώτη του σύνθεση, μια Πολονέζα σε σολ ελάσσονα. Σε ηλικία 8 ετών εμφανίστηκε πρώτη φορά δημοσίως ως πιανίστας. Η φήμη του γρήγορα έγινε μεγάλη και στη Βαρσοβία τον θεωρούσαν ως δεύτερο Μότσαρτ. Ο δάσκαλός του στη σύνθεση στο Ωδείο της Βαρσοβίας, Γιόζεφ Έλσνερ, μιλούσε για εξαιρετικές ικανότητες και μουσική ιδιοφυία.

Το 1829, έδωσε τις πρώτες μεγάλες του συναυλίες στη Βιέννη, ενώ είχε συνθέσει ήδη μερικά σημαντικά έργα, όπως το κοντσέρτο σε φα ελάσσονα (γνωστό ως 2ο κοντσέρτο), την πρώτη σονάτα για πιάνο (σε ντο ελάσσονα) και κάποιες από τις σπουδές για πιάνο.

Το 1830 έφυγε από την Πολωνία για να συνεχίσει… τις εμφανίσεις του στη Βιέννη. Μετά την αναχώρησή του ξέσπασε στη χώρα επανάσταση κατά της τσαρικής εξουσίας, η οποία συντρίβει και ο συνθέτης δεν μπόρεσε ποτέ να επιστρέψει στην πατρίδα του.

Από το 1831 ζούσε στο Παρίσι, που τότε ήταν επίκεντρο της πνευματικής και καλλιτεχνικής ζωής. Εκεί ζούσαν πολλοί σπουδαίοι συνθέτες, όπως οι Γιοακίνο Ροσίνι, Φραντς Λιστ, Εκτόρ Μπερλιόζ. Λίγους μήνες μετά την άφιξή του, έδωσε το πρώτο του ρεσιτάλ και σταδιακά η φήμη του εξαπλωνόταν. 

Σύντομα απέκτησε πολλούς μαθητές. Παρά τη μεγάλη φήμη του όμως, απέφευγε τις εμφανίσεις σε μεγάλα ακροατήρια (ισχυριζόταν ότι φοβόταν πολύ το κοινό).

Έτσι, στα 18 χρόνια παραμονής στο Παρίσι, έδωσε μόνο 19 ρεσιτάλ. 

Στο Παρίσι ο Σοπέν συνδεόταν με τον κύκλο του επίσης φημισμένου συνθέτη και πιανίστα Φραντς Λιστ. Στο σπίτι του γνώρισε την αρκετά χρόνια μεγαλύτερή του συγγραφέα Γεωργία Σάνδη (ψευδώνυμο της Βαρώνης Aurore Dudevant). Η πρώτη γνωριμία με την τολμηρή και μάλλον εκκεντρική συγγραφέα του είχε προκαλέσει αρνητική εντύπωση και είχε σχολιάσει επικριτικά τη συμπεριφορά και την εμφάνισή της. Από το 1838 όμως ξεκίνησε η σχέση τους, που κράτησε αρκετά χρόνια.

Το 1838-9 το ζευγάρι έζησε για λίγους μήνες στη Μαγιόρκα, στο ερημωμένο Μοναστήρι Valldemossa. Η Γεωργία Σάνδη πήγε εκεί γιατί το κλίμα θα βοηθούσε τον γιό της Maurice να ξεπεράσει κάποια προβλήματα υγείας και ο συνθέτης την ακολούθησε πιστεύοντας ότι εκεί θα βελτιωνόταν και η δική του υγεία διότι έπασχε από φυματίωση. Το κλίμα της περιοχής όμως δεν τον βοήθησε, και επιπλέον έπρεπε να αντιμετωπίσουν και την αρνητική στάση των ντόπιων απέναντι στο ανύπαντρο ζευγάρι. Έτσι σύντομα εγκατέλειψαν την Ισπανία και επέστρεψαν στη Γαλλία, όπου ζούσαν κατά διαστήματα στο Παρίσι και στη Nohant, στην κατοικία της Γεωργίας Σάνδη.

Το 1847 το ζευγάρι χώρισε και από εκείνη τη χρονιά η υγεία του Σοπέν επιδεινώθηκε. Το 1848 έζησε για μεγάλο διάστημα στην Αγγλία και τη Σκωτία για ρεσιτάλ, κατόπιν πρόσκλησης της μαθήτριάς του Τζέιν Στέρλινγκ. Όταν επέστρεψε στο Παρίσι η υγεία του ήταν σε πολύ χειρότερη κατάσταση και τα οικονομικά του μέσα περιορισμένα.

O Φρεντερίκ Σοπέν πέθανε στο Παρίσι στις 17 Οκτωβρίου του 1849, λόγω της χρόνιας φυματίωσης. 

Κηδεύτηκε στο Παρίσι και τάφηκε στο Κοιμητήριο Περ Λασέζ, όμως λόγω δικής του επιθυμίας η καρδιά του μεταφέρθηκε στην Πολωνία, όπου φυλάσσεται μέχρι και σήμερα.

Το έργο του Σοπέν προορίζεται αποκλειστικά για πιάνο, με εξαίρεση μερικά έργα μουσικής κοντσερτάντε για πιάνο και ορχήστρα, ένα τρίο για πιάνο, βιολί και βιολοντσέλο, μερικά έργα για πιάνο και βιολοντσέλο και ορισμένα τραγούδια για φωνή και πιάνο. 

Αρκετά από τα έργα του απαιτούν μεγάλη δεξιοτεχνία, όπως οι Μπαλάντες, αλλά αυτό που προέχει είναι ο μελωδικός χαρακτήρας. Μάλιστα έχει επισημανθεί ότι η δομή των μουσικών φράσεων είναι τέτοια, σαν να επρόκειτο να ερμηνευθούν από τραγουδιστή. Παράλληλα όμως με την ανεξάντλητη μελωδική του ευρηματικότητα, ο Σοπέν είχε μια πολύ αναπτυγμένη αρμονική φαντασία, ένα στοιχείο της τέχνης του που συχνά διαφεύγει της προσοχής των μουσικόφιλων.

