Θυέστεια γεύματα

Σκυμμένος πάνω από ένα μεγάλο καζάνι, ο κ. Σαμαράς ανακατεύει ολημερίς κι ολονυχτίς μια δηλητηριώδη σούπα. Ο ίδιος ο κ. Σαμαράς κι όχι κανένας άλλος. Μια σούπα που αχνίζει η λάσπη της
δημιουργώντας με τις αναθυμιάσεις της μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα ζόφου.
Κάθε μέρα με το καλημέρα η πολιτική Σαμαρά σκοντάφτει. Πήγε ο κ. Στουρνάρας με μια τρύπα 2,5 δισ. στο Eurogroup λέγοντας ότι πρόκειται για μια τρυπούλα 100 εκατομμυρίων, τον ξέσκισαν οι πιο «καλοί» απ’ τους κακούς και τον έστειλαν πίσω με μια τρυπάρα 6,5 δισ.! - και, «τράβα βρες τα με τους υπαλλήλους της Τρόικας» του είπαν οι προϊστάμενοί της, «με μας μη μιλάς».
Οταν παθαίνει τέτοια ο κ. Σαμαράς, και κάθε μέρα τέτοια παθαίνει, τρέχει αμέσως, πιάνει την κουτάλα κι ανακατεύεσαι τη σούπα των απειλών. Ρίχνει μέσα τη θεωρία των δύο άκρων, την «καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται» (εκτός εκείνης που ασκεί ο ίδιος), πασπαλίζει το παρασκεύασμα με ολίγον από «δυνάμεις της δημοκρατικής ευθύνης» (κάτι σαν το «δημοκρατικό τόξο» του συνεταίρου του Μπενύτο) κι αναμοχλεύει τον βορβορώδη βυθό της μαρμίτας, εισπνέοντας βαθειά τις δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις που στη συνέχεια ο ίδιος εκπνέει, όταν μιλάει urbi et orbi για τις Σκουριές, τη Μαρφίν ή ό,τι άλλο μπορεί να δηλητηριάσει την πολιτική ζωή και να θέσει εν κινδύνω τις ομαλές πολιτικές εξελίξεις. Αίφνης
το φάντασμα του Μαζοκόπου επανεμφανίζεται και μεγάλη απογευματινή εφημερίδα εκφράζει φόβους για ενδεχόμενη αναβίωση της τρομοκρατίας. Φόβος! και γύρω του να «παγώνουν τ’ αρνάκια» χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης.
Μέσα σε μια ήδη πνιγηρή ατμόσφαιρα ο κ. Σαμαράς καρικεύει τη σούπα του με κακά σπυριά, Κρανιδιώτη, Λαζαρίδη, Βορίδη, Γεωργιάδη, άτινα εν είδει ληγμένων μπαχαρικών επιδεινώνουν την κακοσμία μιας πολιτικής που ώς τώρα κουρελιάζει το Σύνταγμα κατά το δοκούν και μετέρχεται την καταστολή με την ίδια ευκολία που παρακολουθεί τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις. Είναι
πλέον προφανές ότι ο κ. Σαμαράς προσπαθεί να εμπλέξει την Αριστερά πλην ΚΚΕ σε έναν ιστό υποψιών για συνενοχή ή και συμμετοχή σε αξιόποινες πράξεις κι εγκλήματα του «άλλου άκρου». Τώρα (Σκουριές) όπως και κατά το παρελθόν (Μαρφίν). Εις μάτην οι έγκαιρες και διαρκείς διαμαρτυρίες της Αριστεράς, η σαφής και απροκάλυπτη καταδίκη εκ μέρους της των εγκλημάτων κατά της ανθρώπινης ζωής - στον κ. Σαμαρά προέχει το λέγε-λέγε-λέγε να πλανάται, η υποψία να τροφοδοτείται, ώσπου κάποια στιγμή να μεταφρασθεί σε κατηγορία. Χρήσιμη κατηγορία που θα μπορεί να ποινικοποιήσει την πολιτική ζωή, να στιγματίσει την Αριστερά πλην ΚΚΕ για αντιδημοκρατική δύναμη - εκεί που της χρωστάγανε, να της πάρουν και τ’ αμπέλι.
Αλήθεια, τόσα χρόνια, γιατί οι ασίκηδες των διωκτικών αρχών δεν διαλεύκαναν την υπόθεση Μαρφίν; Γιατί δεν έφτασε ακόμα αυτή η όζουσα υπόθεση στις δικαστικές αίθουσες; Κι όταν φθάσει, αν φθάσει, πόσο πλήρης θα είναι η δικογραφία;
Ποιος ωφελήθηκε απ’ τα εγκλήματα στη Μαρφίν; Η Αριστερά, που έφαγε τη ρετσινιά (η οποία συστηματικώς αναπαράγεται) ότι έχει σχέση με τους μπάχαλους; Το λαϊκό κίνημα, που από τότε δεν «ξανασταύρωσε» μεγάλη διαδήλωση; Ποιος ωφελήθηκε από μια εξώφθαλμη προβοκάτσια
που η μεθοδολογία της παραπέμπει στο πάρε-δώσε αστυνομίας - ακροδεξιών - μπαχαλάκηδων, όταν απ’ τις τάξεις των μεν ξεπετάγονται οι δε για να ξαναχαθούν στη συνέχεια μέσα στον ίδιο ομιχλώδη πολτό από μαύρα μπλουζάκια, μαύρες κουκούλες, μαύρες διμοιρίες;
Μαύρες σαν τη μαύρη σούπα που αναμοχλεύει ο κ. Σαμαράς· αλήθεια, ρίχνει μέσα και λίγο απ’ το αρσενικό που υπάρχει ο κίνδυνος να πίνει ο κοσμάκης, εκεί που οι χρυσοκάνθαροι εξορύσσουν τον χρυσό χωρίς να μπορούν να εγγυηθούν οι ίδιοι (και πολύ περισσότερο το κράτος) για την υγεία των ανθρώπων;
Θα μου έμοιαζε ο κ. Σαμαράς σκυμμένος πάνω απ’ το μεγάλο λεβέτι του σαν την κακιά μάγισσα των παραμυθιών, αν όλα αυτά δεν είχαν να κάνουν με δράκους. Λένε ορισμένοι ότι «η οικονομία είναι κλίμα», άλλοτε έχουν δίκιο, άλλοτε όχι, αλλά υπ’ αυτήν την έννοια και «η πολιτική είναι κλίμα». Κι αυτό το κλίμα ο κ. Σαμαράς το δηλητηριάζει. Συστηματικώς. Ακόμα και στην υπόθεση της ποινικής δίωξης στελεχών της Χρυσής Αυγής, που συχνά γλιστράει προς την πολιτική δίωξη, η κυβέρνηση κινείται στα όρια της συνταγματικής τάξης, την οποία όμως
έχει ξεσκίσει όταν υπέγραφε τα Μνημόνια, όταν άνευ εξουσιοδότησης άλλαζε το διεθνές status της χώρας, όταν έκτοτε περνάει συνεχώς νόμους που ξεκοιλιάζουν το Σύνταγμα εις ό,τι αφορά την προστασία και την υπεράσπιση της ζωής και της περιουσίας των πολιτών. Ερμαια απ’ το Σύνταγμά τους οι Ελληνες, διάγουν στα χέρια αυτής της κυβέρνησης βίον εύπληκτον απ’ όποιον γουστάρει, ντόπιο ή ξένον Δυνατό, ιδιώτη, εταιρεία ή κράτος.
Οι μεγάλες διαδηλώσεις με τη μέλανα (μελανοχίτωνα ή κουκουλοφόρα, αδιάφορον) προβοκάτσια στη Μαρφίν μάς τέλειωσαν. Οι μεγάλες λαϊκές συγκεντρώσεις, όπως εκείνη των «αγανακτισμένων», αφορίσθηκαν. Μάλιστα
τότε πάνω σε αυτές τις συγκεντρώσεις εφαρμόσθηκε κατά πρώτον η «θεωρία των δύο άκρων». Η πάνω πλατεία, το ακροδεξιό άκρο, η κάτω το ακροαριστερό. Και τα δύο άκρα βεβαίως τα διέτρεχε ο ίδιος λαϊκισμός. Δεξιός και αριστερός κι αυτός. Η νέα φόρμουλα,
το νέο μαντζούνι είχε βρεθεί, Πρετεντέρης, κυβέρνηση, ΚΚΕ, εκσυγχρονιστικά παπαγαλάκια, όλοι με διαφορετικά σφυριά στο ίδιο αμόνι: οι «αγανακτισμένοι» ήταν πλέον ο εχθρός του λαού. Λέγε-λέγε-λέγε, κέρδισαν. Ο λαός δεν ξαναμαζεύτηκε σε λαοσυνάξεις, σε πλατείες και σε πάρκα, έμεινε σπίτι του, στους καναπέδες του. Ετσι και τώρα,
λέγε-λέγε-λέγε θα «ανακαλυφθούν» και στις Σκουριές (ή κάπου αλλού) οι «γουναράδες», οι λύκοι δηλαδή, οι οποίοι υπό δοράν ΣΥΡΙΖΑ ή ΑΝΤΑΡΣΥΑ τρώνε κοκκινοσκουφίτσες.
Η σούπα αυτή της ανωμαλίας, κοχλαστή σαν να ’ρχεται απ’ τα καζάνια της κόλασης, που ανακατεύει ο κ. Σαμαράς,
αυτός και όχι άλλος,
περιέχει μέσα της πολλούς κανίβαλους. Που τρώνε το Σύνταγμα, τη λογική, την πολιτική ομαλότητα,
όσον έχουν φάει ώς τώρα, σαν αχόρταγες Αρπυιες, δουλειές, ζωές, μισθούς, ελπίδες. Είναι μια σούπα από χολή, γεμάτη από «λάθος φάρμακο», όπως έλεγε και ο ίδιος ο κ. Σαμαράς πριν να ομόσει στη Μέρκελ, την οποίαν καλείται ο ελληνικός λαός να γεύεται, ώσπου να πεθάνει (στην κυριολεξία κατά δύο ή τρεις γενιές τουλάχιστον)...
Μουσουρούλης, ώρα 15.39 χθες: «Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στις τάξεις του ακραία στοιχεία». Το τροπάρι συνεχίζεται. Και ώσπου να διαβάσετε σήμερα αυτές τις γραμμές, το τροπάρι θα έχει επαναληφθεί εκατοντάδες φορές. Και στις μέρες που ’ρχονται, χιλιάδες.
Κυρίες και κύριοι, η κατάσταση είναι σοβαρή.
Μας αφορά όλους, όχι μόνον τους αριστερούς, όσον μας αφορά η δημοκρατία, οι πολιτικές και οι οικονομικές εξελίξεις. Δεν μπορεί ο Πρωθυπουργός της χώρας (να συνεχίζει) να αποτελεί κίνδυνο για τους θεσμούς της. Ηδη κολοβούς, ήδη απ’ τον ίδιο τραυματισμένους...


email: stathis@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ο αντισυμβατικός Όσκαρ Ουάιλντ

 

«Αλλά ποια είναι η διαφορά μεταξύ της λογοτεχνίας και της δημοσιογραφίας...; Η δημοσιογραφία δεν μπορεί να διαβαστεί και η λογοτεχνία δεν διαβάζεται. Αυτό είναι όλο»

