Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ

Του ΑΝΤΩΝΗ ΝΤΑΒΑΝΕΛΛΟΥ*

Η κυβέρνηση Σαμαρά προχώρησε σε μια (όπως ήλπιζε) ελεγχόμενη αποκαθήλωση της Χ.Α., για δύο βασικούς λόγους: Αφενός, υποχρεωτικά, για να αποφύγει το «πάντρεμα» του αντιφασιστικού κινήματος με το εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα, που θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα πολύ επικίνδυνο ανατρεπτικό ρεύμα. Αφετέρου, κατά επιλογή, ελπίζοντας να «κοντύνει» εκλογικά το ρεύμα της Χ.Α., για να κρατήσει ζωντανές τις ελπίδες της ΝΔ να αναδειχθεί πρώτο κόμμα, αν και όταν στηθούν οι κάλπες.

Κανείς δεν δικαιούται σήμερα να ξεχάσει ότι η διόγκωση της Χρυσής Αυγής ήταν τμήμα του «σχεδίου» αυταρχικής-αντιδημοκρατικής μετατόπισης της μεγάλης αντιμνημονιακής κοινωνικής πλειοψηφίας, μέσα από τη γενικότερη στροφή προς τα δεξιά του κράτους και της δημόσιας ζωής, μέσα από την επιδίωξη της κυβέρνησης, της τρόικας και των ΜΜΕ να συγκροτήσουν ένα μαζικό αντεργατικό, αντικινηματικό, αντιαριστερό πολιτικό ρεύμα.

Ακριβώς γι’ αυτό, η επιτυχία των σημερινών σχεδιασμών του Σαμαρά έχει κρίσιμες προϋποθέσεις:

Προϋποθέτει να αφήσει η Αριστερά την πρωτοβουλία στα χέρια των κυβερνητικών επιτελείων. Η επίκληση του «συνταγματικού τόξου» και της «ομαλότητας», ως όρου για την αντιμετώπιση των νεοναζί, πρέπει να απορριφθεί με σαφήνεια και καθαρότητα από όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς και κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, η συντριβή της Χ.Α. πρέπει να συνδεθεί άμεσα με την απαίτηση για συντριβή όλων των τμημάτων του κρατικού μηχανισμού που την στήριξαν: δηλαδή με την αναγκαία «εκκαθάριση» στην αστυνομία, στο στρατό, στο δικαστικό σώμα, στην εκκλησία, στους εφοπλιστές και τραπεζίτες που τη χρηματοδότησαν.

Και αυτό το καθήκον δεν μπορεί να το αναλάβει κανείς πέραν της Αριστεράς, που πρέπει να κινηθεί αυτόνομα και επιθετικά, στηριγμένη στη δύναμη των πολιτικών αποκαλύψεων και την οργή που δικαίως προκαλούν στον κόσμο…

Η επιτυχία του σχεδίου του Σαμαρά προϋποθέτει, επίσης, τη διάσπαση μεταξύ του αντιφασιστικού πολιτικού αγώνα με τον κοινωνικό-αντιμνημονιακό αγώνα. Γιατί η ανεργία, η μαζική φτώχεια και η απελπισία δημιουργούν το έδαφος για τη συγκρότηση των νεοναζί.

Γιατί, κυρίως, αν ο αντιδραστικός συνασπισμός ΝΔ-ΠΑΣΟΚ αφεθεί απερίσπαστος να ανανεώσει τη δυναμική του –με το πρόσχημα του περιορισμού της Χ.Α.– τότε η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία θα δεχθεί τα νέα χτυπήματα που ετοιμάζει το Μνημόνιο 3.

Ακριβώς γι’ αυτό –και σε απόλυτη σύνδεση με τα αιτήματα συντριβής της Χ.Α.– όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς οφείλουν να πρωτοστατήσουν στην αναγέννηση της απεργιακής δυναμικής, που, στις αρχές Σεπτέμβρη, δημιούργησε το ξεκίνημα της απεργίας της ΟΛΜΕ.

Οι «ευκαιρίες» δεν θα λείψουν: η κοινωνική αντίσταση είναι παρούσα στους πανεπιστημιακούς, τα νοσοκομεία βράζουν, το νέο κύμα απολύσεων στους ΟΤΑ έρχεται.

Η εικόνα είναι απολύτως ανάλογη στον ιδιωτικό τομέα: π.χ. είναι κοινό μυστικό ότι στις τράπεζες ετοιμάζεται ένα μαζικό κύμα απολύσεων, ενώ μεγάλες επιχειρήσεις κλείνουν με ρυθμό, πλέον, πολυβόλου.

Η προετοιμασία ενός μεγάλου απεργιακού κύματος, με την προοπτική της γενικής πολιτικής απεργίας για την ανατροπή της κυβέρνησης και των μνημονίων, είναι η μοναδική τακτική που μπορεί να υπερασπίσει τον κόσμο μας από τη λαίλαπα που ήδη αντιμετωπίζει και από τα χειρότερα που έρχονται.

Σε αυτό το μέτωπο, η μέχρι τώρα στάση του ΠΑΜΕ (στην ΟΛΜΕ, στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ) ήταν μια δυσάρεστη έκπληξη: η απόρριψη της κλιμάκωσης και του συντονισμού των απεργιακών αγώνων, έστω και αν γίνεται με την επίκληση «καθαρότερου» πλαισίου και «καλύτερης» προετοιμασίας, είναι απαράδεκτη στάση μέσα στη συγκεκριμένη συγκυρία.

Και στο βάθος όλων αυτών προκύπτει το ζήτημα της πολιτικής προοπτικής. Αργά ή γρήγορα θα αποδειχθεί στα μάτια εκατομμυρίων ανθρώπων ότι η «υπόσχεση» των Σαμαρά-Βενιζέλου δεν είναι άλλη από την πολυετή παράταση της μνημονιακής δυστυχίας. Αν αυτός ο παράγοντας μείνει αναπάντητος, τότε στρώνεται το έδαφος για τις πιο αντιδραστικές εξελίξεις, συμπεριλαμβανομένης της ανασύνταξης των νεοναζί μετά τη σημερινή «περιπέτεια».

Όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) οφείλουν να παρουσιάσουν συγκεκριμένες πολιτικές απαντήσεις για το πώς μπορεί –εδώ και τώρα– να νικήσει ο κόσμος της εργασίας. Το σύνθημα της «κυβέρνησης της Αριστεράς» δεν αναδείχθηκε τυχαία ως η μαζική έκφραση των ελπίδων του κόσμου της αντίστασης στις εκλογές του 2012.

Ασφαλώς θα πρέπει να ενισχυθεί: να συνδυαστεί με ένα σαφές και ιεραρχημένο «μεταβατικό» πρόγραμμα στόχων και αιτημάτων.

Να συνδεθεί με μια σταθερότερη έκφραση ενότητας στη δράση πλατύτερων αριστερών δυνάμεων.

Να στηριχθεί σε ένα αυθεντικό δίκτυο κοινωνικών οργανώσεων όπως οι Λαϊκές Επιτροπές.

Να ενταχθεί με σαφήνεια στο σχεδιασμό μια εργατικής νίκης, με ορίζοντα τη σοσιαλιστική απελευθέρωση.

Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για να φράξουμε πραγματικά το μέλλον στους Μιχαλολιάκους και στους Κασιδιάριδες, στους Φαήλους και στους Λαζαρίδηδες, στους Σαμαρά και Βενιζέλο.

Η ραγδαία πόλωση της εποχής πρέπει να οδηγήσει κάθε πλευρά σε ουσιαστικές και μακρόχρονες επιλογές, που θα ανατρέψουν τα μέχρι σήμερα ειωθότα…

*Πηγή: rptoject.gr, 8/10/13

Διαβάστε περισσότερα

Καταδικάζεται η βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;

 «Κατεβαίνουνε, και ανάφτει του πολέμου αναλαμπή το τουφέκι ανάβει, αστράφτει, λάμπει, κόφτει το σπαθί./ Γιατί η μάχη εστάθει ολίγη; Λίγα τα αίματα γιατί; Τον εχθρό θωρώ να φύγει και στο κάστρο ν' ανεβεί./ Ακούω κούφια τα τουφέκια, ακούω σμίξιμο σπαθιών, ακούω ξύλα, ακούω πελέκια, ακούω τρίξιμο δοντιών./ Με τα μάτια τους γυρεύουν όπου είν' αίματα πηχτά, και μες στα αίματα χορεύουν με βρυχίσματα βραχνά/ Κοίτα χέρια απελπισμένα πώς θερίζουνε ζωές! Χάμου πέφτουνε κομμένα χέρια, πόδια, κεφαλές,/ και παλάσκες και σπαθία με ολοσκόρπιστα μυαλά, και με ολόσχιστα κρανία, σωθικά λαχταριστά./ Παντού φόβος και τρομάρα και φωνές και στεναγμοί παντού κλάψα, παντού αντάρα, και παντού ξεψυχισμοί./ Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη και κυλάει στη λαγκαδιά, και το αθώο χόρτο πίνει αίμα αντίς για τη δροσιά./ Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!».
Αυτό προφανώς και δεν είναι ο «ύμνος στη βία». Είναι αποσπάσματα και στίχοι από τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν». Και προέρχεται δια χειρός Διονυσίου Σολωμού. Οι κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ΄ όπου κι αν προέρχεται;» τι έχουν να πουν; Τον… καταδικάζουν τον Σολωμό; Τον… καταδικάζουν τον ελληνικό εθνικό ύμνο; Το «σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή» το καταδικάζουν;     
«Όταν η διοίκησις  βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονα του, το να κάμη τότε ο λαός, ή κάθε μέρος του λαού, επανάστασιν, ν' αρπάξη τα άρματα και να τιμωρηση του τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν απ' όλα τα δίκαια του και το πλέον απαραίτητον απ' όλα τα χρέη του. Αν ευρίσκωνται όμως εις τόπον οπού είναι περισσότεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώτες και φιλελεύθεροι πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των
βουνών, εν όσω ν' ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνη ο αριθμός των, και τότε ν' αρχίσουν την επιδρομήν κατά των τυράννων (…)»
Αυτό δεν είναι συνταγή κάποιου «κουκουλοφόρου». Είναι απόσπασμα , από το «Νέα Πολιτική Διοίκησις», το επαναστατικό κείμενο του Ρήγα Φεραίου. Οι κύριοι του  «καταδικάζετε τη βία απ΄ όπου κι αν προέρχεται;», πώς και δεν τον έχουν… καταδικάσει ακόμα τον Ρήγα;

 Όταν ο Κολοκοτρώνης έπαιρνε στο κατόπι τον Δράμαλη στα Δερβενάκια, όσο να ‘ναι μια τόσο δα βία την άσκησε. Των κυρίων του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» πώς και τους ξέφυγε ο Γέρος του Μοριά;

Σηκωθείτε παιδιά της Πατρίδας/ Η μέρα της δόξας έφθασε/ Ενάντια της τυραννίας μας/ Το ματωμένο λάβαρο υψώθηκε/ Ακούστε τον ήχο στα λιβάδια/ Το ουρλιαχτό αυτών των φοβερών στρατιωτών/ Έρχονται ανάμεσά μας/ Να κόψουν τους λαιμούς των γιων και των συζύγων σας./ Στα όπλα πολίτες/ Σχηματίστε τα τάγματά σας/ Προελάστε, προελάστε/ Αφήστε το μολυσμένο αίμα/ Να ποτίσει τα αυλάκια στα χωράφια μας./ Ιερή αγάπη για την Πατρίδα/ Οδήγησε και στήριξε τα εκδικητικά μας όπλα/ Ελευθερία, λατρευτή Ελευθερία/ Μπες στον αγώνα με τους υπερασπιστές σου/ Κάτω από τις σημαίες μας, άσε τη νίκη/ να σπεύσει σε σένα, ρωμαλέα δύναμη/ Έτσι ώστε στο θάνατο οι εχθροί σου/Να δουν το θρίαμβό σου και τη δόξα μας».
Αυτά τα «αιμοβόρα» λόγια είναι στίχοι από την «Μασσαλιώτιδα», τον εθνικό ύμνο της Γαλλίας. Σε αυτόν τον ύμνο στεκόταν προσοχή ο Ζισκάρ Ντε Στεν όταν παραχωρούσε το αεροπλάνο του για να γυρίσει από το Παρίσι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, το 1974. Οι κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» ανάμεσα στον Ζισκάρ και στην Αντουανέτα, διαλέγουν την Αντουανέτα;

