Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μεσολόγγι - αδέσποτα ώρα μηδέν.

Αδέσποτα, ένα ευαίσθητο θέμα για όσους είναι πραγματικά φιλόζωοι* και με τις δυο έννοιες της λέξης. Ας αρχίσουμε να μιλάμε για τις αβοήθητες ψυχές που ξαφνικά βρεθήκαν απροστάτευτες στον δρόμο όχι από το τέλος δηλαδή από τα αποτελέσματα που βλέπουμε...

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

3 Ιουν 2013

Ενα βίαιο κείμενο


Ενα βίαιο κείμενοΑυτό που θα διαβάσετε σήμερα είναι ένα βίαιο κείμενο που παροτρύνει σε μίσος. Εν πρώτοις, μίσος κατά του φασισμού.
Πόσα εγκλήματα θα έπρεπε να έχουν κάνει οι ναζί στην Ελλάδα, πόσα Καλάβρυτα και Δίστομα θα έπρεπε να έχουν πυρπολήσει, για να μην ξεπουλάει σήμερα η υποτελής ελληνική κυβέρνηση το Σκοπευτήριο της Καισαριανής;
Εφιστώ σήμερα την προσοχή σε όσους με διαβάσετε, ότι πρόκειται για ένα βίαιο κείμενο που παρακινεί σε μίσος κατά του ρατσισμού.
Πόσο κτήνος μπορεί να ’ναι ένας εκλεγμένος με την ψήφο μας βουλευτής της Δημοκρατίας, για να προπηλακίζει, να βρίζει, να δέρνει και να διαπομπεύει έναν άνθρωπο, όπως έκανε ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής κ. Παναγιώταρος εναντίον ενός βιοπαλαιστή, Σκοπιανού φορτηγατζή. Πόσο γομάρι και τζάμπα μάγκας μπορεί να ’ναι ο παλιάνθρωπος που κόλλαγε στο μέτωπο του φορτηγατζή το ψευδεπίγραφο «Μ» ενός ψευδώνυμου κράτους, λες κι έφταιγε ο βιοπαλαιστής για τη διεθνή ίντριγκα που παίζεται γύρω απ’ το πρόβλημα της ονομασίας των Σκοπίων.
Δεν έχει παιδιά αυτός ο φορτηγατζής; δεν έχει ψυχή; δεν έχει αξιοπρέπεια; Μπορεί όσο βρίσκεται σε ελληνικό έδαφος να πέφτει θύμα του κάθε πίθηκα τραμπούκου,
που έχει αναλάβει αυτόκλητος να μάθει την Ιστορία τα δικά του ανορθόγραφα γράμματα;
Αλλά έτσι είναι οι δειλοί, όπως το είδος του κ. Παναγιώταρου, κορδώνονται, κορδακίζονται και κορυβαντιούν μπροστά στους ανυπεράσπιστους, αλλά τρέμουν σαν σκουλήκια μπροστά στους Δυνατούς, τους φύρερ αυτού του κόσμου, τους εφοπλιστές, τους τραπεζίτες, τη συμμορία της Μέρκελ και τα λοιπά αγλαΐσματα ενός συστήματος που έχει
κάνει τη δυστυχία των ανθρώπων απότοκο και συνέπεια της λειτουργίας του. Οταν δεν είναι αυτοσκοπός.

Το κείμενο αυτό, σας το προείπα αλλά και πάλι σας προειδοποιώ, είναι βίαιο, προτρέπει, παροτρύνει και παρακινεί σε ένα νηφάλιο μίσος, ψύχραιμο και καλά οργανωμένο εναντίον του γεγονότος
ότι οι τράπεζες αυξάνουν τα κέρδη τους, αλλά τα νοσοκομεία κλείνουν.
Εναντίον της πολύ καθωσπρέπει κι ευγενικά διατυπωμένης άποψης Προβόπουλου ότι καλό θα είναι να ψάξουμε για καμιά ιδιωτική ασφάλιση, διότι τις κρατικές συντάξεις (με τα δικά μας λεφτά) τις φάγανε.
Τις έφαγε ο κ. Σημίτης, όταν έσπρωξε τα Ταμεία να παίξουν στο χρηματιστήριο (για να τους λέει ύστερα «ας προσέχατε»), όταν τους φάγανε τα αποθεματικά με τα δομημένα ομόλογα, κι όταν τα αποτελείωσε, τώρα, με το κούρεμα ο κ. Βενιζέλος.
Νιώθω λοιπόν στο πετσί σας (μας) τη βία της άνεσης Προβόπουλου, όταν σας προτείνει απ’ τα λίγα ευρώ που (δεν) σας μένουν να πληρώσετε μια ιδιωτική εταιρεία για να σας ασφαλίσει (ώσπου να φαλίρει) - και μετά πάλι ξεκρέμαστος εσείς,
όπως αρμόζει σε κάθε «τεμπέλη» και «διεφθαρμένο».
Οι Ελληνες δούλεψαν παρά πολλά χρόνια (πολύ περισσότερες ώρες κάθε μέρα από τους Γερμανούς) και τα κόπια τους λεηλατήθηκαν απ’ τους μιζαδόρους, τα λαμόγια και τους διαπλεκόμενους,
από ένα κράτος στα χέρια τους, πελατειακό, ληστρικό, θερμοκήπιο για κρατικοδίαιτους, που τώρα πλέον το κατάντησαν υποτελές και πάμφτωχο.
Δεν γίνεται λοιπόν όλοι αυτοί να εξακολουθούν να μας κάνουν χρηστομάθεια, να μας ζητούν θυσίες (για να φάνε κι άλλο), να διαμορφώνουν μια χώρα σε Ειδική Οικονομική Ζώνη, να ’χουν στείλει 2.000.000 ψυχές στην ανεργία κι ύστερα
να μας ζητούν να αυτοπαραμυθιαζόμαστε ότι πάμε καλύτερα, ότι το success story θα έχει κάποτε, σε τρία τέρμινα ή του Αγίου Ραγιά, χάπυ εντ!
Δεν πάει να λέει ο ΟΟΣΑ ότι η ύφεση συνεχίζεται και βαθαίνει. Οχι, λέει ο κ. Στουρνάρας. Ο Σημιτάνθρωπος που κάποτε νόθευε τους αριθμούς με «δημιουργική λογιστική» και τώρα δεν τους «πιστεύει», αν δεν είναι της δικής του αριθμητικής. Του ένα συν ένα ίσον τα πουλάω όλα ένα τάληρο.
Κι αυτό, το τάληρο, το δίνω για να αποπληρωθεί «το μεγαλύτερο δάνειο που έχει εκδοθεί απ’ την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας». Τις ίδιες μπούρδες με την ίδια αυταρέσκεια έλεγε κι ο Γιωργάκης, όταν μιλούσε κι αυτός για το «μεγαλύτερο δάνειο όλων των εποχών».
Δάνειο είναι όμως και θα το πληρώνουν τα μεγαλύτερα κορόιδα «όλων των εποχών», εμείς! Μάλιστα στον αιώνα τον άπαντα. Και θα το πληρώνουν
εκείνοι που ούτε τους μισθούς του κ. Στουρνάρα ή του κ. Προβόπουλου λαμβάνουν, ούτε παίρνουν μπόνους για το πιστωτικό σύστημα που έχουν επιβάλει, ούτε για το φορολογικό όργιο που έχουν
επινοήσει, όπως ο απίθανος αυτός Θεοχάρης που θα φορολογήσει όσους αγρούς τρέφουν, χέρσοι, κουνάβια.
Ναι, πρόκειται για ένα βίαιο κείμενο εναντίον του μείγματος των πονηρών τε και ηλίθιων που μας έχουν φλομώσει στο ψέμα. Και
στο κλέψιμο.
Μας έκλεψαν τους μισθούς, μας έκλεψαν τις συντάξεις, μας έκλεψαν τη δουλειά, την αξιοπρέπεια, κυνηγάνε να βουτήξουν τα σπίτια μας, έχουν μαραζώσει τη νεολαία, έχουν ατιμάσει τους γέροντες, σπρώξανε κόσμο στην αυτοκτονία
κι όμως έχουν το θράσος, αυτοί και τα τσιράκια τους από τα ΜΜΕ, να μας τρομοκρατούν με το χειρότερο, να επισείουν πάνω απ’ το κεφάλι μας τη σπάθη του Δαμοκλή, να μας συκοφαντούν τον έναν στον άλλον, να μας διαιρούν
και να μας τρώνε τη χαρά της ζωής. Για φράγκα. Απέναντι σε όλους αυτούς
το κείμενο αυτό διατρέχεται από ένα κρύο μίσος - κι ας έρθει το νομοσχέδιο Ρουπακιώτη, όταν γίνει νόμος, να με συλλάβει. Διότι αυτό προβλέπει
αυτό το έκτρωμα: Εναν Υπουργό-Φάτσιο, που θα μπορεί να αποφασίζει ποιας σκέψης Ιαβέρης θα γίνει, ποιο κόμμα θα μπορεί αίφνης να βγάλει εκτός νόμου και πώς θα πρέπει να κατευνάζεται η οργή του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου, ας πούμε, όχι όταν οι Ισραηλινοί σφάζουν κοσμάκη στην Παλαιστίνη, αλλά όταν ένας οποιοσδήποτε ανεγκέφαλος πιστεύει ότι το Ολοκαύτωμα ήταν ένας συνωστισμός
μπροστά στα κρεματόρια.

Αυτό το κείμενο είναι ένα βίαιο κείμενο εναντίον εκείνων που έσπασαν τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας, με τη Χρυσή Αυγή να βρίσκει τώρα δουλειά μόνο σε Ελληνες, αλλά με μισθό Πακιστανού, με τις ΜΚΟ να ενοικιάζουν σε αφεντικά εργάτες με μισθούς μαθητευόμενων, με το κράτος να παράγει σταζιέρ (αίφνης θυμήθηκαν τις... κοινωφελείς εργασίες) και μετανάστες.
Παραβρώμισε το πράγμα. Με φορολογούν οι προστάτες των φοροφυγάδων. Μου έκαναν το Σύνταγμα κουρέλι. Μου φόρτωσαν στον σβέρκο τον κ. Ράιχενμπαχ. Τις ασφαλιστικές μου εισφορές τις έφαγε η Μπούντεσμπανκ. Με βρίζουν κάθε μέρα ότι τους μοιάζω. Πέταξαν δυο-τρεις γενιές Ελλήνων στον Καιάδα. Εχουν γεμίσει θλίψη όλους τους ανθρώπους γύρω μου.

Πλην όμως, αυτή θα ήταν η αναπόφευκτη κατάληξη του μονοκομματικού δικομματισμού που ταλάνισε επί δεκαετίες τη χώρα. Ουδεμία διαφορά (απλώς διαφορετικές αναφορές προς τα δεξιά και τα αριστερά) είχαν η Ν.Δ. με το ΠΑΣΟΚ. Ωσάν κυβέρνηση Σημίτη κυβέρνησε η κυβέρνηση Καραμανλή κι έκαναν την Ελλάδα, όπως επίσης οι κυβερνήσεις Ανδρέα και Μητσοτάκη, το ράκος που είναι σήμερα.
Τόσο ράκος, που είναι αναγκασμένοι να το κυβερνούν μαζί πλέον - και πάντα εν ονόματι άλλων. Των Επικυρίαρχων. Τι σημαίνει αυτό για τον λαό - το ξέρει πλέον ο ίδιος πάρα πολύ καλά. Ως πότε θα συμβαίνει, είναι δική του υπόθεση να αποφασίσει.
Πάντως, όλοι οι πολίτες, γυναίκες και άνδρες, όλοι, ανεξαρτήτως των επιλογών μας, ξέρουμε πολύ καλά τι συμβαίνει. Ολοι, κατά βάθος, γνωρίζουμε...


email: stathis@enikos.gr

ΕΙΝΑΙ ΕΠΟΧΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΝ!