Ο Ιρλανδός μυθιστοριογράφος, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και κριτικός Όσκαρ Ουάιλντ γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1854. Ο πιο αναγνωρίσιμος καλλιτέχνης της βικτοριανής εποχής, αντισυμβατικός και ιδιοφυής, έζησε την κολακεία και την τεράστια φήμη, αλλά και την κατασυκοφάντηση, τη φυλακή, την εξορία.
Θεωρείται ένας από τους κύριους εκπροσώπους του αισθητισμού, κίνημα που αναπτύχθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στην Βρετανία και θεωρείται κατά κάποιο τρόπο το αγγλικό παρακλάδι του γαλλικού συμβολισμού. Ο Ουάιλντ επηρεάστηκε ιδιαίτερα από το έργο των John Ruskin και Walter Pater, οι οποίοι δίδασκαν στην Οξφόρδη την εποχή που σπούδαζε εκεί ο ποιητής, και υπερασπίστηκε το δόγμα της τέχνης για την τέχνη, αρνούμενος την αναγκαιότητα ύπαρξης μιας ηθικής παραμέτρου στην τέχνη.
Ο Ουάιλντ γεννήθηκε στο Δουβλίνο. Σπούδασε στο Trinity College, κερδίζοντας για τις επιδόσεις του το Χρυσό Μετάλιο Μπέρκλεϊ, το οποίο αποτελούσε την μεγαλύτερη τιμητική διάκριση για φοιτητή του κολεγίου. Παράλληλα, του χορηγήθηκε υποτροφία για το Magdalen College της Οξφόρδης, όπου και συνέχισε τις σπουδές του μέχρι το 1878, λαμβάνοντας το βραβείο Newdigate για την ποιητική του σύνθεση με τίτλο Ραβέννα (Ravenna). Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του το 1878 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Λονδίνο.
Το 1881 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή (Poems) και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη για μία σειρά θεωρητικών διαλέξεων για το αισθητικό κίνημα στη Βρετανία. Όταν τον ρώτησαν στο τελωνείο τι είχε να δηλώσει απάντησε «τη μεγαλοφυΐα μου». Αρχικά, είχε προγραμματιστεί να δώσει πενήντα διαλέξεις σε ένα διάστημα τεσσάρων μηνών, αλλά κατέληξε να παραμείνει στις ΗΠΑ περίπου ένα χρόνο, παραχωρώντας 140 διαλέξεις.
Στη συνέχεια, ο Ουάιλντ μάγεψε το Παρίσι ενώ αργότερα οι διαλέξεις συνεχίστηκαν και σε Βρετανία και Ιρλανδία. Οι διαλέξεις του ήταν ένα one man show, θεατρικές παραστάσεις χωρίς υπόθεση, που προκαλούσαν την αποδοκιμασία των κριτικών. «Όταν με λοιδορούν, τότε ξέρω ότι πέτυχα», είπε αργότερα ο ίδιος ο Ουάιλντ.
Το 1884 παντρεύτηκε την Κόνστανς Λόυντ και μαζί απέκτησαν δύο γιους. Ο Ουάιλντ εργάστηκε σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες της εποχής, παρέχοντας δημοσιογραφικά κείμενα και κριτικές. Μάλιστα, την περίοδο 1887-1889 ανέλαβε και την έκδοση ενός περιοδικού, του The Lady's World, το οποίο μετονόμασε σε The Woman's World.
Το 1888 εκδόθηκε το έργο του «Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας και άλλα παραμύθια». Η λογοτεχνική του δόξα όμως έφτασε στο αποκορύφωμα το 1891 με το μοναδικό του μυθιστόρημα «Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι». Πολλοί αναγνωρίζουν αυτοβιογραφικά στοιχεία σε αυτό, ενώ το ίδιο βιβλίο χρησιμοποιήθηκε και κατά τη διάρκεια της δίκης του το 1895. Ο Ουάιλντ κατηγορήθηκε για ομοφυλοφιλία. Συγκεκριμένα, ο 9ος Μαρκήσιος του Κουίνσμπερυ, πατέρας του ποιητή Λόρδου Άλφρεντ Ντάγκλας με τον οποίο συνδεόταν ο Ουάιλντ, του επιτέθηκε προσωπικά για την ομοφυλοφιλία του. Ο Ουάιλντ υπέβαλε μήνυση αλλά η κίνηση αυτή στράφηκε εναντίον του, καθώς βρέθηκε ο ίδιος κατηγορούμενος. Στις 25 Μαΐου του 1895 καταδικάστηκε σε καταναγκαστικά έργα δύο ετών.
Κατά την παραμονή του στη φυλακή, υπό άθλιες συνθήκες που επιβάρυναν την υγεία του, έγραψε την «Μπαλάντα της φυλακής του Ρέντιγκ», το τελευταίο σπουδαίο έργο του, που ανήκει στα σημαντικότερα ποιήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και καταγράφει τις εμπειρίες του στη φυλακή. Εκεί έγραψε επίσης και ένα γράμμα προς τον Άλφρεντ Ντάγκλας, ο οποίος δημοσίευσε ένα μέρος του το 1905, μετά το θάνατο του Όσκαρ Ουάιλντ, υπό τον τίτλο De Profundis (Εκ βαθέων).
Μετά την αποφυλάκισή του, ο Ουάιλντ αυτοεξορίστηκε και μόλις τρία χρόνια αργότερα πέθανε, στις 30 Νοεμβρίου του 1900, σε ένα παρισινό ξενοδοχείο. Στην κηδεία του παρέστησαν μόλις δεκατέσσερα άτομα. Σύμφωνα με τον βιογράφο του Ρίτσαρντ Έλμαν, ο θάνατος του ποιητή οφειλόταν σε σύφιλη, ωστόσο ο Μέρλιν Χόλαντ, επίσης βιογράφος και εγγονός του Ουάιλντ, θεωρεί πως η ερμηνεία αυτή αποτελεί παρανόηση συνδέοντας τη μηνιγγίτιδα που τον προσέβαλε με μία χειρουργική επέμβαση που είχε προηγηθεί.
Ο Ελμαν γράφει πολύ χαρακτηριστικά πως ο Ουάιλντ έζησε τη ζωή του με δύο ταχύτητες: «αργά και θριαμβικά την περίοδο της δόξας, όταν στα ύψη της φήμης του έμοιαζε ότι θα έμενε για πάντα στον ουρανό της διασημότητας, και με κινηματογραφική ταχύτητα τη δεύτερη περίοδο, μετά την αποφυλάκισή του, όταν μέσα σε δύο χρόνια έζησε μία ακόμη κόλαση, μια νέα πνευματική αυτή τη φορά φυλακή, που τώρα την είχε δημιουργήσει ο ίδιος επανασυνδεόμενος με τον πρώην εραστή του, εξαιτίας του οποίου κατέληξε πίσω από τα σίδερα, ανεχόμενος τις φιλοδοξίες του να είναι και αυτός ποιητής ενώ δεν είχε ίχνος ταλέντου, τρέχοντας πίσω από το φάντασμα του εαυτού του που το κατηύθυνε πλέον ο θάνατος».
Ο τάφος του βρίσκεται στο Παρίσι και επάνω είναι γραμμένοι στίχοι από τη «Μπαλάντα της φυλακής του Ρέντιγκ»: Γι' αυτόν, η τσακισμένη λήκυθος του οίκτου θα γεμίζει με ξένα δάκρια. Γιατί θα τονε θρηνούν οι απόκληροι της ζωής κι οι απόκληροι πάντα κλαίνε.
Η επιρροή του έργου του στη μουσική
Το έργο του έχει γίνει η αφορμή για να γραφτούν όπερες, συμφωνικά ποιήματα, ορχηστρικές σουίτες, μπαλάντες, μιούζικαλ αλλά και ροκ τραγούδια.

 

 

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι οι Motley Crue αναφέρουν το όνομα Dorian Gray στο τραγούδι τους New Tattoo που υπάρχει στο ομώνυμο άλμπουμ, το ίδιο κάνουν και οι Libertines στο τραγούδι Narcissist. Ο James Blunt στο Tears and Rain και οι Styx στο τραγούδι του 1980 Sing For The Day. Οι U2 στο The Ocean τραγουδούν: Α Picture In Grey Dorian Gray/Just me By the Sea. Το συγκρότημα Television Personalities περιλαμβάνει το Α Picture Of Dorian Gray στο πρώτο τους άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 1980.
Στο χώρο της κλασικής μουσικής, ο Boris Arapov έγραψε το 1971 το μπαλέτο The Picture Of Dorian Gray. Τον ίδιο τίτλο έχουν και οι όπερες που έγραψαν ο αμερικανός Lowell Liebermann το 1997, ο Αυστραλός W. Arundel Orchard το 1919 και ο Γερμανός Hans Schaeuble.
Από τα θεατρικά του έργα, το Importance Of Being Earnest είναι αυτό που έχει διασκευαστεί τις περισσότερες φορές σαν μιούζικαλ. Η Σαλώμη, θεατρικό έργο που παρουσιάστηκε στο Παρίσι το 1896, έγινε μονόπρακτη όπερα από τον γερμανό συνθέτη Richard Strauss.
Το De Profundis έχει γίνει ορατόριο από τον Frederic Rzewski το 1991 και ο Larry Sitsky το διασκεύασε σε μονόδραμα. Η «Μπαλάντα της φυλακής του Ρέντιγκ» έγινε τραγούδι με τον τίτλο Each Man Kills The Things He Loves από τον Gavin Friday.
Φωτογραφία: Γελοιογραφία από το περιοδικό «Wasp» του Σαν Φρανσίσκο που απεικονίζει το Ουάιλντ κατά την επίσκεψή του στις ΗΠΑ το 1882.

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ (24/3/1945)

Του ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤH*

Προς όλα τα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ  Αγαπητοί σύντροφοι,

Με το σημείωμά μου τούτο θα προσπαθήσω να τραβήξω την προσοχή σας στα πιο κάτω.

1. Όπως πιστεύω, θα έχετε πειστεί και εσείς τώρα πως οι Έλληνες αντιδραστικοί και οι Άγγλοι κατακτητές δεν έχουν καμιά πρόθεση να εφαρμόσουν έστω κι αυτή την ετεροβαρή, επιζήμια στα συμφέροντα του λαού μας και μη δίδουσα καμιά εγγύηση –ομολογία δική σας – για το σεβασμό των ελευθεριών του λαού μας, συμφωνία της Βάρκιζας. Οι παραβάσεις είναι καθημερινές και σοβαρές. Τις ξέρετε εσείς καλύτερα και δεν συντρέχει κανένας λόγος να τις απαριθμήσω.

2. Αν δεν σας ήταν εύκολο να γνωρίζετε προοπτικά τις προθέσεις της ελληνικής αντίδρασης και των Άγγλων εχθρών της Ελλάδας, τώρα, θέλω να πιστεύω πως πρέπει να μπορείτε να τις βλέπετε. Πρόθεσή τους είναι: όχι να συμβάλουν σε προσπάθεια για ομαλή εξέλιξη της πολιτικής ζωής του τόπου, ή έστω να ανεχθούν απλώς τη δική σας προσπάθεια προς την τέτοια κατεύθυνση, αντίθετα, να οργανώσουν και να διεξαγάγουν με πλεονεκτικές γι’ αυτούς συνθήκες τον εμφύλιο πόλεμο μ’ όλα τα μέσα.

3. Η διάσκεψη και συμφωνία της Γιάλτας δεν πρέπει να έχετε καμιά αυταπάτη πως είναι δυνατό να επιδράσει σε τόσο μεγάλο βαθμό, ώστε να στρέψει το τιμόνι της χώρας που αφήσατε να κρατούν γερά στα χέρια τους οι Άγγλοι. Η Σοβιετική Ένωση, όπως πρέπει να σας είναι γνωστό, δεν μπορεί να κάνει «ελληνική» πολιτική ώστε να επέμβει ενεργά στο ελληνικό δράμα. Γιατί δεν κάνει ούτε Σέρβικη, ούτε Βουλγάρικη, ούτε Ρώσικη ακόμα πολιτική. Κάνει πολιτική παγκόσμιας επανάστασης, και δεν είναι διατεθειμένη ούτε κατ’ ελάχιστο να την διακινδυνεύσει για το μικρό αυτό ποσοστό της ανθρωπότητας που λέγονται Έλληνες, που οι ίδιοι –δια των ηγετών τους- οδηγήθηκαν στη νέα σκλαβιά και που στο κάτω κάτω, αργά ή γρήγορα, μετά την πλήρη νίκη της πολιτικής της παγκόσμιας επανάστασης της Σ.Ε. δεν μπορεί παρά να είναι στο πλευρό του σοσιαλισμού.

4. Η Σ.Ε. θα μπορούσε να επέμβει «ενεργότερα», όπως, δεν αποκλείεται, κι αυτή η Αμερική, αν εμείς –εσείς δηλαδή- ήσασταν ικανοί να δημιουργήσετε στην Ελλάδα διαφορετική κατάσταση, ανάλογη περίπου με την της Γιουγκοσλαβίας και ίσως και καλύτερη, με μια ορθή και συνεπή πολιτική και όχι γεμάτη «αριστερά» και δεξιά οπορτουνιστικά λάθη στα βασικότερα προβλήματα της χώρας. Οι δυνατότητες υπήρχαν όλες για μια τέτοια πολιτική και για δημιουργία μιας τέτοιας διαφορετικής κατάστασης στη χώρα μας. Και όποιος δεν το βλέπει και δεν παραδέχεται αυτό πρέπει να είναι ή μαρξιστικά αγράμματος ή … τι να πω.