Ναι μεν «Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό», αλλά με όπλα, με σπαθιά και γιαταγάνια; Τς, τς, τς… Αλήθεια, των κυρίων «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;», πώς και τους ξέφυγε (και) ο Ντελακρουά;

Αλλά ας θυμηθούμε και κείνο το τραγούδι της Αντίστασης:
 «Δε φοβάμαι την κρεμάλα, δε φοβάμαι το σκοινί/Και στο διάβα μου όλοι τρέμουν ράλληδες και γερμανοί/ Ράλληδες, ταγματαλήτες, μπουραντάδες, γερμανοί/ Τα κεφάλια σας θα πέσουν, απ’ τ’ αντάρτικο σπαθί»
Η και το άλλο «Το τραγούδι του Άρη» που τραγουδιόταν σε όλη την Ελλάδα μετά τη μάχη στο Μικρό Χωριό, το 1942:
«Βαριά στενάζουν τα βουνά/ Κι ο ήλιος σκοτεινιάζει/ Το δόλιο το Μικρό Χωρίο/ Και πάλι ανταριάζει/ Λαμποκοπούν χρυσά σπαθιά/ πέφτουν ντουφέκια ανάρια/ ο Άρης κάνει πόλεμο/ μ’ αντάρτες παλικάρια».
Εδώ οι κύριοι του  «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» διαπιστώνουν πολύ σοβαρό πρόβλημα; Μάλλον θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχε αντάρτικο σπαθί, τότε, ή κι αν υπήρχε, να ήταν πιο «φιλικό» με τους ναζί και τους γερμανοτσολιάδες;

Ανταρτοπούλες του ΕΛΑΣ, μαχήτριες κατά του ναζιστικού ζυγού. Μήπως θα τις πάρει κι αυτές η «μπάλα» των κυρίων  «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» 

Ακούστε αγαπητοί σημαιοφόροι της προπαγανδιστικής πυροβολαρχίας του «καταδικάζω τη βία απ όπου κι αν προέρχεται»: Έχουν περάσει πολλές χιλιάδες χρόνια που ο άνθρωπος ήταν σκλάβος, μετά έγινε δουλοπάροικος και τους τελευταίους αιώνες προλετάριος, δηλαδή μισθωτός σκλάβος, για να μπορούμε πια να αντιληφθούμε τι κρύβεται πίσω από τον δήθεν «πασιφισμό» σας:

 Η δική σας «καταδίκη της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται», αποτελεί έναν «κομψό», κατ’ επίφαση «δημοκρατικό», τάχα μου «φιλελεύθερο» και πάντα ραφιναρισμένο  τρόπο για να υπονομεύετε το δίκιο του αγώνα των καταπιεσμένων. Πώς; Μα παίρνοντας «ίσες» αποστάσεις τόσο ανάμεσα στο «δίκιο», στις «ελευθερίες» και στο «δικαίωμα» του καταπιεστή να καταπιέζει, όσο και στο δίκιο, στις ελευθερίες και στο δικαίωμα του καταπιεσμένου να αντιδρά. Να αντιστέκεται. Να μην συνθηκολογεί με την καταπίεση και με τον καταπιεστή του.

Το θέμα σας – ας είμαστε ειλικρινείς - δεν είναι η αποκήρυξη της βίας και της κάθε βίας, όπως λέτε. Εκτός αν αποκηρύσσεται και τον κ.Βορίδη και την γνωστή δήλωσή του περί της «νόμιμης κρατικής βίας». Εσείς που «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» την «νόμιμη – κατ’ εσάς – κρατική βία» την αποκηρύσσετε;    
Πίσω από τον δήθεν «πασιφισμό» σας και από τα διαγγέλματα «κοινωνικής ειρήνης» προς μια κοινωνία που της έχετε βάλει μπουρλότο, στόχος σας είναι να σπιλώσετε  τον αγώνα του καταπιεσμένου ενάντια στον τύραννο και τον εκμεταλλευτή του, βαφτίζοντας «βία» την αντίσταση και τη διαμαρτυρία του. Κι αφού τη σπιλώσετε και τη συκοφαντήσετε, μετά σπεύδετε να την αντιπαραβάλλεται με τη βία του εκμεταλλευτή, με τη βία των μνημονίων, με τη βία της φτωχοποίησης, με τη βία των ΜΑΤ, με τη βία των νόμων σας. Αυτή τη βία, βέβαια, δεν την λέτε βία. Την βαφτίζετε «νομιμότητα» και «δημοκρατία».

Φυσικά οι πάντα ευπρεπείς εστέτ του δήθεν ανθρωπισμού, θα συνεχίσουν το ίδιο τροπάρι: «Καταδικάζετε τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται;»... Νομίζουν ότι έτσι θα φέρουν πιο κοντά όχι μόνο το «Τέλος της Ιστορίας», αλλά και το τέλος της φιλοσοφίας. Μεγαλεπήβολος στόχος, αλλά κατά κακή τύχη των διακόνων της ιστορικής αφασίας και της πολιτικής υποκρισίας υπάρχει η πραγματικότητα. Και   προς δόξαν της πραγματικότητας, τη βία - ως συστατικό στοιχείο της ύπαρξης των κοινωνιών όπου αντιπαρατίθενται αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα - είτε την καταδικάζεις, είτε δεν την καταδικάζεις, αυτή υπάρχει. Ερήμην των ηθικοπλαστικών κηρυγμάτων και τρις ερήμην της πολιτικής κατεργαριάς.
Καταδικάστε τη βία όσο θέλετε, 24 ώρες το 24ωρο. Όμως: Για όσο στον κόσμο θα επικρατεί ο νόμος του ισχυρού, γα όσο θα θεωρείται «δημοκρατία» να υπάρχουν οι «από πάνω» και οι «από κάτω», για όσο το δίκιο θα καθορίζεται με βάση την δύναμη και θα υποτάσσεται σε αυτήν,  για όσο οι κοινωνίες θα χωρίζονται σε τάξεις όπου οι πεντακοσιομέδιμνοι  θα κάνουν κουμάντο πάνω στους ζευγίτες και όλοι μαζί πάνω στους δούλους, το να καταδικάζεις τη βία (ακόμα κι όταν αυτή η καταδίκη είναι ειλικρινής) είναι τόσο μάταιο όσο το να καταδικάζεις το γήρας. Η’ το θάνατο. Όσο κι αν τον καταδικάσεις, αυτός υπάρχει. Και θα υπάρχει μέχρι τη δευτέρα παρουσία (τουλάχιστον...). Πριν σπεύσουν κάποιοι να πουν ότι όποιος αναγνωρίζει το αναπόφευκτο της ύπαρξης της βίας ταυτόχρονα την «δικαιώνει», απαντάμε: Η αναγνώριση ότι ο θάνατος υπάρχει, μόνο κάποιος παράλογος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι συνιστά εκδήλωση «αγάπης» προς το θάνατο ή δήλωση «δικαίωσης» της ύπαρξής του ή ότι αναιρεί την απέχθεια απέναντί του.
Το ίδιο συμβαίνει και με τη βία. Επομένως το ζητούμενο δεν είναι η ρητορική καταδίκη της βίας - «μαμής» της Ιστορίας κατά Μαρξ. Το ζητούμενο είναι η δίκη, η καταδίκη και ο εξοβελισμός της «μάνας» και του «πατέρα» της βίας και όλων όσοι την γεννούν. Ας πάρουμε για παράδειγμα, το θέμα του πολέμου. Τι πιο βίαιο! Αλλά αν θέλεις να είσαι σοβαρός, το πώς τοποθετείσαι απέναντι στον πόλεμο δεν μπορεί να τελειώνει (ούτε καν να αρχίζει) με την έκφραση της καταδίκης του πολέμου. Γιατί έχει και «παρακάτω». Η μήπως δεν έχει «παρακάτω»; Δεν απαιτείται, δηλαδή, να προσδιοριστεί ο χαρακτήρας του πολέμου; Το «καταδικάζω τον πόλεμο» σε βγάζει, τάχα, από την υποχρέωση να τοποθετηθείς, να πάρεις θέση αν είναι δίκαιος ή άδικος ο πόλεμος, από πλευράς εκείνων που είτε ως αμυνόμενοι, είτε ως επιτιθέμενοι, συμμετέχουν σε αυτόν;
Εκτός αν καταλήξουμε ότι κάθε πόλεμος είναι άδικος και ότι με ένα «καταδικάζω τον πόλεμο» ξεμπερδεύουμε. Αλλά τότε εξίσου «άδικο» με τους Τούρκους το '21 είχαν και οι επαναστατημένοι Έλληνες. Όμως, αν κάθε πόλεμος είναι «άδικος», και αν η αδικία επιμερίζεται εξίσου σε όλους όσοι συμμετέχουν ή εξαναγκάζονται να συμμετάσχουν σε αυτόν, τότε καλύτερη  δικαίωση του «αδικητή» δεν μπορεί να υπάρξει.

Η «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας» και της Αμερικανικής Επανάστασης, που αναγνώριζε την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων και τα αναφαίρετα δικαιώματα του κάθε πολίτη, όπως η ζωή, η ελευθερία και η επιδίωξη της ευτυχίας, κάπως έτσι προέκυψε.  Οι κύριοι  του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» την καταδικάζουν;

Όταν επομένως μιλάμε για βία, το χρέος μας δεν είναι να αραδιάζουμε επίθετα και προσδιορισμούς για να αποδείξουμε πόσο απεχθής μας είναι, μη και δεν πάρουμε μέρος στο γενικό μεθύσι κάποιας αταξικής, απολίτικης και αντι-ιστορικής «συναδέλφωσης». Υποχρέωση του καθενός - εφόσον σέβεται τον εαυτό του - είναι να προσδιορίζει το χαρακτήρα της βίας.

Και στο σημείο αυτό, αφήνουμε τη «βαριά φιλοσοφία» και ερχόμαστε στην τρέχουσα επικαιρότητα: Υποχρέωση του καθενός, αν μάλιστα είναι αξιοπρεπής (ούτε κομμουνιστής ούτε μη κομμουνιστής, ούτε αριστερός ούτε δεξιός, ούτε προοδευτικός ούτε συντηρητικός, αλλά «απλώς» αξιοπρεπής), είναι να μην επιτρέπει να συκοφαντούνται οι κοινωνικοί αγώνες μέσα από τη χυδαία επιχείρηση να διασυνδεθούν, να παραλληλιστούν ή πολύ περισσότερο να ταυτιστούν με το  ναζιστικό έγκλημα. Με το φασιστικό λιντσάρισμα. Με την ατομική τρομοκρατία. Με την παρα-κρατική δράση. Με την προβοκατόρικη, δολοφονική δράση τύπου «Μαρφίν» κοκ.
Δεν υπάρχει πιο ευδιάκριτο σινιάλο επερχόμενης πολιτικής «ανωμαλίας» από τη χυδαιότητα που ισχυρίζεται, άμεσα ή έμμεσα, ότι η λαϊκή αντίσταση αποτελεί τάχα τη «δικαίωση», τη «νομιμοποίηση», τον «τροφοδότη», το «συγκοινωνούν δοχείο»  ή ακόμα και τον «γεννήτορα» (!) της τραμπούκικης, της υποκοσμιακής, της ναζιστικής και κάθε μορφής φασιστικής  βίας.
Εκείνο που ισχύει είναι το ακριβώς αντίθετο:
Οι μαζικοί, λαϊκοί, κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες, εφόσον είναι τέτοιοι, όχι μόνο δεν αποτελούν την «κατάφαση», αλλά την πιο κατηγορηματική, την πιο εκκωφαντική άρνηση - μέχρι του σημείου της κατάργησή της - της βίας που ασκείται πάνω στον καταπιεσμένο. Η κατάργηση αυτής της βίας, που γεννά όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και το καθήκον της αντίστασης απέναντί της, είναι και ο μόνος δρόμος για την αντιμετώπιση της βίας, γενικά, και της διάχυσής της.
Υποχρέωση, τελικά, του καθενός - εφόσον σέβεται τον εαυτό του - δεν είναι να εξαντλείται στην «καταδίκη της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται». Είναι η καταδίκη και η αντίσταση στη βία, αλλά από εκεί  που πραγματικά προέρχεται. Είναι η καταδίκη, η αντίσταση και η αποκάλυψη της βίας – και όσων κρύβονται πίσω της - που αναπαράγει, ενισχύει, διευκολύνει  και «νομιμοποιεί» την καθεστωτική βιαιότητα.