Του Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Ζούμε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εποχή από ιστορική σκοπιά. Η οικονομική κρίση αφενός και η αποκάλυψη στα μάτια εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών του βαθύτατα αντιδραστικού χαρακτήρα της ΕΕαφετέρου μεταδίδουν με επώδυνο τρόπο το μήνυμα ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός ούτε επιδιώκει ούτε μπορεί πλέον να ενσωματώνει τις μάζες των εργαζομένων, των μεσαίων στρωμάτων, των νέων ή των συνταξιούχων. Ακριβώς γι΄αυτό ο καπιταλισμός της εποχής μας συρρικνώνει αθόρυβα ολοένα και περισσότερο την αστική δημοκρατία, αντικαθιστώντας την με ένα δημοκρατικοφανές, όλο και πιο αυταρχικό καθεστώς.
Όλοι οι λαοί της Ευρώπης συνειδητοποιούν σταδιακά ότι η ΕΕ – δηλαδή η συσπείρωση των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων υπό την ηγεμονία των Γερμανών αστών – είναι ο κύριος μοχλός υλοποίησης της αντιλαϊκής πολιτικής. Με τις πλάτες της ΕΕ η αστική τάξη κάθε χώρας – μέλους της εφαρμόζει μια τόσο αντιδραστική πολιτική που δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί στα πιο άγρια όνειρα και επιθετικά όνειρα της. Από τη μία πλευρά, αυτή η επιθετικότητα της ΕΕ «ξεβολεύει» τις αστικές τάξεις του κάθε κράτους-μέλους της, καθώς υποχρεώνει να σκίσουν τα ανά χώρα «κοινωνικά συμβόλαια» και να δώσουν απότομο τέλος στην όποια φάση «κοινωνικής ειρήνης» είχαν πετύχει. Από την άλλη πλευρά όμως, η σημερινή πολιτική της ΕΕ αφυπνίζει τις αστικές τάξεις που αδρανούσαν, τις καθιστά πολύ πιο επιθετικές και επιπλέον τους προσδίδει πρωτόγνωρη αυτοπεποίθηση και τις απαλλάσσει από ταξικούς φόβους και πολιτικά στερεότυπα που απορρέουν από κοινωνικές και ταξικές συγκρούσεις του παρελθόντος. Για παράδειγμα, πριν από τρία χρόνια κανένας αστός πουθενά στην ΕΕ δεν φανταζόταν ότι θα μπορούσαν να επιβληθούν τέτοια μέτρα λεηλασίας μισθών και συντάξεων, χωρίς να έχουν λάβει χώρα κοινωνικές εξεγέρσεις ή και επαναστάσεις με βίαιο και αιματηρό χαρακτήρα, όπως ήταν βέβαιοι ότι θα συνέβαινε.
Από τη στιγμή όμως που πέτυχαν εξανδραποδίσουν τους λαούς της Ευρώπης χωρίς να ανοίξει μύτη, αλλάζει ριζικά ο ταξικός συσχετισμός δυνάμεων. Οι αστοί αισθάνονται ξαφνικά παντοδύναμοι. Ο επικίνδυνος και απειλητικός λαός γίνεται στα μάτια τους ένας θλιβερός δούλος, τον οποίον μπορούν να περιφρονούν και να κλωτσούν όσο και όποτε θέλουν, χωρίς κανένα κίνδυνο. Θεωρούν τους εαυτούς τους ηλίθιους οι αστοί που τόσες δεκαετίες ενσωμάτωναν τους εργαζόμενους δίνοντας τους λεφτά και βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου, αντί να τους πατάνε στο λαιμό, όπως κάνουν σήμερα εφαρμόζοντας την πολιτική της ΕΕ. Αν δεν σημειωθούν βίαιες κοινωνικές εξεγέρσεις και επαναστάσεις, οι αστοί και η ΕΕ δεν θα αλλάξουν γραμμή. Θα αναδειχθούν μάλιστα νέα αστικά στρώματα, πολύ πιο επιθετικά από τους παλαιότερους αστούς. Προϊόντα των νέων ταξικών συσχετισμών,οι αστοί αυτοί θα είναι βασισμένοι στα 400 και 500 ευρώ που θα δίνουν στους εργαζόμενους στις επιχειρήσεις τους, στην απόλυτη εξαθλίωση δηλαδή του κόσμου της εργασίας στη νέα εποχή. Δείγμα της νέα εποχής είναι η Γερμανία. Αφού με τα μνημόνια δημιούργησε δεκάδες εκατομμύρια άνεργους νέους στην Ευρώπη, τώρα εμφανίζεται ως … «φιλάνθρωπη» διακηρύσσοντας της πρόθεση της να πάρει μερικές δεκάδες χιλιάδες νέους από άλλες ευρωπαϊκές χώρες μετανάστες στη Γερμανία ως μαθητευόμενους! Τώραο δήμιος Σόιμπλε φτιάχνει προγράμματα …καταπολέμησης της ανεργίας των νέων! Θράσος απύθμενο.
Όταν ένα κοινωνικό σύστημα χάνει την ικανότητα ενσωμάτωσης των μαζών και βασίζει την εξουσία του αποκλειστικά και μόνο στη βίαιη επιβολή του, αυτό σημαίνει ότι από ιστορική σκοπιά έχει περάσει στο τελευταίο στάδιο της κυριαρχίας του. Η ανατροπή του όμως είναι εντελώς διαφορετική υπόθεση.Προϋποθέτει πρώτα πρώτα την ύπαρξη μιας τάξης που να θέλει πραγματικά την ανατροπή του συστήματος πάση θυσία, με βίαιο εν ανάγκη τρόπο. Μια τάξη που να έχει σαφή άποψη για το καθεστώς που θέλει να εγκαθιδρύσει και το οποίο αντικειμενικά να υπηρετεί τα συμφέροντα της. Στη βάση αυτή να έχουν ιδρυθεί και να λειτουργούν οι πολιτικοί φορείς, προετοιμάζοντας τα μέλη τους, τους οπαδούς τους και τις μάζες για σύγκρουση μέχρι τέλους με όλα τα μέσα. Είναι προφανές ότι πουθενά στην Ευρώπη δεν υφίστανται τέτοιες προϋποθέσεις, ούτε υπάρχουν πολιτικά κόμματα με αξιόλογη εκλογική απήχηση που να έχουν τέτοιον επαναστατικό προσανατολισμό και να προετοιμάζονται για ένοπλη εν ανάγκη σύγκρουση με στόχο την ανατροπή του καπιταλιστικού καθεστώτος.
Αυτό σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι πρέπει να περάσουν δεκαετίες μέχρι να προκληθούνεπαναστατικά γεγονότα. Κάθε άλλο. Δεν πρέπει όμως να υποτιμούμε το γεγονός ότι μέχρι να συμβούν εξεγέρσεις και επαναστάσεις, οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις έχουν κάθε δίκιο να βρίσκονται σε παροξυσμό αλαζονείας και άκρατης επιθετικότητας. Λύση συμβιβαστική δεν υπάρχει! Ή αυτοί ή εμείς!
Όσο και αν οι αστοί νομίζουν ότι ελέγχουν το παιχνίδι, θα κατατροπωθούν αν οι λαοί ξεσηκωθούν. Εμείς έχουμε πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι η Ελλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος της ΕΕ.
*Δημοσιεύθηκε στο «Πριν» την Κυριακή 2 Ιουνίου 2013

2 Ιουν 2013

Νέο καμπανάκι για κοινά παυσίπονα

Νέο καμπανάκι για κοινά παυσίποναΗ ιβουρποφένη και η δικλοφενάκη κατηγορούνται για αύξηση του κινδύνου καρδιαγγειακών επιεσοδίων
Η δικλοφενάκη και η ιβουπροφένη, δυο κοινά παυσίπονα, κατηγορούνται για αύξηση του κινδύνου καρδιαγγειακών επεισοδίων όταν λαμβάνονται σε υψηλές δόσεις και για μεγάλο χρονικό διάστημα



Για άλλη μια φορά η ιβουπροφένη και η δικλοφενάκη, δυο ιδιαίτερα διαδεδομένες παυσίπονες δραστικές ουσίες, τίθενται στο εδώλιο κατηγορούμενες ότι, αν λαμβάνονται σε υψηλές δόσεις και για μεγάλο χρονικό διάστημα, αυξάνουν τον κίνδυνο καρδιαγγειακών επεισοδίων. Τα νέα στοιχεία θεωρούνται ιδιαίτερα σοβαρά καθώς προέρχονται από τη μεγαλύτερη και πλέον ενδελεχή μελέτη που έχει γίνει ως σήμερα.
Η ιβουρπροφένη και η δικλοφενάκη ανήκουν στα Μη Στεροειδή Αντιφλεγμονώδη Φάρμακα (ΜΣΑΦ) και αποτελούν τη δραστική ουσία πολλών παυσιπόνων που λαμβάνονται συστηματικά από ασθενείς για την αντιμετώπιση τόσο οξέων όσο και χρόνιων πόνων και φλεγμονών – όπως π.χ. στην περίπτωση αρθρίτιδας ή μόνιμων πονοκεφάλων.
Παλαιότερες μελέτες έχουν επισημάνει μια σύνδεσή τους με την αύξηση του κινδύνου για καρδιαγγειακές παθήσεις. Μετά την εξέταση όμως περισσότερων δεδομένων οι επιστήμονες ανεβάζουν το ποσοστό της αύξησης αυτής στο ένα τρίτο. Τοποθετούν δηλαδή την ιβουπροφένη και τη δικλοφενάκη στην ίδια τάξη με τους εκλεκτικούς αναστολείς της κυκλοοξυγενάσης 2 (κοξίμπες) όπως το φάρμακο Vioxx που έχει αποσυρθεί διεθνώς από την κυκλοφορία.
Η μελέτη
Η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «The Lancet», διεξήχθη από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Προκειμένου να διερευνήσουν τις επιπτώσεις των ΜΣΑΦ οιι επιστήμονες συγκέντρωσαν δεδομένα από 754 κλινικές δοκιμές τα οποία αφορούσαν περισσότερα από 253.000 άτομα. Εξέτασαν τις περιπτώσεις στις οποίες χορηγούντο υψηλές δόσεις μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών –150 mg ημερησίως για τη δικλοφενάκη και 2.500 mg ημερησίως για την ιβουπροφένη.
Τα αποτελέσματά τους έδειξαν ότι για κάθε 1.000 άτομα που έπαιρναν δικλοφενάκη και ιβουπροφένη συστηματικά και σε μεγάλες δόσεις εμφανίζονταν ανά κάθε έτος λήψης των φαρμάκων τρεις επί πλέον περιπτώσεις καρδιαγγειακών επεισοδίων εκ των οποίων ένα θανατηφόρο, τέσσερις επί πλέον περιπτώσεις καρδιακής ανεπάρκειας καθώς και κάποιες περιπτώσεις επιπλοκών στο γαστρεντερικό σύστημα όπως η γαστρορραγία.
Οι ερευνητές τόνισαν ότι τα αποτελέσματα αυτά δεν αφορούν τη λήψη μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών για σύντομες περιόδους, όπως π.χ. για έναν πονοκέφαλο ή για ένα διάστρεμμα. Πρόσθεσαν ωστόσο ότι όσοι αντιμετωπίζουν ήδη κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων καθώς και οι καπνιστές – στους οποίους ο κίνδυνος εμφανίστηκε αυξημένος – θα πρέπει να αναμένουν αύξηση του κινδύνου αυτού με τη μακρόχρονη και σε υψηλές δόση λήψη αυτών των φαρμάκων.
«Αυτό το οποίο λέμε είναι ότι οι κοξίμπες, η ιβουπροφένη και η δικλοφενάκη έχουν παρόμοιους κινδύνους αλλά επίσης έχουν και παρόμοια οφέλη» δήλωσε στο πρακτορείο Reuters ο Κόλιν Μπόλτζεντ της υπηρεσίας κλινικών δοκιμών του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, επικεφαλής της μελέτης.