Μπορεί όπως μου παρήγγειλε ρητά ο σ. Γιάννης δια του σ. Ζήση (Γιάννης Ιωαννίδης, Ζήσης Ζωγράφος), να υπάρχει «σαφής παραίνεση» των Ρώσων συντρόφων προς το ΚΚΕ για το κλείσιμο της συμφωνίας της Βάρκιζας. Όμως αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Μετά τη σωρεία των σοβαρών οπορτουνιστικών τακτικών λαθών από των αρχών του 1943 στη διεύθυνση του αγώνος από μέρους σας και το εγκληματικό επιστέγασμά τους, τη μάχη των Αθηνών, έχασαν την εμπιστοσύνή τους κι αναγκάστηκαν, για να μην οδηγήσετε τη χώρα και το λαό της σε μεγαλύτερες καταστροφές, να σας «συμβουλέψουν» να υποχωρήσετε και να κλείσετε τη συμφωνία της Βάρκιζας. Τις απόψεις του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣΔ για τις δυνατότητες συνέχισης του αγώνα είμαι σίγουρος ότι δεν τις είπατε πουθενά και συνεπώς δεν γνώριζαν οι Ρώσοι σύντροφοι αν μπορούσε και σε ποιες δυνάμεις να βασιστεί μια άλλη πολιτική.

5. Το ΕΑΜ ως το Λίβανο ακολουθούσε ανιούσα γραμμή ανάπτυξης. Από εκεί κι ύστερα πήρε την κάτω βόλτα. Από τη «μάχη της Αθήνας» κι ύστερα και την ήττα και, πολύ περισσότερο, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, χάνει σε επιρροή ραγδαία. Προβλέπω ως το δημοψήφισμα και τις εκλογές και πιθανή διάσπασή του.

6. Το ΚΚΕ έχασε από την αίγλη του και τη δύναμη συγκέντρωσης και μέσα στο ΕΑΜ και μέσα στο λαό. Ακόμα έχασε σε στενούς οπαδούς του και σε μέλη του. Τις στατιστικές εσείς τις κρατάτε και είμαι βέβαιος πως θα έχετε διαπιστώσει ήδη σημαντικό ποσοστό διαρροής. Προοπτική μου είναι ότι αυτό το ποσοστό θα δυναμώσει πολύ.

7. Η «διαφώτιση» του λαού, των οπαδών του ΕΑΜ και των οπαδών και μελών του ΚΚΕ επί της «αναγκαιότητας» της πολιτικής της Βάρκιζας είναι αστεία κυριολεκτικά και κανένα μέλος του ΚΚΕ δεν την πιστεύει. Μα και τι διαφώτιση να γίνει; Κατά ποιο ταχυδακτυλουργικό τρόπο θα μπορούσε το άσπρο να γίνει μαύρο; Αφήνω τους οπαδούς του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, δεν υπάρχει κανένα μέλος απλό, γραμματέας βάσης, αχτιδικός ή περιφερειακός, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων στους τελευταίους αυτούς, που η δύναμη της συνήθειας και η ρουτίνα δεν τους αφήνει να δούνε, που να μην έρχεται να με συναντήσει με λαχτάρα σε κάθε χωριό που περνάω και να μου ρίχνει βροχή τα ερωτήματα: Γιατί το κάνατε αυτό; Για πού πάμε, γιατί χύσαμε το αίμα μας και κάψαμε τα σπίτια μας επί τρία χρόνια; Γιατί μας παραδίνετε αμαχητί; Τί θα κάνουμε τώρα; Πού είναι η λαϊκή μας δικαιοσύνη και η αυτοδιοίκηση; Γιατί και πάλι θα μας χαρακτηρίζουν το βιός μας ως λαθραίο και θα ξαναπληρώνουμε 2.000 δραχμές για ένα τσιγάρο χωριάτικο καπνό με εφημερίδα; Τί θα κάνουμε με τους εθνοφύλακες – μπουραντάδες που άρχισαν τις έρευνες, του ξυλοδαρμούς, τις απαγορεύσεις συγκεντρώσεων, συνελεύσεων κλπ; Τί θα κάνουμε με την αντίδραση των χωριών μας που σήκωσε κεφάλι και μας απειλεί ανοιχτά ότι θα μας σφάξουν όλους; Με τι να προστατευθούμε; Με τον «εθνικό στρατό»; Μα πώς θα γίνει τέτοιος αφού εμάς δεν μας δέχονται χαρακτηρίζοντάς μας ανίκανους οι επιτροπές με χίλιες ψεύτικες δικαιολογίες; Δεν το βλέπετε πως στην περιοχή Καρδίτσας από την κλάση του 1939 δεν πήραν ούτε 20% από τους αμαρκάριστους ως δικούς των; Όλα αυτά θα ήταν ένας σίφουνας ενάντιά σας, αν εγώ για να αποφύγω διασπάσεις κλπ δεν έκανα την πρόταση να πάω έξω και να θέσω τις απόψεις μου, μη τυχόν και λυθεί κομματικά το ζήτημα, κι έβγαζα από τα χωριά τους τους 200 και πλέον αντάρτες που είχα καταγράψει στο βουνό και άρχιζα τον πόλεμο.

8. Παντού οι οργανώσεις είχαν μουδιάσει. Η αντίδραση είχε σηκώσει κεφάλι. Το πέρασμά μας δημιουργεί ρίγη συγκινήσεως και ενθουσιασμού και οι γυναίκες ακόμα βγαίνουν και μας καλωσορίζουν, μας εύχονται «καλή επιτυχία και καλή λευτεριά από το νέο κατακτητή». Η αντίδραση κρύβεται. Πολλοί φεύγουν για τις πόλεις. Το ξεκαθάρισμα ΕΔΕΣιτών στην Ευρυτανία, που είχαν έλθει με ρητή εντολή να οργανώσουν εκεί ένοπλες ομάδες αντίδρασης, επικροτήθηκε από όλους. Θα ξεκαθάριζα και την ομάδα του Π. Μελιά (Ευρυτανία – Λεπιανά) και την ομάδα Σούρλα σε μια εβδομάδα, αν δεν ερχόταν ο αντιπρόσωπός σας. Στους κομματικούς των χωριών λέμε ότι για ειδικούς λόγους δεν πρέπει να εμφανιστούμε. Περπατάμε όλη νύχτα και κρυβόμαστε την ημέρα για να φανούμε συνεπείς σ’ ό,τι συμφωνήσαμε με σας. Μα οι κομματικοί επιμένουν και με τρόπο το διαλαλούν οι ίδιοι στους χωριανούς τους: «ξαναβγήκαν αντάρτες μας. Σε λίγο θα βγούμε και πάλι όλοι, ο Άρης μας είναι εδώ μη φοβάστε. Ξέρει αυτός και θα νικήσουμε και πάλι Έλληνες αντιδραστικούς και Άγγλους κατακτητές».

9. Εσείς δεν τα βλέπετε όλα αυτά. Έχετε απομονωθεί από τη λαϊκή μάζα και έχετε χάσει τον παλμό της. Συνέλθετε έστω και τώρα. Δεν είναι αργά. Αργότερα σίγουρα θα είναι πολύ αργά και θα χρειαστούν τεράστιες θυσίες σε κόπους και σε αίμα για ν’ αρχίσει κάτι σοβαρό. Μην αφήνεται να θρονιαστεί η αντίδραση οριστικά. Μην πιστεύεται ότι η «εθνοφυλακή» είναι πραγματικά εθνικός στρατός και μην βάζετε τον κόσμο να τους δέχεται τους Μπουραντάδες ως «παιδιά του λαού», ενώ αυτοί τους δέρνουν. Μην κάνετε το έγκλημα να επιτρέψετε στην εθνοφυλακή να εγκατασταθεί παντού και να παίξει το ρόλο της παλιάς χωροφυλακής.

10. Μην αυταπατάστε ότι τα όπλα που κρύψαμε θα μπορέσετε αργότερα να τα χρησιμοποιήσετε. Όχι! Θα τα βρουν σε λίγο οι εθνοφύλακες, χρησιμοποιήστε τα –έστω και μέρος τους- από τώρα. Βγάλτε από τώρα, έστω και λίγους αντάρτες, έστω από μια ομάδα σε κάθε επαρχία. Μην τη χρωματίζετε ως δική σας ή ως συνέχεια του ΕΛΑΣ. Αφήστε την καμουφλαρισμένη, αφού δεν καταλαβαίνετε ότι πρέπει να ξαναπάρει τα όπλα ο ΕΛΑΣ. Δε θέλετε εμένα επικεφαλής τους; Βρείτε έναν άλλον. Πάντως μην κάνετε το έγκλημα να αργείτε. Ενεργήστε σύντομα και δραστήρια.

11. Εγώ συνεχίζω το ταξίδι για το Ηπειρωτικό γραφείο και από εκεί για έξω. Όμως με κάποια επιβράδυνση γιατί κινούμαστε όπως ξέρετε και λέων και πιο πάνω.

Επί όλων των ανωτέρω ελπίζω να έχω γραπτή απάντησή σας με έκτακτο σύνδεσμο ώσπου να φτάσω στο Ηπειρωτικό γραφείο. Εύχομαι να σκεφτείτε ώριμα έστω και την τελευταία στιγμή.

Εν πορεία 24/3/45

Συντροφικά Άρης Βελουχιώτης

* Πηγή: Γρηγόρης Φαράκος, «Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο αρχείο – Άγνωστα Κείμενα», Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, σελ.400-404

Διαβάστε περισσότερα

Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΜΑΡΙ ΛΕΠΕΝ, ΤΟ... FREXIT ΚΑΙ Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

H Ιskra αναδημοσιεύει το άρθρο του ανταποκριτή της Telegraph Ambrose Evans-Pritchard  σχετικά με την εντυπωσιακή άνοδο του κόμματος της Μαρί - Λεπέν στη Γαλλία.
Το κόμμα της Μαρί - Λεπέν όσο κι αν προσπαθεί να "καλωπισθεί", παραμένει ένα βαθύτατα αντιδραστικό , ακροδεξιό, εθνικιστικό και ξενοφοβικό έκτρωμα για τη Γαλλική πολιτική σκηνή.
Γιατί, όμως, η Γαλλική ακροδεξιά της Μαρί Λεπέν έχει μια ιδιαίτερη ανοδική δυναμική, ενώ η Γαλλική Αριστερά (και δεν αναφερόμαστε στο βαθύτατα μεταλλαγμένο σοσιαλιστικό κόμμα του Ολάντ) παραμένει καθηλωμένη σε μικρά σχετικά ποσοστά;