 Μήπως γνωρίζουν οι κύριοι «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» από πού παίρνει εντολές αυτό το παλικάρι;

Τα όσα σημειώνουμε παραπάνω μόνο από κάποιον συκοφάντη ή εντελώς ευήθη θα ερμηνεύονταν ως στάση που προσεγγίζει τη βία ως κάτι, τάχα, το επιθυμητό. Εκείνο που λέμε είναι ότι η βία αντιμετωπίζεται υπό το πρίσμα της μόνης ελεύθερης προσέγγισης που μπορεί να υπάρξει. Και η μόνη ελεύθερη προσέγγιση είναι εκείνη που διαθέτει επίγνωση της αναγκαιότητας.
Αν πάλι όλα αυτά δεν ισχύουν, τότε όχι μόνο θα πρέπει να «καταδικάσουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», αλλά θα πρέπει να ζητήσουμε και «συγγνώμη»:
Να ζητήσουμε «συγγνώμη», για παράδειγμα, για λογαριασμό του Άρη και του αντάρτη του ΕΛΑΣ που άσκησαν βία κατά της χιτλερικής χολέρας. «Συγγνώμη» για λογαριασμό του Καραϊσκάκη και του Κολοκοτρώνη. «Συγγνώμη» για λογαριασμό του στρατιώτη του Κόκκινου Στρατού που τσάκισε το κτήνος του ναζισμού στο Ράιχσταγκ. «Συγγνώμη» για λογαριασμό των κολίγων στο Κιλελέρ. Συγγνώμη για λογαριασμό εκείνων που γκρέμισαν τη Βαστίλη και των άλλων που πολέμησαν για την κατάργηση της δουλείας στην Αμερική. «Συγγνώμη» για λογαριασμό και του πιτσιρικά της «Ιντιφάντα» που πετούσε τόσο βίαια τις πέτρες του στα τανκς των Ισραηλινών. «Συγγνώμη» και για την άποψή μας ότι ο λαός μας,  οργανωμένα, αποφασιστικά και μαζικά - δηλαδή δημοκρατικά - έχει κάθε δικαίωμα να πάρει την «όψη που με βιά μετράει τη γη» και να αποτινάξει από το σβέρκο του τα μνημόνια και ό,τι γεννάει τα μνημόνια.
«Συγγνώμη»; Δεν θα μπορέσουμε…

Από τη μια η βία του ισραηλινού τανκ. Από την άλλη η βία της πέτρας του Παλαιστίνιου πιτσιρικά. Ερώτηση: «Καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;». Απάντηση: «Όχι»!

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ 61% ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

(Κυρ. 13/10/13 - 19:15)
Του ΝΙΚΟΥ ΠΕΡΠΕΡΑ*

Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε, σε πολλούς, η είδηση για την τεράστια κερδοφορία που ανακοίνωσαν για το Α' εξάμηνο του έτους οι τέσσερις λεγόμενες «συστημικές» ελληνικές τράπεζες. Αυτές που – κατά τα άλλα – οι κυβερνώντες ούτε λίγο ούτε πολύ χαρακτήριζαν περίπου ως ...αναξιοπαθούσες, ενώ μια ενδεχόμενη χρεοκοπία τους θα ισοδυναμούσε, όπως έλεγαν, περίπου με καταστροφή της χώρας, αν όχι με έναν νέο ...κατακλυσμό του Νώε!

Να, όμως που με βάση τα επίσημα αποτελέσματα Α΄ εξαμήνου του 2013 έχουμε τα εξής κέρδη:

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

344 εκατ. ευρώ

ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

3,5 δισ. ευρώ

Eurobank

44 εκατ. ευρώ

ALPHA Bank

2,7 δισ. ευρώ

Δικαιολογημένα θα σκέφτεται τώρα ο κάθε αναγνώστης: Ποιός μάγος Χουντίνι έβαλε το χέρι του και εν μέσω βαθιάς οικονομικής κρίσης υπάρχουν τέτοια κέρδη για τις τράπεζες;

Δυστυχώς ή ευτυχώς, ωστόσο, θαύματα στην εποχή μας – τουλάχιστον τέτοια – δεν γίνονται. Αντίθετα, το χέρι τους το έβαλαν άλλοι, πολύ πιο ανθρώπινοι. Ειδικότερα:

Καταρχήν η Ε.Ε. και το ΔΝΤ σε αγαστή συνεργασία με την κυβέρνηση και ειδικότερα με το υπουργείο Οικονομικών, την Τράπεζα της Ελλάδος και τις διοικήσεις των μεγάλων ελληνικών τραπεζών, διαμόρφωσαντο νέο τοπίο στο χώρο του τραπεζικού συστήματος. Έτσι εν μέσω των – σκανδαλωδών εν πολλοίς - εξαγορών και συγχωνεύσεων στην Ελλάδα δημιουργήθηκαν οι τέσσερις συστημικές τράπεζες:

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ: εξαγόρασε την First Business Bank

ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: εξαγόρασε τις: Νέα Αγροτική, Millennium, Γενική, καθώς και τα καταστήματα των Κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα: Κύπρου, Λαϊκής, Ελληνικής

Eurobank: εξαγόρασε τις: Νέα Proton, Νέο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο

ALPHA Bank: εξαγόρασε την Εμπορική Τράπεζα

Οι τράπεζες, λοιπόν, αυτές όχι μόνο γιγαντώθηκαν, αλλά και τα σχέδια αναδιάρθρωσής τους που εκπονήθηκαν και τα οποία περιλαμβάνουν μεγάλες αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και τις θέσεις εργασίας άνοιξαν νέους ορίζοντες κερδοφορίας, σε βάρος βέβαια των χιλιάδων εργαζομένων που δουλεύουν στο τραπεζικό σύστημα. Πιο συγκεκριμένα:

Έχουν ήδη ξεκινήσει να υλοποιούνται τα σχέδια εθελουσίας εξόδου, οι τραπεζοϋπάλληλοι από 1/07/2013 αμείβονται με τη νέα συλλογική σύμβαση εργασίας που προβλέπει μείωση των αποδοχών τους. Καταργείται το επίδομα ισολογισμού. Ταυτόχρονα σχεδιάζεται μείωση του αριθμού των καταστημάτων.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι στο χώρο των τραπεζών εργάζονται (με βάση τα στοιχεία της ΟΤΟΕ 31/12/2012) περίπου 55.000. Στόχος είναι να μειωθεί το προσωπικό κατά 20%με 25% κατά περίπτωση μέσα στην ερχόμενη τριετία.

Συμπέρασμα: Οι «αναξιοπαθούσες» τράπεζες, με αφορμή την κρίση και τα μνημόνια και γιγαντώθηκαν και μείωσαν «εργατικό κόστος», όπως συνηθίζουν να ονομάζουν την αμοιβή εργασίας, αυξάνοντας τα κέρδη τους.

ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕ ΞΕΝΑ ΚΟΛΥΒΑ

Από τη στιγμή που ξεκίνησε η κρίση το 2008 οι τράπεζες άρχισαν να αποσπούν από τις διαδοχικές κυβερνήσεις δεκάδες δισεκατομμύρια ως κρατικές ενισχύσεις για την ανακεφαλαιοποίησή τους και τη στήριξή τους με αντάλλαγμα μάλιστα προνομιούχες μετοχές , οι νέοι κάτοχοι των οποίων (δηλαδή το κράτος και όλοι εμείς που φορολογεί αγρίως) δεν έχουν δικαίωμα ψήφου, συνεπώς δεν μπορούν να παρεμβαίνουν στην πολιτική των τραπεζών, ενώ αφήνουν ανέγγιχτους τους μεγαλοϊδιοκτήτες τους να συνεχίζουν απτόητοι το θεάρεστο έργο τους της κερδοσκοπίας. Με τον τρόπο αυτό, άνοιξε ο τρελός χορός των αφειδών ενέσεων ρευστότητας προς τις τράπεζες από το ελληνικό Δημόσιο χωρίς αυτό να αποκομίζει κανένα όφελος ούτε για τα κρατικά ταμεία, αλλά ούτε καν για την πραγματική οικονομία, τις επιχειρήσεις και τους πολίτες, παρότι όλα αυτά επικαλούνταν ως πρόσχημα οι κυβερνώντες και τα διάφορα παπαγαλάκια τους για να προπαγανδίσουν την όλη επιχείρηση: «σωτηρία των τραπεζών». Ας δούμε, λοιπόν, με αριθμούς τι μας στοίχισε αυτό το «σώσιμο», που οδήγησε να δηλώνουν σήμερα τεράστια κέρδη οι τράπεζες:

- Με το νόμο 3723/2008 θεσπίζεται η χρηματοδότηση των τραπεζών συνολικού ποσού 28 δισ. ευρώ.

- Με το νόμο 3845/2010, γνωστότερος ως 1ο μνημόνιο, χορηγούνται άλλα 15 δισ. ευρώ στις τράπεζες.

- Με το νόμο 3864/2010 χορηγούνται άλλα 10 δισ. ευρώ στα τραπεζικά ιδρύματα.

- Με το νόμο 3872/2010 δίνονται επιπλέον 25 δισ. ευρώ στις τράπεζες.

- Με το νόμο 3965/2011 χορηγούνται επιπρόσθετα άλλα 30 δις. ευρώ στις τράπεζες.

Συνολικά λοιπόν μέχρι το τέλος του 2011 είχε θεσπιστεί με νόμους να χορηγηθούν στις τράπεζες 108 δισ. ευρώ για τη σωτηρία τους!

Υπενθυμίζουμε ότι από το πρώτο μνημόνιο το δημόσιο έχει δανείστηκε από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ συνολικά το ποσό των 110 δισ. ευρώ. Δηλαδή τα λεφτά του πρώτου μνημονίου, για τα οποία μάτωσε ο λαός, σχεδόν όλα παραχωρήθηκαν για την στήριξη των τραπεζών, ενώ με το 2ο μνημόνιο (Ν.4046.2012), με το οποίο ξαναματώνει ο ελληνικός λαός, συμφωνήθηκε να δοθούν – και δόθηκαν - άλλα 75 δισ. ευρώ!

Δηλαδή συνολικά η σωτηρία των τραπεζών κόστισε 183 δισ. ευρώ. Αξίζει να σημειώσουμε ότι το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) της χώρας το 2011 ήταν 215,088 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, δηλαδή το κόστος διάσωσης των τραπεζών αντιστοιχεί στο 85% του ΑΕΠ του 2011!

Από την άλλη, σύμφωνα με πρόσφατη δήλωση του υπουργού Οικονομικών Γ. Στουρνάρα, το συνολικό χρέος της χώρας, ύστερα από συνεχή, μνημόνια και «κουρέματα» έχει φτάσει αισίως στα 302 δισ. ευρώ. Δηλαδή το 61% του δημόσιου χρέους δημιουργήθηκε για να διασωθούν οι τράπεζες! Αν δηλαδή δεν δανειζόμασταν αυτά τα 183 δισ. ευρώ για να σωθούν οι τράπεζες και τις αφήναμε να πτωχεύσουν, όπως έκανε, για παράδειγμα, η Ισλανδία, τότε το δημόσιο χρέος της χώρας, στη χειρότερη περίπτωση, θα ήταν 119 δισ. ευρώ - πολύ κοντά στο 50% του ΑΕΠ - σχετικά εύκολα διαχειρίσιμο και χωρίς να επιβληθούν μνημόνια. Δεν θα χρειαζόταν επίσης τα «κουρέματα» των αποθεματικών Ασφαλιστικών Ταμείων και των Νοσοκομείων, που κατείχαν κρατικά ομόλογα, με αποτέλεσμα τώρα να δρομολογούνται νέες περικοπές στις συντάξεις, τα επικουρικά, τα εφάπαξ, τα προνοιακά επιδόματα, 25αρια για κρεβάτι στα δημόσια νοσοκομεία, κλείσιμο κλινικών κ.λπ.

ΚΟΡΩΝΙΔΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Δεν ισχύουν, λοιπόν, όλα αυτά που ακούγονται από αυτούς (αστοί πολιτικοί, ΜΜΕ, ακαδημαϊκοί οικονομολόγοι) που στήριξαν και στηρίζουν τα μνημόνια, ότι με τις δανειακές συμβάσεις και τα επαχθή μέτρα των μνημονίων σώθηκαν οι μισθοί και οι συντάξεις, η χρηματοδότηση των δημόσιων υπηρεσιών και η εν γένει λειτουργία του κράτους. Αντίθετα, με όλα αυτά, ο λαός λεηλατήθηκε. Εκείνοι που σώθηκαν είναι οι καπιταλιστές που είδαν το «εργατικό κόστος»να μειώνεται δραματικά ενισχύοντας την κερδοφορία τους, που εφορμούν για να αρπάξουν κοψοχρονιά τις δημόσιες επιχειρήσεις και τα «φιλέτα» της ακίνητης δημόσιας περιουσίας. Αυτές που σώθηκαν φυσικά, πριν απ' όλους, είναι οι τράπεζες που αύξησαν το ελληνικό δημόσιο χρέος και τα δανεικά θα πληρώνονται από τους Έλληνες εργαζόμενους φορολογούμενους με ιδρώτα και αίμα μέχρι και το 2040 και 2050, ενώ αυτές παράλληλα θα απειλούν με κατασχέσεις ακόμη και της πρώτης κατοικίας των εξαντλημένων από τα αντιλαϊκά μέτρα οικογενειών με τα «κόκκινα» δάνεια.