Ηλεκτρονική ταυτότητα θα έχουν όλα τα κτίρια

Ηλεκτρονική ταυτότητα θα έχουν όλα τα κτίριαΜΗΤΡΩΟ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 10 ΧΡΟΝΙΑ
Σε δημόσια διαβούλευση τίθεται το πολυαναμενόμενο σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος για την Ηλεκτρονική Ταυτότητα Κτιρίων «φακελώνοντας» όλα τα νέα και παλαιά κτίσματα της χώρας σε ένα μητρώο ακινήτων.
Στο νέο μέτρο, η εφαρμογή του οποίου αναμένεται στους επόμενους μήνες, θα συμπεριληφθούν σε πρώτη φάση όλα τα αυθαίρετα κτίσματα καθώς κάθε υποβολή δήλωσης στον νόμο για τα αυθαίρετα θα συνοδεύεται και με ένταξη στην ταυτότητα του κτιρίου. Όσα κτίρια ή ιδιοκτησίες ενταχθούν στο νέο νόμο για τα αυθαίρετα (ή στους νόμους 4014/2011 και 3843/2010) οφείλουν να ολοκληρώσουν την ταυτότητα του κτιρίου μέσα σε πέντε χρόνια.
Στο φάκελο του κτιρίου που θα τηρείται από τον μηχανικό του ακινήτου θα περιλαμβάνονται στοιχεία όπως η οικοδομική άδεια, το πιστοποιητικό ενεργειακής απόδοσης, φωτογραφική τεκμηρίωση και ένα ψηφιακό βίντεο που θα απεικονίζει όλους τους χώρους του ακινήτου.
Η πρώτη καταγραφή ακινήτων θα έχει ολοκληρωθεί σε δέκα χρόνια, τόσο για τα δημόσια όσο και για τα ιδιωτικά κτίρια. Ωστόσο, απαιτείται συμπλήρωση της ταυτότητας του κτιρίου είτε σε περίπτωση μεταβίβασης, είτε σε περίπτωση έκδοσης έγκρισης δόμησης ή εργασιών μικρής κλίμακας για οποιοδήποτε ακίνητο. Στις πολυκατοικίες οι ιδιοκτήτες μπορούν κατόπιν κοινής συνεννόησης να φτιάξουν την ταυτότητα του κτιρίου και όχι μόνο ανά ιδιοκτησία. Εάν δεν συμφωνεί η πλειοψηφία της πολυκατοικίας, τότε ο κάθε ιδιοκτήτης μπορεί να προχωρήσει μόνος του της διαδικασία για την αυτοτελή ιδιοκτησία του. Θα απευθύνονται σε έναν μηχανικό ο οποίος έναντι αμοιβής θα φτιάχνει την «ηλεκτρονική ταυτότητα».
Κυρώσεις Σε κτίρια των οποίων η συμπλήρωση της ταυτότητας κτιρίου ή κατά τους περιοδικούς ελέγχους διαπιστωθεί ότι οι οικοδομικές εργασίες δεν εκτελέστηκαν σύμφωνα με την άδεια δόμησης ή κατά τους περιοδικούς ελέγχους διαπιστωθεί ότι συμπληρώθηκαν ψευδώς στοιχεία ταυτότητας κτιρίου από τον αρμόδιο μηχανικό, πέραν των ποινικών κυρώσεων επιβάλλεται:
α) Πρόστιμο από 2.000 έως 20.000 ευρώ. Η κύρωση επιβάλλεται από τον υπουργό Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής ή τον υπό αυτόν εξουσιοδοτούμενο κατόπιν προηγούμενης ακρόασης του ενδιαφερόμενου.
β) Αναστολή άδειας άσκησης επαγγέλματος για διάστημα από 2 έως 24 μήνες ανάλογα με τη βαρύτητα της παράβασης. Η κύρωση επιβάλλεται από το αρμόδιο Πειθαρχικό Συμβούλιο του ΤΕΕ. http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26510&subid=2&pubid=113053461

Μόνο για *τρελούς*

Αχ, είναι δύσκολο να βρεις αυτό το θεϊκό μονοπάτι μέσα σ? αυτή τη ζωή που κάνουμε, σε τούτη δω την αποβλακωμένη και ανούσια εποχή με την πνευματική της στειρότητα, την αρχιτεκτονική της, τις επιχειρήσεις της, την πολιτική της, τους ανθρώπους της!

Πως θα μπορούσα να μην καταντήσω ένας μοναχικός λύκος, ένας άξεστος ερημίτης, αφού δεν συμμερίζομαι τους στόχους της και τις αξίες της και δεν καταλαβαίνω καμιά από τις απολαύσεις της;Δεν μπορώ να μείνω για πολλή ώρα ούτε στο θέατρο ούτε στον κινηματογράφο.

Σπάνια διαβάζω εφημερίδα κι ακόμα πιο σπάνια κάποιο μοντέρνο βιβλίο. Δεν μπορώ να καταλάβω ποιά ευχαρίστηση και ποιά χαρά βρίσκουν οι άνθρωποι με το να συνωστίζονται στα ξενοδοχεία και στους σιδηροδρόμους, στα κέντρα με την αποπνιχτική ατμόσφαιρα και την απαίσια μουσική, στα μπαρ και στα βαριετέ, στις διεθνείς εκθέσεις και στον ιππόδρομο……..

Από την άλλη μεριά, όσα μου συμβαίνουν στις σπάνιες ώρες τις χαράς μου, όσα για μένα είναι ζωή, ευδαιμονία, έκσταση και πνευματική ανάταση, οι άνθρωποι, γενικά, τα αναζητούν μόνο στην φαντασία. Στην πραγματική ζωή τα βρίσκουν παράλογα και απίθανα. Κι έτσι, αν οι άνθρωποι έχουν δίκιο, αν αυτή η μουσική των νυχτερινών κέντρων είναι απόλαυση, αν αυτή η μαζική διασκέδαση δίνει χαρά κι αν αυτό το αμερικανοποιημένο πλήθος που ευχαριστιέται με το τίποτα έχει δίκιο, τότε εγώ έχω άδικο, είμαι τρελός. Είμαι στ? αλήθεια ο Λύκος της Στέπας, όπως συχνά αποκαλώ τον εαυτό μου, αυτό το ξεστρατισμένο αγρίμι, που δε βρίσκει ούτε σπιτικό, ούτε χαρά, ούτε ελπίδα σ? ένα κόσμο παράξενο και ακατανόητο….
Έρμαν Έσσε : Ο Λύκος της Στέπας

1 Ιουν 2013

Αριστερά: κρίση συνιστωσών ή συνιστώσες της κρίσης;

Αναντίστοιχα της συγκυρίας τα περισσότερα αριστερά μορφώματα

Του Δημήτρη Πατέλη αν. καθηγητή Φιλοσοφίας στο Πολυτεχνείο Κρήτης
Ολο και πιο αισθητές γίνονται στον απλό λαό -και σε όσους έχουν ακόμα την ικανότητα να αφουγκράζονται την αγωνία του- οι μονομέρειες, οι αγκυλώσεις και η ανεπάρκεια-αναντιστοιχία με την εποχή και τη συγκυρία ποικίλων μορφωμάτων της Αριστεράς, κληροδοτημάτων και καταλοίπων άλλων εποχών.
Μονομέρειες που απολυτοποιούνται μεταφυσικά, προσλαμβάνοντας τραγελαφικές διαστάσεις στα λόγια και τα έργα κάποιων επιγόνων τού πάλαι ποτέ επαναστατικού κινήματος…
Η κρισιακή συγκυρία προβάλλει ως φάσμα δυνατοτήτων δημιουργικής-επαναστατικής επίλυσης των αντιφάσεων από ένα αντίστοιχο των περιστάσεων υποκείμενο-κίνημα, από ένα μέτωπο σωτηρίας του λαού και ανάπτυξης της κοινωνίας, είτε αδράνειας και αναντίστοιχων παρεμβάσεων με αμφίβολα έως καταστροφικά αποτελέσματα, μιας και η πρωτοβουλία των κινήσεων και η κυριαρχία στους συσχετισμούς των δυνάμεων παραδίδονται εκ των πραγμάτων στις καθεστωτικές και αντεπαναστατικές δυνάμεις. Η εμπλοκή του υποκειμένου και η όλη εκτύλιξη της δραστηριότητας δεν συνιστούν μια γραμμική και απρόσκοπτη εξελικτική διαδικασία.
Ακριβώς μέσα στην κρίση και τις καταστροφικές της επιπτώσεις, τα περισσότερα αριστερά οργανωτικά κ.ο.κ. μορφώματα φαίνονται όλο και πιο αναντίστοιχα της συγκυρίας και της εποχής. Κάποια επιδίδονται στην «εξωστρέφεια» του κυβερνητισμού, σε ανερμάτιστο δημοσκοπικό, καιροσκοπικό, καθεστωτικό εκφυλισμό, διεκδικώντας σε εσωτερικό και εξωτερικό διαπιστευτήρια «υπευθυνότητας», ως διαχειριστικές δυνάμεις του συστήματος εδώ και τώρα, απεμπολώντας τον κομμουνισμό και κάθε εναλλακτική προοπτική (διατηρώντας ως «αριστερό-εξαγνιστικό» και «αγωνιστικό» άλλοθι-δόλωμα κάποιες «συνιστώσες» εντός τους). Εδώ η «πολυφωνία» των «ανεύθυνων» συνιστωσών και τάσεων σταματά εκεί που αρχίζει η επίσημη «υπεύθυνη» πολιτική του αρχηγικού πυρήνα. Αλλα πάλι επιδίδονται σε μονόχνοτη εσωστρέφεια, με φραστική φυγή από την εποχή και τη συγκυρία, με την επίκληση του δικού τους «πλήρους πακέτου» αυστηρής «ιδεολογικής καθαρότητας» και «στρατηγικής συνέπειας» (βλ. «λαϊκή εξουσία», «αντικαπιταλισμό» κ.ο.κ.), ως προαπαιτούμενου κάθε συμπόρευσης, με την αφηρημένη προσδοκία επαναστατικών καταστάσεων στο απώτερο και απροσδιόριστο μέλλον.
Ωστόσο, τα αριστερά κόμματα και οι πολιτικές οργανώσεις, με την πολύτιμη εμπειρία τους, δεν είναι θέσφατα. Είναι παροδικά μορφώματα, γεννήματα συγκεκριμένων ιστορικών αναγκών και συσχετισμών. Η όποια a priori και ανιστορική έμφαση μόνο στη δήθεν εσαεί αντιστοιχία και επάρκεια ορισμένου υποκειμένου προς τις ανάγκες της εποχής και της συγκυρίας, υπονομεύει τη δυνατότητα διερεύνησης των νομοτελειών που διέπουν την επαναστατική διαδικασία και οδηγεί σε εκδοχές απολογητικής απολυτοποίησης της ιδέας που έχουν κάποιοι για τον εαυτό τους, υποκατάστασης από αυτήν της πραγματικότητας. Ετσι, η ζωτική για την κοινωνία ανάγκη συγκεκριμένης ιστορικής βελτιστοποίησης της συγκρότησης και εμπλοκής του επαναστατικού υποκειμένου υποκαθίσταται από την ανιστορική ανάγκη περιχαράκωσης, αυτοεπιβεβαίωσης και αναπαραγωγής μορφωμάτων φορέων της «σωστής γραμμής»…
Αντί λοιπόν να λειτουργεί ο αγώνας για την άρση της όποιας αναντιστοιχίας προς την πραγματικότητα και τη συγκυρία ως κίνητρο διαμόρφωσης, αναβάθμισης, ανασυγκρότησης, ωρίμανσης και ανάπτυξης του υποκειμένου, γίνεται το αντίθετο: η ιδιοτυπία της αναντιστοιχίας του καθενός εκλαμβάνεται και λειτουργεί ως στίγμα αυτοπροσδιορισμού και ως αρχή οριοθέτησης και διατήρησης του ποιμνίου (στελεχών, μελών, οπαδών, ψηφοφόρων, επιρροών) αυτοαναφορικών ομαδοποιήσεων εκφυλιζόμενων ομάδων, ως στοιχείο αναπαραγωγής μικρών ή μεγάλων γραφειοκρατικών ιεραρχικών σχημάτων της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς της ήττας. Μιας Αριστεράς, η οποία όσο βαθαίνει η κρίση, που αποκαλύπτει πιο ανάγλυφα την αναντιστοιχία της, εκλαμβάνεται και τελικά λειτουργεί ως μέρος και όχι ως λύση του προβλήματος της εργατικής τάξης και του λαού. Μιας Αριστεράς που πρακτικά αρνείται πεισματικά να λειτουργήσει στην κρισιακή συγκυρία ως καταλύτης για τη βέλτιστη και τάχιστη ριζοσπαστικοποίηση και επαναστατικοποίηση των ραγδαία πολιτικοποιούμενων λαϊκών μαζών.
Ετσι, τα ποικιλώνυμα αλληλοσπαρασσόμενα κατάλοιπα και σπαράγματα πάλαι ποτέ αγωνιστικών κινημάτων (άγνωστα στο ευρύ κοινό), με την επίκληση της δικής τους «πρωτοπορίας» και «ορθοδοξίας», της «εσαεί σωστής γραμμής» και της δικαίωσής τους, γίνονται πρακτικά δυνάμεις ακύρωσης αυτής της επαναστατικοποίησης, φορείς διχασμού, αποπροσανατολισμού και απογοήτευσης… Λειτουργούν ανασχετικά (αν όχι διαλυτικά) στην κλιμάκωση αυτής της ριζοσπαστικοποίησης από τα κάτω, με παρελκυστικά προσχήματα, με εμμονές σε άκαιρους και άσχετους με τη μοναδικότητα της συγκυρίας δογματισμούς, στερεοτυπικά σχήματα, αυτοαναφορικές ιδιολέκτους και ιδεολογήματα, με αναντίστοιχες της συγκυρίας κινήσεις και ρητορικές υπεκφυγές (π.χ. συγκαλύπτοντας με φραστικό ριζοσπαστισμό, με επίκληση ιστορικών συμβόλων, με πρακτικές περιχαράκωσης κ.ο.κ. την αναντίστοιχη στάση τους ή/και την καθεστωτική μετάλλαξή τους).