Η απάντηση στο ερώτημα,φυσικά, δεν είναι ούτε απλή ούτε εύκολη. Κύκλοι της Γαλλικής Αριστεράς απαντώντας στο σχετικό ερώτημα της Iskra , μας έλεγαν ότι οι αιτίες της μικρής σχετικά εμβέλειας της Αριστεράς και της αδυναμίας της να επωφεληθεί ισχυρά από την κρίση και τη φθορά της Προεδρίας του σοσιαλιστή Ολάντ , πρέπει να αναζητηθούν στην πολιτική και τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά των Γαλλικών αριστερών δυνάμεων.
Οι ίδιοι κύκλοι τόνιζαν ότι η Γαλλική Αριστερά φαντάζει στα μάτια του Γαλλικού λαού πολύ νωχελική, αρκετά άνευρη, όχι τόσο ριζοσπαστική αν όχι και συμβιβασμένη, όσον αφορά τουλάχιστον ορισμένες πτέρυγές της,ενώ την ίδια ώρα μαστίζεται και από έντονη πολυδιάσπαση.
Οι ίδιοι κύκλοι της Αριστεράς επεσήμαναν ως "αχίλλειο πτέρνα" όλων, σχεδόν, των πτερυγών της Γαλλικής Αριστεράς την έλλειψη ισχυρής αμφισβήτησης της ίδιας , αυτής καθ'εαυτής, της ΕΕ, η οποία έχει μετατραπεί σε αντιδραστικό τερατούργημα εξόντωσης των εργαζόμενων και λαϊκών τάξεων στην Ευρώπη και κυρίως την έλλειψη αμφισβήτησης στο ευρώ, το οποίο αντιπροσωπεύει μια ιδιόμορφη νομισματική "φυλακή" λαών και οικονομιών με δεσμοφύλακα το μεγάλο πολυεθνικό , πρώτα απ'όλα χρηματιστικό , κεφάλαιο της ΕΕ, με επικεφαλής το αντίστοιχο Γερμανικό κεφάλαιο.
Στελέχη της Αριστεράς έλεγαν ότι αν η Αριστερά στη Γαλλία δεν κάνει βήματα συμπόρευσης και αν δεν προχωρήσει σε μια πιο ριζοσπαστική πολιτική, προβάλλοντας ένα εναλλακτικό πρόγραμμα στο πλαίσιο του οποίου να αμφισβητεί, μέχρι αποχωρήσεως, το ευρώ αλλά και την ΕΕ, δεν βλέπουν πως η Γαλλική Αριστερά μπορεί να αποκτήσει μια ταχεία ανοδική πορεία και να ανακόψει την ακροδεξιά επέλαση.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΡΙΚΟΣ
Η Ιskra παραθέτει στη συνέχεια αυτούσιο το άρθρο του "Η άνοδος της Μαρί Λεπέν και το...FREXIT" από την Telegraph.
H AΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΜΑΡΙ ΛΕΠΕΝ ΚΑΙ ΤΟ...FREXIT
Του AMBROSE EVANS-PRITCHARD
Το Εθνικό Μέτωπο της Μαρί Λεπέν με δηλωμένο πρόγραμμα εξόδου της Γαλλίας από το ευρώ κέρδισε μεγάλη νίκη σε περιφερειακές εκλογές και προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Η οικονομική ατζέντα του κόμματος που... τρομάζει.
Οι εκλογές στο γαλλικό Καντόνι της Μπρινιόλ προκάλεσαν έναν μικρό σεισμό στη Γαλλία, γράφει ο Ambrose Evans-Pritchard, ανταποκριτής της Telegraph στις Βρυξέλλες και ειδικός σε θέματα ευρωπαϊκής και διεθνούς οικονομικής πολιτικής. Ένα κόμμα του οποίου οι διακηρύξεις μιλούν για έξοδο της χώρας από το ευρώ και για διάλυση της νομισματικής ένωσης μόλις νίκησε. Η όλη εξέλιξη προϊδεάζει για πιθανή έξοδο της Γαλλίας από το ευρώ, γεγονός που διαφοροποιεί και το πολιτικό νόημα του βρετανικού δημοψηφίσματος.
Στις συγκεκριμένες εκλογές ο κομματικός σχηματισμός της Μαρί Λεπέν κέρδισε το 54%.Ήταν μια άσχημη ήττα για τους Γκωλιστές- ένα κόμμα που οδεύει προς την διάλυση, εκτός αν καταφέρει να βρει σύντομα τον ηγέτη που του λείπει.
Οι σοσιαλιστές το Προέδρου Ολάντ έχασαν τη μάχη από τον πρώτο γύρο, λόγω μαζικής μετακίνησης ψηφοφόρων τους από τις τάξεις των εργαζομένων, προς το Εθνικό Μέτωπο. Οι σοσιαλιστές πίστευαν ότι η άνοδος του Εθνικού Μετώπου τους ωφελούσε, καθώς αφαιρούσε δύναμη από τη δεξιά. Τουλάχιστον ξύπνησαν και κατάλαβαν τον τεράστιο πολιτικό κίνδυνο.
ΤοΕθνικό Μέτωπο είναι τώρα το πιο δημοφιλές κόμμα στη Γαλλία, συγκεντρώνοντας ποσοστό 24% στις δημοσκοπήσεις. Για πρώτη φορά οι δύο βασικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας έχουν χαμηλότερα ποσοστά. Οι Γκωλιστές του UMP είναι στο 22% και οι Σοσιαλιστές στο 21%.
«Παρακολουθώ τις εξελίξεις με περιέργεια», λέει ο Ambrose Evans-Pritchard , «καθώς η Μαρί Λεπέν μου είπε τον Ιούνιο ότι η πρώτη της δουλειά μόλις πατήσει στο Μέγαρο του Σανς Ελυζέ, εφόσον εκλεγεί, θα είναι να προχωρήσει σε δημοψήφισμα για τη συμμετοχή ή όχι της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν τη ρώτησα αν πρόκειται να βγάλει τη Γαλλία από το ευρώ άμεσα, δίστασε ένα με δύο δευτερόλεπτα και μετά απάντησε καταφατικά. 'Ναι, γιατί το ευρώ μπλοκάρει όλες τις οικονομικές αποφάσεις. Η Γαλλία δεν είναι μια χώρα που μπορεί να ανεχτεί κηδεμονία από τις Βρυξέλλες'».
Θα ανατεθεί σε επισήμους να καταρτίσουν σχέδια για την επαναφορά του φράγκου και οι ηγέτες της Ευρωζώνης θα βρεθούν μπροστά σε μια δύσκολη επιλογή: είτε να συνεργαστούν με τη Γαλλία για μια συντονισμένη αποχώρηση ή να περιμένουν την μοίρα τους και την άτακτη κατάρρευση.
«Το ευρώ παύει να υπάρχει τη στιγμή που η Γαλλία θα το εγκαταλείψει. Αυτή είναι η απίστευτη δύναμή μας. Τι θα κάνουν; Θα στείλουν τα τανκς;», είπε η κ. Λεπέν.
Τα τέσσερα σημεία της αναφορικά με την ΕΕ είναι: Απόσυρση από την ενιαία ισοτιμία, ανασύσταση του συνοριακού ελέγχου, αποκατάσταση πρωτοκαθεδρίας του γαλλικού δικαίου και αυτό που η ίδια αποκαλεί «οικονομικό πατριωτισμό»- την ικανότητα δηλαδή της Γαλλίας να επιδιώκει τον ευφυή προστατευτισμό και να εξασφαλίζει το κοινωνικό της μοντέλο. «Μου είναι αδύνατον να διανοηθώ να διευθύνω την οικονομική πολιτική της χώρας χωρίς να έχω πλήρη έλεγχο των χρημάτων μας», τόνισε.
Όπως έγραψα τον Ιούνιο, το Εθνικό Μέτωπο φαίνεται να τα πηγαίνει πολύ καλά στα καντόνια- φρούρια των σοσιαλιστών, κάτι που αποτελεί ξεκάθαρη ένδειξη για το ότι σπάει τα δεξιά δεσμά του και γίνεται μαζικό κίνημα της λευκής εργαζόμενης τάξης. Εξ ου και το νέο προσωνύμιο που του απέδωσε ο γαλλικός τύπος «Αριστερός Λεπεν-ισμός». Η επικεφαλής του επιτίθεται στους σοσιαλιστές εξ αριστερών με επιχειρήματα κατά των τραπεζών και του διασυνοριακού καπιταλισμού. Το κόμμα της μάλιστα πρόσφατα συμπεριέλαβε στις τάξεις του και την Anna Rosso-Roig, μια υποψήφια με τους κομμουνιστές στις εκλογές του 2012.
Το σχέδιο της κ. Λεπέν για έξοδο της Γαλλίας από το ευρώ, βασίζεται σε μια μελέτη που εκπόνησαν οικονομολόγοι της École des Hautes Études στο Παρίσι έχοντας επικεφαλής τον καθηγητή Jacques Sapir. Συμπέρασμα της μελέτης αυτής είναι ότι η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία θα ωφεληθούν από την τυχόν έξοδό τους από το ευρώ.
«Δεν με ενδιαφέρει μια συζήτηση για τις πολιτικές πεποιθήσεις του Εθνικού Μετώπου, όπως για το εάν έχει καθαρθεί από τον αντισημιτισμό του ή για το εάν οι θέσεις του για τη μετανάστευση και την ξένη κουλτούρα πρέπει αναπόφευκτα να οδηγήσουν σε μια δραστική σύγκρουση με τα 5 και πλέον εκατομμύρια μουσουλμάνων της Γαλλίας», ξεκαθαρίζει ο Ambrose Evans-Pritchard. «Αυτό εδώ είναι ένα οικονομικό blog», προσθέτει.
Σήμερα, μόνο ένα μικρό κλάσμα της κοινής γνώμης πιστεύει ότι το Εθνικό Μέτωπο αποτελεί «απειλή για τη δημοκρατία». Η κ. Λεπέν κερδίζει συνεχώς περισσότερες γυναίκες της εργατικής τάξης και το κόμμα της δεν είναι πλέον το κόμμα «θυμωμένων λευκών αρσενικών».
Ενώ ο πατέρας της αποκάλεσε το Ολοκαύτωμα «ιστορική λεπτομέρεια», αυτή το αποκαλεί «το απόγειο της ανθρώπινης βαρβαρότητας». Μπορώ να κατανοήσω γιατί αρκετοί θεωρούν αυτή την τοποθέτηση απλώς ως ένα κυνικό επαναλανσάρισμα. Τα κόμματα δεν αλλάζουν χαρακτήρα τόσο γρήγορα. Αλλά όπως οι σοσιαλιστές σύμβουλοι του κ. Ολάντ τον έχουν συμβουλεύσει, το παιχνίδι έχει αλλάξει. Δεν αρκεί πλέον να κατηγορεί κανείς το Εθνικό Μέτωπο για το ότι είναι εκτός ορίων. Υπάρχουν νέα δεδομένα.
Η άνοδος του Εθνικού Μετώπου είναι ένα ακόμη δείγμα ότι η βραδυφλεγής κρίση στην Ευρώπη δεν έχει ακόμη φτάσει στο απόγειό της. Η μαζική ανεργία και τα εξουθενωτικά αποτελέσματα που έχει ο αποπληθωρισμός στο χρέος (debt deflation) κατατρώγουν τα θεμέλια του οικοδομήματος. Όπως συνέβη στις αρχές του 1930, υπό τον κανόνα του Χρυσού, έτσι και τώρα υπό το ενιαίο νόμισμα.
Μπορούμε να συζητήσουμε το εάν η πολιτική της ΕΕ που οδήγησε τη Γαλλία στο να καταπιέσει βάναυσα την δημοσιονομική της πολιτική τα τελευταία δύο χρόνια ήταν τελικά αντιπαραγωγική ή όχι σε οικονομικούς όρους. Αυτό που είναι ξεκάθαρό είναι ότι άνοιξε την πόρτα στο Εθνικό Μέτωπο. Είναι τώρα πολύ πιθανό ότι το Εθνικό Μέτωπο θα σαρώσει στις ευρωεκλογές τον ερχόμενο Μάιο. Δεν θα είναι μόνο του. Οι ευρωσκεπτικιστές φαίνονται έτοιμοι να κατακλύσουν το Ευρωκοινοβούλιο.
Οι χειρότεροι φόβοι των ελίτ της Ε.Ε. αρχίζουν να βγαίνουν αληθινοί. Και είναι αποκλειστικά δικό τους το λάθος, καταλήγει ο αρθρογράφος.

Διαβάστε περισσότερα

ΕΙΜΑΙ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ

Είμαι κεντροαριστερός: Δεν συνδικαλίζομαι, δεν απεργώ, δεν διαδηλώνω, δεν διαμαρτύρομαι. Περιμένω τα πράγματα να αλλάξουν από μόνα τους.

Είμαι κεντροαριστερός: Αποστρέφομαι τον Μαρξ, την κομμουνιστική φρασεολογία και τα σύμβολά της. Οι όροι πάλη των τάξεων, πλουτοκρατία και ιμπεριαλισμός μου προκαλούν αηδία. Απο τον όρο κεντροαριστερά αποστρέφομαι το δεύτερο συνθετικό, την αριστερά. Είμαι κεντρώος αλλά βάζω και την αριστερά από δίπλα γιατί είναι trendy και προσπαθώ να αποσπάσω καμία ψήφο από τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Είμαι κεντροαριστερός: Καταδικάζω τη βία από όπου κι αν προέρχεται, εξισώνω τη ρίψη πλαστικής κορίνας σε πάνοπλο μπάτσο που ψεκάζει χημικά με τα ρατσιστικά πογκρόμ και τα μαχαιρώματα των ναζήδων. Θέλω την ησυχία μου. Η ασφάλεια είναι το ύψιστο αγαθό της ζωούλας μου.

Είμαι κεντροαριστερός: Δεν πιστεύω στην κοινωνική δικαιοσύνη και δεν μάχομαι γι΄αυτή. Δέχομαι τις ταξικές ανισότητες ως status quo. Δε θα αλλάξω εγώ τον κόσμο. Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ.

Είμαι κεντροαριστερός: Είμαι φουλ πατριώτης αλλά εκχωρώ την εθνική κυριαρχία της χώρας για πλάκα.

Είμαι κεντροαριστερός: Δεν έχω κρίση. Δέχομαι τη λογική του μονοδρόμου των μνημονίων, είμαι ευκολόπιστος, καταπίνω αμάσητη την κρατική προπαγάνδα, δεν αμφισβητώ τα ΜΜΕ, δεν πιστεύω στο δόγμα του σοκ, σιχαίνομαι τη συνομωσιολογία.

Είμαι κεντροαριστερός: Είμαι ο φιλήσυχος πολίτης που περιγράφει ο Μάρτιν Νίμελερ στο «πρώτα ήρθαν», είμαι το ανθρωπάκι που περιγράφει ο Βόλφ Μπίρμαν στο «αυτούς τους έχω βαρεθεί», πάνω στις υποτακτικές πλατούλες μου στήνεται το παιχνίδι, είμαι η μετακινούμενη μάζα που συντηρούσε τον δικομματισμό, είμαι ο νοικοκύρης με τα φασιστικά αντακλαστικά, είμαι ο αντιδραστικός ψηφοφόρος που δεν θέλει να αλλάξει τίποτα.