Ο Σοπέν αξιοποίησε τους παραδοσιακούς χορούς της πατρίδας του, τις Πολονέζες και τις Μαζούρκες, αλλά τα δικά του έργα δεν προορίζονται για χορό, αφού είναι πολύ γρήγορα και δεξιοτεχνικά. Το ίδιο ισχύει και για τα Βαλς του που είναι ευχάριστα κομμάτια σαλονιού, που προορίζονται για διασκέδαση.

Ξεχωριστές είναι και οι 24 σπουδές για πιάνο, οι οποίες εκτός από τις τεχνικές απαιτήσεις τους, είναι και αξιόλογα μουσικά κομμάτια, που μπορούν να ερμηνευθούν σε συναυλίες. Αυτό δεν ήταν συνηθισμένο προηγουμένως, για παράδειγμα στις σπουδές του Τσέρνυ και του Κράμερ το ενδιαφέρον είναι καθαρά παιδαγωγικό. Από την εποχή του Σοπέν όμως και μετά πολλοί συνθέτες παρουσίασαν αντίστοιχα έργα αξιώσεων, όπως ο Φραντς Λιστ, ο Κλωντ Ντεμπυσύ και Αλεξάντρ Σκριάμπιν.

  

Τα κυριότερα έργα

Για πιάνο

• 4 Scherzi (1831, 1837, 1839, 1842)
• 3 Σονάτες (1828, 1839, 1844)
• 12 Σπουδές αφιερωμένες στον Φραντς Λιστ (1829-1832) και 12 αφιερωμένες στην κόμησσα Ντ' Αγκού (1832-1836)
• 24 Πρελούδια, έργο 28 (1831-1839)
• Πρελούδιο σε ντο δίεση ελάσσονα, έργο 45 (1841)
• 19 Νυχτερινά
• 4 Μπαλάντες
• 58 Μαζούρκες
• 16 Πολωνέζες
• 17 Βαλς
• 3 Impromptus
• Fantaisie-Impromptu (1835)
• Φαντασία σε φα ελάσσονα (1841)
• Berceuse (1843)
• Βαρκαρόλλα (1846)
• Πολωνέζα-Φαντασία (1846)

Μουσική δωματίου

• Σονάτα για βιολοντσέλο και πιάνο

Για πιάνο και ορχήστρα

• Rondo Krakowiak (1828)
• Κοντσέρτο σε φα ελάσσονα [2ο κοντσέρτο] (1829-30)
• Κοντσέρτο σε μι ελάσσονα [1ο κοντσέρτο] (1830)
• Grande Polonaise Brillante (1830-1) και Andante spianato (1834)

Βιβλιογραφία

• Γεώργιος Δρόσος, Φρειδερίκος Σοπέν: Η ζωή, το έργο, η εποχή του, εκδ. Αφοι Ζαχαρόπουλοι 1999, ISBN 960-208-609-2

Απολαύστε μερικά από τα καλύτερα κομμάτια του ρεπερτορίου του:

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΕΙΝΑΙ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΟ

Του Β.Ι. ΛΕΝΙΝ*
ΟΙ ΕΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΜΕ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ Ή ΑΔΥΝΑΤΕΣ Ή ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΕΣ!

Στον αριθ. 40 της Sotsial-Demokrat εκθέσαμε ότι μια διάσκεψη των ομάδων του Κομματός μας στο εξωτερικό είχε αποφασίσει να αναβάλει την ερώτηση για το σύνθημα των Ενωμένες Πολιτείες Της Ευρώπης εν αναμονή μιας συζήτησης, στον τύπο, σχετικά με την οικονομική πτυχή του θέματος.

Στη διάσκεψή μας η συζήτηση σχετικά με αυτήν την ερώτηση πήρε έναν καθαρά πολιτικό χαρακτήρα. Ίσως αυτό προκλήθηκε εν μέρει από το Μανιφέστο της Κεντρικής Επιτροπής διατυπώνοντας αυτό το σύνθημα ως ένα ειλικρινές πολιτικό (το άμεσο πολιτικό σύνθημα..., όπως λέει εκεί) όχι μόνο προχώρησε το σύνθημα των δημοκρατικών Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, αλλά ρητώς υπογράμμισε ότι αυτό το σύνθημα είναι χωρίς νόημα και ψεύτικο "χωρίς την επαναστατική ανατροπή των γερμανικών, αυστριακών και ρωσικών μοναρχιών".

Θα ήταν αρκετά λανθασμένο να αντιτεθεί σε μια τέτοια παρουσίαση της ερώτησης μέσα στα όρια μιας πολιτικής αξιολόγησης αυτού του συνθήματος -π.χ., για να συζητήσει πως κρύβει ή αποδυναμώνει, κ.λπ., το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Οι πολιτικές αλλαγές μιας αληθινά δημοκρατικής φύσης, και ειδικά οι πολιτικές επαναστάσεις, δεν μπορούν κάτω από καμία περίσταση είτε να κρύβουν είτε να αποδυναμώσουν το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Αντίθετα, το φέρνουν πάντα πιό κοντά, επεκτείνουν τη βάση του, και σύρουν νέα τμήματα των ασήμαντων αστών και των ημι-προλεταριακών μαζών στο σοσιαλιστικό αγώνα. Αφ' ετέρου, οι πολιτικές επαναστάσεις είναι αναπόφευκτες κατά τη διάρκεια της σοσιαλιστικής επανάστασης, η οποία δεν πρέπει να θεωρηθεί ως ενιαία πράξη, αλλά ως περίοδος ταραχωδών πολιτικών και οικονομικών αναστατώσεων, του εντονότερου ταξικού αγώνα, του εμφυλίου πολέμου, των επαναστάσεων, και των αντεπαναστάσεων.