31 Μαΐ 2013

ΔΩΡΕΑΝ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟΣ ΚΑΡΔΙΑΓΓΕΙΑΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ

Με πρωτοβουλία του κοινωνικού ιατρείου του Δήμου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου θα πραγματοποιηθεί ΚΑΡΔΙΑΓΓΕΙΑΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ (χοληστερόλη, τριγλυκερίδια, HDL, LDL, έλεγχος αρτηριακής πίεσης, γλυκόζη αίματος κ.α. ), την Τετάρτη 5 Ιουνίου και την Πέμπτη 6 Ιουνίου 2013 ώρα: 8:00 πμ στο χώρο του περιφερειακού ιατρείου Ευηνοχωρίου.

Συνιστάται να παραμείνετε νηστικοί 12 ώρες πριν την εξέταση.

Για ραντεβού καλέστε στο 26310-39249

30 Μαΐ 2013

Η ΚΡΙΣΗ ΜΑΙΝΕΤΑΙ, ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑ ΟΜΩΣ ΣΠΑΝΕ ΡΕΚΟΡ!


Του Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Παράξενα φαινόμενα συνοδεύουν αυτή την κρίση, τουλάχιστον από πρώτη ματιά. Την ώρα που όλα τα κράτη του κόσμου συνθλίβονται, υποτίθεται, από το ασήκωτο βάρος του δημόσιου χρέους, την ώρα που οι μισθοί και οι συντάξεις μειώνονται ή πετσοκόβονται ανάλογα με τη χώρα με πρόσχημα την αντιμετώπιση του προβλήματος του χρέους, την ίδια ώρα τα χρηματιστήρια των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Βρετανίας και άλλων χωρών έχουν απογειωθεί και σπάνε τα ιστορικά τους ρεκόρ! Την περασμένη εβδομάδα π.χ. ο αμερικανικός χρηματιστηριακός δείκτης Dow Jones έσπασε κάθε ρεκόρ στα 129 χρόνια της ύπαρξής του και έφτασε στις 15.542 μονάδες!
Το ίδιο συνέβη και με τον γερμανικό δείκτη Dax, ο οποίος σημείωσε νέο ρεκόρ από τότε που δημιουργήθηκε με 8.558 μονάδες. Ρεκόρ δωδεκαετίας (από το 2001) σημείωσε και ο βρετανικός δείκτης FTSE-100 ξεπερνώντας τις 6.800 μονάδες. Εξήγηση φυσικά υπάρχει, αλλά η ερμηνεία του φαινομένου προοιωνίζεται ένα ζοφερό μέλλον, αν συνεχιστεί αυτή η τάση. Τα κρατικά ομόλογα δίνουν εντελώς ασήμαντα, μηδαμινά επιτόκια - χώρια που με τις ιστορίες που άρχισαν με τα «κουρέματα» τουλάχιστον στην Ευρώπη, όλοι φοβούνται πως κάποιες τουλάχιστον κυβερνήσεις απεργάζονται σχέδια καταλήστευσης των ομολογιούχων και περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία για να τα εφαρμόσουν! Οι τράπεζες αφενός δίνουν πολύ χαμηλά επιτόκια στις καταθέσεις και αφετέρου -ειδικά στην ΕΕ- είναι έτοιμες κι αυτές να ληστέψουν τους καταθέτες και να τους φάνε τα λεφτά, όπως έγινε στην Κύπρο.
Στη φάση αυτή λοιπόν όσοι έχουν λεφτά έχουν στραφεί στο χρηματιστήριο και παίζουν μεταξύ τους, ωθώντας τις τιμές των μετοχών στα ύψη. Αυτονόητο είναι ότι έτσι δημιουργείται σταδιακά μια νέα χρηματιστηριακή φούσκα που, όταν σκάσει, θα… «κλάψουν μανούλες». Παίρνοντας το χρηματιστήριο της Γερμανίας, της ηγεμονικής δύναμης της Ευρώπης, τα παραδείγματα είναι πολύ διδακτικά. Στις 7 Μαρτίου του 2000, ο Dax έφτασε στις 8.136,16 μονάδες και κατόπιν κατέρρευσε. Τον Μάρτιο του 2003 είχε πλέον χάσει… 6.000 (!) μονάδες, καθώς έπεσε στις 2.188 πριν αρχίσει σιγά σιγά να ξανανεβαίνει. Στις 13 Ιουλίου του 2007, έναν χρόνο πριν ξεσπάσει η κρίση, ανέβηκε στις 8.151,57 μονάδες πριν αρχίσει η νέα κατακρήμνιση.
Αυτή τη φορά έχασε «μόνο»… 4.500 μονάδες, καθώς τον Μάρτιο του 2009 η πτώση του σταμάτησε στις 3.588 μονάδες. Τώρα που το (προσωρινό;) ρεκόρ του είναι οι 8.558 μονάδες, πού θα σταματήσει η καταβαράθρωση; Παντελώς άγνωστο. Ούτε και ενδιαφέρει τον πολύ κόσμο. Αλλο όμως πρέπει να ανησυχήσει και μάλιστα βαθύτατα τους λαούς της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Το γεγονός ότι οι πλούσιοι συνεχίζουν να ρίχνουν τα χρήματά τους με όλο και εντονότερους ρυθμούς σε χρηματοπιστωτικά προϊόντα, σημαίνει ότι όλο και περισσότερα κεφάλαια αποσύρονται από τη σφαίρα της παραγωγής.
Αν αυτή η τάση δεν ανακοπεί, οι δυνατότητες καταπολέμησης της ανεργίας μέσω της δημιουργίας θέσεων εργασίας και της εκ νέου σταδιακής αποκατάστασης των μισθών των εργαζομένων στα προ κρίσης επίπεδα, μειώνονται δραματικά όχι μόνο άμεσα, αλλά και μακροπρόθεσμα. Αν οι πλούσιοι και οι διαχειριστές κεφαλαίων απλώς ανακατανέμουν κυρίως μεταξύ τους τα κεφάλαιά τους και τα εγκλωβίζουν στη χρηματοπιστωτική σφαίρα, η ζωή εκατοντάδων εκατομμυρίων εργαζομένων, συνταξιούχων και μικρομεσαίων θα γίνεται όλο και πιο ζοφερή.
Καθώς μάλιστα ο χρηματοπιστωτικός τομέας βρίσκεται σήμερα στην αιχμή της διεθνοποίησης του κεφαλαίου, οι δυσάρεστες αυτές συνέπειες θα διαχέονται όλο και περισσότερο σε παγκόσμια κλίμακα.
Ενδεικτικά της τάσης αυτής είναι τα αποτελέσματα έρευνας που διενήργησε ο γνωστός οίκος Ernst & Young για το 2012 αναφορικά με το ποιος κατέχει τις μετοχές των 30 γερμανικών επιχειρηματικών κολοσσών που συναπαρτίζουν τον δείκτη Dax του γερμανικού χρηματιστηρίου. Τα ευρήματα είναι εντυπωσιακά: το 55% των μετοχών ανήκουν σε ξένους επενδυτές και μόνο το 37% σε Γερμανούς!
Ομολογουμένως, απροσδόκητο αποτέλεσμα - ξένοι κατέχουν κατά μεγάλη πλειοψηφία τις μετοχές των κορυφαίων γερμανικών εταιρειών! Καθώς μάλιστα όλοι αυτοί οι ξένοι επενδυτές δεν είναι ιδιώτες, αλλά ξένες τράπεζες, ξένοι επενδυτικοί οίκοι, ξένες ασφαλιστικές εταιρείες και ξένα ασφαλιστικά ταμεία, δεν έχουμε να κάνουμε με εύπορους πολίτες που δίνουν τα λεφτά τους στους Γερμανούς για σιγουριά. Πρόκειται για παράγοντες που θέλουν να ασκήσουν, και κάποιες φορές ασκούν, εξουσία στη διαχείριση των γερμανικών επιχειρήσεων, ενώ παράλληλα μπορούν να τις κλονίσουν σοβαρά πουλώντας τις μετοχές τους, αν δεν αποκομίζουν υψηλά κέρδη.
*Δημοσιεύθηκε στο ¨ΕΘΝΟΣ” την Πέμπτη 30 Μαίου 2013

Τι κάνει τον άνθρωπο πραγματικά ευτυχισμένο; Μία λέξη μόνο

Μια από τις πιο μακροχρόνιες μελέτες της ανθρώπινης ανάπτυξης ξεκίνησε το 1938 και ολοκληρώθηκε πρόσφατα. Η έρευνα παρακολούθησε 268 φοιτητές του Χάρβαρντ για 75 χρόνια, μετρώντας ένα μεγάλο φάσμα ψυχολογικών, ανθρωπολογικών χαρακτηριστικών, μαζί με στοιχεία της προσωπικότητας – από το IQ μέχρι τις συνήθειες στο αλκοόλ, τις οικογενειακές σχέσεις – σε μια προσπάθεια να προσδιοριστεί ποιοί είναι οι παράγοντες που συμβάλλουν περισσότερο στην ευτυχία του ανθρώπου.

Το businessinsider αναφέρει ότι η μελέτη απέδωσε ένα φάσμα συμπερασμάτων, μεταξύ των οποίων το «ο αλκοολισμός είναι μια διαταραχή με πολύ καταστροφική δύναμη».

Επίσης «πάνω από ένα ορισμένο επίπεδο, η νοημοσύνη δεν έχει σημασία».

Όμως ο πιο σημαντικός παράγοντας, ο οποίος επηρεάζει πολλές πτυχές της ζωής, είναι η ισχυρή συσχέτιση μεταξύ της θέρμης των σχέσεων με τους άλλους ανθρώπους και της υγείας και της ευτυχίας στα γηρατειά.

Ειδικότερα: Οι άντρες που είχαν «θερμές» σχέσεις με τις μητέρες τους στην παιδική τους ηλικία κατά μέσο όρο κέρδιζαν σημαντικά περισσότερα χρήματα από τους άντρες που μεγάλωσαν με αδιάφορες μητέρες. Οι άντρες που είχαν κακές σχέσεις με τη μητέρα τους στην παιδική τους ηλικία είχαν περισσότερες πιθανότητες να χτυπηθούν από άνοια σε προχωρημένη ηλικία.

Επίσης, οι καλή σχέση με τον πατέρα στα παιδικά χρόνια οδηγούν σε χαμηλότερα ποσοστά άγχους, μεγαλύτερη απόλαυση των διακοπών και αύξηση της «ικανοποίησης από τη ζωή» σε ηλικία 75 ετών.