Πηγή: niemandsrose.blogspot.gr via tvxs.gr

Διαβάστε περισσότερα

Μαρφίν

Εκτός από τη βία της Χρυσή Αυγής υπάρχει και η βία του άλλου άλλου «άκρου» επανέλαβε την Παρασκευή ο κ.Σαμαράς. Κι από πού αποδεικνύεται αυτό; Μα από την Μαρφίν! Κάπως έτσι τα είπε ο κ.Σαμαράς. Και κάπως έτσι τα αναμηρυκάζουν οι παπαγάλοι του.
Ας θυμηθούμε,  λοιπόν, τι έγινε στη Μαρφίν: Τον Μάη του 2010, ως απάντηση στο μνημόνιο, στην Αθήνα και σε όλες τις πόλεις της χώρας, πραγματοποιήθηκε - κατά κοινή ομολογία - μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις της μεταπολίτευσης. Αλλά τον όγκο και το μήνυμα εκείνης της διαδήλωσης τα προβόκαραν με τον πιο συστημικό τρόπο τα καθάρματα που έδρασαν στη Μαρφίν. Ο λαός είπε ένα ηχηρό «όχι» στον επερχόμενο οδοστρωτήρα των μνημονίων, αλλά η φωνή του «θάφτηκε» κανονικά από την τότε κυβέρνηση και τους φίλους της στα ΜΜΕ, που τι έκαναν; Πήραν το «δώρο» που εξ΄ αντικειμένου τους πρόσφεραν οι άτιμοι δολοφόνοι, και σε μια αποθέωση της τυμβωρυχίας, ως γνήσιες ύαινες, έσπευσαν να «αξιοποιήσουν» τους δολοφονημένους της Μαρφιν, με στόχο να φρενάρουν τη λαϊκή ανάταση.
Ερχόμαστε τώρα στο σήμερα και στον κ.Σαμαρά, με την εξής υποσημείωση: Αφήνουμε κατά μέρος το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή είναι το γνωστό φίδι που επωάστηκε στον κόρφο ενός συστήματος και μιας πολιτικής που ο κ.Σαμαράς τα υπηρετεί από την καρέκλα του πρωθυπουργού.
Κι ας προσπαθήσουμε να ατενίσουμε (με ψυχραιμία) τον ωκεανό του θράσους εκείνων που επιδιώκουν, τέσσερα χρόνια μετά, να «πατήσουν» πάνω στο έγκλημα της Μαρφίν για να το στρέψουν όπως έκαναν και τότε, ενάντια στα ίδια τα θύματα της πολιτικής τους!
Που έχουν το θράσος (για την ακρίβεια: τρεις ωκεανούς θράσους) να ζητούν από τους κομμουνιστές κι από τους αριστερούς να καταδικάσουν το έγκλημα στη Μαρφιν!  Λες και οι κομμουνιστές και οι αριστεροί  δεν το καταδίκασαν το έγκλημα. Λες και οι κομμουνιστές, οι αριστεροί, το εργατικό και λαϊκό κίνημα, να είχαν ποτέ καμία σχέση με τέτοια εγκλήματα, ή με τέτοιες πρακτικές. Λες και οι κομμουνιστές και οι αριστεροί είναι χαιβάνια και δεν θυμούνται ότι κάποτε οι διώκτες τους έφταναν να καίνε οι ίδιοι μέχρι και κοινοβούλιο (Ράιχσταγκ) για να λένε μετά ότι «το έκαψαν οι κομμουνιστές»…

Τι έχουμε εδώ, λοιπόν;  Έχουμε τον κ.Σαμαρά, τον εκπρόσωπο της πολιτικής ενός κράτους, που:
1)    Πλησιάζουν 4 χρόνια από το προβοκατόρικο έγκλημα στη Μαρφίν αλλά το κράτος το πανταχού παρών, το κράτος με τους μηχανισμούς του και τους υπερσύγχρονους υπερκοριούς του, τους δολοφόνους  ακόμα τους ...ψάχνει (το ίδιο όπως... ψάχνει και τους επίδοξους δολοφόνους της Κούνεβα).
2)    Πλησιάζουν 4 χρόνια και είναι τόσο το ενδιαφέρον του κράτους να εξιχνιάσει το έγκλημα που ούτε το δικαστικό βούλευμα δεν θα είχε γνωστοποιηθεί αν δεν το αποκάλυπτε την Κυριακή η «Real News» (σσ: το πόσο ισχυρή είναι η τεκμηρίωση όλων όσων αναφέρει το βούλευμα θα φανεί κατά την εκδίκαση της υπόθεσης)
3)    Πλησιάζουν 4 χρόνια από τη δολοφονία και όμως το κράτος και οι κυβερνήσεις του δεν έχουν δώσει  καμία διευκρίνιση στην ανακοίνωση της ίδιας της Μαρφίν, η οποία αναφερόμενη στην πυρπόληση της τράπεζας υποστήριζε ότι «πετάχτηκαν ειδικές μη συνηθισμένες βόμβες μολότοφ και αδειάστηκε το περιεχόμενο ενός μπιτονιού που περιείχε ένα ειδικό εύφλεκτο υλικό που προκαλεί άμεσα πυκνό καπνό και συνθήκες ασφυξίας. Οι διασωθέντες το παρομοιάζουν με "βόμβες napalm"».
4)    Πλησιάζουν 4 χρόνια θρήνου για τις οικογένειες των αδικοχαμένων και οι Αρχές του κράτους δεν μας έχουν απαντήσει ακόμα: Τι αντίκρισμα αλήθειας έχουν οι ισχυρισμοί της τράπεζας; Τι προκύπτει από τις έρευνες; Τι είδους «ειδικό» υλικό ήταν αυτό; Πρόκειται για υλικό «διαβαθμισμένο»; Σε ποιες αγορές διατίθεται; Με ποιους πιθανούς τρόπους μπορεί να γίνει η προμήθειά του; Αν όντως πρόκειται για «διαβαθμισμένο» υλικό, έχει ο οποιοσδήποτε τη δυνατότητα να το αγοράσει ή ακόμα και να το κατασκευάσει, ή, μήπως, απαιτείται κάποια «ειδική» και μη «συνηθισμένη» ιδιότητα από πλευράς εκείνου που θα επιχειρήσει να το προμηθευτεί;
5)    Πλησιάζουν 4 χρόνια χωρίς δίκη των δολοφόνων της Μαρφιν, αλλά το κράτος που τους κυνηγάει, την επόμενη ακριβώς χρονιά, όλοι θυμόμαστε πως «τίμησε την επέτειο» εκείνου του εγκλήματος: Καίγοντας την Αθήνα και πνίγοντας τους διαδηλωτές με τα δακρυγόνα του,  στέλνοντας  δεκάδες διαδηλωτές στα νοσοκομεία, έναν στην Εντατική, και έναν δημοσιογράφο με βαριά – έκτοτε - αναπηρία.
Όλα αυτά θα οδηγούσαν κάποιον αθεράπευτα κακόπιστο ή φαντασιόπληκτο να ισχυριστεί για το σύστημα που υποδύεται τον εισαγγελέα του εγκλήματος στη Μαρφιν, ότι στην πραγματικότητα σύμβολο της βρωμιάς του είναι ακριβώς η δολοφονία στη Μαρφίν! Αλλά είπαμε: Αυτά τα λένε οι (μακριά από εμάς)  κακόπιστοι. Και οι (μακριά από εμάς) φαντασιόπληκτοι…

Πάμε παρακάτω:
 Ποιοι αλήθεια μιλούν για τα έγκλημα της Μαρφιν παριστάνοντας τους ανίδεους για καταστάσεις που καμιά φορά προσιδιάζουν με τα όσα συνέβησαν στη Μαρφιν; Οι ίδιοι που ποζάρουν σαν απηνείς διώκτες της παραβατικότητας, αλλά που δείχνουν σκανδαλώδη αδράνεια όταν αυτή η παραβατικότητα εκδηλώνεται ως απάνθρωπη βαρβαρότητα από τις ίδιες τις υπηρεσίες τους.

• Αρκεί να δει κανείς μερικές μόνο από τις φωτογραφίες και τα βίντεο που απαθανατίζουν σε κάθε σχεδόν διαδήλωση τις σχέσεις συνεργασίας ανάμεσα στους μηχανισμούς του κράτους με τους ειδικής χρήσης κουκουλοφόρους και με τους προβοκάτορες και θα καταλάβει πολλά (για τις σχέσεις με τους χρυσαυγίτες υπάρχει ειδικό κεφάλαιο)...
• Αρκεί να αναρωτηθεί κανείς τι έγινε με εκείνες τις 74 περιπτώσεις καταγγελιών εναντίον της Αστυνομίας για κακοποίηση πολιτών την περίοδο 2009- 2010, όταν δηλαδή ο κ.Βενιζέλος ήταν πάλι στην κυβέρνηση, αλλά του ΠΑΣΟΚ. Θα διαπιστώσει ότι τρία χρόνια αργότερα είχαν διερευνηθεί μόλις ...2 υποθέσεις και  ότι οι υπαιτίοι της απάνθρωπης αγριότητας είχαν «τιμωρηθεί» με ...πρόστιμο.
• Αρκεί να αναρωτηθεί κανείς πόσες υποθέσεις βάναυσης ρατσιστικής βίας εναντίον μεταναστών από τις 120 που καταγράφηκαν μόνο το 2012, ελέγχθηκαν, όταν ο κ.Βενιζέλος ήταν πάλι στην κυβέρνηση, αυτή τη φορά του κ.Σαμαρά. Καμία…

Αντί για απαντήσεις στα παραπάνω τι έχουμε;
Εχουμε  4 χρόνια πολιτικής τυμβωρυχίας που διαπράττετε πάνω στα θύματα της Μαρφίν από τους εκπροσώπους των κυβερνήσεων και ενός προπαγανδιστικού καθεστώτος που λίγο πριν, κατά τη διάρκεια, και λίγο μετά την επιβολή των νέων μνημονίων, των νέων μέτρων και των νέων φοροληστειών,  κάνουν ό,τι έκαναν και το Μάη του 2010. Τότε, με φόντο τη δολοφονία των τραγικών θυμάτων της Μαρφιν, πάτησαν με τις  προπαγανδιστικές τους ερπύστριες κυριολεκτικά επί πτωμάτων έχοντας ένα και μόνο στόχο: Την συκοφάντηση του αγώνα του λαού για την ανατροπή των βάρβαρων μέτρων και της αντιλαϊκής πολιτικής. Τον εκφοβισμό του λαού. Και κυρίως: Την «ενοχοποίηση» της λαικής διαμαρτυρίας μέσω του υφέρποντος γκεμπαιλισμού  ότι είναι τάχα οι διαδηλώσεις του, οι πορείες του, οι απεργίες του λαού, που «προκαλούν» (!) τις Μαρφίν… .
Στα 4 χρόνια εγκληματικής αδράνειας για το έγκλημα της Μαρφιν το έργο είναι γνωστό:
Οι εκπρόσωποι των κυβερνήσεων  χέρι - χέρι  με τους εργολάβους της «ενημέρωσης»,  ενώ έχουν «θάψει» την υπόθεση της Μαρφιν, κάθε πότε την  «θυμούνται»; Μόνο όταν έρχεται νέα λαίλαπα μέτρων. Μόνο όταν εντείνεται η κοινωνική οργή. Μόνο όταν - διαστρέφοντας την αλήθεια για όσα συνέβησαν στην Μαρφιν - θέλουν να «φτιάξουν κλίμα». Να καλλιεργήσουν το φόβο φτάνοντας στα όρια της «καπήλευσης» των νεκρών. Και τώρα αυτό κάνουν: Φτάνουν στο σημείο να «θυμούνται» τη Μαρφιν μόνο και μόνο για να ρίξουν νερό στο μύλο της άθλιας θεωρίας των «δύο άκρων»!
Είμαστε ψυλλιασμένοι  πλέον: Τη Μαρφιν τη «θυμούνται» τότε και μόνο τότε: Όταν η πολιτική τους ετοιμάζεται να κάνει νέο αντιλαικό γιουρούσι. Τότε είναι η στιγμή που βγάζουν από τη φαρέτρα της προπαγάνδας τους ό,τι πιο χυδαίο για να προετοιμάσουν το έδαφος για την τρομοκράτηση και την παράλυση των αντιστάσεων του λαού ώστε να «κάτσει ήσυχα». Ειδάλλως...

ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ- Με αφορμή το χτεσινό σημείωμα της στήλης
 H στήλη έχει την ευθύνη για όσα γράφει και για όσα της χρεώνει ο «ηλεκτρονικός δαίμων». Όπως, για παράδειγμα, για ορθογραφικά κτλ λάθη, όπως «Ζισκάρ Ντε Στεν» (αντί του ορθού: Ζισκάρ Ντ΄Εστέν), «αποκηρύσσεται (αντί του ορθού: αποκηρύσσετε) τον κ. Βορίδη», «αντιπαραβάλλεται (αντί του ορθού: αντιπαραβάλλετε) με τη βία», «προέρχεται δια (αντί του ορθού: από) χειρός».
Όμως δεν φέρει ευθύνη για εκείνους – τους ελάχιστους – που θέλουν να καταλαβαίνουν αλλά απ’ όσα και απ’ ό,τι  η στήλη γράφει.

:


email: mpog@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

OΧΙ, ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΡΙΝΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΟΙ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Πρώτη φορά συμβαίνει αυτό. Μια σειρά πολιτικοί μύθοι συνοδεύουν τις ευρωεκλογές που θα γίνουν τον Μάιο του 2014. Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, οι ηγετικές χώρες της ΕΕ και η γραφειοκρατία των Βρυξελλών φοβούνται ότι η περιφρόνηση των ψηφοφόρων προς τις εκλογές του ευρωκοινοβουλίου αφενός θα τις απαξιώσει μέσω της αποχής σε πρωτοφανή βαθμό και αφετέρου θα ενισχύσει θεαματικά τις δυνάμεις που απορρίπτουν το ευρώ και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Για πρώτη φορά το ακροδεξιό και αντι-ΕΕ Εθνικό Μέτωπο διεκδικεί με αξιώσεις την πρώτη θέση στη Γαλλία κατά τις ευρωεκλογές, ενώ και στη Βρετανία αναμένεται σαρωτική επικράτηση των αντιπάλων της ΕΕ. Ενδέχεται ακόμη και στη Γερμανία να υπερβεί το όριο του 5% το μόλις προ εξαμήνου ιδρυθέν ευρωσκεπτικιστικό κόμμα. Στην Ελλάδα τα κόμματα που βρίσκονται σε δύσκολη θέση προσπαθούν, σε ορισμένες περιπτώσεις, να βρουν σανίδα σωτηρίας στο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και να προσπαθήσουν αυτό να το αξιοποιήσουν μήπως και μπορέσουν να διασωθούν στις βουλευτικές εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές.
Πολλά θα ποντάρει π.χ. η ΔΗΜΑΡ στις ευρωεκλογές. Και το ΠΑΣΟΚ όμως δεν θα κατεβεί με το όνομά του στις ευρωεκλογές, προσπαθώντας να προσελκύσει κάποιους ψηφοφόρους παραπάνω για να μην είναι το αποτέλεσμα που θα σημειώσει καταστροφικό - δηλαδή μονοψήφιος αριθμός. Η ΝΔ πάλι έχει αντίθετη γραμμή. Οι πιθανότητες να ξεπεράσει τον ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές είναι ασήμαντες, οπότε όλη η προπαγανδιστική γραμμή της θα επικεντρωθεί στις δημοτικές εκλογές ώστε να «θάψει» το αναμενόμενο ως δυσμενές για τη Δεξιά αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Εννοείται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάθε συμφέρον να κάνει το εντελώς αντίθετο - να προβάλει την πιθανή πρωτιά του στις ευρωεκλογές ως επιχείρημα που αποδεικνύει την ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων.
Στην πραγματικότητα όμως οι ευρωεκλογές δεν θα κρίνουν απολύτως τίποτα σημαντικό. Τα συμπεράσματα των κομμάτων θα είναι τραβηγμένα από τα μαλλιά για προπαγανδιστικούς και μόνο λόγους. Οι Ελληνες ψηφοφόροι γνωρίζουν άριστα ότι οι ευρωεκλογές δεν έχουν απολύτως καμία σημασία και ότι το ευρωκοινοβούλιο είναι «της πλάκας» γι' αυτό και ψηφίζουν ανάλογα! Τα κόμματα της Αριστεράς λατρεύουν τις ευρωεκλογές γιατί πάντα παίρνουν ποσοστά υψηλότερα από τις εθνικές εκλογές. Πάντα! Αντιθέτως, πάντοτε το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ έπαιρναν ποσοστά στις ευρωεκλογές χαμηλότερα από εκείνα των βουλευτικών εκλογών. Οι αριθμοί είναι διαφωτιστικοί. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μαζί πήραν 83,94% στις βουλευτικές του 1981 και μόνο 71,46% στις ευρωεκλογές της ίδιας χρονιάς - δηλαδή... 12,48 εκατοστιαίες μονάδες λιγότερο!
Αντιθέτως, το ΚΚΕ και το ΚΚΕ Εσωτερικού στις βουλευτικές του 1981 πήραν 12,27% συνολικά, ενώ στις ευρωεκλογές της ίδιας χρονιάς πήραν 18,13% - δηλαδή 5,86 εκατοστιαίες μονάδες περισσότερο! Τεράστιες οι διαφορές. Πάντα οι διαφορές ήταν μεγάλες και πάντα προς την ίδια κατεύθυνση. Στις βουλευτικές εκλογές του 1993 π.χ. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πήραν μαζί 86,18%, ενώ στις ευρωεκλογές του 1994 πήραν μόνο 70,30%, μια διαφορά 15,88 εκατοστιαίων μονάδων. Στις βουλευτικές εκλογές το ΚΚΕ και το ΚΚΕ Εσωτερικών (που πλέον ονομάζεται ΣΥΝ και έμεινε εκτός Βουλής) πήραν συνολικά 7,48%, ενώ στις ευρωεκλογές 12,54%, κέρδος δηλαδή 5 εκατοστιαίων μονάδων, αύξηση κατά 68% των ψήφων τους! Τα ίδια περίπου έγιναν και στις εκλογές του 2004. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ πήραν 85,85% αθροιστικά στις βουλευτικές εκλογές και μόνο 77,06% στις ευρωεκλογές.
Αντιθέτως, το άθροισμα ΚΚΕ - ΣΥΝ από 9,16% στις βουλευτικές έγινε 13,63% στις ευρωεκλογές. Μόνο στις τελευταίες ευρωεκλογές του 2009 είχαμε μεν σαφή πτώση του αθροίσματος ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, αλλά μικρά κέρδη της Αριστεράς επειδή είχε σημειώσει καλά αποτελέσματα στις βουλευτικές. Συγκεκριμένα το 77,39% του αθροίσματος ΝΔ - ΠΑΣΟΚ στις βουλευτικές έγινε 68,93% στις ευρωεκλογές, ενώ το συνολικό 12,14% της Αριστεράς στις βουλευτικές έγινε μόνο 13,05% στις ευρωεκλογές. Αναφέραμε όλα αυτά τα κουραστικά ίσως αριθμητικά στοιχεία για να αποδείξουμε εκ των προτέρων ότι ανεξαρτήτως αποτελέσματος, το οποίο είναι βέβαιο πως θα είναι άκρως κολακευτικό για την Αριστερά σε πρωτοφανή βαθμό, ότι απολύτως τίποτα δεν θα έχει κριθεί αναφορικά με το αποτέλεσμα των επόμενων βουλευτικών εκλογών, το οποίο θα είναι πραγματικά καθοριστικό για την πορεία της χώρας.
*Δημοσιεύθηκε στο "ΕΘΝΟΣ" την Τρίτη 15 Οκτωβρίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

ΑΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ «ΔΟΣΙΛΟΓΙΣΜΟΣ»

 Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Απόσπασμα από κείμενο (Σεπτέμβρης 1945) του Ν. Ζαχαριάδη με τίτλο: «Προς το 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ (ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ)» (*)

Ο Νίκος Ζαχαριάδης υπήρξε αδιαμφισβήτητα μια από τις μεγαλύτερες ηγετικές φυσιογνωμίες του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας, ο οποίος, ανεξάρτητα από λάθη και κριτικές για τη δράση του, μπορεί να θεωρηθεί ως θεμελιωτής του ΚΚΕ, το οποίο σφράγισε μετέπειτα με την ηγετική παρουσία του και ο Χ. Φλωράκης.

 Το κείμενο που ακολουθεί είναι μικρό απόσπασμα από βαρυσήμαντη επιστολή που ο Νίκος Ζαχαριάδης, ως Γραμματέας τότε της ΚΕ του ΚΚΕ, έστειλε στο Θανάση Χατζή, γραμματέα της Κομματικής Οργάνωσης Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ. Η ανοικτή αυτή επιστολή εστάλη σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή για το κίνημα και την Ελλάδα, λίγο πριν το ιστορικό 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ και πριν από τις νόθες εκλογές του μεταπολεμικού ανώμαλου καθεστώτος, το οποίο επεβλήθη στη χώρα μας με τα αγγλικά όπλα και στη συνέχεια με την κατάπτυστη συμφωνία της Βάρκιζας.

Το απόσπασμα από την επιστολή του Ν. Ζαχαριάδη που ακολουθεί, το αναδημοσιεύουμε γιατί νομίζουμε ότι έχει έναν επίκαιρο χαρακτήρα και ανεξάρτητα από διαφωνίες ή συμφωνίες, θα δώσει αφορμή για επίκαιρους προβληματισμούς ή ακόμα και για συνειρμούς. Η ιστορία μπορεί να μην επαναλαμβάνεται πάντα, το βέβαιον, όμως, είναι ότι συνεχίζεται....

ΑΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ «ΔΟΣΙΛΟΓΙΣΜΟΣ»**

(**ο τίτλος είναι της iskra)

Η ιστορία του νεοελληνικού κράτους είναι από μια ορισμένη πλευρά ιστορία άμεσου είτε έμμεσου ξεπουλήματος του πολιτικού κόσμου της χώρας στο ξένο εκμεταλλευτικό κεφάλαιο. Δεν υπήρξε ούτε υπάρχει αστικό πολιτικό κόμμα και αστός πολιτικός που να μην ήτανε είτε να μην είναι συνδεδεμένος με τον έναν είτε τον άλλο τρόπο με το ξένο κεφάλαιο, με ξένες πολιτικές επιρροές, και στην πρώτη γραμμή με το αγγλικό κεφάλαιο και την αγγλική πολιτική.

Η πολιτική του αστικοτσιφλικάδικου πολιτικού κόσμου από τότε που υπάρχει ανεξάρτητο ελληνικό κράτος μέχρι σήμερα δεν ήταν στην ουσία της ούτε εθνική ούτε ανεξάρτητη. Ήταν πολιτική υποδούλωσης, εξάρτησης από ξένο κεφάλαιο και την ξένη πολιτική. Και τ' αποτελέσματα είναι γνωστά: Να ΄ναι η Ελλάδα στα χάλια που βρίσκεται. Για τον αστικοτσιφλικάδικο πολιτικό κόσμο και τις πλουτοκρατικές τάξεις που εκπροσωπεί, η κατάσταση αυτή είναι φυσιολογική. Γιατί η σύνδεση και η υποταγή μας στο ξένο κεφάλαιο εξυπηρετεί απόλυτα τα οικονομικά τους συμφέροντα σε βάρος του Λαού και του τόπου. Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε και γιατί στην Ελλάδα δεν είχαμε ούτε έχουμε απ' την πλευρά της αστικής τάξης συνεπές δημοκρατικό πολιτικό κίνημα. Γιατί η αστική τάξη στην Ελλάδα και ο πολιτικός της κόσμος πρόδωσαν την αστικοδημοκρατική αποστολή τους, που περιλαμβάνει και τη δημιουργία πραγματικά γερής, οικονομικά και πολιτικά ανεξάρτητης νεοελληνικής εθνικής πολιτείας. Και να γιατί ο εργαζόμενος Λαός, που αυτός πληρώνει τα σπασμένα της προδοσίας αυτής και της οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης της χώρας απ' το ξένο κεφάλαιο, ανάλαβε αυτός το καθήκον της δημιουργίας μιας πραγματικά λεύτερης και ανεξάρτητης δημοκρατικής Ελλάδας. Η φυσική του ύπαρξη και υπόσταση είναι δεμένη αδιάσπαστα με την πραγματοποίηση του καθήκοντος αυτού, που πολιτικά βρήκε τη συμπύκνωση και την έκφραση του στον Πολιτικό Συνασπισμό των Κομμάτων του ΕΑΜ, στο πανελλήνιο, παλλαϊκό εαμικό κίνημα.