Αλλά ενώ το σύνθημα των δημοκρατικών Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης -αν συνοδεύεται από την επαναστατική ανατροπή των τριών πιο αντιδραστικών μοναρχιών στην Ευρώπη, που ηγείται η Ρωσσική-είναι αρκετά άτρωτο ως πολιτικό σύνθημα, ακόμα παραμένει ιδιαίτερα σημαντική η ερώτηση του οικονομικών περιεχομένου και της σημασίας του. Από τη σκοπιά των οικονομικών συνθηκών του Ιμπεριαλισμού -π.χ., η εξαγωγή άνευ ενδιαφέροντος κεφαλαίου και η διαίρεση του κόσμου από τις "ανεπτυγμένες" και "πολιτισμένες" αποικιακές δυνάμεις,οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, κάτω από τον καπιταλισμό, είναι είτε αδύνατες είτε αντιδραστικές.

Το κεφάλαιο έχει γίνει διεθνές και μονοπωλητής. Ο κόσμος έχει κομματιαστεί από μια χούφτα Mεγάλων Δυνάμεων, δηλ., δυνάμεις επιτυχείς στην μεγάλη λεηλασία και καταπίεση των εθνών. Οι τέσσερις Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης -Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία και Γερμανία, με έναν συνολικό πληθυσμό μεταξύ 250.000.000 και 300.000.000, και μιας περιοχής περίπου 7.000.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων- κατέχουν αποικίες με έναν πληθυσμό σχεδόν 500 εκατομμυρίων (494.500.000) και μιας περιοχής 64.600.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, δηλ., σχεδόν η μισή επιφάνεια της υδρογείου (133.000.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, εξαιρουμένων των Αρκτικών και των Ανταρκτικών περιοχών).Προσθέστε σε αυτά τα τρία Ασιατικά κράτη - Κίνα, Τουρκία και Περσία, τώρα ενοικιαζόμενα κομματιαστά από τους κλέφτες που διεξάγουν έναν πόλεμο "απελευθέρωσης", δηλαδή, Ιαπωνία, Ρωσία, Μεγάλη Βρετανία και Γαλλία. Εκείνα τα τρία Ασιατικά κράτη, που μπορούν να αποκαλεστούν ημι-αποικίες ( στην πραγματικότητα είναι τώρα90 τοις εκατό αποικίες), έχουν έναν συνολικό πληθυσμό 360.000.000 και μια περιοχή 14.500.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων (σχεδόν ενάμισι φορές την περιοχή όλης της Ευρώπης).

Επιπλέον, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία έχουν επενδύσει κεφάλαιο στο εξωτερικό αξίας όχι λιγότερο από 70.000 εκατομμύρια ρούβλια. Η επιχείρηση της εξασφάλισης "νόμιμων" κερδών από αυτή την καθαρή μοιρασιά -αυτά υπερβαίνουν τα 3.000 εκατομμύρια ρούβλια ετησίως- από τις επιτροπές των εκατομμυριούχων, που είναι γνωστές ως κυβερνήσεις, οι οποίες είναι εξοπλισμένες με στρατούς και ναυτικά που παρέχουν στους γιους και τους αδελφούς των εκατομμυριούχων τις εργασίες στις αποικίες και τις ημι-αποικίες ως αντιβασιλείς, προξένους, πρεσβευτές, ανώτερους υπαλλήλους όλων των ειδών,κληρικούς,και άλλες βδέλλες.

Έτσι είναι πως η λεηλασία περίπου χίλιων εκατομύριων από τον πληθυσμό της γης οργανώνεται από μια χούφτα Μεγάλων Δυνάμεων στην εποχή της μεγαλύτερης ανάπτυξης του καπιταλισμού. Καμία άλλη οργάνωση δεν είναι πιθανή κάτω από τον καπιταλισμό.Να αρνηθούν τις αποικίες, -τις σφαίρες επιρροής-, και την εξαγωγή του κεφαλαίου;Το να σκεφτούμε ότι είναι πιθανό σημαίνει να κάτεβούμε στο επίπεδο κάποιου μυξοκλαίγοντος εφημερίου που κάθε Κυριακή κηρύσσει στους πλουσίους τις υψηλές αρχές του Χριστιανισμού και τους συμβουλεύει να δώσουν στους φτωχούς, καλά, εάν όχι εκατομμύρια, τουλάχιστον αρκετά εκατοντάδες ρούβλια ετησίως.

Eνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης κάτω από τoν καπιταλισμό είναι ισοδύναμες προς μια συμφωνία για διαίρεση των αποικιών. Κάτω από τον καπιταλισμό, εντούτοις, καμία άλλη βάση και καμία άλλη αρχή της μοιρασιάς δεν είναι πιθανή εκτός από την δύναμη. Ένας πολυεκατομμυριούχος δεν μπορεί να μοιραστεί το "εθνικό εισόδημα" μιας καπιταλιστικής χώρας με κανένα άλλον ειδάλλως σε αναλογία "με το κεφάλαιο που επενδύθηκε" (με ένα επίδομα που ρίχνεται μέσα, έτσι ώστε το μεγαλύτερο κεφάλαιο μπορεί να λάβει περισσότερο από το μερίδιό του). Ο καπιταλισμός είναι η ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, και η αναρχία στην παραγωγή.Η υπεράσπιση μιας "δίκαιας" μοιρασιάς του εισοδήματος σε μια τέτοια βάση είναι καθαρός Προυντονισμός, ηλίθιος φιλισταιισμός. Καμία μοιρασιά δεν μπορεί να επηρεαστεί ειδάλλως από την "αναλογία στην δύναμη", και τις αλλαγές της δύναμης με τη πορεία της οικονομικής ανάπτυξης. Μετά από το 1871, το ποσοστό της Γερμανίας σε ανόδο δύναμης ήταν τρεις ή τέσσερις φορές γρηγορότερο από αυτό της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, και της Ιαπωνίας και δέκα φορές τόσο γρήγορο όσο της Ρωσσίας. Δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει κανένας άλλος τρόπος για να δεις την πραγματική δύναμη ενός καπιταλιστικού κράτους εκτός τον πόλεμο. Ο πόλεμος δεν έρχεται σε αντίθεση με τις βασικές αρχές της ιδιωτικής ιδιοκτησίας - το αντίθετο, είναι μια άμεση και αναπόφευκτη έκβαση εκείνων των βασικών αρχών. Κάτω από τον καπιταλισμό η ομαλή οικονομική ανάπτυξις ατομικών επιχειρήσεων ή ατομικών κρατών είναι αδύνατη. Κάτω από τον καπιταλισμό, δεν υπάρχει κανένα άλλο μέσο για την αποκατάσταση της περιοδικά ενοχλημένης ισορροπίας από τις κρίσεις στη βιομηχανία και τους πολέμους στην πολιτική.