Ένας από τους ερευνητές, με δικά του λόγια, ανέλυσε τα αποτελέσματα ως εξής «τα 75 χρόνια έρευνας και τα 20 εκατομμύρια δολάρια που δαπανήθηκαν κατέληξαν σε ένα απλό συμπέρασμα: Ευτυχία είναι η αγάπη. Τέλος».

http://sciencearchives.wordpress.com/
http://www.psixologikosfaros.gr/

New Deal λιτότητας με ανάπτυξη


του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες φιλολογούν για την ανεργία των νέων, ανησυχούν για κοινωνικές εκρήξεις και αναζητούν πολιτικό συμβιβασμό για τη διαχείριση της κρίσης

Αν συνέβη στη Σουηδία, μια από τις πιο «προστατευμένες» από την κρίση οικονομία, γιατί να μη συμβεί στη Γερμανία, στην Ολλανδία ή στη Γαλλία; Ίσως αυτό είναι ένα ερώτημα που απασχολεί την ευρωπαϊκή ελίτ τις τελευταίες ημέρες, καθώς συνεχίζεται η απρόσμενη έκρηξη φτωχών νέων μεταναστών σε γειτονιές της Στοκχόλμης. Κάποιες ανάλογες ανησυχίες είχαν κινητοποιήσει τους Ευρωπαίους ηγέτες τον Δεκέμβριο του 2008, όταν η Αθήνα φλεγόταν μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ήταν η περίοδος που χρηματοπιστωτική κρίση κορυφωνόταν και οι 27 της Ε.Ε. αποφάσιζαν να σώσουν τις εκτεθειμένες στις τοξικές φούσκες τράπεζες, εκτοξεύοντας πύρινα καρφιά κατά των «άπληστων golden boys».
Υποβόσκει μια ανάλογη κοινωνική ανησυχία στις ευρωπαϊκές ηγεσίες σήμερα. Η συχνότητα με την οποία αναφέρεται στην ανεργία των νέων ο Βόλφγκαγκ Σόιμπλε είναι ενδεικτική. Και οι αναφορές του δεν είναι απαραίτητα υποκριτικές. Πρώτον, διότι το κόμμα του και η κυβέρνηση του έχουν μπροστά τους τις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Και δεύτερον, διότι προφανώς ο ίδιος και οι ομόλογοί του αντιλαμβάνονται ότι η κατάσταση που διαμορφώνεται, ιδιαίτερα στον ευρωπαϊκό Νότο, είναι κοινωνικά και πολιτικά μη διαχειρίσιμη.
Ντελόρ και Σρέντερ
Ενδεικτικό είναι και το άρθρο που συνυπέγραψαν ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν Ζακ Ντελόρ και ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ και δημοσιεύτηκε στους New York Times και πολλές ευρωπαϊκές εφημερίδες. Ντελόρ και Σρέντερ επισημαίνουν την «αντίδραση στην ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης» που καταγράφεται σε χώρες με υψηλό κοινωνικό κόστος προσαρμογής όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και η Ιταλία και, απευθυνόμενοι στη Γερμανία, της ζητούν να δώσει στους ασθενείς εταίρους της την ευκαιρία που είχε και η ίδια για χαλαρότερους όρους προσαρμογής το 2003-2004, όταν μαζί με τη Γαλλία είχε παραβιάσει τον «χρυσό κανόνα» του Μάαστρχιτ για έλλειμμα 3% και χρέος 60% του ΑΕΠ. Οι δύο «συνταξιούχοι» πολιτικοί εισηγούνται έναν «εμβολιασμό» των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων με μέτρα ενίσχυσης της ανάπτυξης. Και αντλώντας εμπειρία από το παράδειγμα της ίδιας της Γερμανίας θυμίζουν ότι «το χρονικό χάσμα μεταξύ της λήψης των επώνδυνων αποφάσεων και των ορατών αποτελεσμάτων τους μπορεί να διαρκέσει έως και πέντε έτη….με αποτέλεσμα να δημιουργούνται προβλήματα στους πολιτικούς…» Εν κατακλείδι, είναι λάθος το δίλημμα λιτότητα ή ανάπτυξη, τα δυο στοιχεία πρέπει να συνυπάρξουν, λένε Σρέντερ και Ντελόρ και προτείνουν συνεργασία κυβερνήσεων, συνδικάτων και επιχειρήσεων για μια πρωτοβουλία στήριξης της απασχόλησης των νέων.
Οι δυο «γκουρού» του ευρωπαϊσμού, εκτός από το γεγονός ότι εκπροσωπούν τις παλιές καλές μέρες του γαλλογερμανικού άξονα, άθελά τους φωτίζουν με αποκαλυπτικό τρόπο πόσο ρηχή είναι η αντίθεση γύρω από τη λιτότητα που γονατίζει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Ο Σρέντερ υπήρξε ως καγκελάριος ο εισηγητής της «Ατζέντας 2010» που επέβαλε δεκαετές πάγωμα στους μισθούς των Γερμανών εργαζομένων, συρρίκνωσε δραστικά τα συστήματα κοινωνικής προστασίας και πρόνοιας και πετσόκοψε τα επιδόματα ανεργίας. Ο Ντελόρ, από την άλλη, υπήρξε ο εμπνευστής του ιδιότυπου «κεϊνσιανού» μοντέλου ευρωπαϊκής – κρατικής χρηματοδότησης των χωρών της Ε.Ε. (τα μετέπειτα ΚΠΣ) που, ανεξάρτητα από τις διακηρυγμένες προθέσεις του, κατέληξε στο να χρηματοδοτεί τον διχασμό των ευρωπαϊκών οικονομιών σε πλεονασματικές και ελλειμματικές. Κι ως γνωστόν αυτό το μοντέλο κατάληξε στην ακραία σημερινή εκδοχή, με τη Γερμανία σχεδόν μοναδικό νικητή του ενδοκοινοτικού ανταγωνισμού και τις λοιπές χώρες να φλερτάρουν έντονα με τις κοινωνικές και πολιτικές κρίσεις.
Ο συμβιβασμός
Ο Σρέντερ και ο Ντελόρ περιγράφουν επί της ουσίας το πλαίσιο ενός πολιτικού συμβιβασμού στον οποίο θα μπορούσαν να καταλήξουν οι ποικίλες πτέρυγες της ευρωπαϊκής ελίτ. Κυρίως η γερμανική ηγεσία, που επιμένει στη σκληρή δημοσιονομική προσαρμογή, και η γαλλική που θέλει να προωθηθεί παράλληλα ένα είδος «New Deal». Ο συγκερασμός των δύο «σχολών σκέψης» ουσιαστικά καταλήγει σε μια πιο ομοιόμορφη διάχυση της λιτότητας και μια ανάλογη διάχυση των ευκαιριών απασχόλησης, αλλά στα όλο και χαμηλότερα στάνταρτς που κατοχυρώνουν οι μεταρρυθμίσεις. Περισσότερες, αλλά πολύ φθηνότερες και χωρίς προστασία θέσεις εργασίας είναι το νέο ευρωπαϊκό ιδεώδες «ευημερίας» που προτείνεται.
Αυτό διανθίζεται με υποσχέσεις για «φορολογική δικαιοσύνη», με μεγαλύτερη επιβάρυνση των πλουσιότερων, κυνήγι της φοροδιαφυγής και περιορισμό των φορολογικών παραδείσων (βλέπε έκτακτη σύνοδο κορυφής την περασμένη Τετάρτη), με κατοχύρωση της «συνυπευθυνότητας» των μεγάλων καταθετών (άνω των 100.000 ευρώ) στις μελλοντικές τραπεζικές διασώσεις (βλέπε σχέδιο τραπεζικής ένωσης) και με άλλα μεγαλεπήβολα που πρόκειται να απασχολήσουν τις προσεχείς ευρωπαϊκές συνόδους, με πρώτη αυτή του Ιουνίου.
Η γερμανική στάση
Καταλύτης όλων είναι η στάση της κυβέρνησης Μέρκελ, που δεν θέλει με τίποτα να διαταράξει τον εκλογικό της περίπατο (όπως μέχρι στιγμής φαίνεται). Το πρόβλημα είναι πως δεν είναι η μόνη κυβέρνηση στην Ε.Ε. που έχει εκλογική δοκιμασία μέχρι το τέλος του χρόνου. Ανάλογη πρόκληση αντιμετωπίζουν η κυβέρνηση της Αυστρίας (Σεπτέμβριο) και της Πορτογαλίας (Οκτώβριο), ενώ σε εύθραυστο πολιτικά έδαφος στηρίζονται οι κυβερνήσεις της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας και φυσικά της Ελλάδας.
Κι αυτές δεν είναι οι μόνες πολιτικές αβεβαιότητες για το υπό ανίχνευση νέο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο της Ευρώπης. Το ΔΝΤ αναμένεται να επανέλθει δριμύτερο στις πιέσεις του προς τη γερμανική ηγεσία για το νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους και ήδη έριξε μια προειδοποιητική βολή με πρόσφατη έκθεσή του (με αφορμή τη διένεξη της Αργεντινής με τους πιστωτές της) στην οποία επισημαίνει ότι το ελληνικό PSI έγινε με μεγάλη καθυστέρηση και ήταν πολύ περιορισμένο. Και οι πιέσεις αυτές αναμένεται να κλιμακωθούν στη σύνοδο του G8 (17 Ιουνίου) και στην αντίστοιχη του G20 (5 Σεπτεμβρίου).
Όλες αυτές οι διεργασίες, που υποτίθεται ότι στηρίζονται σε ανησυχίες για τις αντοχές της κοινωνίας, ιδιαίτερα της άνεργης νεολαίας, γίνονται, φυσικά ερήμην τους. Κάθε «φράξια» της ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ προσπαθεί με τον τρόπο της να διασώσει ότι απομένει από τη λεγόμενη «ευρωπαϊκή ιδέα», η απήχηση της οποίας στις κοινωνίες υποχωρεί θεαματικά. Και κανείς δεν ξέρει πόσο «ασφαλής» είναι η απόσταση από αυτή την υποχώρηση μέχρι μια κοινωνική έκρηξη τύπου Στοκχόλμης.
Πηγή: “Δρόμος της Αριστεράς”, το είδαμε στο Αριστερό Βήμα

Αυτός εδώ ο τόπος είναι ένας παράξενος τόπος

 
του Νίκου Γεωργαντώνη


Φυσάει

Το βράδυ ήρθα να σε βρω
Ήσουν κουρασμένος
είχες την όψη πτώματος…
Φυσιολογικό… σκέφτηκα. Απ’ το πρωί μέχρι
το βράδυ λιώνεις στη δουλειά για δυο ξεροκόμματα…
Με τι μάτια ν’ αντικρίσεις τον κόσμο
Θέλεις να κοιμηθείς…
φυσάει


Ο άνεμος απόψε φυσάει γλυκά…
Μπορούμε να βγούμε έξω για λίγο
να χαζέψουμε τον κόσμο
τι λες;…
Ξέρω πως είν’ αργά. Αύριο έχεις δουλειά…
Μα μπορώ να πιάσω δυο μικρά αστεράκια
για να τα κλείσεις στην καρδιά σου…
Μη μου το αρνηθείς… Έλα… Πάμε!


Οι άνθρωποι βασανίζονται τις νύχτες… Ουρλιάζουν!
Έχεις ακούσει και συ;…
Χτες άκουσα το πρωί κάποιον να χαρχαλεύει έξω απ’ το σπίτι μου
Σηκώθηκα… Βγήκα να δω…
Ήταν μια γυναίκα… γειτόνισσα… γνωστή…
με κατάλαβε
Με κοίταξε με μάτια αδέσπωτα…
Ντράπηκα…
Ντράπηκε…
Έπειτα της έκανα ένα νόημα… Ότι θα βγω έξω να τη βοηθήσω…

Είχε φύγει.


Φυσάει
Κοίτα τ’ αστέρια…
Μπορούμε να φανταστούμε ό,τι θέλουμε απόψε.
Μπορούμε και να κλείσουμε τα μάτια μας…
Να… Έτσι!
Θυμάμαι μικρός όταν ήμουν… ο πατέρας μου έβγαζε συχνά ένα ράντζο στη ταράτσα…
Ξαπλώναμε οι δυο μας
και κοιτάζαμε τ’ αστέρια
Τι όμορφα που ήταν τότε…
Μπορεί… Μπορεί…
Μπορεί αύριο να πιάσουμε και ‘μεις τ’ αστέρια…
έλα… Μην απελπίζεσαι!


Ξέρεις… ένα λουλούδι την άνοιξη είναι σπουδαία υπόθεση…
Η δροσιά του… η ζέστη του…
Όλα αυτά ανοίγουν την καρδιά σου
Να… μύρισε!
Μαργαρίτες είναι…
Σου μάζεψα ένα ματσάκι ελπίδες…


Η γυναίκα δε ξανάρθε…
Θα ντράπηκε…
μήπως την ξαναδώ
Άκουσα ότι μέσα στη νύχτα κάποιος τριγυρνά
και ψαχουλεύει τα σκουπίδια μαζί με τις γάτες…
Σα ζώο λένε ότι είναι

Που μοιάζει με άνθρωπο.