Εδώ όμως σκοντάφτουμε σε μια σοβαρή δυσκολία, που για πολλούς φαίνεται και αξεπέραστη: στον εξωελληνικό παρεμβατισμό. Οι εξωελληνικοί αυτοί παράγοντες έχουν συνηθίσει απ' την πρώτη αρχή να βρίσκουν, να εξαγοράζουν και να διαφθείρουν στην Ελλάδα πρόσωπα και παρατάξεις, που τους υπηρετούσαν δουλικά και υπάκουα. Και σήμερα, ύστερα απ' την κοσμογονία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, που ανύψωσε το ΕΑΜ σε αποφασιστικό πολιτικό παράγοντα στον τόπο μας, δεν μπορούν να συμβιβασθούν εύκολα με το γεγονός ότι το ΕΑΜ αυτό, που εκπροσωπεί τη λεύτερη, δημιουργική Ελλάδα, δεν μπορεί να σταθεί απέναντι τους σα δούλος, όπως είναι συνηθισμένοι με τους άλλους, γιατί τότε θα έπαυε να υπάρχει. Και ότι συνεννόηση και συνεργασία με τη Νέα Ελλάδα, την εαμική Ελλάδα, μπορεί να υπάρξει και να σταθεί μονάχα πάνω στη βάση της ισοτιμίας, της αμοιβαίας κατανόησης και του αλληλοσεβασμού. Την κύρια ευθύνη τη φέρνουν πάλι οι ντόπιοι πατριδοκάπηλοι, που προσφέρονται πάντα έτοιμοι να πουλήσουν τον τόπο τους, και έτσι πείθουν τους ξένους ότι μπορούν να συνεχίσουν να συμπεριφέρονται προς την Ελλάδα όπως πριν, δηλαδή σαν αφέντης προς σκλάβο. Αυτού βρίσκεται για μας ο κόμπος. Απ' το βάθρο της εθνικής ανεξαρτησίας και ακεραιότητας, των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, να υποχωρήσουμε δεν μπορούμε, γιατί εδώ κάθε υποχώρηση σημαίνει προδοσία. Παραμένοντας στέρεα πάνω σ' αυτό το βάθρο, πρέπει ν' απομονώσουμε και ν' απογυμνώσουμε από κάθε λαϊκή βάση την εθνική προδοσία που εκπροσωπείται από το Μ.Μ. και Σία. Να κερδίσουμε με τη λαϊκή δημοκρατική πολιτική μας τις ταλαντεύσεις του Κέντρου, τουλάχιστο για όσα αφορούν τη μαζική του βάση, προς τ' αριστερά. Και να πείσουμε τους ξένους ότι δεν μπορεί να υπάρξει συνεννόηση και συνεργασία με την Ελλάδα όξω απ' τη βάση της ισοτιμίας και της εθνικής αξιοπρέπειας που βάζει ΕΑΜ. Και ότι κάθε εμμονή στις μέθοδες της μισοαποικιακής πολιτικής θα έβρισκε το Λαό μας άκαμπτο και θα τους έφερνε αντιμέτωπους μ' αυτόν.

Έτσι διαγράφεται το πρόβλημα μας στη σημερινή στιγμή. Και δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα μπορέσουμε να το μαστορέψουμε το πρόβλημα αυτό, γιατί παρ' όλα τα εμπόδια, τις δυσκολίες, τις προκλήσεις, διαβολές, συκοφαντίες, πλαστογραφίες, τρομοκρατία και βία που εξασκείται σε βάρος του κινήματος μας, εμείς κατέχουμε κάτι βασικό, αποφασιστικό, αναντικατάστατο και άφθαστο, που δεν τόχει ούτε μπορεί να τόχει κανένας απ' τους αντίπαλους μας. Είμαστε το μοναδικό κίνημα, το κίνημα της Λαϊκής Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού, που κρατά τη σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας, της τιμής και της αξιοπρέπειας. Στον κόσμο που εκπροσωπεί το χοντρικό εθνικό ξεπούλημα, την έσχατη εθνική προδοσία και τη δουλική υποταγή στους ξένους, ορθώνεται το κίνημα μας λαϊκό, ρωμαλέο, εθνικό, πηγαίο, που εκπροσωπεί ό,τι τίμιο, αντρίκειο, λαϊκό, εθνικό, πραγματικά ελληνικό έχει να παρουσιάσει ο τόπος αυτός. Αυτού βρίσκεται και η δική μας περηφάνια και το αίσθημα της ανωτερότητας και της υπεροχής απέναντι στους αντιπάλους μας.

Όμως αυτό μας φορτώνει με υποχρεώσεις και βάρη που μονάχα ένας ηθικά ακέραιος και αδέκαστος χαραχτήρας μπορεί να τα βαστάζει. Και μονάχα ένα κόμμα και ένα κίνημα που συγκεντρώνει τέτοιους χαραχτήρες, χαραχτήρες που συγκεντρώνουν φωτεινό μυαλό, καρδιά λαϊκού αγωνιστή που δε δειλιάζει μπροστά σε τίποτα, με ακατάβλητη θέληση και αντοχή, και παράλληλα με ηθική ανωτερότητα, ακεραιότητα και υπεροχή, μονάχα ένα τέτοιο κόμμα και κίνημα μπορεί να τα βγάλει πέρα έτσι όπως θέλει ο Λαός, όπως συμφέρει στην Ελλάδα.

(*) Πρόκειται για ανοικτή επιστολή του Νίκου Ζαχαριάδη που δημοσιεύτηκε στην ΚΟΜΕΠ το Σεπτέμβριο του 1945, λίγο πριν το ιστορικό 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ, και η οποία απευθυνόταν στο Θανάση Χατζή, μέλος τότε της Κ.Ε. του ΚΚΕ και γραμματέα της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Θεσσαλονίκης. Ο Θανάσης Χατζής στα χρόνια της Κατοχής διετέλεσε και Γραμματέας της Κ.Ε. του ΕΑΜ.

Διαβάστε περισσότερα

ΟΙ 4 (ΕΩΣ ΤΩΡΑ) ΟΡΙΣΜΟΙ ΤΟΥ «ΑΛΛΟΥ ΑΚΡΟΥ»

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΥ*

Εντάξει, το αφομοιώσαμε. Αφού δεν πρόλαβαν - μέχρι την επιδρομή στο Μελιγαλά- να ευπρεπίσουν και να εκπαιδεύσουν για κυβερνητικό εταίρο τη «Χρυσή Αυγή» οι «συνταγματικοί τοξοβόλοι» της ίλης «ΜΠΑΜΠΑ» (Μπαλτάκος - Μπάμπης), το ένα άκρο είναι δεδομένο. Ποιο είναι όμως το άλλο άκρο που χρήζει αντιμετώπισης ανάλογης με αυτή, την οποία βιώνει τώρα η «ΧΑ»; Προσδιορίζεται επακριβώς;

Α, εδώ τα πράγματα τροποποιούνται συνεχώς. Κάποτε στο «άλλο άκρο» απολάμβαναν τη μοναξιά τους οι «μπαχαλάκηδες». Αργότερα, στο δεύτερο στάδιο, καταδείχθηκαν και κινητοποιούμενοι όπως οι κάτοικοι της Ιερισσού. Σημαντικό, διπλό καθεστωτικό «κεκτημένο»: εάν καταστέλλεται αγρίως ο «ακραίος» αγώνας ανθρώπων που πασχίζουν να προστατεύσουν την περιοχή τους από την καταστροφή και το νερό τους από το αρσενικό, τότε κάθε διεκδίκηση του αυτονόητου θα νοείται ως «ακραία». Εκτός αν είναι «ξέπνοη» - στα όρια της εικονικής.

Το δεύτερο - ελέω Σκουριών- κεκτημένο είναι άκρως «καινοτόμο»: αίρεται το ταμπού που ορίζει ότι το «ακραίο» πρέπει να φαίνεται και «περιθωριακό», αγωνιζόμενο για στόχους που βρίσκουν αντίθετη ή τουλάχιστον παγερά αδιάφορη την μεγάλη πλειονότητα του αντίστοιχου συνόλου. Προφανώς, στην εξόρυξη αντιτίθενται «ακόμη και οι πέτρες» της ευρύτερης περιοχής. Πώς να το αμφισβητήσουν αυτό οι «τοξοβόλοι», όταν στη Θεσσαλονίκη διαδηλώνουν 20.000 άνθρωποι και στη συναυλία αλληλεγγύης συγκεντρώνονται 33.000, δηλαδή το μεγαλύτερο πλήθος που είδε ποτέ η πόλη σε μουσική εκδήλωση από την εμφάνιση ... των U2 το 1997, για την οποία μάλιστα είχαν ανέβει «καραβάνια» από Αθήνα;

Στον αντίποδα, στις συγκεντρώσεις των οπαδών της ιδέας «αφήστε με ένα χρόνο στη δουλειά να μείνω κι ας βγάλουμε αργότερα όλοι μαζί καρκίνο», τα τηλεοπτικά συνεργεία ενίοτε συναγωνίζονται τον αριθμό των διαδηλωτών...

Εφεξής λοιπόν εκλαμβάνεται ως «ακραία» κάθε ενοχλητική βούληση τοπικής κοινωνίας, ακόμη κι αν είναι σχεδόν καθολική. Γι αυτόν τον λόγο άλλωστε ο Ν. Δένδιας έχει μιλήσει για «γαλατικά χωριά». Λεγεώνες και πραιτοριανοί της «Δημοκρατίας», γρηγορείτε...

Στο παρελθόν, βεβαίως, συχνά οι «συνταγματικοί τοξοβόλοι» πρότασσαν ως θέσφατο τη θέληση τοπικών κοινωνιών και μάλιστα «εικάζοντάς» την, όχι αποδεικνύοντας ποια ήταν στην πραγματικότητα. Όταν, πχ, μεθόδευαν την εξυπηρέτηση στον επιχειρηματία Βωβό στον Ελαιώνα, έχοντας απέναντί τους - κι όχι υπέρ τους- απόφαση του ΣτΕ, «έψαχναν» τις διευθύνσεις διαμονής των 131 «επάρατων» που είχαν προσφύγει στο Συμβούλιο. Λες κι αν αύριο πχ ο Κυριακού θελήσει να «φαει» όλο το Πεδίον του Άρεως, θα «πέφτει λόγος» μόνο στους Κυψελιώτες! Από το καθεστωτικό - προσχηματικό «ρωτήστε τους κατοίκους» (που οι ίδιοι δεν τους ρωτούσαν), φθάσαμε στο «σιγά μην ρωτήσουμε κανέναν». Είναι και «συνεπές» το άτιμο το «τόξο»...

Τρίτο στάδιο: ο ΣΥΡΙΖΑ «άκρο»! Σαμαράς ζύμωσε, Λαζαρίδης ξεφούρνισε. Γέλασε και το όποιο παρδαλό κατσίκι έσωσε την καρωτίδα του από τις πρακτικές εξασκήσεις των «χρυσαυγιτών» στα μαντριά. Παραγράφηκε το τρίτο στάδιο; Κάθε άλλο. Ανέλαβε να «σώσει την παρτίδα» ο Βορίδης: δεν υιοθετεί - είπε- τη θεωρία του «συνταγματικού τόξου», αλλά εάν αυτό νοείται, αναρωτήθηκε κατά πόσο έχει θέση εκεί το ΚΚΕ. Έτερο «κεκτημένο», λοιπόν: δεν σε κάνει «άκρο» κατ' ανάγκη ο δυναμικός ακτιβισμός, ούτε απαιτείται να σου χρεώσουν καμία μολότοφ. Αρκεί η διακήρυξή σου πως αμφισβητείς το αστικό καθεστώς.

Το τρίτο και τέταρτο στάδιο έστειλαν τη σκυτάλη ακόμη μακρύτερα, στο κοινωνικό και το πολιτικό «κουλουάρ», αντιστοίχως. Μηνυτήρια αναφορά του υπουργού Παιδείας εναντίον των Πρυτάνεων κι ακόλουθη προκαταρκτική εξέταση, εισβολή αστυνομίας σε κατειλημμένο σχολείο της Λαμίας, καταδίκη μαθητών σε 20 ημέρες φυλακή ( να πούμε «πάλι καλά» που δόθηκε αναστολή;) και μάλιστα δίχως καταγραφές ζημιών. Το πράγμα βοά: ως «ακραία» μπορεί να αντιμετωπίζεται κάθε έμπρακτη αμφισβήτηση της κυβερνητικής πολιτικής, σε κάθε τομέα.