Φυσικά, οι προσωρινές συμφωνίες είναι πιθανές μεταξύ των καπιταλιστών και μεταξύ των κρατών. Από αυτή την άποψη οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης είναι πιθανές ως συμφωνία μεταξύ των Ευρωπαιων καπιταλιστών ... αλλά με ποιο σκοπό; Μόνο με σκοπό από κοινού να καταπνίγουν τον σοσιαλισμό στην Ευρώπη, από κοινού να προστατεύουν την αποικιακή λεία ενάντια στην Ιαπωνία και την Αμερική, που έχουν μείνει άσχημα απέξω από το μερίδιό τους από το παρόν χώρισμα των αποικιών, και την αύξηση της δυναμής αυτών που η δυναμή τους κατά τη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών ήταν ασήμαντα γρηγορότερη από την οπίσθοδρομική και μοναρχική Ευρώπη,και που τώρα γίνεται γεροντική. Συγκρινόμενη με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, η Ευρώπη συνολικά δείχνει οικονομική στασιμότητα. Στην παρούσα οικονομική βάση, δηλ., κάτω από τον καπιταλισμό,οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης θα σήμαιναν της οργάνωση της αντίδρασης για να καθυστερηθεί η γρηγορότερη ανάπτυξη της Αμερικής. Οι φορές που όταν η αιτία της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού συνδέθηκαν μόνο με την Ευρώπη μόνον έχουν φύγει για πάντα.

Οι Ενωμένες Πολιτείες του Κόσμου ( και όχι της Ευρώπης μόνο) είναι η κρατική μορφή της ενοποίησης και της ελευθερίας των εθνών που εμείς συνδέουμε με τον σοσιαλισμό - για την ολική εξαφάνιση του κράτους ,συμπεριλαμβανομένου καί του δημοκρατικού. Ως ξεχωριστό σύνθημα, εντούτοις, το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών του Κόσμου θα ήταν μετά βίας σωστό, πρώτον, επειδή συγχωνεύεται με τον σοσιαλισμό' δεύτερον, επειδή μπορεί να ερμηνευθεί λανθασμένα και να σημαίνει ότι η νίκη του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα είναι αδύνατη, και μπορεί επίσης να δημιουργήσει εσφαλμένες αντιλήψεις ως προς τις σχέσεις μιας τέτοιας χώρας με τις άλλες.

Η άνιση οικονομική και πολιτική ανάπτυξη είναι ένας απόλυτος νόμος του καπιταλισμού. Ως εκ τούτου, η νίκη του σοσιαλισμού είναι πιθανή πρώτα στις διάφορες ή ακόμα και σε μια καπιταλιστική χώρα μόνο.Αφού έχει απαλλοτριώσει τους καπιταλιστές και έχει οργανώσει τη δική του σοσιαλιστική παραγωγή, το νικηφόρο προλεταριάτο εκείνης της χώρας θα εγερθεί ενάντια στον υπόλοιπο κόσμο-τον καπιταλιστικό κόσμο-ελκύοντας στον αγώνα του τις καταπιεσμένες τάξεις άλλων χωρών,προκαλώντας εξεργέρσεις σε εκείνες τις χώρες ενάντια στους καπιταλιστές, και σε περίπτωση ανάγκης χρησιμοποιώντας ακόμα και ένοπλη δύναμη ενάντια στις εκμεταλλεύτριες τάξεις και τα κράτη τους. Η πολιτική μορφή μιας κοινωνίας όπου το προλεταριάτο είναι νικηφόρο στην ανατροπή της αστικής τάξης θα είναι ένα δημοκρατικό πολίτευμα, το οποίο όλο και περισσότερο θα συγκεντρώνει τις δυνάμεις του προλεταριάτου ενός ωρισμένου έθνους ή εθνών, στον αγώνα ενάντια στα κράτη που δεν έχουν μεταπήδησει ακόμα στον σοσιαλισμό. Η κατάργηση των τάξεων είναι αδύνατη χωρίς μια δικτατορία της καταπιεσμένης τάξης, του προλεταριάτου. Μια ελεύθερη ένωση των εθνών του σοσιαλισμόυ είναι αδύνατη χωρίς ένα λίγο πολύ παρατεταμένο και επίμονο αγώνα των σοσιαλιστικών δημοκρατιών ενάντια των οπισθοδρομικών κράτων.

Είναι για αυτούς τους λόγους και μετά από τις επανειλημμένες συζητήσεις στη διάσκεψη των R,S.D.L.P. ομάδων στο εξωτερικό, ακολουθώντας εκείνη την διάσκεψη, ότι οι εκδότες του Κεντρικου Οργάνου έχουν έρθει στο συμπέρασμα ότι το σύνθημα για τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης είναι λανθασμένο.