Και γιατί οι τράπεζες; Μα γιατί είναι η κορωνίδα του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, καθώς αυτό «λαδώνει» τις μηχανές για την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για την επικράτηση των μονοπωλίων. Επίσης δεν πρέπεινα ξεχνάμε τη συμβολή των τραπεζών στη διατήρηση του πολιτικού συστήματος. Το στήριξαν ακόμη και με (θαλασσο)δάνεια που χορήγησαν στα κόμματα που κυβέρνησαν και κυβερνούν – και όχι μόνο. Το στήριξαν και μέσω δανείων προς τα διάφορα συγκροτήματα της ενημέρωσης, που έχουν αναλάβει εργολαβικά να αποπροσανατολίσουν το λαό και να τον πείσουν πόσο ...ευτυχής πρέπει να είναι, ακόμη και με την ανεργία να φτάνει επίσημα στο 28%, με μισθούς και συντάξεις πείνας, με παιδεία και υγεία στο ναδίρ, με τεράστια αύξηση της φορολογίας (έφτασαν να φορολογούν ακόμη και τα μπαϊρια, δηλαδή την ακαλλιέργητη γη στα κατσάβραχα και να μελετούν νέα χαράτσια, όπως το «σεισμόσημο»)! Είναι επίσης οι τράπεζες που έδωσαν και δίνουν άξια στελέχη – υπηρέτες του συστήματος, όπως ο πρώην πρωθυπουργός και ο πολυπράγμων νυν υπουργός Οικονομικών, που, εκτός όλων, είχε χρηματίσει και Διοικητής του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου...

*Πηγή: "Εργατικός Αγώνας", 12/10/2013, όπου δημοσιεύτηκε με τον τίτλο "Ο λαός ματώνει για να κερδοσκοπούν οι τραπεζίτες".

Διαβάστε περισσότερα

ΘΕΛΟΥΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ!

(Κυρ. 13/10/13 - 11:38)
Του Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Υπέρτατος πολιτικός στόχος του Αντώνη Σαμαρά είναι η παραμονή του στην πρωθυπουργία με κάθε μέσο. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τον Βαγγέλη Βενιζέλο – να παραμείνει υπουργός του Σαμαρά πάση θυσία. Η ΝΔ του Σαμαρά έχει πετύχει τα δύο χειρότερα αποτελέσματα της ιστορίας της. Το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου βρίσκεται επίσης στο απόλυτο εκλογικό ναδίρ. Το 12,28 που πήρε στις εκλογές πέρυσι τον Ιούνιο είναι χειρότερο ακόμη και από το 13,58% που πήρε το ΠΑΣΟΚ πριν από… σαράντα χρόνια, όταν πρωτοεμφανίστηκε.

Η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου είναι δηλαδή η κυβέρνηση των ερειπίων του παλιού πολιτικού συστήματος, το οποίο διέλυσε ο λαός στις περυσινές εκλογές του Μαΐου και Ιουνίου. Συγκροτήθηκε όπως όπως με στόχο να δώσει χρόνο στο σύστημα να ανασυγκροτήσει το πολιτικό του προσωπικό και να αναδιατάξει προς όφελός του το πολιτικό σκηνικό, στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό. Με δεδομένο ότι σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις αποκλείεται το ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές να πιάσει το έστω και έσχατο προηγούμενο αποτέλεσμα του 12%, μοναδική ελπίδα παραμονής αυτού του μπλόκ στην εξουσία είναι η εκλογική ενίσχυση της ΝΔ. Λόγω της πολιτικής που ακολουθεί ο Σαμαράς, είναι αδύνατον να αυξηθούν οι ψήφοι της ΝΔ, αν οι εκλογές γίνουν υπό ομαλές συνθήκες, όπως δηλαδή τα τελευταία σαράντα χρόνια. Κρίνοντας το θέμα από τη στενή οπτική γωνία της σχετικής αυτοτέλειας των εκλογών και όχι από τη σκοπιά των συμφερόντων της επαναστατικής ανατροπής, ο κύριος αντίπαλος του Σαμαρά και του Βενιζέλου είναι ο Αλέξης Τσίπρας, γιατί αυτός και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι που θα τους εκδιώξουν από την εξουσία, αν τους κερδίσουν στις εκλογές. Τα πάντα λοιπόν για την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα κριθούν από το αν ο ΣΥΡΙΖΑ βγει πρώτο κόμμα. Αν όντως συμβεί αυτό, τότε ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος είναι οριστικά και αμετάκλητα «τελειωμένοι» πολιτικά.

Για να μπορεί η ΝΔ να βαυκαλίζεται έστω με αυταπάτες ότι έχει ελπίδες να βγει πρώτο κόμμα, πρέπει να υπερκεράσει το εκλογικό εμπόδιο της Χρυσής Αυγής. Αν το νεοναζιστικό αυτό κόμμα πάρει ποσοστό όσο και στις προηγούμενες εκλογές ή λίγο μεγαλύτερο, γύρω δηλαδή στο 7% με 10%, τότε είναι ακόμη και μαθηματικά αδύνατον να βγει η ΝΔ πρώτο κόμμα. Είναι ζωτικής εκλογικής σημασίας λοιπόν για τη ΝΔ να εξουδετερώσει τη Χρυσή Αυγή στις κάλπες, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε πολιτική θεώρηση του ζητήματος – πέρα δηλαδή από τα σοβαρότατα ζητήματα της δημόσιας αμφισβήτησης της εξουσίας της Δεξιάς της ΝΔ από την ακροδεξιά της Χρυσής Αυγής στον Μελιγαλά, της διεκδίκησης πρακτικά της πρωτοκαθεδρίας στους ψηφοφόρους της Δεξιάς εκ μέρους της Χρυσής Αυγής κ.λπ., τα οποία έχουμε αναλύσει σε προηγούμενα άρθρα. Από εκλογική σκοπιά, το ονειρώδες για τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο θα ήταν το 7% της Χρυσής Αυγής να επιστρέψει ολόκληρο στην πολιτική και ιδεολογική του μήτρα, τη ΝΔ. Το ελάχιστο θα ήταν αυτό το 7% να παραμείνει σπίτι του και να μην πάει να ψηφίσει, ώστε να μην επηρεάσει αρνητικά για τη ΝΔ το εκλογικό αποτέλεσμα. Τι θα κατορθώσει στην πράξη ο Σαμαράς, θα το δούμε. Έτσι κι αλλιώς, ο καθοριστικός αντίπαλος για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, η εκλογική εξουδετέρωση της Χρυσής Αυγής είναι ενδιάμεσος, δευτερεύων στόχος για Σαμαρά και Βενιζέλο προκειμένου να υπηρετήσουν τον πρωτεύοντα.

Προκειμένου να παραμείνει πρωθυπουργός ο Σαμαράς πρέπει διαρκώς να εμφανίζει το ΣΥΡΙΖΑ στην αστική τάξη ως … «εστία αριστερής τρομοκρατίας(!)» για να την φοβίζει ώστε να μην τον στηρίξει. Γι΄αυτό και ο Σαμαράς έβαλε το σύμβουλό του Χρύσανθο Λαζαρίδη να δηλώσει ότι ο «ΣΥΡΙΖΑ παραμένει εκτός συνταγματικού τόξου». Γέλασε όμως και το παρδαλό κατσίκι, ενώ οι ίδιοι οι κορυφαίοι επιχειρηματίες έβαλαν άγριο χέρι στην ανοησία των «δύο άκρων». Εδώ υπάρχει μια σοβαρή διάσταση συμφερόντων Σαμαρά και τμήματος των αστών. Ο Σαμαράς θα εξαφανιστεί αν βγει πρώτος ο Τσίπρας, οι αστοί όμως θα συνεχίσουν να υπάρχουν και θα είναι υποχρεωμένοι να συμβιβαστούν με τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και αν ακόμη δεν θέλουν πρωθυπουργό τον Τσίπρα. Εμείς ως αριστεροί ανησυχούμε όταν ο Τσίπρας υιοθετεί δεξιότερες θέσεις, αλλά ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος πανικοβάλλονται κυριολεκτικά, γιατί έτσι μπορεί να κριθεί «πρωθυπουργήσιμος» από τους αστούς, οπότε αυτοί τελείωσαν! Έχοντας αποτύχει παταγωδώς να πείσουν με τα λόγια την αστική τάξη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «αριστερή εγκληματική συμμορία» εκτός συνταγματικού πλαισίου, το μόνο που απομένει στην κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είναι να προχωρήσει σε μεγάλης έκτασης προβοκάτσια εναντίον της Αριστεράς, στην οποία να εμπλέξει οπωσδήποτε τον ΣΥΡΙΖΑ με οποιαδήποτε τρόπο. Να εμφανίσει στελέχη του ότι υποκινούν «τρομοκρατικές πράξεις» λαϊκών κινημάτων, να τους εμφανίσει ως «συνομιλητές τρομοκρατών» και οτιδήποτε άλλο. Έχουν απόλυτο δίκιο ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αυγή που κατήγγειλαν την Πέμπτη με κορυφαίο πρωτοσέλιδο ότι η κυβέρνηση στήνει προβοκάτσια κατά της Αριστεράς και των κινημάτων. Στο πλαίσιο αυτό, πρώτος στόχος της κυβέρνησης είναι και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Είναι καθήκον όλης της Αριστεράς να μην επιτρέψει στον Σαμαρά και στον Βενιζέλο να ενορχηστρώσουν πολιτικό σκηνικό εκτροπής με θύμα την Αριστερά προκειμένου να παραμείνουν αυτοί στην εξουσία. Σωστά έκαναν και κατάγγειλαν τις παρακολουθήσεις των τηλεφώνων των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ από την ΕΥΠ και τις κρατικές υπηρεσίες. Η κυβέρνηση θέλει αριστερούς στη φυλακή, ελπίζοντας ότι ίσως έχει διασωθεί πολιτικά! Δεν πρέπει να της επιτρέψουμε να υλοποιήσει τα σχέδια της.

*Δημοσιεύθηκε στο «Πριν» της Κυριακής 13 Οκτωβρίου 2013

Διαβάστε περισσότερα

«ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΟΥΝΤΑΙ»

«ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΟΥΝΤΑΙ»

Εκδήλωση μνήμης του Πετρολιά Πάικου στη «Διέξοδο»

Στις 19 Οκτωβρίου 2013, στις 8 το βράδυ, η «Διέξοδος» στην Ιερή Πόλη του Μεσολογγίου, θα πραγματοποιήσει εκδήλωση μνήμης του ιατρού Πετρολιά Πάικου, που τόσο πρόωρα έφυγε από τη ζωή.

Στην εκδήλωση, που φέρει τον τίτλο «ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΟΥΝΤΑΙ» και που δεν θα είναι παρά μια συγκέντρωση αγάπης, θα μιλήσουμε για  τον επιστήμονα, τον άνθρωπο της προσφοράς, για τον δικό μας Πετρολιά. Θα δούμε μαζί φωτογραφίες του, θα θυμηθούμε. 

Παράλληλα, στο πλαίσιο της εκδήλωσης, και κατά το διάστημα από 19.10.2013 έως 3.11.2013, θα λειτουργήσει έκθεση ξυλογλυπτικής του μεσολογγίτη ζωγράφου  Πάνου Αθανασίου, αδελφικού φίλου του τιμώμενου,  με τον τίτλο «ΨΥΧΗ ΜΟΥ Η ΘΑΛΑΣΣΑ».

Η έκθεση, που  θα είναι αφιερωμένη στον Πετρολιά Πάικο ,  θα περιλαμβάνει μια σειρά 30 ξυλογλυπτικών δημιουργιών από πριάρια, γαΐτες, σταφνοκάρια, πελάδες κ.λπ, που τόσο αγάπησε ο τιμώμενος και θα λειτουργεί κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή από 11 το πρωί έως 1 το μεσημέρι και από 6.30 το απόγευμα έως 8.30 το βράδυ.

www.diexodos.com.gr

Διαβάστε περισσότερα

Καλή μου Τρόικα, κράτησέ με ζεστόν...