Και στο πολιτικό «κουλουάρ»; Α, «κεραυνός» ήταν ο πρωθυπουργός στις ΗΠΑ και, παρά το κατοπινό (μέσω Σίμου) «μισο- ξείπα», η σκυτάλη πήγε εντυπωσιακά μακρύτερα από εκεί που την είχε στείλει η «κουκουεδολογία» του Βορίδη: δεν χρειάζεται να θέτεις ως στρατηγικό σου στόχο την ανατροπή - υπέρβαση του αστικού καθεστώτος, για να δεις τη στάμπα του «ακραίου» στο στήθος σου. Αρκεί να μη θέλεις τη χώρα στην ΕΈ, την Ευρωζώνη ή το ΝΑΤΟ. Επειδή δε το 55% του κόσμου αναγουλιάζει με την ΕΕ και το 47% με το ευρώ (βαρόμετρο της Public Issue), εκτός από την «εξτρίμ οποσίσιον» υπάρχει και η «εξτρίμ σοσάιετι», για την μοίρα της οποίας ίσως συσκέπτονται ήδη Χρύσανθοι και Δένδιες. Βρε μπας κι η θέσπιση ενός σύγχρονου πιστοποιητικού «αντι- ακραίων» πεποιθήσεων θα προστάτευε τη λαμπερή «δημοκρατία» των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου;

Σταδιακά αλλά γρήγορα, όλοι βαφτιζόμαστε «ακραίοι». Κάπου στο «μέσον», οι υπαίτιοι της τόσης ακραίας φτώχειας, ακραίας απελπισίας και ακραίας κοροϊδίας δικαιώνουν πλήρως το απόφθεγμα του Γκαίτε: «Ανάμεσα στα άκρα συνήθως δεν βρίσκεται η λύση, αλλά το ίδιο το πρόβλημα». Εν προκειμένω, τεράστιο.

*Δημοσιεύθηκε στο "Πριν", την Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

58 ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΕΣ ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ... ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ, «ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΟ» ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ

Του ΘΕΜΗ ΤΖΗΜΑ*

Δύσκολο συναίσθημα η ενοχή. Σε φθείρει και σταδιακά σε διαλύει εσωτερικά. Επίσης δύσκολο να πρέπει να πλασάρεις ένα κατεστημένο τόσο βαθιά διαβρωμένο και χρεοκοπημένο με καινούριο περιτύλιγμα, να του στήσεις δεκανίκια, να το μασκαρέψεις. Κι ακόμα χειρότερη η αίσθηση του αδιεξόδου που σου προκαλεί η ήττα σου, η αδυναμία σου να παρέμβεις στην κοινωνική βάση με αποτέλεσμα να άγεσαι και να φέρεσαι από ό,τι πιο αντιδραστικό έχει να παρουσιάσει η άρχουσα τάξη, εξαιρουμένης της Χρυσής Αυγής.
Δεν ξέρω τί από τα παραπάνω βαραίνει περισσότερο κάθε έναν από τους 58 επίδοξους κατασκευαστές του κεντροαριστερού πλυντηρίου των μνημονιακών συνενόχων. Η προσπάθειά τους όμως είναι εξίσου θλιβερή με τις αντίστοιχες, προηγούμενες προσπάθειες που ανακυκλώνονται από το 2010. Άλλες από ξεφτισμένους τηλεϋπουργούς της δεκαετίας του 2000, άλλες από εκείνους τους "σελέμπριτις" που οι ιδιοκτήτες των καθεστωτικών ΜΜΕ έχρισαν "διανόηση", προκειμένου να λιβανίζουν πρώτα την "ισχυρή Ελλάδα" και έπειτα το μνημονιακό μονόδρομο.

Το κείμενο των 58 μυρίζει συστημική μούχλα,μέσα από τις ήξεις αφίξεις. Προδίδει ήττα μέσα από το ανύπαρκτο στρατηγικό διά ταύτα.

Από πού να ξεκινήσει κανείς και πού να τελειώσει: “Προοδευτικός ευρωπαϊσμός”. Περί τίνος ακριβώς πρόκειται; Οδηγεί για παράδειγμα αυτός ο “προοδευτισμός” στην απόρριψη του αντιδραστικού ευρώ- φυλακή των λαών ή το αποδέχεται όπως και αν έχει, όποια πολιτική και αν υπηρετεί. Υπάρχει εν γένει “προοδευτική ευρωπαϊστική” πολιτική θεωρία; Ποιά είναι; Μήπως η εξωνημένη σοσιαλδημοκρατία- δεκανίκι της πολιτικής Μέρκελ; Ή η καταρρέουσα σοσιαλδημοκρατία του Φρανσουά Ολάντ που οδηγεί τη γαλλική ακροδεξιά σε πρωτοφανή άνοδο;

Έπειτα έρχεται η “επαναθεμελίωση των ιστορικών παρατάξεων”. Μιας και μιλούμε λοιπόν προφανώς- και- για την ιστορική παράταξη που σχηματοποιήθηκε μέσα από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, να θυμήσουμε στους 58, ότι το ΠΑΣΟΚ θεμελιώθηκε μέσα από την 3η του Σεπτέμβρη, κείμενο που μπροστά του το πρόγραμμα του “εθνο-λαϊκιστικού” “νεοκομμουνιστικού” ΣΥΡΙΖΑ φαντάζει σοσιαλδημοκρατική παρέκκλιση. Αυτοί δε με τους οποίους οι 58 επιδιώκουν να επαναθεμελιώσουν την εν λόγω ιστορική παράταξη, τότε θεωρούσαν ότι “κάθε ψήφος στο ΠΑΣΟΚ είναι σφαίρα στην καρδιά της δημοκρατίας.” Οι 58 έχουν τόση σχέση με τις ιστορικές παρατάξεις όσο ο φάντης με το ρετσινόλαδο.

Εκτός και αν οι 58 μας ζητούν να επαναθεμελιωθούν οι Φιλελεύθεροι του Ελευθερίου Βενιζέλου. Χώρια που- και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για το δημόσιο λόγο της εποχής- οι παρατάξεις δεν επαναθεμελιώνονται από μόνες τους. Παθητική φωνή χρησιμοποιούν μόνο όσοι αδυνατούν ή δε θέλουν να ορίσουν κοινωνικό υποκείμενο, είτε γιατί δε διαθέτουν τις διανοητικές ικανότητες, είτε γιατί δε θέλουν να αποκαλύψουν πως θεωρούν ότι η όποια πράξη πρέπει ως υποκείμενο να έχει τις ίδιες ελιτίστικες και κατά τα άλλα κούφιες ομάδες προσώπων που κινούνται στο γνωστό τρίγωνο του κέντρου των Αθηνών.

Κατόπιν όμως αρχίζει το καλύτερο σημείο: η κρίση δεν έχει πρόσημο και υπευθύνους, ούτε στην άρχουσα τάξη που διευθύνει τη χώρα ούτε στον πολιτικό της βραχίονα. Είναι γενικά μια κρίση. Ήρθε και θα φύγει όπως οι φυσικές καταστροφές. Σε αγαστή σύμπνοια μάλιστα με τη γραμμή του Μαξίμου, οι 58 μας ενημερώνουν ότι η εποχή των μνημονίων φτάνει στο τέλος της. Το ότι τους διαψεύδουν όλοι οι διεθνείς παράγοντες, όπως και ότι το βίαιο, νεοφιλελεύθερο περιεχόμενο των μνημονίων ως στρατηγική επιλογή του κατεστημένου θα μείνει και θα κυριαρχήσει αν δεν το ανατρέψει ο λαός με την πάλη του, δεν έχει την παραμικρή σημασία για τους 58. Έτσι απλά όπως μας έστειλε ο Μεγαλοδύναμος τα μνημόνια για να μας δοκιμάσει, αφού επιδείξαμε Ιώβια υπομονή μας τα παίρνει πίσω.

Για τους 58 το πρόβλημα δεν είναι ότι θα μείνουν η φτώχεια, η νεοαποικιοκρατική εξάρτηση, η ανεργία, η παραγωγική απίσχναση. Άλλωστε, επίσης στη γραμμή των επικοινωνιολόγων του Μαξίμου, μας ενημερώνουν ότι έχουμε ήδη μπει στη φάση της Εθνικής Ανασυγκρότησης. Προφανώς εννοούν τις χαριστικές παραχωρήσεις ψηφιακών συχνοτήτων ή κάτι παραπλήσιο.

Τώρα το ζήτημα τους είναι άλλο: η εθνική συμφιλίωση. Κι εμείς οι ανόητοι που νομίζαμε ότι αυτή ήρθε με την αναγνώριση της εθνικής αντίστασης...

Για τους 58 το πρόταγμα δεν είναι η πάλη κατά του εγχώριου και ντόπιου παρασιτισμού που επέβαλαν τα μνημόνια. Ούτε η πάλη κατά του νεοφιλελευθερισμού και της εξάρτησης. Όχι. Είναι πίσω από την ψευτό- εθνική συμφιλίωση, να συμφιλιωθούμε ως λαός με τους εκμεταλλευτές μας, να διασφαλίσουμε την κυριαρχία τους και να τους αφήσουμε να συνεχίσουν την προσπάθεια “εθνικής ανασυγκρότησης”   που ήδη άλλωστε περιχαρείς βιώνουμε, όπως μας ενημερώνουν.

Θα αποκτήσουμε άλλωστε τα μέσα να επανασχεδιάσουμε το μέλλον μας. Ποια είναι αυτά; Πώς; Πότε; Δε χρειάζεται να ξέρουμε εμείς. Ξέρουν οι 58 και το Μαξίμου.

Ακόμα και στο σημείο που οι 58 κάνουν μια απόπειρα να συρράψουν πράγματα που έχουν ειπωθεί  από άλλους, ως προς το μοντέλο ανάπτυξης, αναδύουν το γλυκερό φολκλορισμό εκείνου που νομίζει ότι απευθύνεται στο ηττημένο πόπολο. Όλα γίνονται αχταρμάς για να μην ονοματιστούν οι κατεξοχήν υπεύθυνοι. Οι Έλληνες είμαστε γενικά υπεύθυνοι για τις εθνικές ολιγωρίες. Ποιοί μέσα από τους Έλληνες; Ποιοί έχουν την κύρια ευθύνη; Ποιές πολιτικές; Ποιές δυνάμεις; Ποιό είναι το κατεστημένο που κερδοσκοπεί μέσα στην κρίση και που την καθοδηγεί; Ποιά είναι η πρωτεύουσα αντίθεση; Σιωπή οι 58. Το “όλοι μαζί τα φάγαμε” με πιο ευγενικό περιτύλιγμα. Γενίκευση και βολικός αχταρμάς.

Και έπειτα οι γλυκανάλατες θεωρήσεις για το τί είναι ο ελληνικός λαός και τί δεν είναι, βγαλμένες από εγχειρίδιο- που μάλλον δεν μπόρεσαν και να κατανοήσουν επαρκώς- για το πώς να μιλήσεις στο θυμικό των ιθαγενών. Ο ελληνικός λαός δεν είναι εν γένει ούτε οργισμένος, ούτε στοχαστικός. Υπάρχουν στρώματα, τάξεις, ομάδες, άτομα. Όποιος τολμάει ας προσπαθήσει με διαλεκτικό τρόπο να συγκροτήσει κοινωνικό μπλοκ και να δει εκεί τί είναι, ποιοί. Αυτοί που αθωώνει πάντως το κείμενο των 58, οι οικονομικοί και πολιτικοί υπεύθυνοι των μνημονιών δεν είναι ούτε στοχαστικοί, ούτε θυμωμένοι: είναι απασχολημένοι να μαζεύουν τον πλούτο που υφαρπάζουν από τους εργαζομένους, τους νεόπτωχους, τους ανέργους, τους νέους που μεταναστεύουν.

Και φυσικά, το εν λόγω κείμενο, όπως κάθε κείμενο πολιτικά ηττημένων τελειώνει με τον αναγκαίο ετεροπροσδιορισμό: ούτε δεξιά, ούτε νεοκομμουνιστική αριστερά. Καλή η προσπάθεια προσεταιρισμού των “φοβισμένων νοικοκυραίων” αλλά ξεχνούν οι συντάκτες του κειμένου, ότι η δική τους εκδοχή δύο άκρων προδίδει ότι είναι η ενωμένη δεξιά που υπερασπίζονται. Γιατί η δεξιά στη χώρα συγκυβερνά: Αρχικά ΔΗΜΑΡ- Κόμμα Βενιζέλου- ΝΔ και πλέον οι δύο τελευταίοι. Και τα δεκανίκια της δεξιάς, οι αναγκαίες τσόντες μιας δεξιάς πολιτικής είναι επίσης δεξιά. Ενίοτε και η δεξιά της δεξιάς. Χώρια που μόνο κάποιος βαθιά δεξιός αλλά και αδαής- τόσο όσο οι εγκέφαλοι του Μαξίμου ίσως- θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον όρο νεοκομμουνιστική αριστερά.

Εν τέλει ποιό είναι το διά ταύτα του κειμένου; Ολίγη από ΔΗΜΑΡ και κόμμα Βενιζέλου, μπόλικη από εκσυγχρονισμό της καπιταλιστικής φούσκας και παρασιτισμό που θεριεύει χάρη στα μνημόνια. Μακάρι το προσκλητήριό τους να βρει απήχηση σε αυτούς που απευθύνεται. Όλοι μαζί θα πάνε πιο γρήγορα στον πάτο.

*Πηγή: tvxs.gr

Διαβάστε περισσότερα