*Γράφτηκε: Στις ή πριν από της 23 Αυγούστου 1915
Πρωτοδημοσιεύτηκε: Sotsial-Demokrat αριθ. 44, 23 Αυγούστου 1915

Διαβάστε περισσότερα

ΟΙ «ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΙ» ’Η ΟΙ ΝΑΥΑΓΟΙ ΤΗΣ «ΜΕΔΟΥΣΑΣ»

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ, ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΤΟ ΑΠΘ*

Στις 2 Ιουλίου του 1816 ένα γαλλικό πολεμικό πλοίο, η φρεγάτα «Μέδουσα» ναυάγησε στα ανοιχτά των ακτών της Μαυριτανίας. Το πλοίο βρισκόταν σε επίσημη αποστολή και μετέφερε αξιωματούχους και επιβάτες –παλαιούς και νέους έποικους- προς τη Σενεγάλη, η οποία μόλις είχε επιστραφεί από τους Βρετανούς στη Γαλλία μετά το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων. Ο κυβερνήτης του πολεμικού ήταν ένας αριστοκράτης, ένας κόμης, εξόριστος στα ξένα από τον καιρό της Επανάστασης και του Ναπολέοντα, από το 1789. Ηταν άνθρωπος εμπιστοσύνης του νέου μοναρχικού καθεστώτος, της αριστοκρατικής Παλινόρθωσης, αλλά ολότελα άσχετος με την τέχνη της ναυσιπλοΐας. Με τη νεοαποκατασταθείσα αριστοκρατική του αυταρέσκεια ο καταστροφικός αυτός καπετάνιος απέκοψε το πλοίο από τον υπόλοιπο στόλο και το οδήγησε στις ξέρες της αφρικανικής ακτής.

Από τους περίπου 400 επιβαίνοντες στο πλοίο –πλήρωμα και επιβάτες- οι 147, μέλη του πληρώματος και επιβάτες, επιβιβάστηκαν σε μια αυτοσχέδια σχεδία που κατασκεύασαν από τα κομμάτια του ναυαγίου. Μέσα στην ταραχή των στιγμών και την απόλυτη ανικανότητα του άρχοντα-καπετάνιου ανοίχθηκαν στη θάλασσα χωρίς τρόφιμα και χωρίς νερό. Η σχεδία βρέθηκε από ένα άλλο πολεμικό στις 17 Ιουλίου. Μόλις 17 από τους επιβαίνοντες σε αυτήν ήσαν ακόμα ζωντανοί. Και γι’ αυτούς όμως ήταν αργά. Οι περισσότεροι πέθαναν τις επόμενες ημέρες βαριά αφυδατωμένοι και με καταστρεπτικές τις επιπλοκές της ηλίασης. Στο παραλήρημά τους, πριν πεθάνουν, είπαν πράγματα φρικτά για όσα έγιναν στη σχεδία τις 15 ημέρες που περιπλανιόταν στην απέραντη θάλασσα.

Το απολυταρχικό καθεστώς θέλησε να ξεχαστεί ετούτη η δυσάρεστη υπόθεση και εξέδωσε και τα σχετικά διατάγματα και τις σχετικές ερμηνείες για τις πράξεις των αρχόντων. Αντίθετα με τις επιθυμίες του ηγεμόνα και των υποτακτικών του όμως, το ναυάγιο της «Μέδουσας» έγινε η πιο διάσημη ναυτική τραγωδία στα παγκόσμια χρονικά. Καθώς οι πράξεις του καθεστώτος απαγορευόταν να σχολιαστούν στις εφημερίδες ή στους δρόμους, η τέχνη ανέλαβε το δύσκολο μέρος. Ο μεγαλύτερος ίσως των ζωγράφων της εποχής, ο Ζερικό, φιλοτέχνησε έναν αριστουργηματικό πίνακα που από το μέγεθός του μόνο (7 επί 5 μέτρα) έδειχνε την πρόθεσή του να κραυγάσει για τις ανομίες του καθεστώτος. Πρόκειται για τη «Σχεδία της Μέδουσας», που βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου.

Επειτα την υπόθεση ανέλαβε ο λαός. Ολοι μας θυμόμαστε από τα παιδικά μας χρόνια το παιδικό αθώο τραγουδάκι που μιλά για ένα μικρό καράβι που ήταν αταξίδευτο. Στο οποίο, όπως λέει η ελληνική μετάφραση των γαλλικών στίχων, σε πεντ’-έξι εβδομάδες σωθήκαν «όλες, όλες, όλες οι τροφές». Και η τρομερή επωδός: «Και τότε ρίξανε τον κλήρο… να δούνε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί…» Στα ανέμελα παιχνίδια όποιας ή όποιου ακουγόταν το όνομα -«και ο κλήρος πέφτει στην ή στον…»- περνούσε μια μικρή δοκιμασία ολότελα δυσανάλογη με την ανάλογη περιπέτεια των ναυαγών της σχεδίας, αυτούς όντως τους έτρωγαν οι απελπισμένοι πλησίον τους…

Και έτσι για δύο ολόκληρους αιώνες κραυγάζουν –χωρίς ίσως να το γνωρίζουν- τα παιδιά όλου του κόσμου για τον άδικο χαμό των μακρινών συνανθρώπων τους, για τον πλήρη ευτελισμό της κοινωνικής λειτουργίας και της ανθρώπινης ζωής που ξεπήδησε από τη ματαιοδοξία του τυραννικού καθεστώτος. Στίγμα ανεξίτηλο για τα καθεστώτα που υπηρετούν τον πλούτο και την αυταρέσκεια των ολίγων σε βάρος της αξιοπρέπειας και της ζωής των πολλών.

Μέρες του Οκτωβρίου 2013 που ζούμε, όπως τις ζούμε, στη ναυαγισμένη Ελλάδα. Στα νοσοκομεία, στους δήμους, στα σχολεία, στα Πανεπιστήμια, στους παιδικούς σταθμούς, στην καθαριότητα, στην κοινωνική πρόνοια, οι εργαζόμενοι ρίχνουν τον κλήρο να «δούνε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί». Στα εργοστάσια, στα γιαπιά, στα μαγαζιά, στις επιχειρήσεις ο κλήρος πέφτει καθημερινά, αφήνοντας ολοένα και λιγότερους για τις αυριανές κληρώσεις.