Τ’ αφεντικό που σου φώναξε αγριωπά
και σε κοίταξε με βλέμμα ειρωνικό, και σου πε:
Αυτά έχω να σου δώσω! Αν θέλεις μείνε, αν θέλεις φεύγεις!…
Μπορείς να το μισήσεις με όλη σου τη καρδιά.
Αύριο το γάλα των παιδιών σου κανείς δε θα το λυπηθεί…
και η Μαρίνα είναι ήδη στο πέμπτο μήνα…


Άκου…
μπορούμε φύγουμε απο δω…
να πάμε σ’ άλλη χώρα
να κάνουμε τύχη καλύτερη απ’ αυτή τη κατάντια που κουβαλάμε
μέρα-νύχτα στη πλάτη μας…
Τι λες!…

άλλα…
Οχι…
Όχι! Όχι!
Εδώ πρέπει να μείνουμε!
Εδώ…
Εδώ…


Στου κυρ Γιάννη το μανάβικο… από πίσω…
Κόψαν το ρεύμα σε μια γυναίκα
Θα μου πεις: Και τι μ’ αυτό
συνηθίσαμε

Ήταν καρκινοπαθής…


Α, όχι, όχι… δε σε παρεξηγώ που
δε μιλάς απόψε
Για να μιλάμε πρέπει το σώμα και το μυαλό
να είναι ξεκούραστα…
το καταλαβαίνω
Θα μιλήσω εγώ… σσσς!
Άκου!…

Τριζόνι είν’ αυτό…


Σου μιλώ για να σου πω
πως μπορούμε να πιάσουμε τον ήλιο…
Κάποτε κι άλλοι τα κατάφεραν…
Θα τα καταφέρουμε και μεις…

Αν τον κράτησαν;…
Πόσο μπορεί να κρατήσει τον ήλιο ένας άνθρωπος
χωρίς να καεί…
Ναι, ναι… πρέπει…
πρέπει να μάθουμε να κρατάμε τον ήλιο… για πάντα!…


Προχτές…
καθώς περπατούσα είδα έναν άνθρωπο γυμνό να σέρνεται με τη πλάτη
και το στήθος στους τοίχους…
Τον κοίταξα για μια στιγμή
και είπα να τον πλησιάσω
Ποιος είσαι, του είπα.
Με κοίταξε… τα μάτια του ήταν φοβισμένα…
Ποιος είσαι… επανέλαβα.
Αντί γι’ απάντηση έβγαλε ένα λυπητερό μουγκρητό…
και συνέχισε να σέρνεται στους τοίχους…


Να πάμε και στη θάλασσα
να βρέξει η αρμύρα το πρόσωπό μας
και τα πρησμένα πόδια μας…
Θα τα καταφέρουμε…
έλα… κοίτα απόψε
τι πλάση!… και τι ξαστεριά!…

φυσάει

Ο υπουργός βγήκε και δήλωσε ότι οι τύχες μας είναι μετρημένες…
τι εννοούσε
Όπως και να ‘χει αυτό το κουστούμι που φορά το βρίσκω πολύ προκλητικό

μες τη μαυρίλα είναι…


Μπροστά στα μάτια μας συμβαίνουν πράγματα παράξενα απόψε…
είναι αλήθεια
πως αυτός εδώ ο τόπος είναι παράξενος…
Εκεί που είχε ήλιο
τώρα έχει συννεφιά…
και κει που είχε συννεφιά, πιάνει βροχή…
και να ‘σου κι ο χειμώνας…

φυσάει

παράξενο…
γρήγορα αλλάζουν οι εποχές.
Εργατικός Αγώνας

Θέλεις σεξ; Μπες στο facebook

Magnify Image
ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ: DREYK THE PIRATE/ LIFO
Είναι σημάδι απελευθέρωσης; Αποτέλεσμα της κρίσης; Ο πιο εύκολος τρόπος για να κάνεις γνωριμίες για σεξ; Ό,τι κι αν είναι, σημασία έχει ότι μέρα-νύχτα χιλιάδες άνθρωποι αναζητούν ερωτικές συναντήσεις μέσα από το facebook. Και οι πιο πολλοί τα καταφέρνουν μια χαρά!



Είναι αστείο να βάζεις σε 18χρονους θέμα για ανάπτυξη την αποξένωση που προκαλούν τα μέιλ, τα σμάρτφον (!) και το ίντερνετ (με ελληνικές φυσικά λέξεις), τη στιγμή που γίνεται χαμός από γνωριμίες, συναντήσεις και οι περισσότερες συζητήσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας. Το λιγότερο που δείχνει είναι ότι είσαι εντελώς άσχετος με αυτό που συμβαίνει και εκτός εποχής. Είναι σαν να μιλούν μεγαλοδημοσιογράφοι της τηλεόρασης που κινούνται μεταξύ στούντιο και βορείων προαστίων για την κατάσταση στο κέντρο και για το πόσο κινδυνεύεις στην Ομόνοια. Τέλος πάντων, το θέμα του άρθρου είναι οι γνωριμίες μέσω facebook και η κατάσταση που επικρατεί εκεί μέσα τους τελευταίους μήνες: ξαφνικά έχει μετατραπεί σε έναν απέραντο γαμιστρώνα. Κι έχει ευκαιρίες για όλους.

Εκεί που ήταν ένα –ας πούμε– επαγγελματικό εργαλείο και το ενδιαφέρον περιοριζόταν σε poke, like και share, πήρε φωτιά κι έγινε ένα συναρπαστικό κομμάτι της ζωής πολλών ανθρώπων. Εκατομμύρια χρήστες, χιλιάδες followers, εκατοντάδες συνομιλίες, δεκάδες γνωριμίες, πολλές και από κοντά. Και σεξ. Πολύ σεξ. Το facebook μετατράπηκε σταδιακά σε site γνωριμιών, μεταμεσονύκτιου φλερτ, ξεκαυλώματος, απενοχοποιημένων συζητήσεων και η ευκαιρία για τις γενιές που έχουν στερηθεί το σεξ να ζήσουν τη ζωή που δεν έζησαν. Και ok, το πρώτο «πονηρό» μήνυμα που λαβαίνεις μπορεί να σε ψαρώσει, αλλά στις τρεις το πρωί και στην ασφάλεια του σπιτιού σου γρήγορα ξεψαρώνεις και από το πουθενά μπορείς να αποκτήσεις fuck buddies, φίλους, συντρόφους, μεγάλους έρωτες που μπορεί να αφήσουν πίσω τους από ευχάριστες στιγμές μέχρι πληγωμένες καρδιές. Όλα είναι στο πρόγραμμα, το ρίσκο κάνει ακόμα πιο γοητευτική την αναζήτηση και, όπως λέει και το τραγούδι, σημασία έχει ότι καταλήγεις να έχεις διαθέσιμους ανθρώπους για παρέα ανά πάσα στιγμή: «θέλω εμένα να καλείς όταν μπορείς / εμείς οι 2 ανήκουμε στον όρο fuck buddies / θέλω να ξέρω πρώτα απ' όλους πότε ευκαιρείς / και πρώτο στην ατζέντα σου να με καταχωρείς / το ξέρεις σε χρειάζομαι για να ξεκαυλώνω / πατώντας μόνο πάνω σου σε νέα ύψη σκαρφαλώνω / το ελιξίριο της ζωής μπορώ κι εμφιαλώνω» κ.λπ. κ.λπ. Μια κουβέντα με φίλους που έχουν εμπειρίες μέσα από το facebook αποκαλύπτει αρκετά (καμία φίλη δεν δέχτηκε να μιλήσει).

«Είναι πολύ ενδιαφέρον να μιλήσεις με έναν άγνωστο και να τον συναντήσεις, έστω και μόνο για έναν καφέ και κουβέντα» λέει ο Λ. «Το να μιλήσεις στις 2 τη νύχτα με έναν άγνωστο στο facebook είναι πολύ πιο safe από το να μπεις σε ένα ειδικό site γνωριμιών, επειδή δεν έχεις επιλέξει συνειδητά τι θα πεις και τι θα κάνεις, ξεκινάς κουβέντα και όπου βγει. Ακόμα και για άσχετα πράγματα. Η διαδικασία μέσα από αυτό δεν είναι ξεκάθαρη, μπορεί να είναι απλώς ένα παιχνίδι που γίνεται για την πλάκα».

Πού οφείλεται όλο αυτό το ερωτικό μπαμ που συμβαίνει στο ελληνικό facebook τελευταία;

«Βασικά, το ίδιο το facebook έχει βελτιώσει πάρα πολύ το κομμάτι των ρυθμίσεων του λογαριασμού σου, προκειμένου να δεις ποιος βλέπει και τι βλέπει» εξηγεί ο Μ. «Το facebook ξέφυγε εντελώς από αυτό που ήταν πριν. Πολύς κόσμος δεν έχει πια το όνομά του για να μη συνδεθεί με την επαγγελματική του ιδιότητα. Και επίσης, έγινε ένα μεγάλο άλμα, την τελευταία τουλάχιστον χρονιά, με τα κινητά –τα smartphones– στην Ελλάδα. Οι πιο πολλές φίλες μου είχαν κάτι κινητά μπακατέλες και δεν ασχολούνταν καθόλου με τα social media και ξαφνικά, μέσα σε ένα εξάμηνο, πήραν όλες iΡhone. Άλλαξαν τα πάντα με τα smartphones. Πέρα από τους υπολογιστές, έχεις την ευχέρεια να έχεις πρόσβαση παντού. Μέρα-νύχτα, στο κρεβάτι σου, στον δρόμο, ακόμα και στην τουαλέτα. Δεν χρειάζεται πια να εκτεθείς στον υπολογιστή της δουλειάς ή του σπιτού, δεν δίνεις δικαιώματα στον εργοδότη και στον σύντροφό σου».

«Είναι και η οικονομική κατάσταση» προσθέτει ο Λ. «Δεν μπορώ να είμαι έξω όλες τις μέρες της εβδομάδας να πίνω ποτά κι έτσι χαζεύω στο facebook. Είναι σημείο των καιρών. Ένα chat και μια συνάντηση σε σπίτι δεν στοιχίζει τίποτα. Το ότι ζεις για το τώρα και δεν σε νοιάζει και πολύ για το αύριο επειδή έτσι σε ανάγκασαν να σκέφτεσαι έχει απενοχοποιήσει πολλά πράγματα. Είναι μια διέξοδος το σεξ και οι συναντήσεις. Στην Ελλάδα, άλλωστε, δεν είχε υπάρξει ουσιαστική απελευθέρωση. Και μιλάω ακόμα και για ανθρώπους που είναι ξεκάθαροι με τη σεξουαλικότητά τους, όχι για στρέιτ που ψάχνονται. Και, βεβαίως, βρίσκουν τεράστια διέξοδο μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Στο εξωτερικό δεν χρησιμοποιούν το facebook τόσο για σεξ, επειδή είναι διαφορετική η κοινωνία».

«Αυτή η έξαρση του φλερτ στο facebook είναι ελληνικό φαινόμενο, νομίζω, ή, τουλάχιστον, γίνεται κατά κόρον στο ελληνικό facebook» λέει ο Δ. «Έχει γίνει γιατί, κατά βάθος, είναι, μέσα σε όλα τ' άλλα, μια μεταμοντέρνα εκδοχή των παλαιών chatrooms, μόνο που εδώ μπορείς να δεις φωτογραφίες, καθημερινότητα, αντιμετώπιση διαφόρων πραγμάτων, να σχηματίσεις μια εικόνα πιο κοντά στην πραγματικότητα. Να μην ξεχνάμε όμως και τη μοναξιά που νιώθουν πολλοί άνθρωποι. Πάντως, διατηρεί τα ίδια επίπεδα επικινδυνότητας με γνωριμίες μέσω chat ή σ' ένα μπαρ, στον δρόμο, σε μια παρέα». «Έχω ένα με δύο "χτυπήματα" τη βδομάδα για σεξ» συνεχίζει. «Το εύρος των ηλικιών είναι μεγάλο, αληθινά μεγάλο: εκτείνεται από 18 έως 50+. Επειδή το προφίλ μου είναι σχεδόν στοχευμένο, η προσέγγιση βρίσκει σχεδόν αποκλειστικά αφορμή κάποια ανάρτησή μου. Αφού τελειώσουν τα διαδικτυακά προκαταρκτικά της γνωριμίας, αρχίζουν να ζητάνε βόλτες, συναυλίες και ποτά. Πού και πού, κατευθείαν σεξ, αλλά είναι η εξαίρεση».