«Η Τρόικα δεν θα φύγει ποτέ!»
Το είπε αυτό o Στουρνάρας; δεν το είπε ο Στουρνάρας; τί σημασία έχει τί λέει ο Στουρνάρας;
Θα έχουμε Μνημόνιο (α) ως το 2022; Ή μήπως ως το 2060; Θα επιμηκυνθεί το χρέος για άλλα 50 χρόνια ή μήπως για 200; (συζητείται για 200 χρόνια, χωρίς πλάκα!) Τί σημασία έχει; Ζούμε στη χώρα των σκυφτών ανθρώπων...

Φωνάζει απειλητικά ο τελάλης του «εκσυγχρονισμού» απ’ το κανάλι της διαπλοκής, τρίζοντας τα δόντια στην κυβέρνηση ο ερίφης, χάριν του λαϊκιστή λαού: «ακούστε εδώ! είναι η τελευταία φορά που καταθέτετε τέτοιον προϋπολογισμό». Όμως, τα ίδια φώναζε και πέρσι ο ανεκδιήγητος μασκαράς! «Ακούστε εδώ» έλεγε, «είναι η τελευταία φορά» που καταθέτετε τέτοιον προϋπολογισμό» - και του χρόνου δικέ μου. Όταν
η Καρχηδών θα καίγεται, εσύ θα φωνάζεις απ’ τον μιναρέ, είναι η τελευταία φορά που καίγεσαι, καταραμένη πόλη!

Τρία χρόνια τώρα σα να έχει σταματήσει η ζωή. Οι άνθρωποι εγκλείσθηκαν μέσα στα τείχη μιας μόνο συζήτησης: για τις συνέπειες της κρίσης. Για τα λεφτά που δεν φτάνουν, τις υποχρεώσεις που τρέχουν, τα χρέη που μας πνίγουν. Απ’ το πρωί ως το βράδυ στις τηλεοράσεις, στα σπίτια μας, στο διαδίκτυο, στις δουλειές μας, στις εφημερίδες λέμε και ακούμε γι’ αυτόν τον πόλεμο γύρω μας που τρώει τα σωθικά μας μέσα μας. Σαν ναχει γίνει η ζωή μας ένα μονοθεματικό δελτίο ειδήσεων.
Τα σπίτια μας έχουν επιταχθεί απ’ την κρίση. Σαν να κάθεται ένας Γερμαναράς στο σαλόνι μας και να δίνει διαταγές. Θυμάμαι μια απ΄τις μικρές ιστορίες του κ. Κόυνερ, του Μπρεχτ: έκανε κατοχή σε ένα σπίτι ένας αγάς κι ύστερα ρώτησε τον νοικοκύρη: «θα με υπηρετείς;». Εκείνος δεν απάντησε, τάιζε τον αγά, τον έπλενε, του διάβαζε το βράδυ για να αποκοιμηθεί, ήρθε ο αγάς μετά από χρόνια κι έσκασε απ’ το πολύ φαΐ και το νωθρό μυαλό. «Όχι», του απάντησε τότε ο νοικοκύρης. Ποτέ δεν μ’ άρεσε αυτή η ιστορία. Ίσως και να την καταλαβαίνω λίγο. Ίσως ο Μπρεχτ να λέει ότι κάθε πράγμα στην ώρα του, in good time και εν ευθέτω χρόνω. Ίσως ναχει και δίκιο. Πιθανόν
τίποτα να μη μπορεί να συμβεί πριν από την ώρα που θα πρέπει να συμβεί. Αλλά αν είναι έτσι, αν υπάρχει μια ειμαρμένη της νομοτέλειας κι ένα κισμέτ με όλας τας προδιαγραφάς, μήπως, σύντροφοι, έχουμε πάρει τη ζωή μας λάθος; μήπως πρέπει να αλλάξουμε ζωή;
Μήπως ώσπου να μας δοθεί η εντολή να χτίσουμε τον σοσιαλισμό; Θα πρέπει να ανοίξουμε μια ΜΚΟ;
Να στήσουμε μια off shore;
Να μπούμε σε μια Ανεξάρτητη αρχή;       
Με μια off shore πουλάς και αγοράζεις χωρίς κόστη και υποχρεώσεις
προς τους άλλους (τους χαζούς). Πουλιέσαι επίσης κι αγοράζεσαι χωρίς να ξέρει κανείς σε ποιον, για πόσα και για πόσο. Με μια ΜΚΟ πουλάς και ενοικιάζεις τους άλλους. Θέτει, για παράδειγμα σε διαθεσιμότητα 200 υπαλλήλους το Υπουργείο Πολιτισμού, του πασάρεις εσύ να προσλάβει χίλιους, εποχιακούς, ωρομίσθιους, με το ένα τρίτο των χρημάτων, ανασφάλιστους. Βγάζεις κι εσύ το κατί τίς σου όπως όλοι οι δουλέμποροι, αλλά στο μεταξύ έχει επιτελέσει θείο έργο, έχεις δώσει ψωμί σε χίλιους σκλάβους – βρώμιο ψωμί είναι η αλήθεια, αλλά αν δεν γουστάρουν, ας πάνε φάνε παντεσπάνι.
Για τις Ανεξάρτητες Αρχές, δεν λέω, δεν είναι για όλους μας! πρέπει να έχει ειδικά προσόντα για να σε στείλουν σ’ αυτές τα κόμματα (όλα τα κόμματα) για να συσκοτίζεις τη διάκριση των εξουσιών. Μικρό το κακό. Άλλωστε αυτή η διάκριση των εξουσιών δεν υπήρξε στην πραγματικότητα ποτέ, ένα κατά συνθήκην ψεύδος ήταν κι αυτό.
Για αυτό σας λέω, σύντροφοι! Χαλαρά! όλοι οι καλοί χωράνε μέσα στο κακό. Θα μου πείτε, ότι έτσι υποσιτίζονται παιδιά, μένουν αμόρφωτα, αυτοκτονούν άνθρωποι, σπαράζουν ζωές και πέφτουν τα σπίτια μέσα στη μαύρη θλίψη. Σύμφωνοι. Τους «πονάει αυτό που μας κάνουν;», αλλά κάποια στιγμή θα ξαναβγούμε στις αγορές – μπορεί όταν ξαναβγούμε στις αγορές η χώρα να είναι βαδίζουσα νεκρή, αλλά στις αγορές, θα ξαναβγούμε. Στο κοντινότερο περίπτερο,

για μια κουφάλα «σοκολάτα που δεν μπορώ να πάρω στα παιδιά μου» - είμαι άνεργη «έχω στις τσέπες μου δύο χειροβομβίδες»...

email: stathis@enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Το «ιερό τέρας» Κατίνα Παξινού

Η παγκοσμίου φήμης ελληνίδα ηθοποιός που κατέκτησε το Χόλιγουντ!

Οι μνημειώδεις ερμηνείες της στο σανίδι, που σφράγισαν τους ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου, και η 45χρονη καριέρα της στο θέατρο μπορούν να ξεπεραστούν μόνο από τη δίψα της για ζωή.

Η κορυφαία ελληνίδα ηθοποιός, με πραγματικά διεθνή καριέρα στις πλάτες της, έδωσε στους χαρακτήρες του παγκόσμιου θεάτρου λίγη από τη λάμψη της: Κλυταιμνήστρα, Ηλέκτρα, Ιοκάστη, Μπερνάρντα Άλμπα, Μήδεια, Ολίβια, Αγαύη, λαίδη Μάκβεθ, Γερτρούδη, Έντα Γκάμπλερ και πολλές ακόμα ηρωίδες του θεάτρου βρήκαν την ιδανική ενσάρκωσή τους στις ερμηνείες της Παξινού.

Όσοι ευτύχησαν να τη δουν στη σκηνή, παραμιλούσαν από τις ερμηνείες της, με το κοινό να λατρεύει το θέατρο επειδή ακριβώς έπαιζε η Παξινού.

Πέρα όμως από πολύπλευρη και ανεπανάληπτη καλλιτεχνική προσωπικότητα, η Παξινού ήταν άνθρωπος καλόκαρδος, προσιτός και με χιούμορ, γεγονός που θα έκανε τον Ευγένιο Ο'Νιλ να σημειώσει για εκείνη: «Είναι τόσο σπάνιο στον καιρό μας να ανταμώσει κανείς στο θέατρο μια τόσο εκλεκτή και απλή γυναίκα και συνάμα μια τόσο σπουδαία καλλιτέχνιδα».

Ας δούμε τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής της...

Πρώτα χρόνια

Η Κατίνα Κωνσταντοπούλου γεννιέται στις 15 Δεκεμβρίου 1900 στον Πειραιά, μέσα σε μεγαλοαστική οικογένεια, με τον πατέρα της, Βασίλη Κωνσταντόπουλο, να διατηρεί αλευροβιομηχανία. Η ανήσυχη φύση της Κατίνας θα την ωθήσει να ασχοληθεί από μικρή με διάφορες δραστηριότητες, την ώρα που ο ζωηρός της χαρακτήρας θα κάνει τους γονείς της να τη στείλουν εσώκλειστη σε σχολείο της Ελβετίας.

Μετά τις σχολικές της υποχρεώσεις, η Κατίνα θα παραμείνει στην Ελβετία για να φοιτήσει στο Ωδείο της Γενεύης, σπουδάζοντας μουσική και τραγούδι. Σειρά κατόπιν έχουν αντίστοιχες σχολές σε Βιέννη, Βερολίνο και Κωστάντζα, με τις επιδόσεις της να την αναγορεύουν σε αδιαμφισβήτητο ταλέντο.

Ο γάμος με τον Παξινό

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, θα παντρευτεί τον βιομήχανο Ιωάννη Παξινό, με τον οποίο και θα αποκτήσει δύο κόρες, την Έθελ και την Ιλεάνα. Δυστυχώς, αργότερα η πρώτη της κόρη θα χάσει τη ζωή της, γεγονός που θα στιγματίσει τη νεαρή μητέρα. Ο γάμος τους έμελλε να κρατήσει μόλις τρία χρόνια.

Την ίδια εποχή θα ξεκινήσει και η καλλιτεχνική της σταδιοδρομία, με το ταλέντο και την αγάπη της για την τέχνη να την ξεχωρίζουν από τον σωρό και τις πρώτες επιτυχίες να έρχονται σχετικά νωρίς.

Πρώτα βήματα στο θέατρο

Ο πρώτος αξιομνημόνευτος ρόλος της ήταν αυτός της αδελφής Βεατρίκης στο ομώνυμο μελόδραμα που έγραψε ειδικά για την Παξινού ο σπουδαίος συνθέτης Δημήτρης Μητρόπουλος. Ήταν το 1920 στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά όταν τέθηκαν λοιπόν οι βάσεις για την εκπληκτική της μετέπειτα καριέρα.

Μέχρι το 1926 θα πραγματοποιήσει εμφανίσεις ως λυρική καλλιτέχνις, με τον πρώτο θεατρικό ρόλο να έρχεται τον Δεκέμβριο του 1928 στο θέατρο Κοτοπούλη: η Παξινού πρωταγωνιστεί στη «Γυμνή Γυναίκα» του Μπατάιγ, ρόλος που θα την καθιερώσει στις συνειδήσεις κοινού και κριτικών ως δεινή ερμηνεύτρια δραματικού ρεπερτορίου.

Γνωριμία με τον Μινωτή

Το 1931 θα συνεργαστεί με τον επίσης κορυφαίο Αλέξη Μινωτή, προσχωρώντας από κοινού στον νεότευκτο θίασο του σπουδαίου Αιμίλιου Βεάκη. Η γνωριμία Παξινού-Μινωτή έμελλε να είναι καθοριστική για τη ζωή αμφότερων, με τους δυο τους να συνδέονται ερωτικά και να παντρεύονται τυπικά αργότερα (1940), γινόμενος ο ένας για τον άλλο παντοτινός σύντροφος στη ζωή και το σανίδι, με την κοινή τους ζωή να μετρά τέσσερις ολόκληρες δεκαετίες.