Ποιος ασήμαντος, δουλικός στους ισχυρούς, αγέρωχος στους αδύναμους, κυβερνήτης μάς φόρτωσε όλον τον ελληνικό λαό σε μια σχεδία και μας εγκατέλειψε στον ωκεανό χωρίς τρόφιμα και νερό; Ποιο ασήμαντο βρόμικο καθεστώς, υπερφίαλο χάρη σε ξένες εξουσίες και ξένες τράπεζες, ολότελα αδιάφορο για τα πάθη του λαού του μας γύρισε πίσω σε καιρούς κανιβάλων; Ποια άρχουσα τάξη που ενδιαφέρεται μόνο για τη δική της παρουσία και παραμονή στα σαλόνια του ευρωπαϊκού κεφαλαίου έκανε την τραγική ιστορία της «Μέδουσας» μέρος της δικής μας ζωής; Γιατί ηχεί επίκαιρα, άλλοτε αφιερωμένος στις διακοπές και τη σχόλη, ο στίχος «Και τότε ρίξανε τον κλήρο…/να δούνε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί…»;

Τι θα έχουμε να πούμε στα παιδιά μας αύριο όσοι επιζήσουμε από ετούτη τη δοκιμασία; Οτι τάχα μου, σε αντίθεση με τους ναυαγούς της «Μέδουσας», εμείς ρίξαμε τον κλήρο με «κριτήρια» και «μόρια» – πολιτισμένα δηλαδή; Οτι δεχτήκαμε τη μοίρα μας σκυφτά όπως θα έκανε ο κάθε ηττημένος; Οτι χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ, αποδεχτήκαμε τον ανίδεο καπετάνιο και το βρόμικο καθεστώς που κρυβόταν πίσω από αυτόν;

Ετούτο το καθεστώς που μας έλαχε, ετούτη η άρχουσα τάξη που μας κυβερνά ολοένα και φέρνει πιο κοντά το απόλυτο δίλημμα: ο θάνατός σου, η ζωή μου. Εάν είναι έτσι, ας μη ζήσει λοιπόν. Ετούτο το φθινόπωρο, την άνοιξη που ακολουθεί, ας προετοιμάσουμε, ας ζήσουμε και εμείς το δικό μας 1830. Την εξέγερση η οποία θα σαρώσει τους άθλιους που εμφανίζονται ως ηγέτες της χώρας μας και ταγοί του λαού μας αλλά και όσους βρίσκονται πίσω από αυτούς –κρυμμένοι– και κανοναρχούν από τα ευρωπαϊκά σαλόνια τους τη μοίρα του λαού μας.

Δεν μας αξίζει η τύχη των ναυαγών της «Μέδουσας».

*Ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι Καθηγητής Σύγχρονης Κοινωνικής και Πολιτικής Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» τη Δευτέρα 14 Οκτωβρίου 2013.

Διαβάστε περισσότερα

«Αντιφασίστες»…

 Ο κ.Σαμαράς, κατά την ομιλία του (11/10/2013) στην Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ, μιλώντας για τις εξελίξεις γύρω από τη Χρυσή Αυγή, είπε:
«Φάνηκε, δηλαδή,  ότι υπάρχει  ήδη επαρκές νομικό οπλοστάσιο από τη Δημοκρατία μας που επιτρέπει στην Πολιτεία να την προστατέψει τη Δημοκρατία και να προστατέψει και τη δημοκρατική νομιμότητα. Εκείνο που έλειπε ήταν η πολιτική βούληση»!
Πρόκειται για συγκλονιστική ομολογία.
Ώστε λοιπόν, όλο αυτόν τον καιρό δεν είναι ότι «δεν ήξεραν». Το κράτος και η κυβέρνηση του κ. Σαμαρά και του κ. Δένδια δεν είναι ότι «είχαν άγνοια» για τον εγκληματικό χαρακτήρα των χιτλερικών αποβρασμάτων, ούτε ότι τους έλειπε το νομικό οπλοστάσιο. Δεν είναι ότι «αγνοούσαν» τα 281 περιστατικά ρατσιστικής και εγκληματικής βίας που έχουν καταγραφεί από το 2012 και στα οποία εμπλέκεται η Χρυσή Αυγή. Δεν είναι ότι «αγνοούσαν» ποιός κρυβόταν πίσω από την επίθεση εναντίον των μελών του ΚΚΕ στο Πέραμα. Δεν ήταν το αίμα του παλικαριού που δολοφονήθηκε στο Κερατσίνι που τους «άνοιξε τα μάτια». Δεν είναι ότι «δεν το έβλεπαν» το φίδι. Ούτε ότι δεν είχαν ετοιμάσει τους φακέλους με τις έκνομες ενέργειες της Χρυσής Αυγής. Ούτε ότι είχαν «ξεχάσει» τη δολοφονία του μετανάστη στα Πετράλωνα. Ούτε είχε πάθει κάποια βλάβη ο «υπερκοριός» τους. Ούτε δυσκολεύονταν να βρουν μάρτυρες πρόθυμους να «κελαηδήσουν» για την παραστρατιωτική δράση της Χρυσής Αυγής. Είχαν έγκαιρα καταλάβει ότι η Χρυσή Αυγή είναι μια ναζιστική συμμορία, βγαλμένη από τον κοινωνικό απόπατο.
Αλλά αφού τα ήξεραν όλα, αφού έβλεπαν, κι αφού καταλάβαιναν, τότε γιατί  άφηναν το φίδι να μεγαλώνει; Την απάντηση την έδωσε ο κύριος Πρωθυπουργός με αξεπέραστη σαφήνεια και παραδειγματική ειλικρίνεια: «Εκείνο που έλειπε – είπε - ήταν η πολιτική βούληση»!