«Νομίζω ότι ο κόσμος έχει απενοχοποιήσει το σεξ, ειδικά το one night stand» λέει ο Ι. «Το θεωρεί φυσιολογικότατο (όχι ότι δεν είναι). Απλώς παλαιότερα του βάζαμε ένα περιτύλιγμα, ίσως το μπερδεύαμε με τον έρωτα, για να αρέσει πιο πολύ. Τώρα, νομίζω, ο κόσμος είναι πιο ευθύς, λέει αμέσως αυτό που ψάχνει, που θέλει να κάνει. Βέβαια, υπάρχουν και οι κότες, όπως πάντα. Ίσως η κοινωνία έγινε πιο ανοιχτή;».


«Tα πράγματα είναι πολύ καλύτερα σήμερα όσον αφορά το σεξ» λέει ο Λ. «Και δεν είναι λιγότερο ρομαντικά. Και το γράμμα που ο παππούς μου έστελνε στη γιαγιά μου -δύο σελίδες Α4 πυκνογραμμένες μπρος-πίσω που δεν έλεγαν τίποτα ουσιαστικό: "είσαι η ζωή μου και όταν σε σκέφτομαι αισθάνομαι σφίξιμο"- δεν είχε περισσότερο ρομαντισμό από το μήνυμα που λαμβάνεις στις δύο το πρωί από κάποιον άγνωστο. Το καθένα είναι βαλμένο στο πλαίσιο της εποχής. Τι είναι καλύτερα, να μιλάς με ανθρώπους και να κάνετε συναντήσεις έστω και για καφέ και κουβέντα ή να βλέπεις έναν άνθρωπο να περνάει στο απέναντι πεζοδρόμιο και να είσαι ερωτευμένος μαζί του μάταια για τα επόμενα χρόνια της ζωής σου; Είναι περισσότερο φυσιολογικό αυτό; Τώρα γίνονται περισσότερες συναντήσεις από ποτέ, υπάρχει περισσότερη επικοινωνία, μιλάς, είναι φοβερό πράγμα αυτή η επικοινωνία. Υπάρχει μοναξιά, ναι, αλλά είναι σίγουρα λιγότερη από πριν. Είναι και το κομμάτι της επαρχίας, όπου οι άνθρωποι δεν έχουν τόσες δυνατότητες για επαφή. Είναι μεγάλη διέξοδος το facebook. Έχω συναντήσει αρκετούς, όταν έρχονται στην Αθήνα».

«Είναι ενδιαφέρον το ότι ξεκινάς μέσα από μία πιο απελευθερωτική διαδικασία» προσθέτει ο Γ. «Δηλαδή, μπορείς να μιλήσεις με τον άλλο και το δεύτερο-τρίτο βράδυ να πας στο σεξουαλικό, να κάνεις chat με βίντεο, οτιδήποτε θέλεις, και αυτό το πράγμα να εξελιχθεί σε μία επικοινωνία τελείως άλλου είδους κι επιπέδου και είναι πολύ ωραίο που όλο αυτό έχει γίνει, ενώ έχεις εκτεθεί. Είναι η πρώτη φορά που άγνωστοι ξέρουν τόσο πολλά πράγματα για σένα, σε γνωρίζουν εξωτερικά κι εσωτερικά. Οι γυναίκες μιλάνε μεταξύ τους για σεξ εύκολα, οι άντρες δεν μιλούσαν ποτέ. Γι' αυτό το βρίσκω ενδιαφέρον να μιλάει κάποιος μ' εσένα και να σου λέει για τη σεξουαλική του ζωή κι εσύ για τη δική σου. Ένας άσχετος. Σου λέει χύμα πράγματα και σου δείχνει αποκαλυπτικές φωτογραφίες, ακόμα κι αν δεν θέλετε να κάνετε κάτι. Είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις που δεν γουστάρει να μιλήσει».

«Το σεξουαλικό κομμάτι στα κοινωνικά μέσα, άλλωστε, είναι το πιο αθώο», λέει ο Β., «επειδή γίνεται πραγματικά με πολύ καλή διάθεση, ενώ όλα τα άλλα γίνονται με κακία, ακόμα και μίσος. Γίνεται μάχη για το ποιος ξέρει πιο πολλά και ποιος θα επιβληθεί. Οτιδήποτε ερωτικό συμβαίνει είναι πιο όμορφο. Είναι λιγότερο υγιές να προσπαθείς να βρεις υποκατάστατο του σεξ μέσα από πολιτικές συζητήσεις και δηλητηριώδη σχόλια. Είναι πιο προβληματικό το να λες εξυπνάδες και να τις διαβάζει ο κάθε άσχετος».

«Ξεπερνάς την κατάθλιψη μέσα από αυτήν τη διαδικασία κι επίσης είναι μια τρελή επιβεβαίωση. Είναι πολύ ωραίο να αρέσεις έστω και για λίγες στιγμές σε κάποιον άγνωστο» εξηγεί ο Τ. «Και είναι πιο απελευθερωτικό για μεγαλύτερες ηλικίες, ειδικά παντρεμένους και παντρεμένες. Όσα δεν μπορούσαν να κάνουν για κοινωνικούς λόγους, έχουν την ευκαιρία να τα κάνουν πια μέσα από την οθόνη του σπιτιού τους, εύκολα και με εχεμύθεια. Δεν μιλάμε για τη γενιά των 20 και των 30, μιλάμε για 40άρηδες, 50άρηδες ακόμα και 60άρηδες. Υπάρχουν άνθρωποι που το facebook τούς άλλαξε τη ζωή».

«Σε σχέση με το twitter και τα sites γνωριμιών δεν γίνονται τρελά πράγματα στο facebook» συνεχίζει. «Δεν νομίζω ότι έχει καταστρέψει τον έρωτα όλο αυτό» λέει ο Ι. «Όχι, απλώς η σχέση πια δεν είναι προϋπόθεση για να κάνεις σεξ. Ο έρωτας, αν προκύψει, δεν παθαίνει τίποτα. Αλλά ο έρωτας, όχι η καύλα! Αν ο άλλος είναι ο έρωτάς σου, αν σου βγάλει τέτοια συναισθήματα, τότε είσαι πιστός όχι από επιλογή, έτσι σου βγαίνει. Τουλάχιστον σ' εμένα».

Και πού θα οδηγήσει όλο αυτό: «Υπήρξε περίοδος στην ιστορία μας χωρίς σεξ, κέρατο, μοιχεία (φανερά η κρυφά);» συνοψίζει ο Ι. «Πρέπει να οδηγήσει κάπου; Ίσως να μπορούσε να οδηγήσει στην αυτογνωσία, αλλά, αφού μπορούμε να κάνουμε άφθονο σεξ, γιατί να ζαλιζόμαστε με αναζητήσεις που δεν βγάζουν πουθενά;»...

Κλείνοντας το άρθρο, ακούγεται σχεδόν συνωμοτικά ένα τραγούδι της May Roosevelt με στίχους του Χριστιανόπουλου: «Σε πήρα για να με επισκευάσεις κι εσύ με ξαχαρβάλωσες!». Πιο ταιριαστοί, δεν γίνεται!
 http://www.lifo.gr/mag/features/3845

29 Μαΐ 2013

Πρόσκληση στα αποκαλυπτήρια του μνημείου της εισόδου της πόλης.

Ο Δήμαρχος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου Παναγιώτης Κατσούλης, ο Δήμαρχος Σπετσών Παναγιώτης Λυράκης και ο σεβασμιότατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κκ. Κοσμάς, σας προσκαλούν στα αποκαλυπτήρια του μνημείου στην είσοδο της πόλης, επί της οδού Ναύπακτου, την Κυριακή 2 Ιουνίου 2013 και ώρα 11:00 πμ.