Η αρμονική συνεργασία του καλλιτεχνικού διδύμου θα τους εκτόξευε στην κορυφή: από το 1932 έως και το 1940 θα κάνουν τη διαφορά στο ελληνικό θέατρο, με μνημειώδεις παραστάσεις που θα σφραγίσουν τη μνήμη του κοινού. Παξινού και Μινωτής προσκαλούνται το 1932 να συνεργαστούν με το Εθνικό Θέατρο (ιδρύθηκε το 1930), συνεργασία που έμελλε να συνεχιστεί για χρόνια, με έργα κλασικού ρεπερτορίου και αρχαίου δράματος.

Το 1940 η Παξινού εγκαταλείπει το Εθνικό Θέατρο, ήταν πλέον ώρα να κατακτήσει και την Ευρώπη. Περιοδεύει σε Λονδίνο, Φρανκφούρτη και Βερολίνο με διθυραμβικές κριτικές...

Η περίοδος της Αμερικής

Στην περίοδο του Β' Παγκοσμίου η Παξινού εγκαταλείπει την Ελλάδα και εγκαθίσταται στην Αμερική (Μάιος 1941). Σαν ένα καπρίτσιο της μοίρας λες, ο δρόμος για να επιστρέψει από το Λονδίνο όπου περιόδευε στην Ελλάδα ανακόπηκε από τον πόλεμο, με μόνη επιλογή να είναι οι ΗΠΑ. Οι πρώτοι ρόλοι στο Μπρόντγουεϊ έρχονται σιγά-σιγά, με την Παξινού να χτίζει προοδευτικά όνομα στο ιδιαίτερα απαιτητικό θεατρικό τοπίο της Νέας Υόρκης και τον Μινωτή να την ακολουθεί εκεί, έπειτα από πολλές προσωπικές περιπέτειες.

Σειρά έχει κατόπιν ο κινηματογράφος, τον οποίο και κατακτά με σταθερά και αποφασιστικά βήματα. Το 1944 έρχεται ο ρόλος που θα την καθιερώσει αποφασιστικά σε διεθνές επίπεδο, χαρίζοντάς της Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου: είναι το φιλμ «Για Ποιον Χτυπά η Καμπάνα», με την Παξινού να υποδύεται τον ρόλο της φλογερής ισπανίδας ηρωίδας Πιλάρ!

Η Παξινού είναι ήδη γνωστή στο Χόλιγουντ όταν θα βραβευτεί και με το βραβείο Κορτό για την ερμηνεία της στο έργο «Το Πένθος Ταιριάζει στην Ηλέκτρα»...

Επιστροφή στην Ελλάδα

Το 1952 θα βρει την Παξινού πίσω στα πατρώα εδάφη, όπου και θα επιστρέψει σύντομα στις εμφανίσεις της στο Εθνικό Θέατρο (1955), ερμηνεύοντας κορυφαίους ρόλους στο πλευρό του Μινωτή. Το ελληνικό θέατρο της ανήκει, σημειώνοντας τη μία επιτυχία πίσω από την άλλη και κατακτώντας Ηρώδειο και Επίδαυρο: αφήνει εποχή στην αρχαία τραγωδία!

Η διεθνής φήμη της δεν έχει ωστόσο ξεχαστεί από την επιστροφή της στην Ελλάδα. Ο Όρσον Γουέλς την επιλέγει για τον «Κύριο Αρκάντιν» του (1955) και κατόπιν ο Λουκίνο Βισκόντι την αναζητά για το αριστούργημά του «Ο Ρόκο και τ' Αδέλφια του» (1960).

Σε τηλεγράφημα του ίδιου του Γουέλς στον Mινωτή για την ερμηνεία της Παξινού στο φιλμ του, ο κορυφαίος σκηνοθέτης σημειώνει: «Πρόσφατα είδα τον "Kύριο Aρκάντιν" σχεδόν ολοκληρωμένο και μπορώ να σας διαβεβαιώσω άλλη μια φορά ότι η Kατίνα Παξινού δεν είναι μόνο μεγάλη, είναι μοναδική».

Η εποχή της δικτατορίας

Στη διάρκεια της δικτατορίας, η Παξινού θα εγκαταλείψει το Εθνικό Θέατρο (1968) και θα συγκροτήσει δικό της θίασο -με τον Μινωτή-, το «Θέατρο Παξινού», γνωρίζοντας και πάλι επιτυχίες: ανεβάζουν Λόρκα, Ίψεν και Μπρεχτ σε παραστάσεις που μνημονεύονται ακόμα για την αρτιότητα και την τόλμη τους.

Θάνατος

Η τελευταία παράσταση της μεγάλης κυρίας στο θέατρο ήταν στο «Μάνα κουράγιο» του Μπρεχτ, ενώ η στερνή της κινηματογραφική εμφάνιση είναι στο «Νησί της Αφροδίτης» (1969). Η Κατίνα Παξινού πέθανε στην Αθήνα στις 22 Φεβρουαρίου 1973, με το ελληνικό θεατρικό κοινό να πενθεί.

Όπως άλλωστε παρατήρησε ο Παναγιώτης Kανελλόπουλος στο αποχαιρετιστήριο άρθρο του για την Παξινού στη «Nέα Eστία»: «Όταν φεύγει μια μεγάλη ηθοποιός, φεύγουν όλα τα πρόσωπα που είχε εκείνη ενσαρκώσει. H αθέατη αυτή συνοδεία προσώπων έχει κάτι το ιερό και ανατριχιαστικά μυστηριακό. Tο αισθάνθηκα για πρώτη φορά ιδιαίτερα όταν είδα να οδηγείται στην τελευταία της κατοικία η Kατίνα Παξινού. Έκλεισα μια στιγμή τα μάτια μου και είδα να τη συνοδεύουν και να φεύγουν για πάντα μαζί της η Hλέκτρα, η Eκάβη και η Mπερνάρντα Άλμπα, η Iοκάστη και η Άννα Kρίστι, η Άτοσσα και η Πιλάρ, η Φαίδρα και η Έντα Γκάμπλερ, η Hλέκτρα, η Mήδεια και η Mάνα Kουράγιο και άλλες μορφές που έτσι όπως τις είχε ενσαρκώσει η Kατίνα δεν πρόκειται ποτέ πια να περπατήσουν πάνω στη Γη».

Κληρονομιά

Το «φαινόμενο» της ιστορίας του ελληνικού θεάτρου υπερέβη τα ασφυκτικά όρια της εγχώριας παραγωγής και κατέκτησε με τις ερμηνείες της Ευρώπη και Αμερική, πριν περάσει στον κινηματογράφο και κατακτήσει την οικουμένη.

Οι αμέτρητες θεατρικές επιτυχίες της και οι 11 κινηματογραφικές ταινίες που συμμετείχε δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας. H Kατίνα Παξινού δεν ήταν μόνο η πρώτη (και μοναδική) Eλληνίδα που βραβεύτηκε με Όσκαρ, ήταν η πρώτη μη αμερικανίδα ηθοποιός που βραβευόταν ποτέ με την ύψιστη διάκριση της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου!

Η Παξινού έκανε επίσης μεταφράσεις θεατρικών έργων του Ευγένιου Ο'Νιλ και έγραψε τη μουσική για την παράσταση «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή, που ανέβασε το Εθνικό Θέατρο το 1933. Ήταν όμως και το άλλο: δέκα χρόνια μετά τη γνωριμία Μινωτή-Παξινού, αποφασίζουν να ανεβάσουν με το Eθνικό Θέατρο την «Hλέκτρα» του Σοφοκλή στην Eπίδαυρο.

Eίναι η πρώτη σύγχρονη επαγγελματική παράσταση που γίνεται εκεί, με τον ιερό για τους ηθοποιούς χώρο να γνωρίζει μια «δεύτερη ζωή»! Και η μαγική αυτή συγκυρία ξεκινά με τη φαεινή ιδέα της Παξινού και του Mινωτή...

Διαβάστε περισσότερα

Μπλοκάρισμα του νου φέρνει η κρίση

Του Νίκου Σιδέρη*

Ενα πένθιμο μούδιασμα ορίζει το ψυχολογικό στίγμα της κρίσης. Η πένθιμη χροιά οφείλεται στις πολλαπλές απώλειες που βιώνουν οι άνθρωποι: Χάνουν υλικές απολαβές. Χάνουν το σύμπλεγμα διασκεδαστικής αυταπάτης που καλλιεργούσε ο καταναλωτικός ναρκισσισμός, δηλαδή φαντασιακές ευχαριστήσεις. Χάνουν την εμπιστοσύνη τους στον κόσμο, στον άλλον και σε ό,τι καλό κι αγαπητό έβλεπαν στον εαυτό τους. Η απώλεια τόσο της υλικής κατάστασης όσο και της ηδονικής αυταπάτης προκαλεί ένα βίαιο πένθος. Ωστόσο, η δεσπόζουσα ψυχολογική ιδιαιτερότητα της παρούσας κρίσης αντιστοιχεί στο μούδιασμα της σκέψης, του λόγου και της πράξης, που ορίζει τη στάση των ανθρώπων, ιδιαίτερα όσων πλήττονται εξοντωτικά από την κρίση.

Ο κύριος ψυχοδιανοητικός μηχανισμός του μουδιάσματος ονομάζεται «διπλός δεσμός». Αντιστοιχεί στην εμπλοκή της σκέψης, που προκύπτει όταν οι άνθρωποι γίνονται στόχος παράδοξων μηνυμάτων που αλληλοακυρώνονται, χωρίς να επιτρέπεται να σκεφτείς σχετικά μ’ αυτό το παράδοξο. Στην Ελλάδα της κρίσης, αυτή η επικοινωνιακή μηχανή παραγωγής διανοητικής εμπλοκής συνίσταται στο εξής σύμπλεγμα: Ενα πρώτο μήνυμα λέει «Αν αντισταθείς, χάθηκες» (=πτώχευση, καταστροφή…). Ενα δεύτερο μήνυμα λέει «Αν υποκύψεις, χάθηκες» (=ανεργία, φτώχεια, μιζέρια, απόγνωση…). Κι ένα τρίτο απαγορεύει τη σκέψη, εφ΄ όσον «Είναι μονόδρομος» γιατί «Το είπε η τρόικα». Με απλά λόγια: Αν πεις ναι, χάθηκες. Αν πεις όχι, χάθηκες. Και απαγορεύεται να σκεφτείς και να σχολιάσεις αυτό το παράδοξο κλουβί της σκέψης.

Η παρατεταμένη εμβάπτιση των ψυχών σ’ αυτό το παράδοξο περιβάλλον επικοινωνίας τελικά εσωτερικεύεται και λειτουργεί ως φίλτρο/κώδικας ανάγνωσης και αναπαράστασης της πραγματικότητας, ανεξάρτητα από την άμεση παρουσία όλων των προηγούμενων συστατικών: Εδώ οφείλεται και η κοινή αίσθηση ότι «οι άνθρωποι είναι τρελαμένοι / τα ‘χουν παίξει/είναι ζαλισμένοι» κ.τ.ό.

Ο διπλός δεσμός, ως ακραίο υπόδειγμα παράδοξης επικοινωνίας και επίθεσης στους ίδιους τους μηχανισμούς της σκέψης, δεν παράγει μόνο αίσθηση παραφροσύνης των πνευμάτων και των πραγμάτων. Αλλά και υπονόμευση, εμπλοκή και αδρανοποίηση της ικανότητας των ανθρώπων να σκέφτονται –και, κατά μείζονα λόγο, να σκέφτονται νηφάλια και ορθολογικά. Προφανώς, μια τέτοια επικοινωνιακή καταιγίδα, μέσα από το μούδιασμα που παράγει, καλλιεργεί ψυχολογία νεο-ραγιαδισμού και καθιστά ανέφικτη τη συγκροτημένη αντίσταση και κινητοποίηση, ακόμη και εκείνων που πλήττονται βαρύτατα.

Το επικοινωνιακό περιβάλλον του διπλού δεσμού διαμορφώθηκε στα χρόνια της πολιτικής διαχείρισης του Μνημονίου και κορυφώθηκε στις εκλογές του 2012. Τότε απογειώθηκε πολιτικά και εκλογικά και η «Χρυσή Αυγή», η οποία ακριβώς προβάλλει και ασκεί την άρνηση της σκέψης – δηλαδή, το πυρηνικό παράγωγο του διπλού δεσμού. Επειδή η νύχτα της σκέψης απολήγει σε Χρυσή Αυγή. Ενώ ταυτόχρονα παρέχει διέξοδο στην αδιαμεσολάβητη από τη σκέψη οργή και εκδίκηση με προσφυγή στη δαιμονοποίηση του άλλου (ρατσισμός = ανθρωποφαγικός εθνικισμός) και στην ωμή δύναμη. Που παράγει όχι απλώς εργαλειακή χρήση, αλλά απόλαυση της βίας, συνηχώντας με βαθύτατα ρεύματα σαδισμού και καταστροφικότητας που ενυπάρχουν στον ανθρώπινο ψυχισμό – και, όταν καταλυθεί η πλαισίωσή τους και η αναχαίτισή τους από τη σκέψη και τον πολιτισμό, οδηγούν εδώ που οδήγησαν.