 Από την επιδρομή των χρυσαυγιτών κατά μικροπωλητών στη Ραφήνα. Τα στοιχεία των τραμπούκων ήταν γνωστά, αλλά «έλειπε (η ρημάδα) η πολιτική βούληση»…

Όμως, τώρα που ο Πρωθυπουργός «κορδακίζεται» επειδή, όπως διατείνεται, την «βρήκε» την πολιτική βούληση, μήπως οφείλει να μας εξηγήσει γιατί θα έπρεπε να προηγηθεί το φονικό για να τη βρει;
Ο κύριος Πρωθυπουργός θα πρέπει να μας διαφωτίσει: Κατά το διάστημα που (του) «έλειπε η πολιτική βούληση», πρωθυπουργός σε αυτόν τον τόπο ποιός ήταν; Πριν ο κ.Δένδιας γίνει «ο αντιφασίστας Ράμπο της Δημοκρατίας», όταν οι χρυσαυγίτες χτυπούσαν και μαχαίρωναν μετανάστες, ποιός ήταν υπουργός Προστασίας του Πολίτη;
Βέβαια θα πρέπει κι εμείς να είμαστε δίκαιοι. Δίκαιοι και με τον κ.Σαμαρά και με την κυβέρνησή του. Διότι το πρόβλημα με την έλλειψη πολιτικής βούλησης απέναντι στους φασίστες είναι βαθύτερο. Το πρόβλημα με τα αντιφασιστικά αντανακλαστικά της – κατά Σαμαρά – «Δημοκρατίας μας», και χρονικά είναι βαθύτερο και ποιοτικά είναι βαθύτερο (στη Δημοκρατία τους).
Εξηγούμαστε:
Όλοι τους ήξεραν και ξέρουν τι είναι η Χρυσή Αυγή. Άλλωστε γνώριζαν και γνωρίζουν περίφημα τις διασυνδέσεις της με το ίδιο το κράτος. Πρώτη και καλύτερη η Αστυνομία τους!
Υπενθυμίζουμε:
Το 2004 ήρθε στη δημοσιότητα (από τα «Νέα», στις 17/4/2004) ένα άκρως απόρρητο έγγραφο της Ελληνικής Αστυνομίας με ημερομηνία 10/12/1999. Το έγγραφο, ανάμεσα στα άλλα, έλεγε και τα εξής:

• «β) Η οργάνωση [σ.σ.: η Χρυσή Αυγή] διατηρεί πολύ καλές σχέσεις και επαφές με εν ενεργεία αξιωματικούς και μόνιμους υπαξ/κούς του στρατού, αλλά και με αποστράτους.
• γ) Διατηρεί πολύ καλές σχέσεις και επαφές με εν ενεργεία και απόστρατους αξ/κούς της ΕΛ.ΑΣ., αλλά και με απλούς αστυνομικούς.
• δ) Στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια των επετείων της 17^ης Νοέμβρη, αλλά και άλλων εκδηλώσεων του αριστερίστικου και αναρχικού χώρου, η αστυνομία τούς προμήθευε με ασυρμάτους και κλομπς, για να τους εντοπίζουν και να τους κτυπούν, εμφανιζόμενοι ως “αγανακτισμένοι” πολίτες. [...]
• στ) Τα περισσότερα μέλη της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ οπλοφορούν παράνομα, προμηθευόμενα όπλα από βουλευτές (της ΝΔ), παρουσιαζόμενοι ως συνοδοί τους».

Αλήθεια, τι έγινε; Τι αντίδραση υπήρξε από το κράτος, από τις κυβερνήσεις, από τους πρωθυπουργούς, από τους υπουργούς, στα σχεδόν 15 χρόνια που πέρασαν από τότε που συντάχθηκε η παραπάνω αποκαλυπτική έκθεση;
Α, ναι, προς στιγμή το ξεχάσαμε: «Έλειπε η πολιτική βούληση»!
Αλλά εδώ τι διαπιστώνουμε:
 Από την μια, η πολιτική βούληση για την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής έλειπε. Από την άλλη όμως, η πολιτική βούληση για τη διατήρηση της σχέσης θυλάκων του κράτους με τους ναζιστές δεν έλειπε καθόλου (ή μήπως αυτό δεν εμπίπτει στα ζητήματα πολιτικής βούλησης;)…

Η απόρρητη έκθεση της ίδιας της Αστυνομίας με ημερομηνία 10/12/1999 που μιλά για στενή διασύνδεση των ναζιστών με την ΕΛ.ΑΣ, όπως δημοσιεύτηκε στα «Νέα» στις 17/4/2004

Στην ομιλία του ο κ.Σαμαράς είπε και κάτι ακόμη για τους χρυσαυγίτες:
«… θα αποκαλυφθούν – δήλωσε – και όλοι οι αφανείς χρηματοδότες τους. Για να γνωρίζει ο ελληνικός λαός ποιοι από πίσω, ενώ ήξεραν, τους στήριζαν»…
 Ναι, είναι καλό να μάθει ο ελληνικός λαός «ποιοι από πίσω, ενώ ήξεραν, τους στήριζαν». Να μάθει, για παράδειγμα, ποιοί περιλαμβάνονται στον κύκλο των εφοπλιστών που - σύμφωνα με τον «Guardian» - χρηματοδοτούν τη Χρυσή Αυγή. Θυμίζουμε, παρεμπιπτόντως, ότι εφοπλιστές είναι αυτοί που με το τελευταίο Μεσοπρόθεσμο της κυβέρνησης Σαμαρά «επιβαρύνθηκαν» με φόρους 80 εκατομμυρίων ευρώ, όταν με το ίδιο Μεσοπρόθεσμο μόνο από τους αναπήρους (ναι, από τους αναπήρους!) η κυβέρνηση Σαμαρά έκοψε επιδόματα 82 εκατομμυρίων!
Ναι, είναι καλό, επίσης, να μάθει ο λαός ποιοί είναι και αν υπάρχουν βιομήχανοι και εργοδότες, που προμηθεύονται «δούλους» από τους «ΟΑΕΔ» που έχουν ιδρύσει οι χρυσαυγίτες. Παρεμπιπτόντως θυμίζουμε ότι όταν το θέμα των χρυσαυγίτικων «ΟΑΕΔ» ήρθε στη Βουλή από το ΚΚΕ, οι αρμόδιοι υπουργοί «σφύριζαν κλέφτικα». Το γεγονός διέφυγε της προσοχής αρκετών ΜΜΕ - μεταξύ αυτών και από εκείνα τα ΜΜΕ μέσω των οποίων ακούσαμε πως μια «σοβαρότερη» Χρυσή Αυγή θα ήταν λαμπρός κυβερνητικός εταίρος…
Ναι, όσο περισσότερο αυξάνει ο κίνδυνος εκφυλισμού της «χρυσαυγιάδας», τόσο πιο αναγκαίο είναι ο ελληνικός λαός να μάθει για όλους. Όλους όσοι «από πίσω, ενώ ήξεραν, τους στήριζαν».
Όμως διατηρούμε ζωηρή αμφιβολία αν ο κύριος Πρωθυπουργός θα πρωτοστατήσει σε μια τέτοια αποκάλυψη. Και ξέρετε γιατί; Γιατί ανάμεσα στους «από πίσω, (που) ενώ ήξεραν, τους στήριζαν», θα διακρίνει κανείς μερικές εξέχουσες φυσιογνωμίες από αυτές που διακινούν τη θεωρία των «δυο άκρων».