28 Μαΐ 2013

Διεθνής υποβιβασμός της Ελλάδας


Λεωνίδας Βατικιώτης Σε έναν από τους μεγάλους χαμένους της παγκόσμιας κρίσης εξελίσσεται η Ελλάδα με βάση διεθνείς συγκρίσεις. Στον αντίποδα μάλιστα δειγματοληπτικών ερευνών που έχουν ενδεικτική μόνο σημασία όπως αυτή που διενήργησε πρόσφατα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, σοβαρότερες έρευνες που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας υπογραμμίζουν την θεαματική «βουτιά» που καταγράφει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια στην παγκόσμια κατάταξη. Μία από αυτές τις μελέτες είναι της τράπεζας Credit Suisse, η οποία εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2012 και αναφέρεται στην εξέλιξη του παγκόσμιου πλούτου.
credit_suisseΗ μελέτη της Credit Suisse είναι πιο αξιόπιστη από την αντίστοιχη μελέτη της ΕΚΤ (που κατέληξε στο απίστευτα βολικά για το Βερολίνο συμπέρασμα ότι τα νοικοκυριά της Νότιας Ευρώπης είναι πιο πλούσια απ’ τα αντίστοιχα βορειοευρωπαϊκά) όχι μόνο γιατί δεν είναι  δειγματοληπτική, ούτε μόνο επειδή στηρίζεται σε πιο πρόσφατα στοιχεία, που σημαίνει ότι λαμβάνει υπ’ όψη της τα δραματικά αποτελέσματα των εξοντωτικών πολιτικών λιτότητας. Κάτι που δεν έκανε η μελέτης της ΕΚΤ, χωρίς ωστόσο η συγκεκριμένη παράλειψη να ληφθεί υπ’ όψη από το Βερολίνο που ανησύχησε σφόδρα για τα βάρη που επωμίζονται οι «φτωχοί» πολίτες του για να σώσουν τους …άσωτους νοτιοευρωπαίους… Στην εγκυρότητα της έρευνας του ελβετικού χρηματοπιστωτικού ομίλου προσθέτει επίσης το γεγονός ότι στηρίζεται στη μεθοδολογία δύο καθηγητών του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ (Άντονι Σάροκς και Τζιμ Ντέιβις) οι οποίοι έχουν πραγματοποιήσει μια σημαντική συμβολή στην επιστημονική διερεύνηση του παγκόσμιου πλούτου με αφορμή τη συγγραφή ενός βιβλίου που θεωρείται βιβλίο αναφοράς (Personal Wealth from a Global Perspective, Oxford University Press, 2008).
Στο εξής στα «μικρομεσαία κράτη»
Η διαπίστωση που αφορά την Ελλάδα αν κάτι αναδεικνύει είναι τον υποβιβασμό της από το «κλαμπ» των χωρών που η μέση περιουσία των νοικοκυριών ανά ενήλικα υπερβαίνει τα 100.000 δολάρια, στην αμέσως κατώτερη κατηγορία των κρατών με μέση περιουσία από 25.000 έως 100.000 δολάρια. Για να μην μείνει μάλιστα καμιά αμφιβολία για τις αιτίες του υποβιβασμού της Ελλάδας (που σχετίζονται με την ύφεση που προκάλεσαν τα προγράμματα λιτότητας) οι συντάκτες της έκθεσης τονίζουν ότι τα χνάρια της Ελλάδας ακολουθούν πιστά Ισπανία και Κύπρος όπου ο μέσος πλούτος των νοικοκυριών βρίσκεται οριακά πάνω από τα 100.000 δολάρια, συγκεκριμένα στα 105.000 και 113.000, αλλά όχι για πολύ ακόμη… Στη λέσχη των «μικρομεσαίων οικονομικά κρατών» που βρίσκεται πλέον η Ελλάδα φιγουράρουν επιπλέον χώρες όπως Πορτογαλία, Μάλτα, Σλοβενία, Τσεχία, Ουγγαρία, Πολωνία, Λιθουανία, Ρουμανία και από τον αραβικό κόσμο το Ομάν, το Μπαχρέιν, ο Λίβανος κι η Σαουδική Αραβία. Φαίνεται έτσι, ότι η Ελλάδα αντί να γίνει η Δανία του νότου όπως υποσχόταν ο Γιώργος Παπανδρέου που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου έγινε η Εσθονία του νότου ή το Μπαχρέιν του βορρά… Να σημειωθεί πως η Ελλάδα δεν ήταν η μοναδική χώρα που είδε τον πλούτο της να συρρικνώνεται ελέω λιτότητας. Το ίδιο συνέβη επίσης (σε αντίθεση με την Κίνα, την Ιαπωνία και τις ΗΠΑ) και σε άλλες χώρες όπως Γαλλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ισπανία, Ουγγαρία, Ρουμανία, κ.λπ. Η «ελληνική ιδιαιτερότητα» επί του προκειμένου αφορά στην «αλλαγή κατηγορίας»…
Η υποβάθμιση της Ελλάδας έχει ξεχωριστή σημασία (υπογραμμίζοντας το γεγονός) επειδή συνέβη σε μία συγκυρία, από τα μέσα του 2011 ως τα μέσα του 2012, που ο μέσος πλούτος των νοικοκυριών σε διεθνές επίπεδο αυξήθηκε. Συγκεκριμένα, και με τους υπολογισμούς να γίνονται σε σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες (χωρίς δηλαδή τον παραμορφωτικό φακό της ανατίμησης του δολαρίου), ο παγκόσμιος πλούτος αυξήθηκε κατά 1% σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο. Είναι μια αύξηση που κρίνεται υποδεέστερη σε σχέση με προηγούμενα χρόνια, είναι ωστόσο εντυπωσιακή δεδομένου ότι καταγράφηκε σε μια πολύ δύσκολη οικονομική συγκυρία, έχοντας ως αποτέλεσμα ο καταγεγραμμένος πλούτος να φθάσει στα 223 τρισ. δολάρια ή στα 49.000 δολάρια ανά ενήλικο. Φυσικά, μέσοι όροι όπως ο συγκεκριμένος, κρύβουν στο εσωτερικό τους σημαντικές διαφοροποιήσεις. Δεν αποκλείεται δηλαδή πίσω από την μέση ακόμη και την συνολική συρρίκνωση του πλούτου να υπάρχουν εισοδηματικές ή κοινωνικές κατηγορίες που να είδαν τον πλούτο τους να αυξάνεται, να επωφελήθηκαν δηλαδή της κρίσης. Ακόμη κι αυτό το γεγονός όμως δεν υποτιμάει καθόλου τη σημασία που έχει η υποβάθμιση μιας χώρας στο πλαίσιο της διεθνούς κατάταξης και του παγκόσμιου ανταγωνισμού.
Στα κάτω της η …ελιά
Την ίδια κατεύθυνση με την Ελλάδα ακολούθησε συνολικά κι η ευρωπαϊκή ήπειρος που, μαζί με την Ινδία, ήταν οι μοναδικές περιοχές του κόσμου οι οποίες είδαν τα μερίδια τους στον παγκόσμιο πλούτο να συρρικνώνονται. Οι τρεις χώρες δε που κατέγραψαν ρεκόρ συνολικών απωλειών ανήκαν στο διευρυμένο κλαμπ της ελιάς»: Ιταλία (συνολικές απώλειες 286 δισ. ευρώ, Ισπανία 177 δισ. και Γαλλία 148 δισ.) Η μέτρηση του πλούτου των νοικοκυριών, σύμφωνα με τους συγγραφείς της έκθεσης, συγκεντρώνει το ενδιαφέρον λόγω του ότι προδιαγράφει κατά μεγάλο μέρος το τι θα συμβεί σε μια σειρά άλλους τομείς της οικονομίας, όπως η εξέλιξη του ΑΕΠ, η συσσώρευση του κεφαλαίου, οι καταναλωτικές τάσεις, οι τιμές των ακινήτων και η πορεία που θα ακολουθήσουν σχετικές «βιομηχανίες» όπως της φροντίδας υγείας. Έτσι δεν είναι καθόλου τυχαία η συρρίκνωση που καταγράφεται στις επενδύσεις οικιών στην Ευρώπη με βάση πρόσφατη ανακοίνωση της Γιούροστατ (29 Απριλίου 2013), βάσει της οποίας επενδύσεις των νοικοκυριών (δηλαδή αγορές νέων σπιτιών και ανακαινίσεις) και επενδύσεις σταθερού κεφαλαίου έχουν μειωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, προδιαγράφοντας μια νέα περίοδο ύφεσης λόγω υποχώρησης των επενδύσεων…
Η σημαντικότερη αιτία πίσω από την συρρίκνωση που καταγράφτηκε στον πλούτο των νοικοκυριών είναι η πτώση στις τιμές των μετοχών. Οι χώρες δε που καταγράφτηκε ρεκόρ συρρίκνωσης της κεφαλαιοποίησης, σε επίπεδα άνω του 40%, είναι η Αργεντινή, η Σερβία και η Ελλάδα. Χαμηλότερη πτώση (άνω του 30%) καταγράφτηκε σε χώρες όπως η Πορτογαλία και η Ουκρανία.
Μείωση χρέους των νοικοκυριών
Τέλος αξίζει να αναφερθεί η σοβαρή επιβράδυνση που παρατηρείται στους ρυθμούς αύξησης του χρέους, που ξεκίνησε να συγκεντρώνεται το 1975 ως αντίβαρο στην κρίση που ξέσπασε τότε και τα τελευταία χρόνια μεγεθυνόταν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Με βάση την έκθεση της Credit Suisse από το 2000 ως το 2007 το χρέος αυξανόταν κατά 8% ετησίως, ενώ από το 2000 ως το 2012 το συνολικό χρέος αυξήθηκε κατά 81% ή 5% ετησίως. Το φρένο που έχει μπει φαίνεται από το γεγονός ότι αν από το 2000 μέχρι το 2007 το χρέος των νοικοκυριών αυξήθηκε από 18,8 τρισ. δολ. σε 38,8 τρισ. (σχεδόν δηλαδή διπλασιάστηκε μέσα σε 7 χρόνια) το 2012 αυξήθηκε ελάχιστα φθάνοντας τα 39,4 τρισ., ήταν δηλαδή σχεδόν σταθερό στα προ 5ετίας επίπεδα. Συνδέοντας δε, τις δύο τάσεις φαίνεται πως η «αλλαγή παραδείγματος» στην παγκόσμια οικονομία συνοδεύεται κι από μια νέα κατάταξη μεταξύ των χωρών…

(Επίκαιρα 16-22/5/2013)

Η παγίδα του Σόιμπλε


πιτσιρικος
Αισιοδοξία έχει προκαλέσει η αλλαγή στάσης του υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος, ξαφνικά, επιδεικνύει ενδιαφέρον για το μέλλον των νέων της Νότιας Ευρώπης και προτείνει οικονομική βοήθεια στις χώρες του Νότου.
Είναι ολοφάνερο πως η γερμανική κυβέρνηση δεν περίμενε το οικονομικό θαύμα που συντελείται σήμερα στη χώρα μας.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σόιμπλε θέλει να μας προσφέρει βοήθεια τώρα που η ανεργία έπεσε στο 27%, ενώ η ανεργία στους νέους έπεσε ακόμα περισσότερο στο 64%.
Οι Γερμανοί δεν περίμεναν πως θα τα καταφέρουμε. Τρίβουν τα μάτια τους με τα επιτεύγματά μας.
Τώρα που η Ελλάδα προχωράει με γοργή ανάπτυξη, περιμένει 170 εκατομμύρια τουρίστες, διώχνει άλλα 170 εκατομμύρια τουρίστες γιατί δεν έχει πού να τους βάλει, και έχει κοιτάσματα που η αξία τους ανέρχεται σε 1,7 τρισεκατομμύρια δολάρια, η γερμανική κυβέρνηση κατάλαβε πως η Ελλάδα είναι ανεξάρτητη οικονομικά και δεν έχει ανάγκη κανέναν.
Ο Αντώνης Σαμαράς δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα που προσπαθούν να στήσουν στην Ελλάδα ο Σόιμπλε και η Μέρκελ.
Προσπαθούν να παγιδέψουν την Ελλάδα με νέα δάνεια, για να μην αντιληφθούμε την οικονομική μας υπεροχή.
Δεν θέλουν να καταλάβουν οι άλλες χώρες του Νότου πως, αν ακολουθήσουν το παράδειγμα της Ελλάδας, θα προκόψουν κι αυτές.
Δεν πρέπει να ανακοπεί η πορεία της χώρας μας με νέα γερμανικά δάνεια.
Πρέπει να συνεχιστούν οι απολύσεις, οι περικοπές μισθών, οι ιδιωτικοποιήσεις και τα λουκέτα στις επιχειρήσεις.
Πρέπει να συνεχίσουμε τη λιτότητα. Αφού είμαστε λιτοί και λιτοδίαιτοι.
Σε ένα χρόνο, ο Σόιμπλε θα πέσει από το καροτσάκι και θα φιλάει τα πόδια του Σαμαρά, για να δώσει η Ελλάδα δάνειο στην Γερμανία.
Κι εμείς θα τους χαρίσουμε μερικά δισεκατομμύρια, γιατί –πάνω απ’ όλα- είμαστε άνθρωποι. Και ψυχάρες.

Ο εσωτερικός κόσμος των μουσικών οργάνων.

  • Μία εκπληκτική διαφημιστική καμπάνια μας δείχνει τα αγαπημένα μας έγχορδα και πνευστά, από μία διαφορετική οπτική γωνία. ΣΧΟΛΙΑ (2) 103 [ Από την 'Αλκηστη Γεωργίου ]   
    Την άνοιξη της περασμένης χρονιάς, η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου πραγματοποίησε μία από τις πιο έξυπνες, πετυχημένες, κι εντυπωσιακές διαφημιστικές καμπάνιες που έχουμε ποτέ δει. 
      Πρόκειται για πραγματικές φωτογραφίες μέσα από το εσωτερικό διάφορων μουσικών οργάνων, τραβηγμένες από την Mierswa Kluska με macro, για περισσότερη λεπτομέρεια.  
     Η αρχική ιδέα και ανάπτυξη της καμπάνιας ανήκει στους art directors Mona Sibai και Björn Ewers, και το σλόγκαν στις αφίσες σημαίνει: 
      Ακόμα πιο κοντά στην κλασική μουσική δωματίου της Φιλαρμονικής του Βερολίνου.  
     Hi VISTIORS,
    I WANT TO MAKE CLEAR I DID NOT SHOOT THE PHOTOS. PHOTOGRAPHER: http://WWW.MIERSWA-KLUSKA.DE
    FROM MUNICH DID. I DEVELOPED THE CAMPAIGN TOGETHER WITH MY TEXTPARTNER MONA SIBAI AT SCHOLZ & FRIENDS BERLIN FOR STIFTUNG BERLINER PHILHARMONIKER.

  • CONCEPT: MONA SIBAI/ BJÖRN EWERS
    CLIENT: Stiftung Berliner Philharmoniker
    AGENCY: Scholz & Friends Berlin
    PHOTOGRAPHER: Mierswa-Kluska
    ART DIRECTOR: Björn Ewers
    COPYWRITER: Mona Sibai
    CDs: Michael Winterhagen/ Nils Busche
    A lot of people asked me if these posters are for sale. I'm sorry to tell you that they are not available anymore because of copyright reasons.


  • Hi lovely Behance members,


    I'm totally stoked by all the feedback of you all.

    I'm so curious about what do you think is the magic inside the images that touches you. 
    Would be great if you can share just a short comment about it  in the comments list.

    Cheers Björn

27 Μαΐ 2013

Δωρεάν προληπτικός έλεγχος - ΣΠΙΡΟΜΕΤΡΗΣΗ

Με πρωτοβουλία του Κοινωνικού Ιατρείου του Δήμου Ι.Π. Μεσολογγίου, την Τετάρτη 29-5-2013 από ώρες (πρωί) 9.00 π.μ. έως 13.00 μ.μ. και (απόγευμα) 4.00 μ.μ. έως 8.00 μ.μ., θα πραγματοποιηθεί ΣΠΙΡΟΜΕΤΡΗΣΗ σε άνδρες και γυναίκες στο χώρο του Κοινωνικού Ιατρείου. Δίνεται προτεραιότητα σε καπνιστές και καπνίστριες, καθώς και σε δημότες με αναπνευστικά προβλήματα. Κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να απευθύνεται στο τηλέφωνο 26313-63427.

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More