Παράλληλα, το μούδιασμα ερμηνεύει και την πολιτική και δημοσκοπική λίμναση της απήχησης της αντιπολίτευσης, που παραμένει «ακατανόητη» με όρους οικονομίστικης ανάλυσης, αλλά και κάθε πολιτικής ανάλυσης από την οποία λείπουν πρόσφορα εννοιολογικά εργαλεία, όπως ο διπλός δεσμός. Και τα ισχυρότερα επιχειρήματα πάνε χαμένα όταν συναντούν μυαλά μπλοκαρισμένα, ανίκανα να σκεφτούν. Οσο λοιπόν η αντιπολίτευση δεν ασχολείται με την αποδόμηση του διπλού δεσμού, παραβλέποντας την εμπλοκή των ψυχών, οι άνθρωποι θα παραμένουν μουδιασμένοι και πολιτικά καθηλωμένοι.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

* Ψυχίατρος, ψυχαναλυτής και συγγραφέας. Στο βιβλίο του «Μιλώ για την κρίση με το παιδί» (Μεταίχμιο 2013) αναλύεται διεξοδικά η Πολιτική Ψυχολογία της κρίσης και ο μηχανισμός του διπλού δεσμού.

Διαβάστε περισσότερα

Γονιδιακή η επιτυχία του γάμου;

Γονίδιο που ρυθμίζει την ορμόνη της ευτυχίας σεροτονίνη αποτελεί το «κλειδί» της συζυγικής ευτυχίας

Δείξε μου το αλληλόμορφό σου να σου πω πόσο ευτυχισμένος είσαι στον γάμο σου...

Ουάσινγκτον 
Για πρώτη φορά, αμερικανοί επιστήμονες συνδέουν το DNA με τα συναισθήματα και τη συζυγική ικανοποίηση. Όπως έδειξε μελέτη ερευνητών των πανεπιστημίων της Καλιφόρνιας-Μπέρκλεϊ και Νορθγουέστερν, τελικά το «κλειδί» για έναν ευτυχισμένο γάμο εντοπίζεται στο γονίδιο που ρυθμίζει τη σεροτονίνη – την ορμόνη της ευτυχίας.

«Με τη βοήθεια των νέων ευρημάτων, είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε καλύτερα τι είναι αυτό που καθορίζει τη σημασία των συναισθημάτων για τον καθένα μας» εξηγεί ο κύριος συγγραφέας της μελέτης δρ Ρόμπερτ Λέβενσον.
Ξεδιπλώνοντας το γενετικό υπόβαθρο των συναισθημάτων
Μελετώντας τις περιπτώσεις 156 ζευγαριών μέσης και προχωρημένης ηλικίας, οι ερευνητές εντόπισαν έναν συσχετισμό ανάμεσα στην ικανοποίηση που προκύπτει από μια σχέση και μια συγκεκριμένη εκδοχή του αλληλόμορφου 5-HTTLPR.
Στη μελέτη φάνηκε ότι οι εθελοντές που είχαν κληρονομήσει και από τους δυο γονείς τους αντίγραφα από δύο κοντά αλληλόμορφα 5-HTTPLPR δήλωναν πιο δυστυχισμένοι στον γάμο τους, όταν βίωναν αρνητικά συναισθήματα π.χ. θυμός και περιφρόνηση και πιο ευτυχισμένοι, όταν στον γάμο τους βίωναν θετικά συναισθήματα, π.χ. στοργή, τρυφερότητα ή υπήρχε χιούμορ.
Αντίθετα, οι εθελοντές με ένα ή δύο μακριά αλληλόμορφα φάνηκε να μην επηρεάζονται τόσο από τη συναισθηματική ατμόσφαιρα που επικρατούσε στον γάμο τους.
«Προσπαθούμε να κατανοήσουμε τη “συνταγή” για μια επιτυχημένη σχέση και τα συναισθήματα φαίνεται ότι παίζουν τον ρόλο του βασικού συστατικού» προσθέτει ο Λέβενσον.
Τα ενδιαφέροντα ευρήματα παρουσιάζονται στο επιστημονικό έντυπο «Emotion».

Διαβάστε περισσότερα

To «γιατρικό» του hangover;

Τα δυσάρεστα συμπτώματα που συνοδεύουν μια ξέφρενη νύχτα ποτού φαίνεται ότι καταπολεμά η Sprite

Τη δράση των απαραίτητων για τη διάσπαση της αιθανόλης ενζύμων φάνηκε να επιταχύνει η Sprite, σύμφωνα με τους κινέζους επιστήμονες

Πεκίνο 
To «βαρύ» κεφάλι, η ναυτία, η διάρροια, η κόπωση και η αφυδάτωση του οργανισμού αποτελούν μερικά από τα δυσάρεστα συμπτώματα που συνοδεύουν την υπερκατανάλωση αλκοόλ. Κινέζοι επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Σαν Γιάτ-Σεν, στο Γκουανγκζού, υποστηρίζουν ότι βρήκαν το ανθρακούχο «ελιξίριο» που θα μπορούσε να φρενάρει την εμφάνιση των παραπάνω συμπτωμάτων και δεν είναι άλλο από την ταπεινή... Sprite.

Κατά τους ειδικούς, τα συμπτώματα του «hangover» δεν προκαλούνται από το ίδιο το αλκοόλ αλλά από την προσπάθεια του οργανισμού να το διασπάσει. Μετά την κατανάλωση αλκοόλ, ο οργανισμός περνάει σε μια μεταβολική διαδικασία μοιρασμένη σε δύο στάδια, με στόχο τη διάσπαση της αιθανόλης.
Αρχικά, το ήπαρ με τη βοήθεια του ενζύμου αλκοολική δεϋδρογονάση (ADH), αναλαμβάνει να μεταβολίσει την αιθανόλη σε ακεταλδεΰδη και στη συνέχεια με τη βοήθεια του ενζύμου αλκοολική αφυδρογονάση (ALDH) να τη διασπάσει σε οξικό οξύ. Στο ήπαρ διασπάται το μεγαλύτερο μέρος του αλκοόλ που έχει καταναλώσει κανείς και απομακρύνεται ως και το 90% των υποπροϊόντων του.
Η μελέτη
Οι κινέζοι επιστήμονες προσπάθησαν να δουν το πρόβλημα ανάποδα: να εξετάσουν δηλαδή το πώς θα μπορούσε να αποφευχθεί η κατάσταση του hangover, προτού καν ξεκινήσει. Εξετάζοντας 57 διαφορετικά ποτά – στα οποία συμπεριλαμβάνονταν και ροφήματα, τσάγια, βότανα και ανθρακούχα ποτά – οι ερευνητές προχώρησαν στη μέτρηση της επίδρασής τους στη δράση των ενζύμων ADH και ALDH. Είδαν λοιπόν, ότι το κάθε ποτό είχε διαφορετική επίδραση με αποτέλεσμα να επιβραδύνει ή αντίθετα να επιταχύνει τη διαδικασία διάσπασης της αιθανόλης.
Συγκεκριμένα, κάποια τσάγια βοτάνων φάνηκε να επιβραδύνουν την όλη διαδικασία επιμηκύνοντας τη διάρκεια των δυσάρεστων συμπτωμάτων του hangover. Αντίθετα, το ανθρακούχο ποτό Xue bi, γνωστό στον δυτικό κόσμο ως Sprite, φάνηκε να επιταχύνει τη δράση των ενζύμων. Κάτι τέτοιο, σύμφωνα με τους ερευνητές, θα μπορούσε να σημαίνει ότι η κατανάλωση του συγκεκριμένου ανθρακούχου ποτού θα ήταν δυνατόν να ανακουφίσει τα εν λόγω συμπτώματα.
Τα ευρήματα των ειδικών παρουσιάζονται στο επιστημονικό έντυπο «Food and Function», ενώ σε επόμενη φάση οι επιστήμονες πρόκειται να προχωρήσουν σε νέα μελέτη προς επιβεβαίωσή τους.

Διαβάστε περισσότερα

Μια Νυρεμβέργη για δημοσιογράφους και επιχειρηματίες

Πίσω από την επέτειο της Νυρεμβέργης κρύβονται δίκες επιχειρηματιών, εκδοτών και δικαστών που στήριξαν το φασισμός.

Μόνο ο όχλος και οι ελίτ προσελκύονται από τον απολυταρχισμό. Για τον υπόλοιπο κόσμο χρειάζεται προπαγάνδα.
Χάνα Αρεντ
Το 1961 κυκλοφορεί στις ΗΠΑ η ταινία «Η δίκη της Νυρεμβέργης» του Στάνλεϊ Κράμερ. Σε αντίθεση με την κοινή μέχρι τότε πρακτική ο κινηματογραφικός φακός απομακρύνεται από το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο, που καταδίκασε τα ανώτατα στελέχη του ναζιστικού κόμματος, και αναζητά την ιστορία μιας παράλληλης διαδικασίας που πραγματοποιήθηκε μερικά χρόνια αργότερα, στα ίδια ίδια δικαστικά έδρανα αλλά με διαφορετικούς πρωταγωνιστές.
Η ταινία περιγράφει τις λεγόμενες 12 «επακόλουθες δίκες της Νυρεμβέργης» που έφεραν στο εδώλιο ορισμένους από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες που στήριξαν και επωφελήθηκαν από την άνοδο του Χίτλερ – όπως ο Φρίντριχ Φλικ, ο Άλφρεντ Κρουπ και τα στελέχη της εταιρείας IG Farben. Όλες οι επιχειρήσεις κατηγορήθηκαν για τη χρήση αιχμαλώτων πολέμου σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας αλλά και για την οικονομική στήριξη της ναζιστικής θηριωδίας. Συγκεκριμένα ο Φλικ ανήκε στον βασικό πυρήνα των βιομηχάνων που χρηματοδότησαν το κόμμα του Χίτλερ για να καταλάβει την εξουσία.
Τα διευθυντικά στελέχη της IG Farben, του μεγαλύτερου ομίλου χημικών στον πλανήτη, κατηγορήθηκαν μεταξύ άλλων για την παρασκευή της της ουσίας Zyklon B που χρησιμοποιήθηκε στους θαλάμους αερίων – αν και είχε δοκιμαστεί αρχικά στις ΗΠΑ για την απολύμανση τρένων που μετέφεραν μετανάστες από το Μεξικό. Όσο για τον Άλφρεντ Κρουπ, κατηγορήθηκε για τη στήριξη που παρείχε στην πολεμική βιομηχανία των ναζί πριν ξεκινήσει την προσπάθεια κατάληψης της Ευρώπης.
Αυτό που παρέλειψαν φυσικά να σημειώσουν οι Αμερικανοί δικαστές είναι ότι εκτός από ανθρώπους όπως ο Κρούπ και ο Φλικ, ο Χίτλερ χρωστούσε αιώνια ευγνωμοσύνη σε μια σειρά Αμερικανών τραπεζιτών και κυρίως στον Χένρι Φορντ – το δημιουργό της βιομηχανικής αλυσίδας παραγωγής και του περίφημου μοντέλου Τ.
Αντιθέτως οι αμερικανικές αρχές, που ανέλαβαν τη διοίκηση της κατεχόμενης Γερμανίας, φρόντισαν να βγάλουν σύντομα από τις φυλακές τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες που είχαν συνδράμει την πραγματοποίηση του ολοκαυτώματος.
Ο Αμερικανός τραπεζίτης ο Τζον Τζέι Μακ Κλόι, ο οποίος τύχαινε να είναι διευθυντής της παγκόσμιας τράπεζας και αργότερα ανώτατος επίτροπος στη Γερμανία φρόντισε ώστε ο Κρουπ να περάσει μόνο τρία χρόνια στη φυλακή. Ο Μακ Κλόι ήταν ο άνθρωπος που πρωτοστάτησε στη δημιουργία των αμερικανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, όπου κρατούνταν Αμερικανοί πολίτες Ιαπωνικής καταγωγής και αποθάρρυνε το βομβαρδισμό θέσεων κοντά στο Άουσβιτς που θα μπορούσε να είχε σώσει τις ζωές χιλιάδων κρατουμένων.
Υπήρξε όμως και μια άλλη ιστορία στη Νυρεμβέργη που η επίσημη ιστορία προτιμά να ξεχνά. Ανάμεσα στους ανθρώπους που δικάστηκαν, καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν ήταν και ο Τζούλιους Στράιχερ, ο εκδότης πίσω από τον Χίτλερ. Ήδη από το 1924 ο Στράιχερ χρησιμοποιούσε την εφημερίδα του, Der Stürmer, για να παρουσιάζει «στημένα» ρεπορτάζ εναντίον των εχθρών του Χίτλερ και να προωθεί κάθε δραστηριότητα του μετέπειτα δικτάτορα – ακριβώς δηλαδή ότι έκαναν και ορισμένες από τις μεγαλύτερες ελληνικές εφημερίδες και τηλεοπτικοί σταθμοί για τη Χρυσή Αυγή.
Στη θέση των σημερινών μεταναστών η Der Stürmer τοποθετούσε τους Εβραίους, τους οποίους κατηγορούσε για τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι Γερμανοί πολίτες. Και αντί να παρουσιάζει άνδρες των Freikorps να βοηθούν γιαγιούλες στους δρόμους, προτιμούσε να προβάλλει άλλα «ανδραγαθήματα» των ταγμάτων θανάτου.
O Στράιχερ πάντως σε αντίθεση με τους επιγόνους του, αν και αρνήθηκε τις κατηγορίες δεν άλλαξε ποτέ τη στάση του, προσπαθώντας να εμφανιστεί σαν αντιφασίστας. Στις 16 Οκτωβρίου έκανε το τελευταίο του αντισημιτικό αστείο, ενώ του περνούσαν τη θηλιά στο λαιμό, και εξαφανίστηκε και αυτός στη μαύρη τρύπα της ιστορίας.
*Το κείμενο αποτελεί πρόγευση του νέου ντοκιμαντέρ για το φασισμό που ετοιμάζει η Infowar productions δημιουργός των ντοκιμαντέρ Debtocracy και Catastroika. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε μας στο info-war.gr
Δείτε
Η δίκη της Νυρεμβέργης, 1961
Ο σκηνοθέτης Στάνλει Κράμερ αναζητά τις ευθύνες τεσσάρων Γερμανών δικαστών στην γιγάντωση του ναζιστικού φαινομένου.
Χάνα Άρεντ, 2013
Ένα από τα ισχυρότερα πνεύματα του 20ου αιώνα ανακαλύπτει στη δίκη του Άιχμαν την ανοχή των Εβραίων ηγετών στην άνοδο του Χίτλερ αλλά και τους «ανθρώπους» πίσω από τη ναζιστική γραφειοκρατία.
Άρης Χατζηστεφάνου
Εφημερίδα των Συντακτών 5/10/2013

Διαβάστε περισσότερα

Ιδεολογικά φαντάσματα και συνωμοσιολογίες

Ακούστε και την αναλυτική συνέντευξη "Ο Τάκης Φωτόπουλος για τη Χρυσή Αυγή" στον Γιώργο Σαχίνη (youtube): 

http://www.youtube.com/watch?v=5PRaG8I6Xqc

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

 Ενώ το κρίσιμο θέμα της έντασης της φτωχοποίησης των λαϊκών στρωμάτων, σαν αποτέλεσμα της επιβληθείσας από τις ντόπιες και ξένες ελίτ οικονομικής καταστροφής, έχει περάσει στα «ψιλά» των ΜΜΕ εξαιτίας της ΧΑ, το βασικό ερώτημα που ανακύπτει προσπερνιέται: αντιμετωπίζουμε ένα πραγματικό πόλεμο με τη ΧΑ, ή μήπως  ένα πόλεμο μεταξύ ιδεολογικών φαντασμάτων;

Ο πόλεμος κατά της ΧΑ από μεν τα σοσιαλιστικά (εν ευρεία εννοία) κόμματα παρουσιάζεται σαν πόλεμος μεταξύ εθνικοσοσιαλισμού και σοσιαλισμού, ενώ από τα κόμματα εξουσίας σαν πόλεμος της δημοκρατίας κατά της εθνικοσοσιαλιστικής ΧΑ. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτές είναι συγκρούσεις που χαρακτήριζαν τον 20ό αιώνα και  δεν έχουν σχέση με την πραγματική σύγκρουση που αντιμετωπίζουμε στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ), η οποία ανέτειλε μετά  την κατάρρευση του «υπαρκτού» και την θεσμοποίηση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Έτσι, δεν είναι μόνο  ο εθνικοσοσιαλισμός αλλά και ο σοσιαλισμός με τη μορφή της σοσιαλδημοκρατίας (που βασίλευε στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες) που προϋπέθεταν οικονομική ―επομένως και εθνική― κυριαρχία, δηλαδή εθνική αγορά και εθνικό κεφάλαιο που διαχειρίζεται το έθνος-κράτος. Σήμερα, όμως, κανένα κράτος πλήρως ενσωματωμένο στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς δεν έχει οικονομική κυριαρχία. Εκτός, βέβαια, αν ανήκει στο κλειστό κλαμπ της «Ομάδας των 7» που αποτελεί κυρίως την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε), οπότε διαθέτει σημαντικό βαθμό οικονομικής και πολιτικής συγκυριαρχίας, αφού οι ελίτ του μετέχουν στη διαχείριση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης είναι και συνιστώσες της σημερινής άτυπης παγκόσμιας διακυβέρνησης. Όσον αφορά στον κρατικιστικό σοσιαλισμό, ουσιαστικά εξαφανίστηκε μετά τη κατάρρευση του «υπαρκτού», ενώ ο «σοσιαλισμός σε μία χώρα» είναι ακόμη πιο δύσκολος στη παγκοσμιοποιημένη οικονομία, εφόσον, με το εχθρικό περιβάλλον γύρω του και αντιμετωπίζοντας μια συμπαγή Υ/Ε, αναπόφευκτα θα κατέληγε σε ένα νέο αυταρχικό καθεστώς, όπως τα Σταλινικά καθεστώτα. Όμως, αυτό ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα του «υπαρκτού», παρά το γεγονός ότι, αντίθετα  με το καπιταλιστικό σύστημα, είχε επιτύχει την κάλυψη των βασικών αναγκών όλων των πολιτών.

Αλλά δεν είναι μόνο ο κρατισμός κάθε είδους (σοσιαλιστικός, εθνικοσοσιαλιστικός κ.λπ.) που αποκλείεται στη σημερινή παγκοσμιοποίηση αλλά και η ίδια η δημοκρατία. Και δεν εννοώ βέβαια την πραγματική δημοκρατία που είναι η άμεση άσκηση της πολιτικής καθώς και της οικονομικής εξουσίας από τις συνελεύσεις των πολιτών, αλλά ακόμη και τα διάφορα είδη αντιπροσωπευτικής ή κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας» που στην πραγματικότητα είναι μορφές ολιγαρχίας. Στη ΝΔΤ, η πολιτική εξουσία, στα κράτη που είναι πλήρως ενσωματωμένα στην παγκοσμιοποιημένη αγορά, ασκείται από διάφορες μορφές Κοινοβουλευτικής Χούντας. Δηλαδή, μιας μορφής πολιτικής εξουσίας που έχει μεν τον τύπο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας αλλά, στην πραγματικότητα, η εξουσία αυτή ασκείται από μια ολιγομελή ομάδα γύρω από τον Πρόεδρο Δημοκρατίας ή τον Πρωθυπουργό, που σε μια διεθνοποιημένη οικονομία αποτελούν εντολοδόχους της Υ/Ε. Και αυτά όλα δεν είναι «συνωμοσιολογίες», (όπως αποπροσανατολίζει η πανίσχυρη προπαγάνδα της Υ/Ε που ελέγχει και τα διεθνή ΜΜΕ), αφού στηρίζονται σε συστημική αλλά και εμπειρική ανάλυση.

Έτσι, σήμερα, ο αγώνας παντού είναι για την λαϊκή εξουσία, δηλαδή την αυτοδιάθεση των λαών από την Υ/Ε, που προϋποθέτει ρήξη με την ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της Κοινοβουλευτικής Χούντας. Με αυτή την έννοια, ο πραγματικός πόλεμος σήμερα είναι ένας εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των λαών, και όχι «εθνικιστικός», όπως υποστηρίζει η πλήρως ενσωματωμένη στη ΝΔΤ «Αριστερά», διεθνής και Ελληνική της οποίας μάλιστα ο μελλοντικός Υπ. Οικονομικών που θα διαδεχθεί και ουσιαστικά θα συνεχίσει το έργο του Στουρνάρα, (αλλά με ροζ μανδύα), συκοφαντικά κατέταξε τον υπογράφοντα στην «εθνικιστική» Αριστερά! (Γ. Μηλιός, Θέσεις, τ.125) Και αυτό, όταν ο ίδιος από τις πρώτες ημέρες της κρίσης καταστροφολογούσε για τις συνέπειες τυχόν εξόδου μας από την ΕΕ, ακριβώς όπως έκαναν οι Γιωργάκης, Παπακωνσταντίνου κ.λπ.. Με άλλα λόγια, έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο στην (δήθεν από «αριστερή» σκοπιά) στήριξη της καταστροφικής για τα λαϊκά στρώματα πολιτικής του Μονόδρομου, που αναπόφευκτα οδηγούσε στα Μνημόνια. Και αυτά πληρώνει σήμερα ο Ελληνικός λαός…

Υ.Γ. Στο άρθρο μου της 22/5 έγραφα: «εναντίον της Χρυσής Αυγής έχει ξεσηκωθεί όχι μόνο το ντόπιο κατεστημένο (...) αλλά και τα όργανα της υπερεθνικής και σιωνιστικής ελίτ (πολιτικά, οικονομικά, ΜΜΕ, ΜΚΟ κ.λπ.) που ομόφωνα απαιτούν την απαγόρευση της Οργάνωσης ―ανεξάρτητα βέβαια από το τι λέει το 15%-20% του ελληνικού λαού και ανεξάρτητα από το γεγονός ότι το Σύνταγμά μας (που προφανώς το γράφουν στα παλιότερα των παπουτσιών τους) δεν επιτρέπει παρόμοιο μέτρο». Ο γνωστός γραφικός «δημοσιογράφος» Γ.Πρετεντέρης που είχε διακριθεί στο παρελθόν στην υπονόμευση κάθε εργατικού αγώνα κατά της Κοινοβουλευτικής Χούντας και της τρόικας, και τώρα διαπρέπει στο νέο του ρόλο ανακριτή, εισαγγελέα  και τηλε-δικαστή κουρελιάζοντας  τις ασφαλιστικές δικλείδες της αστικής δικαιοσύνης για το τεκμήριο αθωότητας του κατηγορουμένου μέχρι την έκδοση τελεσίδικης καταδικαστικής απόφασης (όχι απλού πορίσματος της Εισαγγελίας του Άρειου Πάγου! ―βλ. υπόθεση δολοφονίας Λαμπράκη) δεν δίστασε να συκοφαντήσει το άρθρο μου. Έτσι, δόλια πετσοκόβοντας την παραπάνω αναφορά και με τίτλο «Φταίνε (πάλι) οι Εβραίοι;» Βήμα (6/10), έμμεσα, αλλά σαφώς, ρίχνει τη ρετσινιά του αντισημιτισμού. Αν όμως είχε κάνει την στοιχειώδη δημοσιογραφική έρευνα πρωτοετούς φοιτητή δημοσιογραφικής σχολής, θα έβρισκε και τα σχετικά στοιχεία, αλλά και θα μάθαινε  ότι στην μακρόχρονη συγγραφική δουλειά μου ποτέ δεν γράφω κάτι που δεν μπορώ να τεκμηριώσω. Έτσι θα έβρισκε, για να αναφέρω σχετικό δείγμα, ότι, αμέσως μετά την είσοδο στη Βουλή της ΧΑ, η γνωστή Σιωνιστική Οργάνωση Anti Defamation League ζητούσε από τον K.Παπούλια να αρνηθεί τον διορισμό οποιουδήποτε μέλους της ΧΑ στη κυβέρνηση, ενώ στη συνέχεια ο πρόεδρος του Σιωνιστικού Παγκόσμιου Εβραϊκού Συμβουλίου (WJC) απαιτούσε από τον A.Σαμαρά να θέσει εκτός νόμου την ΧΑ (“Ε”, 19/3/2013). Αργότερα  ακολούθησε και σχετική δήλωση της Αμερικανοεβραϊκής Επιτροπής (AJC,-Left.GR, 2/5/13).

​​http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_10_13.html

Διαβάστε περισσότερα