 Ουδέν σχόλιον…   

Θα διακρίνει, για παράδειγμα, μέχρι και υψηλότατο αξιωματούχο της κυβέρνησης, στενότατο συνεργάτη του κ.Σαμαρά, ο οποίος όταν έπεσε το «μαύρο» στην ΕΡΤ και η κυβέρνηση κλυδωνιζόταν, εκείνος - εν μέσω δημοσιογράφων - δήλωνε απειλητικά: «Το σενάριο της συγκυβέρνησης με τη Χρυσή Αυγή είναι απευκταίο, αλλά όχι απίθανο»!
Θα διακρίνει, επίσης, κάτι «φιλίστορες» συμβούλους υπουργών που σύμφωνα με τις «ιστορικές» αναδιφήσεις τους η επικράτηση του ναζισμού στην Γερμανία οφειλόταν «σε στοιχεία ηθικού και ιδεολογικού χαρακτήρα (σσ: του ναζισμού!): στην καλλιέργεια του ηρωικού ήθους, στην αίσθηση μιας ιστορικής αποστολής και στην ταύτιση των πολιτών με ένα καθεστώς που ήταν επαναστατικό (διότι καταργούσε τις πολιτικές κάστες και τις κοινωνικές τάξεις προς χάρη μιας φυλετικής κοινότητας) εκσυγχρονιστικό, παραδοσιακό και φιλολαϊκό»!
Θα διακρίνει, επίσης, όχι έναν και δυο, αλλά 50 (!) βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που αμέσως μετά το από βήματος Βουλής ναζιστικό κήρυγμα του Παππά, του υπόδικου κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της Χρυσής Αυγής, εκείνοι ψήφισαν υπέρ της Χρυσής Αυγής! Υπερψήφισαν το αίτημα της Χρυσής Αυγής να αρθεί η ασυλία του Τατσόπουλου, επειδή ο Τατσόπουλος είχε αποκαλέσει τους ναζί «νταβατζήδες». Τότε ο ναζιστικός υπόκοσμος όπου συνωθούνται γνωστά διαμάντια ήθους…θίχτηκε, ο εκπρόσωπός τους εκφώνησε τον εθνικοσοσιαλιστικό του ύμνο και λίγα λεπτά μετά την ολοκλήρωση του ναζιστικού ύμνου, οι βουλευτές της ΝΔ (ανάμεσά τους υπουργοί και υψηλόβαθμοι κομματικοί αξιωματούχοι) ψήφισαν υπέρ των ναζί!
Θα διακρίνει ακόμα και τον πρώην γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας όπως και εκείνον τον υπουργό της Νέας Δημοκρατίας, που ψήφισαν στη Βουλή κατά (!) της άρσης της βουλευτικής ασυλίας του Κασιδιάρη για την επίθεσή του ενάντια στην Λ.Κανέλλη και στην Ρ.Δούρου…

Κάποιοι στη Βουλή γι’ αυτή τη σκηνή ψήφισαν υπέρ του Κασιδιάρη και εναντίον της Λ.Κανέλλη. Και δεν ήταν βουλευτές της Χρυσής Αυγής…

Πράγματι.
Ο λαός πρέπει να γνωρίσει.
Να μάθει: Γιατί, παρά το – κατά τον Πρωθυπουργό - «επαρκές νομικό οπλοστάσιο της Δημοκρατίας», είναι στο πλαίσιο αυτής της Δημοκρατίας που επωάστηκε το αυγό του φιδιού.
Να μάθει: Το κράτος,  οι πολιτικοί του ταγοί, είχαν κάποιο κέρδος από την παρουσία της Χρυσής Αυγής και τόσο καιρό δεν αντιδρούσαν;
Να μάθει: Τόσο η απουσία όσο και η ύπαρξη πολιτικής βούλησης σχετίζονται, ναι ή όχι, με το πώς ένα κράτος και οι πολιτικές του ελίτ επιλέγουν να αξιοποιήσουν διάφορα φαινόμενα;
Να μάθει: Μπορεί ένα κράτος να αξιοποιεί ένα φαινόμενο, το ίδιο φαινόμενο, και όταν δεν δείχνει πολιτική βούληση για να το πατάξει, αλλά και όταν αλλάζει τροπάρι και λέει πως βρήκε την πολιτική βούληση για να το πατάξει;
Και φυσικά να μάθει κάτι ακόμα:
Ποιοι είναι εκείνοι που, στο πλαίσιο αυτής της Δημοκρατίας, μέχρι χτες σαλιάριζαν και φλέρταραν με τον απολύτως ευδιάκριτο ναζισμό και με τον απολύτως ευδιάκριτο φασισμό. Οι ίδιοι που τώρα στριμώχνονται στην πασαρέλα της βιομηχανίας του θεάματος πασχίζοντας να διακριθούν στο ρόλο του «αντιφασίστα»!



email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα